Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
To wszystko wspomnienia.
- Kurde, naprawimy to? - Chyba wiem jak.
Nie.
Świetnie ci idzie.
Małe, głupie i dobre wspomnienia.
Właśnie spisuję bardzo ciekawy wątek.
No dobrze.
Jedziemy do Montrealu!
Nasz związek jest ich pełen.
Specjalnych okazji…
Hurra!
I codziennych chwil.
Wspólnych rozrywek.
Wszystko tu odrestaurowali, ale wciąż jest takie samo.
O Boże!
To jest super.
Dzielenia się tym, co wzbudza w nas entuzjazm.
- Żartujesz. - Wszystko pociął.
Dolejcie mi.
Długich nocy z przyjaciółmi w barach i hektolitrów piwa.
- Kotku! - Anne.
Przepraszam.
Niedziel na kacu.
Ale było fajnie.
I ważnych ogłoszeń.
O zaczynaniu wspólnie czegoś nowego.
Ty powiesz?
- Tato, mamo. - Tak?
Mam wieści. To coś dobrego.
Jadę do Montrealu.
- Dostałaś pracę? - Tak.
- Serio? - Anne jedzie ze mną.
Przylecę po paru miesiącach.
- Naprawdę? Gratulacje, kochanie. - Znalazłaś miłość i karierę.
Też jestem z ciebie dumna.
I o wspólnym trwaniu.
To tylko kilka miesięcy.
I tak będę za tobą tęsknić.
Nawet najbardziej stresującym.
Kocham cię!
Ja ciebie też!
Porzuć znajome miejsca
i stwórz nowe wspomnienia.
Zmiany są dobre.
Wróćmy do teraźniejszości.
- Cześć! - Wejdź.
Dzięki, że mogę się rozejrzeć.
Miło jest najpierw poznać przestrzeń.
Pewnie.
- Mogę? - Śmiało.
No dobrze.
Tak. Żegnam się z moim domem.
Piękny jest ten nowy dom.
Poproszę trzy piwa, trzy razy gin z tonikiem i mojito.
Jasne.
Cześć, śliczna!
Cześć!
Też chcesz piwo?
Co? Co mówisz? Nie słyszę.
Nie rozumiem. Sorki, za duży tu tłum.
Co?
Jasne. Tak. Kocham cię.
SORKI, W OGÓLE CIĘ NIE SŁYSZAŁAM. KOCHAM CIĘ.
- Poproszę jeszcze dwa salmaris. - O nie, Max.
Tak, pijesz za wolno.
Póki jesteś w Amsterdamie, pijemy w lokalnym tempie.
- Jutro muszę wcześnie wstać. - A daj już spokój. Dzięki.
Masz, na zdrowie i dziękuję.
- Dobra. - Zdrowie.
Obczajcie to, zajebiste są.
Jip, wypij trochę.
O Boże.
Kto to jest?
- To Lou. - Kto?
Lou!
Zamknij buzię. Ślinisz się.
- Fajne ciacho, co? - O tak.
Naprawdę chcę to włożyć.
Chodź na chwilę.
Jedziesz ze mną?
- Dokąd? - Do Jip.
Chłopaki, chodźcie. Idziecie?
- Dokąd? - Do Jip.
Nie, jutro mam ważne spotkanie z wydawcą.
Więc masz mnóstwo czasu.
- Nie. Wy idziecie? - Kochanie.
- Co ty wyprawiasz? - Ćwiczę francuski, apka mi każe.
Skarbie, w Kanadzie używa się innego francuskiego niż we Francji.
Jeden pies. Nie mam kasy na kursy językowe.
Mówi ta, która wydała 70 euro na browce.
W porządku, moi drodzy, ruszamy do Jip.
Jak macie meczeć, to kupcie mi kozę.
Udało się!
Dwanaście punktów dla Holandii!
DRODZY BIALI PRZYJACIELE RELACJA Z MOIMI CYCKAMI
NIE TAK POWINNO BYĆ
Ty też tu zawiśniesz, An.
Są tu naprawdę piękne dzieła.
Wyraziste.
Ale odnoszę wrażenie, że trochę się pogubiłaś.
W sensie?
Chodzi mi o to, że gdy wysłałaś nam pierwsze rozdziały,
byliśmy pod wrażeniem…
Tak.
Były tak bardzo osobiste i autentyczne.
Ale z czasem to zgubiłaś. Twój tekst…
Wybacz, ale stał się nieciekawy.
Czuć w nim, jakbyś straciła cząstkę siebie. Jest tak?
Cóż…
Nie, nie wydaje mi się.
Ale bohaterka też poszukuje.
Rozumiem. To jest w porządku.
Ale w takiej formie tego nie wydamy.
Poprawki nie byłyby takim złym pomysłem, zgodzisz się?
Książka jest już w naszym katalogu.
Ale motyw poszukiwania jest w porządku, tak?
To jeden z najważniejszych wątków dla głównej bohaterki.
Tak, ale twoja bohaterka nie ma celu.
Chyba nie chce się dowiedzieć, czego właściwie szuka.
Czego ona chce i jak do tego dąży?
Czy to na pewno bohaterka tej historii?
Co za pieprzenie.
No dobrze, ale…
Dobrze.
Znam świetną redaktorkę, skontaktuję cię z nią.
