Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(หวัดดีคนแปลกหน้า)
‪(ยินดีที่รู้จักนะ)
‪(เราน่าจะไปดูหนังกัน)
‪(ว่าไงล่ะ)
‪นี่ตีสามนะ คุยผิดเบอร์แล้ว
‪(555 ตลกละ…)
‪(นี่ฉันเอง!)
‪(เธอให้เบอร์ฉันมา)
‪ได้เบอร์มาผิดแล้ว ฉันจะนอนแล้ว บ้าบอ
‪ไม่เคยคิดเลยว่า ‪ข้อความนั้นจะเปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน
‪แต่เรื่องบังเอิญก็เกิดขึ้นได้
‪ปกติแล้วชีวิตฉันจำเจมาก
‪ตั้งแต่เด็ก ฉันชอบดูหนังกับพ่อแม่
‪แล้วฉันก็เริ่มสร้างหนังเอง
‪หวัดดี ฉันวาเลเรีย
‪และฉันเห็นทุกอย่างด้วยกล้องตัวนี้
‪พ่อแม่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
‪หวัดดี วาเลในอนาคต
‪จำไว้นะ บันทึกทั้งโลกไว้
‪พ่อแม่บอกว่าฉันจริงจังเกินไป
‪พวกเขาคิดว่าฉันเสพติดหนัง
‪และมันไม่ดีสำหรับฉัน
‪จิตแพทย์บอกว่าฉันต้องมีสิ่งกระตุ้น
‪และแนะนำกิจกรรมเข้าสังคมมากมาย
‪เรียนบัลเลต์ เต้นฟ็อกซ์ทร็อต ยิมนาสติก
‪สเกตลีลา วาดรูป แกะสลัก
‪แม้แต่เล่นฟลูต
‪แต่ก็ล้มเหลวทุกอย่าง
‪นี่คือผนังแห่งความล้มเหลวของฉัน ‪ฉันกำลังจดความล้มเหลวครั้งล่าสุด
‪(กีตาร์ เปียโน ร้องเพลง (ยากจัง) บัลเลต์)
‪จนกระทั่งวันหนึ่งฉันทำบาปมหันต์
‪ฉันบอกว่าอยากเรียนภาพยนตร์
‪แม่คะ หนูชอบการถ่ายหนัง มันสนุกมาก
‪"ไม่ วาเล นั่นมันแค่งานอดิเรก"
‪"วาเลเรีย! นั่นเทปอะไร"
‪เพราะนั่นแปลว่า ‪ฉันจะไม่รับช่วงกิจการของครอบครัว
‪ลิฟต์ออนติเวโรส
‪ไม่เห็นสนุกเลย ก็แค่ลิฟต์
‪ลิฟต์
‪"ไม่ได้ วาเลเรีย ห้ามลูกเรียนภาพยนตร์"
‪"ลูกต้องเป็นส่วนหนึ่งของลิฟต์ออนติเวโรส"
‪- นั่นเทปใหม่ใช่มั้ย ‪- ค่ะพ่อ
‪ไม่ใช่เทปใหม่หรอก
‪นี่เทปงานแต่งพ่อแม่!
‪ทุกเช้า ส่วนหนึ่งของกิจวัตรฉัน
‪เราดื่มน้ำปั่นด้วยกันเป็นมื้อเช้า ‪และคุยว่าวันนั้นเราจะทำอะไร
‪วันนี้จะทำอะไรล่ะ
‪แต่ฉันก็รักพ่อแม่อยู่ดี
‪หนูไปละ
‪แต่ก็นั่นแหละ พ่อแม่นี่นะ
‪โชคดีนะลูก
‪หมายความว่าไง "โชคดี"
‪เจ็ดโมงตรง เรฆีน่าจะมารับฉัน
‪ก็ได้ เจ็ดโมงสิบต่างหาก
‪ไม่ก็ประมาณเจ็ดโมง
‪วาเล ฉันอยู่ตรงหัวมุมนะ
‪นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรฉัน
‪เรฆีน่าเป็นเพื่อนรักฉันตั้งแต่ห้าขวบ
‪และเธอมาสายประจำ
‪เธอเป็นพวกคนที่อะไรก็เข้าทางเธอไปหมด
‪ไม่เหมือนฉัน
‪ว่าไง
‪ไงจ๊ะ
‪ขอโทษนะ โทษริตชี่นู่น
‪ไงวาเล
‪- ไงริตชี่ ‪- เอาละ ไปกันเลย
‪ความผิดใครกันแน่ที่เราไปสายทุกที่มาห้าปี
‪บอกความจริงมา
‪ความจริงก็เหมือนเวลา แล้วแต่ใครจะคิดยังไง
‪ไม่เคยเข้าใจมุกฉันเลย
‪เธอเพี้ยนแล้ว วาเล
‪แต่พวกเขาอยู่เคียงข้างฉันเสมอ
‪หวัดดี มิตรรักริตชี่
‪เขาคือริตชี่
‪เป็นน้องชายของเรฆีน่า ‪และเป้าหมายในชีวิตของเขาคือปกป้องพวกเรา
‪เขาคิดว่าอย่างนั้นน่ะนะ
‪"มิตรรักริตชี่"เนี่ยนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
‪ไม่เอาน่า!
‪เปิดดังๆ เลย!
‪เย่!
‪แต่ความจริงแล้ว‪…
‪ไม่มีใครรู้จักฉันเลย
‪แต่ฉันก็มีความสุขดี
‪ขอโทษนะ
‪ขอโทษที ไว้ฉันจ่ายคืนได้มั้ย
‪- ฉันไปสายไม่ได้แล้ว ‪- อือ เดี๋ยวโดนครูดุหรอก
‪ใจเย็น ฉันก็แค่พูดตามมารยาท
‪เออ อย่าไปเรียนเลขสายละกัน
‪อะไรเนี่ย
‪เป็นอะไร เรามาสายเหรอ
‪วันนี้แย่ที่สุดเลย
‪แต่ฉันทนได้
‪ฉันเป็นดั่งน้ำ
‪เด็กใหม่!
‪วันนี้นายต้องชนะแน่ มาอยู่ทีมฉัน
‪ริตชี่
‪รับหน่อยสิ
‪เอาละทุกคน แบ่งกลุ่มละห้าคน มาทางนี้
‪ฉันไม่เคยคาดหวังว่า ‪โรงเรียนใหม่จะเปลี่ยนแปลงฉันได้
‪อเล็กซ์…
‪ฟังนะ ทุนที่เรามีให้
‪จะเป็นใบเบิกทาง ‪สู่มหาวิทยาลัยที่ไหนก็ได้ในโลก
‪ลูก…
‪ทนายความ!
‪เหมือนพ่อเขาค่ะ
‪ทนายความอเล็กซ์
‪- ตายจริง! ‪- ยินดีด้วยครับ
‪ฉันเป็นดั่งนั้ำ
‪น้ำเปลี่ยนรูปร่างไปตามภาชนะ ‪จงทำให้ได้แบบนั้น
‪ทำตัวให้เหมือนน้ำ
‪นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของพ่อฉัน
‪สิ่งเดียวของพ่อที่ฉันยังเก็บไว้คือหนังกังฟู
‪ตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ทุ่มเทให้กับการเรียน
‪จนกลายเป็นนักเรียนดีเด่นของโรงเรียน
‪เพราะอย่างนั้น ‪ฉันจึงได้ทุนเข้าเรียนโรงเรียนเอกชน
‪เพื่อน
‪นายเล่นเก่งนี่
‪เก่งมาก
‪ขอบใจ
‪ที่นี่โหดกว่าโรงเรียนเก่านายใช่มั้ยล่ะ
‪ใช่ ไม่เคยเอาชนะพวกเราได้เลย
‪โคตรใช่!
‪โทษที ฉันไปเรียนสายแล้ว
‪เราจะอยู่นี่แหละ มีปาร์ตี้ที่บ้านฉันนะ แวะไปสิ
‪ไม่ละ
‪เอาน่า คงเจ๋งดีถ้าเราได้แลกเปลี่ยมุมมอง
‪กับชีวิตความเป็นจริงของเรา
‪ฉันได้ทุน ไม่ได้เป็นผู้อพยพ
‪แหงละ
‪พาเพื่อนมาสิ
‪ต้องสนุกแน่ เอาชุดว่ายน้ำมาด้วย
‪ไม่ละ ขอบใจ
‪- อะไรเนี่ย นายกลัวความสำเร็จเหรอ ‪- เฮ้ยเพื่อน
‪ที่นี่เราไม่แบ่งแยกนะ
‪เอาน่า
‪ฉันไม่อยากไปปาร์ตี้ของนายเว้ย
‪ฟังนะ
‪ฉันไม่ได้มีเรื่องมาเป็นปีแล้ว
‪- พวกนั้นน่ะ โดนกักบริเวณไปเลย ‪- จบกัน
‪ฉันเป็นดั่งสายน้ำ
‪รามิเรซ ปาร์โด มารับคะแนนเรียงความ
‪ไง ฉันอยากขอโทษ
‪ที่ปลุกเธอเมื่อวานนี้
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ออนติเวโรส มือถือ
‪ขอโทษค่ะ
‪เอางี้นะ มานี่ซิ
‪ค่ะ
‪อธิบายหน่อยว่าทำไมเธอส่งวิดีโอ ‪ทั้งที่ครูสั่งให้เขียนเรียงความ
‪เป็นเรียงความภาพไงคะ
‪ไม่ เรียงความเป็นกระดาษ
‪มี 1,700 ตัวอักษร 20 บรรทัด
‪พร้อมชื่อ วันที่
‪และชื่อเรื่องทางซ้ายมือ
‪ค่ะ แต่มันตีความได้มากมายหลายแบบ
‪เช่นเป็นเรียงความภาพก็ได้
‪ไม่ได้ เธอได้ศูนย์นะ
‪แต่ครูคะ เรียงความภาพของหนู
‪ดีกว่าเขียนเรียงความ ‪เรื่องกำลังสองสมบูรณ์ตั้งเยอะ
‪เธอได้คะแนนเท่านี้เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ครูสั่ง ‪พอได้แล้ว
‪ครูมีหน้าที่ช่วยให้เราพัฒนาตัวเองไม่ใช่เหรอ
‪- ให้ครูสอนต่อได้หรือยัง ‪- ไม่ค่ะ
‪เธอว่าไงนะ
‪หนูก็แค่…
‪- หนูอยากให้ครูเปลี่ยนคะแนน ‪- เปลี่ยนไม่ได้
‪ครูไม่เข้าใจ
‪เธอต้องเข้าใจตัวเองก่อน ออนติเวโรส
‪ครูที่หย่ามาสามครั้งแล้วจะไปรู้อะไร
‪สองครั้ง
‪ครูไม่คิดว่าเธอจะนิสัยเสียแบบนี้นะ
‪ใจเย็น
‪- เป็นอะไรไป ‪- มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียว
‪- ฉันกำลังปกป้องงานของฉัน ‪- ออนติเวโรส มาคุยกับครู
‪อะไรอีกล่ะ
‪ออนติเวโรส เธอโดนกักบริเวณ
‪ระหว่างกักบริเวณ
‪ไม่ต้องทำอะไร
‪หรือคิดอะไรทั้งนั้น
‪แค่สำนึกผิดไป…
‪ไม่ต้องทำอะไร
‪หรือคิดอะไรทั้งนั้น
‪แค่สำนึกผิดไป…
‪ฉันยกโทษให้
‪นั่นไม่ใช่เรื่องห่วยแตกที่สุดในวันนี้
‪เธอต้องฟังเรื่องที่ฉันเจอ…
‪นี่ ริตชี่ อเล็กซ์!
‪เมื่อวานฉันไปงานปาร์ตี้เด็กม.ปลายมา ‪ก็เลยส่งข้อความถึงเธอไง
‪คือ… ถึงคนที่ให้เบอร์ผิดนี่มาน่ะ
‪ดูสิ
‪แจ๋ว!
‪ฉันอยู่กับเพื่อนสนิทของฉัน
‪เธอคอยแนะนำอะไรดีๆ ให้ตลอด
‪บางครั้งก็พาฉันออกไปจากโลกของตัวเอง
‪หนีไปจากโลกของนายกันเถอะ
‪นายอยู่ม.ปลายเหรอ
‪ใช่
‪ฉันจะเรียนจบจากโรงเรียนที่ฉันเกลียด
‪คนที่นี่สุดจะทน
‪ฉันไม่อยากรู้จักใครทั้งนั้น
‪ไม่อยากให้ใครรู้จักด้วย
‪แย่หน่อยนะที่ผู้หญิงคนนั้น ‪ไม่ได้ให้เบอร์ของเธอกับนาย
‪ก็ไม่แย่ขนาดนั้น
‪ฉันก็ได้มาคุยกับเธอนี่ไง
‪เอาละ เงียบได้แล้ว!
