Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
CZEŚĆ, NIEZNAJOMA
MIŁO BYŁO CIĘ POZNAĆ
MOGLIBYŚMY PÓJŚĆ RAZEM DO KINA
CO TY NA TO?
Ej, jest trzecia rano. To pomyłka.
BARDZO ŚMIESZNE…
TO JA!
DAŁAŚ MI SWÓJ NUMER
Najwyraźniej pomyliłeś numer. Daj mi spać, głupku.
Nie sądziłam, że ta wiadomość tak odmieni moje życie,
ale istnieją zbiegi okoliczności.
Zwykle moje życie było bardzo… ułożone.
Od dziecka najbardziej lubiłam oglądać z rodzicami filmy.
Potem zaczęłam kręcić własne.
Cześć, jestem Valeria.
I dzięki tej kamerze widzę wszystko.
Moi rodzice tego nie lubili.
Hej, przyszła Vale.
Pamiętaj: nagrywaj cały świat.
Mówili, że z tym przesadzam.
Filmy uważali za nałóg,
który mi nie służy.
Psycholog uznał, że potrzebuję bodźców.
Zasugerował przeróżne zajęcia.
Balet, fokstrot, gimnastykę,
łyżwiarstwo figurowe, malarstwo, rzeźbę,
a nawet grę na flecie.
Wszystko na nic.
To moja ściana porażek. Dopisuję kolejną.
ŚPIEW (TRAGEDIA), BALET
Aż pewnego dnia popełniłam grzech ciężki.
Chciałam studiować film.
Mamo, uwielbiam kręcić filmy.
„Nie, Vale. To tylko hobby”.
„Valeria! Co to za taśma?”
Bo nigdy nie przejęłabym rodzinnego interesu.
Windy Ontiveros
Bez rewelacji, to tylko windy.
Windy.
„Nie będziesz studiować filmu”.
„Musisz być częścią Wind Ontiveros”.
- To chyba nowa taśma? - Tak, tato.
To nie nowa taśma.
To film ślubny!
Naszą poranną tradycją
są ten sam koktajl na śniadanie i rozmowa o planach na dzień.
Co dziś robisz?
I tak ich kocham.
Muszę już iść.
Ale wiecie, rodzice.
Powodzenia.
Co mają na myśli?
Punkt o siódmej przyjeżdża po mnie Regina.
Dobra, dziesięć po siódmej.
Albo około siódmej.
Vale, będę na rogu.
To też poranna tradycja.
Przyjaźnimy się od piątego roku życia.
Zawsze się spóźnia.
Jest osobą, której zawsze wszystko się samo układa.
Ja tak nie mam.
Cześć.
Cześć, kochana.
Sorka. To przez Ritchiego.
Hejka.
- Cześć. - Dobra, jedziemy.
Przez kogo od pięciu lat się wszędzie spóźniamy?
Powiedz prawdę.
Prawda jest względna. Tak jak względny jest czas.
Nie łapią moich żartów.
- Odbija ci. - Ale zawsze mogę na nich liczyć.
Witajcie, wielbiciele Ritchiego.
To Ritchie.
Brat Reginy, którego życiową misją jest nas chronić.
A przynajmniej on tak sądzi.
- „Wielbiciele Ritchiego”? Serio? - No nie!
Weź głośniej!
Tak!
Ale tak naprawdę…
to nikt mnie nie zna.
Ale jestem fajna.
Przepraszam.
A mogę ci zapłacić potem?
- Spóźnię się. - Tak, nauczyciel będzie zły.
Wyluzuj, chciałam być miła.
Spoko, leć na matmę.
Co jest?
Co jest? Spóźniłyśmy się?
Ten dzień gorszy być już nie może.
Ale dam radę.
Jestem wodą.
Nowy!
Jak wygrasz, biorę cię do drużyny.
Ritchie.
Łap.
Dobra, pięcioosobowe drużyny. Tutaj, proszę.
Nie sądziłem, że nowa szkoła mnie zmieni.
Alex…
Posłuchaj, nasze stypendium
otworzy ci drzwi wszystkich uniwersytetów na świecie.
Skarbie.
Adwokat!
Jak ojciec.
Mecenas Alex.
- O rety! - Gratulacje.
Jestem wodą.
Woda przybiera kształt naczynia, w którym jest. Też tak rób.
Bądź jak woda.
To były ostatnie słowa taty.
Zostały mi po nim tylko jego filmy kung-fu.
Od tamtej pory poświęciłem się nauce.
Zostałem najlepszym uczniem w szkole.
Dzięki temu dostałem stypendium w szkole prywatnej.
Brachu.
Świetnie ci poszło.
Na serio.
Dzięki.
Tu jest trudniej niż w ostatniej szkole, nie?
Nigdy nas nie pokonali.
Się wie!
Sorry, ale się spóźnię.
Będziemy tutaj. Robię dziś imprezkę. Wpadnij.
Nie, stary.
Serio.
Porównamy nasze spojrzenia na świat i takie tam.
To stypendium, nie jestem imigrantem.
Jasne.
Weź znajomych.
Będzie fajnie. Zabierz spodenki kąpielowe.
Nie, brachu. Dzięki.
- Co? Boisz się sukcesu? - Ej, brachu.
Jesteśmy gościnni, co nie?
No przestań.
Nie przyjdę na twoją jebaną imprezę.
Słuchaj,
od roku z nikim się nie biłem.
- Zostajecie po lekcjach. - Koniec.
Jestem wodą.
Ramírez Pardo, odbierz wypracowanie.
Hej, chciałem przeprosić,
że cię obudziłem.
Życzę miłego dnia.
Ontiveros, telefon.
Przepraszam.
Wiesz co? Podejdź do mnie.
Tak.
Dlaczego dałaś mi film, skoro prosiłam o wypracowanie?
To esej wizualny.
Nie, esej to kartka papieru.
Ma 1700 znaków, 20 linijek,
twoje nazwisko, datę,
a po lewej temat.
Ale można to zinterpretować na wiele sposobów.
Jak esej wizualny.
Nie można. Jedynka.
Mój esej wizualny jest o wiele lepszy
niż te o idealnym trójmianie kwadratowym.
Dostałaś jedynkę, bo nie o to prosiłam. Tyle.
Nie powinna nam pani pomagać się rozwijać?
- Mogę kontynuować? - Nie.
Słucham?
Po prostu…
- Proszę zmienić ocenę. - Nie mogę tego zrobić.
- Nie rozumie mnie pani. - Sama siebie najpierw zrozum.
Powiedziała nauczycielka po trzecim rozwodzie.
Po drugim.
Nie spodziewałam się tego po tobie.
Spokojnie.
- Coś się stało? - To tylko stopień.
- Bronię swojej pracy. - Ontiveros, mówię do ciebie.
Co znowu?
Zostajesz po lekcjach.
W kozie
Nic się nie dzieje
Nikt się nie śmieje
Każdy kibluje
Nic się nie dzieje
Nikt się nie śmieje
Każdy kibluje
Wybaczam ci.
To nie było w tym dniu najgorsze.