Powinnaś zadać sobie pytanie,
co właściwie chcesz powiedzieć.
Musisz dokonać jasnego wyboru.
Co ty, Anne Verbeek, chcesz przekazać światu?
Cześć, skarbie.
Cześć, kochanie!
Kurczę, ostatnio coś się nie zgrywamy czasowo.
Nie, szlag.
Która godzina? Nie masz rano pracy?
Jest zajebiście wcześnie, ale dostaliśmy wielki kontrakt.
Więc rano mamy wolne.
Gratuluję.
Dzięki. W końcu skończyłam dekorować dom.
Chcesz zobaczyć? Mała kuchnia.
- Cześć. - Oraz…
ta lampa!
Pamiętasz, z tego magazynu, od włoskiego projektanta?
Powiedziałam ci wtedy, że jest superdroga.
- Cześć. - Cześć.
Kto to?
Znajdę spokojniejsze miejsce.
Okej…
Właściwie to chciałam ci to powiedzieć jutro po południu mojego czasu,
ale i tak to widziałaś, i skoro już ze sobą rozmawiamy,
to chcę to powiedzieć.
Zaczęłam z kimś flirtować.
To właśnie była ona. Zoey.
O kurwa.
Szybko poszło.
An?
Wybacz, przerwałaś.
Skąd ją znasz?
Znajoma znajomej.
Miło. Spoko.
Wygląda na miłą.
- Zupełnie inny typ. - Tak.
Wszystko w porządku? Bo…
Jeśli nie czujesz się z tym komfortowo…
Pamiętasz, na co się umawiałyśmy.
Tak. Nie…
Porozmawiamy o tym później. W odpowiednim czasie.
W porządku. Żaden problem.
Saro, chodź tu, czekamy na ciebie.
Dobrze, już idę.
Kotku, idź świętować. Serio.
Dobrze. An, kocham cię, wiesz?
Jesteś dla mnie wszystkim.
Ja ciebie też kocham.
No dobra… To nic takiego.
Taką miałyśmy umowę.
Co?
Czy to ta wielka radiowa lesbijska celebrytka, Jip?
Tak. Co u ciebie?
No wiesz, dzieje się.
Pogadamy później.
Na pewno? Wiesz, że ze mną zawsze możesz pogadać.
W porządku.
Będziemy świętować twój sukces.
- Tak. - Tak. Co u ciebie?
Dobrze. Jestem w szczytowej formie.
Znam jedną ciskobietę hetero.
- Może się znacie. - Możliwe.
Tylko żeby mi tego nie mówili w twarz.
Dobra. Tak. Kocham cię.
- Prawa osób LGBT itede. Love is love. - „Itede”.
- Tak, Daan, prawdziwy sojusznik. - Cóż.
Kochani, chcę wznieść toast za tę niesamowitą kobietę,
bo to ona dostała swój własny program w radiu!
Zdrowie!
- Spójrzcie sobie w oczy. - Bo inaczej seks wam się skiepści.
Tylko nie to.
Ale poważnie, macie słuchać wszystkich odcinków,
bo planuję zostać wielką platformą dla młodych artystów,
queerowych i niebiałych artystów, i zajebiaszczej muzy.
Promujcie mnie wśród znajomych.
Ja już wszystkim powiedziałem, tylko do króla nie zadzwoniłem.
Na poważnie, pierwszy program będzie trudny,
a Nana Adjoa zagra na żywo…
- Tak, kochanie, super. - A Lionstorm…
Jestem z ciebie zajebiście dumna, Jippie.
- Serio? Dzięki, kocham cię. - Serio.
A co u ciebie? Jak spotkanie z wydawcą, opowiadaj.
No tak…
Muszę wprowadzić poprawki i przepisać kilka fragmentów.
- Kiedy ją przeczytamy? - Niedługo.
Zrobimy imprezę z okazji wyjazdu i skończenia książki, nie?
Niedługo wyjeżdżasz!
Jeszcze kilka tygodni.
Nie brzmisz, jakbyś się cieszyła.
Cieszę się, tylko muszę jeszcze załatwić kilka rzeczy.
Na przykład co?
Dobra. Różne rzeczy.
- Ale nadal lecisz? - No jasne, heloł!
- Mówię wam, nie poleci. - Nie?
Jezu, po prostu nie sram ciągle entuzjazmem.
Nie muszę się ciągle cieszyć.
Jestem tylko zmęczona, wyluzujcie.
Przepraszam.
Zachowujesz się, jakby coś było nie tak,
jakbym nie umiała nic skończyć. Nie wierzysz we mnie?
- Idzie dobrze. W porządku. Naprawdę. - Dobra.
Kto chce coś zjeść? Przynieść przekąski?
Przyniosłabyś nam? Naprawdę?
- Poproszę kulki z buraka. - Co?
- Półmisek serów? - Tak, sery!
Półmisek serów, słyszałam.
BĘDĘ TĘSKNIĆ ZA MOJĄ RODZINKĄ
LE_LOUP CIĘ OBSERWUJE
LE_LOUP LUBI TWOJE ZDJĘCIE
LOU AKTYWISZCZE, DRAG KING, ONO/JEGO
Ale czego chce główna bohaterka?
Do czego dąży? Mamy tu antagonistę?
Nie za wiele się tu dzieje. Akcja raczej pełza.