‪ครูกำลังปวดหัว
‪เพราะงั้นนะซานเชส ขอสักครั้งในชีวิตเธอ…
‪- ครับครู… ‪- ชู่!
‪ให้ตายสิ
‪ครูราฟาเอลาคะ
‪นี่ค่ะ ครูราฟาเอลา
‪ว้าว วาเล!
‪ชีวิตชักจะมีสีสันแล้วสิ
‪- ค่ะ ‪- ใช่ วาเล!
‪เจ๋งเลย วาเล!
‪เอาละ
‪พวกเธอไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่ ‪ครูก็ไม่ได้อยากมาที่นี่
‪ดังนั้นเราต้องร่วมมือกัน
‪ช่วงบ่ายของทุกวัน ตั้งแต่วันจันทร์เป็นต้นไป
‪พวกเธอจะต้องปฏิบัติงานอันทรงเกียรติ
‪ที่พวกเธอมองข้าม ‪เพราะอภิสิทธิ์ล้นเหลือของพวกเธอ
‪- แบบนี้ทุกที ‪- มันจะเป็นนรกเบาๆ สั้นๆ
‪แล้วครูจะบอกเองว่างานนี้สิ้นสุดเมื่อไหร่
‪- โธ่เอ๊ย! ‪- ครูคะ
‪- หนูมาไม่ได้ค่ะ หนูมีเรียนตอนบ่าย ‪- งั้นเหรอ
‪ก็ควรจะคิดหน้าคิดหลัง
‪ก่อนจะทำตัวพิเรนทร์แบบนั้น
‪จุกเลย วาเล!
‪ใจเย็นน่า วาเล!
‪กักบริเวณสนุกนะ แล้วเธอจะชอบ
‪ไป กลับบ้านไปได้แล้ว วันนี้วันศุกร์
‪ครูมีสอนถักโคเชต์
‪ครูราฟาเอลาครับ
‪ก่อนไป ผมอยากขอโทษเพื่อนผม
‪ต่อหน้าทุกคน
‪วันใหม่ คำขอโทษใหม่จากริตชี่
‪ขอโทษนะเพื่อน จริงๆ นะ
‪ช่างมันเถอะ
‪ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างลูก
‪ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ก็เรื่อยๆ
‪ก็เรื่อยๆ เหรอจ๊ะ
‪ค่ะ ก็เรื่อยๆ
‪หนูจะเลิกเย็นสักสองสามวันนะคะ
‪ทำไมล่ะจ๊ะ
‪ติวกลุ่มน่ะค่ะ
‪หนูติวสำหรับปลายภาคไงคะ
‪ดีแล้วจ้ะ!
‪ลูกต้องเขามหาวิทยาลัยดีๆ เพื่อครอบครัวเรา
‪เพื่อธุรกิจของครอบครัวเรา
‪หนูบอกแล้วไงว่าหนูไม่เอาด้วย
‪วาเล นั่นมันก็แค่งานอดิเรก
‪มันไม่ใช่งานอดิเรกค่ะแม่
‪มันเป็นสิ่งที่หนูรัก
‪ลูกรัก ให้พ่อเล่าอะไรดีๆ ให้ฟัง
‪เกี่ยวกับสิ่งที่พ่อรัก
‪ถึงสิ่งที่ชักนำพ่อมาสู่โลกน่าอัศจรรย์ของลิฟต์
‪- ตอนที่พ่ออายุสี่ขวบ ‪- แค่สี่ขวบ!
‪ไม่ค่ะพ่อ หนูรู้แล้ว
‪- ต้องขอบคุณแม่ของพ่อ ‪- คุณย่าของหนู
‪เราต้องช่วยกันเข็นวิลแชร์ที่แม่นั่งขึ้นบันได
‪ไปที่ชั้นแปด
‪น่าสงสารจัง
‪แล้วก็เหมือนกับเอลิชา โอติสผู้ยิ่งใหญ่ ‪ที่สร้างลิฟต์ตัวแรกขึ้นมา
‪พ่อมีความฝัน
‪ฝันที่จะสร้างลิฟต์ที่ขึ้นไปถึงชั้นแปด
‪และจากที่นั่น
‪พาเราขึ้นสวรรค์
‪และพ่อก็ไล่ตามความฝันนั้น
‪ลิฟต์ออนติเวโรส
‪คิดว่าล้อเล่นหรือไง
‪เปล่าค่ะแม่
‪เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะแม็กซ์
‪ใช่มั้ยล่ะ
‪- ใช่ค่ะ! ‪- ค่ะ ยอดเยี่ยม
‪เรฆีน่าชวนหนูไปค้างที่บ้าน
‪หนูไปได้มั้ยคะ
‪อย่านอนดึกนักล่ะ
‪ค่ะแม่
‪ดื่มเลย!
‪โกงนี่นา!
‪แบบนั้นเรียกโกงแล้ว!
‪ปาร์ตี้น่าเบื่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย
‪มันขึ้นอยู่กับว่าเธอปาร์ตี้กับใคร
‪แฟนไม่ได้ไปด้วยเหรอ
‪แถวบ้านนายจีบสาวกันแบบนี้เหรอ
‪ฉันมีแฟนซะที่ไหน
‪โทษที ฉันไม่ถนัดเรื่องจีบสาว
‪ดูก็รู้
‪ฉันว่านายเลิกซะดีกว่า
‪เอาเป็นว่าเธอไม่ชอบปาร์ตี้
‪ถ้าต้องเลือก
‪ก็ประมาณนั้น
‪เธอต้องมาดูอะไรนี่
‪ทิมมี่ดื่มเบียร์ทางจมูกได้ด้วย
‪จะมามั้ย เร็วเข้า!
‪ชาหมักคอมบูชา เคยลองมั้ย
‪ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย
‪กับวาเล สาวน้อยสุดเจ๋ง
‪ฉันไม่เจ๋งเลยสักนิด ริตชี่
‪ไม่รู้ตัวว่าเจ๋งยิ่งทำให้เธอดูเจ๋งขึ้นไปอีกนะเนี่ย
‪พ่อแม่นายจะกลับมาเมื่อไหร่
‪สัปดาหน้าหรือไม่ก็สัปดาห์ถัดไป
‪ฉันเลิกถามแล้ว
‪ริตชี่
‪ริตชี่ ทิมมี่กินเบียร์ทางจมูกทีละสองกระป๋อง
‪- นายต้องมาดู ‪- ไม่! ฉันจะถ่ายวิดีโอไว้
‪ว่าไงนะ
‪ดีใช่มั้ยล่ะ
‪จับฉันกักบริเวณ ‪ทำให้ฉันโกรธ ต้องถูกลงโทษ
‪อย่าหาเรื่องมอนเตส อย่าหาเรื่องซานเชส
‪อย่าหาเรื่องริตชี่หรือ…
‪เงียบ!
‪วางเลย! นั่นครูเอาไว้ถักโคเชต์
‪เอาละ ริตชี่คู่กับซานเชส
‪แจ๋ว!
‪มอนเตส…
‪ทำเดี่ยว
‪คนนี้ไม่รู้จัก ส่วนเธอสองคนอยู่ด้วยกัน ‪ออนติเวโรสคู่กับการ์เซีย
‪หยิบอุปกรณ์
‪เอาจริงเหรอ
‪- นี่เป็นกระบวนการเรียนรู้นะ ‪- ไม่เอาน่า!
‪หวังว่าจะได้เรียนรู้อะไรกันบ้าง
‪ค่ะ อะไรที่ดีกว่ากำลังสองสมบูรณ์ใช่มั้ยคะ
‪ทำงานของเธอไป อย่ามากวนครู
‪ชิ่ว!
‪ให้ช่วยมั้ย
‪ไม่ต้อง ขอบใจ
‪ช่วยหน่อย
‪ไม่ใช่ เดี๋ยวก่อน
‪ถือนี่ไว้
‪อันดับแรก ต้องพรมน้ำก่อน
‪แล้วค่อยหยอดเมล็ดพันธุ์
‪ถือไว้
‪ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้น!
‪จอบไม่ได้เอาไว้ทำแบบนั้น
‪แล้วนี่ก็ไม่ใช่ปุ๋ยสักหน่อย
‪ก็ได้
‪นายไม่ใด้ช่วยอะไรสักนิดถ้าทำผิดๆ แบบนั้น
‪เธอไม่คิดเหรอว่าฉันอาจจะทำตามวิธีของฉันเอง
‪นายเคยคิดมั้ยล่ะว่าวิธีที่นายทำมันผิด
‪เธอทำทุกอย่างตามที่คนอื่นบอกให้ทำหรือไง
‪หรือสิ่งที่ตัวเองคิดดีที่สุด
‪นายจะไปรู้อะไร นายไม่รู้จักฉันสักหน่อย
‪ก็นิดหน่อย เห็นเขาพูดกันว่า ‪เธอเหวี่ยงใส่ครูโมนี่ซะกระเจิง
‪- รู้ใหมคนเขาพูดถึงนายว่ายังไง ‪- ยังไง
‪ไม่พูด ก็นายไม่มีเพื่อน
‪ส่วนเธอก็มี… คนเดียวนี่
‪ว่างอยู่หรือเปล่า
‪วันนี้แย่สุดๆ เลย
‪อีกแล้วเหรอ
‪ใช่ เพราะไอ้งั่งเห็นแก่ตัวแถมยังไร้มารยาท
‪เล่าต่อสิ
‪เรื่องไร้สาระน่ะ
‪เหมือนที่โรงเรียนฉันเลย ‪มีผู้หญิงนิสัยแย่สุดๆ อยู่คนนึง
‪เราน่าจะแนะนำให้พวกเขารู้จักกันนะ
‪เป็นวิธีเอาคืนที่สาสมสุดๆ
‪เธอชื่ออะไร
‪ทำไมฉันต้องบอกด้วยล่ะ
‪ฉันส่งบิลค่าไฟ
‪พร้อมที่อยู่ให้ด้วยเอามั้ย
‪ถ้าเกิดนายเป็นพวกโรคจิตล่ะ
‪ถ้าฉันเป็นพวกโรคจิต ‪ป่านนี้คงรู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน
‪ล้อเล่นน่า
‪ฉันมีข้อเสนอ
‪กติกาก็คือห้ามบอกข้อมูลส่วนตัว
‪ห้ามบอกอะไรที่เป็นการบอกใบ้
‪ห้ามส่งรูป ห้ามส่งข้อความเสียง
‪มาเป็นเพื่อนนิรนามกัน จะได้รู้จักกันอย่างแท้จริง
‪ได้เลย
‪บันทึกแล้ว เพื่อนนิรนาม
‪นายเคยรู้สึกราวกับว่าไม่มีใครรู้จักนายมั้ย
‪ช่วงนี้
‪ตลอดเวลา
‪ข้อดีคือถ้าไม่มีใครรู้จัก ‪เธอก็เป็นอย่างที่อยากเป็นได้เต็มที่
‪ฉัแยังไม่รู้เลยว่าฉันอยากเป็นยังไง
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪แม่…
‪ทำไมเรายังใช้ทีวีเครื่องนี้อยู่อีกล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪แม่คุยกับครูใหญ่แล้ว
‪โรงเรียนจะเริ่มส่งใบสมัครเข้าวิทยาลัยได้แล้ว
‪อ๋อ ครับ
‪เราจะทำแบบนั้น
‪อเล็กซ์
‪มีอะไรเหรอแม่
‪โรงเรียนนี้จะช่วยเบิกทาง ‪ให้ลูกเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้
‪อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปล่ะ
‪ครับแม่ ผมไม่ปล่อยแน่นอน
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪ดีจริงๆ ที่ลูกได้เรียนที่โรงเรียนนั้น
‪แม่ภูมิใจมาก
‪พ่อก็คงภูมิใจเหมือนกัน
‪ทนายความอเลฮานโดร การ์เซีย
‪พ่อคงไม่ภูมิใจที่เรายังใช้ทีวีเครืองเดิมอยู่
‪- สัญญาณอินเทอร์เน็ตหายอีกแล้ว ‪- เหรอ
‪ของโฮวิตาก็ไม่มีสัญญาณเหมือนกัน
‪ไม่มีอินเทอร์เน็ตแค่วันเดียว…
‪คงไม่แย่นักหรอก
‪แม่ ผมต้องใช้อินเทอร์เน็ต โอเคนะ
‪- ต้องใช้เดี๋ยวนี้เลย ‪- โอเค
‪ครูราฟาเอลาคะ
‪หนูต้องจับคู่เดิมไปตลอดเลยหรือเปล่าคะ
‪หนูเข้ากับอเล็กซ์ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ค่ะ
‪หนูลิสต์เหตุผลมาทำไมถึงไม่…
‪โอเค
‪เธอจะจับคู่กับริตชี่ก็ได้
‪หรือกับอเล็กซ์ก็ได้ ดูสิ
‪ไปได้แล้ว
‪ขอบคุณค่ะครู
‪ด้วยความยินดี
‪จะเริ่มเรียนแล้ว!