Gdybym ci opowiedział o moim…
Ritchie! Alex!
Byłem wczoraj na imprezie licealnej i dlatego napisałem.
A raczej do dziewczyny, która mi dała zły numer.
Patrzcie no.
Nieźle!
Poszedłem tam z przyjaciółką.
Zawsze daje mi dobre rady.
Wyciąga mnie z mojego świata.
Wyciągnijmy cię z twojego świata.
Czyli jesteś w liceum?
Tak.
Kończę szkołę, której nie cierpię.
Ludzie są tu nieznośni
i nie chcę nikogo poznawać.
Ani dać się poznać.
Szkoda, że ta dziewczyna nie dała ci numeru.
Nie aż taka szkoda.
Mogę rozmawiać z tobą.
No dobra, cisza!
Boli mnie głowa,
więc Sánchez, choć raz w życiu…
Jasne.
Dobry Boże.
Rafaela?
Proszę.
Rety, Vale!
W końcu trochę pożyłaś.
- Tak. - Tak, Vale!
Nieźle, Vale!
No trudno.
Wy nie chcecie tu być, ja nie chcę,
więc musimy współpracować.
Każdego popołudnia od poniedziałku
będziecie wykonywać dostojne prace,
o których nie macie zielonego pojęcia.
- Zawsze to samo! - Krótkie piekiełko.
Ja decyduję, kiedy kara się kończy.
- Nie… - Rafaela?
- Ja mam zajęcia pozalekcyjne. - Czyżby?
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim postawiłaś na kreatywność.
Dopiekła jej.
Wyluzuj.
Koza ci się spodoba.
No już, wypad. Jest piątek,
mam zajęcia z szydełkowania.
Rafaela?
Zanim pójdziemy, chciałbym przeprosić kolegę
przed wszystkimi.
Kolejne przeprosiny Ritchiego.
Przepraszam, brachu. Na serio.
Luz… brachu.
Jak tam w szkole?
Nic, w porządku.
Nic, w porządku?
Tak, w porządku.
Będę trochę zostawać po lekcjach.
Dlaczego?
Uczymy się w grupie.
Na egzaminy końcowe.
Cudownie.
Musisz się dostać na dobre studia, żeby nam pomóc.
W rodzinnym interesie.
Mówiłam, że tego nie chcę.
Vale, to tylko hobby.
To nie hobby, mamo.
To moja pasja.
Skarbie, opowiem ci lepszą historię.
O mojej pasji.
O tym, co doprowadziło mnie do fascynującego świata wind.
- Miałem cztery lata. - Cztery!
Nie, tato. Wiem.
- Dzięki mamie. - Babci.
Musieliśmy ją wnosić po schodach na wózku
na ósme piętro.
Biedactwo.
Aż pewnego dnia – tak jak Elishy Otisowi, twórcy pierwszej windy –
narodziło się marzenie. O windzie dojeżdżającej na ósme piętro.
A stamtąd…
aż do nieba.
Podążałem za tym marzeniem.
Windy Ontiveros
Czy to żart?
Nie, mamo.
Wspaniała opowieść, Max.
Prawda?
- Tak! - Cudowna.
Regina zaprosiła mnie na noc.
Mogę iść?
Nie siedźcie długo.
Jasne.
Shot!
Oszukujesz!
To oszustwo!
Kiedy imprezy stały się takie nudne?
Zależy, z kim imprezujesz.
Nie ma twojego faceta?
Czy to ma być flirt?
Nie mam faceta.
Sorry, nie umiem flirtować.
Widzę.
Lepiej przestań.
Czyli nie cierpisz imprez.
Gdybym musiała zdecydować…
to tak.
Chodź szybko!
Timmy pije piwo przez nos.
Idziesz? Chodź!
Kombucza. Próbowałaś?
Ostatni ocalali.
Z Vale, najfajniejszą dziewczyną.
Wcale nie jestem fajna.
Jeszcze fajniejsza, bo tego nie wiesz.
Kiedy wracają twoi rodzice?
Za tydzień albo za dwa tygodnie.
Przestałem pytać.
Ritchie.
Ritchie, Timmy potrafi wypić dwa piwa przez nos.
- Musisz to zobaczyć. - Nagram to.
Co?
Dobre, nie?
Trzymaj mnie w kozie Igraj ze mną, zostaniesz na lodzie
Nie zadzieraj z Montesem, Sánchezem
Nie zadzieraj z Ritchiem…
Cisza!
Ruchy! To do szydełkowania.
OK. Ritchie, jesteście z Sánchezem nierozłączni.
- Czad! - Montes…
Będziesz sam.
Was nie znam, jesteście razem. Ontiveros z Garcíą.
Weźcie sprzęt.
Serio?
- To metoda pedagogiczna. - No już!
Może się czegoś nauczycie.
Lepsze to niż idealne trójmiany kwadratowe.
Do roboty i nie męczyć mnie.
Sio!
Pomóc ci?
Nie, dzięki.
Pomocy.
Nie, czekaj.
Potrzymaj.
Najpierw woda,
a potem nasiona.
Trzymaj.
Nie! Nie tak!
Łopatka nie jest do tego!
A to nie nawóz.
Dobra.
Nie pomagasz, jeśli robisz to źle.
A może po prostu robię to po swojemu?
A nie wpadłeś na to, że po twojemu jest źle?
Czyli robisz wszystko tak, jak ci każą?
Czy może tak, jak uważasz.
A co ty wiesz? Nie znasz mnie.
Trochę znam. Mówią, że niemal ucięłaś głowę pani Mony.
- A co o tobie mówią? - Co?
Nic, nie masz przyjaciół.
A ty masz… jedną przyjaciółkę?
Jesteś tam?
To był okropny dzień.
Znowu?
Tak. Przez egoistycznego, chamskiego kretyna.
Mów dalej.
Przeciętniaka.
U mnie podobnie. Jest taka nieznośna dziewczyna.
- Powinniśmy ich sobie przedstawić. - Zemsta idealna.
Jak ci na imię?
Dlaczego miałabym ci powiedzieć?
Może ci jeszcze wyślę rachunek za prąd
z moim adresem.
A jak jesteś psychopatą?
Gdybym był, wiedziałbym już, gdzie mieszkasz.
Żartowałem.
Mam propozycję.
To zasady: żadnych konkretnych informacji.
Żadnych wskazówek,
zdjęć, wiadomości głosowych.
Bądźmy anonimowi, żeby się poznać.
Pewnie.
Zapisane: Nieznajoma.
Zapisane: Nieznajomy.
Czujesz czasem, że nikt cię nie zna?
Ostatnio
ciągle to czuję.
Ale przynajmniej jeśli cię nie znają, możesz być, kim chcesz.
Ja wciąż nie wiem, kim chcę być.
Ja też.
Mamo…
Po co trzymamy ten telewizor?
Nie wiem.
Rozmawiałam z dyrektorem.
Zaczynają wysyłać podania na studia.
No tak.
Robimy to.
Alex.
Co jest?
Ta szkoła może ci pomóc dostać się na dobre studia.
Nie zmarnuj tej szansy.
Jasne.
