Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับทุนสนับสนุนร่วม ‪จากสถาบันศิลปะภาพยนตร์โปแลนด์)
‪(ชีวิตท่ามกลางสายตาจับจ้อง ‪คาลิน่า เยดรูชิคเปิดเผยความลับ)
‪(เหตุการณ์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ‪อาจเกิดขึ้นจริงหรือไม่จริงก็ได้)
‪(ร้านแฟชั่นชิค)
‪ผู้หญิงในยุคปี 1960 ‪ควรตามแฟชั่น แต่ก็ต้องเจียมตัว
‪เธอควรดูดี แต่ก็ต้องเจียมตัว
‪มีสไตล์ แต่ก็ต้องเจียมตัว ‪และอุทิศชีวิตให้บ้านและครอบครัว
‪ผ้ากาบาร์ดีน
‪ผ้ามัวร์จ้ะ
‪ผ้าคริมเพลน
‪ผ้าทาฟต้า
‪และลวดลายดามาส
‪- อย่าเหยียบหลุมล่ะ ‪- ระวังนะ
‪ขอกุญแจหน่อย
‪ให้ตาย อยู่ไหนล่ะเนี่ย
‪- เร็วเข้า ส่งมา ‪- โอ้…
‪บ้าจริง คุกเข่าลงไปเก็บเลย
‪คุณมีไฟฉายไหม
‪แปลกใจนะเนี่ยที่ไม่มี
‪แต่ฉันมีไฟแช็ก
‪ส่งไฟมาให้ผม
‪เดี๋ยวนะ
‪บ้าจริง สตัส คุณจะทำผมฉันติดไฟนะ
‪ระวังหน่อยสิ
‪บ้าจริง ไม่อยู่นี่ ฉันทำหายอีกแล้ว
‪มักดา!
‪แน่นอน ต้องเป็นคุณเยดรูชิคอยู่แล้ว
‪จะเสียงดังทำไมเนี่ย
‪เราทำกุญแจหายน่ะ คุณนายคิมทาชโควา
‪แล้วจะตะโกนทำไม คุณจะปลุกทุกคนเอานะ
‪คุณมาบ่นฉันทำไมเนี่ย ใจดีหน่อยได้เป็นเหรอ
‪คุณเมา แถมมาคลานอยู่บนถนนนะ
‪ใครเขาทำแบบนั้นกัน คุณควรอายซะบ้างนะ
‪ทำไมฉันต้องอาย สามีฉันไม่ควรอายหรือไง ‪แล้วคุณมาเสียงดังใส่ฉันทำไม
‪เพราะคุณมันปากเก่ง พูดเหมือนรู้ทุกเรื่องไง
‪ฉันเนี่ยนะ ส่วนคุณน่ะใจดำที่สุดในตึก
‪ฉันไม่ขอเสวนาด้วยหรอก
‪ขำอะไรนักหนา ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย
‪ผู้หญิงตะโกนด่ากัน ผมไม่ขอยุ่งด้วยหรอก
‪ฉันจะเรียกทหารพลเรือนมา ‪ถ้าคุณไม่ยอมเบาๆ ลง
‪- อ้อ ‪- ได้ยินไหม
‪ไม่ได้ยินย่ะ
‪- เมาไปล่ะสิถึงไม่ได้ยิน ‪- ก็อาจใช่
‪นั่นสิ เป็นดาราดังซะเปล่า แต่ดันเป็นบ้า
‪คุณเอาแต่เงียบทำไมเนี่ย ยืนเฉยอย่างกับรูปปั้น
‪- ทำไมไม่พูดอะไรสักคำ ‪- มักดา!
‪มักดา!
‪อะไรคะ กุญแจหายอีกแล้วเหรอ
‪- อีกแล้ว ‪- อีกแล้วค่ะ
‪ผมแวะไปหาได้ไหม
‪นี่ตีสามนะ
‪โอ้ พ่อเทพบุตรของเราอยู่นี่เอง
‪- ไม่เคยพลาดเลยนะ คุชส์ ไปนอนได้แล้ว ‪- พรุ่งนี้ขอผมไปหากับอูลากับปิโอตรุสนะ
‪ได้เลยจ้ะ
‪เจ้าขนฟู เรากลับมาแล้ว
‪รีบมาได้แล้ว
‪ฉันมาแล้ว
‪(คาเฟ่)
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪- แล้วคุณล่ะคะ ‪- ฉันขอ…
‪คาลิน่า เธอยังผอมอยู่ได้ยังไงเนี่ย
‪บอกมาเลยนะก่อนที่ฉันจะโกรธ ‪ฉันแทบไม่กินอะไรเลยแต่ก็ยังน้ำหนักขึ้น
‪ฉันไม่ได้ผอม ฉันแค่รัดเอวมาอย่างดีจ้ะ
‪- ฉันต้องไดเอตเพราะยานุสช์… ‪- ฉันต้องขอบอกว่าฉันไม่ไดเอตหรอก
‪- ฉันกลัวน่ะ ‪- กลัวอะไร
‪กลัวนมยานมากกว่าอยากได้ก้นเล็กลง
‪- เธอจะกินนั่นไหม ‪- เธอเอาไปเลย
‪ไปกันเลยไหม
‪เดี๋ยวสิ
‪- ฟังนะ ‪- สวยจัง
‪ฉันว่าจะย้อมผมเป็นสีบลอนด์ละ
‪ผมบลอนด์ เธอเนี่ยนะ
‪เธอชอบล้อคนทำสีบลอนด์ปลอมๆ นี่
‪ใช่ แต่ฉันเลิกล้อแล้ว
‪งั้นใช้ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์สิ
‪อันนั้นดีที่สุดแล้ว ทำผมเสียแต่กัดสีได้ดีเลย
‪- คราวนี้ยานุสช์ไปทำอะไรเข้าล่ะ ‪- ยานุสช์เหรอ
‪อย่ามาหลอกฉันซะให้ยาก
‪แล้วผืนนี้ล่ะ
‪ใส่ผ้ากาบาร์ดีนขึ้นแสดงเนี่ยนะ ‪ฉันดูเหมือนนักโทษหรือไง
‪นี่ผ้าคริมเพลนย่ะ
‪ให้ตาย ไม่มีอะไรให้เลือกเลย
‪เลิกจุกจิกได้แล้วน่า
‪ไม่งั้นเธอได้โป๊ไปร้องเพลง ‪ให้คนงานเหมืองฟังแน่
‪พวกเขาอาจชอบแบบนั้นก็ได้
‪เอานี่แหละ
‪เหมาะเหม็งเลย
‪ฉันจะไม่ดูเหมือนแม่ชีเหรอ
‪ฉันจะตัดคอเสื้อแบบเด็ดสะระตี่ให้
‪เมตรละตั้ง 40 ซวอตือ แม่เจ้า
‪ฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก
‪เราขอสองเมตรค่ะ ขอบคุณ
‪ฉันรักเธอจัง ขอบใจนะ
‪คอเสื้อแบบนี้ เธอใส่ต้องสวยแน่เลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไม่ นั่นเยดรูชิค
