Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Proszę.
Ostrożnie.
- Dobrze? - Tak.
Angèle!
Angèle…
To stało się szybko
i było bardzo intensywne.
Wyjdziesz za mnie?
Dobrze jest ująć to w słowa.
PAMIĘTNIK
DUSZĘ SIĘ
UDAWANE
SUKCES?
Opowiedzieć to tak, jak ja tego doświadczyłam.
Zawsze wyglądam okropnie, gdy używam tej kamery.
Nikt nie przedstawi tego lepiej niż ja.
Nikt nie jest na to gotowy.
Gdy pojawiałam się w każdym programie,
byłam bardzo szczęśliwa.
Jednocześnie myślałam: „Co ja tu robię? Dlaczego ja?”.
Więc powstała ona.
Ulepszona wersja mnie. Połączenie moich fantazji.
Mała syrenka.
Księżniczka.
Hélène Ségara.
Priscilla. Ariana Grande.
Potajemnie chciałam być jak one.
Ale wtedy…
zatraciła się prawdziwa Angèle.
ZAGUBIONA
Nie wiem już, kim jestem.
KIM JESTEM
KIM JEST ANGÈLE?
BRUKSELA, BELGIA
Obywatele mają zostać w domu,
żeby uniknąć kontaktu fizycznego
poza bliskim kręgiem rodzinnym.
Wszystkie spotkania są zakazane.
Lockdown, dzień pierwszy.
Jest 14 marca 2020 roku.
Nie wiem, jakie będą kolejne tygodnie.
Jesteśmy zamknięci
Nie mam nic do roboty, więc eksperymentuję.
Lockdown, dzień piąty.
Mam wrażenie, że od dwóch lat nie pisałam.
Jest 19 marca.
To potrwa wieki.
Mam dość
bycia uziemioną.
Na początku nie chciałam tworzyć muzyki.
„Nie powinnam pracować. Mam przerwę”.
Ale po pewnym czasie zrobiłam kącik
ze sprzętem stereo w stylu „zrób to sam”.
To był twórczy okres.
Dlaczego to tak brzmi?
Dlaczego to tak trzeszczy?
BRUKSELO, KOCHAM CIĘ WERSJA PIERWSZA
Wtedy zaczęłam myśleć o kolejnym albumie.
Wcześniej tego nie robiłam. Byłam zajęta koncertowaniem i promocją.
Teraz musiałam już postanowić,
czym się zająć.
Miałam szczęście, że mój pierwszy album odniósł sukces.
Ale napisałam go w wieku 20 lat. Teraz mam 25.
Moje życie bardzo się zmieniło.
Wiele przeżyłam i nie mogę śpiewać o jednym.
Nie podoba mi się to. Wkurza mnie.
Oczekują ode mnie kolejnego sukcesu.
To normalne, że czuję presję,
ale spróbuję czegoś innego, bardziej osobistego.
Nie wiem, dokąd mnie to zaprowadzi.
KIM JEST ANGÈLE?
Zapomniałam, jak to jest siąść przy fortepianie
i zadawać sobie pytania,
o czym chcę śpiewać i co jest dla mnie ważne.
LOCKDOWN – DZIEŃ 36
Raz
Nigdy się nie poddawaj
Dwa
Za całą miłość, którą mam
Trzy dla ciebie
Gdzie jesteś?
Gdyby nie pandemia,
pewnie bym podróżowała, imprezowała.
Nie zmierzyłabym się z moimi obawami.
Na pewno nie w tak bezpośredni sposób.
Pepette.
Komnata tajemnic.
Mam wielki brol.
BROL – RODZAJ MĘSKI
BAŁAGAN, BAJZEL (BELGIA)
Prawdziwy brol.
Może tu jest pamiętnik.
Nie mam pamiętnika?
Pepette utknęła.
Dlaczego zapisałaś
Całe swoje życie
W pamiętnikach?
Mam jeden.
HISTORIA PEWNEGO ŻYCIA
KIM JEST ANGÈLE?
Dużo piszę, bo muszę pisać.
Dlatego piszę piosenki.
Zawsze pisałam pamiętniki. Mam ich mnóstwo.
To sam początek.
Nie ma jeszcze piosenek.
Nie wierzę, jakie to było słabe.
Te teksty były okropne.
„W kontakcie online, ale nie ze mną. Czekam na znak”.
Pierwszy tekst „Je veux tes yeux”.
Melodia była inna.
W kontakcie online, ale nie ze mną Czekam na znak i nie ma go
W kontakcie online, ale nie ze mną
Czekam na znak i nie ma go
Dobrze, że zmieniłam melodię.
NAPISANE W WIEKU 23 LAT
„Jest późno. Jestem w Paryżu. Mam ochotę czytać stare notatki.
Już nie wiem, kim jestem”.
KIM JESTEM
„Pracuję więcej, niż oddycham.
Duszę się”.
DUSZĘ SIĘ
„Co mnie uszczęśliwia? Sukces?
I 350 000 followersów?”
3 MILIONY OBSERWUJĄCYCH
„Dziesięć milionów odsłon »La loi de Murphy«?
Uszczęśliwia mnie to, co udawane.
Ja, mój wizerunek. Sukces.
Ja i ja, i piosenkarka Angèle.
Wszystko inne jest bez sensu. Wstydzę się tego”.
„Czasami czuję pustkę,
gdy wracam do domu,
bo zdaję sobie sprawę,
że to nic nie znaczy.
Kiedyś żyłam. Pełna wątpliwości, pytań, pragnień.
Teraz pragnę tylko sukcesu.
Uciekam od wszystkiego innego. Kiedyś byłam wolna”.
Właśnie. Nieźle, co?
KIEDYŚ BYŁAM WOLNA
Ale nie zamieniłabym życia na wcześniejsze.
Nawet gdybym mogła.
To, co mam, jest piękne.
Ciężko na to pracowałam. Zawsze tego pragnęłam.
PRAWDZIWE ŻYCIE
Będę jedną z tych kobiet
Które dają ci przyjemność
Twoje gry będą nasze
Jeśli tego pragniesz
Będę świecić jaśniej
Żeby znów rozpalić płomień
Zamienię się w złoto
Żebyś mnie kochał
- Halo? - Cześć.
Cześć, mamo.
Możemy spotkać się w niedzielę wieczorem.
Tak, przyjadę.
Dla odmiany zjemy frytki.
- Ściskam. Do zobaczenia. - Kocham cię.
- Ja też. - Pa.
Gdy byłam dzieckiem, ta wieża była dla mnie
co najmniej jak World Trade Center.
Nie wiedziałam, do czego służy.
To moja podstawówka.
Zobaczmy moją szkołę.
Ale zarąbiście tutaj być.
Wrócić tu.
Czekając na autobus, spędziłam tu chyba z pięć lat.
Moi rodzice trochę się spóźniali.
Teraz dojeżdżamy do Linkebeek.
Założyłam Pepette sweter, żeby do mnie pasowała, bo mam bzika.
Jest urocza.
Pięknie tu.
Ale szybko robi się nudno.
Jesteśmy na odludziu. To mój dom.
Idziemy do babci?
Pepette, moja ukochana!
Cześć.
Filmuję.
Cześć, słodziaku.