Nie martw się.
Dobrze, że chodzisz do tej szkoły. Jestem taka dumna.
Tata też by był.
Mecenas Alejandro García.
Nie byłby dumny, że wciąż mamy ten telewizor.
- Znowu nie ma Internetu. - Tak.
U Jovity też.
Jeden dzień bez Internetu to nie koniec świata.
Mamo, potrzebuję go.
- Teraz. - OK.
Rafaela.
Czy te pary są już na stałe?
Źle mi się pracuje z Alexem.
To lista powodów, dla których nie mogę…
OK.
Możesz być w parze z Ritchiem.
Albo z Alexem.
Sio.
Dzięki.
Nie ma za co.
Zaczynamy lekcje!
Alex.
Alex! Pomożesz mi z tym?
- Czekaj! - Tak?
Nie!
Na drugą stronę.
- Nie, na tę. - Na tę.
- Obróć. - Na tę stronę.
Dobra.
Potrafisz używać pędzla?
Wolę wałek.
Chcę to już mieć za sobą.
Patrz.
Ty malujesz tę stronę, ja tę.
Ale możemy się dzielić muzyką?
Wyślę ci hit.
Stary, ale jary.
Oryginał z ciebie.
Pomaga, kiedy jestem zdołowany.
Ale oryginał.
Oryginalny oryginał.
Król wszystkich oryginałów.
Co cię tak bawi?
- Co? - Ze mnie się śmiejesz?
Z ciebie? Nie, absolutnie nie.
Wierzysz w UFO?
No jasne!
Byłaś zakochana?
Nie.
Ja też nie.
Według psychologa jestem inna.
Mnie też wszyscy to mówią.
Masz jakiś talent?
Mam poczucie humoru.
Śmiech to poważna sprawa.
Ależ komunikacja.
Jeśli chcecie rozmawiać,
porozmawiajcie ze sobą.
Dobry Boże.
O nie! Nie!
Z drogi!
Nie!
Lubię z tobą rozmawiać.
Ja z tobą też.
Zdradź mi sekret.
Nie wiem, czy chcę mieć takie życie.
No co?
Nic.
No co? Co teraz zrobiłem?
Nic.
Jakby mi zależało.
Nie możemy tego tak zostawić.
Boisz się?
Niby czego?
No pomyśl. Spójrz na to. Jakby dziecko to namalowało.
Chcesz zobaczyć coś dziecinnego?
Alex, ani mi się waż.
Alex, nie!
Nie!
Tydzień więcej.
Przy tobie mogę być sobą.
Z innymi nie.
Val, chodź!
Idę!
Cześć, kochana.
Hejka.
- Jak tam? - OK, a u ciebie?
Dlaczego masz żółte ręce?
To nic takiego.
OK.
Dzięki za wsparcie.
Spoko, ale nie przesadzaj.
Ja?
No blokuj, kurwa!
Podaj! Dziesiątce!
Przyjaciółka Reginy!
Tak, nie, przyjaciółka Reginy!
- To ja! - Kto?
Przyjaciółka Reginy!
Tak, nie, przyjaciółka Reginy!
To moja siostra!
Dajesz, Lina! Dasz radę!
- Blokuj ją! - Dasz radę, Lina!
Blokuj dwójkę!
Dajesz! Dasz radę! Piłka jest twoja!
Tak!
Skacz albo jesteś z Fieras!
Dajecie, Majaderas!
Dajecie! Zwycięstwo mamy w garści!
Tak jest, Regina!
Gol!
Miałaś blokować!
Dobrze, świetnie.
- Jak tam? - Spoko.
Widzisz tę dziewczynę?
- To o niej ci mówiłem. - Widzę.
Mogę pokazać palcem.
Nie trzeba.
Ładne dziewczyny masz w tej szkole.
- Tak, ale są puste tutaj. - Zamknij się, głupku!
Masz stypendium, a nie Nagrodę Nobla.
Gol!
Gdzie jesteście?
Gol!
Pięknie, Lina!
Dajesz!
Gol!
Co? Kto strzelił?
Gol!
Raz, dwa, trzy! Fieras!
- Flirtujesz, choć cię pokonała? - Tak.
A czemu nie?
No…
Cześć, Regina.
Lina.
Gratuluję.
- Cześć. - Hej, brachu.
Dziękuję.
Masz zarąbistą lewą nogę.
Dzięki.
To ty, prawda?
Tak.
Świetnie. „Obserwuj” i…
- „Polub”. - Sprawdzę.
„Także obserwuj”. I już.
Świetnie.
Spotkajmy się kiedyś.
- Pewnie. - Fajnie.
- No to… - Do zobaczenia.
- Pa. - Pa.
Widzisz, jakie to proste? Zdobędę jej numer.
- Żenada. - Pożałujesz tego.
Valeria.
Podejdź tu.
Co jest?
Nie mówiłaś, że dostałaś karę.
W dodatku za te filmiki.
Mówią, że prawie rzuciłaś się na panią Mony.
Nie, przecież tak naprawdę się na nią nie rzuciłam.
Wkurzyłam się i może za bardzo broniłam pracy.
Posłuchaj. Nie będziesz tego studiować. Koniec.
Hej, co tam?
- Co cię śmieszy? - Nie śmieję się z ciebie.
Daj mi go.
Serio?
Daj to głupie urządzenie.
Zabierzesz mi telefon jak czternastolatce?
Daj.
To nie wszystko. Masz szlaban na weekend.
To niesprawiedliwe!
Nie martw się.
Cześć, Vale.
Cześć, mamo.
Jedziemy z tatą do biura. Jedziesz z nami?
Nie mogę.
Praca domowa.
Jakby co, dzwoń.
Jak mam dzwonić bez telefonu?
Ze stacjonarnego.
„Ze stacjonarnego”.
SZUKAJĄC SPRAWIEDLIWOŚCI
Cześć, Pushkin.
- Co tam? - Sorry za spóźnienie.
Spoko, seans odwołany.
Żartuję! Dopiero się zaczął.
- Biegiem, bo przegapisz. - Dzięki.
Ale zapłać mi później!
No weź.
Podwójna randka.
Ja z Reginą, ty z Valerią.
Jestem bardzo zajęty.
Było spytać wcześniej.
Czemu to nie działa?
To nie wina Internetu.
Nie odpisuje ci.
- Ona taka nie jest. - Ona?
„Ona” może być dziadkiem z Tlaxcali.
A Vale i Regi istnieją.
I chcą się z nami spotkać.
Nic nas nie zwalnia z obowiązku…
Już jest.
Odpisała?
Dlaczego się wyłącza?
Zawsze o tej samej porze i tylko tu.
Zrób to dla mnie.
No i powiedziałyśmy jej, że będziesz…
…i się zgodził.
Serio?
Ja nie lubię jego, a on nie lubi mnie.
Bądź dobrą przyjaciółką.
Spróbuj się dobrze bawić.
I tak wyświadczam ci przysługę.
- No dobra. - Chodźmy.
Cześć, tato.
Max.
Od jak dawna się znamy z Vale?
Od piątego roku życia. Jedyna przyjaciółka.