Bohaterowie bardzo dużo mówią.
To ciekawe, ale przez to nie wiadomo,
czy chodzi tu o fabułę czy postacie.
Powinnaś…
Czy ona woli kobiety?
Saar byłaby zazdrosna, gdybym ją podrywała?
Możemy też na szybko… Ty i ja…
Pieprzyć to.
Anne?
- Tak? - Słuchasz mnie?
Tak. Fabuła pełza. Kluczy…
Napisać do Lou?
Oczywiście.
Sara ma laskę w Montrealu, to ty możesz pisać z innymi.
- Właśnie, nie? - Tak.
Zaczyna się.
Katherine, gdybym tylko nie miała męża seksisty,
który mnie maltretuje, zostałabym z tobą na zawsze.
Wybacz Elizabeth, jestem za ładna na coming-out,
no i mamy XIX wiek, więc zostają nam tylko pocałunki
i spojrzenia.
Co mam jej napisać?
W sensie „mu”. W profilu ma „ono/jego”.
Wyślij coś w rodzaju:
„Pójdziemy kiedyś na drinka?
Moja dziewczyna się z kimś spotyka. Też chcę, żeby było sprawiedliwie”.
Błagam.
„Wolę widywać się z kimś innym, niż obgadać to z moją dziewczyną. Anne”.
Przestań.
Napiszę tak:
„Cześć, jak ci minął weekend?”.
Niezłe, aż się od tego napaliłam.
- Lil, poważnie. - W porządku. Wyślij to.
Dobra.
Muszę załatwić kilka rzeczy. W tym tygodniu dostanę paszport.
Ja bym tak nie mogła robić wszystkiego na ostatnią chwilę.
Odpuść mi.
Jak ci się układa z…
- Z Zoey? - Tak.
W porządku. Widujemy się raz w tygodniu.
Chciałaby cię poznać.
Nie przeszkadza ci to? Czy wolałabyś tego nie robić?
Nie, brzmi spoko, możemy się kiedyś zdzwonić z kamerką.
Serio?
Tak? Super, powiem jej.
A co u ciebie? Jak książka, oddałaś już wszystko?
Cholera.
Tak, wszystko gra.
Zostało kilka poprawek, co nieco trzeba wygładzić.
Jestem z ciebie dumna. Napisałaś pierwszą powieść. Super.
Tak.
Jeśli coś jest nie tak, musisz mi powiedzieć.
Jeśli nie czujesz się komfortowo.
Nie, wszystko gra.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Więc…
możemy się spotykać z innymi ludźmi, tylko gdy nam obu to odpowiada.
Tak.
Chcemy wszystko wiedzieć?
Nie, jeśli chodzi tylko o seks, ale co, jeśli to będzie coś więcej?
Nie wiem, po prostu ze sobą rozmawiajmy.
Dostanę to na piśmie? Że będziesz rozmawiać?
Nie, żartuję. Ale to brzmi nieźle.
Tak.
Trzeba mówić głośno o swoich wątpliwościach i granicach.
Dobrze.
Ale też dawać sobie wolność,
bo o to chodzi w poliamorycznych związkach.
Tak.
Myślę, że to, co robimy, jest dobre i zdrowe.
Prawda? Spójrz na nas.
Super. Wygląda nieźle.
Jeszcze to zostawiłam.
- Żaden problem. Czterdzieści, prawda? - Tak, 40.
Boże, jak to się robi?
No dobrze.
Cześć.
- Miło. - Tak.
Jakich używasz zaimków?
Ona/jej.
Spoko. Moje to ono/jego albo ono/jeno.
Wiem to z Instagrama.
Świetnie.
To, że wszystkie moje byłe lajkują twoje fotki, też.
To takie miłe uczucie, kiedy wchodzisz na scenę
i słyszysz, jak wszyscy robią…
Ja bym tak nie mogła. Być drag kingiem.
A czemu nie?
Stoisz na scenie i wszyscy cię obserwują.
Masz się seksownie ruszać.
- Trudno ci poczuć się seksownie? - Mnie?
Nie wiem, nie zastanawiałam się nad tym.
Dobra. Kiedy czujesz się najbardziej seksowna?
Kiedy jestem pewna siebie.
Tak, nie przepadam za seksownymi ciuchami ani bielizną…
Nigdy nie czuję się seksowna w taki sposób.
Cokolwiek to znaczy, ale…
Zdarza mi się myśleć, że nieźle wyglądam, ale nie, że jestem seksowna…
Bycie seksownym to pojemne pojęcie.
Nie chodzi tylko o seksowne ubrania i bieliznę.
- Dla każdego to znaczy coś innego. - Też tak myślę.
Moja dziewczyna, Sara,
lubi nosić ładną bieliznę.
Ale na mnie to słabo działa.
W sensie, jest bardzo seksowna, ale kiedy czuje się dobrze
albo gdy robi kawę w bieliźnie,
albo gdy wpada w wir pracy na callu przez Zooma
z ludźmi z całego świata. To jest seksowne.
Także ten…
Masz dziewczynę?
Tak.
Tak. Mamy otwarty związek, poli.
Chwila moment.
Więc piszesz książkę, ale lecisz na drugi koniec świata?
Czemu?
Taki mam plan.
Dziwny plan.
No tak.
Chcę napisać zajebistą książkę.