‪คล้ายเฉยๆ แต่ไม่สวยเท่า
‪ขอบอกว่าเป็นหล่อนแน่ๆ ฉันไม่เคยชอบหล่อนเลย
‪(อุปกรณ์โทรทัศน์และวิทยุ)
‪ยิ้มเถิด ที่รัก ก่อนคุณจะพูดอะไร
‪ก่อนที่คุณจะกุมมือฉัน ก่อนคุณจะโค้งให้ฉัน
‪ยิ้มเถิด ไม่จำเป็นต้องบอกชื่อเสียงเรียงนาม
‪เพราะตราบที่คุณยิ้ม ฉันก็พอใจแล้ว
‪ยิ้มเถิด เพราะที่รักจ๋า คุณดูดีขึ้นยามยิ้ม
‪ยิ้มเหมือนที่ฉันยิ้ม และให้มิตรภาพของเรา
‪กำเนิดจากรอยยิ้ม มันจะได้คงอยู่แสนนาน
‪ยิ้มแบบนั้นเอาไว้นะ
‪ฉันรักคุณ
‪พูดจริงเหรอ
‪หนุ่มละอ่อนแบบนี้เนี่ยนะ
‪หนุ่มละอ่อน
‪นักแสดง และเพลย์บอย
‪สาวหลายใจที่รักผม
‪ใช่ เชื่อไหมล่ะ
‪โชคชะตามอบร่างกายให้เราเพียงร่างเดียว
‪ฉันไม่ชอบร่างกายของฉัน แต่ก็ต้องยอมรับมัน
‪แต่ฉันก็แสร้งเป็นคนอื่นได้เสมอ
‪โดยเฉพาะเมื่อเดิมพันนั้นสูง
‪เดี๋ยวนี้ฉันมีหลายหน้า
‪ที่เหมาะกับฉันมากกว่าใบหน้าของตัวเอง
‪การสวมหน้ากากเป็นคนอื่นมันให้ความรู้สึกดีเสมอ
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันทำ ก่อนได้พบคุณ
‪ฉันเป็นตัวของตัวเองเพื่อคุณ
‪และแม้ว่านั่นจะไม่มากมายอะไร
‪ยามที่ฉันอยู่กับคุณ ฉันไม่อาจเป็นใครอื่นได้
‪คุณหยุดยั้งถ้อยคำจอมปลอม
‪คุณทำให้ทุกการกระทำเป็นสิ่งจริงแท้
‪แล้วฉันก็กลายไปเป็นเพียง ‪เด็กสาวธรรมดาอีกครั้ง
‪ฉันไม่เหมาะจะเป็นตัวเอง ‪จึงได้แต่ซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้
‪แต่เพียงสบสายตาคุณครั้งเดียว ‪ก็เพียงพอให้หน้ากากที่ฉันสวมร่วงหล่น
‪ไปเดตมาเป็นยังไงบ้างคะ
‪เดตอะไรเล่า ที่รัก กับนักพิสูจน์อักษรนะ ‪เหมือนไปทำงานแบกหามมากกว่า
‪ไม่ใช่นักเขียนทุกคนนะจะเดินทางไปคราโคว ‪เพื่อพบนักพิสูจน์อักษรของตัวเอง
‪แม่สาวคนนี้น่าเบื่อสุดๆ เลยละ ‪เผื่อพูดแบบนี้แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น
‪รู้สึกดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดี ‪- เอากาแฟไหม
‪ขอหน่อยก็ดี
‪ผมขอด้วย
‪ไอร์แลนด์ถล่มเราสองต่อศูนย์เลย
‪แต่แหงละ พวกนั้นบอกว่าเราเล่นได้ดีกว่า
‪เราเล่นได้ดีกว่า แต่เจ้าถิ่นก็เล่นดีด้วย ‪แปลกจริงๆ
‪เล่นได้ดีกว่ากันหมดเลย
‪ให้ผมไปเปิดไหม
‪สวัสดี คุณมาเรียน
‪สวัสดีครับ
‪สาวๆ พวกนี้คลั่งกันใหญ่แล้ว ‪มีโปสต์การ์ด 20 ฉบับได้
‪ผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ ‪สถานีวิทยุเอาแต่เปิดเพลงของผม
‪ผมรู้ ลูกสาวผมจะทำให้ผมบ้าตาย ‪เธอเปิดเพลงของคุณดังสุดๆ ไปเลย
‪- ไปก่อนนะครับ ‪- สวัสดีครับ
‪คาลินคา การแข่งขันดุเดือดขึ้นทุกทีแล้วนะ
‪"ฉันรักคุณกับเสียงของคุณมากเลยค่ะ"
‪"ฉันรักคุณ…
‪กับเสียงของคุณมากเลยค่ะ
‪ฉันนอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงคุณ
‪ช่วยส่งลายเซ็นกับข้อความเล็กๆ น้อยๆ ‪มาตามที่อยู่ด้านล่างนะคะ
‪คุณช่างดึงดูดใจและหล่อเหลา
‪จากยากุดคา เมืองโกรจิค มาโซวิกกี"
‪"ดึงดูดใจและหล่อเหลา" ต้องขอจดไว้หน่อยแล้ว
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีฮะ
‪- ระวังกระเบื้องสีดำนะ ‪- แต่หอยทากไม่อยู่บนนั้นนี่
‪- อยู่สิ อย่าเหยียบมันนะ ‪- มีอะไรกินบ้าง
‪- หน้าตาพิลึกอะ ‪- เพราะเป็นสูตรจากบอมเบย์น่ะจ้ะ
‪จากไหนนะฮะ
‪จากประเทศไกลโพ้น ‪ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินนะ
‪อร่อยนะ
‪บอมเบย์อยู่ที่ไหนฮะ
‪หนูไม่รู้เหรอ ครูที่โรงเรียนสอนอะไรให้บ้างเนี่ย
‪หนูห้าขวบ ยังไม่ได้ไปโรงเรียนหรอก
‪เป็นข้ออ้างที่ดีเลยนะ
‪ฮะ
‪ก็แค่ยอมรับได้ต่างหาก
‪นี่ 14:15 น. เทดซิโอโทรมาน่ะ
‪อร่อยจัง
‪สวัสดี เปล่า โทรผิดแล้ว
‪วางละนะ
‪เทดซิโอไม่โทรมาตามเวลาแฮะ ‪ไม่สมเป็นเขาเลย
‪อูลา เธอจะกินนั่นไหม
‪(วันที่สี่ ธันวาคม ปี 1962 วันคนงานเหมือง)
‪มาเร็ว
