Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[rytmiczna muzyka]
[muzyka robi się spokojniejsza]
[stukot obcasów]
Kobieta lat sześćdziesiątych
winna być modna, ale skromna.
Powinna być szałowa, ale skromna.
Szykowna, ale skromna.
I oddana ognisku domowemu.
- Gabardyna. - Mora.
- Kremplina. - Tafta.
No i adamaszek.
[dynamiczna muzyka]
[kobieta i mężczyzna chichoczą]
[w tle nadal rytmiczna muzyka]
- [mężczyzna] Nie po liniach. - [kobieta] Uważaj.
[mężczyzna] Daj klucze.
[kobieta] Cholera. Gdzie ja je mam?
- [mężczyzna] No daj, no. - [kobieta] Kurwa mać!
Klękaj!
- Masz latarkę? - Wyjątkowo nie wzięłam.
Mam zapalniczkę.
Daj ten ogień.
Czekaj.
Kurwa mać, Stasiu, zaraz mi włosy spalisz.
Uważaj.
Cholera, nie mam. Znowu zgubiłam.
[krzyczy] Magda! Magda!
[kobieta] No oczywiście, pani Jędrusik!
- Co to za hałasy po nocy? - Pani Klimczakowa, klucze zgubiliśmy.
Dlaczego tak się pani wydziera po nocy? Wszystkich pani obudzi!
A co pani się czepia? Pani potrafi być miła.
Pani jest pod wpływem i klęczy na chodniku!
Widział to kto? Wstydziłaby się pani.
Dlaczego ja? Mój mąż to nie ma co się wstydzić?
- Dlaczego pani zawsze na mnie krzyczy? - Bo się pani wymądrza i pyskuje.
Ja? To pani jest najbardziej wredna w tej klatce!
O, tak się nie będziemy bawić.
Co się śmiejesz? Czemu jej nic nie powiedziałeś?
Kalinko, ja się w pyskówki z przekupkami nie wdaję.
[Klimczakowa] A jak się pani nie uspokoi, to milicję zawołam!
- Słyszy pani czy nie? - Nie słyszy!
- Może pani taka pijana, że nie słyszy! - Może!
Nienormalna! A niby taka wielka gwiazda!
[szczekanie psa]
[trzask okna]
Dlaczego nic nie mówisz? Stoisz jak słup soli.
- Czemu nic nie powiedziałeś? - Magda!
[krzyczy] Magda!
Co?
Znowu klucze?
Znowu.
[szczekanie psa]
A mogę do was wpaść?
Jest trzecia w nocy.
- O, nasz anioł. - Zawsze do usług. Krzyś, do spania.
[Krzyś] Możemy jutro przyjść z Ulą i Piotrusiem?
Pewnie.
[szczekanie psa]
Żabcia!
Żabuńko!
Jesteśmy.
Słuchaj, Kalina. Jak ty to robisz, że jesteś taka szczupła?
Powiedz mi. Zaraz mnie szlag trafi. Tyję i tyję, a prawie nic nie jem.
Ja nie jestem szczupła, tylko dobrze w pasie ściśnięta.
Muszę się zacząć odchudzać, bo Janusz…
Ja się nie odchudzam.
- Boję się. - Czego?
Że zanim mi dupa zleci, to cycki opadną.
- Będziesz to jadła? - Masz.
- Idziemy? - Czekaj.
- Słuchaj. - Jakie ładne.
Pomyślałam, że sobie przefarbuję włosy na blond.
Ty? Na blond?
Zawsze się śmiałaś z farbowanych blondynek.
Ale już się nie śmieję.
No to perhydrol.
Najlepszy. Niszczy włosy kurewsko, ale dobrze utlenia.
- Co znowu Janusz zrobił? - Janusz?
Nie rób ze mnie idiotki.
A to?
Co ja, emerytka? Żebym w gabardynie występowała?
To jest kremplina.
Kurwa, nic tu nie ma.
Nie wybrzydzaj, bo w końcu goła dla tych górników zaśpiewasz.
Może by to im się spodobało?
Mam.
Idealna.
- A nie będę wyglądać jak zakonnica? - Zrobię taki dekolt, że padniesz.
40 złotych za metr! Kurwa.
Nie mam takich pieniędzy, kobieto.
Poprosimy dwa metry. Weźmiemy.
Kocham cię. Dziękuję.
Bardzo byłoby ci ładnie w takim dekolcie.
Dziękuję.
- [kobieta] No to jest ta Jędrusik. - Podobna, ale brzydsza jest.
- Mówię ci, to jest ona. - Nigdy jej nie lubiłam.
♪ Uśmiechnij się, kochanie Nim powiesz pierwsze zdanie ♪
♪ Nim rękę mi podasz Nim ukłon mi oddasz ♪
♪ Uśmiechnij się, to wszystko Za imię i nazwisko ♪
♪ Wystarczy, gdy mnie muśnie Twój uśmiech ♪
♪ Uśmiechnij się, bo ładniej Z uśmiechem to wypadnie ♪
♪ Jak ja się uśmiechaj Znajomość ta niechaj ♪
♪ Uśmiechem rozpoczęta Wciąż będzie uśmiechnięta ♪
♪ Uśmiechnij się, uśmiechnij się O, tak! ♪
[spokojna, nastrojowa muzyka]
Kocham cię.
Serio?
Takiego gówniarza?
Gówniarza…
estradowca i playboya.
Taka lafirynda i kocha.
No… Dasz wiarę?
♪ Los, jak wszystkim Dał mi jedną tylko postać ♪
♪ I nie nazbyt nią ucieszył mnie ♪
♪ Ale zawsze potrafiłam inną zostać ♪
♪ Gdy wchodziła duża stawka w grę ♪
♪ Dziś posiadam Różnych twarzy cały rejestr ♪
♪ W których lepiej niż we własnej mi ♪
♪ O, jak dobrze umieć być tym Kim się nie jest ♪
♪ Ja umiałam, nim przyszedłeś ty ♪
♪ Dla ciebie jestem sobą ♪
♪ I choć to tak mało jest ♪
♪ Nie potrafię być przed tobą Nikim więcej ♪
♪ Sztuczny wdzięk odbierasz słowom ♪
♪ Czynisz zwykłym każdy gest ♪
♪ I znów jestem tą tysięczną Wśród tysięcy ♪
♪ Tak mi z sobą nie do twarzy Tak powinnam siebie kryć ♪
♪ Ale kiedy na mnie patrzysz Już nie umiem inną być ♪
Udała się randka?
Jaka randka, kochanie.
Z korektorką? Raczej ciężka praca.
Nie każdy pisarz jeździ na spotkania z korektorką do Krakowa.
Panienka jest nudna jak flaki z olejem, jeśli to ci poprawi humor.
Owszem, poprawiło.
- Serwus. - Serwus.
- Kawy? - Chętnie.
Ja też chętnie.
[w tle cicha muzyka]
Irlandia nas miażdży 2:0.
Ale oczywiście piszą, że nasi grali lepiej.
Nasi grali lepiej, ale gospodarze także.
To ciekawe.
Wszyscy grali lepiej.
[dzwonek do drzwi]
Otworzyć?
[szczekanie psa]
- Dzień dobry, panie Marianie. - Dzień dobry.
Dzisiaj to te dziewczyny przesadziły. Ze 20 pocztówek.
[młody] Co zrobić. Piosenkę mi non stop w radio puszczają.
[Marian] Wiem, córka mnie katuje.
Jak pan śpiewa, to nastawia na cały regulator.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[Stanisław mruczy]
Kalinka, masz coraz większą konkurencję.
„Kocham pana i pana głos”.
„Kocham pana...
i pana głos.
Nie mogę spać, bo cały czas myślę o panu.
Błagam o autograf z dedykacją. Na dole podaję mój adres.
Jest pan klawy i piękny.