Cześć.
Widziałaś tamte rzeczy?
Hej! To Laurence Bibot, a ty jesteś Angèle Van Laeken. Tak!
Co u ciebie?
Bardzo dobrze.
- To spritz? - Nie, grenadyna.
Angèle?
- Co? - Jak się masz?
Dobrze.
NAPISANE W WIEKU 13 LAT
„Jestem młoda. Mam wspaniałych przyjaciół.
Uwielbiam moją szkołę. Moi rodzice i mój brat są wspaniali.
Kocham muzykę i imprezy.
Grać na pianinie.
Kocham słodycze.
Kocham bawić się, krzyczeć i tańczyć, jakby nikt nie patrzył.
Uwielbiam śpiewanie, stare amerykańskie filmy
i Audrey Hepburn.
Gdybym dalej tłumaczyła, dlaczego jestem szczęśliwa,
rozpłakałabym się bez powodu.
To prawdziwe życie”.
PRAWDZIWE ŻYCIE
- Wszystkie programy. - To jest zabawne.
W starym stylu.
„Brawo, Martine”.
Październik 1996 roku. Miałam rok.
A nawet nie.
Występowała, gdy miałam dziesięć miesięcy.
Właśnie wtedy…
- Zemdlałam? - Miałaś napad bezdechu.
Racja.
Manifestowałaś swój gówniany charakter.
Zgadza się.
Ale spójrz na mnie dzisiaj.
Spójrz tam, kochanie.
Malutka.
To panna dopiero się urodziła?
Kto to, Roméo? Jak ma na imię twoja siostra?
- Angelo. - Nie, Angèle.
- Tak. - Nie jest chłopcem.
Dla nas imiona mają historię.
Już z Roméo posunęliśmy się daleko,
wybierając to imię.
Johnny, super.
Elvis. I Kiki.
Gdy zaszłam w ciążę,
nie znałam płci.
Myślałam, że to dziewczynka. Tego sobie życzyłam.
Więc znów chciałam sięgnąć po legendarne imiona.
Myślałam o kobietach, które stworzyły historię.
Kleopatra to trochę za wiele.
Joséphine jako drugie imię od Joséphine Baker.
Wybraliśmy…
Nie, powiem uczciwie. To ja wybrałam imię Angèle.
Była wspaniałym dzieckiem. Cudowna dziewczynka.
Nigdy nie wyglądała źle.
Ponieważ byłam modelką,
widziałam piękne dziewczyny.
Jak bardzo były smutne.
Myślałam wtedy, czy piękno nie jest bardziej przekleństwem?
Kiedy Angèle miała pięć lat, powiedziałam jej:
„Słuchaj. Jesteś bardzo ładna”.
Byłyśmy w samochodzie.
„Jesteś bardzo ładna.
Ale to nie wystarczy.
Popracuj nad czymś jeszcze”.
MATKA
Widziałeś swoją matkę?
Od razu wychodzi drugą stroną.
Wiesz, co powiedział?
„Umyj tyłek, zdziro”.
Laurence Bibot.
Znana też jako Marinette.
Miałam sławnych rodziców.
Mama jest aktorką, a tata piosenkarzem.
Dla mnie sława
zawsze była czymś, co znałam.
Niczym nowym.
Oboje rodzice byli artystami, bardzo kreatywnymi.
Występowali w świetle reflektorów.
Byli inspirujący, zabawni.
Umieli znaleźć sobie miejsce.
Może czasem za bardzo.
Brat i ja mogliśmy tego doświadczyć.
Mimo że byli popularni tylko w Belgii,
na dość skromną skalę,
czuliśmy, że dorastamy w ich cieniu.
PAMIĘTNIK
UWAGA, OSOBA NARCYSTYCZNA
NIE BIERZCIE TEJ WADY POD UWAGĘ
Posłuchajcie.
To ciekawe. Trochę smutne.
„Gdy wspominam o rodzicach, wszyscy nawiązują do ich pracy.
Słuchasz go w radiu? Mama wciąż jest zabawna?
Rodzice nagrywają występy w telewizji? Oglądałem twoją mamę. Jest super.
A ja mam to gdzieś.
To jest nie do wytrzymania.
Ludzie nie widzą mnie, tylko ich córkę”.
Niezłe. 1 maja 2011 roku.
TYLKO ICH CÓRKĘ
Idźcie się pobawić.
Dzieci cierpiały z powodu naszej sławy. Nie wiedzieliśmy o tym.
Schodziły na dalszy plan.
Gdy robiliśmy zakupy w supermarkecie,
ludzie podchodzili do nas.
Dla dzieci to nie zawsze było łatwe, z czego nie zdawaliśmy sobie sprawy.
Teraz już wiemy,
bo sytuacja się odwróciła.
Kiedy czasem o mnie mówią: „To ojciec tego i tej”.
OJCIEC TEGO I TEJ
Powitajcie Brukselę!
Dla mojego ojca to musiało być coś.
Niezłe zaskoczenie.
Tak jak dla mnie, gdy zobaczyłem siostrę,
kiedy sam wyrabiałem sobie nazwisko.
Wyobraźcie sobie, co czuł. Ma prawie 60 lat.
A tu jego dzieci…
Robiłem swoje i nagle się pojawiam.
Normalnie go przytkało.
„Ile wyświetleń w tym tygodniu?”
Mówię, że 10 000.
„Obłęd”. Był w szoku.
BRAT RAPER
SIOSTRA
CÓRKA
Sprowadzono ich do roli „rodziców Angèle”.
Aż trudno uwierzyć.
Ciągle przepraszam za to, że tu jestem.
Ale…
tylko szukałam uznania.
Jako osoba.
Jednostka niezależna od rodziców.
Chwila, nie jestem pewna, czy dobrze.
Gdy grałam,
czułam się wartościowa. Miałam coś do powiedzenia.
Na szczęście Ania, moja nauczycielka, od razu zauważyła, że mam to coś.
Więc mnie zachęciła.
Pytano, kto gra na pianinie. To byłam ja.
Czułam, że znów jestem coś warta.
Dzięki temu mnie doceniają.
Ale nie miałam pianina w swoim pokoju.
Gdy ktoś coś robił, nie mogłam grać zbyt głośno.
Ani śpiewać za głośno.
Żeby nie zwracać na siebie uwagi.
Więc nauczyłam się miękko grać i śpiewać.
Dobrze.
Mój ojciec był wymagający, bo to był jego zawód.
Gdy grałam na pianinie, często powtarzał,
że muszę nad tym jeszcze popracować,
że nie jestem wystarczająco sumienna.
La.
Re.
Teraz razem.
Nie mogliśmy tak po prostu grać. To nie było zwykłe hobby.
„Dlaczego tata musi:
być taki wkurzający
i wymagać ode mnie, żebym została zawodowym muzykiem?
Nie muszę mieć takiej samej pracy jak on”.
Kontynuuj.
„Muzyka wymaga więcej pracy.
Tak, ale wybacz, tato.
Nie lubię muzyki tak bardzo jak ty.
Uwielbiam pianino,
ale to nigdy nie będzie moja praca”.
„Uwielbiam pianino,
ale to nigdy nie będzie moja praca”.
Dobrze widzicie. „To nigdy nie będzie moja praca”.