‪- สวัสดี เหล่าสหายศิลปิน ‪- สวัสดีครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪สบายดีไหมครับ
‪สวัสดี รู้สึกยังไงบ้าง
‪ตื่นเวทีน่ะครับ
‪ฉันไม่ตื่นเวทีหรอก ฉันร้องต่อจากเยดรูชิค ‪คงไม่มีใครฟังฉันอยู่แล้ว
‪เยดรูชิค หมายถึงคาลิน่า เยดรูชิคเหรอครับ
‪ใช่ เธอสร้างความประทับใจแบบที่ ‪อะไรหลังจากนั้นก็ดูไม่สำคัญเลยละ
‪จริงสิ ทักทายหนุ่มที่จะมา ‪รับตำแหน่งต่อจากผมหน่อย
‪ริสชาร์ด โมลสกี้ ผู้อำนวยการ ‪ฝ่ายบันเทิงโทรทัศน์คนใหม่ครับ
‪เมชิสวาว่า เบอร์ชก้าค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪- มาเรค โนวาโควสกี้ ‪- ยินดีที่ได้พบ
‪แล้วคุณจะไปไหนล่ะครับ
‪ผมจะย้ายไปอยู่ชั้นบนน่ะ
‪ผมจะได้ดูแลสถานีโทรทัศน์ทั้งหมด
‪แหมๆ ได้เลื่อนขั้นสินะคะ ยินดีด้วย
‪- เธอมาที่นี่แล้วเหรอครับ ‪- กำลังเตรียมตัวในห้องแต่งตัว
‪ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รบกวน
‪เธอเป็นเพื่อนผมน่ะครับ เราเคยขึ้นแสดงด้วยกัน
‪(ร้านบุฟเฟต์โรงละคร)
‪อ๋อ เพื่อนนักแสดงสินะ
‪และตอนนี้ก็เป็นผู้อำนวยการ
‪คุณโชคดีนะที่รู้จักเยดรูชิค
‪ตอนนี้เธอเป็นดาวดังแล้ว ‪ไม่ใช่ทุกคนจะได้เป็นเพื่อนกับเธอ
‪คุณก็พูดเกินไป สหายมิคอส ‪เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงทั่วไปนั่นแหละ
‪อีกอย่าง เธอเคยใจอ่อนกับผม
‪ผมอยากให้เยดรูชิคใจอ่อนกับผมบ้างจัง
‪ฟังทางนี้ ขอให้ทุกคนเตรียมพร้อมด้วย ‪วงดนตรีขึ้นเวทีแล้ว
‪เราไปกันเลยไหม
‪- ไปหาคาลิน่าเหรอครับ ‪- ไปนั่งกับคนดูต่างหาก
‪ฉันหารองเท้าไม่เจอเลย
‪ฉันดูเป็นยังไงบ้าง
‪แจ่มไปเลยค่ะ คุณเยดรูชิค
‪แต่คอเสื้อ… มันไปต่ำไปเหรอคะ
‪คอเสื้อก็ต้องต่ำๆ สิ ยิ่งขึ้นแสดงบนเวทีแล้วด้วย
‪ฉันตัวเล็ก คอก็สั้น
‪ถ้าไม่มีร่องอก ฉันได้ดูเหมือนเห็ดแน่
‪ก็อาจเหมือนนิดๆ
‪ไม่นิดแหละ เหมือนสุดๆ เลย
‪ฉันรู้ตัวเองดี ไม่ต้องพูดปลอบใจหรอก
‪คุณพระ ได้เวลาแล้ว ยังจำเนื้อเพลงไม่ได้เลย ‪ร้องท่อนสองผิดตลอด
‪คุณจำเนื้อได้ขึ้นใจแล้วค่ะ
‪ช่วยเตะเอาฤกษ์เอาชัยหน่อยสิ
‪บ้าจริง ก้นฉันใหญ่เบ้อเริ่ม
‪คาลิน่า เยดรูชิค มาขึ้นเวทีด้วยครับ
‪งั้นฉันไปนะ
‪ขอบคุณวงดนตรีโฟลคครับ
‪และถึงเวลาพบกับดาวเด่นของค่ำคืนนี้แล้ว
‪สหายที่รักทั้งหลาย
‪วีรบุรุษนักขุดเหมืองแห่งมาตุภูมิ ‪และภรรยาที่รักของพวกเขา
‪ตามคำขอของเหล่าชนชั้นแรงงาน ‪ขอเสียงต้อนรับคาลิน่า เยดรูชิคครับ
‪ให้ตาย คุณไม่รู้หรอกว่าฉันชอบแบบนี้แค่ไหน
‪ไม่เอา อย่าเพิ่งตื่นเลย ยอดรัก
‪เพราะฉันกำลังฝันแสนงดงาม
‪ฝันนี้ช่างงามล้ำ
‪ยิ่งกว่าโลกแห่งความจริงของคุณ
‪เพราะที่นี่ ใต้เปลือกตาคู่นี้
‪คือชีวิตไร้สาระอันสุดแสนวิเศษ
‪ที่ปิดกั้นความรู้สึกโหดร้ายออกไป
‪และทำให้ความฝันของฉันไร้ซึ่งความหมาย
‪ดังนั้นอย่าพูดถึงโลกแห่งความจริง ‪อันแสนน่าเบื่อเลย
‪ไม่เอา อย่าปลุกฉันให้ตื่นขึ้น
‪ในความฝัน ฉันกำลังเดินผ่านท้องทุ่งด้วยขาคู่งาม
‪ขาของฉันได้กลายเป็นทุ่งหญ้า ‪และตัวฉันกลายเป็นดอกไม้ตูม
‪ผีเสื้อตัวหนึ่งเดินบนตัวฉัน ‪สัมผัสนั้นช่างแผ่วเบาและไร้ห่วง
‪ทว่าเจ้าผีเสื้ออยู่เพียงไม่นาน ‪เพราะการเดินทำให้มันอ่อนล้า
‪มันจึงหลับใหลใต้แสงตะวัน ‪แล้วจู่ๆ ผีเสื้อตัวนั้นก็กลายเป็นชายหนุ่ม
‪ใบหน้าที่ไว้หนวดแบบฟรอยด์ ‪ติดกระดุมแขนทำจากเซลลูลอยด์
‪หนุ่มฟรอยด์ผู้นี้พิศวาสฉัน ‪และนั่นทำให้ฉันสุขสันต์
‪จนลิ้นและริมฝีปากของฉัน ‪เผลอไผลบอกความในใจ
‪- ฉันชอบคุณมากเลยค่ะ ขอลายเซ็นได้ไหม ‪- ได้สิจ๊ะ
‪คาลินคา แม่สาวผู้น่ารักของผม
‪คาลินคา คุณยอดเยี่ยมมากครับ
‪มาเรียน
‪ผมกลืนกินคุณได้เลย
‪แต่ที่รัก ฉันไม่ดีต่อสุขภาพนะ มีแต่ไขมัน
‪- มาเรียน เราจะกลับบ้านกันแล้ว ‪- ผมไม่กลับ
‪คุณเหมือนโดนัทเคลือบน้ำตาล ‪ผมอยากกินคุณทั้งตัวเลย
