Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ได้โปรด...
‪ระวังด้วย
‪- ระวังนะ ‪- ระวัง
‪อองแจล!
‪อองแจล...
‪มันเกิดขึ้นเร็วมาก
‪แล้วก็หนักหนาสาหัสทีเดียว
‪อองแจล แต่งงานกับผมได้มั้ย
‪รู้สึกดีนะที่ได้บรรยายเป็นคำพูด
‪(ไดอารี่)
‪(ฉันหายใจไม่ออก)
‪(ของปลอม)
‪(ความสำเร็จเหรอ)
‪ที่ได้เล่าเรื่องราวอย่างที่ฉันได้เจอ
‪ให้ตายสิ ใช้กล้องนี้ทีไรฉันดูแย่ทุกทีเลย
‪และจะไม่มีใครเล่าเรื่องราวได้ดีเท่าฉัน
‪ไม่มีใครพร้อมสำหรับเรื่องนี้
‪ตอนที่ฉันได้ไปออกทุกรายการชั่วข้ามคืน
‪ฉันดีใจมากเลย
‪(ชีวิตสุดเจ๋ง!!)
‪แต่ฉันก็คิดว่า "ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้" ‪"ทำไมถึงเป็นฉัน"
‪ฉันสร้างสรรค์ผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา
‪ฉันในแบบฉบับที่ดีขึ้น ‪แบบที่รวมจินตนาการหลากหลายของฉันไว้
‪เงือกน้อย
‪เจ้าหญิง
‪เอแลน เซการา
‪พริสซิลลา อารีอานา กรานเด
‪ทุกคนที่ฉันแอบฝันว่าอยากเป็น
‪แต่สิ่งที่สำคัญก็คือ
‪ฉันสูญเสียอองแจลตัวจริงไป
‪(หายไป)
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร
‪(ฉันคือใคร)
‪(1. อองแจลคือใคร)
‪(บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยี่ยม)
‪ประชาชนทุกคนต้องอยู่บ้าน
‪เพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสทางร่างกาย
‪ของคนที่ไม่ได้อยู่ในครอบครัวใกล้ชิด
‪ห้ามมีการรวมตัวกันโดยเด็ดขาด
‪การล็อกดาวน์วันแรก
‪วันนี้วันที่ 14 มีนาคม 2020
‪ไม่รู้ว่าหลายๆ อาทิตย์ ‪ที่กำลังจะมาถึงจะเป็นยังไง
‪เรากำลังมีการล็อกดาวน์
‪เพราะไม่มีอะไรจะทำ ฉันก็เลยทำการทดลอง
‪ล็อกดาวน์วันที่ห้า
‪รู้สึกเหมือนผ่านมาสองปีแล้ว ‪ที่ฉันเขียนอะไรครั้งสุดท้าย
‪วันนี้วันที่ 19 มีนาคม ‪จะต้องรู้สึกเหมือนชั่วกาลนานแน่ๆ
‪ฉันเบื่อกับ
‪การ... ล็อก... ดาวน์...
‪ตอนแรกฉันไม่อยากทำดนตรี
‪"ฉันไม่ควรทำงาน ฉันพักผ่อนอยู่"
‪ฉันสร้างที่หลบภัยให้ตัวเอง
‪พร้อมกับระบบไฮไฟแบบติดตั้งเองด้วย
‪ซึ่งนั่นคือตอนที่ฉันเขียนอะไรได้เยอะแยะเลย
‪ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นนะ
‪ทำไมเสียงมันแตกๆ
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪(20 เมษายน 2020)
‪เธอสวยงามที่สุด
‪แล้วเธอก็มอบคืนให้ฉัน
‪ปารีส...
‪ฉันเริ่มคิดถึงอัลบั้มใหม่ระหว่างล็อกดาวน์
‪ฉันไม่ได้คิดถึงก่อนหน้านั้น ‪ฉันยุ่งอยู่กับการทัวร์ โปรโมทตัวเอง
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากบอกตัวเองว่า
‪"ทีนี้เราจะทำอะไรดี"
‪ฉันโชคดีที่อัลบั้มแรกของฉันประสบความสำเร็จ
‪แต่ฉันอายุ 20 ตอนที่แต่งเพลงนั้น ‪ตอนนี้ฉัน 25 แล้ว
‪ชีวิตฉันเปลี่ยนไปเยอะภายในห้าปี ‪ฉันเจอประสบการณ์มากมาย
‪ฉันจะร้องเพลงเกี่ยวกับเรื่องเก่าๆ ต่อไปไม่ได้
‪ไม่ชอบเลย น่ารำคาญ
‪คนคาดหวังว่าฉันจะประสบความสำเร็จ
‪เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกกดดัน
‪แต่ฉันคิดว่าฉันจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องอื่น ‪แล้วก็ลองเรื่องที่เป็นส่วนตัวมากขึ้น
‪ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะลงเอยยังไง
‪(อองแจลคือใคร)
‪ฉันลืมไปแล้วว่า ‪การนั่งเล่นเปียโนคนเดียวเป็นยังไง
‪แล้วก็ถามคำถามอย่างเช่น
‪"ฉันอยากคุยเรื่องอะไร ‪อยากร้องเกี่ยวกับอะไร"
‪(ล็อกดาวน์ - วันที่ 36)
‪หนึ่งครั้ง
‪อย่ายอมแพ้
‪สองครัง
‪สำหรับความรักทั้งหมดที่ฉันมี
‪สามครังเพื่อเธอ
‪เธออยู่ไหน
‪ถ้าไม่มีโรคระบาดเกิดขึ้น
‪ฉันก็คงเดินทางไปทั่ว ปาร์ตี้...
‪ฉันคงไม่เผชิญหน้าความกลัวพวกนี้
‪แบบซึ่งๆ หน้า
‪ถ้าฉันมีทางเลี่ยง
‪เพเพ็ตต์
‪ห้องแห่งความลับ
‪ฉันมีของรกเต็มไปหมด
‪(โบรล - เพศชาย ‪(เบลเยี่ยม) ความรก ความยุ่งเหยิง)
‪ฉันหมายถึงรกหนักเลย
‪อาจจะมีสมุดโน้ตบันทึกความลับด้วย
‪ไม่มีสมุดโน้ตแฮะ
‪เพเพ็ตต์ออกไม่ได้
‪ทำไมเธอถึงเขียน
‪ทุกอย่างลงในสมุดโน้ต
‪บันทึกความลับ
‪สมุดโน้ตบันทึกความลับ
‪(หนึ่งชีวิต)
‪(อองแจลคือใคร)
‪ฉันเขียนเยอะเพราะฉันต้อง… เขียน
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันแต่งเพลง
‪ฉันเขียนใส่ไดอารี่อยู่เสมอ มีหลายเล่มเลย
‪นี่เป็นเล่มที่ฉันเริ่มเขียน
‪ตอนนั้นฉันยังไม่ได้แต่งเพลง
‪เหลือเชื่อเลยว่าฉันเขียนเรื่องบ้าบอเยอะแค่ไหน
‪ฉันเคยเขียนเนื้อเพลงแย่มาก
‪"ออนไลน์และเชื่อมต่อ แต่ไม่ใช่กับฉัน ‪รอคอยสัญญาณ"
‪เนื้อเพลงแรกของเพลง ‪"เฌอ เวอซ์ เตส์ เยอซ์"
‪ตอนแรกทำนองเป็นอีกแบบ
‪ออนไลน์และเชื่อมต่อ แต่ไม่ใช่กับฉัน ‪รอคอยสัญญาณ แต่กลับไม่มี
‪ออนไลน์และเชื่อมต่อ แต่ไม่ใช่กับฉัน
‪รอคอยสัญญาณ แต่กลับไม่มี
‪ดีนะที่เปลี่ยนทำนอง
‪(แต่งตอนอายุ 23)
‪"ดึกแล้ว ฉันอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ในปารีส ‪รู้สึกอยากอ่านโน้ตเก่าๆ"
‪"ไม่รู้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร"
‪(ฉันเป็นใคร)
‪"ฉันทำงานมากกว่าที่ฉันหายใจ"
‪"หายใจไม่ออก"
‪"อะไรทำให้ฉันมีความสุข ความสำเร็จเหรอ"
‪"คนติดตาม 350,000 คนเหรอ"
‪(อองแจล ‪คนติดตาม 3 ล้าน)
‪"ยอดวิว 10 ล้าน
‪กับเพลง 'ลา ลัว เดอ เมอร์ฟีย์'"
‪"สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขคือสิ่งจอมปลอม"
‪"ตัวฉัน ภาพลักษณ์ของฉัน ความสำเร็จ"
‪"ฉัน ตัวเองและนักร้องชื่ออองแจล"
‪"อย่างอื่นๆ ดูไร้สาระสิ้นดี ‪ฉันละอายใจจริงๆ"
‪"ฉันรู้สึกว่างเปล่าเมื่อกลับบ้าน
‪เพราะรู้ดีว่าทุกอย่างนี้ไร้ความหมาย
‪จอมปลอม ไร้ซึ่งตัวตน"
‪"ฉันเคยมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความสงสัย ‪คำถาม ความใฝ่ฝันมากมาย"
‪"ตอนนี้ความสำเร็จคือสิ่งเดียวที่ฉันใฝ่ฝัน"
‪"ฉันวิ่งหนีจากสิ่งอื่นๆ ฉันเคยมีอิสระ"
‪เป็นไงล่ะ บ้าดีนะ
‪(ฉันเคยมีอิสระ)
‪ฉันจะไม่ยอมแลกชีวิตฉันกับชีวิตเก่าที่เคยมี
‪แม้ว่าจะทำได้
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันเป็นสิ่งสวยงาม
‪ฉันทำงานหนักเพื่อให้ได้มันมา ‪มันคือสิ่งที่ฉันต้องการมาตลอด
‪(2. ชีวิตจริง)
‪ฉันจะยอมเป็นหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้น
‪คนที่มอบความสุขให้เธอ
‪เกมของเธอจะเป็นเกมของเรา
‪ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ
‪ฉันจะเป็นแสงส่องสว่างจ้า
‪เพื่อจุดไฟเก่าขึ้นมา
‪ฉันจะเป็นทอง
‪เพื่อทำให้เธอรัก…
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล
‪สวัสดีค่ะแม่
‪เราเจอกันคืนวันอาทิตย์ได้
‪แล้วแม่จะแวะไป
‪เราจะกินเฟรนช์ฟรายกัน
‪- ดูแลตัวเองล่ะ แล้วเจอกันวันอาทิตย์ ‪- รักแม่นะคะ
‪- แม่ก็รักลูกจ้ะ บ๊ายบาย ‪- ค่ะ บ๊ายบาย
‪ดูสิ ตอนฉันยังเด็ก นี่เคยเป็นหอคอย
‪เหมือนเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์สำหรับฉัน
‪แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันเอาไว้ทำอะไร
‪นั่นเป็นโรงเรียนประถมของฉัน
‪เราจะแวะไปดูโรงเรียนกัน
‪สุดยอดเลย
‪ที่ได้มาที่นี่
‪ที่ได้มาอยู่ตรงนี้
‪จระเข้!
‪ฉันใช้เวลาห้าปีของชีวิตรอรถบัสตรงนี้
‪พ่อแม่ฉันเคยมาช้านิดหน่อย
‪ตอนนี้เราก็มาถึง
‪ลิงเคอเบคแล้ว
‪ฉันใส่เสื้อกันหนาวให้เพเพ็ตต์จะได้ชุดเข้ากับฉัน
‪มันน่ารักจริงๆ
‪ที่นี่สวยมาก
‪แต่คุณจะเบื่อเร็วมากเลยละ
‪เราอยู่ในที่ที่ห่างไกลผู้คน บ้านอยู่นั่น
‪เราไปหายายกัน
‪เพเพ็ตต์! เจ้าตัวเล็กของฉัน
‪สวัสดี
‪หนูถ่ายวิดีโอ
‪สวัสดี เจ้าตัวเล็ก
‪สวัสดี
‪เห็นของตรงนั้นมั้ย
‪โย่! นั่นคือลอรองซ์ บิโบต์ ‪แล้วนี่ก็คืออองแจล วอง เลเคน เย้!