Nie do wiary.
MOJE MIEJSCE
BRUKSELA – WERSJA DRUGA PIERWSZA ZWROTKA OKEJ
Zawdzięczam ci moje imię
Brukselo, kocham cię
Brakowało mi ciebie
Niech to.
Tak.
To nie takie trudne.
BRUKSELO, KOCHAM CIĘ
Lockdown nie był łatwy.
Dla nikogo.
Mieszkałam w różnych miejscach.
Na jakiś czas utknęłam w Paryżu.
Cholera.
Dwa.
Czy to jest dobre?
Moment.
Uwielbiam Paryż. Jest piękny i ma wszystko.
Ale to nie dom.
Więc chciałam napisać list miłosny do rodzinnego miasta.
Brukselo, kocham cię
Jesteś najlepsza
Brukselo, kocham cię
To te drobiazgi, proste i osobiste, są ideą przewodnią drugiego albumu.
Nie jest tak uniwersalny jak pierwszy.
Nie zmieni świata, ale jest szczery i mi bliski.
Tak myślę.
Tworzenie muzyki, jako że był to zawód taty,
nie mogło być tylko rozrywką.
Ale też nie chciałam robić tego profesjonalnie.
Utknęłam gdzieś pomiędzy.
Widać było, że mam talent i to lubię,
ale nie chciałam pójść w ślady ojca.
Myślałam, że to ciężka praca.
Nawet szkodzi jego zdrowiu psychicznemu.
Tak bym to podsumowała.
Byłam przeciwna smartfonom.
Miałam nokię.
Żadnego Snapchata, Instagrama.
Tylko Facebook.
Bliska koleżanka powiedziała mi,
że pokocham Instagram, co ja wyśmiałam.
„Dziękuję, nie interesuje mnie przyciąganie uwagi”.
IMIĘ I NAZWISKO
NAZWA UŻYTKOWNIKA
ZAREJESTRUJ SIĘ
Założyłam konto na Instagramie.
Studiowałam muzykę,
więc użyłam go do tworzenia muzyki.
Tylko jedna rzecz staje na drodze
Wiesz, że nie znoszę spać w samotności
Zabijał mnie delikatnie swoją piosenką
Zabijał mnie delikatnie
Potem zaczęłam śpiewać
i nagrywać krótkie filmy.
Żeby uniknąć krytyki,
robiłam sobie żarty.
Łatwiej było się śmiać i przebierać,
robić śmieszne miny.
Tak komunikowałam, że mam do siebie dystans.
Dziękuję.
Nareszcie
Przyszło moje jedzenie
Nie jestem zbyt pewna siebie, ale mnie nie obserwują,
więc nic nie tracę.
Śledzi mnie tylko kilku znajomych.
Niektórzy są zaskoczeni, że śpiewam.
Tak samo przyjaciele z dzieciństwa.
Ale na początku tak było.
Dobrze pamiętam
kilka pierwszych reakcji.
Na przykład Sylvie.
SZEŚĆ LAJKÓW
ZAMAWIAM STANOWISKO MENEDŻERKI!
Dobrze znam Angèle.
Znamy się od 21 lat.
Chodziłyśmy razem do szkoły. Mieszkałyśmy blisko siebie.
Zajmowałam się grupą Angèle w przedszkolu.
Gdy miałam 16 lat, opiekowałam się nią.
Jej rodzice zostawiali ją u mnie, gdy wyjeżdżali w trasę.
Zobaczyłam Angèle na Instagramie,
jej pierwsze wideo.
Zamieściłam komentarz dla żartu.
„Zamawiam stanowisko menedżerki”. To wszystko.
Wiedziałam, że to dla niej zabawa.
Ale miała głos i osobowość.
Coś w tym było.
Miałam inny zawód, ale czemu nie spróbować?
Byłam wtedy spragniona projektów. Chciałam robić wiele rzeczy.
Czułam, że Angèle ma ogromny potencjał.
Kazałam jej wyjść z domu
i występować w kawiarniach.
Była niezdecydowana.
„Co my robimy?”
Mówiłam: „Zamknij oczy. Zaufaj mi”.
Tak zaczęłyśmy.
Podaj mi taśmę.
Tylko wyślę sobie nagranie.
Jak to jest spędzać czas z dzieckiem?
Czuję się dojrzała.
Czemu zawsze klęczę?
Angèle nazwała mnie „tupeciarą”.
Pasuje do mnie całkiem dobrze.
Angèle się wszystkiego boi. Nie ma odwagi.
A ja chcę wyważać drzwi.
Tak więc poznajcie tupeciarę.
SYLVIE TUPECIARA
MENEDŻERKA
7 MARCA 2016 ROKU
Byłam tam, gdzie miałam być. Czułam się dobrze.
Pomyślałam, że muzyka to moje miejsce.
Bardzo bałam się porażki.
Mając ojca piosenkarza i matkę aktorkę,
miałam potrzebę udowadniać, że nie jestem małą dziewczynką.
Nie mówiłam o tym,
bo nie chciałam ich pomocy ani zainteresowania.
Byłoby mi wstyd, gdybym zawiodła.
Sylvie we mnie wierzyła.
Mówiła, że będzie cudownie.
Ja wątpiłam.
Sylvie myślała o występach w L'Archiduc,
słynnym klubie jazzowym w Brukseli.
Studiowałam jazz i trudno mi było się wpasować.
Zastanawiałam się, czy zasłużyłam.
Wciąż się uczyłam.
Ale bilety się wyprzedały.
Poznałam tam Nicolasa, mojego drugiego menedżera.
To stało się dzięki Sylvie.
Wyciągnęła mnie z domu rodzinnego.
MAM ZAJEBISTE ŻYCIE
RADOŚĆ Z CHWILI
Nicolas dostał telefon.
Ekipa Damso szukała kogoś do gry na klawiszach.
I…
Nie wiem, jakim cudem,
ale pojawiło się moje nazwisko.
Nie wiem też, jak to się stało,
że miałam wystąpić jako support.
Zadzwonił do mnie
producent trasy Damso z zapytaniem,
czy Angèle chce grać na klawiszach.
WSPÓŁMENEDŻER
To była zaskakująca prośba.
„Byłoby fajnie, ale może też otworzy występ?”
Sam nie wiedziałem, co mówię.
Nie wyobraziłem sobie,
jak to by wyglądało przed jego publicznością.
Damso nie chciał, żeby raper otwierał występ.
Nie znał moich piosenek, bo jeszcze nie wyszły.
Nie słyszał żadnej z nich.
Tylko cover „Bruxelles” na fortepianie.
Brukselo, moja piękna
Niedługo się spotkamy
Jak tylko Paryż…
Spodobał mu się ten cover.
„Dobra. To dojdzie do skutku”.
W tamtym czasie
Damso miał ogromny wpływ.
Wszystko, czego się dotknął, mogło zamienić się w złoto.
Mimo całej mojej miłości do Damso
powiedziałem, że oszalała.
„Jego fani nie są gotowi. Zjedzą cię”.
GARDEROBA
Dostałam niewiarygodną propozycję,
choć wtedy nie słuchałam rapu.
Wkręciłam się w jazz.
Zaczęłam tworzyć, ale to mnie nie interesowało.