Jagódka z Grodziska Mazowieckiego”.
Klawy i piękny. Chyba sobie zapiszę.
[śmiech dzieci]
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Uwaga na czarne kratki!
- Tam wcale nie mieszkają żadne ślimaki. - Mieszkają! Uważaj, bo je zgnieciesz.
- Co na obiad? - Dziwnie wygląda.
Bo to przepis z Bombaju.
- Skąd? - [Kalina] Z daleka.
Jak nie chcecie, to nie jedzcie.
[Stanisław] Dobre.
A gdzie jest Bombaj?
[Stanisław] Nie wiesz? Czego was w tej szkole uczą?
Mam pięć lat, nie chodzę do szkoły.
To cię trochę usprawiedliwia.
Ale tylko w minimalnym stopniu.
[dzwonek]
Kwadrans po czternastej. Tadzio.
[spokojna muzyka w tle]
- [Krzyś] Pyszne. - [Stanisław] Słucham?
Nie, nie. To pomyłka.
Do widzenia.
Tadzio się spóźnia. To do niego niepodobne.
[Krzyś] Ula, będziesz to jadła?
[muzyka w tle cichnie]
Czołem, towarzysze artyści! Cześć.
Dzień dobry.
Moje uszanowanie.
Cześć. Jak tam nastroje?
- Trema mobilizująca. - Ja się nie boję.
Ja mam występ po Jędrusik. Mnie i tak nikt potem słuchać nie będzie.
Jędrusik? Chodzi o Kalinę Jędrusik?
Tak. Ona robi takie wrażenie, że potem nic się nie liczy.
A, właśnie.
Przedstawiam państwu mojego następcę. Ryszard Molski.
Nowy dyrektor telewizyjnego działu rozrywki.
- Mieczysława Burska. - Dzień dobry.
Marek Nowakowski.
- A pan dyrektor? - A mnie przenoszą na najwyższe piętro.
Będę teraz sprawował pieczę nad całą telewizją.
[Mieczysława] Fiu, fiu, awansik. Gratulujemy.
- Ona gdzieś tutaj już jest? - Rozśpiewuje się w garderobie.
Ale nie wolno jej wtedy przeszkadzać.
To jest moja dobra koleżanka. Zresztą graliśmy kiedyś razem.
O, kolega aktor.
Znaczy… dyrektor teraz.
Masz szczęście z tą Jędrusik. To teraz wielka gwiazda.
- Nie każdy może być jej kolegą. - Nie przesadzajmy, towarzyszu Mikosz.
To normalna dziewczyna. Zresztą kiedyś miała do mnie słabość.
Jak ja bym chciał, żeby Jędrusik miała do mnie słabość.
Uwaga! Wszyscy w gotowości! Zespół ludowy na scenę.
- To co, idziemy. - Do Kaliny?
Na widownię.
[kobieta] Nie mogę znaleźć pantofli.
I jak?
Wygląda pani fantastycznie.
Tylko ten dekolt.
Nie za duży?
Ale ja muszę mieć dekolt.
A już na scenie to koniecznie.
Jestem mała i mam krótką szyję.
Bez dekoltu, widzi pani, wyglądam jak pieczarka.
- Może trochę. - Jak cholera, a nie trochę.
Ja to sama wiem, nie musi być pani delikatna.
O Jezusie, już czas. A ja nie umiem tekstu.
Zawsze się mylę w drugiej zwrotce.
Umie pani tekst na blachę.
Kopnie mnie pani?
Kurwa, ale mi tyłek urósł.
[mężczyzna przez głośnik] Kalina Jędrusik proszona na scenę.
To idę.
[spokojna, nastrojowa muzyka]
[konferansjer] Dziękujemy zespołowi ludowemu. A już za chwilę
największa gwiazda dzisiejszego wieczoru.
Drodzy towarzysze!
Spoceni górniczym potem bohaterowie naszej ojczyzny
oraz wy, szanowne małżonki!
Przed wami, na specjalne życzenie klasy robotniczej, Kalina Jędrusik!
[oklaski]
Kurwa, nawet pan nie wie, jak ja to kocham!
[spokojna, nastrojowa ballada]
♪ Nie, nie, nie budźcie mnie ♪
♪ Śni mi się tak ciekawie ♪
♪ Jest piękniej w moim śnie ♪
♪ Niż tam, na waszej jawie ♪
♪ Bo tu, po tej stronie rzęs ♪
♪ Cudowny bezsens sprawia ♪
♪ Że bezlitosny sens ♪
♪ Moich spraw sensu nie pozbawia ♪
♪ Więc jawą nie nudźcie mnie! ♪
♪ Nie! Nie! Nie budźcie mnie! ♪
♪ Po łące brodzę kwietnej Mam we śnie nogi świetne ♪
♪ Nogami wrastam w łąkę I teraz jestem pąkiem ♪
♪ Po którym chodzi motyl Tak lekki jak sam dotyk ♪
♪ Lecz motyl trwa króciutko Bo wyczerpuje chód go ♪
♪ Więc ze zmęczenia przysnął I teraz jest mężczyzną ♪
♪ Z brodatą buzią Freuda W mankietach z celuloida ♪
♪ Ten Freud się kocha we mnie A mnie jest tak przyjemnie ♪
♪ Że wciąż popełniam nowe Czynności pomyłkowe ♪
- Uwielbiam panią. Mogę prosić o podpis? - Dobrze.
Kalinko! Kalinko! Ty moja przesłodko.
Kalinko, tyś je tako dobro.
- Marian! - Jo by cię zjadł.
Panie kochany, ale ja jestem niezdrowa. Sam tłuszcz.
- Marian, pójdź do domu! - Czekaj, nie ida.
Tyś jak pączuś lukrowany, jo by cie zjadł.
Ja panu zabraniam mnie jeść.
Żona na pewno pyszny obiad w domu nagotowała.
Wstydu nie masz. Ostaw naszych chłopów w pokoju!
Dziękuję.
- Serwus, Kalinko, moja kochana! - My się znamy?
Kalina!
No co ty.
- Nie poznajesz mnie? - Nie.
No graliśmy razem na Wybrzeżu.
A, coś mi świta.
Molski. Rysiek Molski.
A, Rysiek.
Bardzo miło cię widzieć, ale, jak widzisz, jestem zajęta.
To ja poczekam na ciebie na korytarzu.
- A po co? - Bo chcę cię zaprosić na kolację.
- Ale ja wracam do Warszawy. - Mój kierowca cię odwiezie.
- Kierowca? - Wyobraź sobie, że…
Zostałem dyrektorem działu rozrywki w telewizji.
- Pierdolisz. - Nie.
O kurwa.
Dyrektor Molski zaprasza na kolację.
Dziękuję, ale jestem umówiona na kolację w Warszawie z mężem.
Tak?
Tak.
- Jesteś pewna? - Najzupełniej.
Ale skoro jesteś moim dyrektorem, na pewno się jeszcze spotkamy.
„Miłość była czymś nowym w moim życiu.
Dotąd zajmował mnie tylko boks i nauka, ponieważ musiałem być samodzielny.
Teraz znalazłem się w sytuacji człowieka,
który nie mając dotąd nic wspólnego z pieniędzmi,
został mianowany dyrektorem banku”.
Zawsze piszesz w gruncie rzeczy o miłości.
I ja przez ciebie też, bo od ciebie zrzynam.
A to ciekawe, bo myślałem, że ja zrzynam od ciebie.
Ciągle słyszę, że Dygat zrzyna od Konwickiego.
A ja słyszę, że Konwicki zrzyna od Dygata.
Może za dużo gadacie przez telefon.
- W sam raz rozmawiamy. - Dzień dobry.
Oto najlepszy przykład artystycznej symbiozy.
Zaopiekuje się pan mną?