‪อเล็กซ์
‪อเล็กซ์! ช่วยจับนี่หน่อย
‪- เดี๋ยวก่อน! ‪- ตรงนี้
‪ไม่ใช่!
‪อีกด้านต่างหาก!
‪- ไม่ใช่ อีกทาง! ‪- ทางนี้เหรอ
‪- นายพลิกสิ ‪- ทางนี้แหละ!
‪ก็ได้
‪นายใช้แปรงทาสีเป็นใช่มั้ย
‪ฉันชอบลูกกลิ้งมากกว่า
‪อยากให้งานนี้จบๆ ไปซะที
‪เอางี้นะ
‪เธอทาสีจากตรงนี้ไปฝั่งโน้น ฉันจะทาฝั่งนี้เอง
‪เราแชร์เพลงกันได้ใช่มั้ย
‪เดี๋ยวส่งเพลงเพราะๆ ให้ฟัง
‪เพลงเก่าแต่ก็เพราะดี
‪พ่อเด็กเนิร์ด
‪มันช่วยได้เวลารู้สึกแย่
‪เนิร์ดตัวพ่อเลยนะเนี่ย
‪เนิร์ดในเนิร์ด
‪เจ้าแห่งเนิร์ดทั้งปวง
‪ขำอะไร
‪- อะไรนะ ‪- เธอหัวเราะเยาะฉันเหรอ
‪หัวเราะนายเนียนะ เปล่าเลย
‪เธอเชื่อเรื่องยูเอฟโอมั้ย
‪เชื่อสิ
‪เคยมีความรักมั้ย
‪ไม่เคย
‪ฉันก็ไม่เคย
‪จิตแพทย์บอกว่าฉันไม่เหมือนคนอื่น
‪ใครๆ ก็บอกฉันแบบนั้นเหมือนกัน
‪มีพรสวรรค์อะไรมั้ย
‪ฉันเป็นคนตลก
‪หัวเราะนี่เรื่องซีเรียสนะ
‪แหม สนิทสนมกันน่าดู
‪ถ้าพวกเธออยากคุยกันนะ
‪ก็คุยกันเองสิ
‪อยากจะบ้า
‪ไม่!
‪หลีกไป!
‪ไม่นะ!
‪ฉันชอบคุยกับนายจัง
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เล่าความลับให้ฟังทีสิ
‪ฉันไม่แน่ใจว่า ‪ฉันอยากมีชีวิตแบบที่เป็นอยู่หรือเปล่า
‪อะไร
‪เปล่านี่
‪ถามจริง ฉันทำอะไรอีกล่ะทีนี้
‪ไม่มีอะไรจริงๆ
‪ยังไงก็ไม่สนอยู่แล้ว
‪อเล็กซ์ เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะ
‪ทำไม กลัวหรือไง
‪หมายความว่ายังไง
‪นายฉลาดไม่ใช่เหรอ ‪ดูเอาเองสิ อย่างกับเด็กทำ
‪อยากเห็นอะไรเด็กๆ มั้ยล่ะ
‪อเล็กซ์ อย่าแม้แต่จะคิด ฉันพูดจริงนะ
‪อเล็กซ์ อย่า!
‪อย่า!
‪เพิ่มอีกสัปดาห์
‪ฉันเป็นตัวเองเวลาคุยกับนาย
‪ไม่เหมือนอยู่กับคนอื่น
‪มาแล้วจ้า!
‪หวัดดีจ้ะ
‪ไงจ๊ะ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ก็ดี เธอล่ะ
‪ทำไมมือเหลืองล่ะ
‪อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก
‪โอเค
‪ขอบใจที่ไปเป็นเพื่อนนะ
‪อื้อ แต่อย่าจริงจังเกินไปล่ะ
‪ฉันเนี่ยนะ
‪อย่าเลิกกันคู่ต่อสู้สิ ปัดโธ่เว้ย!
‪ส่งให้เบอร์สิบ! เบอร์สิบ!
‪สหายของเรฆีน่า
‪เยี่ยมเลย ไม่นะ เพื่อนของเรฆีน่า!
‪- ฉันนี่ไง! ‪- ใครกัน
‪สหายของเรฆีน่า!
‪เยี่ยมเลย ไม่นะ สหายของเรฆีน่า!
‪นั่นพี่ฉันเอง!
‪สู้เขา ลีน่า! เธอทำได้อยู่แล้ว
‪- กันคนนั้นไว้ ‪- เอาเลย เธอทำได้ ลีน่า!
‪กันเบอร์สองไว้
‪บุกเข้า! จัดการเลย! แย่งบอลมา!
‪นั่นล่ะ!
‪โดดเลย ไม่งั้นก็เป็นพวกฟิเอราส
‪เอาเลยมาฆาเดราส์
‪สู้เขามาฮาเดรัส เราชนะใสๆ อยู่แล้ว
‪อย่างนั้นละ เรฆีน่า!
‪เข้าประตู!
‪(หนึ่งต่อหนึ่ง)
‪ฉันบอกให้กันไว้ไง!
‪เก่งมาก! เล่นได้ดีเลย!
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪เห็นผู้หญิงคนนั้นมั้ย
‪- คนนี้ไงที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง ‪- เห็นแล้ว
‪ชี้ให้ดูก็ได้นะ
‪ไม่เป็นไร
‪สาวๆ โรงเรียนนายนี่สวยจริงๆ
‪- ก็ใช่ แต่บนนี้อย่างกลวง ‪- หุบปากไปเลย ตาทึ๋ม!
‪นายได้ทุนนะยะ ไม่ใช่รางวัลโนเบล
‪เข้าประตู!
‪(สองต่อหนึ่ง)
‪พวกเธออยู่ไหน
‪เข้าประตู!
‪(สามต่อหนึ่ง)
‪(ลีน่า)
‪เล่นได้สวย ลีน่า!
‪ลุยเลย!
‪เข้าประตู!
‪อะไรนะ ใครได้ประตู
‪เข้าประตู!
‪หนึ่ง สอง สาม! ฟิเอราส!
‪- นี่แพ้แล้วยังจะไปชวนคุยอีกเหรอ ‪- ใช่สิ
‪ไม่ได้หรือไง
‪- มันก็… ‪- ชู่!
‪ไง เรฆีน่า
‪ลีน่า
‪เล่นได้เยี่ยมเลย
‪- หวัดดี ‪- ว่าไงพวก
‪ขอบใจมาก
‪ลูกเตะเท้าซ้ายเธอสุดยอดมาก
‪ขอบใจ
‪นี่เธอใช่มั้ย
‪ใช่
‪ดี งั้นฉันจะติดตามแล้ว…
‪- กดไลก์ ‪- ไหนดูสิ
‪ติดตามกลับ เรียบร้อย
‪เยี่ยม
‪ว่างๆ ไปเที่ยวกันบ้างสิ
‪- ได้เลย ‪- แจ๋ว
‪- ถ้างั้นก็… ‪- ไว้เจอกัน
‪บาย
‪เห็นมั้ยล่ะ ง่ายจะตาย ไว้ฉันจะขอเบอร์เธอ
‪- นายมันอ่อน! ‪- แล้วเธอจะเสียใจ
‪วาเลเรีย
‪มานี่หน่อยลูก
‪มีอะไรเหรอคะ
‪ทำไมไม่บอกพ่อแม่ว่าลูกถูกกักบริเวณ
‪เพราะเรื่องถ่ายหนังด้วยนะ
‪ทำไมที่โรงเรียนถึงบอกว่าลูกเกือบทำร้ายครูโมนี่
‪เปล่านะคะ หนูไม่ได้ทำร้ายครูจริงๆ หรอก
‪หนูโมโห หนูอาจจะพยายาม ‪ปกป้องงานของหนูมากเกินไป
‪ฟังนะวาเลเรีย ห้ามลูกเรียนต่อสาขานั้นเด็ดขาด
‪โย่ ว่าไง
‪มีอะไรน่าขำ
‪หนูไม่ได้หัวเราะพ่อนะคะ
‪ส่งโทรศัพท์มา
‪พ่อพูดจริงเหรอ
‪ส่งอุปกรณ์ไร้สาระนั่นมา
‪นี่พ่อจะริบโทรศัพท์หนู ‪ยังกับหนูเป็นเด็กอายุ 14 จริงๆ เหรอ
‪ส่งมา
‪ไม่ใช่แค่นั้นนะ ‪ลูกถูกกักบริเวณช่วงสุดสัปดาห์ด้วย
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ว่าไงจ๊ะ วาเล
‪ไงคะ แม่
‪พ่อกับแม่จะไปออฟฟิศกัน ลูกจะไปด้วยกันมั้ย
‪ไม่ได้หรอกค่ะ
‪หนูต้องทำการบ้าน
‪งั้นถ้าลูกมีอะไรก็โทรมานะ
‪หนูจะโทรยังไงล่ะคะ พ่อแม่ยึดโทรศัพท์หนูไป
‪ใช้โทรศัพท์บ้านสิจ๊ะ
‪"ใช้โทรศัพท์บ้านสิจ้ะ วาเล"
‪(มอทัล ฟิวรี)
‪สวัสดีปุชกิน
‪- ว่าไง ‪- โทษที ฉันมาช้า
‪ไม่ต้องห่วงหรอก รอบนี้ยกเลิก
‪ล้อเล่นน่า! หนังเพิ่งเริ่มเลย
‪- รีบไปก่อนเพลงไตเติ้ลจะจบ ‪- ขอบคุณ!