„Dlaczego ja? Co to ma wspólnego ze mną?
Ale co mi szkodzi?”
To był prawdziwy dylemat.
Mama powiedziała: „Nie masz nic do stracenia”.
To prawda. Wtedy tak było.
STRASBURG 5 PAŹDZIERNIKA 2017 ROKU
PIERWSZY WYSTĘP
Jestem za kulisami. Słyszę podekscytowany tłum.
Gasną światła.
Wchodzę na scenę.
Od razu mnie wygwizdują.
Dwa tysiące osób.
Buczą na mnie, jakbym nie była tam mile widziana.
Pamiętam, że wyjęłam telefon,
żeby to nagrać.
„Nie jest źle, słychać okrzyki”.
Tyle że to nie był wyraz radości.
Wszyscy buczeli.
Sypały się na nią wyzwiska. A my: „O cholera”.
Popatrzyłam na Nicolasa: „Co my sobie myśleliśmy?
Po co to było?
Zniszczymy ją. Jej pewność siebie diabli wezmą”.
Wchodzi Damso.
Niczego nie widział.
Ludzie zaczynają wiwatować.
Ja zastanawiam się, co to było.
Musiało być jej ciężko.
Nic nie wiedziałem.
Robiłem swoje.
Później mi mówili, że było gorąco.
Brawa dla Angèle.
Myśleli, że oszalałem, ale jeśli kogoś lubię, to tak robię.
To przyszło naturalnie.
Nie sądziłem, że złamię zasady.
Po prostu chcę kogoś, kogo energia mnie przyciąga.
Wchodzę w to i już.
Wrzuciłem post na Instagram, prosząc o wsparcie dla niej.
Bo to było naprawdę trudne.
ŹLE JĄ POSTRZEGACIE, ALE DA CZADU
Wracamy do domu.
Nastrój jest kiepski.
Sylvie od razu zasypia.
Ja leżę w łóżku i gapię się w sufit. Wciąż słyszę krzyki.
„Czy tak będzie przez trzy miesiące?”
Zaczęłam myśleć,
jak sobie z tym poradzić.
Nie chcę widzieć w tym porażki.
To byłoby dla mnie najgorsze.
Ale jednocześnie nie wiem,
jak uniknąć takiej intensywności.
Stawić czoła publiczności, która mnie nie chce.
DRUGI WYSTĘP
Jak się czujesz?
Stresuję się, jak zwykle. Ale trochę trzeba.
- Co robiłaś wcześniej? - Kupę.
Jest trochę zmęczona.
Gdzie jest Angèle?
Jest tutaj.
Wyszłam na scenę.
Nie wiem, o czym wtedy myślałam,
ale poczułam się zdeterminowana.
Tak mi się wydawało.
W głębi duszy nie byłam pewna siebie.
Pomyślałam: „Zróbmy to inaczej”.
Nie mogą zdążyć dać mi znać, że są niezadowoleni.
Chodźmy.
Dobry wieczór! Jak się macie?
Gotowi?
Tak!
Nazywam się Angèle. Cieszę się, że tu jestem.
Damso, dzięki za zaproszenie.
Cieszą się.
Angèle!
Raz
Dwa
Trzy dla ciebie
Nieoczekiwanie zaczęli krzyczeć „Angèle”.
Skandować moje imię.
Obrócili to w żart.
Nie spodziewali się mnie na scenie, więc zaczęli się z tego śmiać.
Damso był moim przeciwieństwem, więc to było zabawne.
Chyba udało mi się wykorzystać ten absurd.
Damso nic nie miał ze wspierania mnie.
Zrobił to z miłości do muzyki.
Bo podobało mu się to, co robiłam.
Najlepsze jest to, że współpraca trwa.
Pracujemy nad nowymi projektami.
Świetnie, że udało się to pociągnąć.
Dużo się od niego nauczyłam. Pomogło mi to później.
Byłam bardziej zmotywowana.
Do tej pory czułam, że muszę coś udowadniać na scenie.
Nagle musiałam to wziąć na siebie. Żadnego oszukiwania.
Ani podlizywania się.
Raz, nigdy się nie poddawaj
Dwa, za całą miłość, którą mam
Trzy dla ciebie
Sama zaczęłam pisać piosenki.
Od tamtej pory byłam bardziej spełniona,
bo czułam, że ta muzyka jest moja.
Wymyślałam coś
i wiedziałam, jak to zrobić.
Ta dziewczyna robi furorę
we francuskim i holenderskim regionie.
Ma na imię Angèle. Jej piosenka to „La loi de Murphy”.
Angèle, „La loi de Murphy”.
Tak!
Z piosenką tygodnia.
Boże.
Raz, nigdy się nie poddawaj
To było wspaniałe.
Nawet nie śniłam,
że to pójdzie tak szybko.
Nie wiedzieliśmy, jak promować album.
Niczego nie przewidzieliśmy.
Nie byliśmy przygotowani.
Opublikowaliśmy klip na YouTubie.
Bez wytwórni płytowej.
Nie mieliśmy zbyt wielu środków. Byliśmy niezależni.
Zareagowały miliony ludzi.
Obserwowałam to
z małego mieszkania w Brukseli.
Nie wiem, co się dzieje. Widzę komentarze.
Liczba odsłon rośnie.
Myślę sobie, że popełniłam wielki błąd.
„To może wymknąć się spod kontroli”.
SZCZĘŚLIWA?
Bardzo się boję, bo e-maile… O której to wysłałam?
O 17.20.
„Sylvie i Nicolas, przepraszam za mój kryzys.
Wiem, że ciężko pracujecie. Nie chcę was winić za moje lęki”.
Mogłabym to wysłać w każdej chwili.
„Oboje musicie wiedzieć, kim naprawdę jestem.
Na scenie zakładam maskę.
Robię to, bo to wielka szansa.
Otwiera drzwi.
To wszystko jest niezwykłe.
Ale to na cel projektu ANGÈLE”.
„Nie mogę narzekać, to prawda.
To nie miałoby sensu, bo nie można wymarzyć sobie lepiej.
Więc jak to możliwe, że od miesiąca nie mogę spać,
mam ataki paniki i płaczę pięć razy dziennie?
Jestem wrażliwa i niespokojna.
Nie potrafię oddzielić spraw osobistych od zawodowych.
Projekt to Angèle. Muszę ponieść konsekwencje”.
„Przeraża mnie to, co się dzieje.
Nikt nie wie, bo to jest za dobre, żeby było straszne.
Ale od zeszłego poniedziałku
moja twarz jest na YouTubie.
To naprawdę ja. Chciałam tego.
Patrzę wstecz na ostatni miesiąc.
Zaczynam dostawać wiadomości i oferty.
Muszę zmierzyć się z tym sama.
Jeśli nie wypali, to byłaby moja porażka.
Nie chcę być diwą,
mówiąc, że nikt mnie nie rozumie,
ale mówię szczerze.
Czuję ogromny lęk. Znów mam ataki paniki.
Wiem, że to się nie zmieni i będzie jeszcze gorzej,
ale pomoże, gdy zrozumiecie, skąd to się bierze.
Dziękuję wam za to, co robicie.
Za rzadko to mówię”.
Niesamowite.