Tylko…
Wydawczyni zapytała, co naprawdę chcę przekazać.
Więc…
Teraz ciągle myślę: „Co ja takiego przeżyłam?
Naprawdę muszę pisać książkę? Na to właśnie czeka świat?”.
O czym chcesz pisać?
O przyjaźni, związkach, miłości i tożsamości.
O płci, ekspresji. O byciu queer.
Dobra. Co dla ciebie znaczy bycie queer?
Nie wiem. Właściwie to wiem.
Bycie lesbijką, czy też queer, i wyjście z szafy uczyniło mnie tym,
kim jestem teraz.
Nie chciałabym być kimś innym, bo to ważna część mojej tożsamości.
To całe moje życie.
Ale będąc queer, żyję w heteronormatywnym społeczeństwie.
Więc podchodzę do wszystkiego z pozycji queer.
Właśnie tę historię chcę opowiedzieć.
Pokazać innym, że bycie queer jest fajne.
I wprowadzić ludzi w ten świat, bo bycie queer jest fajne,
ekscytujące i skomplikowane…
Prawdziwe i pełne miłości.
I w ogóle.
Bycie queer jest wszystkim. Właśnie…
Gdy siedziałam w szafie, nie sądziłam, że to takie głębokie.
- Tak… - Poza tym cieszę się, że teraz…
mogę być dumna z czegoś, czego tak długo się wstydziłam.
Więc chcę to pokazać.
Że teraz czuję się z tym bardziej komfortowo.
Dlaczego?
Czuję się bardziej komfortowo?
Pomógł czas.
Niektóre rzeczy potrzebują czasu.
No i oczywiście dojrzałam.
Tak.
OPUŚCIŁAŚ 3 DNI FRANCUSKIEGO
Musisz to ciągle robić, ciągle próbować,
a nie unikać, bo tak jest łatwiej.
Gadanie pomaga, cierpliwość pomaga, trzeba gadać…
Czasem trzeba… Przestań.
Zabierom ich na queerowe wykłady i filmy.
Wprowadzom ich do mojego świata.
Z moim rodzicami słabo to widzę.
Czemu nie? Spróbuj.
Lou, cieszę się twoim szczęściem,
ale mój proces jest inny.
Wybacz.
No dobra.
Wyłóż mi swoją politykę.
- Serio? - Tak.
- Pewna jesteś? - Dajesz.
Proszę bardzo.
Dzielimy świat na dwie grupy. To decyduje o tym, jak się traktujemy.
Mężczyźni nie mogą płakać, kobiety – majsterkować.
Kobiety są całkowicie podporządkowane.
Jak się o tym pomyśli, to dziwny system.
Stworzyliśmy go wszyscy wspólnie.
Kobieta ma w życiu dość ograniczone możliwości.
Dokładnie. Poza tym sami wszystko wymyśliliśmy.
Wymyśliliśmy pieniądze i drukujemy je od tak. Bam, bam.
Wynaleźliśmy internet.
Język, fotografia, sztuka, polityka, konstrukty płciowe. Ludzie je wymyślili.
Czemu nie możemy tego robić nadal? Wymyślać rzeczy na nowo?
Czemu bycie niebinarnym i chęć uwolnienia się od ustalonych ram
jest dla tylu osób tabu?
Właśnie.
To tak jak z językiem,
który wciąż się aktualizuje, i na tym polega jego piękno.
Więc co to za problem używać neutralnych zaimków?
Tak, dokładnie.
Właśnie tak.
Tu mnie masz.
- Cześć, Jippie. - Hej, An.
Gadasz jeszcze z Saar?
- A co? - Napisała mi SMS-a.
Że nie rozmawiała z tobą od kilku dni i nie może się z tobą skontaktować.
Kurwa.
Nie mam jej nowego numeru.
Nigdy z nią nie pisałam, a mimo to musiała
napisać do mnie, żeby jakoś dojść do ciebie.
No tak. Kurde.
Co ty wyprawiasz? Porozmawiaj z nią.
Tak, wiem.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Powinnam z nią pomówić. Masz rację.
Wiem, że mam.
Załatw to, dobra?
I musimy skoczyć na piwo.
- Rzadko się widujemy. - Tak, masz rację. Do zobaczenia.
Świetnie. Pa.
Proszę bardzo.
- Boże, kotku! - Co?
Mamy dom.
Mój Boże, nasz wymarzony dom?
Patrz, jakie ma piękne schody.
- Tak! - Boże!
Od razu odpiszę.
- No dobra. - Tak.
„Drogi Antoine…” Właśnie tak.
HEJ, SKARBIE. WSZYSTKO GRA?
A to? Przymierz.
Więc to się nazywa blendowanie.
Rozcieram wszystkie linie, które nałożyłam.
Chyba jest za mocno… Tak.
Drag to coś więcej niż stylowy bal przebierańców.
To sposób na buntowanie się przeciwko normom.
Boże! Maxie!
- O Boże, świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Tak, a drag wywodzi się z protestu.
Temu wszystko zawdzięczamy. Pamiętacie zamieszki na Stonewall.
Na linii frontu stanęły drag queens i czarne transkobiety.
Powinniśmy pamiętać,
czemu zawdzięczamy nie tylko dumę, ale i drag.