‪อย่าลืมมาทดแทนบุญคุณล่ะ
‪ไม่เอาน่า อเล็กซ์
‪เดตคู่ไง
‪ฉันกับเรฆีน่า นายกับวาเลเรีย
‪ฉันยุ่งอยู่
‪น่าจะถามเร็วกว่านี้
‪ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะเนี่ย
‪ไม่ใช่เป็นที่อินเทอร์เน็ตหรอก
‪เขาไม่ตอบนายต่างหาก
‪เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
‪"เธอ" งั้นเหรอ
‪"เธอ" ที่ว่าอาจจะเป็นตาแก่จากตลัซกาลาก็ได้
‪แต่วาเลกับเรฆีนี่ตัวจริงเสียงจริง
‪แถมอยากไปเที่ยวกับเราด้วยนะ
‪ไม่มีอะไรปลดเปลื้องเราจากความรับผิดชอบได้…
‪สัญญาณกลับมาแล้ว
‪เธอตอบมาหรือยังล่ะ
‪ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไม่มีสัญญาณ
‪เวลานี้ทุกที เป็นแค่ที่นี่ด้วย
‪อเล็กซ์ ขอร้องล่ะ
‪แถมฉันบอกเธอไปแล้วว่านายไปด้วย แล้วเธอก็…
‪โอเค
‪เอาจริงเหรอ
‪ฉันไม่ได้ชอบเขา เขาเองก็ไม่ชอบฉัน
‪วาล ทำตัวให้สมเป็นเพื่อนที่ดีหน่อย
‪พยายามทำตัวสนุกหน่อย
‪ฉันพยายามช่วยเธออยู่นะ
‪- งั้นก็ได้ ‪- ไปกันเถอะ
‪พ่อคะ
‪ลุงแม็กซ์
‪วาเลกับหนูรู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้วนะคะ
‪ตั้งแต่ตอนห้าขวบ เธอเป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันมี
‪และนี่ก็เป็นปีสุดท้ายของม.ปลายแล้ว
‪ม.ปลายเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้
‪เราต้องเข้าสังคมค่ะ
‪ต้องเข้ามากๆ ด้วย
‪พ่อรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ
‪ใช่ค่ะ
‪อยากได้อะไร
‪เราอยากออกไปเต้นค่ะ
‪แม่บอกว่าหนูไม่ถูกกักบริเวณแล้ว
‪แต่หนูไปโดยไม่มีโทรศัพท์ไม่ได้หรอกค่ะ
‪ข้างนอกอยู่ยากจะตายค่ะลุงแม็กซ์
‪- จริง ‪- ยากมาก
‪อุปกรณ์ไร้สาระนั่นช่วยปกป้องหนูได้ค่ะ
‪ไร้สาระ ก็จริง
‪ก็ได้
‪มีข้อความส่งมาเป็นพันเลย
‪ขอบคุณค่ะพ่อ
‪เพลงเพราะนะ
‪เพราะมาก
‪โย่ เป็นไงบ้าง
‪ไม่มีอะไรเล่าเลยเหรอ
‪ยุ่งๆ เหรอ
‪ขอโทษที่ไม่ได้ตอบข้อความ
‪ไม่เป็นไร วันนี้จะทำอะไรเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪นายล่ะ
‪คุยกับใครน่ะ
‪ใครน่ะ
‪เปล่าหรอก
‪ชุดนี้เป็นไง
‪นายจะแต่งตัวแบบนั้นเหรอ
‪ลูกคุณหนูเขาแต่งกันแบบนี้
‪รวยนะ ไม่ใช่แต่งตัวไปโบสถ์
‪เป็นตัวของตัวเองสิพ่อคุณ ยากมากหรือไง
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪ยังคุยกับตาแก่นั่นอยู่อีกเหรอ
‪ใช่
‪- แถวนี้แน่เหรอ ‪- ก็เธอบอกเองว่าอยู่แถวนี้
‪- เอามานี่เลย ‪- ไม่
‪นี่มันทางไปบ้านเธอแล้วเนี่ย ไม่เข้าใจเลย
‪ทำตามที่ฉันบอก ฉันเป็นผู้ช่วยคนขับ ‪ข้ามถนนนั่นไป
‪โอเค
‪นั่นล่ะ โยกหน่อย เปิดดังๆ เลย
‪ลีน่าส่งข้อความมา
‪เธอไปถึงแล้ว รอพวกเราอยู่
‪แหม!
‪อย่ายุ่งน่า…
‪- เรฆีน่า ฉันชื่อลีน่า ‪- หยุดเลย
‪ว่าไงจ๊ะที่รัก
‪น่ารักจังเลย!
‪ตั้งสติก่อน ไม่งั้นเราไปไม่ถึงแน่
‪ขอเบียร์ที่นึงครับ
‪ดื่มอะไรมั้ย
‪พินญาโคลาดาแก้วนึงค่ะ
‪ขอบใจ
‪ขอบคุณค่ะ
‪แก้วต่อไปฉันเลี้ยงนะ
‪ให้แท็กนายมั้ย
‪ไม่ต้องหรอก
‪ฉันไม่สนใจเรื่องไลก์หรอก
‪ใจเย็น
‪ฉันเห็นนายที่โรงหนัง
‪เมื่อไหร่
‪นายร้องไห้
‪ตอนที่บรูซ ลีกระชากขนหน้าอกของชัค นอร์ริส
‪บอกมาเถอะน่า
‪ก็ได้ แต่สัญญานะว่าจะไม่เอามาล้อ
‪ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะฉากต่อสู้ครั้งสุดท้ายหรอก
‪งั้นเพราะอะไรล่ะ
‪เพราะพ่อฉันน่ะ
‪อะไรนะ
‪พ่อฉันเสียแล้ว
‪ขอโทษนะ อเล็กซ์ ฉันไม่รู้เลย
‪เมื่อสองสามปีที่แล้วน่ะ
‪วันนั้นวันเกิดพ่อ พ่อชอบบรูซ ลี
‪ฉันก็เลยไปดู
‪ฉันพูดมากไปหน่อย โทษที
‪อันนี้อร่อยมาก ลองมั้ย
‪ก็ได้
‪มาพยายามสนุกกันดีกว่า
‪ฉันแปลกใจที่เธอทาสีเป็น
‪ฉันสิแปลกใจที่นายทาไม่เป็น
‪นายเต้นมั้ย
‪ก็เต้นเป็นทุกคนแหละ
‪ฉันเรียนเต้นบัลเลต์ ฟ็อกซ์ทร็อต ‪คลาสสิก แจ๊ซ คัมบิอา…
‪- พนันเลยว่าเธอไม่เคยเต้นแบบนี้ ‪- ไม่
‪- สุดยอด! ‪- อ้าว เรฆี…
‪- อีกแก้วมั้ย ‪- อื้อ
‪ไงจ๊ะสาวน้อย!
‪โย่ ว่าไง
‪(เพื่อนนิรนามกำลังพิมพ์)
‪ไม่ใช่
‪(เพื่อนนิรนามกำลังพิมพ์)
‪นี่ ถ้าเกิดว่า…
‪หวัดดีตอนเข้า
‪ตืนได้แล้ว!
‪- เขยิบไปหน่อย ‪- เรฆีน่า เอาจริงอะ
‪แปรงฟันหรือยังเนี่ย
‪- ยังเลย โทษที ฉันแค่ตื่นเต้นมากไปหน่อย ‪- อือ ดูก็รู้แล้ว
‪เราคบกันแล้วนะ
‪เธอก็เข้ากันได้กับอเล็กซ์นี่
‪หรือไม่ก็จะเข้ากันได้
‪แบบนั้นเราสี่คนคงมีความสุขมากเลย
‪ใจเย็นๆ สิ
‪ฉันก็แค่เล่นสนุกๆ
‪วาล เธอดี๊ด๊ามีความสุขจะตาย
‪ไม่จริงน่า
‪- ทำไมไม่โทรหาเธอล่ะ ‪- ฉันไม่มีเบอร์
‪ก็ขอซะสิ
‪อเล็กซ์ อย่าปล่อยเธอไปนะ!
‪เราก็แค่เต้นกันนิดหน่อย
‪แล้วดื่มพินญาโคลาดา ก็แค่นั้น
‪เธอก็ดูเจ๋งกว่าที่คิด
‪ฉันไม่ได้เห็นนายเป็นแบบนั้นมานานแล้ว
‪ทำชิลากิเลสอร่อยที่สุดในโลกน่ะเหรอ
‪ไหนดูซิ
‪เยี่ยม
‪เพราะซินนามอนแน่เลย
‪อเล็กซ์
‪เรื่องนี้สำคัญมาก
‪เธอต้องเริ่มกรอกใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย
‪หาให้เจอว่าในกล่องของเธอมีอะไรอยู่
‪ถ้าผมไม่มีกล่องล่ะครับ
‪เรามีกล่องใบน้อยนี้กันทุกคน
‪ฟังนะ
‪เธอน่ะอาจโตไปเป็นยักษ์ใหญ่
‪เหมือนกับ…
‪อีลอน มัสก์
‪- เหมือนอีลอน มัสก์ ‪- ถูกเผง
‪ก็ดีครับ แต่…
‪ทำไมผมต้องเหยียบคนอื่น ‪เพื่อเป็นเศรษฐีด้วยล่ะครับ
‪เพื่อให้ตัวเองเป็นที่รู้จักยังไงล่ะ
‪ผมขอเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก ‪ดีกว่าเป็นคนที่ผมไม่อยากเป็น
‪ขอโทษนะครับ ผมไปเรียนสายแล้ว
‪อย่าสายล่ะ
‪โทษที อย่าคิดว่าฉันจะไม่มาเชียว
‪ไม่เป็นไรหรอก เอ้านี่
‪กว่าจะเสร็จคงอายุเท่าครูพอดี
‪ทาสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินแล้วก็เส้นสีขาว!
‪พวกเธอยังเด็ก ยังมีความคิดสร้างสรรค์
‪ฉันลืมท่าเต้นเบรกแดนซ์ของเธอไม่ลง
‪สบายดีนะ
‪อื้อ สบายดีพวก
‪พวกนายหัวเราะกัน ฉันก็อยากหัวเราะบ้าง
‪ไม่มีอะไรหรอก ริตชี่ ก็แค่มุกส่วนตัวน่ะ
‪งั้นเหรอ
‪ฉันก็มีมุกนะ เธอขำแน่วาเล
‪ตัวอย่างเช่น…
‪- มีอันนึงขำมาก ‪- ริตชี่!
‪ขอนาทีเดียวครับครูราฟาเอลา
‪เรื่องก็คือมีผู้ชายคนนึงขับรถ…
‪ริตชี่!
‪อย่าให้ครูต้องเดินไปนะ
‪ก็ได้ งั้นไว้เจอกัน
‪พวก
‪ฉันไม่อยากให้เธอ…
‪เพื่อนเธอเป็นอะไร
‪เขาพยายามสุดๆ ที่จะทำให้ฉันชอบเขา
‪เขามีปัญหานิดหน่อย ปล่อยเขาเถอะ
‪ไม่เหมือนเรฆีน่า ริตชี่กังวลที่ไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่
‪มีอะไร
‪ไปดูหนังกันมั้ย
‪- ถ้านายไม่อยากก็ไม่เป็นไรนะ ‪- ไม่
‪ฉันหมายถึง ใช่
‪หมายถึง…
‪ไปกัน
‪โอเค แต่อย่าร้องไห้ล่ะ
‪โอเค นายอาจจะไม่ร้อง แต่เร็วๆ เข้าเถอะ
‪- เธอชอบหนังมาตลอดเลยเหรอ ‪- ใช่
‪เธอรู้ตัวมาตลอดว่าอยากทำสิ่งนี้สินะ
‪ใช่ ไม่รู้ว่าจะอธิบายเป็นคำพูดยังไงนะ แต่ใช่
‪โอเค แต่ทำไมถึงต้องเป็นหนังล่ะ
‪อะไร ฉันพูดอะไรผิดเหรอ
‪เปล่าหรอก ไม่เคยมีใครถามฉันแบบนั้นเลย
‪แปลกนะ
‪แต่…
‪ตั้งแต่ยังเด็ก…
‪ฉันชอบสร้างตัวละคร ‪แล้วก็สร้างเรื่องราวให้สิ่งต่างๆ
‪มีแต่ช่วงเวลาเหล่านั้นที่ฉันจะควบคุมอะไรได้บ้าง
‪การถ่ายวิดีโอเป็นที่พักใจของฉันเสมอมา
‪มันเป็นที่เดียวที่ฉันจะสร้างกฎเกณฑ์ได้
‪ได้ทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง และ…
‪ก็ทำนองนั้นแหละ
‪ว้าว
‪ตอนฉันถ่ายทับเทปงานแต่งงานของพ่อแม่
‪พวกเขาโกรธฉันมากเลย
‪เพราะฉันทำมันพัง ‪หลังจากนั้นพ่อแม่ก็ไม่ให้ฉันแตะกล้องอีกเลย
‪ก็นั่นละ มันพังไปแล้ว
‪แล้วนายล่ะ
‪ฉันทำไมเหรอ
‪เหตุผลของนายล่ะ
‪คือว่า…
‪ไม่รู้สิ ฉันอยากแตกต่าง
‪ฉันอยากเปลี่ยนแปลงโลกอะไรทำนองนั้น
‪แต่…
‪ฉันไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร
‪แต่มหาวิทยาลัยทุกที่อยากได้ตัวนาย
‪ฉันมั่นใจว่าเดี๋ยวนายก็เจอสิ่งที่อยากทำ
‪แต่อาจจะไม่ใช่สำหรับฉัน
‪แค่ทุกคนบอกว่าฉันทำได้ ‪ไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำสำเร็จ
‪ไม่เห็นเข้าใจเลย
‪งั้นทำเพื่ออะไร พยายามขนาดนี้ทำไม
‪สมัยยังเด็ก ฉันสัญญากับพ่อว่า ‪ฉันจะเรียนแบบเดียวกับพ่อ
‪สัญญาว่าฉันจะเป็นแบบเขา และ…
‪ไม่รู้สิ
‪"เพื่ออะไร" ฟังดูดีเกินไป เข้าใจมั้ย
‪แต่เจ๋งมากนะที่เธอชอบถ่ายวิดีโอ
‪ฉันชื่นชมเธอ
‪จริงๆ นะ
‪ก็แค่ความฝันน่ะ
‪ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่ความฝันซะหน่อย
‪ที่จริงฉันคิดอะไรได้แล้วละ
‪พรุ่งนี้เธอเอากล้องมาที่โรงเรียนสิ ‪ฉันจะซ่อมให้เอง
‪จริงเหรอ
‪ไปกันตอนนี้เลย
‪ตอนนี้เลยเหรอ
‪ใช่
‪- ไปมั้ย ‪- ไม่ ไปสิ ฉันหมายถึงไปกันเลย
‪- เอาสิ ‪- โอเค
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪เอาละนะ
‪ยินดีต้อนรับสู่รังลับของฉัน
‪ห้องนี้เป็นพยาน
‪ถึงทุกสิ่งที่พ่อแม่อยากให้ฉันเป็น
‪- ความล้มเหลวเป็นเครื่องประดับที่ดีนะ ‪- มันไม่ใช่ความล้มเหลว
‪ตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าเธอเก่งอะไร ไม่เก่งอะไร
‪นั่นสิ ต่อไปจะเต้นเบรกแดนซ์อย่างเดียวเลย
‪- "สิ่งเล็กๆ" งั้นเหรอ ‪- การ์ตูนที่ฉันชอบมากน่ะ
‪นายเอาไปอ่านสิ
‪นายจะชอบ
‪ขอบใจนะ
‪อันนี้แหละ
‪เก่า แต่ยังดีอยู่
‪ไหนดูซิ
‪มาดูกัน
‪เรียบร้อย แค่สายไฟหลวม น่าจะใช้ได้ปกติแล้ว
‪จริงเหรอ
‪ลองดูมั้ยล่ะ
‪ก็ได้ แต่ห้ามหัวเราะนะ
‪หวัดดี ฉันชื่อวาเลเรีย
‪ฉันเห็นทุกอย่าง…
‪สัญญากันแล้วนะ อเล็กซ์
‪อะไรล่ะ เจ๋งดีออก
‪ฉันถ่ายวิดีโอไว้ตลอด
‪พ่อแม่ทำอะไร ฉันทำอะไร
‪แต่พ่อแม่บอกว่าเดี๋ยวฉันก็เลิกไปเอง
‪ฉันว่าเธอโน้มน้าวพ่อแม่ได้นะ
‪ไม่หรอก
‪ทำไมไม่ใช้มือถือถ่ายเหมือนคนทั่วไปล่ะ
‪ฉันจะทำเหมือนคนอื่นก็ได้ ‪หรือจะทำอย่างที่ฉันอยากทำ
‪น่าประทับใจจริงๆ ครับคุณผู้กำกับ
‪ฉันก็แค่เด็ก
‪แม่ฉันก็เหมือนกัน
‪แม่ไม่รู้ว่าฉันอยากทำสิ่งที่ต่างออกไป
‪นายต่างออกไป
‪วาเล ลงมาข้างล่างได้แล้ว!