‪คุณมาเรียนคะ ฉันขอห้ามไม่ให้คุณกินฉัน
‪ฉันแน่ใจว่าภรรยาคุณเตรียมมื้อค่ำ ‪แสนอร่อยไว้รอคุณแล้ว
‪ไร้ยางอายจริงๆ ‪อย่ามายุ่งกับสามีของพวกเรานะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- สวัสดี คาลินคา ยอดรัก ‪- ฉันรู้จักคุณเหรอ
‪คาลิน่าละก็
‪ไม่เอาน่า จำผมไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้
‪เราเคยแสดงด้วยกันตอนอยู่แถวชายฝั่งไง
‪อ๋อ นึกออกแล้ว
‪โมลสกี้ไง ริชีค โมลสกี้ ไม่เอาน่า
‪อ๋อ จริงด้วย ริชีค
‪ยินดีที่ได้เจอนะ แต่ฉันยุ่งอยู่
‪- งั้นผมจะรอแล้วกัน ‪- จะรอทำไม
‪ผมอยากเชิญคุณไปกินมื้อค่ำ
‪แต่ฉันจะกลับวอร์ซอแล้ว
‪- ผมจะให้คนขับรถไปส่ง ‪- คนขับรถเหรอ
‪จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้ผมเป็นผอ. ‪ฝ่ายบันเทิงโทรทัศน์คนใหม่แล้ว
‪- โกหกน่า ‪- เปล่าเลย
‪แม่เจ้า
‪ผอ.โมลสกี้ขอเชิญคุณไปกินมื้อค่ำด้วยกันครับ
‪ขอบคุณ แต่คืนนี้ฉันจะกินมื้อค่ำกับสามี
‪งั้นเหรอ
‪ค่ะ
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจที่สุด
‪แต่ในเมื่อคุณเป็นเจ้านายคนใหม่ของฉันแล้ว ‪ฉันมั่นใจว่าเราจะได้เจอกันอีก
‪(คลับสปาติฟ)
‪"ความรักเป็นสิ่งใหม่ในชีวิตของผม
‪ผมเคยไม่พึ่งพิงใคร ดังนั้นก่อนหน้านี้ ‪ผมจึงสนใจเพียงการเรียนและชกมวย
‪ตอนนี้ผมอยู่ในสถานะของผู้ชายคนหนึ่ง
‪ที่ไม่เคยต้องข้องเกี่ยวกับเงินทอง
‪แต่ได้รับการแต่งตั้งเป็นผอ.ธนาคาร"
‪นายแต่งเรื่องเกี่ยวกับความรักตลอดเลย
‪ฉันก็ด้วย เพราะฉันลอกผลงานนาย
‪แปลกดีนะ ฉันก็ดันนึกว่า ‪ตัวเองลอกผลงานของนาย
‪ฉันได้ยินคนพูดบ่อยๆ ว่าดือกัตลอกคอนวิกกี้
‪ส่วนฉันก็ได้ยินคนพูดบ่อยๆ ว่าคอนวิกกี้ลอกดือกัต
‪พวกคุณอาจโทรศัพท์คุยกันบ่อยเกินไป
‪ก็คุยบ่อยพอควรนะ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪ก็ถือเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ‪ของการพึ่งพิงกันทางด้านศิลปะนะ
‪คุณช่วยรับดูแลฉันได้ไหมคะ
‪คุณผู้หญิงครับ ผมมีคนในความดูแลอยู่แล้ว
‪เขาชื่อว่าเทดัซ ‪และเขาเรียกร้องเวลาจากผมเยอะมาก
‪งั้นก็ลาก่อนค่ะ
‪ไม่เอาน่า เทดซิโอ หล่อนสวยเลยนะ
‪สวยจริงๆ อย่างกับตุ๊กตาเลย
‪ก็พอมองออก แต่ฉันชอบความงาม ‪ที่มาพร้อมสติปัญญามากกว่า
‪พูดแบบนั้นเหลวไหลทั้งเพ เทดัซ
‪สาวสวยก็คือสาวสวย
‪กาซู นายยังต้องเรียนรู้ชีวิตอีกเยอะ
‪ฉันได้ยินว่านายเรียนรู้ได้ดีที่สุดตอนมีวอดก้า
‪- ขอวอดก้าสามแก้ว ‪- ถูกต้องเลย
‪ยังไม่บ่ายเลยนะ ไม่ดื่มแต่หัววันไปหน่อยเหรอ
‪บ่ายแล้ว บ้าจริง ต้องไปซ้อมแล้ว
‪ขันติมีไหม ตาทึ่มเอ๊ย ไม่เห็นเหรอว่าฉันยุ่งอยู่
‪ขับไปได้แล้ว ยัยผู้หญิงนี่
‪ระวังหน่อย เดี๋ยวปอดก็ฉีกจนตัวเขียวหรอก
‪- คุณคาลินคา ดาวดังของเรา คุณพระ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- วันนี้ก็สวยอีกแล้ว ‪- พวกเขาเริ่มซ้อมหรือยังคะ
‪- เริ่มแล้วครับ ‪- อารมณ์เสียกันไหม
‪ถ้าคุณมาตรงเวลาสิ ‪พวกเขาจะคิดว่ามีอะไรผิดปกติกับคุณ
‪บ้าจริง
‪- ลิปของฝรั่งเศสเลิศที่สุดเลยค่ะ ‪- ครับ
‪แต่หาซื้อยากมาก
‪ผมก็ได้ยินมาแบบนั้น
‪ฉันมีอะไรให้คุณด้วย เนื้อลูกวัว
‪ไม่มากนัก แค่พอหอมปากหอมคอ ฉันรู้ว่าคุณชอบ
‪คุณพระ สวัสดีครับ ผู้อำนวยการ
‪- ขอบคุณมากนะครับ คุณคาลินคา ‪- คุณไปหาเนื้อมาจากไหนน่ะ
‪นี่คุณ คุณไปหาเนื้อมาจากไหน ได้ยินที่ฉันถามไหม
‪ฉันมีวิธีของฉันแล้วกัน
‪ไปก่อนนะ
‪คุณนี่หน้าไม่อายจริงๆ ที่ใช้มุกนั้นจีบเธอ
‪แล้วคุณมีปัญหาอะไรกับเธอเล่า คุณคริสติน่า
‪ดูเหมือนเนื้อนี่จะทำให้คุณเพี้ยนไปเลยสิ
‪สวัสดีค่ะ
‪- คุณอูลาบอกให้เรารอครับ ‪- สวัสดี
‪ออทัมน์ เกิร์ล ดีจริงๆ ที่คุณแวะมาได้
‪เยเรมี่กำลังจะขอให้พนักงานต้อนรับ ‪มาเล่นแทนคุณเลย
‪เดี๋ยวก็ตกอันดับสาวคนโปรดเขาหรอก ‪ขอเตือนไว้เลย