Proszę pani, ja już opiekuję się pewnym facetem o imieniu Tadeusz
i to zajmuje mi dość sporo czasu.
No to do widzenia.
[chichot]
Tadziu, toż to ładna panienka!
Po ciulu fest! Jak laleczka.
Widzę, ale ja lubię urodę położoną na inteligencję.
Pierdolenie, Tadeusz.
Ładna panienka to ładna panienka.
Ty się musisz, Kaziu, jeszcze szalenie dużo o życiu nauczyć.
Słyszałem, że najwięcej się można nauczyć przy wódeczce.
- Trzy wódeczki! - To prawda.
Przed dwunastą? Aż tak ekstrawaganccy nie jesteśmy.
Dwunasta! Kurwa! Próba!
[dynamiczna muzyka]
[trąbienie]
Moment, kretynie. Nie widzisz, że jestem zajęta?
[trąbienie]
No jedź, babo, no!
Zaraz ci przepona wysiądzie i sinicy dostaniesz.
- Pani Kalinka, gwiazda nasza. Boże! - Dzień dobry.
Jak pani pięknie dzisiaj wygląda.
- Zaczęli już? - No zaczęli, zaczęli.
- Wściekli? - Jakby się pani raz nie spóźniła,
toby pomyśleli, że się pani coś stało.
Cholera. Francuskie szminki najlepsze. Tylko nigdzie ich nie można dostać.
- Tak, słyszałem. - Coś dla pana mam. Cielęcina.
Nie za wiele, ale zawsze coś na ząb.
Rany Julek! Dzień dobry, panie kierowniku.
Dziękuję bardzo, pani Kalinko.
Skąd pani te mięsa bierze? Halo!
Skąd pani te mięsa bierze, słyszy pani?
Mam swoje sposoby.
Do widzenia.
Wstydziłby się pan tak mizdrzyć do niej.
A co ona pani przeszkadza, pani Krystyno!
Panu to ta cielęcina całkiem na mózg padła.
[gwar i śpiewy]
Dzień dobry.
Jesienna dziewczyna. Miło, że wpadłaś.
Jeremi już ściągał panią z portierni, żeby cię zastąpiła.
Narażasz mu się, ostrzegam.
Przepraszam, ja się naprawdę staram,
ale nie mam zegarka.
- Za 10 minut ćwiczymy twoje pozycje. - Oczywiście.
- Daj. - Kurwa mać, znowu podpadłam.
- Jeremi tylko taką groźną minę robi. - Nie Jeremiemu.
- A komu? - Naszemu nowemu szefowi.
Już go poznałaś?
Grałam z nim kiedyś.
- I co? - I się do mnie przypierdalał.
Niestety, chyba mu nie przeszło.
Po Barbórce przylazł do mnie do garderoby i chciał mnie zabrać na kolację.
- I co? - Nie poszłam. Cholerny nudziarz.
Teraz go widziałam na korytarzu. Obrażony.
Ale ludzie dobrze o nim mówią. Że aktor, że swój chłopak.
Może przesadzasz? Kolacja to jeszcze nic złego.
Ta, kolacja. Żeby do mnie z chujem spod stołu wyskakiwał?
No to…
może niech idzie dzisiaj z nami na wódeczkę do SPATIF-u?
- Może. - Nie „może”, tylko tak.
To nasz dyrektor, trzeba z nim dobrze żyć.
Poza tym to bardzo sympatyczny facet.
Sam mówi, że kiepski z niego aktor,
ale nadrabia wdziękiem.
Tylko się nie zakochaj. Co by Janusz powiedział?
- Miałaś rację. - Z czym?
Wydaje mi się, że Janusz sypia z tą tancereczką.
Z tą Kamilą.
Z tą baletnicą z długimi nogami?
- Przecież to jest pizda. - Pizda?
To słodkie dziewczę. I świetna tancerka. Najlepsza w Warszawie.
- Najlepsza? Idiotko! To jest pokraka! - Uspokój się!
Nie. Takie oszustki mnie kurewsko denerwują!
- Jakie oszustki? - Takie, co udają ładne.
Ona wcale nie potrafi tańczyć. Zwróć też uwagę, że ma lekkiego garba.
I zeza.
I do tego krzywe nogi. Zobacz, jak ona chodzi. Tak!
Moi drodzy, czas nagli. Niebawem wchodzimy na żywo.
No faktycznie, krzywo chodzi.
- Nad czym pan teraz pracuje? - Ja panu powiem.
Panna Marysia.
- Zagra u mnie w filmie. - Staś pogardza pracą.
Kalina musi go zamykać w pokoju na klucz jak jakiegoś niebezpiecznego wariata,
żeby chociaż jedną linijkę napisał.
Ale o czym?
O miłości, o miłości.
Tyle się dzieje w kraju, a pan o miłości? Nie o sytuacji?
Oj, w życiu nie napisałbym książki o sytuacji.
Uwaga!
Proszę. Kamera.
Akcja!
[nastrojowa muzyka]
♪ Patrzę na ciebie Już tylko ciebie widzę ♪
♪ Patrzę na ciebie, Nie, wcale się nie wstydzę ♪
♪ Patrzeć na ciebie ♪
♪ Patrzę na ciebie, gdy w nocy nie śpię Zawsze patrzę na ciebie ♪
♪ I gdy na innych patrzę Patrzę na ciebie ♪
♪ Tak jak na słońca zachód ♪
♪ Na dym z dalekich dachów ♪
♪ Jak na widziany z bliska ♪
♪ Deszcz na wierzbowych listkach ♪
♪ Patrzę na ciebie Zielonym światłem oczu ♪
♪ Znaczę ja ciebie, byś oczy moje odczuł ♪
♪ Patrzę na ciebie Byś spojrzał i zobaczył ♪
♪ Zrozumiał, co to znaczy ♪
♪ Tak patrzeć na ciebie ♪
Doskonała, prawda?
Uf, nareszcie.
Dobrze było. Całkiem dobrze.
Dobrze, że cię widzę, Rysiek. Słuchaj, głupio wyszło z tą kolacją.
Nie gniewaj się.
Myślałem, że docenisz moje zaproszenie, Kalina.
- Ja tu nie jestem byle kim. - Wiem, wiem.
Słuchaj, nie chcę, żeby między nami było ponuro.
Wynagrodzę ci tę kolację.
- Tak? - [potakuje cicho]
- A jak? - A chodźmy razem na wódeczkę!
- Idziemy wszyscy po nagraniu. - Wszyscy…
Rysiek, daj spokój. Jesteś naszym nowym szefem
i wszyscy chcą cię poznać.
No!
Skoro tak mnie ładnie prosisz.
Bardzo, kurwa, dobrze. Zobaczysz, jaki to jest świetny zespół.
[dzwoni telefon]
SPATIF, dobry wieczór.
Holoubek?
Nie, nie ma.
[nastrojowa melodia na fortepianie]
Nic się nie zmieniłaś, Kalina. Nic się nie zmieniłaś.
- Dalej jesteś taka magnetyczna. - Daj spokój.
Wszyscy na ciebie patrzyli na Barbórce. Chyba zahipnotyzowałaś tę widownię.
Miałaś nad nimi władzę.
- Zawsze jej zazdrościłem tej charyzmy. - Oj, nie przesadzaj.
Ty też znowu nie byłeś takim mało zdolnym aktorem, jak mówili.
- Aktorstwo jednak nie było dla mnie. - Może się urodziłeś dyrektorem.
[śmiechy]
- No, nie jestem taki jak ty, Kalina. - Daj spokój.
Naprawdę! Jesteś piękna, jesteś zdolna, ludzie cię ubóstwiają.
I masz w sobie jeszcze coś takiego, czego po prostu nie da się zapomnieć.
Rysiek, nie przesadzaj.
O kurwa!
- Co się stało? - Ale futro weszło!
Daj spokój, Kalina. Jesteś sto razy ładniejsza.