‪ขึ้นไปสวรรค์
‪แล้วฉันก็ไล่ตามความฝันนั้น
‪ความมุ่งมั่นเท่านั้นที่สำคัญ
‪แบบวาเลใช่มั้ยครับ
‪ใช่เลยจ้ะ
‪วันหนึ่ง เธอจะมาเป็นส่วนหนึ่ง ‪ของลิฟต์ออนติเวโรส
‪ลิฟต์ออนติเวโรส
‪และถ้าเธอไล่ตามความฝัน ‪ส่วนที่เหลือก็จะตามมาเอง
‪ที่เหลือจะเข้าทีเอง
‪ปรัชญาของเรามาตั้งแต่ปี 1997
‪ปี 96 จ้ะแม็กซ์
‪ปี 96
‪เธอล่ะ อเล็กซ์
‪จบม.ปลายแล้วจะเรียนต่อด้านไหน
‪ไม่รู้สิครับ อาจจะ…
‪ผมกำลังคิดว่า…
‪พอเถอะค่ะแม่ อเล็กซ์ต้องกลับบ้าน นี่ดึกแล้ว
‪- อะไรกัน ‪- ทำไมรีบกลับ
‪นี่สนุกมากค่ะ ขอบคุณมากนะ
‪แต่ว่า…
‪- ไปก่อนนะครับ ‪- แต่ว่า…
‪บายครับ
‪- บาย พรุ่งนี้เจอกัน ‪- ขอบใจ
‪- บาย วาเล ‪- บาย
‪จะรู้ได้ยังไงว่าคนๆ หนึ่งชอบนายอยู่
‪มีแฟนแล้วเหรอ
‪เปล่า
‪ผู้ชายคนที่ฉันไม่ชอบน่ะ
‪ฉันคิดว่าเขาชอบฉัน
‪ไม่รู้สิ เขาทำให้เธอหัวเราะมั้ย
‪เธอสนุกหรือเปล่า
‪เธอไม่คิดถึงอย่างอื่นเลยมั้ย
‪เขาพาเธอไปดูหนังมั้ย จูบกันล่ะ เขาเท่มั้ย
‪เขาต้องเท่แน่ๆ เลย
‪ไม่หรอก เขาออกจะแปลกๆ หน่อย
‪ฉันก็ไม่รู้จักเขาดีนักหรอก
‪ที่โรงเรียนก็มีผู้หญิงคนนึงมาชอบฉัน
‪เธอตามฉันไปทุกที่เลย หัวเราะไปกับมุกของฉัน
‪(ลุยเลย)
‪ลุยเลย
‪จริงเหรอ
‪แน่นอนสิ ถ้านายชอบเธอ ก็ลุยเลย
‪เราคุยกันเรื่องนั้นได้ใช่มั้ย
‪ฉันไม่รู้ว่าชอบเธอหรือเปล่า
‪และได้สิ เราคุยกันได้
‪เราเป็นเพื่อนกัน
‪ขอบใจนะเพื่อน
‪ด้วยความยินดี เพื่อน
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪พร้อมมั้ย
‪ก็ดี
‪ลีน่าบอกเรื่องคาราโอเกะแล้วใช่มั้ย
‪อ๋อ บอกแล้ว
‪ฉันบอกลีน่าไปแล้ว ‪แต่เราไปที่อื่นก็ได้ถ้าเธออยากไป
‪ไม่ ไม่เอานะ
‪ฉันว่าเราไปด้วยกันจะดีที่สุด
‪ฉันจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ด้วย
‪นี่ ฉันชักจะชอบทำสวนขึ้นมาจริงๆ แล้วละ
‪ฉันควรจริงจังกับเรื่องนี้แทนการถ่ายวิดีโอ
‪นายคิดว่าไง
‪คือ…
‪ฉันไปหยิบปุ๋ยให้
‪ก็ได้
‪น่าเวทนาจริงๆ
‪ถามอะไรหน่อยได้มั้ย
‪ในฐานะเพื่อน
‪ได้สิ
‪เธอจำเรื่องผู้หญิงที่ชอบฉันได้ใช่มั้ย
‪เราจะไปเที่ยวกัน แต่ฉันไม่มั่นใจเลย
‪เรื่องอะไรล่ะ
‪ฉันแทบไม่รู้เลยว่าเธอเป็นคนยังไง
‪และฉันก็ไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น
‪เท่ากับที่ฉันรู้จักเธอ
‪ก็ไปทำความรู้จักซะสิ
‪คนที่ได้เป็นแฟนกับคนอย่างนายโชคดีมาก
‪นายทั้งใจกว้าง ฉลาด ตลกอีกต่างหาก
‪เนิร์ดตัวพ่อ แต่ก็ตลกใช้ได้
‪พูดจริงนะ
‪ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบนายก็โง่แล้ว
‪ขอบใจนะ เธอนี่เยี่ยมจริงๆ
‪ฉันมั่นใจว่าเธอจะได้เจอคนที่เจ๋งเหมือนกัน
‪ว้าว!
‪โทษที ได้ยินจนเบื่อแล้วใช่มั้ยล่ะ
‪ไม่ เปล่าเลย
‪ฉันต้องเพิ่มอะไรอีกมั้ย
‪เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง
‪อย่างนั้นล่ะ!
‪วาเล
‪ตาเธอแล้ว
‪ไม่เอาอะ
‪นี่พวก วาเลไม่อยากทำ ไม่เห็นเหรอ
‪ให้เธอตัดสินใจเองสิ
‪ไม่จำเป็นต้องร้องเพราะหรอก
‪ก็ได้
‪เอาเลย!
‪เอาเลย วาเล!
‪กว่านี้
‪จูบของเธอไม่เหมือนอย่างเคย
‪มีคนอื่นอยู่กับเธอทั้งคืน
‪เธอไม่ใช่ของฉัน แม้ฉันจะยังรักเธอ
‪อย่าหันกลับมา แม้ว่าฉันจะยังรักเธอ
‪อย่าหันกลับมา แม้ว่าฉันจะยังคิดถึง
‪ฉันอยากให้คุณอยู่ที่นี่…
‪- ต้องแบบนี้สิเพื่อนรัก! ‪- เยี่ยม!
‪แต่ความรักของคุณไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน
‪ฉันยังจดจำคุณได้ดี
‪ฉันยังรู้สึกเหมือนคุณอยู่ข้างฉันตรงนี้
‪ไม่มีเวลาใดหรือสถานที่ใด
‪ลบเลือนความฝันที่คุณมอบให้
‪คุณสร้างภาพลวงตาขึ้นใหม่
‪คุณย้ำเตือนให้ฉันรู้ว่ารักนั้นมีอยู่จริง
‪แม้ฉันต้องเสียจิตวิญญาณไป
‪เพราะคุณไม่ได้อยู่กับฉันอีกแล้ว…
‪ชนแก้ว!
‪ไปที่สระน้ำกันเถอะ
‪เอาจริงเหรอ
‪อย่า!
‪เหมือนเมื่อวาน ตอนที่ฉันบอก…
‪ขยับมานี่หน่อยสิ
‪นายนี่ท่าทางขึ้นกล้องน่าดู
‪มานี่เร็ว
‪ฉันอยากร้องเพลง
‪เพราะวันนี้ ฉันรู้สึกปลดปล่อย
‪อีกสักเพลงเพื่อทุกคนที่…
‪- เอาเลย! เพื่อนรักของฉัน ‪- เอาเลย!
‪ชักธงสู่ยอดเสา
‪ทำความเคารพ!
‪เยี่ยงดวงตะวัน…
‪ฉันรักประเทศของฉัน
‪ในวิหารแห่งศรัทธา
‪ฉันได้ยินและรู้สึก…
‪ร้องเก่งนะเนี่ย
‪ไม่นะ!
‪ไม่นะ วาเล อย่า!
‪- แหวะ ‪- ปล่อยออกมาเลย
‪ปล่อยออกมาให้หมด
‪คอฉัน
‪โทษที
‪โอ๊ย!
‪หัวฉัน
‪อรุณสวัสดิ์
‪คิดว่านะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หลังจากที่เธออ้วกน่ะเหรอ
‪ฉันอ้วกเหรอ
‪แต่ก็ดูสบายดีนะ เธอวิ่งไปรอบบ้านเลย
‪พูดว่านี่เป็นคืนที่ดีที่สุดในชีวิตเธอเลย
‪แล้วก็ร้องไห้เพราะหิว
‪แล้วก็เพราะเหนื่อย
‪แล้วก็เพราะหนาว
‪แต่นอกนั้นก็สบายดี
‪ฉันเจ็บไปทั้งตัวเลย
‪นี่
‪ฉันสนุกมากเลยนะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪โฮวิตาเหรอครับ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ครับ คือตอนนี้…
‪ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นครับ ‪อาจจะอีกสักชั่วโมงหรือชั่วโมงครึ่ง
‪เดี๋ยวผมรีบไป
‪แล้วผมจะบอกครับ
‪โอเค บายครับ
‪ไปด้วยกันมั้ย
‪แล้วจะได้กินชิลากิเลสที่อร่อยที่สุดในโลก
‪จะได้รู้สึกดีขึ้น
‪โอเค
‪เป็นแบบนี้ทั้งตึกเลย
‪ไม่ใช่เพราะเธอไม่คิดเงินใช่มั้ย
‪ไม่ใช่หรอกครับ โฮวิตา
‪เขาเนี่ยสวรรค์ส่งมาแท้ๆ
‪เขาติดตั้งไวไฟให้ทั้งตึกโดยไม่คิดเงินสักนิด
‪เขาฉลาดแบบนี้เสมอเลย
‪- ก็แค่เรื่องง่ายๆ ครับ ‪- ค่ะ เขาเก่งจริงๆ
‪ใช่แล้ว เขาฉลาดจริงๆ
‪- นี่อเล็กซ์ ‪- ครับ
‪เพื่อนเธอก็ดูฉลาดเหมือนกันนะ
‪ไม่เลยค่ะ โฮวิตา
‪- ขอเถอะค่ะ ‪- เธอฉลาดครับ
‪นายคิดงั้นเหรอ
‪อินเทอร์เน็ตใช้ได้แล้วนะครับ ‪ตอนผมกำลังซ่อมพอดี
‪ขอบใจมากจ้ะ!