Podoba mi się. Cykniemy fotę? Aż mam ochotę piszczeć.
Bardzo ładnie.
- Uroczo. - Pięknie.
Moja śliczna.
Masz mocno zarysowaną szczękę.
- Tak? - Serio.
Chciałabyś dodać trochę zarostu?
Broda byłaby super.
- Lil, nieźle wyglądasz. - Dzięki.
Niezły fiut.
- Hej, śliczna… - Co?
- Jak się nazywasz? - Jennifer. Miło mi.
Zbierzcie się na chwilę.
No dobra.
Zbierzcie się.
W dragu chodzi o odzyskanie przestrzeni. O odbicie jej.
Osoby queer zawsze są czujniej obserwowane.
W ten sposób zmienimy to w coś pozytywnego.
Odważcie się przejąć tę przestrzeń.
- Jasne? - Tak.
Jak miło.
O co chodzi?
To nic.
Po prostu cię kocham.
Bo jesteś pijana?
Nie, to na serio.
Jak ja sobie bez ciebie poradzę?
Nie wiem. Bez nas jesteś nikim.
Nie.
Ja ciebie też kocham, Annie.
Zatrzymajcie się na chwilę!
Z Anne wychodzi emo.
Co się dzieje, skarbie?
O co chodzi? Nie… Chodź tutaj.
Dołączcie do nas. Kochamy cię, Annie!
Kochanie, nie płacz.
Szlag by to, tak strasznie was kocham.
Dwa snaki serowe, jeden warzywny…
- Krokiecik. - Warzywny…
- Wege? - Wege.
Tak, warzywny krokiet. A Lily?
- Smażony makaron. - Ohyda, serio?
- Smażony makaron. - I smażony makaron.
- Już robię. - Dzięki.
Lou jest super, prawda?
- Świetna jest. - Świetne.
Racja, przepraszam.
I tak, to prawda.
Przelizaliście się już?
- Nie. - Dlaczego?
Nie, chyba nie powinnam.
- Ono ci się podoba, co nie? - Tak.
- Jesteś w poliamorycznym związku. - Tak.
- I zaraz wyjedziesz do Montrealu. - Tak…
Nie.
- Sara wie? - Nie.
Co za żywa rozmowa.
Chwila, nie jedziesz do Montrealu?
Jadę, jadę. Nie…
Ludzie, nie wiem no. Po prostu nie wiem.
Za dwa tygodnie emigruję. Co, do chuja?
Muszę oddać mój dom.
I wciąż muszę przepisać całą książkę.
Pomieszkaj u mnie.
- Poważnie? - Tak, będzie fajnie.
No…
To co teraz?
Wszystko gra?
Jesteś jakaś rozkojarzona.
Nie, wszystko w porządku.
Na pewno?
Mam dużo na głowie, nie przejmuj się.
Możesz mi wszystko powiedzieć. Mów.
Chodź, napijemy się.
Co o mnie pierwsze pomyślałoś?
Że jesteś urocza… Skomplikowana.
Dobra słuchaczka, ale kiepska w gadce.
Tak? To widać na już pierwszym spotkaniu?
- Znam się na ludziach. - Jasne.
I oczywiście jesteś atrakcyjna.
Właśnie miałam mówić.
Co pomyślałaś o mnie?
Że jesteś atrakcyjne, rzecz jasna, i mądre.
Interesujące i honorowe.
- Honorowe? - Tak… Przepraszam.
Ale tak, właśnie o to chodzi.
Od razu poczułam się przy tobie swobodnie.
Mogę powiedzieć wszystko i mnie nie ocenisz.
Przy tobie czuję to samo.
- To pewnie też kwestia pokoleniowa. - Tak?
Dla naszych rodziców
wszystko było jasno określone i oczywiste.
- Niewiele niewiadomych… - Tak.
Nigdy nie uczyli się ze sobą rozmawiać.
Moi na pewno nie.
Często nie rozumieją naszych problemów.
Mają to myślenie: „Też byłem kiedyś młody, tak jak ty”.
- Klasyczny argument. - Tak.
„Osiągnąłem tak wiele bez problemu, więc tobie też się uda”.
Właśnie, moi rodzice są tacy sami.
- Sęk w tym, że nic nie rozumieją. - Totalnie nic.
Właśnie.
Ja żyję inaczej.
- Nie będę siedzieć cicho. - Nie.
Też chcę założyć rodzinę.
Moje dzieci będą wiedziały, że ze mną i między sobą mogą rozmawiać o wszystkim.
Nie chcę tego dziwnego napięcia przy niektórych tematach
albo żeby ktoś coś w sobie dusił.
Moja rodzina będzie pełna prawdziwej miłości.
Szczerej miłości. Bez fochów, dramatyzowania.
Sama otwartość.
- Co? - Chodź tu.
Przerwałam ci jakieś głębokie rozkminy.
Tak, muszę się tylko otrząsnąć po tej zasadzce.
Dobrze całujesz.
Co za ulga.
Naprawdę obracasz wszystko w żart.
Cóż…
Tak, może.
To twój sposób na odwrócenie uwagi, prawda?
Żeby się nie odkrywać.
Ale to też całkiem urocze.
Jesteś zajebiście seksowna.
Mówię poważnie.
Spójrz na siebie.
Piękne, co?
Tak.