‪ขอโทษค่ะ ฉันพยายามแล้วจริงๆ ‪แต่ฉันไม่มีนาฬิกาข้อมือ
‪- เราจะซ้อมฉากของคุณในสิบนาทีนะ ‪- ได้เลยค่ะ
‪ฉันช่วย
‪ให้ตาย ฉันเจอปัญหาอีกแล้ว
‪เยเรมี่ก็ทำหน้าบึ้งไปงั้นแหละ
‪ไม่ใช่กับเยเรมี่
‪งั้นกับใครล่ะ
‪เจ้านายคนใหม่ของเราน่ะสิ
‪เธอเจอเขาแล้วเหรอ
‪- ใช่ เราเคยแสดงด้วยกัน ‪- แล้วยังไง
‪เขาเคยจีบฉัน โชคร้ายจริงๆ ‪เพราะฉันว่าเขายังลืมฉันไม่ได้
‪เขามาที่ห้องแต่งตัวแล้วเชิญฉันไปกินมื้อค่ำ ‪หลังจบโชว์วันคนงานเหมืองน่ะ
‪แล้วไง
‪ฉันไม่ได้ไป ก็เขาน่าเบื่อจะตาย
‪เมื่อกี้ฉันเห็นเขาที่ทางเดิน หน้านี่บึ้งเชียว
‪คนอื่นพูดถึงเขาแต่เรื่องดีๆ นะ ‪บอกว่าเขาเป็นนักแสดงด้วย
‪แล้วเธอไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ ‪แค่มื้อค่ำเอง ไม่เห็นจะเป็นอะไร
‪แค่มื้อค่ำที่ไหนล่ะ ‪เขาจะได้แกว่งจู๋ใส่ฉันใต้โต๊ะน่ะสิ
‪งั้นชวนเขามาดื่มวอดก้ากับพวกเราที่คลับสปาติฟสิ
‪ก็อาจจะนะ
‪ไม่น่าจะสิ ชวนให้ได้
‪เขาเป็นเจ้านายเรา เราต้องญาติดีกับเขาไว้
‪อีกอย่าง เขาเป็นคนดีจริงๆ นะ
‪เขาพูดเองเลยว่าตัวเองเป็นนักแสดงฝีมือแย่
‪แต่เสน่ห์ของเขาช่วยชดเชยให้
‪ใช่ อย่าไปหลงเชื่อล่ะ แล้วยานุสช์ว่ายังไงบ้าง
‪- เธอพูดถูก ‪- เรื่องอะไร
‪ฉันว่ายานุสช์นอนกับนักเต้นชื่อคามิล่าละ
‪นักบัลเลต์ขายาวนั่นน่ะเหรอ
‪แต่ยัยนี่ทุเรศนะ
‪นังทุเรศนั่นเป็นสาวน้อยน่ารัก ‪และเป็นนักเต้นฝีมือดี
‪- อาจเก่งที่สุดในวอร์ซอด้วย ‪- เก่งสุดในวอร์ซอเหรอ เธอโง่หรือเปล่า
‪- หล่อนทึ่มจะตาย ‪- เบาๆ หน่อย
‪ไม่ เพราะคนจอมปลอมแบบหล่อนทำให้ฉันหัวร้อน
‪- จอมปลอมอะไรเล่า ‪- พวกแอ๊บว่าตัวเองสวยไง
‪หล่อนเต้นไม่เป็นด้วยซ้ำ
‪แถมหลังยังค่อมนิดๆ ด้วย
‪ตาเขอีก ขาก็โก่ง
‪ดูนะ หล่อนเดินแบบนี้เลย
‪ทุกคน ไม่มีเวลาแล้วนะ ‪เราจะออกอากาศแล้ว
‪เธอพูดถูก หล่อนเดินตุปัดตุเป๋จริงๆ
‪- ตอนนี้คุณเขียนงานอะไรอยู่ครับ ‪- ผมจะบอกให้…
‪คุณมารีเซีย
‪บอกไปเลย เทดซิโอ
‪เธอจะเล่นหนังของผมละ
‪สตัสเกลียดการทำงาน
‪คาลิน่าต้องขังเขาไว้ในห้องเหมือนคนบ้าอันตราย
‪เพื่อให้เขาเขียนงานสักบรรทัด
‪เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรครับ
‪เกี่ยวกับความรักน่ะสิ
‪เกิดเรื่องมากมายในโปแลนด์
‪ทำไมเขียนเรื่องรัก ‪ทำไมไม่เขียนเรื่องสถานการณ์ตอนนี้
‪ผมไม่เคยเขียนเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองหรอก
‪โปรดทราบ
‪เตรียมพร้อม
‪เดินกล้อง
‪แอ็กชัน
‪ฉันมองคุณ และไม่อาจเห็นใครอื่น
‪ฉันมองคุณ และไม่ละอายเลยสักนิด
‪ที่ได้มองคุณ
‪ฉันมองคุณ
‪ตอนกลางคืนเมื่อฉันตื่นขึ้น ฉันมักจ้องมองคุณ
‪และยามที่ฉันมองคนอื่น ฉันก็เห็นแต่เพียงคุณ
‪เฉกเช่นมองอาทิตย์อัสดง
‪หรือหมอกควันเหนือหลังคาที่อยู่ห่างไป
‪ราวกับได้มองหยดน้ำฝน ‪บนใบหลิวอย่างตั้งอกตั้งใจ
‪ฉันมองคุณ
‪ด้วยประกายสีเขียวในดวงตาฉัน ‪ฉันประทับตราคุณ
‪เพื่อคุณจะได้รับรู้ถึงสายตาที่ฉันจ้องมอง
‪เพื่อที่คุณจะได้มองฉัน ‪เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจความนัย
‪ในสายตาของฉันที่มองคุณ
‪เธอวิเศษเลยใช่ไหม
‪- จบสักที ‪- ออกมาดีเลยละ
‪ดีใจที่ได้เจอนะ ริชีค
‪ฉันขอโทษด้วยเรื่องมื้อค่ำนั่น
‪อย่าโกรธเลยน่า
‪ผมนึกว่าคุณจะดีใจที่ผมเชิญ
‪- ผมไม่ใช่ใครที่ไหนนะ ‪- ฉันรู้…
‪ฉันไม่อยากให้เรามีเรื่องผิดใจกันเลย
‪ฉันจะชดเชยให้คุณ
‪จริงเหรอ
‪- ยังไง ‪- ไปดื่มวอดก้าด้วยกันนะ
‪พวกเราจะไปกันหลังถ่ายเสร็จ
‪พวกเรา…
‪ริชีค ไม่เอาน่า
‪คุณเป็นเจ้านายคนใหม่ของเรานะ ‪ทุกคนอยากเจอคุณ
‪ว่าไงคะ
‪- เพราะคุณขอร้องดีๆ หรอกนะ ‪- เยี่ยมเลยค่ะ
‪แล้วคุณจะได้เห็นว่าทีมเราเข้าขากันดีแค่ไหน
‪คลับสปาติฟ สวัสดีครับ
‪โฮโลแบคเหรอ เขาไม่อยู่ที่นี่ครับ