A to nasz ostatni rok w liceum.
To lata formatywne.
Potrzebujemy życia towarzyskiego.
Bardzo towarzyskiego.
Sam dobrze o tym wiesz.
Tak.
Czego chcecie?
Iść potańczyć.
Mama mówi, że nie mam szlabanu,
ale nie mogę iść bez telefonu.
Strasznie to groźne. Szaleństwo.
- Tak. - Strasznie.
A to głupie urządzenie mnie chroni.
Głupie, tak.
No dobrze.
Masz z 1000 wiadomości.
Dzięki, tato.
Ta jest fajna.
Bardzo.
Hejka, co tam?
Nic?
Wygłupiasz się?
Przepraszam, że nie odpisywałam.
Spokojnie. Co dziś robisz?
Nie wiem.
A ty?
Z kim rozmawiasz?
Kto to?
Z nikim.
I jak?
Chcesz w tym iść?
Tak się ubierają bogacze.
Może na komunię.
Bądź sobą. Dlaczego to takie trudne?
Ja też nie wiem.
Wciąż flirtujesz z tym dziadkiem?
Tak.
- To na pewno tu? - Sama tak mówiłaś.
- Daj mi to. - Nie.
Jesteś tu częściej niż u siebie. Kurczę.
Słuchaj, to ja cię prowadzę. Jedź tam.
Dobra.
Tak, tańczymy. Głośniej.
Lina do ciebie napisała.
Już na nas czeka!
Rety!
Cicho.
- Jestem Lina. - Przestań.
Cześć, skarbie.
Ale słodkie!
Uspokój się albo tam nie pójdziemy.
Poproszę piwo.
Chcesz coś?
Poproszę piña coladę.
Dziękuję.
Stawiam następnego.
Oznaczyć cię?
Nie.
Nie obchodzą mnie polubienia.
Wyluzuj.
Widziałam cię w kinie.
Kiedy?
Płakałeś.
Kiedy Bruce Lee wyrwał Chuckowi Norrisowi włosy z klaty.
No weź.
Obiecaj, że nie będziesz się śmiać.
Nie płakałem z powodu ostatniej walki.
To dlaczego?
Z powodu taty.
Co?
Mój tata zmarł.
Przepraszam, nie wiedziałam.
Parę lat temu.
Były jego urodziny. Lubił Bruce’a Lee. Dlatego tam byłem.
Za bardzo się zwierzam, sorry.
Pycha. Nie chcesz trochę?
No dobra.
Spróbujmy się dobrze bawić.
- Zdziwiłem się, że umiesz malować. - Ja się zdziwiłam, że ty nie.
Tańczysz?
Jak każdy, nie?
Chodziłam na balet, fokstrota, taniec towarzyski, jazz, cumbię…
- Do tego nie tańczyłaś. - Nie.
- O tak! - Oj, Regi…
- Jeszcze jedna? - Tak.
Tak jest!
Hej, co tam?
NIEZNAJOMA PISZE…
Nie.
NIEZNAJOMA PISZE…
A może…
Dzień dobry!
No wstawaj!
- Przesuń się. - Regina, serio?
Myłaś zęby?
- Nie, sorka, strasznie się cieszę. - Widzę.
Jesteśmy parami.
Ty masz coś z Alexem.
Albo będziesz mieć.
Będziemy szczęśliwi.
Uspokój się.
Po prostu się dobrze bawiłam.
Val, wręcz skakałaś z radości.
O nie.
- Nie zadzwoniłeś? - Nie mam jej numeru.
To ją poproś.
Nie strać jej!
Trochę tańczyliśmy,
wypiliśmy piña coladę i tyle.
Jest fajniejsza, niż myślałem.
Dawno cię takiego nie widziałam.
Robiącego najlepsze chilaquiles na świecie?
Zobaczmy.
No jasne.
To ten cynamon.
Alex.
To bardzo ważne,
żebyś zaczął wypełniać podania na studia.
Znalazł swoją przegródkę.
A jeśli nie mam przegródki?
Każdy ma swoją przegródeczkę.
Słuchaj,
możesz być kimś wielkim.
Takim jak…
Elon Musk.
- Elon Musk. - No właśnie.
No dobrze, ale…
po co zostawać milionerem kosztem innych ludzi?
Żeby wszyscy cię znali.
Wolę być nieznany niż być kimś, kim nie chcę być.
Przepraszam, spóźnię się.
Nie spóźnij się.
Sorry. Nie sądziłaś chyba, że nie przyjdę?
Spoko. Proszę.
Jak skończycie, będziecie w moim wieku. Niebieski kwadrat i biała linia!
Jesteście młodzi, kreatywni.
Wciąż widzę twój breakdance.
Wszystko gra?
Tak, wszystko gra, brachu.
Z czego się śmialiście? Też bym się pośmiał.
Z niczego. To taki nasz żart.
Jasne.
Też umiem żartować. Uśmiejesz się.
Na przykład…
- Znam dobry żart. - Ritchie!
Chwila, Rafaela.
Koleś jedzie sobie…
Ritchie!
Nie każ mi podchodzić.
- OK. - Na razie.
Brachu.
Nie chcę, żebyś…
Co z twoim kumplem?
Strasznie się do mnie przymila.
Ma problemy. Odpuść mu.
W przeciwieństwie do Reginy przeszkadza mu nieobecność rodziców.
Co?
Pójdziemy do kina?
- Jak nie chcesz, spoko. - Nie.
To znaczy tak.
Chodźmy.
Dobra. Tylko mi nie płacz.
Może i nie będziesz, ale się pośpiesz.
- Zawsze lubiłaś kino? - Tak.
Zawsze cię do tego ciągnęło?
Tak. Nie wiedziałam, jak to wyrazić słowami, ale tak.
Ale dlaczego kino?
Co? Powiedziałem coś nie tak?
Nie. Nikt mnie o to nie pytał.
To dziwne.
Ale…
Od dziecka
lubiłam wymyślać postaci i historie o wszystkim.
To były jedyne chwile, kiedy miałam trochę kontroli.
Kręcenie filmów zawsze było taką oazą.
Tylko tam mogłam sama ustalać zasady
i robić coś samodzielnie…
Właśnie dlatego.
Kiedy nagrałam coś na kasecie ślubnej rodziców,
strasznie się wściekli,
bo popsułam kamerę. Potem nie dawali mi jej tknąć.
I tak. Jest popsuta.
A ty?
Co ze mną?
Jaki masz powód?
No…
Sam nie wiem. Chcę być inny.
Chcę zmienić świat, wiesz?
Ale…
Nie mam pojęcia, co chcę robić.
Wszystkie uniwersytety chcą cię przyjąć.
Na pewno wybierzesz ten właściwy.
Ale może to nie dla mnie.
To, że wszyscy tak mówią, nie znaczy, że się uda.
Nie rozumiem.
Po co to robisz? Po co tyle wysiłku?
Kiedy byłem mały, obiecałem tacie, że będę studiować to, co on.
Że będę taki jak on…
Sam nie wiem.
Powody są przereklamowane.