Proszę.
Mówię tak, bo równie dobrze mogłam to napisać tydzień temu.
Pociesza mnie to, bo jestem ze sobą szczera.
Ale też przypomina mi się dziwny okres.
Kiedy wyszło „La loi de Murphy”,
nadszedł mało fajny czas.
To były początki.
Wcześniej byłam bardzo beztroska i wolna.
Tworzyłam muzykę, ale mogłam wychodzić,
wciąż imprezować z przyjaciółmi.
Świetnie się bawiłam.
A tu nagle zostaje wydana piosenka.
Dostaję pierwsze wiadomości i recenzje.
Muszę zmierzyć się z czymś gwałtownym.
Bezpośrednią reakcją tysięcy ludzi.
W domu, w piżamie, sama. Z tłustymi włosami.
Nieumytymi zębami.
Patrzę w ekran, widzę tysiące wyświetleń
i tysiące ludzi wokół.
Jakiś obłęd.
Kiedy opublikowaliśmy klip, popadłam w paranoję.
Myślałam, że wszyscy na mnie patrzą.
Choć mieli mnie gdzieś.
Potem płakałam. Całymi dniami.
Bałam się.
Zastanawiałam się, w co się pakuję.
Może tak bardzo się bałam,
bo w głębi duszy wiedziałam,
że szybko nie odpuszczę.
Że tego właśnie sobie życzyłam.
Tego chciałam.
Ale część mnie zastanawiała się,
co się stanie.
ANTYMUZA, KTÓRA SPADŁA Z NIEBA
Pisze do mnie Playboy. Chcą poprawić swój wizerunek.
Znam ten magazyn.
Chcą przedstawić mój portret.
NUMER 4 – WRZESIEŃ 2017 R.
Mówią, że w następnym numerze
skupią się na feminizmie,
na głosach kobiet.
Bez podtekstu seksualnego.
Waham się, ale się zgadzam.
Byłoby ciekawie porozmawiać o mojej muzyce.
To będzie odmienne od tego, co robią.
Może coś się zmieni.
Wywiad poszedł dobrze.
Gdy zobaczyłam wydanie,
byłam zaskoczona.
To, co pisali, było dalekie od prawdy.
Co więcej, zdjęcie, które wybrali,
zrobiliśmy kilka miesięcy wcześniej.
Postanowiliśmy go nie publikować,
bo młoda blondynka z czerwonymi ustami
i wydętymi wargami
mogła być zbyt kusząca.
Bałam się wtedy seksualizacji wbrew mojej woli.
Nie odpowiadało mi to zdjęcie.
Ale ich zainteresowało.
Zabroniłam go użyć. Wiedziałam, że zostanie źle odebrane.
A tu otwieram pismo i odkrywam,
że ono tam jest, mimo iż odmówiłam.
Prawdziwą traumę przeżyłam dzień później.
Belgijskie tabloidy opublikowały to zdjęcie pod tytułem:
„Córka Laurence i Marki nago w Playboyu”.
Wszystkie moje lęki razem wzięte.
Zostałam sprowadzona do „córki, siostry”,
i to w kontekście seksualnym.
Mój najgorszy koszmar.
Poczułam się upokorzona.
Wtedy nabierałam dopiero pewności siebie.
Założyłam własną wytwórnię płytową.
Byłam niezależna. Nie mieszkałam już z rodziną.
Udało mi się dojść do tego samej.
Zaczynałam mówić sobie,
że poradzę sobie sama.
A ten pierwszy artykuł
pokazał mnie jako dziewczyneczkę.
Blondynkę, która rozbiera się dla facetów,
żeby zostać zauważoną.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA Z 30 WRZEŚNIA 2017 R.
Wczoraj
w jednym z tych magazynów napisali o mnie najgorsze rzeczy.
„Córka Laurence i Marki nago w Playboyu”.
Cały dzień płakałam. Nie mogę się z tym pogodzić.
Nic nie mogę zrobić.
Co za okropny świat, gdzie ludzie chcą mnie sprzedać
i wykorzystują mój wizerunek…
Mam 21 lat.
Próbuję wysyłać pozytywny przekaz, pisząc piosenki o miłości…
Jestem bardzo ostrożna w tym, co robię.
I chcę być naturalna.
Nienawidzę tego płytkiego świata,
w którym dziewczyny są obiektami seksualnymi.
Już nad tym nie panuję, wpadłam w to.
Najgorsze nagłówki
z udziałem moich rodziców.
To publiczne upokorzenie.
Jest mi źle. Nie chcę występować.
Nie chcę już nic robić.
Potem nadeszły miesiące
pełnego kontrolowania mojego wizerunku.
To wydarzenie bardzo mnie poruszyło,
ale też czułam się zdeterminowana.
Nie chciałam być sprowadzana do roli siostry czy córki.
Jestem kimś odrębnym.
Za ciężko pracuję, żeby mnie tak kojarzyć.
Najbardziej dotknęło mnie to, że ciągle,
choć może to nie być wizerunek, jaki by się chciało promować,
taka dziewczyna jest od razu postrzegana negatywnie.
Powinna się wstydzić i trafić do gazet.
Wszyscy chcą tylko kasy
Tylko to ich uszczęśliwia
Wszyscy chcą tylko sławy
Tylko to ich porusza
Ale jaki to ma sens?
Jesteś samotny przed ekranem
Ciekawi cię, co ludzie myślą
A ich to wcale nie obchodzi
Ale to dziwne, że oni wszyscy przyjechali mnie posłuchać.
Ci idą na mój występ.
Oni też.
Facet, który tam sika, też przyjdzie.
Wiedzą, kim jestem,
i poświęcą sobotni wieczór
na mój występ.
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, nie… pięć, cztery…
trzy, dwa, jeden…
Niech żyje Brol!
Kochani, Brol właśnie wyszedł.
To wszystko dla mnie
Bardzo się cieszę
Czekaliśmy rok na ten album.
W końcu się udało. Już odniósł sukces.
Bilety do Olimpii wyprzedały się w dwie godziny.
Jesteś szczęśliwa?
Tak, choć nie dowierzam.
Chyba ja najbardziej.
JESTEM SZCZĘŚLIWA?
- Jesteśmy? - Tak.
O rany.
Serio? Nie wierzę.
Będzie tłok?
To niemożliwe.
Nie.
To nie ma końca.
Jest tutaj!
Trudno to pojąć.
Potrzebuję ludzi, którzy mnie słuchają.
Jednocześnie to jest niesprawiedliwe,
że ludzie mnie kochają, a ja nie mogę tego odwzajemnić.
Zwłaszcza komuś, kto lubi kontakt.
Dobrze zdaję sobie sprawę,
że nie mogę odwzajemnić ich miłości.
Mogę się odwdzięczyć, dając koncert,
pisząc piosenki, ale to wszystko.
Nie mogę zobaczyć ich tak,
jak oni widzą mnie.
To jest frustrujące.
Wyjdź za mnie!
Wybaczcie.
Musimy złapać pociąg.
Nie mogliśmy was wpuścić.
Bardzo mi przykro, ale…
Angèle, wyjdziesz za mnie?
Jesteś piękna!
Angèle!
Wybaczcie. Dziękuję.
Angèle!