- Mogę cię przelecieć? - Czy my właśnie…
W sensie ze strap-onem.
Nigdy dotąd tego nie robiłam.
Nie? Nie musimy, jeśli nie chcesz.
- Tak, chcę. - Tak?
W porządku? Tak?
Dobrze.
Chcę być na górze.
O tak.
Tak.
Boże!
Boże, czuję się jak nastolatek.
Nigdy nie doszłam tak szybko.
Uroczo, prawda?
To było niesamowicie seksowne.
- Ty jesteś seksowna. - Ty też.
Od dawna chciałam tego spróbować, ale to odkładałam.
Czemu?
Nie wiem.
Mój seks z Sarą był w porządku.
Ludzie wiele tracą,
nie dzieląc się swoimi uczuciami i fantazjami.
Na to wychodzi.
Gdy we mnie weszłoś, myślałam, że nie wytrzymam.
- To się czuło. - Tak?
Totalnie wtedy wyluzowałaś.
Poddałaś się.
Dziękuję.
Za co?
No wiesz… chyba za seks.
Nikt mi nigdy nie dziękował za seks.
Racja, to głupie.
Przepraszam. Było po prostu naprawdę…
SARA MATOUK 5 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
JESTEM W AMSTERDAMIE. SPOTKAMY SIĘ PO POŁUDNIU?
O Boże.
Co?
Sara jest w Amsterdamie.
- Nie wiedziałom. - Ja też nie.
- Więc… - Kurwa.
Ale pójdziesz do niej?
Nie wiem.
Weź się ogarnij. Macie do pogadania.
Nie mogę się schować z tobą?
Wal się, to twoja dziewczyna.
Nie będziesz jej unikać, chowając się ze mną.
- Żartowałam. - Boki zrywać. Ruchy.
Powiedz, co czujesz.
Jasne.
- Kocham cię, wiesz? - Ja ciebie też.
No dobra. Nie chcę lecieć do Montrealu.
Chyba chciałaś…
Nie powiedziałam tego na głos?
No dalej, An.
W każdym razie…
Muszę napisać książkę od nowa.
Tak.
Uznali, że jest okropna.
Jaja sobie robią? Jest genialna.
Ich uwagi były całkiem rozsądne.
Odnośnie do treści, stylu itede.
To jakaś bzdura.
Dobra, tyle że nie.
Okej.
Muszę zostać dłużej w Amsterdamie.
- Żeby przepisać książkę. - Jasne.
- Wszystko w porządku? - Tak, jestem tylko zmęczona. Jet lag.
Jasne.
- Przyleciałam tu dla ciebie. - Żeby mnie zabrać ze sobą.
Chyba nie chodzi tu tylko o mnie.
Twój plan wysypał się na dziurze w jezdni.
Ta dziura to ja.
Nie jesteś żadną dziurą.
Jestem.
Skarbie, wcale nie jesteś dziurą.
Nie wygłupiaj się. Skąd ten pomysł?
Przepraszam. Sama nie wiem.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Dlaczego to takie trudne?
ZŁÓŻ WNIOSEK O PASZPORT W RATUSZU
Co się dzieje?
Cholera.
Już zasnęła. Nie teraz.
Ale kiedy to zrobisz?
Nie teraz.
A może powinnam?
Dobra, An.
Powiedz, co czujesz.
Saar.
Saar? Możemy…
- Tak? - Pogadać?
Teraz?
Tak.
O rany, dobra.
No dobrze.
Kocham cię.
Jesteś słodka, śliczna, mądra i seksowna…
ale nie chcę jeszcze jechać do Montrealu.
W porządku.
Nie wiem, czy w ogóle chcę jechać.
Chcesz związku na odległość?
Nie.
Właśnie.
Nie wiem. Chyba nie dam rady.
Zrywasz ze mną?
Tak. Chyba tak.
Chyba? Powinnaś być tego pewna.
Jestem pewna.
Dobra…
Przepraszam, ale nie rozumiem.
Miałyśmy plan. Wszystko dobrze się układało.
Ty miałaś plan, ja musiałam się na niego zgodzić.
Co?
Poza tym kogoś poznałam. Ale to nieważne.
- Chcesz z nią być? - To ono, nie ona. Ale nie.
To też nie ma znaczenia.
Dobra. Po prostu czuję, że…
zgadzam się na wszystko dla ciebie, a nie myślę o tym, czego sama chcę.
Więc nagle zrywasz, zamiast to przegadać?
To nie jest nagle, Saar.
Od bardzo dawna mam wątpliwości.
To trzeba było mówić.
Tak…
Teraz tak na mnie patrzysz,
ale wiesz, że trudno się z tobą rozmawia.
Nie dajesz przestrzeni na rozmowę.
Prosisz o nią, a potem nie słuchasz, jak mówię.
Jezu!
Saar, kochanie, przepraszam.
Po prostu…
Nie chcę tego.
Nie chcę jechać do Montrealu.
Nie chcę poliamorycznego związku.
Ty chcesz, w porządku, ale w tej chwili to nie dla mnie.
Ale ty możesz być ze mną i z… jak tam ona… ono się nazywa…
Serio? Myślisz, że nie miałam z tym problemu?
Myślę, że ci się to podobało. Bardziej niż ze mną.
Z nim mogłam chociaż pogadać.
Tak, dobrze nam się rozmawiało.