Ale fajnie, że lubisz kręcić filmy.
Podziwiam cię.
Naprawdę.
To tylko marzenie.
Ale nie musi tak być.
Mam pomysł.
Weź jutro kamerę do szkoły, to ją naprawię.
Serio?
Chodźmy teraz.
W tej chwili?
Tak.
- Chcesz? - Nie. Tak. Chodźmy.
- Tak. - Dobra.
Dobra, chodźmy.
Idziemy?
Witaj w mojej jaskini.
Ten pokój był świadkiem
tego, czego chcieli dla mnie rodzice.
- Porażki to dobra dekoracja. - To nie porażki.
Teraz wiesz, w czym jesteś dobra, a w czym nie.
Tak. Zawsze zostaje mi breakdance.
- „Drobiazgi”? - To komiks, który lubię.
Zatrzymaj go.
Spodoba ci się.
Dzięki.
To ona.
Stara, ale jara.
Zobaczmy.
Gotowe. Miała poluzowany kabel. Powinna działać.
Serio?
Spróbujemy?
Tak, ale się nie śmiej.
Cześć, jestem Valeria.
I dzięki tej kamerze…
Obiecałeś!
No co? Fajne!
Non stop kręciłam.
To, co zrobili, co ja robiłam.
Ale rodzice mówili, że mi przejdzie.
Myślę, że możesz ich przekonać.
Nie.
A dlaczego nie nagrywasz telefonem jak normalny człowiek?
Mogę to robić jak wszyscy albo jak ja.
Jestem pod wrażeniem, pani reżyserko.
Byłam dzieckiem.
Moja mama też tak ma. Nie wie, że chcę czegoś innego.
Jesteś kimś innym.
Vale, zejdź!
…aż do nieba.
Podążałem za tym marzeniem.
Liczy się oddanie.
Jak u Vale.
Właśnie.
Pewnego dnia będzie należeć do Wind Ontiveros.
Windy Ontiveros
A jak podążysz za marzeniem, reszta się ułoży.
Poukłada się.
To nasza filozofia od 1997 roku.
Od 1996, Max.
Od 1996.
A ty, Alex?
Co będziesz studiować?
Nie wiem, może…
Myślałem o…
Wystarczy, mamo. Alex musi już iść. Jest późno.
- Jak to? - Już?
Było bardzo miło. Dzięki.
Ale…
- Zaraz wrócę. - Ale…
Do widzenia.
- Pa. Do jutra. - Dzięki.
- Pa, Vale. - Pa.
Skąd wiesz, czy się komuś podobasz?
Masz chłopaka?
Nie. Chyba podobam się chłopakowi, którego nie lubiłam.
Sam nie wiem. Rozśmiesza cię? Dobrze się bawicie?
Myślisz tylko o nim?
Zabrał cię do kina? Całowaliście się? Jest fajny?
Musi być fajny.
Nie. Jest dość dziwny.
Nie znam go za dobrze.
W szkole jest dziewczyna, której się podobam.
Wszędzie za mną chodzi, śmieje się z moich żartów.
NO TO SPRÓBUJ
No to spróbuj.
Serio?
Pewnie. Skoro ci się podoba.
Możemy tak mówić, prawda?
Nie wiem, czy mi się podoba.
I tak, możemy tak mówić.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Dzięki, przyjaciółko.
Nie ma za co, przyjacielu.
- Cześć. - Cześć.
Gotowy?
OK.
Lina mówiła ci o karaoke?
Tak, tak.
Zaproponowałem to, ale możemy pójść gdzie indziej.
Nie, mowy nie ma.
To dobry pomysł.
Spróbuję czegoś nowego.
Wiesz co? Zaczynam lubić ogrodnictwo.
Powinnam zająć się nim zamiast kręcenia filmów.
Co o tym sądzisz?
Słuchaj…
Przyniosę nawóz.
OK…
Biedactwa.
Mogę cię o coś spytać?
Jako przyjaciel.
Jasne.
Chodzi o dziewczynę, której się podobam. Umówiliśmy się, ale nie jestem pewien.
Czego?
W sumie to nie wiem, jaka ona jest.
Nie znam jej tak dobrze
jak ciebie.
Więc ją poznaj.
To szczęście spotykać się z kimś takim jak ty.
Masz wielkie serce, jesteś inteligentny i zabawny.
Oryginał, ale zabawny.
Naprawdę.
Jeśli jej się nie podobasz, jest głupia.
Dzięki, jesteś super.
Na pewno też poznasz kogoś fajnego.
Przepraszam. Banał, co nie?
Nie, coś ty.
Powinnam coś wziąć?
Wyjaśnię po drodze.
Tak jest!
Vale.
Twoja kolej.
O nie.
Brachu, Vale nie chce.
Niech sama zdecyduje.
Nie musi być idealnie.
No dobra.
Chodź!
Dajesz, Vale!
…już
Twoje pocałunki nie smakują tak samo
Inna kobieta nie pozwala ci zasnąć
Nie jesteś mój Ale nie przestałam cię kochać
Nie wracaj, choć cię kocham
Nie wracaj, choć tęskniłam
Tak cię potrzebuję…
- Moja najlepsza przyjaciółka! - Tak!
Ale twoja miłość nie jest dla mnie
Wciąż myślę o tobie
Wciąż czuję cię przy sobie
Ani czas, ani przestrzeń
Nie zaprzepaści marzeń Które mi dałeś
Stworzyłeś nową iluzję…
Na zdrowie!
Do basenu!
Serio?
Nie!
Jak wczoraj, kiedy mówiłam…
Chodź no tu.
Masz naprawdę filmowe rysy twarzy.
Chodźcie.
Chcę wam coś zaśpiewać,
bo jestem dziś wolna!
Jeszcze jedna…
- Dalej! To moja przyjaciółka. - Dawaj!
Flaga unosi się na maszcie
Salutujemy!
Jak słońce…
Kocham swój kraj.
Dajesz, Vale!
W świątyni mojego oddania
Słyszę i czuję…
Świetnie śpiewa.
Nie!
Nie, Vale! Nie!
Wyrzuć to z siebie.
Wszystko.
Moja szyja.
Przepraszam.
Moja głowa.
Dzień dobry.
Chyba.
Co się stało?
Po twoich wymiotach?
Zwymiotowałam?
Ale było OK. Biegałaś po domu i mówiłaś, że to najlepsza noc twojego życia.
Potem zaczęłaś płakać, bo byłaś głodna.
Bo byłaś zmęczona.
Bo było ci zimno.
Ale poza tym spoko.
Wszystko mnie boli.
Hej.
Świetnie się bawiłem.
Ja też.
Jovita.
Dzień dobry.
Tak, teraz…
Nie ma mnie w domu. Może za godzinę, półtorej godziny.
Już jadę.
Dam znać.
Dobrze. Do zobaczenia.
Chcesz iść ze mną?
Zjesz najlepsze chilaquiles wszech czasów.
Uratuje cię.
OK.
W całym budynku.
Nie dlatego, że robisz to za darmo, co?
Jasne, że nie.
To złoty chłopak.