Ale nie mam takiego futra. Wiesz, ile forsy to musi kosztować?
Takiej gwiazdy nie stać na futro? Co to za kraj?
No, Rysiek, w telewizji marnie płacisz i gwiazdy nie mają się w co ubrać.
A, dlatego potem półgołe występują.
Dokładnie!
- Będziesz miała to futro. - Tak?
Tak.
Chodź.
No chodź, chodź. To jest polecenie służbowe.
Skoro służbowe, to chyba nie mam wyjścia.
- Dobry wieczór, panie Franiu! - Dobry, panie Heniu.
Zostało coś świeżego? Tylko z ręką na sercu.
Z ręką na sercu to inwalidę polecam.
Tatara ja nie jadam.
To jak nie inwalidę, to świeżą wódeczkę proszę zamawiać.
Tego to nie odmówię.
Ale to nie tu, do baru chodź. Dziękujemy!
Proszę.
Panie Franiu kochany!
Ta dama chciałaby przymierzyć futro.
Niestety, nie mam. Ale za tydzień, dwa coś szykownego załatwię.
- Jakie to ma być futro? - Nie kupić, przymierzyć. Tamto. Tam wisi.
- Panie kolego, to nie przymierzalnia. - Poniekąd jednak tak.
No nie mogę. To jest futro żony ambasadora…
Dobrze, panie Franiu kochany.
Ja za tę usługę uczciwie zapłacę, żeby pan Franio stratny nie był.
- Ale ja lubię swoją pracę. - A mnie pan nie lubi?
Uwielbiam, pani Kalinko.
- Ale wolę swoją pracę. - Naprawdę?
No niech będzie. Ale po starej znajomości.
O kurwa, jakie piękne!
- Zobacz! Mięciutkie. - Chodź
Zakładaj.
No i jak?
Olśniewająco.
A ja?
Jak?
- No, kurewsko pięknie. - Tak?
- Tylko trochę za ciasne. - A na mnie za duże. Zamieniamy się.
Uwielbiam cię, Kalina.
Od dzisiaj mów mi Stefan.
- Zaśpiewasz dla mnie? - Co?
Zaśpiewaj dla mnie, tak jak w studio.
Ja przedtem w studio nie śpiewałam, tylko markowałam. To playback.
To teraz zaśpiewaj naprawdę.
Przestań. Nie chcę, żebyś wiedział, jak fałszuję.
Śpiewaj.
No śpiewaj, śpiewaj.
♪ Patrzę na ciebie ♪
♪ Już tylko ciebie widzę ♪
♪ Patrzę na ciebie ♪
♪ Nie, wcale się nie wstydzę ♪
♪ Patrzeć na ciebie ♪
Kalina, mogłabyś mnie pokochać?
Nie, Rysiek. Nie mogłabym.
Dlaczego nie?
Daj spokój, chodźmy stąd.
Ale dlaczego nie? Ja chcę się z tobą kochać.
- Rysiek! - Kalina, ja chce się z tobą kochać.
- Daj mi chociaż jedna wspólną noc. - Kurwa, nie ma mowy. Daj spokój!
Nie ma mowy! Kurwa!
- Już! - Ale dlaczego nie?
- Pierdolisz się z każdym, wszyscy wiedzą! - Rysiek!
Pierdolę się, z kim chcę, a tobie nic do tego.
- Dobranoc, pani Kalinko. - Dobranoc, panie Franiu.
[w oddali gwar rozmów i biesiady]
[melancholijna melodia]
[rytmiczna melodia budująca napięcie]
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Halo!
O matko przenajświętsza! A co siostra tu robi?
Czy ja umarłam czy co?
Nie. O ile mi wiadomo, cały czas żyjesz.
A jak siostra tu weszła?
Ja tu nie weszłam, dziecko.
Ja ci się ukazuję.
I co? Będziemy tak siedziały?
Tylko zasieję w tobie ziarno niepokoju i pójdę.
Ależ oczywiście, proszę bardzo.
Tylko po co zasiewać ten niepokój?
A, to już musisz się sama domyślić.
[muzyka cichnie]
Dzień dobry.
[mówi po wietnamsku]
- O Boże… - [mówi po wietnamsku]
Kurwa, nie wiedziałam, że teraz mówi się tu po chińsku.
To wietnamski. Była u nas delegacja i nauczyłam się paru zdań.
- Prawda, że pięknie brzmią? - Pięknie. Jakie pani zna jeszcze słówka?
[Nina mówi po wietnamsku] To znaczy „dziękuję”.
[mówi po wietnamsku]
- [Nina] Proszę. - Tak?
Tak, być może, być może.
Ale proszę mnie nie błagać. Czuję się z tym niezręcznie.
Tak, jestem surowy, ale sprawiedliwy. Wszyscy to wiedzą.
To wszystko zależy od tego, jaką ja decyzję podejmę.
Do widzenia.
Jak zwykle spóźniona, pani Kalino.
Jaka pani? Co ty pieprzysz?
Jak pani wie, ja panią ogromnie cenię, pani Kalino.
- Wręcz uwielbiam. - Oj, wiem, wiem.
- Przepraszam, czy podać coś? - Nie trzeba.
Kawę. Z cukrem.
Ale niestety,
zmuszony jestem zawiesić pani udział w spektaklach telewizyjnych.
Zmuszony?
A któż to cię zmusza?
- Naród. - [śmieje się cicho]
- Naród. - Tak, naród.
Ciągle dostajemy listy ze skargami.
Ludzie nie chcą pani oglądać.
A czemuż to, jeśli wolno wiedzieć?
Są oburzeni. Pani strojem na Barbórce.
Pani dekoltem, krzyżykiem.
Całą panią są oburzeni.
Rysiu, ostatnio mówiłeś, że ludzie mnie uwielbiają.
Pani Kalino,
społeczeństwo nie chce pani oglądać.
Społeczeństwo jasno to wyraża i podjęło decyzję.
- Jakie, kurwa, społeczeństwo? - My.
Mąż wmówił pani, że wszyscy panią kochają,
bo sobie wymyślił, że będzie pani taką naszą polską Marylin Monroe.
A pani w to uwierzyła.
A prawda jest taka, że nikt pani nie chce.
Dlatego ogromnie ubolewam,
że pani wybitny talent się zmarnuje, ale… nie mam wyjścia.
Muszę panią prosić, żeby od tej pory
nie przychodziła pani do gmachu telewizji.
No, Rysiek. Pięknie.
To jest zdecydowanie twoja rola życia.
[skoczna melodia na gitarze]
[szczekanie psa]
[głos Stanisława w tle]
Co się stało?
- Wypierdolił mnie z pracy. - Co?
Nie mam wstępu do telewizji.
Chciał, żebym się z nim pierdoliła. Nie skorzystałam.
Możecie być ciszej trochę?
- Ciszej? - Rozmawiam z Tadziem.
Zawsze rozmawiasz z Tadziem!
Lucek, zobacz, jaka zazdrosna się zrobiła.
Ten chujek wyrzucił ją z telewizji, rozumiesz?
A dlaczego?
- Bo dała mu kosza. - Ach…
- Co, ciebie to bawi? - No naturalnie.
Kolejny palant, który nie potrafi ci się oprzeć.
A, czyli to moja wina.
Kalinko, nie bądź dzieckiem. Daj.
To wszystko, co masz do powiedzenia?
A co ja mam ci jeszcze powiedzieć?
Chrzań tego niewyżytego idiotę. On zrobił z siebie głupka, a nie ty.
Wyrzucił mnie, słyszysz?
Dobrze. To tylko jakiś żałosny urzędniczyna.
Dzisiaj jest Molski, jutro będzie następny.
A ty jesteś jedna jedyna, więc nie histeryzuj.
Nie histeryzuj, Kalina!
Nie lubię tego, wiesz o tym.