- Super, An, świetnie, dzięki. - Jasne.
Od kiedy jesteś przeciwko polizwiązkom?
Nie mam nic przeciwko polizwiązkom, tylko przeciwko naszemu.
To była dla nas ostatnia deska ratunku. To niezdrowe.
Nigdy tego nie chciałam.
Czemu nie mówiłaś? Miałyśmy o tym poważne dyskusje.
Nie słuchasz! Nie chcesz słuchać. Nie da się z tobą gadać!
Dałoby się, gdybyś umiała się lepiej komunikować.
Takie to, kurwa, trudne? Nie wywącham, co myślisz.
To wymówka, żeby nie brać odpowiedzialności.
- Serio, czasem, Saar… - Co?
Czasem trzeba się bardziej postarać, żeby porozmawiać.
Czasem trzeba obserwować.
Po prostu patrz na drugą osobę. Właśnie tak, dobrze.
Jestem sama w tym związku.
Co? Błagam, co to za jakieś melodramatyczne…
Nie, co nam dałaś? Wymień jedną rzecz.
O czym ty mówisz?
Muszę planować, bo ty nic nie robisz!
Nie, bo nie pytasz, czego chcę!
Saar, o to chodzi!
Przyleciałaś mnie stąd ze sobą zabrać. Poważnie.
A nie, żeby rozwiązać nasze problemy.
Narzucasz mi tylko swój plan.
Jesteś pieprzoną egoistką, nie myślisz o tym, czego chcę.
Ale z ciebie defetystka, An.
Sądzisz, że wszyscy są przeciwko tobie i że ty masz najgorzej.
Kurwa, nie masz na co narzekać!
Jesteś typową rozpuszczoną białą laską.
Pierdol się, Saar.
Są gorsze rzeczy niż kiepska książka i nieudany związek.
Mamy nieudany związek?
O tym właśnie mówię!
Tylko to wyniosłaś z całej rozmowy?
Boże święty, nie mogę z nią.
Ty to nazywasz rozmową?
Jest środek nocy, a my się na siebie wydzieramy.
Tak? Świetnie, czyli z nami koniec.
Jesteś pieprzonym tchórzem.
- Ale już się przyzwyczaiłam. - Świetnie.
Cudownie, Saar. Zwyzywaj mnie od tchórzy.
Nazwij mnie tchórzem.
Czuję, że nigdy ci nie wystarczam.
Nie jestem dość bystra, dość ambitna ani dość seksowna.
Pierwsze słyszę. Nie dość seksowna? Od kiedy?
- Jesteś bardzo seksowna! - Nigdy tego nie mówisz.
A twoja nowa miłość tak?
Poznajesz jedną osobę i porównujesz z nią cały nasz związek. Oczywiście.
- Lou nie jest moją miłością. - Lou.
Właśnie, Lou.
Ładne imię.
Teraz widzę, jak mi źle, gdy jestem z tobą.
An, nie bawię się w to.
- Mam dość twoich oskarżeń. - Czułam się jak gówno!
Może poszukaj winy w sobie, a nie we mnie!
An?
An…
Jesteś pierwszą dziewczyną, którą pokochałam.
Pierwszą, którą przedstawiłam rodzicom.
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Anne…
Chcesz być ze mną wyłącznie na twoich warunkach, Saar.
Nie, do cholery…
Tak, Saar. To nie działa. Już tego nie chcę.
Wychodzę.
- Dobrze. - Okej.
Obyś była trochę szczęśliwsza, An.
Ze sobą i ze światem dookoła.
Cześć.
Może wskoczysz pod prysznic?
Nie, nieważne.
Chodź, skarbie.
- Tak. - Tak szybko?
Tak…
Tak, smutna noc w barze i wyjątkowe spotkanie z drag queens
doprowadziły do powstania Christine and the Queens.
Piękny debiutancki album dla każdego, kto ma ochotę na Chaleur Humaine.
Annie.
Cześć, tato.
Chodź…
Potrzebujemy herbaty czy whiskey?
Whiskey.
Proszę bardzo.
Wciąż leżysz na kanapie?
Kilka razy poszłam do toalety,
zrobiłam lunch, umyłam naczynia.
Annie, zmieniamy podejście. Jutro pójdziemy na spacer.
Tato.
Chodź, Annie.
Czasem trzeba się przestawić.
Bo do niczego nie dojdziesz.
- I kto to mówi? - Co masz na myśli?
Od rozwodu jakoś nie jesteś promyczkiem radości.
Nigdy o tym nie mówisz.
O niektórych rzeczach trudno mówić.
Wiem, wychowałeś mnie tak, żebym nigdy o niczym nie mówiła.
Daj spokój.
Zastanów się.
Rozmawialiśmy kiedyś o uczuciach? O głębszych uczuciach?
Czemu nie rozmawiamy o rozwodzie?
Zawsze musimy wszystko obracać w żart?
Czemu zawsze mam wrażenie, że mówię coś nie tak?
Albo że nigdy nie jestem sobą?
Bo nie nauczyłeś mnie mówić o różnych rzeczach.
Wystarczy tego.
Nie zrzucisz wszystkiego na wychowanie.
Jesteś dorosła, zacznij się tak zachowywać.
- To ty rządzisz swoim życiem. - Serio?