‪(16.45 น. ‪16 มิถุนายน 1996)
‪แม่เป็นไงบ้าง
‪ก็สบายดี
‪- นั่นสปริตซ์เหรอคะ ‪- ไม่ใช่ กรีนาดีนจ้ะ
‪(3 กันยายน 1992)
‪อองแจล
‪- คะ ‪- สบายดีมั้ย
‪สบายดีค่ะ
‪(เขียนเมื่อตอนอายุ 13)
‪"ฉันเยาว์วัย ฉันมีเพื่อนที่แสนดี"
‪"ฉันรักโรงเรียนของฉัน ‪พ่อแม่ฉัน พี่ชายฉันก็เยี่ยมไปเลย"
‪"ฉันรักเสียงเพลง ฉันชอบปาร์ตี้"
‪"ฉันรักเปียโน"
‪"ฉันชอบลูกกวาด"
‪"เล่น ตะโกน เต้นรำ เต้นเหมือนไม่มีใครดูอยู่"
‪"ฉันชอบร้องเพลง หนังอเมริกันเก่าๆ ‪ฉันรักออดรีย์ เฮปเบิร์น"
‪"ถ้าต้องอธิบายว่าทำไมวันนี้มีความสุข
‪ฉันต้องร้องไห้แน่ๆ"
‪"นั่นคือชีวิตจริง"
‪- โชว์ทั้งหมดเลย ‪- ตลกจัง
‪อดีตที่สุขสันต์
‪"บราโว่ มาร์ติน"
‪2 ตุลาคม 1996 ตอนนั้นหนูหนึ่งขวบ
‪ไม่ถึงสิ
‪แม่ขึ้นเวทีตอนหนูอายุสิบเดือน
‪นั่นเป็นตอนที่ลูก…
‪- ตอนที่หนูเป็นลมเหรอ ‪- ลูกกลั้นหายใจเอง
‪ใช่สิ
‪ตอนนั้นลูกเกรี้ยวกราดหนัก
‪ใช่เลย
‪แต่ดูหนูวันนี้สิ
‪ดูนั่นสิ ที่รัก
‪เด็กน้อย
‪หนูเป็นเด็กแรกเกิดใช่มั้ย
‪นั่นใครเหรอ โรเมโอ ‪น้องสาวของลูกไง น้องชื่ออะไรนะ
‪- อองเจโล่ ‪- ไม่ใช่ อองแจล
‪- ใช่ อองแจล ‪- น้องไม่ใช่ผู้ชาย
‪ชื่อของลูกๆ เรามีที่มาที่ไป
‪ชื่อของโรเมโอ เราก็เลือกแบบสุดโต่งเลย
‪เราเลือกโรเมโอ… จอห์นนี่ ชื่อดีเสมอ
‪เอลวิส แล้วก็กิกิ
‪(โรเมโอ จอห์นนี่ เอลวิส กิกิ)
‪ตอนที่ฉันท้อง
‪ฉันไม่รู้เพศของเด็ก
‪แม้ว่าฉันจะรู้สึกว่าเป็นผู้หญิง ‪ฉันอยากให้เป็นแบบนั้น
‪แล้วฉันก็อยากตั้งชื่อที่เป็นตำนานอีก
‪ฉันคิดถึงผู้หญิงที่สร้างประวัติศาสตร์
‪คลีโอพัตราก็คงสุดโต่งไปหน่อย
‪โจเซฟีนก็น่าใช้เป็นชื่อกลาง ‪เพราะโจเซฟีน เบเกอร์
‪แต่เราตัดสินใจ… ฉันหมายถึงฉันตัดสินใจ
‪พูดแบบนั้นคงจะถูกกว่า ฉันเลือกอองแจล
‪เธอเป็นเด็กน่ารัก สาวน้อยน่าเอ็นดู
‪ไม่เคยมีช่วงที่ดูเก้งก้าง
‪ฉันเคยให้เธอทำงานนางแบบ
‪เคยเห็นเด็กผู้หญิงสวยมากๆ บางคน
‪และเห็นว่าพวกเขาดูหน้าเศร้าๆ
‪ฉันเลยคิดว่า "แปลกจัง ‪หรือว่าความสวยคือคำสาป"
‪ฉันเลยบอกอองแจล
‪ตอนเธออายุสี่หรือห้าขวบว่า
‪"ฟังนะ ลูกสวยมาก"
‪ตอนที่เราอยู่ในรถ
‪"ลูกสวยมาก"
‪"แต่แค่นั้นไม่พอ"
‪"ลูกสวย เรารู้ดี ‪แต่พยายามพัฒนาด้านอื่นๆ ด้วย"
‪(ลอรองซ์)
‪(แม่)
‪เห็นแม่รึเปล่า
‪ออกไปอีกทางนึงเลย
‪รู้มั้ยเขาพูดยังไง
‪"ไปล้างก้นเลย นังร่าน"
‪ลอรองซ์ บิโบต์
‪หรือที่รู้จักกันในชื่อมาริเนตต์
‪ฉันเติบโตมากับพ่อแม่ที่มีชื่อเสียง
‪แม่ฉันเป็นนักแสดง
‪พ่อฉันเป็นนักร้อง
‪เพราะฉะนั้นการมีชื่อเสียง
‪เป็นสิ่งที่ฉันรู้จักมานานแล้ว
‪มันไม่ใช่เรื่องใหม่
‪พ่อแม่ของฉันเป็นศิลปิน ‪เป็นพวกมีความคิดสร้างสรรค์มาก
‪พวกเขาขึ้นเวที เป็นจุดสนใจ
‪พวกเขาคือแรงดลใจ ตลกด้วย
‪พวกเขารู้จักการควบคุมพื้นที่
‪บางครั้งอาจจะมากไปหน่อย
‪ฉันกับพี่ชายโชคดีที่ได้มีประสบการณ์นี้
‪แม้ว่าพวกเขาจะเป็นที่รู้จักแค่ในเบลเยี่ยม
‪ไม่ได้ยิ่งใหญ่หรูหราอะไรนัก
‪แต่เราก็รู้สึกว่าโตขึ้นมาในเงาของพวกเขา
‪(ไดอารี่)
‪(โปรดระวัง ‪คนหลงตัวเอง)
‪(อย่ามองจุดบกพร่องนี้)
‪ดูสิ
‪น่าสนใจนะ น่าเศร้านิดหน่อย
‪"ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงพ่อแม่ ‪คนก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงงานของพวกเขา"
‪"ฟังเขาทางวิทยุรึเปล่า แม่ยังตลกอยู่มั้ย"
‪"พ่อแม่เธออัดวิดีโอตัวเองตอนแสดงไว้รึเปล่า ‪ฉันเคยเห็นแม่เธอในทีวีนะ สุดยอดเลย"
‪"ฉันไม่สน"
‪"ฉัน… กำลัง… พูดว่า… เป็นไปไม่ได้เลย"
‪"ไม่มีใครเห็นตัวตนของฉัน ‪ฉันเป็นแค่ลูกสาวของพวกเขา"
‪บ้าบอจริงๆ 1 พฤษภาคม 2011
‪(ฉันเป็นแค่ลูกสาวของพวกเขา)
‪ออกไปเล่นข้างนอกกันซะ
‪เด็กๆ ได้รับผลกระทบจากชื่อเสียงของเรา ‪ตอนนั้นเราไม่รู้เลยนะ
‪พวกเขาคือ "ลูกชายและลูกสาวของ"
‪เวลาเราไปทำธุระที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‪จะมีคนแวะคุยกับเรา
‪สำหรับเด็กๆ ผม…
‪พวกเขาเคยบอกว่ามันไม่ง่ายเลย ‪ตอนนั้นเราไม่เข้าใจ
‪ตอนนี้เข้าใจแล้ว
‪เพราะตอนนี้มันกลับกัน
‪เราไม่ใช่…
‪บางครั้ง ผม…
‪ผมก็แค่ "พ่อของ"
‪(มาร์คา)
‪(พ่อของ)
‪บรัสเซลส์กำลังมาแล้ว!
‪มันคงทำให้พ่อผมทึ่งนะ
‪ทำให้รู้สึกว่า "ว้าว"
‪เหมือนกับผมเวลาที่เห็นน้องสาวผมดังเป็นพลุ
‪ขณะเดียวกันกับที่ผมก็พยายามสร้างชื่อให้ตัวเอง
‪คิดดูสิว่าเขาจะรู้สึกยังไง นี่เขาก็จะ 60 แล้ว
‪แล้วลูกๆ ของเขา…
‪เริ่มที่ผมละกัน ผมทำผลงานของตัวเอง
‪เขารู้สึกว่า… มันเหลือเชื่อมาก
‪"อาทิตย์นี้ได้กี่วิวนะ"
‪ผมบอกว่า "10,000 วิว"
‪"บ้าดีจริงๆ" เขาช็อกเลย
‪(โรเมโอ เอลวิส)
‪(หนุ่มนักแร็ป)
‪(น้องสาวของ)
‪(ลูกสาวของ)
‪พวกเขากลายเป็น "พ่อแม่ของ" บ้าดีจริงๆ
‪พวกเขากลายเป็นพ่อแม่ของ
‪ฉันยังขอโทษพวกเขาอยู่บ่อยๆ นะที่มายืนตรงจุดนี้
‪แต่…
‪ฉันแค่พยายามให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับ
‪ในฐานะคนคนนึง
‪ในฐานะปัจเจกชน
‪ที่ไม่เกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของฉัน
‪ดี เดี๋ยวก่อน ครูไม่แน่ใจ
‪เวลาที่ฉันเล่นดนตรี
‪ฉันจะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ‪ฉันมีบางอย่างที่อยากสื่อ
‪โชคดีที่อันย่า ครูเปียโนของฉัน ‪เห็นว่าฉันมีพรสวรรค์บางอย่างในตัว
‪เธอเลยสนับสนุนฉัน
‪เคยมีคนถามว่าใครเล่นเปียโนน่ะ ‪"อองแจลเล่น"
‪ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าอีกครั้ง
‪มันทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคุณค่า
‪แต่ฉันเล่นในห้องของฉันคนเดียวไม่ได้
‪ถ้าคนอื่นกำลังทำอะไรกันอยู่ ‪ฉันก็เล่นเสียงดังไม่ได้
‪ร้องเพลงเสียงดังไม่ได้
‪ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจ
‪ฉันเลยเรียนรู้ที่จะเล่นเบาๆ
‪และร้องเพลงเบาๆ
‪ดีมาก
‪พ่อฉันเอาจริงเอาจังมาก ‪เพราะมันเป็นงานของเขา
‪ถ้าฉันเล่นเปียโน
‪เขามักจะพูดว่า
‪"ต้องซ้อมตรงนี้เพิ่มอีก"
‪เขาจะคิดว่าฉันขยันซ้อมไม่พอ
‪ลา…
‪เร…
‪เรามาเล่นด้วยกัน
‪เราไม่ได้เล่นกันเรื่อยเปื่อย… ‪มันไม่ใช่งานอดิเรก
‪"ทำไมพ่อฉันถึง…
‪อย่างแรก น่ารำคาญ…"
‪อย่างที่สอง ทำไมเขา ‪อยากให้ฉันเป็นนักดนตรีอาชีพ"
‪"มันเป็นงานของเขา ‪แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าควรจะเป็นงานของฉัน"
‪เล่นไปสิ
‪"ดนตรีต้องมีการทุ่มเท"
‪"ขอโทษนะ มาร์คา"
‪"ฉันไม่ได้ชอบดนตรีมากเท่าคุณ"
‪"ฉันชอบเปียโนนะ ฉันชอบ"
‪"แต่มันจะไม่มีวันเป็นงานของฉัน"
‪"ฉันชอบเปียโนนะ ฉันชอบ"
‪"แต่มันจะไม่มีวันเป็นงานของฉัน"
‪คุณไม่ได้ตาฝาดนะ ‪"มันจะไม่มีวันเป็นงานของฉัน"
‪บ้าบอจริงๆ
‪(3. บ้านของฉัน)
‪(5 พฤษภาคม 2020)
‪(บรัสเซลส์ 2 ‪ท่อนแรกใช้ได้)
‪ฉันเป็นหนี้บุญคุณเธอ
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ให้ตายสิ
‪ได้แล้ว
‪ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น
‪(บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ)
‪ช่วงล็อกดาวน์ไม่ง่ายเลย
‪ไม่ง่ายสำหรับทุกคน
‪ฉันอาศัยอยู่หลายที่