Ustawia Wi-Fi dla całego budynku i nie bierze za to ani grosza.
Zawsze był bardzo inteligentny.
- To łatwe. - Tak, jest w tym dobry.
Naprawdę.
- Alex? - Tak?
Koleżanka też wygląda na inteligentną.
Nie, Jovito.
- Gdzie tam. - I jest.
Tak myślisz?
Internet wrócił podczas naprawiania.
Bardzo ci dziękuję.
- Książka, o którą pytałeś. - Dziękuję.
I weźcie sobie chlebka na drogę.
Jasne, na drogę.
Idziemy?
Tak. Dziękujemy.
Uważajcie na siebie.
Życie mi ratujesz, przepyszne.
Mówiłem.
Dzięki, że przyszłaś. Nie wiem, czemu Internet nie działał.
Ostatnio odkryłem,
że coś robi zakłócenia.
Może to być lampa, lodówka, pralka.
Wszystko.
Zakładasz im darmowe Wi-Fi?
Tak, to proste.
Niektórych nie stać.
W sumie stać, ale to sknery.
Więc im pomagam.
Czyli to właśnie lubisz.
- Co? - Pomagać.
- No… - Cześć.
Cześć, mamo.
To jest Vale.
Miło mi.
Mnie też.
Nie zawsze się tak ubieram.
Ładnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Mów mi Vero.
Miło mi.
Przyszłam na chilaquiles.
Najlepsze w mieście.
Bardzo dobre.
Mimo że temu chłopakowi wszystko wychodzi,
musi się dalej uczyć.
Sama mu powiedz.
Chcę dla syna jak najlepiej.
Wychodzę.
Pa, Vale. Miło było cię poznać.
- Wzajemnie. - Cześć.
Pomaganie jest fajne.
Wciąż myślę o tobie
Wciąż…
I choć straciłam duszę…
Cześć.
Jak było wczoraj?
OK.
Ale szkoda, że bez ciebie.
Trzeba było mnie zaprosić.
Idealne, co nie?
Mój kumpel to oryginał, ale jest niesamowity.
Kto? Vale i Alex?
Tak.
Ej!
Valex.
Widziałaś? Świetnie razem wyglądają.
- Myślisz? - Tak.
Nie myślałem o tym.
Nie wiem, Alex…
Alex co?
Coś nie tak? Jest fajny.
Nie potrafi zdobyć numeru telefonu, ale jest fajny.
Nie wiem, czy tak naprawdę jest fajny.
Możesz go uderzyć.
No dobra, fajny.
Ale Vale jest fajniejsza.
Brawo.
Wygląda to okropnie.
Ale czegoś się nauczyliście.
Oddajcie się marzeniom, bo w tym jesteście do bani.
Mam nadzieję, że znaleźliście odpowiedzi.
Kim jestem? Dokąd zmierzam?
Jak będę rozliczać podatki?
Zdaje się wam, że macie czas. Też tak myślałam, ale nie.
Nie.
Jesteś sobie fajna, ładna, mądra i za dobra dla wszystkich.
Aż tu nagle budzisz się ze straszną rwą kulszową
i żałujesz, że się urodziłaś.
Że nie udławiłaś się pierwszą komunią.
Ale niestety. Żyjesz dalej.
A rano otwierasz oczy tylko z powodu
przecenionej whisky z lodem z supermarketu.
Gratulacje. Koniec kary.
Vale, czekaj!
Co robisz?
Zaprosiła mnie na lekcję szydełkowania.
Fajnie.
Aha.
- Chciałem zapytać… - Chciałam…
- No… - Mów.
- Nie. - Ty.
Zacząłeś, ty pierwszy.
Może poszlibyśmy coś zjeść albo…
Muszę iść po książkę.
- Aha, OK. - Pójdziesz ze mną?
Tak.
- OK - OK.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Jesteś do bani!
Chciałem być w organizacji pozarządowej, która zakłada Internet.
To co jest?
Alex, pogadaj z mamą. Na pewno zrozumie.
OK, ale ty powiedz rodzicom, że chcesz studiować film.
Rozmawiamy o tobie.
No i moi rodzice już podjęli decyzję.
Nie rozumieją tego.
Pa.
Ej…
„Dasz mi swój numer?”
„Pewnie, proszę”.
To się chyba stało.
Co takiego?
Poznałam kogoś fajnego.
To źle, że mi smutno?
Nie.
Tylko tobie chciałam o tym powiedzieć.
Bo ciebie też lubię.
No dobrze.
Flirtujesz z tą anonimową dziewczyną,
która pisze tylko wtedy, kiedy ma ochotę.
Lina… Ona taka nie jest.
Ona jest wirtualna.
Nie wiesz, jaka jest.
Nie spotkałeś jej. Może ci się nie spodoba.
A może tak.
No proszę.
Nie spodziewałam się, że zakochasz się w dwóch osobach.
W nikim nie jestem zakochana.
Nic o nim nie wiesz.
Więcej, niż myślisz.
Z drugiej strony mamy Vale, bardzo fajną piękność.
Której nie przeszkadza, że jesteś głupkiem.
I która przyjaźni się z moją ukochaną.
Ale ja nikogo nie okłamuję.
Prawda?
Czuję, że go okłamuję.
Alexa czy Nieznajomego?
Obu.
Typowy facet. Nie spodziewałam się.
Chcesz mieć je obie.
To już nie jest fajne.
Zwłaszcza z kimś takim jak Vale.
Słuchaj. Vale to Vale.
Ale Nieznajoma ma w sobie coś…
Nie mogę przestać do niej pisać.
Alex, przestań. Po prostu wybierz Vale.
I chodźmy razem na bal.
Nie utrudniaj sobie życia.
No dobra.
No już!
Chodzi o to, że nie wiem, czy dałabym Alexowi szansę,
gdyby nie on.
Mam poważne pytanie.
Zobaczmy.
Jeśli dinozaury wyginęły przez statek kosmiczny,
jesteśmy kosmitami?
Nie czaję.
Jest przezabawny.
Nie wyobrażasz sobie nawet.
No dobra.
Spotkam się z nim.
A jak mu się nie spodobam?
No to tyle.
Masz Alexa.
Dobra.
Powinniśmy się spotkać.
Jasne. Włożę swój stary sweter.
Mój ulubiony.
A ja czerwony berecik,
który natychmiast zdejmę.
Gdzie się spotkamy?
Wiem.
Do jutra.
Hej, brachu! Jak się masz?
Wszystko gra.
No to super.
A jak tam z Vale?
Co z nią?
Nie zgrywaj głupka. Wiem, że jest fajnie.
Ale słuchaj…
Chcę z tobą pogadać jak kumpel, bo mi na tobie zależy.
Mówię ci, że z Vale nie będziesz miał łatwo.
Nikt jej nigdy nie zdobył.
Serio?
No tak. Złamała Timmy’emu serce.
Wciąż płacze po pijaku.
Biedny Timmy.
Biedaczek.
Po prostu…
chcę powiedzieć, że trzeba na nią uważać.
Nie jest złą osobą. Jest super, urocza.
Znam ją od dziecka, zawsze taka była.