Wybacz, że za mało rozmawialiśmy o pewnych sprawach.
Ale jeśli chcesz coś zmienić, zmień to.
Problemem nie zawsze jest otoczenie, tylko ty.
Jesteś przyczyną swoich problemów.
Przyznanie się do tego jest nieprzyjemne, ale trzeba to zrobić.
I tak nagle odchodzisz?
- Aleś ty dojrzały. - Nie, mam ochotę na drinka.
No to idź na drinka, ja wracam do domu.
LOU: WSZYSTKO GRA?
Wybacz, nie powinienem był odchodzić.
Ja też przepraszam.
Jak się czujesz?
Tato, nie musimy nagle rozmawiać o uczuciach.
Pytam serio. Widać, że jest ci źle.
Jak mogę ci pomóc?
Nie możesz.
A co możesz zrobić sama?
Co cię uszczęśliwia albo relaksuje? Jak się odprężasz?
Chyba pisaniem.
No to pisz.
Tak, już to robię. Przepisuję całą książkę.
Więc nie przerywaj.
Dobrze.
Chciałbyś kiedyś kawałek przeczytać?
Ciekawi mnie, co myślisz.
Z przyjemnością.
To kto w niej występuje?
W zasadzie wszyscy.
Ale zmieniłam imiona i udramatyzowałam wydarzenia.
Brzmi spoko.
Przyjaciele też?
Co zrobiłaś ze mną?
Jesteś najlepszą przyjaciółką,
której bohaterka nie poświęca tyle uwagi, na ile zasługuje,
chociaż zawsze jest przy niej.
I za to główna bohaterka powinna przeprosić.
To przeprosiny?
Tak. Przepraszam.
Dzięki. Nic nie szkodzi.
Byłaś przy mnie, gdy to ja sobie nie radziłam, więc jestem przy tobie.
- Kocham cię, Jippie. - Już dobrze. Ja ciebie też.
A co z… nami?
Było fajnie,
prawda?
Tak.
Nie szukam romantycznego związku.
Bardzo miło spędziliśmy razem czas,
ale w tej chwili nie chcę niczego więcej.
Pewnie.
Chyba mam tak samo.
Przepraszam, mówisz to na takim totalnym luzie.
Ja tygodniami owijałabym w bawełnę.
Wiem. Dlatego to powiedziałom.
Dopiero teraz odkryłam, że sama byłam pogubiona
i że nie mogłam być sobą w związku z moją byłą,
ale też przy rodzicach…
Jest w niej też wiele pozytywnych rzeczy.
Jest bardzo osobista. Są w niej wszyscy moi przyjaciele.
Jest bardzo queerowa.
Stała się takim zbiorem wspomnień.
Miałaś rację z tym poszukiwaniem i pytaniem o prawdziwego bohatera.
Podświadomie sabotowałam własne życie.
Wszystko brałam za pewnik.
W każdym razie totalnie popieram moją książkę.
Więc jeśli ci się nie podobało,
to nie wiem, co zrobić.
To pewnie koniec.
Anne…
Bardzo mi się podobało.
Naprawdę?
Tak, to wciąż historia poszukiwań, ale ma cel.
Jest osobista, ale łatwo się z nią utożsamiać.
Znalazłaś swoją historię.
Cieszę się.
- A co z tytułem? - No tak…
Opowiada o tym, kim jest bohaterka definiowana przez ludzi wokół.
Stąd te…
Rozumiem.
Cześć!
Annie!
- Zostajesz, suko! - Tak.
Co tu się dzieje?
Najpierw to miało być przyjęcie pożegnalne…
A teraz uczcimy to, że zostajesz.
I, mamy nadzieję, ukończenie twojej książki.
Boże, jak ja was kocham.
To co z książką?
Tak, wydadzą ją.
Brawo!
Toast za An i jej książkę.
Którą, rzecz jasna, zawdzięcza nam, bo wszyscy się w niej pojawiamy.
Zgadza się.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Dziękuję, kochani.
- Zrobiłam szaszłyki. - Wcale nie…
Droga Saar,
nasza ostatnia wspólna noc stała się złym wspomnieniem.
Nie chcę tego.
Bardzo chcę zachować nasze piękne wspomnienia.
Ale myślę, że uszczęśliwiają nas różne rzeczy.
To nic złego. Jestem szczęśliwa.
W domu, w Amsterdamie, z przyjaciółmi.
Mam nadzieję, że ty też.
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Albo nie powiedziałam.
Wiem, jaka potrafię być irytująca.
Rozmawianie idzie mi coraz lepiej.
Wciąż jestem w tym kiepska, ale robię postępy.
Mam nadzieję, że tworzysz nowe wspomnienia.
Moja mama powiedziała ostatnio, że wspomnienia
są najlepszą inwestycją.
Więc je tworzę.
Trzy, dwa, jeden…
Nie!
Naprawdę czuję się lepiej.
Napisałam książkę od nowa.
I owszem…
odnajdziesz w niej siebie.
Mam nadzieję, że ci się spodoba
i że odnajdziesz w niej nasze szczęśliwe wspólne chwile.
- Cześć, jak miło, że przyszłaś. - Gratulacje.
Czy ją przeczytasz, czy też nie…
mam nadzieję, że dobrze ci się wiedzie. Przesyłam uściski.
Napisy: Magdalena Adamus