‪ฉันติดแหง็กอยู่ในปารีสพักนึง
‪บ้าเอ๊ย
‪สอง
‪น่าสนใจมั้ย
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉันรักปารีส มันช่างสวยงาม ‪มีทุกอย่างที่เราต้องการ
‪แต่มันก็ไม่ใช่บ้านเรา
‪ฉันอยากเขียนจดหมายรัก ‪ถึงเมืองที่ฉันอยู่ตอนเป็นเด็ก
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ เธอคือเมืองโปรดของฉัน
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪พวกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ‪เรื่องง่ายๆ ที่เป็นเรื่องส่วนตัว
‪ที่เป็นจุดเด่นของอัลบั้มที่สอง
‪มันอาจจะไม่เป็นสากลเหมือนอัลบั้มแรก
‪มันจะไม่เปลี่ยนแปลงโลก ‪แต่มันจริงใจและใกล้เคียงกับตัวตนของฉัน
‪ฉันคิดยังงั้นนะ
‪สำหรับฉันแล้ว การทำดนตรี
‪เพราะมันคืองานของพ่อฉัน
‪มันไม่ใช่แค่งานอดิเรก
‪แต่ขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่อยากทำเป็นอาชีพ
‪ฉันติดอยู่ตรงกลาง
‪ฉันรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์และฉันก็ชอบมัน
‪แต่ก็ไม่อยากผลักดันตัวเอง ‪ฉันไม่อยากทำงานแบบเดียวกับพ่อ
‪ฉันคิดว่ามันเป็นงานที่ยาก
‪เป็นผลเสียต่อสุขภาพจิตด้วยซํ้า
‪ฉันสรุปได้แบบนั้น
‪(เทค ดิ เอ เทรน)
‪(หนึ่ง สอง สาม)
‪ฉันต่อต้านพวกสมาร์ตโฟนนะ
‪ฉันเคยใช้โนเกีย
‪ตอนนั้นฉันไม่มีสแนปแชท อินสตาแกรม
‪มีแค่เฟซบุ๊ก
‪เพื่อนสนิทของฉันบอกฉันว่า
‪"เธอจะชอบอินสตาแกรม" ‪ฉันก็ตอบว่า "ฉันเนี่ยนะ"
‪ฉันบอกว่า "ไม่ล่ะ ขอบใจ ‪ฉันไม่อยากจะเรียกร้องความสนใจ"
‪(กำลังดาวน์โหลด ‪อินสตาแกรม)
‪(อินสตาแกรม ‪ชื่อ - อองแจล วอง เลเคน)
‪(ชื่อผู้ใช้ - อองแจล_วีแอล)
‪(ลงทะเบียน)
‪ฉันสมัครอินสตาแกรม
‪เพราะว่าฉันเรียนดนตรี
‪ฉันเลยคิดว่าจะใช้มันทำดนตรี
‪มีแค่อย่างเดียวที่ขวางทางฉันอยู่
‪เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบนอนคนเดียว
‪ฆ่าฉันอย่างนุ่มนวลด้วยบทเพลงของเขา
‪ฆ่าฉันอย่างนุ่มนวล
‪แล้วฉันก็เริ่มร้องเพลง
‪แล้วก็อัดวิดีโอ
‪เพื่อหลีกเลี่ยงการวิพากษ์วิจารณ์
‪ฉันเล่นมุกตลก
‪มันง่ายกว่าที่จะหัวเราะไปกับมัน ‪และแต่งตัวแปลกๆ
‪ทำหน้าตาตลกๆ
‪มันทำให้คนอื่นรู้ว่าฉันไม่ได้ซีเรียสกับตัวเอง
‪ขอบคุณ บ๊ายบาย
‪ในที่สุด
‪อาหารฉันก็มาถึง
‪ฉันไม่มั่นใจ แต่ฉันก็ไม่มีคนติดตาม
‪ไม่มีอะไรต้องเสียหาย
‪มีแค่เพื่อนๆ ฉันที่สมัครสมาชิก เพื่อนไม่กี่คน
‪บางคนเพิ่งรู้ว่าฉันร้องเพลง ‪พวกเขาแปลกใจเลย
‪เพื่อนๆ สมัยเด็กรู้ว่าฉันร้องเพลง
‪ตอนแรกก็แค่นั้น
‪ฉันจำได้แม่นเลยนะ
‪ปฏิกิริยาของคนฟังสองสามคนแรก
‪ฉันจำที่ซิลวี่เขียนได้
‪(6 ไลก์ ‪ซิลวี่ ฟาร์)
‪(ฉันขอสมัครเป็นผู้จัดการเธอคนแรกนะ!)
‪ฉันรู้จักอองแจลดี ใช่
‪ฉันรู้จักเธอมา 21 ปีแล้ว
‪เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน ‪บ้านเราก็อยู่ใกล้ๆ กัน
‪ฉันเคยดูแลอองแจลตอนเธอเรียนอนุบาล
‪ตอนอายุ 16 ฉันเคยเป็นพี่เลี้ยงของเธอ
‪ตอนฉันยังเด็ก พ่อแม่เธอ ‪จะมาส่งเธอที่บ้านฉันตอนไปออกทัวร์
‪ตอนฉันเห็นอองแจลในอินสตาแกรมครั้งแรก
‪ในคลิปแรกของเธอ
‪ฉันโพสต์ความเห็นไปขำๆ
‪ฉันเขียนว่า "ขอสมัครเป็นผู้จัดการคนแรกนะ!" ‪แค่นั้นเอง
‪ตอนนั้นฉันรู้ว่าเธอแค่ทำเล่นสนุกๆ
‪แต่เธอร้องเพลงเป็น เธอมีบุคลิกเฉพาะตัว ‪มีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
‪มันไม่ใช่อาชีพของฉัน แต่ทำไมไม่ลองดูล่ะ
‪ตอนนั้นฉันกระหายที่จะทำโน่นนี่ ‪อยากทำอะไรหลายอย่าง
‪ฉันรู้สึกว่าอองแจลมีศักยภาพมาก
‪ฉันบอกให้เธอออกจากห้องนอนตัวเอง
‪แล้วก็แสดงตามบาร์
‪เธอลังเลมาก
‪"เราทำอะไรกันเนี่ย"
‪ฉันก็จะบอกว่า "หลับตาไว้ เชื่อฉันสิ"
‪เราเริ่มต้นแบบนั้น
‪หยิบเทปกาวให้หน่อย
‪ฉันจะส่งวิดีโอให้ตัวเอง
‪มีเพื่อนเป็นเด็กแล้วรู้สึกยังไง
‪ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่มาก
‪ทำไมฉันนั่งคุกเข่าอยู่เรื่อย
‪อองแจลตั้งชื่อเล่นให้ฉันว่า "ซิลวี่สาวมั่น"
‪ซึ่งก็เหมาะสมดี
‪อองแจลเป็นคนขี้กลัว เธอไม่กล้าทำโน่นนี่
‪ฉันเลยอยากพังประตูให้เธอ
‪ตกลงว่า "ซิลวี่สาวมั่น" นะ ยินดีที่รู้จัก
‪(ซิลวี่สาวมั่น)
‪(ผู้จัดการ)
‪(7 มีนาคม 2016)
‪คืนนี้ฉันร้องเพลงของเธอ
‪ฉันอยู่ในจุดที่ควรจะอยู่ ฉันรู้สึกดี
‪ฉันคิดว่า "ดนตรีคือที่ของฉัน"
‪ฉันกลัวความล้มเหลวมาก
‪เพราะฉันมีพ่อเป็นนักร้องและมีแม่เป็นนักแสดง
‪ฉันเลยรู้สึกว่าต้องพิสูจน์ ‪ว่าฉันไม่ใช่แค่ลูกสาวตัวเล็กๆ
‪ฉันไม่เคยคุยเรื่องนี้…
‪ฉันไม่อยากให้พวกเขาช่วย ‪หรือเรียกร้องความสนใจจากพวกเขา
‪ฉันคงจะละอายใจถ้าทำไม่สำเร็จ
‪ซิลวี่เชื่อในความสามารถของฉัน
‪เธอจะพูดว่า "มันจะต้องสุดยอดเลย" ‪แต่ฉันไม่เชื่อหรอกนะ
‪ซิลวี่จินตนาการว่าเราแสดงที่อาร์ชิดู้ค
‪บาร์แจ๊สชื่อดังในบรัสเซลส์
‪ฉันเคยเรียนดนตรีแจ๊ส แต่ปรับตัวไม่ค่อยได้
‪เคยถามตัวเองว่าสมควรเล่นแจ๊สมั้ย ‪ฉันยังคงเรียนรู้อยู่
‪ฉันเล่นโชว์นั้น แล้วบัตรก็ขายจนหมดเกลี้ยง
‪ฉันได้เจอนิโคลัส ผู้จัดการคนที่สองของฉันที่นั่น
‪มันเกิดขึ้นได้เพราะซิลวี่
‪ซิลวี่พาฉันออกมาจากห้องของฉัน
‪เธอพาฉันออกจากบ้านพ่อแม่ฉัน
‪(ฉันโคตรชอบชีวิตฉันเลย ให้ตายสิ)
‪(อาร์ชิดู้ค)
‪(ความตื่นเต้นของวันนี้)
‪(แดมโซ่ ‪รับ - ไม่รับ)
‪นิโคลัสได้รับโทรศัพท์
‪ทีมของแดมโซ่กำลังหาคนเล่นคีย์บอร์ด
‪แล้ว…
‪ไม่รู้ว่าทำไมชื่อฉัน
‪ถึงได้ถูกเอ่ยถึง
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไม
‪ฉันถึงได้เล่นเปิดการแสดง
‪ผมได้รับโทรศัพท์
‪จากโปรดิวเซอร์ทัวร์ของแดมโซ่
‪เขาถามผมว่าอองแจลสนใจ ‪ที่จะเล่นคีย์บอร์ดให้ทัวร์ของแดมโซ่มั้ย
‪มันเป็นคำขอที่ผมแปลกใจมาก
‪"ก็ดีนะ แต่ให้เธอ ‪เล่นเปิดคอนเสิร์ตด้วยไม่ได้เหรอ"
‪ผมไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรตอนที่พูดออกไป
‪ผมไม่ได้จินตนาการ
‪ว่ามันจะเป็นยังไงที่เธอได้เล่นเปิดให้แดมโซ่
‪ต่อหน้าแฟนเพลงของเขา
‪แดมโซ่ไม่อยากได้นักร้องแร็ป ‪มาเล่นเปิดคอนเสิร์ต
‪เขาไม่รู้จักเพลงของฉันเพราะยังไม่ได้วางตลาด
‪เขาไม่เคยได้ยินเพลงของฉันเลย
‪เขาเคยได้ยินแค่คัฟเวอร์เปียโน ‪เพลง "บรูเซลเลส์"
‪บรัสเซลส์ เมืองสุดสวยของฉัน
‪แล้วเร็วๆ นี้เราจะได้เจอกัน
‪ทันทีที่ปารีส…
‪เขาคิดว่าคัฟเวอร์เพลงนั้นเยี่ยมยอด
‪เขาคิดว่า "เอาล่ะ น่าจะไปได้ดี"
‪ตอนนั้น แดมโซ่…
‪เขาดังมาก
‪ทุกอย่างที่เขาแตะต้อง ‪มีโอกาสกลายเป็นทองได้เลย
‪ตอนเธอถามผม แม้ว่าผมจะชอบแดมโซ่แค่ไหน
‪ผมพูดว่า "ไม่นะ เธอบ้าไปแล้ว"
‪"แฟนเพลงของเขายังไม่พร้อม ‪พวกเขาไม่ให้โอกาสเธอแน่"
‪(ห้องแต่งตัว - อองแจล)
‪ฉันได้รับข้อเสนอที่ไม่น่าเป็นไปได้
‪แม้ว่าตอนนั้นฉันจะไม่สนใจเพลงแร็ป
‪ฉันชอบแนวแจ๊ส
‪ฉันแค่เริ่มๆ แต่ว่าไม่ได้สนใจจริงจัง
‪"ทำไมถึงเป็นฉันนะ มันมาเกี่ยวอะไรกับฉัน"
‪"ฉันมีอะไรต้องสูญเสียเหรอ"
‪เราปรึกษากันอย่างซีเรียสเลย
‪แม่ฉันบอกว่า "ลองดูสิ ไม่มีอะไรต้องเสีย"
‪ซึ่งก็จริง ตอนนั้นฉันไม่มีอะไรจะเสีย
‪(สตราสบวร์ก ‪5 ตุลาคม 2017)
‪(โชว์รอบแรก)
‪เริ่มเลย!