Najpierw pokazuje ci swoje filmy,
rozmawia o kinie, dziwnych komiksach.
- Co nie? - Aha.
Wkręca się w coś, a potem to zostawia.
Ma tak ze wszystkim.
Kocham ją, ale taka właśnie jest.
Ma problemy, wszyscy to wiemy.
Ale fajnie, że się z tobą spotyka, dobrze bawi,
próbuje czegoś nowego, zanim wróci do tego, co zna.
Nie bierzesz tego na poważnie, co?
Nie, wcale.
Ale dzięki.
Od tego jestem.
Do jutra, Nieznajomy.
Dlaczego
Nie mogę powiedzieć, co czuję?
Po prostu nie wiem
Czy to miłość, czy zabawa
Nie wiem
Czy wolę rozmawiać z tobą
Czy może z nim
Czy kocham ciebie, czy kocham jego
Po prostu nie wiem
…trzeba na nią uważać.
Nie bierzesz tego na poważnie, co?
Cześć, Nieznajomy.
Już jestem.
A ty?
Cześć, Pushkin.
Cały dzień taki będziesz?
Czy pogadamy?
Chodzi o Vale.
Ona nie istnieje.
Przynajmniej nie taka, jak sądziłem.
Aleś wyrósł.
Słuchaj.
Jest bystra?
Tak, jest.
Rozśmiesza cię?
Czasami.
No więc?
Chodzi o to…
Zabawiła się mną.
Pisała do mnie i udawała kogoś innego.
To chyba jakiś żart kogoś ze szkoły.
Rozmawiałeś z nią?
Nie.
Skoro tak cię to boli, to była tego warta.
Tak, ale ta Valeria nie istnieje.
Wszystko OK?
Dlaczego cię nie było?
Wszystko OK?
Dlaczego cię nie było?
Val.
Nie odpisze ci.
Pokazać ci?
To już stary.
Ale był bardzo popularny.
- Co jest? - Nic.
Jak długo cię znam?
Dziesięć, 11 lat?
Odkąd bawiłaś się dinozaurami i je nagrywałaś. Pamiętasz?
Tak.
To koniec liceum.
Od teraz życie będzie zupełnie inne.
Podążaj za marzeniem, które obie znamy.
Nie. Rodzice się nie zgadzają.
Rodzice…
Nie oni decydują o twojej przyszłości.
Musisz mieć odwagę.
Nie jesteś już dzieckiem.
Wszyscy są tu tacy sami.
Zupełnie jednakowi.
Ale nie ty.
Mamo, tato.
Chcę prosić o przysługę.
Chcę nakręcić ostatni film, żeby pokazać, co czuję.
Kolejny?
Dla Wind Ontiveros.
Dobrze, Vale.
Za duże zbliżenie.
Gotowe.
Mamo, usiądź.
Zobaczmy.
Przesuńmy to.
Tak?
Tak, patrz w obiektyw.
Dobrze.
- Mam przestać? - Nie, ma być naturalnie.
Jest OK.
Zadam wam kilka pytań,
a wy na nie odpowiecie, jak dam znać. OK?
Jakich pytań?
Chodzi o historie. Takie jak zawsze.
Maximiliano, jak to się zaczęło?
Twoja babcia była na wózku
i musieliśmy ją wnieść po schodach.
Alex.
Vale.
Co słychać?
W porządku.
Co porabiasz?
Nic. Takie tam.
Takie tam? OK.
Idziesz na bal?
- Nie. - Alex.
Czekaj. Chcę ci coś pokazać.
Nakręciłam ostatni film dla firmy rodziców.
Przechodzę na filmową emeryturę.
Fajnie. Gratulacje.
I chcę go pokazać tylko tobie.
Potrzebujesz mojej opinii?
- Nie to, że potrzebuję, ale… - Właśnie.
Nie potrzebujemy się.
Wszystko OK?
Coś nie tak?
Nie, nic.
Dobrze, obejrzę, skoro chcesz.
Jak zapomnieć, że miałem szczęście przed oczami?
Nie widziałem tego.
Nie zmarnuj go ponownie.
Nie daj mu uciec.
Lupe,
kocham cię od pierwszego wejrzenia.
A ja ciebie.
Dlaczego mnie nie pocałujesz mocno?
Pragnę twojego słodkiego smaku
Czy nie czujesz w swym sercu…
Dlaczego oni kłamią?
Czemu mówią, że taka miłość istnieje?
Zaszczepili to w nas.
Nie, Vale.
Kino to nie kawałek życia.
To kawałek ciasta.
I przykro mi to mówić,
ale jeśli chcesz się temu poświęcić, kręceniu filmów,
to wszystko kłamstwa.
Alex ze mną nie rozmawia.
A mówił, że się świetnie bawiliśmy.
Nieznajomy nie przyszedł.
Wszystko było OK.
Słuchaj. Tragedia plus czas
równa się: komedia.
Wiem, że teraz wszystko wydaje się okropne
i że jest ci źle,
ale daję słowo, że z czasem będziesz się z tego śmiać.
Razem będziemy.
Mogę zacząć już teraz, jeśli chcesz.
Nie?
I co nas czeka?
- Co? - Bal!
Chodźmy już!
Wyglądasz pięknie, super. Możemy już iść?
To jakiś żart.
Wyglądasz świetnie.
Idziemy?
Myślałam, że skończy się to lepiej.
Wiem.
Ale nie można mieć wszystkiego.
Tobie wszystko się układa.
Słonko, wszystko bym dała, żeby wymyślić esej wizualny.
Ale inne zakończenie nas nie powstrzyma.
Nigdy.
Zaczekać na dole?
Cześć, Nieznajomy.
Cześć.
To mój głos.
Złamałam zasady.
Internet znowu nie działa.
Nic?
Nic.
Toster!
No dobrze, to dla państwa.
Specjalnie.
Tak…
- Jeszcze coś? - Winda. Niespodzianka.
Zacięła się.
- Nie. - Nie?
Nie! Ale…
Otworzę!
Muszą państwo przyznać, że schody też są praktyczne.
Zobaczmy.
Dokąd idziesz? Ej.
Alex, co ty tu robisz?
Cześć, Alex.
Nie idziesz na bal?
Nie i przepraszam za najście.
Chciałem to państwu dać.
Pa, Alex.
Alex.
Lina, zostaw go.
Alex, czekaj!
Przestań.
Jest OK. Bawcie się dobrze.
Słuchaj, przyszedł Alex.
Przed chwilą.
- Co? - Nie ma go.
Zostawił ci coś.
Mamo, wszystko OK?
Co się stało?
Alex nam to dał.
Co to jest?
Nic. Film, który nakręciłam.
Obejrzyjmy go.
Nie.
Tak.
- Powinniśmy. - Jasne, że chcemy.
No dobrze.
Aby opowiedzieć o firmie, trzeba opowiedzieć o mojej rodzinie.
Twoja babcia była na wózku i musieliśmy ją wnieść na ósme piętro.
To technologia…
Którą opracowaliśmy w Windach Ontiveros.
Bardzo subtelny ruch windy.