Kiedy wrócisz?
Nikt nie zachowuje się naturalnie w mojej obecności.
Żadna relacja nie jest normalna.
Pamiętam jeden festiwal.
Zeszliśmy ze sceny.
Wiele osób chciało zrobić sobie ze mną zdjęcie.
To nie był dobry moment, a ja nie umiem kłamać.
Jestem spontaniczna.
Jeśli jestem smutna, zła albo źle się czuję,
nie mogę udawać i się uśmiechać.
Powiedziałam dziewczynom,
że nie mogę z nimi zostać.
Ludzie zaczęli mnie wyzywać.
Strasznie się wściekli.
Pamiętam kobietę z dziećmi,
która krzyczała do nich:
„Złapcie ją za włosy!”.
Dzieci zaczęły to robić.
Spojrzałam w dół,
a ktoś powiedział:
„Jesteś gównianą gwiazdą”.
Pamiętam,
że nie rozumiałam, jak do tego doszło.
Myślałam: „Kim dla nich jestem?
Tylko gwiazdą?”.
Właśnie tak. Nie znają mnie.
Nie wiedzą, że jestem człowiekiem,
że po występie zrobię kupę jak wszyscy.
Dla nich jestem tylko gwiazdą.
Jeśli nie stanę do zdjęcia, uznają to za brak szacunku.
W pewnym sensie,
kiedy tworzysz muzykę
i stajesz się sławny, pojawia się niepisana zasada,
że teraz należysz do ludzi.
ZAGUBIONA
PUSTKA
WOLNA
KIM JESTEM
MOJA SYTUACJA JEST PORĄBANA
…imprezę
Brukselo, kocham cię
BRUKSELO, KOCHAM CIĘ
Zróbmy cały refren.
Brzmi świetnie, prawda?
Drobny szczegół: Brukselo, kocham cię.
PRODUCENT
Brukselo…
Racja.
Brukselo, kocham cię
Jak chcesz, ale musisz wybrać.
Brukselo, kocham cię
Może tak lepiej.
Brukselo, kocham cię
A teraz: Brukselo…
Brukselo, kocham cię
- To jest „tada”. - Tak.
Spróbuj…
Brukselo, kocham cię
Tak jest bardziej naturalnie.
- Zostawmy. - Dobra.
W przyszłym tygodniu jestem na otwarciu Cannes.
A ja nie golę pach.
Zapuszczam włosy. Tak po prostu.
Choć są już długie.
Tak naprawdę
chcę to zrobić, ale jest trudno,
bo ludzie tego nie popierają.
Mówią, że mi nie wypada.
Ale ja uważam inaczej.
W prawdziwym życiu bym ich nie ogoliła.
Czemu miałabym to robić na festiwal?
Jestem wystrojona, ale nie chcę się tak ograniczać.
Nie czuję potrzeby golenia.
Po co?
Wiem, że mnie zaatakują.
Tego też nie chcę.
Nie o tym mają mówić.
Tylko o moim występie.
Nie o stroju ani włosach pod pachami.
Angèle! Tutaj!
Angèle!
„Marzę o wolności,
o wyzwoleniu się, zanim będę wolna na scenie.
Byciu pewną siebie, nieprzejmowaniu się uwagami.
Marzę o promykach słońca podkreślających kształty
bez komentarzy w Internecie.
Marzę o mężczyźnie, który nie będzie mnie oceniał.
Ani chciał mnie mieć na własność.
Marzę, by czuć się piękna bez Instagrama.
Marzę o tym, żeby móc marzyć”.
Wszyscy mówią jak zwierzęta
Wieszają psy na każdej babce
2018, nie wiem, kogo chcesz
Ale jestem kimś więcej niż zwierzęciem
Widzę, że rap jest w modzie
Im bardziej cięty, tym lepiej
Czas przełamać stereotypy
Dziewczyna powinna mówić, co myśli
Pozwól, że ci zaśpiewam
Idź się wa…
Nie będzie mnie w radiu
Piosenka „Balance ton quoi”, nawiązanie do #MeToo,
w kilka miesięcy stała się hymnem młodych feministek.
Pozwól, że ci zaśpiewam
Idź się wa…
„Balance ton quoi” napisałam po tym, jak gość zaczepił mnie na ulicy.
Głosy kobiet zaczęły być słyszalne,
a artyści zobowiązali się do zmiany.
Myślałam, że nie mam prawa głosu,
ale szybko zrozumiałam, że tak.
Ludzie zaczęli się z tym identyfikować.
OD BEYONCÉ DO ANGÈLE POP GŁOSEM FEMINIZMU
FEMINISTKA ANGÈLE W NEW YORK TIMESIE
HYMN FEMINISTEK PO #METOO
JAK TA PIOSENKA NIM ZOSTAŁA?
Czy to jasne?
Gdy dziewczyna odmawia,
to często znaczy…
Nie.
Nie. Dobra.
Świetnie, jeśli piosenka uświadamia pewne problemy.
Ale trochę mnie przerosła.
Mimo że zgadzam się z jej postulatami
i nadal jestem oddana sprawie,
nie do końca chciałam tak się wystawić.
Niektórzy wzięli mnie za mądralę.
Musieli znaleźć coś, co mogli mi zarzucić.
Wszyscy mówią o Roméo Elvisie.
Jest zamieszany w napaść na tle seksualnym.
Piosenkarza oskarżono na Instagramie
i przeprosił.
Powiedział, że użył rąk
w niestosowny sposób.
Myślał, że odpowiada na zaproszenie.
Jeśli chodzi o Angèle, jego siostrę,
wezwano ją do doniesienia na brata w mediach społecznościowych.
WYDAJ SWOJEGO BRATA
#DONIEŚ NA SWOJEGO OBRZYDLIWEGO BRATA
ANGÈLE PARTNERKĄ W ZBRODNI MILCZENIE OZNACZA ZGODĘ
WPADŁA WE WŁASNE SIDŁA WYEDUKUJ SWOJEGO BRATA
PRZEKLĘTA FEMINISTKO BUJAJ SIĘ Z BRATEM
Przez trzy miesiące prawie nie wychodziłam.
To była eksplozja w moim sercu, w mojej rodzinie.
Bo jak wszyscy
potępiam to, co zrobił mój brat.
To było tak przykre, jak niektórzy cieszyli się,
że zapędzili mnie w kozi róg.
Feministkę, która zabrała głos.
Jakbym za to odpowiadała.
SZACUNEK
I też musiała za to zapłacić.
Jakby nie było dość ciężko usłyszeć o tym razem z innymi.
Zobaczyć mojego brata w tej sytuacji.
Nie.
Na Twitterze ludzie prosili, żebym zareagowała.
Inaczej walka, którą toczyłam, nie miałaby znaczenia.
POTĘPIAM
TO TYM WAŻNIEJSZE, ŻE JEST RODZINĄ
KTOŚ MUSI ZMIENIĆ SPOSÓB MYŚLENIA
Przemoc seksualna i seksizm są tak wszechobecne,
że czasem wątpię, czy będzie lepiej.
Ale rozglądam się i widzę,
że ludzie mogą powoli się rozwijać.
Mogą to wszystko zrozumieć.