‪ฉันอยู่หลังเวที ฉันได้ยินคนดูตื่นเต้นกันสุดๆ
‪ไฟดับ
‪แล้วพอไฟเปิด ฉันก็เดินไปบนเวที
‪ฉันถูกโห่ทันทีเลย
‪คน 2,000 คนโห่ฉัน
‪พวกเขาโห่ฉันเหมือนจะบอกว่า ‪พวกเขาไม่ต้อนรับฉัน
‪ฉันจำได้ว่าหยิบมือถือออกมา
‪แล้วก็ถ่ายวิดีโอไว้
‪ฉันได้ยินคนดูเริ่มตะโกน
‪เรารู้เลยว่าคนดูไม่สนุก
‪พวกเขาโห่ แบบว่า…
‪พวกเขาตะโกนเรียกชื่อเธอ ‪เราก็คิดกันว่า "แย่ละ"
‪นิโคกับฉันมองหน้ากัน ‪แล้วพูดว่า "เราคิดอะไรกันเนี่ย"
‪"เราทำยังงั้นทำไมนะ"
‪"เราทำอนาคตเธอพัง ‪ความมั่นใจของเธอถูกทำลายหมดแล้ว"
‪แดมโซ่เดินออกมา
‪เขามองไม่เห็นอะไร
‪คนเริ่มส่งเสียงเชียร์ ฉันก็เล่นคีย์บอร์ดไป…
‪แล้วก็คิดว่า "อะไรกันเนี่ย"
‪ผมคิดว่า… มันแย่มาก
‪ตอนนั้นผมไม่รู้เลยนะ
‪ผมแค่ร้องเพลงของผม
‪ต่อมาผมถึงได้รู้ว่า ‪มันเป็นเรื่องที่มีการวิพากษ์วิจารณ์
‪ให้กำลังใจอองแจลกันหน่อย
‪หลายๆ คนคิดว่าผมบ้าที่ทำแบบนี้…
‪ถ้าผมชอบใคร ผมก็เลือกเลย
‪ก็เป็นไปตามธรรมชาตินะ
‪ผมไม่คิดว่ามันเป็นการแหกธรรมเนียม… ‪ไม่ได้คิดเลย
‪ผมแค่เลือกคนที่มีจิตวิญญาณ ‪และพลังอย่างที่ผมชอบ
‪แล้วผมก็เดินหน้าเลย
‪(เดอะแดมโซ่)
‪ผมโพสต์ลงอินสตาแกรมขอให้แฟนๆ สนับสนุนเธอ
‪เพราะมันไม่ง่ายเลย
‪(คุณอาจจะมองเห็นเธอไม่ชัด ‪แต่เธอจะดังแน่ๆ)
‪แล้วเราก็เดินทางกลับบ้าน
‪บรรยากาศอึมครึมมาก
‪ซิลวี่ผล็อยหลับทันที
‪ฉันนอนจ้องเพดานอยู่บนเตียง ‪หูยังได้ยินเสียงคนโห่
‪"ฉันต้องเจอแบบนี้ไปอีกสามเดือนเลยเหรอ"
‪ฉันเริ่มคิด
‪"ฉันจะรับมือกับมันยังไงเนี่ย"
‪ฉันไม่อยากมองว่ามันเป็นความล้มเหลว
‪นั่นจะเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดสำหรับฉันเลย
‪แต่ขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะหลีกเลี่ยง
‪เรื่องบั่นทอนใจเรื่องนี้ได้ยังไง
‪การต้องเผชิญหน้ากับแฟนเพลงที่ไม่อยากดูฉัน
‪(โชว์รอบสอง)
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ก็ปกตินะ ตื่นเต้น แต่มันเป็นสิ่งที่ต้องทำ
‪- เมื่อตะกี้ทำอะไร ‪- อึอยู่
‪เธอเหนื่อยนิดหน่อย
‪อองแจลอยู่ไหน
‪เธอมาแล้ว
‪ฉันขึ้นเวที
‪ตอนนั้นไม่แน่ใจว่าคิดอะไรในสมอง
‪แต่ฉันเริ่มรู้สึกมุ่งมั่น
‪อย่างน้อยก็รู้สึกว่าเป็นแบบนั้น
‪แต่ลึกๆ แล้วฉันไม่มั่นใจเลย
‪ฉันคิดในใจว่า "ต้องลองใช้วิธีอื่น"
‪ฉันไม่อยากให้โอกาสคนดู ‪แสดงให้ฉันเห็นว่าพวกเขาไม่พอใจ
‪เริ่มกันเลย
‪สวัสดีทุกคน เป็นไงกันบ้าง
‪พร้อมมั้ย
‪พร้อม!
‪ฉันชื่ออองแจลนะ ดีใจมากที่มาที่นี่คืนนี้
‪ขอบคุณแดมโซ่ที่เชิญฉันมา
‪คนดูชอบนะ
‪อองแจล!
‪หนึ่งครั้ง
‪สองครั้ง
‪สามครั้งเพื่อเธอ
‪แทบไม่น่าเชื่อว่าคนเริ่มตะโกนเรียกชื่อฉัน
‪พวกเขาตะโกนชื่อฉันกัน
‪อองแจล! อองแจล!
‪มันเป็นเรื่องตลกนิดหน่อยด้วย
‪คนดูไม่ได้หวังจะเห็นฉันบนเวที ‪มันก็เลยต้องกลายเป็นเรื่องตลก
‪เราสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง ‪มันเลยตลกที่ทำแบบนั้น
‪ฉันคิดว่าฉันตักตวงผลประโยชน์ ‪จากเรื่องตลกนี้ได้มากที่สุดแล้ว
‪เขาไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจากการสนับสนุนฉัน ‪เปิดโอกาสให้ฉันได้เป็นที่รู้จัก
‪เขาทำเพราะความรักในดนตรี
‪เพราะเขาชอบสิ่งที่ฉันทำ
‪เรื่องที่บ้าก็คือมันยังดำเนินต่อไปหลังจากนั้น
‪เราร่วมกันทำงานชิ้นใหม่ๆ
‪เป็นเรื่องดีนะที่เราคงความสัมพันธ์นี้ไว้
‪ฉันได้เรียนรู้หลายๆ อย่างจากเขา ‪ซึ่งต่อมามันก็ช่วยฉันได้
‪ฉันมุ่งมั่นมากขึ้นหลังจากนั้น
‪ฉันรู้สึกด้วยว่าฉันต้องพิสูจน์ ‪อะไรบางอย่างอยู่เสมอเวลาอยู่บนเวที
‪แต่จู่ๆ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ‪นอกจากทำให้เต็มที่ ไม่มีการโกง
‪ไม่ได้พยายามจะเอาใจใคร
‪หนึ่งครั้ง อย่ายอมแพ้
‪สองครั้ง สำหรับความรักทั้งหมดที่ฉันมี
‪สามครั้งเพื่อเธอ
‪ฉันเริ่มเขียนเพลงด้วยตัวเอง
‪ตั้งแต่นั้น ฉันก็เริ่มรู้สึก
‪เติมเต็มกับดนตรีของตัวเองมากขึ้น ‪เพราะมันเป็นตัวตนของฉัน
‪พอฉันคิดอะไรได้ ฉันก็รู้ว่าต้องทำยังไงกับมัน
‪สาวน้อยคนนี้กลายเป็นไวรัลไปแล้ว
‪ทั้งในแถบที่พูดภาษาฝรั่งเศสและภาษาดัตช์
‪เธอชื่ออองแจล ‪เพลงของเธอชื่อ "ลา ลัว เดอ เมอร์ฟีย์"
‪อองแจล "ลา ลัว เดอ เมอร์ฟีย์"
‪เย้!
‪การแสดงสดที่สนุกสุดเหวี่ยง
‪พระเจ้า
‪หนึ่งครั้ง อย่ายอมแพ้
‪สิ่งที่เกิดขึ้นเยี่ยมยอดมาก
‪ฉันไม่เคยนึกฝันเลย
‪ว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้
‪เราไม่รู้เลยว่าจะโปรโมทอัลบั้มยังไง
‪เราไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น
‪เราไม่พร้อมเลย
‪เราโพสต์วิดีโอบนยูทูบ
‪เราไม่มีค่ายเพลง
‪เราไม่มีกำลังเงินมากมาย เราเป็นศิลปินอิสระ
‪และคนหลายล้านคนก็ชื่นชอบมัน
‪ฉันดูสิ่งที่เกิดขึ้น
‪จากอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ในบรัสเซลส์ของฉัน
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเห็นคอมเมนต์
‪ฉันรู้สึกได้เลยว่าเพลงกำลังจะดัง
‪ฉันคิดกับตัวเองว่า ‪"สงสัยเราจะทำพลาดครั้งใหญ่"
‪"มันอาจจะดังจนควบคุมไม่ได้"
‪(4. มีความสุขไหม)
‪ฉันกลัวมากเพราะอีเมล… ฉันส่งไปเมื่อไรนะ
‪โอเค ห้าโมงยี่สิบ
‪"สวัสดี ซิลวี่กับนิโคลัส ‪ฉันต้องขอโทษที่เกิดวิกฤติขึ้นนะ"
‪"ฉันรู้ว่าพวกคุณทำงานกันหนัก ‪ฉันไม่อยากโทษพวกคุณที่ฉันกลัว"
‪ฉันจะส่งเมลนี้เมื่อไหร่ก็ได้
‪"คุณสองคนควรรู้ไว้
‪ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นใคร"
‪"บนเวที ฉันพยายามใส่หน้ากาก"
‪"ฉันทำแบบนั้นเพราะนี่เป็นโอกาสสำคัญ"
‪"มันเป็นใบเบิกทาง"
‪"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหลือเชื่อมาก"
‪"แต่นี่ก็เพื่อผลงานของอองแจล"
‪(อองแจล)
‪"เวลาที่ฉันพูดว่าฉันบ่นไม่ได้ ‪มันเป็นความจริงนะ"
‪"บ่นไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ‪ในเมื่อมันดีกว่าที่เราหวังไว้"
‪"แต่ทำไมฉันถึงนอนไม่หลับเป็นเวลานานนับเดือน
‪แล้วก็วิตกจริตและร้องไห้วันละห้ารอบล่ะ"
‪"ฉันแค่อ่อนไหวและกระวนกระวาย"
‪"ฉันแยกเรื่องส่วนตัวจากเรื่องงานไม่ได้"
‪"ผลงานใหม่ของฉันชื่ออองแจล ‪ฉันต้องเผชิญหน้ากับผลที่จะตามมา"
‪(อองแจล)
‪"สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นทำให้ฉันกลัว"
‪"ฉันไม่คิดว่ามีใครรู้นะ ‪เพราะมันน่าทึ่งเกินกว่าที่จะกลัว"
‪"แต่ตั้งแต่วันจันทร์ที่แล้ว
‪หน้าจริงๆ ของฉันก็อยู่ในยูทูบ"
‪"ฉันจริงๆ นะ ฉันก็อยากให้มันเป็นยังงั้น"
‪"ฉันเริ่มมองย้อนกลับไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น"
‪"ฉันเริ่มได้รับข้อความและข้อเสนอ"
‪"ฉันต้องรับมือกับมันด้วยตัวเอง"
‪"ถ้าไม่ได้ผล ‪มันก็จะเป็นความผิดพลาดของฉันเอง"
‪"ฉันไม่อยากเป็นดีวา
‪พูดว่าไม่มีใครเข้าใจฉัน
‪แต่ฉันหมายความตามที่พูด"
‪"ฉันกลัวจัง ฉันมีอาการวิตกจริตอีกแล้ว"
‪"ฉันรู้ว่ามันจะไม่เปลี่ยนและอาจจะแย่ลง
‪แต่ถ้าพวกคุณเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดก็จะดีมาก"
‪"ฉันอยากขอบคุณสำหรับสิ่งที่พวกคุณทำ"
‪"ฉันพูดมันไม่บ่อยพอ ฉันพูดจริงๆ นะ"
‪บ้าจริงๆ
‪อืม…
‪มันบ้าเพราะฉันอาจจะเขียนแบบนี้ ‪เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ได้