‪คุณไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลย คาลิน่า ‪ยังดึงดูดเหมือนแม่เหล็กเหมือนเดิม
‪หยุดน่า ริชีค
‪ในโชว์วันคนงานเหมือง ‪สายตาทุกคู่จับจ้องที่คุณเลยละ
‪เหมือนคุณสะกดจิตคนดูอย่างไรอย่างนั้น
‪คุณควบคุมจิตใจพวกเขาได้เลย
‪- ผมอิจฉาเสน่ห์ของเธอมาตลอด ‪- ริชีค อย่าเวอร์น่า
‪คุณก็ไม่ได้ไร้พรสวรรค์ ‪เหมือนที่คนเขาพูดกันสักหน่อย
‪แต่สุดท้ายแล้วการแสดงก็ไม่เหมาะกับผม
‪อาจเพราะคุณเกิดมาเพื่อเป็นผอ.ไงคะ
‪- ผมไม่เหมือนคุณนะ คาลิน่า ‪- โอ๊ย ไม่เอาน่า
‪จริงๆ นะ คุณทั้งสวย ทั้งมีพรสวรรค์
‪ผู้คนชื่นชอบคุณ
‪และคุณมีบางอย่างที่ทำให้ลืมไม่ลงด้วย
‪ริชีค อย่าพูดเวอร์ไปเลยค่ะ
‪ตายแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ดูแม่ขนเฟอร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาสิ
‪ไม่เอาน่า คุณสวยกว่าตั้งร้อยเท่า
‪แต่ฉันไม่มีเสื้อขนเฟอร์แบบนั้น
‪รู้บ้างไหมว่ามันแพงขนาดไหน
‪ดาราดังไม่มีเงินซื้อเสื้อขนเฟอร์เหรอ ‪นี่เราอยู่ในโลกแบบไหนกัน
‪แหม ริชีค รายการทีวีของคุณให้เงินไม่พอยาไส้ ‪จนดาราไม่มีอะไรจะใส่แล้ว
‪อ๋อ ถึงว่าทุกคนถึงนุ่งน้อยห่มน้อย
‪ถูกต้องเลย
‪- คุณจะได้เสื้อขนเฟอร์นั่น ‪- จริงเหรอ
‪ครับ มาเถอะ
‪มาสิ
‪มาน่า นี่เป็นคำสั่งนะ
‪ถ้าเป็นคำสั่ง งั้นฉันก็คงไม่มีทางเลือก
‪สวัสดีครับ คุณฟรานิโอ
‪สวัสดีครับ คุณเฮนิโอ
‪ยังมีอะไรสดๆ ใหม่ๆ บ้างไหม ขอตามตรงนะ
‪งั้นผมแนะนำสเต๊กทาร์ทาร์เลยครับ
‪ผมไม่กินเมนูนั้น
‪ถ้าไม่เอาสเต๊กทาร์ทาร์ งั้นก็วอดก้าเพรียวๆ
‪อันนั้นไม่ปฏิเสธเลย
‪ไม่ใช่ที่นี่ ไปที่บาร์กันเถอะ
‪- ขอบใจนะ ‪- ด้วยความยินดีครับ
‪คุณฟรานิโอที่รัก สุภาพสตรีคนนี้ ‪อยากลองเสื้อขนเฟอร์หน่อย
‪ขอโทษด้วยครับ ผมไม่มีเลย
‪แต่ผมหาเสื้อเก๋ๆ ให้ได้ในหนึ่งหรือสองสัปดาห์
‪- เอาขนเฟอร์แบบไหนครับ ‪- ไม่ได้จะซื้อ ขอลองน่ะ
‪เสื้อขนเฟอร์ที่อยู่ตรงนั้น
‪- คุณครับ นี่ไม่ใช่ห้องลองเสื้อนะ ‪- แต่แอบเหมือนอยู่นะ
‪ผมให้ลองไม่ได้ นั่นของภรรยาท่านทูต
‪โอเค คุณฟรานิโอที่รัก
‪ผมจะจ่ายให้อย่างงามเป็นค่าบริการ ‪คุณจะไม่เสียใจทีหลังแน่
‪แต่ผมชอบงานของผม
‪แล้วคุณไม่ชอบฉันเหรอคะ
‪ผมชอบคุณมากเลยครับ คุณคาลินคา
‪- แต่ผมขอเลือกงานดีกว่า ‪- จริงเหรอ
‪ก็ได้ครับ เพราะเรารู้จักกันมานานหรอกนะ
‪สวยสุดๆ ไปเลย
‪- ดูสิ นุ่มมากเลย ‪- เอาเลย
‪ลองสวมดู
‪ฉันดูเป็นยังไง
‪น่าทึ่งที่สุด
‪แล้วผมล่ะ
‪- หล่อระเบิดเลย ‪- จริงเหรอ
‪แต่มันคับไปหน่อย
‪เสื้อขนเฟอร์นี่ก็ใหญ่เกินไปสำหรับฉัน ‪มาสลับกันเถอะ
‪คาลิน่า ผมชอบคุณมากเลยนะ
‪จากนี้ไปเรียกฉันว่าสเตฟาน
‪- คุณจะร้องเพลงเพื่อผมไหม ‪- คะ
‪ร้องเพลงให้ผมเหมือนที่คุณร้องในสตูดิโอ
‪ตอนอยู่ในสตูดิโอ ฉันไม่ได้ร้องเพลง ‪ฉันลิปซิงค์ตามเทปต่างหาก
‪งั้นตอนนี้ก็ร้องจริงๆ สิ
‪ไม่ละ ฉันไม่อยากให้คุณได้ยินฉันร้องเสียงหลง
‪ร้องน่า
‪เอาสิ ร้องเลย
‪ฉันมองคุณ
‪และไม่อาจเห็นใครอื่น
‪ฉันมองคุณ
‪และไม่ละอายเลยสักนิด
‪ที่ได้มองคุณ
‪คาลิน่า คุณรักผมได้ไหม
‪ไม่ ริชีค ไม่ได้หรอก
‪ทำไมล่ะ
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪- ทำไมล่ะ ผมอยากร่วมรักกับคุณนะ ‪- ริชีค
‪- ผมอยากร่วมรักกับคุณ ‪- ริชีค
‪- ผมขอแค่คืนเดียว ‪- ไม่มีทาง
‪หยุดนะ
‪ไอ้บ้า ไปตายซะ
‪ไม่มีทางซะหรอก พอได้แล้ว
‪ทำไมล่ะ คุณนอนกับทุกคน ใครๆ ก็รู้เรื่องนั้น
‪ริชีค
‪ฉันนอนกับคนที่ฉันอยากนอนด้วย
‪และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณคาลินคา
‪ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณฟรานิโอ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪หวัดดี
‪แม่เจ้า มาทำอะไรตรงนี้คะ ซิสเตอร์
‪นี่ฉันตายแล้วหรือว่าอะไรกัน
‪เปล่าหรอก เท่าที่ฉันรู้ เธอยังมีชีวิตอยู่