To nie moja piosenka coś zmieni,
tylko bardziej świadomi i zabierający głos ludzie.
Czy to mój brat, przyjaciel, kolega…
Będę potępiała to, co jest wbrew moim poglądom.
Sposób, w jaki traktujemy kobiety
i uczymy mężczyzn, jak się przy nich zachowywać,
musi się zmienić.
ONA
Dobry Boże…
Tu też jest świetna.
Nigdy bym nie pomyślała…
że podjęłaby się…
- Modelingu? Dobrze mówię? - Tak.
Moja kochana…
Gdyby twój dziadek wciąż tu był,
byłby dumny.
Jest fantastyczna.
Co za piękny dzieciak.
Prawdziwa modelka.
Pierwsza oglądasz te zdjęcia.
- Naprawdę? - Tak.
Babi Pilou to nie byle kto.
Oczywiście.
BABI PILOU
BABCIA
Babi Pilou to moja babcia.
Jestem z nią bardzo blisko.
Żyje w innym świecie niż ja.
Sprowadza mnie na ziemię,
bo uważa, że moja praca jest super,
ale jej nie rozumie.
Dla niej zawsze pozostanę jej wnuczką.
To pozwala jej zachować prostotę i być ze mną szczerą.
Co słychać?
Powiedz mi, babciu, co wolisz?
Tartę cytrynową czy cukrową?
- Cukrową. - Super.
Nie. Tak się nie robi, kochanie.
- Dobrze. - Weź puszki.
Co sądzisz o moim stylu?
Jest oryginalny.
Nie podoba mi się.
Przynajmniej jesteś szczera.
- Tak. - Pytałaś, co myślę.
To trudne.
W czasie wojny…
NAPISANE W WIEKU 24 LAT
„Naprawdę chcę pisać.
Przyzwyczajam się, że nie rozumiem swojego życia,
ale to było zupełnie nieoczekiwane.
Choć wcześniej o tym myślałam.
Kilka razy”.
ONA
ZAKOCHANA
Angèle to nowa gwiazda.
Jutro piszemy o szczegółach jej związku.
Zobaczycie na nagraniu.
Przyjrzyjcie się uważnie. Nie możemy pokazać zdjęcia.
Dobrze? Jutro na pierwszej stronie.
ODNALAZŁA MIŁOŚĆ
PARYŻ, 18 LISTOPADA 2019 R. CZYŻ ŻYCIE NIE JEST PIĘKNE?
Miała…
Powiedziała: „Nie mówcie babci.
Powiem jej sama”.
Zadzwoniła.
Już wiedziałam.
Może byłam…
trochę szorstka, co było słychać.
„Babciu, jak się masz?”
„Dobrze”.
Jak widać, nie było to…
Zapytała, co się dzieje.
„Nic”.
„Muszę ci coś powiedzieć”.
„Nie musisz.
Już wiem”.
To wszystko.
Gość mnie ujawnił.
Pierwszy powiedział na antenie, że jestem z kobietą,
choć samej było mi bardzo trudno,
żeby to zrozumieć.
To intymna sprawa.
Zrobił to,
choć mógł tym spowodować problemy
w mojej rodzinie.
Chciałaby mi dać
dużo więcej…
Jakby to ująć?
Więcej mi wyjaśnić.
Zawsze pytałam: „Dlaczego kobieta?”.
Odpowiadała: „Dlaczego mężczyzna?”.
Może to przez mój wiek.
Jest tak mało wzorców LGBT,
że dość późno zrozumiałam, że jestem bi.
Miałam 23 lata. Nie mogłam się już okłamywać.
W mojej sytuacji
nie mierzyłam się tylko z rodziną i jej pytaniami
oraz lękiem przed odrzuceniem,
ale też z opinią publiczną.
CHOLERA, TO LESBIJKA
NAPRAWDĘ UWAŻAM, ŻE TO CHOROBA
ZJEDZ SWOJĄ PIEPRZONĄ TĘCZĘ
FUJ, PRZESTAJĘ OBSERWOWAĆ
Niestety skradziono mi mój coming out.
Świetnie, że młodzi mogą odnieść się do homoseksualnych osobistości,
ale to ja chciałabym zadecydować, kiedy i jak to zrobić.
Nie bez powodu ludzie boją się ujawnić.
Konsekwencje bywają bolesne.
Teraz zależy mi tylko na tym,
żeby zakochanie się znormalizowało.
Bez względu na płeć.
Orientacja seksualna osoby publicznej nie powinna być sensacją.
Gdy miałam 15 czy 16 lat, mogło być więcej wzorców LGBT.
Wtedy bym się nie okłamywała.
Myśl o tym mnie uspokaja.
TWOJA KRÓLOWA
Gdyby tylko wiedziała Jak się jej przypatrujesz
Byłaby przerażona
Gdyby tylko wiedziała Jak sobie ją wyobrażasz
Mogłaby cię skrzywdzić
Ale daj jej trochę czasu
Może dostaniecie szansę
By się odnaleźć
Na pewno potrzebuje czasu
Żeby zapomnieć o uprzedzeniach
Chciałabyś mieć taką królową dziś
Choć dwie królowe Kto akceptuje to?
Chciałabyś mieć taką królową dziś
Królów masz gdzieś To nie dla ciebie jest
Chciałabyś mieć taką królową dziś
Choć dwie królowe Kto akceptuje to?
Chciałabyś mieć taką królową dziś
Królów masz gdzieś To nie dla ciebie jest
„Piszę do ciebie, bo mi pomogłaś.
Właśnie wyszedł Brol.
Koleżanki mi o nim opowiadały.
Zachwycały się »Ta reine«.
Jeszcze nie słuchałam, więc siedziałam cicho. Minął dzień.
Gdy to puściłam, czułam się, jakbyś ze mną rozmawiała.
Napisałaś to dla mnie. To narcystyczne, ale wspaniałe uczucie.
Po raz pierwszy w życiu ktoś mnie zauroczył.
Dziewczyna z klasy.
Gdyby wiedziała, jak na nią patrzę,
na pewno by się bała.
To fizyczny i emocjonalny rollercoaster. Pierwszy raz coś do kogoś poczułam.
Wiedziałam, że to się dzieje, ale nie rozumiałam.
Szczerze mówiąc, nie wiem, kim jestem,
ale czuję się zrozumiana przed poznaniem siebie.
Dziękuję ci za to”.
NOWA ERA
Zawsze wyglądam okropnie, gdy używam tej kamery.
Może to fryzura.
Któregoś dnia
dałam do…
Robię herbatę i jest głośno.
Puściłam Laeticii moje piosenki.
To przyjaciółka. Moja rzeczniczka prasowa w Belgii.
Najpierw się ucieszyła, a potem mówi:
„Nie jestem pewna co do tekstów.
W porównaniu z Brolem czuję się wykluczona.
Nie są aż tak dobre”.
Nie powiedziała tak dosłownie, ale czuła się sfrustrowana,
bo w Brolu poruszane przeze mnie tematy
są bardziej uniwersalne.
Przemawiają do każdego. Są bardziej introspekcyjne.
Odkąd wyszedł Brol, doświadczyłam czegoś innego.
Niekoniecznie związanego z muzyką.
Wydoroślałam.
Jestem bardziej skłonna
do rozmów o poważnych sprawach.