‪มันเป็นเครื่องยืนยันว่ามันมาจากใจฉันจริงๆ
‪ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสิ่งที่เตือน ‪ให้นึกถึงช่วงชีวิตที่แปลกประหลาด
‪จริงนะ ตอนที่ปล่อย "ลา ลัว เดอ เมอร์ฟีย์"
‪ฉันไม่ได้สนุกกับมันนัก ‪แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
‪มีช่วงนึงที่ฉันรู้สึกสบายใจไร้กังวลอย่างมาก
‪ฉันทำเพลงแต่ก็ออกเที่ยวได้
‪ปาร์ตี้กับเพื่อนๆ ได้ ระหว่างที่ทำเพลง
‪ฉันสนุกมาก
‪แต่พอเพลงออกสู่ตลาดแล้ว
‪ผู้คนก็แสดงปฏิกิริยา ‪ฉันเริ่มได้รับข้อความและรีวิว
‪แล้วจู่ๆ ฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับบางอย่างที่รุนแรง
‪ฉันได้รับรู้ปฏิกิริยาจากคนหลายล้าน
‪ตอนใส่ชุดนอนอยู่ที่บ้าน ผมเผ้ามันเยิ้ม
‪ฟันไม่ได้แปรง
‪ฉันนั่งมองจอคอมพิวเตอร์ ‪แล้วก็เห็นยอดวิวหลายพัน
‪และผู้คนหลายพันรอบตัวคุณ
‪คุณก็รู้สึกหวาดระแวง
‪วันที่ "ลา ลัว เดอ เมอร์ฟีย์" เปิดตัว ‪ฉันวิตกจริตมาก
‪ฉันรู้สึกว่าทุกคนจับตามองดูฉัน
‪แม้ว่าจะไม่มีใครแคร์
‪หลังจากนั้นฉันก็ร้องไห้ตลอด ‪ตอนนั้นร้องไห้ทั้งวันเลย
‪ฉันกลัวนะ
‪ฉันคิดว่า "ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย"
‪บางทีฉันอาจจะกลัวขนาดนั้นเลย
‪เพราะลึกๆ แล้วฉันรู้
‪ว่าฉันจะไม่ยอมปล่อยมัน
‪เพราะมันคือสิ่งที่ฉันอยากได้
‪ฉันอยากให้สิ่งนี้เกิดขึ้น
‪แต่อีกใจนึงก็คิดว่า
‪"จะเกิดอะไรขึ้นนะ"
‪(อองแจล สวรรค์ส่งมา ไม่ใช่เทพธิดา)
‪เพลย์บอยติดต่อมา ‪พวกเขาอยากปรับปรุงภาพลักษณ์
‪ฉันรู้จักนิตยสารนี้
‪พวกเขาอยากลงรูปฉัน
‪(เบอร์สี่ - กันยายน 2017)
‪ฉบับต่อไปจะ
‪โฟกัสเรื่องของสิทธิสตรี
‪ความคิดเห็นของผู้หญิง
‪จะไม่ใช่เรื่องทางเพศ
‪ฉันลังเลนะแต่ก็ตอบตกลง
‪มันอาจจะน่าสนใจที่จะพูดถึงดนตรีของฉัน
‪มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่พวกเขาทำ
‪และหลายอย่างก็อาจจะเปลี่ยนไป
‪การสัมภาษณ์เป็นไปด้วยดี
‪วันที่ฉันเห็นนิตยสาร
‪ตอนแรกฉันแปลกใจ
‪ฉันคิดว่าสิ่งที่พวกเขาพูด
‪ไม่ตรงไปตรงมานัก
‪แล้วรูปที่พวกเขาเลือก…
‪ก็เป็นรูปที่ถ่ายไว้สองสามเดือนก่อนหน้านั้น
‪ซึ่งเราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ใช้
‪เพราะฉันดูเด็ก ผมบลอนด์ ทาปากแดง
‪แล้วก็บุ้ยปาก
‪เราคิดว่ามันดูเย้ายวนเกินไป
‪ตอนนั้นฉันกลัวว่าคนจะมองฉัน ‪ในเชิงเซ็กซ์โดยที่ฉันไม่เต็มใจ
‪ฉันรู้สึกไม่สบายใจกับรูปนั้น
‪พวกเขาสนใจรูปนี้
‪ฉันเคยห้ามพวกเขาไม่ให้ใช้มัน ‪เพราะรู้ว่ามันจะถูกมองในแง่ที่ผิด
‪ตอนฉันเปิดนิตยสาร ฉันก็เห็น
‪ว่าพวกเขาใช้รูปนั้นแม้ว่าฉันจะห้ามแล้ว
‪ความบอบชํ้าจริงๆ คือวันรุ่งขึ้น
‪นิตยสารแนวซุบซิบของเบลเยี่ยมตีพิมพ์รูปนี้ด้วย
‪โดยพาดหัวว่า…
‪"ลูกสาวของลอรองซ์และมาร์คา ‪เปลือยกายลงเพลย์บอย"
‪สิ่งที่ฉันกลัวทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน
‪นั่นคือคำที่พูดว่า "ลูกสาวของ น้องสาวของ"
‪ในเนื้อหาที่เป็นแนวเซ็กซ์
‪ฝันร้ายที่สุดของฉันเลย
‪ฉันรู้สึกว่าถูกลบหลู่
‪ตอนนั้น ฉันเพิ่งจะเริ่มมีความมั่นใจในตัวเอง
‪ฉันเพิ่งเริ่มทำค่ายเพลงของตัวเอง ‪สำนักพิมพ์ของตัวเอง
‪ฉันยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ‪ไม่ได้อยู่กับครอบครัวแล้ว
‪ฉันทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ‪แต่งเพลงและเล่นดนตรี…
‪ฉันเริ่มบอกตัวเองว่า
‪ฉันยืนด้วยตัวเองได้
‪แล้วพอมีบทความบทแรกนั่น
‪มันทำให้คนมองฉันว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิง
‪สาวผมบลอนด์หน้าตาสวย ‪ที่ยอมเปลื้องผ้าเพื่อผู้ชาย
‪เพราะมันคือทางเดียวที่จะเป็นที่รู้จัก
‪(ข้อความเสียง ‪30 กันยายน 2017)
‪หนูขอโทษนะ เมื่อวาน…
‪ในนิตยสารฉบับนั้น ‪พวกเขาเขียนเรื่องที่แย่ที่สุดเกี่ยวกับหนู
‪"ลูกสาวของลอรองซ์ บิโบต์และมาร์คา ‪เปลือยกายลงนิตยสารเพลย์บอย"
‪หนูร้องไห้ทั้งวัน ทำใจไม่ได้ ‪ดูเหมือนว่าหนูทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪โลกนี้เป็นที่เลวร้ายซึ่งมีคนพยายามขายหนู
‪และพวกเขาก็ใช้รูปของหนู…
‪หนูอายุแค่ 21
‪หนูใช้ชีวิต
‪พยายามทำเพลงความหมายดีๆ ให้คนฟัง ‪เขียนเพลงรักเพราะๆ…
‪หนูระวังมากเวลาจะทำอะไร จะโชว์อะไร
‪และหนูก็อยากเป็นธรรมชาติ
‪หนูเกลียดโลกที่ดูกันที่ภายนอกแบบนี้
‪ที่ผู้หญิงเป็นแค่วัตถุทางเพศ
‪ตอนนี้มันไปไกลเกินกว่าที่หนูจะทำอะไรได้แล้ว ‪หนูติดร่างแหไปแล้ว
‪การใช้คำพาดหัวที่แย่ที่สุด
‪โดยเอาพ่อแม่หนูเข้ามาเกี่ยวข้อง
‪มันคือการทำให้ขายหน้าในที่สาธารณะ
‪หนูรู้สึกไม่ดีเลย หนูไม่อยากเล่นดนตรี ‪หนูไม่อยากทำอะไรอีกต่อไปแล้ว
‪หลังจากนั้นอีกหลายเดือน
‪ก็มีการควบคุมทุกอย่างที่คนจะได้เห็น
‪ฉันได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้อย่างมาก
‪แต่หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกมุ่งมั่น
‪ฉันคิดว่าฉันจะไม่เป็น ‪"น้องสาวของ" "ลูกสาวของ" อีกแล้ว
‪นั่นไม่ใช่ตัวตนของฉัน ฉันมีตัวตนของตัวเอง
‪ฉันทำงานหนักเกินกว่า ‪ที่จะมาวุ่นวายกับเรื่องแบบนี้
‪สิ่งที่ส่งผลกระทบต่อฉันมากที่สุด
‪ก็คือการได้รู้ว่าแม้แต่วันนี้
‪แม้ว่ามันจะไม่ใช่รูปที่ฉันต้องการ ‪แต่มันอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
‪ผู้หญิงโพสท่าแบบนั้นซึ่งถูกมองในแง่ลบ
‪เธอควรละอายใจ มันสมควรอยู่ในหนังสือพิมพ์
‪ทุกคนต้องการเพียงเงิน
‪นั่นคือสิ่งเดียวที่เย้ายวนใจให้กระสันต์
‪ทุกคนต้องการแค่ชื่อเสียง
‪นั่นคือสิ่งเดียวที่ผลักดันพวกเขา
‪แล้วจะมีประโยชน์อะไร
‪เมื่อเธอซ่อนตัวอยู่หลังม่านของเธอเอง
‪มัวคิดว่าคนอื่นจะคิดยังไง
‪ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่แยแส
‪รู้สึกแปลกจังเมื่อคิดว่ารถพวกนี้
‪มาเพื่อดูฉัน
‪อย่างผู้ชายสองคนนั่น… ‪พวกเขามาดูโชว์ของฉัน แปลกจัง
‪พวกเขาด้วย
‪ผู้ชายที่กำลังฉี่อยู่ตรงนั้นด้วย ‪เขามาดูฉันแสดงคอนเสิร์ต
‪พวกเขารู้ว่าฉันเป็นใคร
‪แล้วคืนวันเสาร์ของพวกเขา
‪ก็อุทิศให้คอนเสิร์ตของฉัน
‪สิบ เก้า แปด เจ็ด
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง…
‪แฮปปี้ นิว "โบรล"!
‪เรียบร้อย "โบรล" วางตลาดแล้ว เพื่อนฝูง
‪เย้!
‪ของฉันทั้งหมดเลย
‪ฉันดีใจสุดๆ เลย
‪เรารออัลบั้มนี้กันมาปีนึงแล้ว
‪ในที่สุดก็วางตลาด และประสบความสำเร็จมาก
‪ตั๋วคอนเสิร์ตที่โอลิมเปีย ‪ขายหมดเกลี้ยงภายในสองชั่วโมง
‪คุณดีใจรึเปล่า
‪ดีใจนะ แต่ยังไม่รู้ตัว
‪ซึ่งต่างจากคนอื่นๆ
‪(ฉันดีใจมั้ย)
‪- ถึงรึยัง ‪- ถึงแล้ว
‪บ้าจริงๆ
‪ให้ตายสิ ไม่มีทาง
‪เราจะขับรถเหมือนว่า…
‪คนเยอะมั้ย
‪เป็นไปไม่ได้
‪ไม่มีทาง
‪ไม่…
‪แถวยาวเหยียดเลย
‪มาถึงแล้ว!
‪มันยากที่จะเข้าใจนะ
‪ฉันต้องการคนที่ฟังเพลงของฉัน
‪แต่ขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกว่าไม่แฟร์
‪ที่คนมากมายรักฉันขนาดนั้น ‪แต่ฉันกลับตอบแทนไม่ได้
‪โดยเฉพาะคนที่ชอบการมีปฏิสัมพันธ์
‪ฉันรู้ตัวว่าฉันตอบแทน
‪ความรักที่แฟนๆ ของฉันส่งมาให้ฉันไม่ได้
‪ฉันตอบแทนด้วยการเล่นคอนเสิร์ต
‪ด้วยการแต่งเพลงได้ แต่ก็ได้แค่นั้น
‪ฉันพบเจอพวกเขาทุกคน
‪อย่างที่พวกเขาเห็นฉันไม่ได้
‪มันไม่มีความเท่าเทียมกันและน่าหงุดหงิด
‪แต่งงานกับผมนะ!