‪- นี่หนังสือที่เธออยากได้ ‪- ขอบคุณครับ
‪หยิบขนมปังติดมือกลับไปด้วยสิ
‪ได้ครับ เอาไว้กินระหว่างทาง
‪ไปกันเลยมั้ย
‪ไปสิ ขอบคุณค่ะ โฮวิตา
‪กลับดีๆ ละ
‪ฉันรอดแล้ว นี่อร่อยมาก
‪บอกแล้วไง
‪ขอบใจที่มาเป็นด้วยกันนะ ‪ไม่รู้ว่าทำไมอินเทอร์เน็ตถึงใช้ไม่ได้
‪วันก่อนฉันนึกขึ้นมาได้
‪ต้องมีอะไรไปรบกวนสัญญาณ
‪อาจจะเป็นโคมไฟ ตู้เย็น ‪หรืออาจจะเป็นเครื่องซักผ้าก็ได้
‪อะไรสักอย่าง
‪นายติดไวไฟให้พวกเขาฟรีๆ เลยเหรอ
‪ใช่ ก็แค่เรื่องง่ายๆ
‪แล้วบางคนก็ไม่มีเงินติดเองหรอก
‪จริงๆ ก็มีเงิน แต่งก
‪ฉันก็เลยช่วยสงเคราะห์ให้
‪นายชอบทำอะไรแบบนี้นี่เอง
‪- อะไรเหรอ ‪- ช่วยคนอื่น
‪- คือ… ‪- ไงจ๊ะ
‪แม่ครับ
‪นี่วาเล
‪ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ
‪ปกติหนูไม่ได้แต่งตัวแบบนี้หรอกนะคะ
‪ดูดีออกจ้ะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เรียกฉันว่าเวโรก็ได้
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪หนูแค่มาทานชิลากิเลสน่ะค่ะ
‪อร่อยที่สุดในเมืองเลยนะ
‪อร่อยมากจริงๆ ค่ะ
‪ถึงเด็กคนนี้จะเก่งไปซะทุกอย่าง
‪เขาก็ต้องตั้งใจเรียน
‪หนูช่วยบอกเขาทีนะ วาเล
‪ฉันก็แค่หวังดีกับลูกชาย
‪ไปก่อนนะ
‪บายจ้ะวาเล ดีใจที่ได้เจอหนูนะ
‪- เช่นกันค่ะ ‪- บายครับแม่
‪การช่วยคนอื่นน่ะเท่มาก
‪ฉันยังจดจำคุณได้ดี
‪ฉันยัง…
‪และต้องเสียจิตวิญญาณไป
‪ไง
‪เมื่อวานนี้เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ถ้าเธออยู่ด้วยก็ดี
‪นายก็น่าจะชวนฉันสิ
‪พวเขาสมกันใช่มั้ยล่ะ
‪อือ เพื่อนฉันเนิร์ดก็จริง ‪แต่เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก
‪ใคร วาเลกับอเล็กซ์เหรอ
‪ใช่
‪ว้าว!
‪วาเล็กซ์
‪ไม่เห็นพวกเขาเหรอ ดูสมกันจะตาย
‪- คิดงั้นเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
‪ไม่รู้สิ อเล็กซ์นั่น…
‪ว่าไงนะ
‪มีอะไรแปลกเหรอ เขาเจ๋งออก
‪ฝีมือขอเบอร์สาวอาจจะห่วยแตก แต่เขาเจ๋งนะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาเจ๋งจริงหรือเปล่า
‪ต่อยหมอนั่นสักทีก็ได้นะลีน่า
‪ก็ได้ เขาเจ๋ง
‪แต่วาเลเจ๋งกว่า แค่นั้นแหละ
‪แต่นแต๊น
‪ยอดเยี่ยม
‪ดูไม่ได้ความเลย
‪แต่พวกเธอก็ได้บทเรียนที่ดีจากเรื่องนี้นะ
‪ทุ่มเทกับความฝันให้มาก ‪เพราะพวกเธอทำนี่ไม่ได้เรื่องเลย
‪ครูหวังว่าพวกเธอได้ตั้งคำถาม ‪และตอบคำถามบางอย่าง
‪ฉันเป็นใคร มาจากไหน จะไปไหน
‪ฉันจะยื่นภาษีอย่างไร
‪พวกเธอคิดว่ายังมีเวลา ‪ฉันก็เคยคิดแบบนั้น แต่เปล่าเลย
‪เปล่าเลย
‪วันหนึ่ง พวกเธอสวย หล่อ ฉลาด ‪ไม่มีใครดีพอสำหรับพวกเธอ
‪แต่วันต่อมา พวกเธอกลับตื่นขึ้นมา ‪พร้อมอาการปวดร้าวลงขากำเริบ
‪จนหวังว่าเธอจะไม่ได้เกิดมา
‪พวกเธออาจจะสำลักขนมปังศักดิ์สิทธิ์ชิ้นแรก ‪ที่กินเข้าไป
‪แต่เปล่าเลย พวกเธอยังมีชีวิตอยู่ที่นี่
‪และเหตุผลเดียวที่พวกเธอลืมตาตื่นทุกเช้า
‪ก็คือวิสกี้ลดราคากับน้ำแข็งหลอดจากร้านอ็อกโซ
‪ยินดีด้วย การกักบริเวณจบแล้ว
‪วาเล รอเดี๋ยว
‪ทำอะไรอยู่
‪เปล่านี่ ครูชวนฉันเรียนวิชาโครเชต์
‪เจ๋ง
‪อือ
‪- ฉันอยากรู้ว่า… ‪- ฉัน…
‪- งั้น… ‪- ไม่ พูดสิ
‪- ไม่ ‪- นายพูดก่อน
‪นายเป็นคนเริ่ม นายควรพูดก่อน
‪เธออยากไปหาอะไรกินหรือว่า…
‪ฉันต้องไปยืมหนังสือ
‪- โอเค งั้นไม่เป็นไร ‪- ไปด้วยกันมั้ยล่ะ
‪เอาสิ
‪- โอเค ‪- โอเค
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกัน
‪ชู่!
‪นายห่วยชะมัด!
‪ตอนนั้นฉันเกือบทำงานกับเอ็นจีโอ ‪ที่นำอินเทอร์เน็ตมาสู่ชุมชน
‪งั้นทำไมไม่ทำล่ะ
‪อเล็กซ์ คุยกับแม่นายสิ ฉันมั่นใจว่าแม่จะเข้าใจ
‪ก็ได้ ถ้าเธอบอกพ่อแม่ว่า ‪เธออยากเรียนภาพยนตร์
‪ไม่เอาสิ เราพูดเรื่องนายกันอยู่
‪อีกอย่าง พ่อแม่ฉันตัดสินใจไปแล้ว
‪พ่อแม่ไม่อยากให้ฉันทำอย่างนั้น
‪บาย
‪นี่…
‪ฉันขอเบอร์ได้มั้ย
‪"ได้สิ อเล็กซ์ นี่ไง"
‪ฉันว่ามันเกิดขึ้นแล้วละ
‪อะไรเหรอ
‪เจอคนเท่ๆ
‪ผิดมั้ยถ้าฉันจะรู้สึกเศร้า
‪ไม่เลย
‪บอกตามตรง ฉันอยากบอกเธอใจจะขาด
‪เพราะฉันก็ชอบนายเหมือนกัน
‪โอเค
‪นายยังคุยกับแม่สาวนิรนาม
‪ที่จะทักมาเฉพาะเวลาที่อยากจะทัก
‪ลีน่า… เธอไม่ได้เป็นคนแบบนั้น
‪เธออยู่ในโลกออนไลน์
‪นายไม่รู้ว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง
‪นายไม่เคยเจอเธอ
‪นายอาจจะไม่ชอบเธอก็ได้
‪หรืออาจจะชอบก็ได้
‪ตลกดีนะ
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะมีความรักสองครั้งซ้อน
‪ฉันยังไม่มีความรักสักครั้งเลย
‪เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
‪ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิดน่า
‪ด้านหนึ่งก็มีวาเล สาวสวยสุดเจ๋ง
‪ผู้รับได้ว่านายงี่เง่า
‪และเป็นเพื่อนสนิทของที่รักของฉัน
‪แต่ฉันไม่ได้โกหกใครสักหน่อย
‪ใช่มั้ย
‪ฉันรู้สึกเหมือนกำลังโกหกเขาอยู่
‪อเล็กซ์หรือพ่อหนุ่มนิรนามล่ะ
‪ทั้งสองคนนั่นแหละ
‪ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้
‪นายอยากเก็บไว้ทั้งสองคน
‪แบบนี้ไม่เจ๋งแล้วละ
‪ยิ่งกับผู้หญิงอย่างวาเลด้วย
‪ฟังนะ วาเลก็คือวาเล เข้าใจมั้ย
‪แต่นิรนามมีอะไรบางอย่าง…
‪ไม่รู้สิ ฉันเลิกคุยกับเธอไม่ได้เลย
‪อเล็กซ์ ไม่เอาน่า! เลือกวาเลเถอะ ขอร้องล่ะ
‪เราสี่คนจะได้ไปงานพรอมด้วยกันไง
‪อย่าทำให้เรื่องมันซับซ้อน
‪ก็ได้
‪จริงจังหน่อย!