- Dzwoń do Jeremiego. - Nie będę do nikogo dzwoniła.
Poza tym ciągle jest zajęte.
Jesteś ponętną kobietą i niektórzy faceci tracą dla ciebie głowę.
Spójrz na Lucka.
- Halo? - [Lucek] I co teraz będzie?
Nie wiem. Chciałabym go kopnąć w dupę.
Słyszałeś, Tadzieńku?
[plusk wody]
[pukanie]
Daj już spokój.
Widziałaś gdzieś moje opowiadanie?
Które?
To, które czytam zawsze, jak mnie pytają, nad czym pracuję.
- A, dyżurne niedokończone. - Dyżurne niedokończone.
Ja je trzymam nadal.
[Lucek gra i śpiewa]
♪ Tak mi źle, tak mi źle, tak mi szaro ♪
♪ Każdy dzień ciągnie się jak makaron ♪
♪ Wtedy był wiatr i mgła, porcja mżawki ♪
♪ Zmokłaś ty, zmokłem ja Zmokły na drzewach kawki ♪
♪ Zmokły pończochy dwie typu ye-ye ♪
♪ I mój cud Beatles but się rozkleił ♪
♪ Ale najgorsze chyba, że Starzy nie puszczą więcej cię ♪
♪ Tak mi źle, tak mi źle, tak mi źle ♪
[plusk wody]
Dziękuję ci bardzo.
Nie masz białego?
A po co ci ręcznik?
Dla Kazia Kutza.
Idziesz?
- Serwus, Kalina. - Serwus.
- Trzymaj. Przyda ci się. - Ja się już dzisiaj myłem.
Ale to jest rekwizyt na spotkanie autorskie.
Za chuja nie wiem, co chcesz zrobić.
To sobie wyobraź: ja jestem bokserem,
ty jesteś moim trenerem i idziemy stoczyć walkę.
To teraz chce mi się tam iść.
[Stanisław] Kiedy pisałem Jezioro Bodeńskie, cierpiałem skrycie,
bo niewola, w której znalazł się nasz bohater
jest niezwykle niemęska.
Proszę się nie śmiać, to prawda.
Niewola, także ta nasza codzienna, jest w jakiś sposób żenująca, bezwolna,
zniewieściała, pozbawiona ducha walki.
Wtenczas naprawdę tak myślałem.
[chłopak] Ja mam takie pytanie.
Jakie pana zdaniem są dzisiaj kierunki w polskiej literaturze?
Nie wiem.
- Pan żartuje. - Naprawdę nie wiem
i myślę, że tego nie wie nikt.
Ludzie piszą, bo są pisarzami.
A może mają coś do powiedzenia?
Proszę wierzyć, że często piszą, chociaż nie mają nic do powiedzenia.
Robią to tylko dlatego, żeby udowodnić, że są pisarzami,
i oczywiście żeby nie stracić posady.
Ale wtedy stwarzają sztuczne problemy,
sztuczne życia, sztucznych bohaterów.
Pan jest niesprawiedliwy!
Oczywiście istnieje paru pisarzy
o dużej i niezafałszowanej osobowości.
I oni faktycznie piszą, kiedy mają coś do powiedzenia.
Ale nie reprezentują kierunków. Raczej samych siebie.
Właśnie. No bo co to właściwie są, te kierunki?
Walka stop!
Moi państwo, wybaczcie, ale trener uznał, że to pytanie mnie już przerasta.
Także nie ma sensu, żebym dalej walczył. Dziękuję.
Ależ z niego arogant.
- Daj spokój, on jest uroczy. - [Stanisław] Dziękuję bardzo!
A co pan sądzi o filmach Bergmana?
Dobrze sądzę. Szalenie było miło.
- Dziękujemy. Do widzenia. - Do widzenia.
A pan co sądzi o filmach Bergmana?
- Jak ty to robisz? - Co?
Że z nich kpisz, a oni cię za to uwielbiają.
- Ja z kogoś kpię? Kaziu? - Nigdy.
- Ja po prostu nie traktuję ich poważnie. - Ani ich, ani siebie.
Daj, daj.
[muzyka i gwar]
Dawniej tyle kobiet tu nie przychodziło.
Nic się nie zmieniło.
To tylko pijaczki i kurwy, co zamawiają dewolaja i melbę.
Co dla szanownych państwa?
Butelkę wódki albo dwie na dobry początek.
- To wszystko? - Koniak, proszę.
A ja dewolaja i melbę, jak zwykle.
Poznajcie Maję.
- Bzowska Maja. - Skończyła szkołę teatralną
i chciałaby tak z bliska,
na własne oczy przekonać się, na czym polega prawdziwe życie.
Kazia nie należy zbytnio słuchać.
On o prawdziwym życiu nie wie zbyt dużo.
- My zresztą też nie. - O, jak ja panów uwielbiam.
Panowie jak robią te wszystkie rzeczy, to są jacyś niebywali.
Ja bym mogła się od panów uczyć do utraty tchu.
Ciekawa koncepcja.
Nie wiem tylko, co na to żona.
O, droga pani.
Mój mąż jest już niestety szalenie zajęty uczeniem mnie aż do utraty tchu.
Maju, jeśli pozwolisz, ja cię nauczę, czego tylko zechcesz.
- A zagram w filmie? - Oczywiście, że tak.
Oczywiście, że w filmie.
Koniaczek jest, dobrze.
- Nie ma jeszcze żadnych terminów. - Jeszcze po jednym.
A to się nowe dobrze składa,
bo zaraz będziemy miały ten teatr telewizji z Adamem.
- No tak. - Kalina, to prawda, co mówią?
- No że Molski cię wywalił. - Baśka, po co takie mocne słowa?
To wywalił czy nie? Bo wszyscy gadają.
Owszem, ale przecież to jakieś wygłupy.
- Na pewno poprosi, żebym wróciła. - Dokładnie.
Przepraszam, ale się zdenerwowałam.
[skoczna muzyka]
Adam! Nie gniewasz się, że cię odbiłam?
No co ty! Mógłbym przetańczyć z tobą całą noc.
Jeszcze nie wiem, kiedy będą następne próby do kabaretu,
ale wiem, że teraz będę miała czas tylko dla ciebie.
Kalina, myślałem, że już ci powiedzieli.
Ale co takiego?
Musiałaś się komuś mocno narazić.
Próbowałem pertraktować, ale kazali mi cię zmienić na…
Przestań, nawet nie chcę wiedzieć.
[muzyka zwalnia, dźwięki rozmywają się]
[dynamiczny, tajemniczy rytm]
Idziemy stąd, kurwa.
[nadal gra rytmiczna, lekko niepokojąca muzyka]
[muzykę słychać już tylko w oddali]
Hej, chodź!
- Dobry wieczór! - [kierowca] Dokąd?
- Przed siebie! - Zapraszam!
Chodź! Chodź, głupia!
[jednostajna, monotonna melodia]
[dynamiczny, tajemniczy rytm]
[muzyka cichnie]
[warkot silnika]
To koniec. Wysiadka.
[szeptem] To koniec…
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
[chichot]
[wesołe okrzyki]
[spokojna melodia w tle]
O, kurwa.
- Za kogo on cię ma, chuj głupi. - Pierdolił coś, że…
naród się oburzał na tę moją sukienkę na Barbórce
i dlatego mnie musi zwolnić.
On się po prostu mści.
Piździelec jeden.
No i co teraz?
Nie wiem.
- Musisz do niego iść… - I się z nim przespać?
A co by ci szkodziło?
Idź do niego i mu wygarnij zamiast biadolić jak ofiara losu.
A ty już wygarnęłaś Januszowi, że cię zdradza?
Przepraszam, Xymena. Nie chciałam tego powiedzieć.
No ale powiedziałaś. I pewnie miałaś rację.
Xymena!