Nie jak przy innych windach.
- Kiedy czujesz… - Wstrząs.
Jak Otisowi, twórcy pierwszej windy, narodziło się marzenie.
Marzenie.
Ja też miałam marzenie.
Mamo, chcesz obejrzeć film?
- Zajmij się czymś innym. - Powtórz to.
Ale myj w zwolnionym tempie.
- To światło ci służy. - Tak?
Chciałam opowiadać historie.
Własne. Ale mówią, że to tylko hobby.
KINO
POLAROID FILM KRÓTKOMETRAŻOWY VALERII ONTIVEROS
Nie jest miło, gdy marzenie nazywają hobby.
KOLOR I FAKTURA
WIĘCEJ MIŁOŚCI
Pokażę wam mój pokój,
bo tu właśnie spędzam większość czasu.
Ten kolaż zrobiłam
w czwartej klasie podstawówki.
JA SAMA FILM KRÓTKOMETRAŻOWY VALERII ONTIVEROS
PIŁKA NOŻNA VALERIA ONTIVEROS
FLAMINGO SPLASH FILM KRÓTKOMETRAŻOWY VALERII ONTIVEROS
FILM KRÓTKOMETRAŻOWY VAL
- Rodzice uczą mnie o marzeniach. - Podążałem za marzeniem.
Własnym spojrzeniu na świat, byciu sobą.
Jak podążysz za marzeniem, reszta się ułoży.
Ale czasem na drodze stają inne marzenia.
Windy Ontiveros
WINDY ONTIVEROS
To właśnie…
myślę.
Nie rozumieliśmy, bo nie pozwoliliśmy ci wyjaśnić.
Nie, babcia i wasza historia są ważniejsze.
Już to rozumiem.
Vale.
To zmyślona historia.
Chcieliśmy, żebyś czuła, że nasza praca ma znaczenie.
Firma była dla ciebie, ale…
Ale twoje szczęście jest ważniejsze.
Czyli…
mogę studiować, co chcę?
Filmy Ontiveros
Tak!
Coś takiego.
Tak!
Też was kocham.
Dobra robota.
Cześć.
Znowu nie ma Internetu.
To normalne.
A ty co?
Nie masz dziś balu?
Nie idę.
Słuchaj.
- Przecież nie było Internetu. - No tak.
Co?
- Co ty robisz? - Czekaj.
No co?
Mamo, musimy wyrzucić ten telewizor.
Nie! Dlaczego?
To on zakłóca Internet.
Przez niego w budynku nie ma Internetu.
Ale to telewizor taty.
Wiem, mamo.
Ale czas się z nim pożegnać.
DALIŚMY RADĘ!
Marzenie spełnione.
Koniec epoki.
Zatańczymy?
Jasne, leć.
Tak?
Gotowa rozruszać kości?
Cześć.
To mój głos.
Złamałam zasady.
Nie wiem, dlaczego nie przyszedłeś. Masz swoje powody, ale…
wspaniale mi się z tobą rozmawiało i…
cudownie było być sobą.
Wiele rzeczy się dziś kończy.
Moje filmowe marzenia.
Ciebie tu nie ma.
I jestem zakochana w kimś, kto mnie nie kocha.
Nazywa się Alex.
Dzięki, przyjacielu…
Dzięki, że przy mnie byłeś i mnie słuchałeś.
Dobrze się bawisz?
Naprawdę dobrze.
A…
jak tam z Alexem?
Nie chcę o nim rozmawiać.
Ale to szybko zleciało.
Przyjaciółka mi raz powiedziała, że prawda i czas są względne.
Fajnie, że jesteś z tymi, którzy cię kochają.
Misja zakończona. Gratulacje, nowi absolwenci!
- Trochę smutno… - Wychodzę!
…jest to przeżywać.
Bo już was nie zobaczymy.
Ale jest to też coś, co nas cieszy.
Od wszystkich harujących nauczycieli…
Nareszcie koniec liceum!
Zaraz będę.
„Zaraz będę”?
- Nie. - Co jest?
Nieznajomy mówi, że zaraz będzie.
Co? A skąd wie, że tu jesteśmy?
Jaki Nieznajomy?
Mówiłam, że jest podejrzany.
Nie wierzę! Los jest taki mądry.
A jeśli jest psychopatą?
Zaraz wracam.
Nie sądzę. Ale co mam zrobić?
Spokojnie. Zajmę się tym.
Nie. Czekaj.
Wiem, że bardzo chciałaś go poznać, ale nie ryzykuj.
Niech Ritchie się tym zajmie.
Vale!
- Będzie się działo. - Jasne.
Vale!
Znowu ten dupek.
Brachu, co tu robisz?
Vale nie chce cię więcej widzieć.
Nie teraz.
Właśnie teraz.
Mam cię dość, dupku.
Masz się za lepszego?
- Jestem silniejszy. - Wyluzuj.
Odkąd się tu pojawiłeś, byłem dla ciebie miły.
A nie musiałem.
Żadnego podziękowania.
OK, jesteś ode mnie lepszym człowiekiem.
- Przestań! - Jestem panterą!
- Alex? - Spokojnie.
Wystarczy.
Dość, co za żenada.
- Ritchie, spokój! - Już!
Ritchie, nawet jako mój szwagier będziesz miał kłopoty.
- Nie wtrącaj się lepiej. - Serio.
- Już po tobie. - Ej!
- Ritchie! - Co się stało?
- Co to ma być? - Ej!
Vale!
Skąd wiesz, czy się komuś podobasz?
Mogę rozmawiać z tobą.
Rozśmiesza cię? Dobrze się bawicie? Myślisz tylko o nim?
To szczęście spotykać się z taką osobą. To się chyba stało.
- Lubię z tobą rozmawiać. - Ja z tobą też.
Ale bez ciebie. Byłaś zakochana?
Trzeba było mnie zaprosić. Ktoś fajny.
Ale oryginał.
Chyba mu się podobam.
- Przedstawmy ich sobie. - Zemsta idealna.
Jak ci się podoba… Przy tobie mogę być sobą. Tylko tobie…
No to spróbuj.
Nie znam jej tak dobrze jak ciebie.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Nieznajomy, miło cię poznać.
Tak bardzo chciałam, żebyś to był ty.
A nie mówiłam?
Ta wiadomość zmieniła wszystko.
Zrozumiałam, że niektórych poznajemy przez przypadek.
Innych nieprzypadkowo.
I nawet jeśli się rozstajecie, wyznaczają ci drogę.
Ale najważniejsi są przyjaciele, którzy cię rozśmieszają
i pomagają marzyć.
A przede wszystkim
ci, którzy cię uszczęśliwiają.
Od tamtej pory zaczęto mnie dostrzegać. Bo zrozumiałam, że chcę być dostrzegana.
Zacząłem inaczej patrzeć na świat
i dostrzegano mnie.
Te historie,
prawdziwe czy nie, sprawiają, że jesteś, kim jesteś.
I pewnego dnia mogą ci posłużyć do opowiedzenia własnej.
Cześć, Nieznajoma!
Napisy: Katarzyna Puścian