‪ประเด็นก็คือฉันไม่รู้ว่าจะคบกับอเล็กซ์มั้ย
‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขา
‪ฉันมีคำถามจริงจัง
‪ไหนดูซิ
‪ถ้าอุกกาบาตที่ทำให้ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ ‪เป็นยานของมนุษย์ต่างดาว
‪เราเป็นต่างดาวหรือเปล่า
‪ไม่เห็นจะรู้เรื่อง
‪ตลกจะตาย
‪ตลกสุดๆ จนขำไม่ออกเลย
‪เอาละ
‪ฉันจะนัดเจอเขา
‪แต่ถ้าเกิดเขาไม่ชอบฉันล่ะ
‪ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ
‪เธอมีอเล็กซ์อยู่แล้ว
‪โอเค
‪เราควรเจอหน้ากันสักที ว่ามั้ย
‪ได้สิ ฉันจะใส่เสืัอกันหนาวสีตุ่นๆ
‪ตัวโปรดของฉัน
‪ฉันจะใส่หมวกเบเรต์สีแดงตลกๆ
‪ที่จะถอดออกทันทีที่เราทักทายกัน
‪เจอกันที่ไหนดี
‪ฉันรู้แล้ว
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪ไงพวก! นายเป็นไงบ้าง
‪ก็ดี เรียบร้อยดี
‪ดีแล้ว
‪กับวาเลเป็นไงบ้างล่ะ
‪กับเธอ ทำไมเหรอ
‪อย่าแกล้งโง่น่า ฉันดูออก ไม่เห็นเป็นไรเลย
‪แต่ว่านะ คือ…
‪ฉันอยากคุยกับนายแบบเพื่อนคุยกัน ‪เพราะฉันเป็นห่วงนาย
‪เอาจริงนะ เรื่องของนายกับวาเล ‪คงไปได้ไม่สวยนักเพื่อน
‪ไม่เคยมีใครชนะใจเธอได้
‪จริงเหรอ
‪อือ เธอทำทิมมี่แทบไม่เป็นผู้เป็นคน
‪เขายังร้องไห้ตอนเมาอยู่เลย
‪ทิมมี่ที่น่าสงสาร
‪ใช่ ไอ้งั่งที่น่าสงสาร
‪แต่ว่านะ…
‪แค่อยากจะบอกว่าระวังเธอไว้หน่อยแล้วกัน
‪เธอไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ ‪เธอยอดเยี่ยม น่ารักมากๆ
‪ฉันรู้จักกับเธอมาตั้งแต่เรายังตัวกะเปี๊ยก ‪เธอเป็นแบบนี้มาตลอด
‪เธอจะเริ่มด้วยการให้ดูวิดีโอของเธอ
‪คุยกันเรื่องหนัง แล้วก็การ์ตูนแปลกๆ
‪- นายเข้าใจใช่มั้ย ‪- อือ
‪เธอจะหมกมุ่นกับเรื่องที่เธอสนใจสุดๆ ‪แล้วจากนั้นก็ไม่สนใจอีกเลย
‪เธอเป็นแบบนั้นกับทุกอย่าง
‪ฉันรักเธอมาก แต่เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪เธอมีปัญหา ทุกคนรู้ดี
‪แต่ดีใจด้วยที่เธอคบกับนาย ขอให้สนุกนะ
‪ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ‪ก่อนจะกลับไปหาอะไรที่คุ้นเคย
‪นายไม่ได้จริงจังใช่มั้ยล่ะ
‪ไม่ ไม่เลยสักนิด
‪แต่ก็ขอบใจนะ
‪ฉันถึงได้มาบอกนี่ไง
‪เจอกันพรุ่งนี้นะนิรนาม
‪เพราะเหตุใด
‪ฉันจึงไม่อาจอธิบายความรู้สึกของตัวเอง
‪ฉันไม่รู้จริงๆ
‪ว่ามันคือความรักหรือเป็นแค่เกม
‪และฉันก็ไม่รู้
‪ว่าฉันอยากคุยกับเธอ
‪หรือกับเขา
‪ว่าฉันรักเธอหรือเขา
‪ฉันไม่รู้เลย
‪แค่อยากบอกว่าระวังเธอไว้หน่อยแล้วกัน
‪นายไม่ได้จริงจังใช่มั้ยล่ะ
‪ไงนิรนาม
‪ฉันมาถึงแล้วนะ
‪นายมาถึงหรือยัง
‪ไปก่อนนะปุชกิน
‪ลูกจะเป็นแบบนี้ทั้งวันเลยหรือไง
‪หรือจะเล่าให้แม่ฟัง
‪แม่รู้นะว่าเรื่องวาเล
‪วาเลไม่มีตัวตน
‪อย่างน้อยก็วาเลที่ผมคิดว่าผมรู้จัก
‪โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วสินะ
‪ไหนดูซิ
‪เธอฉลาดมั้ย
‪ครับแม่ เธอฉลาด
‪เธอทำให้ลูกหัวเราะมั้ย
‪บางครั้ง
‪แล้วมีอะไรล่ะ
‪มันก็…
‪ไม่มีอะไร เธอแค่ปั่นหัวผม
‪เธอส่งข้อความมาแสร้งทำว่าเป็นคนอื่น
‪ผมนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น ‪จากใครสักคนที่โรงเรียน
‪ลูกคุยกับเธอหรือยังล่ะ
‪ยังเลยแม่
‪ถ้าเจ็บมากก็แสดงว่าเธอสำคัญมาก
‪ใช่แม่ แต่วาเลเรียไม่มีตัวตน
‪ทุกอย่างโอเคมั้ย
‪ทำไมนายไม่ไปตามนัด
‪ทุกอย่างโอเคมั้ย
‪ทำไมนายไม่ไปตามนัด
‪วาล
‪เขาไม่ตอบ
‪อยากดูมั้ย
‪เรื่องนี้เก่าหน่อย
‪แต่สนุกมาก
‪- เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- เปล่าๆ
‪ครูรู้จักเธอมานานแค่ไหน ออนติเวโรส
‪สิบปี สิบเอ็ดปี
‪ครูรู้จักเธอตั้งแต่สมัยที่เธอยังเล่นไดโนเสาร์
‪- แล้วถ่ายวิดีโอไว้ จำได้มั้ย ‪- ได้ค่ะ
‪ชีวิตม.ปลายเดี๋ยวก็จบแล้ว
‪แล้วชีวิตจากนี้ไปก็จะต่างออกไปมาก
‪จงทำตามความฝันที่ทั้งครูและเธอเองรู้ว่ามีอยู่
‪ไม่ได้หรอกค่ะครูราฟาเอลา พ่อแม่ห้ามเอาไว้
‪โธ่เอ๋ย พ่อแม่
‪พ่อแม่ไม่ได้เลือกอนาคตให้เราหรอกนะ เชื่อครูสิ
‪เธอต้องกล้าเข้าไว้
‪เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ
‪ทุกคนที่นี่เหมือนกันหมด
‪โขกออกมาจากพิมพ์เดียวกัน
‪แต่เธอไม่ใช่
‪แม่คะ พ่อคะ
‪หนูมีเรื่องขอร้อง
‪หนูขอถ่ายวิดีโอเป็นครั้งสุดท้าย ‪ให้พ่อแม่ดูว่าหนูรู้สึกยังไง
‪วิดีโออีกแล้วเหรอ
‪เป็นวิดีโอเกี่ยวกับลิฟต์ออนติเวโรส
‪ก็ได้ วาเล
‪ซูมมากเกินไป
‪แบบนั้นละ
‪นั่งลงค่ะแม่
‪ไหนดูซิ
‪ขยับนี่หน่อย
‪ตรงนั้นเหรอ
‪ใช่ค่ะ มองกล้องไว้นะคะ
‪โอเค
‪- พ่อควรหยุดมั้ย ‪- ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเรื่องธรรมดา
‪ใช้ได้แล้ว
‪เอาละ หนูจะถามคำถามต่างๆ
‪พ่อตอบเมื่อหนูให้สัญญาณ โอเคมั้ยคะ
‪คำถามแบบไหนล่ะ
‪เรื่องราวต่างๆ ค่ะพ่อ แบบที่พ่อพูดอยู่ตลอด
‪คุณแม็กซิมิลีอาโน เล่าให้ฟังสิคะว่า ‪เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นยังไง
‪คุณย่าของลูกนั่งวีลแชร์
‪แล้วเราต้องพาย่าขึ้นบันได
‪อเล็กซ์
‪วาเล
‪นายเป็นยังไงบ้าง
‪ก็สบายดี
‪นายทำอะไรอยู่เหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก ก็ทำนั่นนี่
‪นั่นนี่เหรอ โอเค
‪นายจะมางานพรอมหรือเปล่า
‪- ไม่ ‪- อย่า อเล็กซ์
‪เดี๋ยว ฉันอยากให้นายดูอะไรหน่อย
‪ฉันถ่ายวิดีโอครั้งสุดท้ายให้บริษัทของพ่อแม่
‪เป็นการอำลาวงการถ่ายวิดีโอ
‪เยี่ยม ดีใจด้วยนะ
‪และบอกตามตรง
‪ฉันอยากให้นายดู
‪อยากได้ความเห็นฉันเหรอ
‪- เปล่า อเล็กซ์ ไม่ต้องหรอก แต่… ‪- ถูกเผง
‪เราไม่จำเป็นต่อกัน
‪นายโอเคหรือเปล่า
‪มีเรื่องอะไร อเล็กซ์
‪ฉันสบายดี
‪งั้นฉันเอาไปดูแล้วกัน
‪ฉันลืมไปได้ยังไงว่าความสุขอยู่ตรงหน้าฉันนี่เอง
‪ฉันมองไม่เห็น
‪อย่าทิ้งขวางมันอีกก็แล้วกัน
‪อย่าปล่อยมันหลุดมือไป
‪ลูปี
‪ผมรักคุณตั้งแต่แรกเจอ
‪ฉันก็รักคุณค่ะ
‪ทำไมคุณไม่จูบให้ฉันได้รู้
‪ฉันปรารถนารสชาติอันหวานหอม
‪คุณไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไร…
‪ทำไมพวกเขาต้องโกหกล่ะ ปุชกิน
‪ทำไมพวกเขาต้องบอกเรา ‪ว่าความรักแบบนั้นมีจริง
‪พวกเขาปลูกฝังความคิดแบบนั้นในหัวเรา
‪ไม่หรอก วาเล
‪หนังน่ะไม่ใช่เสี้ยวชีวิตหรอกนะ
‪มันเป็นเสี้ยวขนมเค้กต่างหาก
‪และฉันเสียใจที่ต้องพูดแบบนี้นะ
‪แต่ถ้าเธออยากทำหนัง
‪ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องโกหก
‪อเล็กซ์ไม่พูดกับฉัน
‪แต่ตอนนั้นเขาพูดเองว่าเราสนุกกันสุดๆ
‪แล้วนิรนามก็ไม่ทักมาเลย
‪ทุกอย่างเคยไปได้ดีแท้ๆ ปุชกิน
‪เอาน่า เรื่องเศร้าบวกเวลา
‪เท่ากับเรื่องตลก
‪ฉันเข้าใจนะว่าตอนนี้ทุกอย่างดูใหญ่โตเกินรับไหว
‪และเธอก็ไม่มีความสุข
‪แต่เชื่อเถอะว่าเมื่อเวลาผ่านไป ‪เธอจะหันกลับมามองแล้วหัวเราะ
‪เราจะหันกลับไปมองแล้วหัวเราะ
‪ฉันหัวเราะตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้นะถ้าเธอต้องการ
‪ไม่เอาเหรอ
‪รู้มั้ยอะไรรอเราอยู่
‪- อะไรเหรอ ‪- งานพรอม!
‪ไปกันได้แล้ว!
‪เธอสวยจัง ฉันชอบนะ เราไปกันได้หรือยัง
‪น่าขำจะตาย
‪เธอดูดีออกนะคนสวย
‪ไปกันมั้ย
‪ฉันนึกว่ามันจะจบดีกว่านี้
‪ฉันเข้าใจ
‪แต่เธอจะเก็บทุกอย่างไว้คงไม่ได้
‪แต่ทุกเรื่องยังเข้าทางเธอตลอดเลยนี่
‪นี่คนเก่ง ถ้าฉันคิดเรียงความภาพได้แบบเธอ ‪จะให้แลกด้วยอะไรก็ยอม
‪แต่ถึงจบไม่เหมือนกันก็หยุดเราไม่ได้หรอกจริงมั้ย
‪ไม่มีวัน
‪ฉันไปรอข้างล่างดีมั้ย
‪หวัดดี คนนิรนาม
‪หวัดดี
‪นี่เสียงฉัน
‪ฉันผิดกฎ
‪ไม่มีสัญญาณอีกแล้วเหรอเนี่ย
‪ทายได้มั้ยครับ
‪ไม่จ้ะ
‪เครื่องปิ้งขนมปัง!
‪- อ๋อ! ‪- โอเค ข้อนี้สำหรับคุณลุงคุณป้า
‪โดยเฉพาะ
‪ได้ ฉัน…
‪- อีกข้อเหรอ ‪- ลิฟต์
‪ลิฟต์ค้าง
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ!
‪ไม่! แต่…
‪หนูเปิดเองค่ะ!