‪เข้ามาในนี้ได้ยังไงคะ
‪ฉันไม่ได้เข้ามา เด็กน้อย
‪ฉันปรากฏตัวให้เธอเห็นต่างหาก
‪เราจะแค่นั่งเฉยๆ กันตรงนี้เหรอคะ
‪ฉันจะไปทันทีที่หว่านเมล็ดพันธุ์ ‪แห่งความวิตกกังวลในใจเธอแล้ว
‪แหงละ เชิญเลย
‪ทำไมต้องเป็นความวิตกกังวลล่ะ
‪เรื่องนั้นเธอจะต้องหาคำตอบเอง
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪ขอต้อนรับสู่ประเทศที่สวยงามของเราค่ะ
‪คุณพระ
‪ฉันชื่อนีน่า
‪ให้ตาย ไม่ยักรู้ว่าเราต้องพูดภาษาจีนกันแล้ว
‪ภาษาเวียดนามค่ะ
‪เรามีคณะผู้แทนมาเยี่ยมชม ฉันเลยฝึกไว้นิดหน่อย
‪ภาษานี้เพราะดีนะคะ
‪เพราะจ้ะ เธอพูดคำไหนเป็นอีก
‪"ก่าม เอิน บัน" แปลว่า ขอบคุณ
‪ก่าม เอิน…
‪- บัน ‪- บัน
‪เชิญเลยค่ะ
‪ครับ
‪ครับ ก็อาจใช่
‪แต่เลิกอ้อนวอนผมได้แล้ว มันทำให้ผมอึดอัด
‪ครับ ผมเข้มงวดก็จริง แต่ผมยุติธรรม ‪ใครๆ ก็รู้เรื่องนั้น
‪ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผม
‪แค่นี้นะครับ
‪มาสายเหมือนเคยนะ คุณคาลิน่า
‪"คุณ" เหรอ พูดอะไรของคุณ
‪คุณคาลิน่า ผมนับถือคุณมากนะ ‪และคุณก็รู้ดี ที่จริงผมชื่นชมคุณมาก
‪อ๋อ รู้แล้วๆ
‪ขอโทษค่ะ รับเครื่องดื่มไหมคะ
‪- ไม่ต้องก็ได้ ‪- ขอกาแฟใส่น้ำตาลจ้ะ
‪โชคร้ายที่ผมถูกบีบให้สั่งระงับ ‪ไม่ให้คุณเข้าร่วมรายการโทรทัศน์
‪ถูกบีบเหรอ
‪แล้วใครบีบคุณไม่ทราบ
‪ประเทศ
‪- ประเทศเหรอ ‪- ใช่ คนทั้งประเทศ
‪เราได้รับจดหมายร้องเรียนอย่างต่อเนื่อง
‪ผู้คนไม่อยากดูคุณแล้ว
‪ไหงเป็นงั้นล่ะ ขอถามได้ไหม
‪เพราะพวกเขาไม่พอใจชุดที่คุณใส่ ‪ในวันคนงานเหมือง
‪คอเสื้อนั่น ไม้กางเขน
‪พวกเขาไม่พอใจคุณ คุณคาลิน่า
‪ริชู คราวก่อนคุณบอกว่าคนดูชอบฉัน
‪คุณคาลิน่า
‪สังคมไม่อยากดูคุณแล้ว
‪สังคมได้ออกปากและตัดสินใจแล้ว
‪- สังคมอะไรไม่ทราบ ‪- พวกเรา
‪สามีคุณหลอกให้คุณเชื่อว่าทุกคนรักคุณ
‪เขาอยากให้คุณเป็นมาริลีน มอนโรแห่งโปแลนด์
‪แล้วคุณก็เชื่อ
‪แต่ความจริงก็คือไม่มีใครต้องการคุณ
‪ผมเสียใจจริงๆ ที่ความสามารถ ‪อันโดดเด่นของคุณจะต้องเสียเปล่า แต่ว่า…
‪ผมไม่มีทางเลือก
‪คุณคาลิน่า จากนี้เป็นต้นไป
‪โปรดอย่ามาที่ตึกสถานีโทรทัศน์อีก
‪แหม แบบนั้นก็วิเศษเลย ริชีค
‪ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือบทบาทชีวิตคุณ
‪เทดซิโอ ฉันบอกไม่ได้ว่ามันดีหรือแย่
‪ก็เมื่อเร็วๆ นี้นายพูดเองว่าฉันไม่เก่ง
‪โดยเฉพาะเรื่อง…
‪ฉันค่อนข้างถนัดเรื่อง…
‪ถ้ามองจากมุมนี้ ฉันคงไม่เขียนแบบนั้นแน่ๆ
‪ไม่รู้พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไง
‪เป็นอะไรไป
‪นั่นมันคนละเรื่องเลย
‪- เขาไล่ฉันออก ‪- ว่าไงนะ
‪ฉันถูกห้ามไม่ให้เข้าตึกสถานีโทรทัศน์
‪เขาอยากอึ๊บฉัน แต่ฉันไม่เล่นด้วย
‪ช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหม
‪- เบาเสียงเหรอ ‪- ผมคุยกับเทดซิโออยู่
‪คุณก็คุยกับเทดซิโอตลอดแหละ
‪ฮัลโหล
‪ลูเซค ดูเธอสิ อิจฉาซะแล้ว
‪ไอ้เวรนั่นไล่เธอออกจากสถานีโทรทัศน์
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเธอปฏิเสธเขา
‪คิดว่านี่ตลกเหรอ
‪แหงละ ไอ้งั่งอีกคนที่ห้ามใจจากคุณไม่ได้
‪อ๋อ เป็นความผิดฉันงั้นสิ
‪คาลินคา อย่าทำตัวเป็นเด็กน่า
‪คุณพูดได้แค่นั้นเองเหรอ
‪คุณอยากให้ผมพูดอะไรอีก
‪ขอให้ไอ้งั่งหื่นกามนั่นไปลงนรกเลย ‪เขาทำให้ตัวเองดูโง่เอง ไม่ใช่คุณสักหน่อย
‪เขาไล่ฉันออกจากสถานีโทรทัศน์นะ
‪โอเค งั้นเขาก็เป็นแค่ไอ้พวกนั่งโต๊ะน่าสมเพช
‪วันนี้เป็นโมลสกี้ พรุ่งนี้ก็เป็นคนอื่น
‪แต่คุณมีคนเดียว อย่าตีโพยตีพายไปหน่อยเลย
‪เลิกประสาทได้แล้ว คาลิน่า คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบ
‪โทรหาเยเรมี่สิ
‪ฉันจะไม่โทรหาใครทั้งนั้น ‪อีกอย่างโทรศัพท์ก็ไม่เคยว่าง