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie stopniowo]
- No. Dobrze, że jest. - Zakupy robiłam.
Ale po co pani zakupy robiła? Ja też zrobiłam.
Chleb, masło, jajka na zeszyt wzięłam.
Ale ja wzięłam na zeszyt na bazarze. I co teraz będzie?
Po co jajka kupiła? Jak ja ze wsi przywiozłam te umówione?
Do tego cielęcina i kura. To, co zamawiała.
Ja zamawiałam? Pani kochana, ja teraz nie mam pieniędzy.
Sama mi pani kazała zrobić zakupy!
- Ja kazałam? - Powiedziała pani:
„rano przed sprzątaniem zakupy”.
- Co mi pani… - Ja specjalnie do miasta przyjechałam!
Bez pieniędzy nie wrócę.
Ja też bez pieniędzy nie wracam.
Kurwa. Gdzie jest mój mąż?
Baba od sprzątania z babą od cielęciny się uwzięły.
Trzeba im zapłacić.
Stasiu. Pójdziesz do bab?
- Nie, ja tam nie idę. - A dlaczego?
- Bo jestem mężczyzną. - Aha.
Staś boi się bab.
Myślał, że masz pieniądze.
Nie mam pieniędzy. Nie mam ani grosza.
Ja też nie mam.
Ja też podobnie nie, bo bym wam dał.
Bardzo jesteś sympatyczny.
Ale mam większe ambicje.
Co tu robisz o tej porze, Tadziu?
Telefon mi się zepsuł.
Przyszedłem porozmawiać ze Stanisławem osobiście.
Nie możemy tu zostać na zawsze.
A kto nam zabroni?
[skrzypnięcie drzwi]
[Lucek] Dzień dobry.
A co panie tutaj tak same siedzicie?
[baba od sprzątania] Bez pieniędzy nie wyjdę.
- [baba od cielęciny] Mi też się należy. - [Lucek] Spokojnie, po kolei.
No dobrze.
Proszę.
Proszę. Wystarczy?
[wesoło] No… Do widzenia.
Jak dobrze, że jesteś! Utknęliśmy w pokoju, wiesz?
Jak to utknęliście w pokoju? Drzwi wam się zacięły?
Jakie drzwi?
- No drzwi. - Głuptasie słodki!
Jak ty czasem nic nie rozumiesz.
[spokojna melodia w tle]
Kalina, jesteś na basenie, musisz pływać.
Nie muszę. Mogę patrzeć jak ty pływasz.
Czyli nic nie będziesz robiła?
Chcę siedzieć na brzegu.
Zresztą ostatnio i tak nic nie robię. Tylko zakupy i gotowanie.
Na miłość boską! Kalina!
Zadzwoń do Jeremiego. Niech się za tobą wstawi.
Nie chcę się nikogo o nic prosić.
Proszenie się jest żenujące.
Jakbym słyszał Stasia. Nikt tak nie udaje, że ma wszystko gdzieś.
Daj mi spokój.
- To chociaż chodź popływać. - Nie chcę pływać.
- A ty gdzie? - Zostaw mnie.
Nie mam ochoty na pływanie.
Zostawię cię, jak mi obiecasz jedną rzecz.
- Co takiego? - Że zadzwonisz do Jeremiego.
Aleś się uczepił, jak rzep psiego ogona.
[gwizdek]
[rytmiczna muzyka]
Jest gwiazda.
Nawet niebrzydkie te toczki.
Spójrz, jak ludzie z uczucia wyzuci niskiej chuci oddają się w ucisk.
Jak łódź chuci ich nieraz wyrzuci na życia dno, gdzie giną, bo zepsuci.
Z drogi tej czym prędzej wróć
i w uczucia wsiadaj łódź!
[skoczna muzyka]
♪ Uczucie, nie wiesz, jak ono zdobi Uczucie z ciebie Petrarkę zrobi ♪
♪ Dajże dziewczynie Z miłości coś wynieść ♪
♪ Uczucia ty nie oszczędzaj jej ♪
♪ Uczucie sprawi Że zachwyt dławić cię będzie ♪
♪ Na widok wielu zjawisk ♪
♪ Panowie, panie, uczucie tanie I każdy w stanie jest żywić je ♪
♪ Więc rzuć, rzuć chuć! ♪
♪ I miast żyć chucią Ku uczuciom ty się zwróć! ♪
♪ Spójrz, jak ludzie z uczucia wyzuci Niskiej chuci oddają się w ucisk ♪
♪ Jak łódź chuci ich nieraz wyrzuci Na życia dno, gdzie giną, bo zepsuci ♪
♪ Z drogi tej czym prędzej wróć ♪
♪ I w uczucia wsiadaj łódź! ♪
♪ Uczucie, nie wiesz, jak ono zdobi Uczucie z ciebie Petrarkę zrobi ♪
♪ Dajże dziewczynie Z miłości coś wynieść ♪
♪ Uczucia ty nie oszczędzaj jej ♪
♪ Uczucie sprawi Że zachwyt dławić cię będzie ♪
♪ Na widok wielu zjawisk ♪
♪ Panowie, panie, uczucie tanie I każdy w stanie jest żywić je ♪
♪ Więc rzuć, rzuć chuć! ♪
♪ I miast żyć chucią ku uczuciom ty się zwróć! ♪
[spokojna muzyka i gwar rozmów]
Kalina, cześć!
- Cześć! - O, serwus.
- Dobry wieczór, Wacław Turski. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór, dobry wieczór.
Chodź, powiesz nam, jak to było dokładnie.
- Co? - Chodź!
Wacek, co ty wyprawiasz?
- Ty to rozstrzygniesz, chodź. - Wariat, jak zwykle.
Kalina, czy ty pamiętasz,
jak Rysiek na spektaklu potknął się o scenografię…
Dobry wieczór, pani Nino. Pięknie pani wygląda.
Dziękuję. Bardzo pani jest miła.
Kalina, pamiętasz, jak Rysiek na spektaklu jednym
potknął się o scenografię i się wypierdzielił na scenie?
Pamiętasz to? Co?
Jak żeś go tam zakryła sukienką,
jakieś tam farmazony do mnie mówiłaś,
ja coś odpowiadałem bez sensu.
Było tak czy nie? Bo Rysiek mówi, że nie.
Ależ skąd. Wacek, jesteś kompletnie pijany,
wszystko ci się popierdoliło. To był Waldek Górski.
Przepraszam, muszę wracać.
To może po kielichu?
- Nie. - Ja dziękuję.
- Serwus, Kalina. - Serwus.
I jak ci się podobało?
Bardzo. Naprawdę dziewczyna ma talent.
Te sukienki pod szyję naprawdę piękne, co?
- Naprawdę ci się to podobało? - A co w tym dziwnego?
- Przecież to nie twój styl. - Tak? Ciekawe.
Powinnaś mieć cyc na wierzchu. O tak!
[trzask tacy]
Zwariowałeś?
Przepraszam, ale nie pozostawia mi pan wyboru.
[śmiech mężczyzny]
Niby wyszedłem z wprawy, ale i tak było doskonale.
No, to na pewno musiało być przyjemne.
Jak ktoś się bił, to nigdy nie przestaje tego lubić.
Sama miałam ochotę chujowi przypierdolić.
Nie rób tak!
Ale jak?
Jak to wygląda?
- Niby co? - Albo jesteś damą,
albo machasz pięściami.
Jakby mnie brali pięściarze,
tobym się ożenił ze Zdziśkiem, co z nim kiedyś sparowałem.
Czyli kobieta sama się bronić nie może, bo to źle wygląda?
A od czego macie nas? My i tak jesteśmy brzydcy.
Stasiu, co ty pierdolisz. Mam leżeć i pachnieć?
Nie potrzebuję, żebyś mnie ratował. Sama się uratuję, rozumiesz?