‪ฉันขอโทษนะ
‪เราต้องไปขึ้นรถไฟแล้ว
‪เราเปิดให้ทุกคนเข้ามาไม่ได้
‪ฉันต้องขอโทษจริงๆ แต่ว่า…
‪อองแจล แต่งงานกับผมได้มั้ย
‪คุณสวยมากเลย!
‪อองแจล!
‪ฉันขอโทษนะ ขอบคุณมาก
‪อองแจล!
‪แล้วจะกลับมาอีกเมื่อไร
‪ไม่มีใครทำตัวตามปกติกับฉัน
‪ไม่มีความสัมพันธ์ที่ปกติอีกแล้ว
‪ฉันจำงานเทศกาลครั้งนึงได้
‪เราลงจากเวที
‪มีคนมากมายที่อยากถ่ายรูปกับฉัน
‪แต่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ‪แย่หน่อยที่ฉันโกหกไม่เป็น
‪ฉันเป็นคนทำตามความรู้สึก
‪ถ้าฉันเศร้า ฉันโกรธหรือไม่สบาย
‪ฉันจะแกล้งทำหน้ายิ้มแย้มไม่ได้
‪ฉันเคยบอกพวกเด็กผู้หญิงว่า
‪"ฉันไปหาพวกหนูไม่ได้นะ"
‪ผู้คนก็เริ่มด่าทอฉันเสียๆ หายๆ
‪พวกเขาสติแตกไปเลย
‪ฉันจำได้ว่ามีแม่คนนึงที่มากับลูกๆ ของเธอ
‪เธอตะโกนว่า
‪"เอาสิ ดึงผมเธอเลย"
‪แล้วเด็กๆ ก็เริ่มดึงผมฉัน
‪ฉันก้มลงมอง
‪แล้วก็มีคนพูดว่า
‪"เธอมันพวกดังแล้วหยิ่ง"
‪ฉันจำได้ว่า
‪ไม่เข้าใจว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪ฉันนึกในใจว่า "พวกเขาเห็นฉันเป็นอะไรนะ"
‪"ฉันเป็นแค่คนดังเหรอ"
‪ก็ใช่นะ แต่พวกเขาไม่รู้จักฉัน
‪พวกเขาไม่รู้ว่าฉันก็เป็นมนุษย์คนนึง
‪หลังจากเล่นคอนเสิร์ตวันนั้นเสร็จ ‪ฉันก็ต้องอึเหมือนคนอื่นๆ
‪สำหรับพวกเขา ฉันเป็นแค่คนดัง
‪ถ้าพวกเขาไม่ได้ถ่ายรูปคู่กับฉัน ‪มันก็เหมือนการดูถูก
‪พูดง่ายๆ ว่า
‪เมื่อคุณทำดนตรี
‪แล้วก็ดังขึ้นมา มีสิ่งนึงที่เลี่ยงไม่ได้เลย
‪คุณกลายเป็นสมบัติของคนทุกคน
‪(หลงทาง)
‪(ว่างเปล่า)
‪(มีอิสระ)
‪(ฉันเป็นใคร)
‪(ฉันกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ห่วยแตก)
‪ปาร์ตี้
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪(บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ)
‪ลองท่อนคอรัสทั้งหมดอีกที
‪ฟังดูดีใช่มั้ย
‪รายละเอียดเล็กๆ ‪กับท่อน "บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ..."
‪บรัสเซลส์ ฉัน…
‪ใช่
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪เหมือนหวังไว้ แต่คุณจำเป็นต้องเลือก
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪ฟังดีกว่ามั้ย
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪แล้วตอนนี้ก็…
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪- ช่วงนั้น… ‪- ใช่
‪ลอง…
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪ใช่เลย แบบนั้นฟังเป็นธรรมชาติมากกว่า
‪ดีเลย
‪ทำแบบนี้
‪ฉันจะไปร่วมเปิดงานที่เมืองคานส์อาทิตย์หน้า
‪ฉันมีขนรักแร้
‪ฉันอยากปล่อยมันไว้แบบนั้น
‪มันยาวมาก
‪จริงๆ แล้ว
‪ฉันอยากทำแบบนั้น แต่สิ่งที่ยาก
‪ก็คือผู้คนไม่สนับสนุนเรื่องนี้
‪หลายคนบอกว่าฉันทำแบบนั้นไม่ได้
‪ฉันก็ตอบว่า… ได้สิ
‪ในชีวิตจริง ฉันก็ไม่โกน
‪แล้วทำไมฉันต้องโกนเพื่องานเมืองคานส์ด้วย
‪ฉันใส่ชุดสวยแต่ฉันไม่อยากที่จะต้องทำแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องโกน
‪ทำไมฉันต้องโกนด้วย
‪ฉันรู้ว่าจะต้องโดนคนวิจารณ์
‪ซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪ฉันไม่อยากให้มันกลายประเด็นนั้น
‪ฉันอยากให้คนพูดเกี่ยวกับผลงานของฉัน
‪ไม่ใช่พูดเรื่องชุดหรือขนรักแร้ของฉัน
‪อองแจล! มาทางนี้หน่อย!
‪อองแจล!
‪ฉันใฝ่ฝันถึงอิสรภาพ
‪ในการปลดปล่อยตัวเองก่อนที่ฉันจะมีอิสระบนเวที
‪ใฝ่ฝันที่จะมีความมั่นใจ ‪ไม่ใส่ใจกับคำวิจารณ์ของผู้คน
‪ใฝ่ฝันถึงแสงอาทิตย์ ใส่ชุดบางๆ โชว์เรือนร่าง
‪โดยที่ไม่มีคำวิจารณ์ ‪จากพวกกักขฬะในอินเทอร์เน็ต
‪ฉันใฝ่ฝันให้ผู้ชายมองฉัน ‪โดยไม่ตัดสินหรือมีความกังวล
‪โดยที่ไม่ต้องการจะครอบครองฉัน
‪ฉันใฝ่ฝันที่จะรู้สึกว่าสวย ‪โดยไม่ต้องใช้อินสตาแกรมเป็นตัวพิสูจน์
‪ฉันใฝ่ฝันที่จะฝัน
‪ทุกคนพูดเหมือนสัตว์
‪ปากพล่อยกับผู้หญิงทุกคน
‪เมื่อปี 2018 ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร ‪แต่ฉันไม่ได้เป็นแค่สัตว์ตัวนึงนะ
‪ฉันเห็นแล้วว่าแร็ปต้องโกรธเกรี้ยว ‪ยิ่งหยาบคายก็ยิ่งดัง
‪ถึงเวลาที่เราต้องแหกกฎ
‪ผู้หญิงควรพูดสิ่งที่อยู่ในใจได้
‪ขอฉันบอกอะไรอย่างนึงนะ
‪ไปตายซะ
‪ฉันจะไม่ได้ออกวิทยุ
‪เพลง "บาล็องซ์ ตง กัว" ของเธอ ‪ซึ่งอ้างอิงถึง #มีทู
‪ได้กลายเป็นเพลงต่อต้านการกีดกันทางเพศ ‪ภายในเวลาไม่กี่เดือน
‪ขอฉันบอกอะไรอย่างนึงนะ
‪ไปตายซะ
‪ฉันเขียนเพลง "บาล็องซ์ ตง กัว" ‪หลังจากที่มีผู้ชายรังควานฉันในบรัสเซลส์
‪เริ่มมีการตอบรับการเรียกร้องของผู้หญิง
‪และศิลปินก็มุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ
‪ฉันไม่คิดว่าฉันมีความรู้ทางกฎหมายมากพอ
‪ที่จะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪แต่ฉันเข้าใจว่าฉันเรียกร้องได้
‪ทุกคนมองเห็นตัวเองในประเด็นนี้
‪(การเรียกร้องสิทธิสตรี ‪บุกวงการเพลงป๊อป)
‪(ศิลปินดังวงการป๊อปในนิวยอร์กไทมส์)
‪(เพลงเรียกร้องสิทธิสตรี)
‪(มันกลายเป็นเพลงเรียกร้องสิทธิสตรีได้ยังไง)
‪เข้าใจกันมั้ย
‪เวลาที่ผู้หญิงปฏิเสธ…
‪ผมรู้สึกว่าส่วนมาก มันหมายถึง…
‪ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ โอเค
‪มันดีนะถ้าเพลงทำให้คนตระหนักว่า ‪มีปัญหาที่จะต้องแก้ไข
‪แต่มันถูกปั่นจนควบคุมไม่อยู่
‪แม้ว่าฉันจะเห็นด้วยกับคำกล่าวอ้าง
‪และฉันก็ยังคงยึดมั่นความคิดเดิม ‪ฉันไม่แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ฉันอยากให้เป็น
‪การเปิดตัวขนาดนั้น
‪คนบางคนอาจจะมองว่า ‪ฉันทำตัวเหมือนรู้ดีไปซะทุกอย่าง
‪มีคนที่หาเรื่องตำหนิฉัน
‪มาถึงข่าวของโรเมโอ เอลวิส
‪เขามีส่วนเกี่ยวพันกับคดีล่วงละเมิดทางเพศ
‪นักร้องหนุ่มถูกกล่าวหาในอินสตาแกรม
‪และเขาได้กล่าวขอโทษ
‪เขาบอกว่าเขาใช้มือ
‪ในทางที่ไม่เหมาะสม
‪เขาคิดว่าเขาตอบสนองการเชื้อเชิญ
‪ส่วนอองแจล ซึ่งเป็นน้องสาวของเขา
‪ก็ได้รับการขอร้องให้ประจาน ‪พี่ชายของเธอในโซเชียลมีเดีย
‪(ประจานพี่ชายด้วย)
‪(#ประจานพี่ชายที่น่าขยะแขยง)
‪(อองแจลคือผู้สมรู้ร่วมคิด ‪การเงียบเฉยคือการยอมรับ)
‪(เรื่องกลับตาลปัตร ‪สอนพี่ชายตัวเองด้วยนะ)
‪(นักเรียกร้องสิทธิสตรี ‪ไปอยู่กับพี่ชายตัวเองเถอะ)
‪ฉันแทบจะไม่ได้ออกจากบ้านเป็นเวลาสามเดือน
‪มันเหมือนระเบิดในหัวใจฉัน ในครอบครัวฉันเลย
‪เพราะก็เหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละ
‪ฉันประณามสิ่งที่พี่ชายฉันทำ
‪มันรุนแรงและน่าเศร้าใจ
‪ที่รู้ว่าคนบางคนรู้สึกยินดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น
‪ฉัน คนที่ป่าวประกาศเรียกร้องสิทธิสตรี
‪ราวกับว่าฉันต้องรับผิดชอบ
‪(ความนับถือ)
‪ราวกับว่าฉันต้องชดใช้ด้วย
‪ราวกับว่ามันยังยุ่งยากไม่พอ ‪ที่ต้องได้ยินได้ฟังเรื่องนี้
‪ที่ต้องเห็นพี่ชายตกอยู่ในสถานการณ์นี้
‪ไม่นะ
‪ในทวิตเตอร์ ผู้คนเรียกร้องให้ฉัน ‪แสดงบทบาททันที
‪ไม่ยังงั้นสิ่งที่ฉันต่อสู้ก็จะไร้ความหมาย
‪(อองแจล_วีแอล)
‪(ฉันประณาม)
‪(มันยิ่งสำคัญมากขึ้นไปอีก ‪เพราะเขาเป็นคนในครอบครัว)
‪(ต้องมีการเปลี่ยนความคิด)
‪การกีดกันทางเพศ ‪และความรุนแรงทางเพศเกิดขึ้นทุกที่
‪จนบางครั้งฉันรู้สึกว่า ‪เราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงมันได้
‪แต่พอฉันมองไปรอบๆ
‪ก็ตระหนักว่าผู้คนเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง
‪ทุกคนทำให้เรื่องนี้สำเร็จได้
‪เพลงของฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร
‪แต่การที่ผู้คนเข้าใจมากขึ้น ‪และออกมาเรียกร้องจะเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ได้
‪ไม่ว่าจะพี่ชายฉัน เพื่อนๆ ฉัน ‪เพื่อนร่วมงานของฉัน…
‪ฉันจะประณามสิ่งที่ขัดกับความเชื่อของฉันเสมอ
‪การปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างที่เป็นอยู่