Dużo o tym myślę.
Poza tym kręcę się w kółko pod względem muzycznym.
Wkurza mnie to,
bo czuję, że nie mogę nic zrobić.
To wideo jest bezużyteczne. Przepraszam.
Tak jest, gdy tworzę muzykę. Nigdy nie kończę zdania.
Mówię do siebie jak zakręcona.
Chodzę tam i z powrotem, żeby zrobić herbatę.
Mam wątpliwości co do wszystkiego, co tworzę.
Czuję się marnie. Tak to wygląda.
WCIĄŻ MACIE LOCKDOWN?
TAK
TAK DŁUGO TO TRWA
ZDECYDOWANIE
MAM NADZIEJĘ, ŻE W KOŃCU WYSTĄPIMY
JESTEM MENEDŻEREM DUY
UWIELBIAMY ANGÈLE
JEJ WYSTĘP W NOWEJ PIOSENCE?
LONDYN 28 LISTOPADA 2020 R.
Cześć, mały urwisie!
Co u ciebie?
Miło cię widzieć. Jak leci?
- Dobrze. - Cześć, moja droga.
Co u ciebie? U mnie dobrze.
W porządku.
Byłam częścią projektu gwiazdy pop.
Mogłam obserwować, jak to wygląda od środka.
Z jednej strony byłam pod wrażeniem
tej niesamowitej kobiety.
Miała talent i była przystępna. Bardziej, niż myślałam.
Pocieszyło mnie to, bo zrozumiałam, że możesz być gwiazdą popu
z ludzką twarzą.
Nie!
Może z czasem
Przejdzie mi
A jednak nie sądzę
Że tak się stanie
Jak lekarstwo
Bez ciebie jestem niczym
Wiem, że się staram
Że tracę czas w twoich ramionach
Mam gorączkę
Możesz sprawdzić?
Połóż rękę na czole
Pocałuj w szyję
Kiedy mnie dotykasz
Rozpalam się
Mam gorączkę
Możesz sprawdzić?
Czułam presję,
bo nie występowałam od miesięcy.
A to jest wyższy poziom.
Pomyślałam: „Co ja tu robię?”.
Zastanawiałam się.
Naprawdę. Ona śpiewa, tańczy…
Jest jak rakieta.
Pomyślałam, że daleko mi do tego.
„Wracam do domu”.
Którędy do Linkebeek?
Bardzo się cieszę.
Nie jestem pewna, czy właśnie tego chcę.
Czegoś tak wielkiego.
Ale ta energia, ambicja,
nawet to szaleństwo,
brak strachu…
To mnie zainspirowało.
Na mój ciąg dalszy.
BRUKSELO, KOCHAM CIĘ WERSJA OSTATECZNA
Raz, dwa, trzy. Tak!
Brukselo, kocham cię
Brakowało mi ciebie
Brukselo, kocham cię
Jesteś najlepsza
Brukselo, kocham cię
Brakowało mi ciebie
Jesteś najpiękniejsza
Paryż mnie wzywa…
Angèle?
- Pracuje się. - Co sądzisz o drugim albumie?
Jestem dość przesądna.
Nie miałam żadnych oczekiwań co do pierwszego.
Teraz też staram się ich nie mieć.
To trudne.
Nie przestają próbować
Choć powiedziała Że nie jest jak kiedyś
Nie przestają próbować…
Pod względem muzycznym
jestem zadowolona z albumu.
Bardziej podobają mi się teksty, ale wiem, że nie będzie tak popularny.
Jest bardziej osobisty.
Nie tak jednoczący.
Choć nie planowaliśmy, że pierwszy taki będzie.
Był po prostu naiwny.
Chcę kontynuować to, co robię.
Żyć dalej.
Określić się, bardziej niż kiedykolwiek.
Tak właśnie było z tym albumem.
Pierwszy album też tak wyszedł,
ale to był szczęśliwy traf.
Musiałabym mieć szczęście także z drugim albumem.
Ale w końcu trzeba znaleźć swoje miejsce.
Teraz jestem tu i oddaję się temu w pełni.
NOWA ERA
ODPOCZYNEK JEST W PORZĄDKU
KOCHAJ SIĘ
NAUCZ SIĘ MÓWIĆ „NIE”
SŁUCHAJ SIEBIE!
Ludzie często pytają, czy mam marzenia i…
myślę, że tak samo jak inni.
Obecnie moje marzenie
jest bardziej osobiste.
Raczej niż zawodowe.
Nigdy takie nie było.
Marzę o spokoju.
Otaczaniu się właściwymi ludźmi.
O dorastaniu, uczeniu się na błędach.
Byciu kimś,
kto jest dobry dla innych
i do kogo ta dobroć powraca.
Gdyby moi rodzice mieli normalną pracę,
pewnie też bym taką miała.
Może byłabym szczęśliwa.
Ale naprawdę świetnie się bawię.
Kocham swoje życie.
Musiałam się do niego przystosować,
bo to stało się szybko.
I…
W głębi duszy bardzo chciałam, żeby się udało.
Właściwie bardziej nie chciałam przegrać.
Nie odważyłabym się powiedzieć komuś,
że dopnę swego.
Raczej bym to zapisała.
Wolałam o tym nie mówić, bo…
inaczej mogłabym mieć pecha. Jestem przesądna.
Ale też dlatego,
żeby uniknąć niemiłych niespodzianek.
Gdyby nie wyszło, nie wydałoby się, że mi zależy.
Choć to nieprawda.
WYPRZEDANE 10 GRUDNIA
Życzę jej…
tego, co najlepsze dla niej.
Żeby wszystko było dobrze.
Teraz czuję, że staje się kobietą.
Zaczyna bronić swoich przekonań i pragnień.
Mówi o nich.
Wcześniej…
była dużo cichsza.
Tak myślę.
Pomyślałam sobie:
„Czy to możliwe,
że moja wnuczka zostanie gwiazdą?”.
Nie śmiałam tego mówić.
Raczej: „Ona tworzy muzykę”.
Odpowiadali mi:
„Ale widziałam Angèle w telewizji!
Stała się kimś”.
- Wiesz, że teraz jest aktorką? - Nie.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
O niczym mi nie mówi.
Jest okropna.
Odkąd ma tego psa…
Dobra, nagrywam.
Pepette, nasikałaś?
Na pewno. Gdzie nasikałaś?
Powiem tylko, że album jest skończony.
Tak sądzę.
To mnie przeraża.
Jak zwykle.
Nie wiem, jak zostanie odebrany.
Jak będzie się go słuchało.
Ale to już…
nie zależy ode mnie.
Ten album to ja w wieku 25 lat.
Moje ćwierćwiecze.
Zrozumiałam, że chcę być wierna sobie.
Nie być tym, kim nie jestem.
Obym zawsze o tym pamiętała.
Zawsze będę dziewczyną z Linkebeek, piszącą proste piosenki.
Nawet jeśli życie się zmieni,
to zostanie ze mną.
Bo to wszystko…
to ja.
Na tym zakończmy.
Szerokiej drogi.
KONIEC
Żartujesz sobie?
Tak mi dziękujesz.
Tuż przed…
moim sukcesem.
Napisy: Anna Samoń