- No oczywiście, pani Jędrusik! - Pytam, czy rozumiesz.
Któż by inny się darł po nocy!
Bez urazy, ale nie potrafisz uratować siebie
- nawet przed wredną sąsiadką. - Że co?
Nie masz pieprzonego pojęcia, o czym mówisz.
[rytmiczna muzyka]
- Nie wygłupiaj się! Gdzie idziesz? - Pierdol się, Stasiu!
[rytmiczna muzyka]
♪ Z kim tak ci będzie źle jak ze mną? ♪
♪ Przez kogo stracisz Tyle szans każdego dnia? ♪
♪ Kto blady świt, noce bezsenne ♪
♪ Tak ci zatruje jak ja? ♪
♪ Przez kogo w pół się golić przerwiesz ♪
♪ Na deszcz wybiegniesz zarośnięty, zły ♪
♪ Kto będzie zdrowie miał i nerwy ♪
♪ Na takie zero jak ty? ♪
Dobry wieczór.
♪ I w którym z miast, przy której z dam ♪
♪ Tak będziesz cierpiał Będziesz taki całkiem sam? ♪
♪ Jak zagrać chcesz kolejną z ról? ♪
♪ Kto się da nabrać na twój ból? ♪
♪ Z kim tak ci będzie źle jak ze mną ♪
♪ I kogo rzucisz tak jak mnie któregoś dnia? ♪
♪ Kto będzie czekał w noc bezsenną? ♪
♪ Ty wiesz ♪
że ja! ♪
[chrapanie]
[gwar ulicy]
Stawiam kupę forsy, że nie zadzwonisz.
No to patrz.
Halo, Jeremi.
Tak. Chciałam zapytać, czy…
nie spotkałbyś się ze mną na przykład jutro w SPATIF-ie?
Tak. Świetnie, o 12.
Będę. Do zobaczenia.
Umówiłam się z nim na jutro.
Jesteś uparty jak osioł.
To prawda.
Tylko ani mi się waż mówić o tym Stasiowi.
[gwar]
Dzień dobry.
Przepraszam. Czekałem na ciebie godzinę w SPATIF-ie, dłużej nie mogłem.
To ja przepraszam. Dobrze, że cię tu znalazłam.
- Zaczęliście już próby? - Tak, rozkręcamy nasz kramik
z piosenkami i anegdotkami.
A co tu kręcą?
Kronikę.
Słuchaj, Jeremi.
Chciałam zapytać, czy może mógłbyś…
Dzień dobry, panie Jeremi.
O!
A co ona tu robi?
Niestety gra.
Ale nie została chyba nową jesienną dziewczyną, co?
Tak mi przykro. Nic nie wskórałem.
Przecież wiem, że to nie twoja wina.
Wiem, że robiłeś, co mogłeś, poeto mój najczulszy.
Rysiek!
Jesteś chujem.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[dynamiczna muzyka]
Dziesiątka.
Serwus! Jak było?
Serwus.
- Kalina! Jak było? - Dobrze.
Ciągnięty daleko nie ujedzie. Brawo!
Ale co Jeremi powiedział? Wracasz do telewizji?
[Kalina] Miałeś o tym nie mówić przy Stasiu.
- Jezu, przestań się go bać. - Co ty pierdolisz? Nie boję się go.
Nie wściekaj się. Pytam tylko, jak było.
Nijak nie było!
- Pewnie się spóźniłaś. - Przestań mnie, kurwa, strofować.
- Po prostu zawsze się spóźniasz. - Ale to ja się spóźniam!
A ciebie co to obchodzi?
- Kalinko, musisz coś z tym zrobić. - Nie, nic nie muszę zrobić.
Dzwonię do Jeremiego.
- Tak, widziałam się z nim. - No i?
- Powiesz, co się stało? - Nie.
Najlepiej będzie, jak już sobie pójdziesz.
Co ty mówisz?
Spakuj swoje rzeczy.
[spokojna muzyka]
♪ Wszystko skończone, możesz iść ♪
♪ Rozpaczać nie ma nad czym ♪
♪ Byliśmy razem, ja i ty ♪
♪ Tak było jak w teatrze ♪
♪ Między nami nic nie było ♪
♪ Wspomnień nie ma żadnych ♪
♪ Nic nie było prócz miłości ♪
♪ Ale nam ją skradli ♪
♪ Za dzień już nie spotkamy się Więcej przecież ♪
♪ Za tydzień zagubimy się W wielkim świecie ♪
♪ Za miesiąc w sercu zgoją się rany ♪
♪ A za rok, to śmieszne ♪
♪ Rok wytrzymamy ♪
♪ Znajdziemy sposób Aby zły czas zabijać ♪
♪ Nie będzie znów tak bardzo źle ♪
♪ Lecz o jedno tylko proszę ♪
♪ Gdyby jakaś słabość ♪
♪ Nie dała mi przeczekać ♪
♪ I gdybym choć z daleka ♪
♪ Wołała „wróć” ♪
♪ Nie wracaj już ♪
- Pas. - Pas.
[muzyka i odgłosy filmu]
[szepty widowni]
[szeptem] Chcesz karmelka? Mama dała nam karmelki.
Masz, dobre.
Miłośników srebrnego ekranu wciąż przybywa.
Naród masowo wykupuje odbiorniki telewizyjne.
I trudno się dziwić.
Trwają właśnie próby do Kabaretu Starszych Panów.
Program to najpilniej strzeżona tajemnica,
ale możemy ujawnić, że pojawią się nowi aktorzy i nowe postacie.
[spokojna melodia]
♪ La, la, la, la, każdego dnia ♪
♪ Się za mną snuje ♪
♪ „La Valse du mal” Ten walczyk, co mnie zniszczyć chce ♪
♪ Jest na mnie zły, nie ufa mi ♪
♪ Bo wie, co knuję ♪
♪ I nikt, i nic ♪
♪ I nawet on nie zdoła wstrzymać mnie ♪
♪ Przekwitły georginie i Przez pięciolinię moich dni ♪
♪ Powoli płynie ze mną w dal „La Valse du mal” ♪
♪ I dręczy mnie ♪
♪ I tak się źle mną opiekuje ♪
♪ „La Valse du mal” Wesoły walczyk, co mnie zniszczyć chce ♪
♪ Zdołałam już polubić go W mych wędrówkach aż na dno ♪
♪ Powoli grzejąc w palcach cienkie szkło ♪
♪ Naiwność melancholii tej Potrafiła krzepić mnie ♪
♪ Gdy wątpiłam Gdy szans było wokół coraz mniej ♪
♪ La, la, la, la, tak się co dnia ♪
♪ Wciąż za mną snuje ♪
♪ „La Valse du mal” Ten walczyk, co mnie zniszczyć chce ♪
♪ Łudzi się, że walizki swej Już nie spakuję ♪
♪ Zostanę z nim w tym mieście Gdzie nikt nie pokocha mnie ♪
„Kobiety dysponują
pewnymi szczególnymi westchnieniami odporno-zaczepnymi,
które mając formalnie wyrażać,
że są one słabe, bezsilne i maltretowane,
zawierają skrycie ładunek niesłychanie ostrej
zniewagi.
Może powinieneś zacząć pisać więcej o mężczyznach?
[spokojna melodia w tle]
[okrzyki za oknem]
[matka Henia] To go przeproś. W tej chwili przeproś Henia!
[matka Henia] Bo się doigrasz! Przeproś Henia!
Zostaw go, stara ruro, słyszysz?
A pani niech się nie wtrąca! To chyba nie pani dziecko!
Patrz się na mnie, jak do ciebie mówię. Przeproś go.
Zostaw go, stara kurwo! Słyszysz, co mówię?
Ma przeprosić mojego syna.
- Masz za co przepraszać? - Nie.
- To nie przepraszaj. - Nie przeproszę.