‪และวิธีที่เราสอนผู้ชายให้ปฏิบัติกับผู้หญิง
‪ต้องมีการเปลี่ยนแปลง
‪(5. เธอ)
‪พระเจ้า…
‪ดูดีเลยนะเนี่ย
‪ไม่เคยคิดเลยนะ
‪ว่าหลานฉันจะ…
‪- เดินแบบเหรอ ‪- ใช่
‪หลานยาย…
‪ถ้าตายังมีชีวิตอยู่
‪เขาต้องภูมิใจมากแน่ๆ
‪ยอดไปเลย…
‪หน้าตาสะสวยจริงๆ
‪เป็นนางแบบของจริงเลยนะ
‪คุณยายเป็นคนแรกที่ได้ดูเลยนะ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪คุณยายปิลูไม่ใช่คนธรรมดาๆ นะ
‪เห็นได้ชัดเลย
‪(คุณยายปิลู)
‪(คุณยาย)
‪คุณยายปิลูคือยายของฉัน ฉันสนิทกับเธอมาก
‪เธออยู่คนละโลกกับฉัน
‪เธอพาฉันกลับมาอยู่บนโลก
‪เพราะเธอคิดว่างานฉันน่าทึ่ง ‪แต่เธอไม่เข้าใจมัน
‪แม้ว่าฉันจะทำโน่นนี่ ‪แต่ฉันจะเป็นหลานของเธออยู่ตลอดไป
‪มันทำให้เธอใช้ชีวิตง่ายๆ ‪ที่สำคัญที่สุดคือเธอจริงใจกับฉัน
‪ยายเป็นไงมั่ง
‪ยายขา บอกหนูหน่อยว่าชอบแบบไหน
‪มะนาวหรือนํ้าตาล
‪ทาร์ตมะนาวหรือนํ้าตาล
‪- นํ้าตาลสิ ‪- งั้นก็ได้เลย
‪เดี๋ยวก่อน
‪ทำแบบนั้นไม่ได้ หลานรัก
‪- ค่ะ ‪- ขยับกระป๋องหน่อย
‪คุณยายคิดว่าสไตล์ของหนูเป็นยังไง
‪ก็พิเศษนิดหน่อยนะ
‪แต่ยายไม่ค่อยชอบ
‪อย่างน้อยยายก็พูดจากใจ
‪- ใช่ ยายพูดจากใจ ‪- ก็หลานถามว่ายายคิดยังไง
‪มันยากนะ
‪ย้อนกลับไปยุคสงคราม…
‪(อายุ 24)
‪ฉันอยากเขียนมาก
‪ฉันเริ่มเคยชินกับการไม่เข้าใจชีวิตตัวเอง
‪แต่คราวนี้ มันไม่ใช่อย่างที่คาดหวังไว้
‪แม้ว่าฉันจะคิดเรื่องนี้มาก่อนหลายครั้ง
‪(เธอ)
‪(มีความรัก)
‪อองแจลเป็นดาวดังดวงใหม่
‪ความสัมพันธ์ใหม่ของเธอจะถูกเปิดเผย
‪คุณจะได้ดูวิดีโอ
‪ดูกันให้ดี เราโชว์แค่รูปถ่ายไม่ได้
‪โอเคมั้ย เพราะฉะนั้นดูให้ดี
‪(เธอพบรักอีกครั้ง)
‪(ปารีส 18 พฤศจิกายน 2019 ‪ควงแขนกัน - ชีวิตช่างสดใส)
‪เธอ…
‪เธอบอกว่า "อย่าบอกยายล่ะ"
‪"ฉันจะบอกเอง"
‪แล้วคืนนึงเธอก็โทรมา
‪แต่ฉันรู้แล้ว
‪ฉันอาจจะพูด…
‪แบบผลุนผลันไปหน่อย
‪- เธอพูดว่า "ยายคะ ยายสบายดีมั้ย" ‪- "ยายสบายดี"
‪แล้วฉันก็เริ่ม…
‪เธอถามว่า "มีอะไรเหรอคะ"
‪ฉันบอกว่า "ไม่มีอะไร"
‪- "หนูมีอะไรจะเล่าให้ยายหน่อย" ‪- ฉันพูดว่า "ไม่ต้องเล่า"
‪"ยายรู้แล้ว"
‪แค่นั้นแหละ
‪เขาเล่นงานฉันจนได้
‪เขาเป็นคนแรกที่พูดออกอากาศ ‪ว่าฉันคบกับผู้หญิง
‪แม้ว่ามันจะซับซ้อนสำหรับฉัน
‪ที่จะเข้าใจ ที่จะคิดไตร่ตรองเรื่องนี้
‪มันเป็นเรื่องส่วนตัว
‪เขาทำไปแล้ว
‪แม้ว่ามันอาจจะ…
‪ทำให้เกิดปัญหาในครอบครัวฉัน
‪เธอคงอยากจะ
‪ให้คำอธิบาย…
‪ฉันจะพูดยังไงดี
‪ให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้น
‪ฉันถามอยู่เสมอว่า "ทำไมต้องเป็นผู้หญิง"
‪"ทำไมต้องผู้ชายด้วย" เธอตอบแบบนั้น
‪อาจจะเป็นเพราะฉันแก่แล้ว
‪มีคนในกลุ่มแอลจีบีทีที่เป็นต้นแบบที่ดีไม่เยอะ
‪ฉันเลยรู้ตัวว่าเป็นไบเซ็กชวล ‪ตอนอายุค่อนข้างมาก
‪ตอนนั้นฉันอายุ 23
‪ฉันโกหกตัวเองต่อไปไม่ได้
‪ด้วยสถานการณ์ของฉัน
‪ฉันไม่เพียงแค่จะต้องเผขิญหน้ากับครอบครัว ‪คำถามของพวกเขา
‪ความกลัวว่าจะโดนปฏิเสธ
‪ฉันต้องเผชิญหน้า ‪กับความคิดเห็นของประชาชนด้วย
‪(เวรกรรม เธอเป็นเลสเบี้ยน)
‪(ฉันคิดว่าเธอคือโรคร้ายนะ)
‪(ไปกินสายรุ้งให้สบายใจเลย)
‪(แหวะ ฉันเลิกติดตามแน่)
‪ปัญหาคือการเปิดเผยตัวของฉันถูกขโมยไปจากฉัน
‪มันเป็นสิ่งดีที่คนหนุ่มสาวเห็นตัวอย่าง ‪จากคนมีชื่อเสียงซึ่งเป็นเกย์
‪เพียงแต่ฉันอยากตัดสินใจ ‪เรื่องเวลาและการเปิดเผยด้วยตัวเอง
‪มีเหตุผลที่ทำไมคนถึงกลัวการเปิดเผย
‪เพราะผลที่ตามมาอาจจะโหดร้ายได้
‪สิ่งสำคัญสำหรับฉันตอนนี้
‪ก็คือการทำให้การตกหลุมรักเป็นเรื่องปกติ
‪ไม่ว่าจะเพศไหน
‪รสนิยมทางเพศของคนมีชื่อเสียง ‪ไม่ควรจะเป็นข่าวพาดหัว
‪มันควรเป็นแค่ความจริง
‪ตอนฉันอายุ 15-16 ขวบ ถ้ามีคนดังๆ ‪ที่อยู่ในกลุ่มแอลจีบีทีมากขึ้นก็คงดี
‪ฉันจะได้ไม่ต้องโกหกตัวเอง
‪คิดแบบนี้แล้วทำให้ฉันสบายใจขึ้น
‪(ตา แรน)
‪ถ้าเพียงเธอรู้ว่าคุณมองเธอยังไง
‪เธอก็คงกลัว
‪ถ้าเพียงเธอรู้ว่าคุณคิดกับเธอยังไง
‪เธออาจทำคุณเจ็บปวดได้
‪แต่ให้เวลาเธอสักนิด
‪มันอาจจะทำให้คุณ
‪ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪เธอต้องใช้เวลาแน่ๆ
‪เพื่อลืมใจที่ลำเอียงของเธอ
‪คุณอยากให้เธอเป็นราชินีของคุณคืนนี้
‪แต่สองราชินีคู่กันไม่ใช่เรื่องดีงาม
‪คุณอยากให้เธอเป็นราชินีของคุณคืนนี้
‪คุณไม่สนกษัตริย์ทั้งหลาย เพราะใจไม่ชอบแบบนั้น
‪คุณอยากให้เธอเป็นราชินีของคุณคืนนี้
‪แต่สองราชินีคู่กันไม่ใช่เรื่องดีงาม
‪คุณอยากให้เธอเป็นราชินีของคุณคืนนี้
‪คุณไม่สนกษัตริย์ทั้งหลาย เพราะใจไม่ชอบแบบนั้น
‪"ฉันเขียนวันนี้เพราะคุณช่วยฉัน"
‪"เราเพิ่งปล่อยเพลง 'โบรล'"
‪"เราคุยกันกับเพื่อนๆ"
‪"ทุกคนชอบเพลง 'ตา แรน'"
‪"ฉันยังไม่ได้ฟัง ฉันไม่พูดอะไร ‪ปล่อยให้วันผ่านไป"
‪"ฉันเปิดฟังตอนที่ถึงบ้านแล้ว ‪เหมือนกับเธอคุยกับฉันเลยนะ"
‪"'ตา แรน' เป็นเพลงที่แต่งให้ฉัน ‪เหมือนหลงตัวเองเลยนะ แต่รู้สึกดีสุดๆ
‪"เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันชอบใคร"
‪"ผู้หญิงที่เรียนห้องเดียวกับฉัน"
‪"ถ้าเธอรู้ว่าฉันมองเธอยังไง
‪เธอก็คงกลัว"
‪"ความตื่นเต้นทั้งทางร่างกายและจิตใจ"
‪"ครั้งแรกที่ฉันมีความรู้สึกบางอย่างให้ใครคนนึง"
‪"ฉันรู้ว่ามันเกิดขึ้นแต่ฉันไม่เข้าใจ"
‪"พูดตามตรง ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร
‪แต่ฉันรู้สึกว่าคนอื่นเข้าใจ ‪ก่อนที่ฉันจะเข้าใจตัวเอง"
‪"สำหรับสิ่งนั้น ต้องขอขอบคุณนะ"
‪(6. สู่ยุคใหม่)
‪(29 เมษายน 2021)
‪ฉันดูแย่ทุกทีเลยเวลาที่ใช้กล้องตัวนี้
‪หรือว่าเป็นเพราะผม
‪เมื่อวันก่อน
‪ฉันบอก…
‪ฉันกำลังต้มชาอยู่เลยเสียงดัง
‪ฉันบอกให้เลทิเชียฟังเพลงพวกนั้น
‪เธอเป็นเพื่อนฉัน ‪เลขาฯ ฝ่ายสื่อของฉันในเบลเยี่ยม
‪ฉันบอกให้เธอฟังเพลงในอัลบั้ม ‪เพราะดี แต่เธอบอกว่า…
‪"ไม่แน่ใจเรื่องเนื้อเพลง"
‪"เมื่อเทียบกับ "โบรล" ฉันรู้สึกว่าเข้าไม่ถึง"
‪"ฉันรู้สึกว่ามันดีไม่พอ"
‪เธอไม่ได้พูดแบบนั้นแต่เธอรู้สึกหงุดหงิด
‪เพราะในอัลบั้ม "โบรล"
‪ประเด็นที่ฉันจับมาเขียนเพลง
‪เป็นประเด็นที่มีความเป็นสากลมากกว่า
‪ใครๆ ก็เข้าใจได้ ‪แต่นี่มีความเป็นส่วนตัวมากกว่า
‪จริงนะ
‪ฉันเจอประสบการณ์ด้านอื่นๆ ‪หลังจากที่ "โบรล" ออกมา
‪ไม่ใช่เฉพาะเรื่องดนตรีนะ
‪ฉันโตขึ้น มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
‪ฉันพร้อม…
‪ฉันพร้อมจะพูดประเด็นที่ซีเรียสมากขึ้น
‪ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกฮึกเหิมนะ
‪แล้วฉันก็คิดว่าฉันวนเวียนอยู่กับที่ ‪ในแง่ของดนตรีด้วย
‪ฉันรำคาญใจนะ
‪เพราะรู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้เลย
‪วิดีโอนี่ไม่มีประโยชน์เลย ฉันขอโทษนะ
‪เป็นแบบนี้แหละเวลาที่ฉันแต่งเพลง ‪ฉันพูดจบประโยคไม่ได้เลย
‪ฉันคุยกับตัวเองเหมือนยายแก่เลย แล้ว…
‪ฉันก็เดินกลับไปกลับมาเพื่อต้มชา
‪ฉันลังเลกับทุกอย่างที่ฉันเขียนและสร้างสรรค์
‪รู้สึกเหมือนพวกห่วยแตกเลย เป็นแบบนั้นจริงๆ
‪(- ยังล็อกดาวน์อยู่เหรอ ‪- ใช่)
‪(ล็อกดาวน์นานจัง)
‪(ใช่เลย)
‪(ฉันหวังว่าเราจะได้เล่นคอนเสิร์ต ‪บนเวทีจริงๆ สักวัน)
‪(ดัว ลิป้า)
‪(อองแจล / ดัว ลิป้า)
‪(ผมเป็นผู้จัดการของดัว)
‪(เรารักอองแจล)
‪(มีเธอร่วมร้องในเพลงใหม่ด้วยเหรอ)
‪(ลอนดอน ‪28 พฤศจิกายน 2020)
‪สวัสดี คนสวย
‪- เย้! ‪- สบายดีมั้ย
‪ดีใจที่เจอกันนะ เป็นไงบ้าง
‪- สบายดี ‪- สวัสดี ที่รัก
‪สบายดีมั้ย ฉันสบายดี
‪ดีเลย
‪ฉันมีโอกาสได้ร่วมงานกับศิลปินดังคนนึง
‪ฉันก็เลยมีโอกาสสังเกต
‪การทำงานจากข้างใน
‪ใจนึง ฉันก็รู้สึกประทับใจ
‪ที่ได้เห็นผู้หญิงที่น่าทึ่งคนนี้
‪เธอมีพรสวรรค์และไม่ถือตัว ‪มากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย
‪มันทำให้ฉันโล่งใจนะ ‪เพราะฉันได้รู้ว่าแม้จะเป็นนักร้องดัง
‪แต่ไม่ต้องถือตัวก็ได้
‪ไม่นะ!