‪คุณต้องยอมรับว่าบันไดก็ใช้งานได้ดีเหมือนกัน
‪ไหนดูซิ
‪นายจะไปไหน เดี๋ยว
‪อเล็กซ์ นายมาทำไม
‪ว่าไงจ๊ะอเล็กซ์
‪ไม่ไปงานพรอมเหรอจ๊ะ
‪ไม่ไปครับ ขอโทษที่เข้ามาแบบนี้
‪ผมแค่จะเอานี่มาให้ครับ
‪บาย อเล็กซ์
‪อเล็กซ์
‪ลีน่า อย่าไป
‪อเล็กซ์! อเล็กซ์ เดี๋ยวก่อน
‪ลีน่า พอเถอะ
‪ฉันสบายดี ไปงานให้สนุกนะ
‪อเล็กซ์มา
‪เมื่อกี้เอง
‪- อะไรนะ ‪- เขาไปแล้ว
‪เขาฝากของไว้ให้
‪แม่ เป็นอะไรมั้ยคะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪อเล็กซ์มาแล้วเอานี่ให้เรา
‪อะไรล่ะนั่น
‪ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่วิดีโอที่หนูถ่าย
‪เราควรดูกันนะคะ
‪ไม่ต้องหรอก
‪ควรสิ
‪- เราควรดู ‪- เราต้องอยากดูแน่อยู่แล้ว
‪ก็ได้ค่ะ
‪เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเล่าเรื่องบริษัท ‪โดยไม่พูดถึงเรื่องของครอบครัวฉัน
‪คุณย่าลูกนั่งวีลแชร์ ‪แล้วพวกเขาต้องพาย่าขึ้นไปชั้นแปด
‪มันเป็นเทคนิคที่เราพัฒนาขึ้นมา
‪ที่ลิฟต์ออนติเวโรส
‪เป็นการเคลื่อนที่อย่างนิ่มนวล
‪ไม่เหมือนลิฟต์ทั่วไป
‪- จู่ๆ คุณก็จะสัมผัสได้ถึง… ‪- แรงกระตุก
‪เหมือนกับเอลิชา โอติส ผู้สร้างสรรค์ลิฟต์ตัวแรก
‪ฉันมีความฝัน
‪แต่ตัวฉันเองก็มีความฝัน
‪แม่คะ แม่อยากดูหนังมั้ย
‪- ลูกน่าจะหาอย่างอื่นทำนะ ‪- ทำอีกทีสิคะ
‪ล้างแบบสโลว์โมชัน
‪- แสงช่วยให้แม่ดูดีมากเลยค่ะ ‪- เหรอจ๊ะ
‪ฉันฝันที่จะถ่ายทอดเรื่องราว
‪เรื่องราวของฉันเอง ‪แต่พ่อแม่บอกว่ามันเป็นแค่งานอดิเรก
‪(ภาพยนตร์)
‪(โพลารอยด์ ‪หนังสั้นโดยวาเลเรีย ออนดิเวโรส)
‪มันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ‪เมื่อมีคนเรียกความฝันของคุณว่างานอดิเรก
‪(สีและสัมผัส)
‪(รักมากขึ้น)
‪ฉันจะพาไปดูห้องของฉัน
‪เพราะฉันอยากเห็นที่ที่ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่
‪ฉันทำภาพตัดปะภาพนี้
‪ตอนอยู่ป.สี่
‪(ฉันและตัวฉันเอง ‪หนังสั้นโดยวาเลเรีย ออนติเวโรส ปี 2019)
‪(ฟุตบอล)
‪(หนังสั้น โดยวาเลเรีย ออนติเวโรส)
‪(ฟลามิงโก สแปลช ‪หนังสั้นโดยวาเลเรีย ออนติเวโรส)
‪(หนังสั้นโดยวาล)
‪พ่อแมสอนให้ฉันไล่ตามความฝัน
‪ฉันไล่ตามฝันไป
‪และพวกท่านก็สอนให้ฉันมองโลก ‪ในแบบของฉันและเป็นตัวของตัวเอง
‪ถ้าไล่ตามความฝันไปล่ะก็ ‪อย่างอื่นก็จะเข้าที่เข้าทางเอง
‪บางครั้งความฝันอื่นๆ ก็เข้ามาแทรก
‪ลิฟต์ออนติเวโรส
‪(ลิฟต์ออนติเวโรส)
‪คือว่านั่น…
‪นั่นเป็นสิ่งที่หนูคิด
‪พ่อแม่ไม่เคยเข้าใจเลย ‪เพราะเราไม่เคยฟังลูกอธิบาย
‪ไม่ค่ะ เรื่องคุณย่ากับเรื่องพ่อสำคัญกว่า
‪ตอนนี้หนูเข้าใจแล้ว
‪วาเล
‪เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องจริง
‪มันเป็นวิธีที่เราใช้ ‪เพื่อให้ลูกรู้สึกว่าสิ่งที่เราทำมีความหมาย
‪บริษัทนี้สร้างมาเพื่อลูก แต่…
‪ความสุขของลูกสำคัญกว่า
‪ดังนั้น
‪หนูเรียนอะไรก็ได้ที่อยากเรียนใช่มั้ยคะ
‪ภาพยนตร์ออนติเวโรส
‪ใช่แล้ว!
‪ทำนองนั้นใช่มั้ย
‪ใช่ค่ะ!
‪หนูก็รักทุกคนนะคะ
‪ยอดเลยครับ ลุงแม็กซ์
‪ไงครับแม่
‪อินเทอร์เน็ตใช้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ก็เป็นตลอดอยู่แล้ว
‪แล้วลูกล่ะ
‪วันนี้มีงานพรอมไม่ใช่เหรอ
‪ผมไม่ไปหรอก
‪โอเค
‪โอ๊ะ
‪ไม่ใช่ว่าเน็ตหลุดเหรอ
‪ไม่มีสัญญาณจริงๆ
‪อะไรเหรอ
‪- ลูกทำอะไร ‪- เดี๋ยวเดียวครับแม่
‪ทำไมเหรอ
‪แม่ครับ เราต้องทิ้งทีวีเครื่องนี้
‪ไม่ได้นะ! ทำไมล่ะ
‪มันรบกวนสัญญาณอินเทอร์เน็ตครับ
‪ทีวีนั่นทำให้ทั้งตึกไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต
‪แต่ทีวีนั้นเป็นของพ่อนะ
‪ผมรู้ครับแม่
‪แต่ถึงเวลาที่เราต้องปล่อยพ่อไป
‪(สำเร็จแล้วทุกคน)
‪ได้ทำตามฝันแล้วนะ วาเล
‪ในที่สุด
‪ไปเต้นกันมั้ย
‪ไปสิๆ
‪ไปกันมั้ย
‪พร้อมยืดเส้นยืดสายหรือยัง
‪หวัดดี
‪นี่เสียงฉัน
‪ฉันผิดกฎ
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายไม่ไปตามนัด ‪ฉันรู้ว่านายมีเหตุผล แต่…
‪ได้คุยกันนายสนุกมากจริงๆ และ…
‪ฉันชอบมากที่ฉันเป็นตัวของตัวเองได้
‪มีเรื่องราวมากมายจบลงในวันนี้
‪ความฝันที่จะเรียนภาพยนตร์
‪ไม่มีนายอยู่ตรงนี้
‪และฉันก็หลงรักคนที่เขาไม่รักฉัน
‪เขาชื่ออเล็กซ์
‪ยังไงก็ขอบใจนะ เพื่อน แล้วก็…
‪ไม่รู้สิ ขอบใจที่คอยอยู่เคียงข้างและรับฟัง
‪สนุกมั้ย
‪มากๆ เลยละ
‪แล้ว…
‪เรื่องกับอเล็กซ์เป็นยังไงบ้าง
‪ฉันไม่อยากพูดถึงเขา
‪ผ่านไปเร็วมากใช่มั้ยล่ะ
‪มีเพื่อนแสนดีคนนึงเคยบอกว่า ‪ความจริงกับเวลานั้นขึ้นอยู่กับคนมอง
‪มันยอดมากที่ได้อยู่กับคนที่รักเธอนะ วาเล
‪ภารกิจลุล่วง ยินดีด้วย เหล่าผู้สำเร็จการศึกษา
‪- เรื่องนี้หวานปนขม… ‪- เดี๋ยวผมมาครับ
‪ช่วงเวลาที่ต้องเกิดขึ้นทุกปี
‪เพราะเราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว
‪และความรู้สึกดีที่จะไม่ได้เจอพวกเธออีกแล้ว
‪จากครูอาจารย์ทุกคนที่นี่…
‪ชีวิตม.ปลายจบลงแล้ว!
‪ฉันกำลังไปที่นั่น
‪กำลังไปที่นั่นเหรอ
‪ไม่นะ
‪วาเล เป็นอะไรไป
‪นิรนามน่ะสิ บอกว่ากำลังมาที่นี่
‪อะไรนะ เขารู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่
‪"นิรนาม" นี่ใครกัน
‪บอกแล้วไงว่านายนั่นน่ากลัว
‪บ้าไปแล้ว! โชคชะตาช่างเจ้าเล่ห์
‪วาเล ถ้าเขาเป็นโรคจิตจะทำไง
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪ฉันว่าไม่ใช่หรอก ริตชี่ แต่ฉันจะทำยังไงดีล่ะ
‪เย็นใว้ เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน วาเล
‪ฉันรู้ว่าเธอตั้งตารอที่จะได้พบเขา ‪แต่อย่าเสี่ยงเลย
‪ปล่อยให้ริตชี่จัดการ
‪วาเล!
‪- เกิดเรื่องแล้ว ‪- รับทราบ
‪วาเล!
‪ไอ้เวรนี่อีกแล้ว
‪อ้าว นายมาทำอะไรที่นี่
‪วาเลบอกว่าไม่อยากเห็นหน้านายอีก
‪ไม่ใช่ตอนนี้ ริตชี่
‪ใช่สิ ตอนนี้แหละ
‪ฉันเบื่อแกเต็มทนแล้ว ไอ้เวร
‪แกคิดว่าแกแน่กว่าฉันงั้นเหรอ
‪- ฉันแกร่งกว่านาย ‪- ใจเย็นก่อน
‪ตั้งแต่แกโผล่หน้ามาที่โรงเรียน ‪ฉันก็ทำดีกับแกตลอด
‪ทั้งที่ไม่ต้องทำก็ได้
‪แต่แกไม่เคยขอบคุณฉันสักคำ
‪ก็ได้ นายแน่กว่าฉัน แน่กว่าใครเลย
‪- หยุดนะ! ‪- ฉันเป็นเจ้าป่าโว้ย!
‪- อเล็กซ์ ‪- ใจเย็นๆ วาล
‪พอเถอะ เพื่อน
‪พอได้แล้ว! น่าอายจะตาย
‪- ริตชี่ ตั้งสติไว้! ‪- เอาละ!
‪ถึงนายจะเป็นน้องแฟนฉัน แต่นายเจอดีแน่
‪- ถอยไปลีน่า ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ ‪- จริงๆ นะ
‪- นายเสร็จแน่ ‪- เฮ้ย!
‪- ริตชี่! ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- นี่มันอะไรกัน อเล็กซ์ ‪- นี่!
‪วาเล!
‪นายจะรู้ได้ยังไงว่าคนคนนึงชอบนายอยู่
‪ฉันคุยกับเธอได้
‪เขาทำให้เธอหัวเราะ ฉันเป็นคนตลก ‪เธอสนุก ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่น
‪คนนั้นโชคดีมากที่ได้เป็นแฟนกับคนแบบนาย ‪ฉันคิดว่ามันเกิดขึ้นแล้ว
‪ฉันชอบคุยกับนาย
‪ฉันก็เหมือนกัน คงจะดีมากถ้าเธอยู่ที่นั่นด้วย ‪เคยมีความรักมั้ย
‪นายน่าจะชวนฉันไป‪ ‪ได้เจอคนเท่ๆ
‪โอ๊ะ! นายนี่เนิร์ดเป็นบ้า
‪ฉันคิดว่าเขาชอบฉัน
‪- เราน่าจะแนะนำให้พวกเขารู้จักกัน ‪- เป็นวิธีเอาคืนที่สาสมสุดๆ
‪ถ้านายชอบเธอ…
‪ฉันเป็นตัวเองตอนอยู่กับนาย ฉันคิดถึงแต่นาย…
‪ลุยเลย
‪ฉันไม่รู้ผู้หญิงคนนั้นดีเท่าที่ฉันรู้จักเธอ
‪ขอโทษนะ
‪ไม่ ฉันสิต้องขอโทษ
‪เพื่อนนิรนาม ยินดีที่ได้รู้จัก
‪นายไม่รู้หรอกว่าฉันอยากให้คนนั้นเป็นนายมาก
‪อย่างที่บอก
‪ข้อความนั่นเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
‪ฉันตระหนักได้ว่า ‪บางคนเข้ามาในชีวิตเราอย่างไร้เหตุผล
‪บางคนเข้ามาเพราะเหตุผลบางอย่าง
‪และแม้เราจะไม่ได้เจอพวกเขาอีก ‪พวกเขาก็กำหนดทางเดินของเรา
‪แต่คนที่สำคัญที่สุดคือเพื่อนฝูงที่ทำให้เราหัวเราะ
‪ที่ช่วยสานความฝันของเรา
‪และเหนือสิ่งอื่นใด
‪คนที่ทำให้เรามีความสุขมาตลอดปลายปี
‪ตั้งแต่วันนั้น ก็เริ่มมีคนมองเห็นฉัน
‪เพราะฉันตระหนักได้ว่าฉันต้องการให้คนเห็น
‪ฉันเริ่มมองสิ่งต่างๆ ในมุมมองที่เปลี่ยนไป
‪และก็มีคนเห็นฉัน
‪นี่คือเรื่องราว
‪ที่ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ
‪ก็ทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้
‪และไม่วันใดก็วันหนึ่ง ‪คุณอาจใช้มันเล่าเรื่องราวของคุณเอง
‪ไง เพื่อนนิรนาม!
‪คำบรรยายโดย Rangsima