Chodź, Heniuś. Idziemy. Jakaś niewyżyta wariatka.
Ale mama Heńka miała minę, jak przyszłaś!
- O co poszło? - No bo Heniek powiedział,
że samolotem nie można lądować na wodzie.
- A przecież można, prawda? - Prawda. Bardzo dobrze zrobiłeś.
Chodź, bo zimno.
[dynamiczna muzyka]
[w oddali głośna, taneczna muzyka]
- Mogę sobie oko poprawić? - Pewnie, wchodź.
Co się dzieje? Leżysz w wannie? Tam wszyscy tańczą!
Mi się nie chce tańczyć.
- Czyli jest źle? - Nie wiem, co jest ze mną nie tak.
Nic nie jest z tobą nie tak.
Kalina, to wariat. Biega po telewizji i każdego zwalnia. Wczoraj zwolnił Ninę.
- Jaką Ninę? - Tę sekretarkę, co mówi po wietnamsku.
Za co?
No za co?
Nie myśl o nim. Nie daj mu tej satysfakcji.
Idziemy tańczyć.
Zaraz, tylko skończę palić.
[dynamiczna muzyka]
I taką cię, kurwa, uwielbiam!
- Jaką? - Niebezpieczną!
- Dzień dobry, pani Kalino. - Nie wolno!
Osobom niezatrudnionym wstęp wzbroniony! Proszę opuścić budynek!
Będzie pani miała poważne problemy.
Xymena! Chodź.
- Kalina? Co ty tu robisz? - Idę się rozmówić z Molskim.
- Chodź ze mną. - Ale...
Chodź, będziesz mi potrzebna.
Niech się siostra odpierdoli!
- No co ty? - Zakonnica mi spokoju nie daje.
Przecież to Jadźka Zawadzka, aktorka.
Faktycznie.
Widzisz, do czego mnie ten chuj doprowadził?
Przepraszam. Pomyliłam siostrę z inną siostrą.
[dynamiczna muzyka]
- No to idę. - A co chcesz zrobić?
Wygarnąć chujowi.
Bosko. A ja co mam robić?
- Ty nic. - Jak to? To po co mnie tu ciągnęłaś?
Bo muszę wiedzieć, że tu stoisz.
- Czyli mam tu stać? - Tak.
- I tyle? - Tyle.
[dzwonek telefonu]
Pomyłka!
To ja idę.
Dlaczego ją wyrzuciłeś?
Ninę?
Co ona ci zawiniła?
To nie twoja sprawa. Wyjdź!
Co jest z tobą nie tak, Rysiek?!
Będziesz niszczył każdą kobietę, która dała ci kosza?
- To nie jest każda kobieta. - A, zakochałeś się w niej, co?
Nawet się, kurwa, normalnie zakochać nie potrafisz.
Nie porównuj się do niej. Ona nie jest taka jak ty.
Czyli jaka?
Prostacka. I wyzywająca.
No tak…
[Kalina] Ona jest subtelna i święta.
Ciekawe, że…
spotkał ją taki sam los jak mnie.
To jest niesamowite, jaki ty masz tupet.
Mam.
A ja tu wrócę.
Czy ci się to podoba, czy nie.
- Powodzenia. - O, pani Jędrusik!
Ja właśnie do towarzysza Molskiego w pani sprawie.
Wygrała pani!
Plebiscyt Expressu Wieczornego .
Przecież to jest wielki sukces! Wielki! Zdobyła pani Złotą Maskę!
Na razie to nieoficjalne, ale dzwonił do mnie naczelny.
Naród na chwilę się na panią pogniewał, ale dowiódł, że panią kocha!
Więc jak, pani Kalinko?
- Dogadamy się? - [głośne westchnienie]
- Zastanowię się. - Wszystko, czego pani zażąda.
No dobrze, ale…
- Mam kilka warunków. - Towarzysz Molski wszystko załatwi.
Na początek mała podwyżka.
Jakoś się zimno robi, a ja marznę w tym nędznym paltociku.
Przydałoby się futro.
Umowa ma być dziś u mnie na biurku, Molski.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
[gwar i rozmowy w sklepie]
- Przepraszam, ja się spieszę. - Gdzie się pani pcha?
Nie będę czekała cały dzień. Jak chcecie, to stójcie.
To jest Kalina Jędrusik!
Jak paniusia taka ważna, to co w tym sklepie robi?!
- Chyba nie chleb kupuje! - Pewnie, że nie.
- Po szampana przyszłam. - Od rana szampana pije!
A w życiu! Ja się w szampanie kąpię.
- 134 złote. - Reszty nie trzeba.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Muszę ci chyba przerwać, Tadzieńku.
Bo właśnie Kalina wróciła
z dwoma butelkami szampana.
Nie, kawioru nie widzę.
Ale wygląda na bardzo z siebie zadowoloną.
[okrzyk]
Słyszałeś, Tadzio?
Tadzio każe ci przekazać, że jestem potworem.
Ale on ciebie rozumie, bo mnie kocha.
Oj, czekaj. Czekaj, Tadzieńku.
Oddzwonię do ciebie.
[rytmiczna muzyka]
♪ Bo we mnie jest seks gorący jak samum ♪
♪ Bo we mnie jest seks Któż oprzeć się ma mu? ♪
♪ On mi biodra opływa, wypełnia mi biust ♪
♪ Żar sączy do ust ♪
♪ Bo we mnie jest seks Co pali i niszczy ♪
♪ Dziesiątki już serc Wypalił do zgliszczy ♪
♪ Kogo zmysłów pożogą ogarnie, już ten ♪
♪ Nie zazna już ten, co spokój i sen ♪
♪ Lecz gdy ofiarę mą trawię żarem To cierpieć muszę ♪
♪ Że ją me ciało tak opętało ♪
♪ Choć oprócz ciała Mam przecież i duszę! ♪
♪ Lecz we mnie ten seks Jak chwast ją zagłusza ♪
♪ Nikt nie wie, że jest Pod seksem i dusza ♪
♪ Więc o takim wciąż marzę Co całość ogarnie ♪
♪ I duszy latarnie ze zmysłów wygarnie ♪
♪ Takiemu ja oddam wśród łez ♪
♪ I duszę, i seks! ♪
♪ Dlaczego stale zły losu palec ♪
♪ Dotyka mnie tym nadmiarem? ♪
♪ Za jakie grzechy płci mojej cechy ♪
♪ Zmysłowym dręczą parem? ♪
♪ Niech tylko lekko pochylę dekolt ♪
♪ Już męski ściele się trup ♪
♪ Niech wypnę odrobineczkę biodro Już rzężą żądze u stóp! ♪
♪ Bo we mnie jest seks gorący jak samum ♪
♪ Bo we mnie jest seks Któż oprzeć się ma mu? ♪
♪ On mi biodra opływa, wypełnia mi biust ♪
♪ Żar sączy do ust ♪
♪ Bo we mnie jest seks Co pali i niszczy ♪
♪ Dziesiątki już serc Wypalił do zgliszczy ♪
♪ Kogo zmysłów pożogą ogarnie, już ten ♪
♪ Nie zazna już ten, co spokój i sen ♪
♪ Lecz gdy ofiarę mą trawię żarem To cierpieć muszę ♪
♪ Że ją me ciało tak opętało ♪
♪ Choć oprócz ciała Mam przecież i duszę! ♪
♪ Lecz we mnie ten seks Jak chwast ją zagłusza ♪
♪ Nikt nie wie, że jest Pod seksem i dusza ♪
♪ Więc o takim wciąż marzę Co całość ogarnie ♪
♪ I duszy latarnie ze zmysłów wygarnie ♪
♪ Takiemu ja oddam wśród łez ♪
♪ I duszę, i seks! ♪
[dynamiczna muzyka]
[śpiewa piosenkę „Bo we mnie jest seks”]