‪บางทีเวลาอาจช่วยได้
‪มันคงจะหายไป
‪แต่ไม่รู้ทำไม
‪มันถึงไม่เป็นแบบนั้น
‪ก็เหมือนยานั่นแหละ
‪ฉันไร้ค่าเมื่อไม่มีเธอ
‪ฉันรู้ว่าฉันพยายาม
‪แต่ก็เสียเวลาเปล่าในอ้อมแขนเธอ
‪ฉันมีไข้
‪เธอช่วยเช็กได้มั้ย
‪มือวางบนหน้าผาก
‪จูบที่ซอกคอ
‪พอเธอแตะต้องตัว
‪ฉันก็อายจนหน้าแดง
‪ฉันมีไข้
‪เธอช่วยเช็กได้มั้ย
‪ฉันรู้สึกกดดันนะ
‪เพราะฉันไม่ได้เล่นคอนเสิร์ตมาหลายเดือนแล้ว
‪เพราะนี่มันอีกระดับนึงเลย
‪ฉันคิดกับตัวเองว่า "ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย"
‪ฉันถามตัวเองแบบนั้นนะ
‪พูดตามตรงเลย
‪จริงนะ ผู้หญิงคนนี้ทั้งร้องเพลง ทั้งเต้น…
‪ฉันหมายถึงว่าเธอเก่งมาก
‪ฉันคิดว่า "ฉันไม่เก่งเลย"
‪"ฉันกลับบ้านดีกว่า"
‪ลิงเคอเบคอยู่ไหนนะ
‪ตื่นเต้นจังเลย
‪ฉันไม่แน่ใจว่านี่คือ ‪สิ่งที่ฉันอยากได้เพื่อตัวเองนะ
‪งานที่ใหญ่ขนาดนั้น
‪แต่พลังงาน ความทะเยอทะยาน
‪แม้กระทั่งความบ้าคลั่ง…
‪การทำใจให้ไม่กลัว…
‪มันเป็นแรงดลใจให้ฉัน
‪สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
‪(บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ ฉบับสุดท้าย)
‪หนึ่ง สอง สาม ใช่!
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪ฉันคิดถึงเธอ บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ เธอคือเมืองโปรดของฉัน
‪บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ บรัสเซลส์ ฉันรักเธอ
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪เธอน่ารักที่สุด
‪ใช่เลย
‪ปารีสร้องเรียกฉัน
‪สวัสดี อองแจล
‪- กำลังทำงานเลย ‪- แล้วคิดยังไงกับอัลบั้มเหรอ
‪ฉันค่อนข้างเป็นคนเชื่อโชคลางนะ
‪ฉันไม่ตั้งความหวังอะไรไว้เลยกับอัลบั้มแรก
‪ฉันพยายามจะไม่หวังอะไร
‪มันยาก
‪พวกเขายังทำต่อไป
‪แม้ว่าเธอจะพูด มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
‪พวกเขายังทำต่อไป
‪ในแง่ของดนตรี
‪ฉันพอใจมากกับงานที่เราทำ
‪ฉันพอใจกับเนื้อเพลงมากขึ้น ‪แต่ฉันรู้ว่ามันจะไม่ดังเท่าชุดแรก
‪มันเป็นงานที่เป็นส่วนตัวมากขึ้น
‪แต่มีความเป็นหนึ่งเดียวน้อยลง
‪แม้ว่าเราไม่ได้วางแผน ‪ให้อัลบั้มแรกมีความเป็นหนึ่งเดียว
‪ตอนนั้นฉันยังมือใหม่มาก
‪เป้าหมายก็คือทำสิ่งที่ฉันทำต่อไปเรื่อยๆ ‪ใช้ชีวิตต่อไปแล้วก็…
‪ทำเพลงตามแบบของตัวเองให้มากขึ้น
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันทำกับอัลบั้มนี้ ‪ฉันทำเพลงแบบของฉันเอง
‪อัลบั้มแรกก็เป็นแบบนี้
‪แต่โชคมีอยู่ทุกหนแห่ง
‪ฉันแค่ต้องโชคดีอีกรอบกับอัลบั้มที่สอง
‪แต่ก็ควรทำเพลงแบบของตัวเอง ‪แล้วก็ยอมรับผลลัพธ์ที่จะตามมา
‪เมื่อทำแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุด
‪(ยุคใหม่)
‪(โอเคที่จะพัก)
‪(เมคเลิฟ)
‪(เรียนรู้ที่จะปฏิเสธ)
‪(ฟังตัวเอง!)
‪คนมักถามฉันว่ามีความฝันมั้ย
‪จริงๆ แล้ว
‪ฉันก็มีความฝันเหมือนๆ คนอื่น
‪ฉันคิดว่าความฝันของฉันตอนนี้
‪เป็นเรื่องการค้นหาส่วนตัวมากกว่า
‪ไม่ใช่เรื่องของการงานอาชีพ
‪มันไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย
‪ฉันฝันจะได้ผ่อนคลาย
‪ที่จะมีคนดีๆ รอบข้าง
‪ที่จะเติบโต เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง
‪ที่จะเป็นคน
‪ซึ่งดีกับคนอื่นๆ
‪ขณะเดียวกันก็ได้รับสิ่งดีๆ กลับมาด้วย
‪ถ้าพ่อแม่ฉันทำงานธรรมดาๆ
‪ฉันก็คงจะทำงานธรรมดาๆ เหมือนกัน
‪บางทีฉันอาจจะมีความสุขมากก็ได้
‪แต่จริงๆ แล้ว
‪แบบนี้ฉันก็มีความสุขมาก
‪ฉันรักชีวิตของฉัน
‪ฉันแค่ต้องปรับตัวให้ได้
‪เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก
‪และ
‪ลึกๆ แล้ว ฉันอยากให้ทุกอย่างไปได้สวย
‪ฉันไม่อยากล้มเหลวเลย
‪ฉันคงจะไม่พูดว่า "ฉันอยากทำให้สำเร็จ" ‪ให้ใครฟังดังๆ
‪ฉันอาจจะแค่เขียนเฉยๆ
‪ฉันพูดไม่ได้เพราะ…
‪ฉันแน่ใจว่าฉันจะโชคดีถ้าไม่พูดออกมา ‪ฉันเป็นคนเชื่อโชคลาง
‪ฉันคิดว่าฉันไม่พูดออกมา
‪เพื่อหลีกเลี่ยงเซอร์ไพรส์แบบที่ไม่ค่อยดี
‪ถ้ามันไปได้ไม่ดี ‪ก็ไม่มีใครรู้ว่าฉันอยากให้มันไปได้ดี
‪แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความจริง
‪(อองแจล - ตั๋วหมด ‪10 ธันวาคม)
‪ฉันก็ได้แต่อธิษฐาน…
‪ให้โชคดี
‪ให้เธอโชคดี
‪ให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
‪เธอเริ่มที่จะยืนหยัดในความเชื่อของตัวเอง ‪ความใฝ่ฝันของตัวเอง
‪เธอกล้าพูดถึงมัน
‪แต่ก่อนเธอจะ
‪ไม่ค่อยพูดเท่าไร
‪ฉันคิดนะ
‪ฉันคิดว่า
‪"เป็นไปได้เหรอ
‪ที่หลานสาวฉันจะกลายเป็นนักร้องดัง"
‪ฉันไม่กล้าพูดแบบนั้นกับคนอื่น
‪ฉันแค่พูดว่า "เธอทำเพลง"
‪"ใช่ แต่…"
‪พวกเขาจะพูดว่า "ฉันเห็นอองแจลในทีวีด้วย"
‪"เธอเป็นคนดังไปแล้ว"
‪- ยายรู้รึเปล่าว่าเธอเป็นดาราด้วย ‪- ไม่รู้
‪- ยายไม่รู้เหรอ ‪- ไม่รู้
‪เธอไม่เคยบอกอะไรยายเลย
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ตั้งแต่เธอมีหมาตัวนั้น…
‪โอเค เริ่มอัด
‪(24 สิงหาคม 2021)
‪เพเพ็ตต์ ฉี่รึเปล่า
‪ฉี่นี่ ไปแอบฉี่ตรงไหน
‪แค่อยากจะบอกว่าอัลบั้มเสร็จแล้ว
‪คิดว่านะ
‪พูดแล้วก็กลัวจริงๆ
‪เหมือนเช่นเคย
‪ฉันไม่รู้ว่ามันจะได้รับการต้อนรับดีมั้ย
‪ไม่รู้ว่าคนฟังแล้วจะรู้สึกยังไง
‪แต่นั่นไม่ใช่…
‪สิ่งที่ขึ้นอยู่กับฉัน
‪อัลบั้มนี้คือฉันตอนอายุ 25
‪อายุหนึ่งในสี่ของศตวรรษแล้ว
‪ดูเหมือนว่าฉันอยากทำผลงานที่เป็นตัวตนของฉัน
‪ไม่พยายามเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น
‪หวังว่าฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนั้นนะ
‪ฉันจะเป็นเด็กผู้หญิงจากลิงเคอเบค ‪ซึ่งเขียนเพลงง่ายๆ เสมอ
‪แม้ว่าชีวิตเปลี่ยนไป
‪สิ่งนั้นก็จะคงอยู่กับฉัน
‪เพราะทุกอย่างนี้…
‪คือฉัน
‪จบตรงนี้นะ
‪ขอให้เดินทางด้วยความราบรื่น
‪(จบ)
‪นี่ล้อฉันเล่นเหรอ
‪ขอบใจฉันแบบนี้เลย
‪หยอดไว้ข้างหน้า…
‪ความสำเร็จของฉันเลยนะ
‪คำบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