‪คุณเป็นผู้หญิงมีเสน่ห์ ‪ผู้ชายบางคนก็เลยคลั่งไคล้คุณ
‪เหมือนลูเซคนี่ไง ฮัลโหล
‪แล้วจะเอายังไง
‪ไม่รู้สิ แต่ฉันอยากเตะก้นเขาชะมัด
‪ได้ยินไหม เทดซิโอ
‪ช่างมันเถอะน่า
‪คุณเห็นเรื่องสั้นที่ผมแต่งไหม
‪เล่มไหนล่ะ
‪เล่มที่ผมมักอ่านตอนพวกเขาถามว่า ‪ผมกำลังแต่งเรื่องอะไรอยู่น่ะ
‪อ๋อ เรื่องแก้ขัดที่แต่งไม่จบน่ะเหรอ
‪- เรื่องนั้นแหละ ‪- เห็นอยู่
‪ผมเศร้าใจ ผมร้าวราน ผมมืดมน
‪วันแล้ววันเล่าซ้ำซากเหมือนสปาเกตตีก็ว่าได้
‪วันนี้ช่างลมแรง หมอกหนา เต็มไปด้วยละอองฝน
‪คุณเปียกซ่ก ผมเปียกซ่ก เหมือนนกบนต้นไม้
‪ถุงเท้าเปียกน้ำ ถุงน่องชุ่มฝน
‪พื้นรองเท้าหลุด จนผมเดินต่อไม่ได้
‪ตอนนี้ผมชักห่วงว่าพ่อแม่คุณ ‪จะไม่ยอมให้ผมเจอคุณใหม่
‪ผมเศร้าใจ ผมร้าวราน ผมมืดมน
‪ขอบคุณมาก
‪มีผืนสีขาวไหม
‪จะเอาไปทำไมคะ
‪เอาไปให้กาซู กูตช์ยืม
‪คุณจะมาด้วยไหม
‪- สวัสดี คาลิน่า ‪- ไงคะ
‪เอานี่ นายได้ใช้แน่
‪วันนี้ฉันอาบน้ำมาแล้วนะ
‪ให้ใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก ‪ในงานพบปะนักเขียน
‪ไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้มันทำอะไร
‪นึกภาพฉันเป็นนักมวย แล้วนายเป็นโค้ชสิ
‪เรากำลังจะขึ้นสังเวียน
‪พูดซะอยากขึ้นสังเวียนจริงๆ เลย
‪ตอนที่ผมแต่งเรื่องทะเลสาบคอนสตันซ์ ‪ผมทรมานอย่างลับๆ
‪เพราะภาวะการเป็นเชลยของตัวเอกนั้น ‪ไม่สมเป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย
‪อย่าหัวเราะนะครับ มันเป็นเรื่องจริง
‪การถูกจองจำ ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่ง ‪ที่เราประสบกันในตอนนี้
‪เป็นสิ่งที่น่าอึดอัดใจ ไร้จุดหมายและอ่อนแอ
‪ขาดจิตวิญญาณนักสู้ ตอนนั้นผมคิดแบบนั้นจริงๆ
‪ผมมีคำถามครับ
‪คุณคิดว่ากระแสในวรรณกรรมโปแลนด์ ‪ในปัจจุบันคืออะไรครับ
‪ไม่รู้สิ
‪คุณพูดเล่นแน่ๆ
‪ผมไม่รู้จริงๆ ผมคิดว่าไม่มีใครรู้หรอก
‪ผู้คนเขียนเพราะพวกเขาเป็นนักเขียน
‪พวกเขาอาจเขียน ‪เพราะมีสิ่งที่อยากบอกก็ได้นะคะ
‪เชื่อเถอะ ต่อให้ไม่มีอะไรอยากบอก ‪พวกเขาก็เขียนอยู่ดี
‪พวกเขาเขียนแค่เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นนักเขียน
‪และแน่นอน เพื่อไม่ให้ตกงานด้วย
‪พวกเขาก็แค่สร้างปัญหาปลอมๆ ‪ชีวิตปลอมๆ และตัวละครปลอมๆ ขึ้น
‪พูดแบบนั้นไม่ยุติธรรมนะคะ
‪แน่นอนว่ามีนักเขียนสองสามคน
‪ที่มีบุคลิกยิ่งใหญ่และยึดมั่นในความจริง
‪และพวกเขาก็เขียนเมื่อมีสิ่งที่อยากบอกจริงๆ
‪แต่พวกเขาไม่ได้เป็นตัวแทนกระแสใดๆ ‪แต่เป็นตัวแทนตัวเอง
‪ถูกต้องเลย เพราะกระแสคืออะไรตั้งแต่แรก
‪หยุดเถียงกันได้แล้ว
‪ขอโทษด้วยครับ คุณสุภาพสตรีและบุรุษ
‪โค้ชของผมคิดว่าคำถามนี้ ‪ลึกซึ้งเกินกว่าที่ผมจะตอบได้
‪ไม่มีเหตุผลที่จะถกเถียงกันต่อไปแล้ว ‪ขอบคุณมากครับ
‪- เขาหยิ่งสุดๆ เลย ‪- ไม่เอาน่า เขาน่ารักออก
‪ขอบคุณมาก
‪ขอบคุณ
‪คุณคิดยังไงกับหนังของแบร์กมาน
‪ก็ดีละมั้ง วิเศษไปเลย
‪- ขอบคุณมากนะครับ สวัสดี ‪- ลาก่อนค่ะ
‪- คุณคิดยังไงกับหนังของแบร์กมาน ‪- เขาไปเฉยเลย จบดื้อๆ
‪(ห้องสมุดประชาชน)
‪- คุณทำได้ยังไงน่ะ ‪- ทำอะไร
‪คุณดูถูกพวกเขา แล้วพวกเขาก็บูชาคุณที่ทำแบบนั้น
‪ฉันดูถูกใครหรือเปล่า กาซู
‪ไม่เคยนะ
‪ผมแค่ไม่ถือสาพวกเขาจริงจัง ‪ทั้งพวกเขาและตัวผมเอง
‪ส่งมา
‪ไม่มีใครอยากเลี้ยงวอดก้าฉันเลย
‪เคยมีผู้หญิงมาที่นี่น้อยกว่านี้
‪ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนะ
‪พวกนี้เป็นแค่นังขี้เมากับคุณโส ‪ที่ชอบสั่งไก่เคียฟกับพีชเมลบา
‪รับอะไรดีครับ
‪ขอวอดก้าขวดนึง ที่จริง เอามาสองเลย
‪- รับอะไรเพิ่มไหมครับ ‪- คอนยัคที่นึงค่ะ
‪ของฉันเอาเหมือนเดิมนะ ไก่เคียฟกับพีชเมลบา
‪รู้จักกับมายาสิ
‪บซอฟสกา มายาค่ะ
‪มายา บซอฟสกา จบจากโรงเรียนการแสดง
‪เธออยากมาเห็นชีวิตจริงใกล้ๆ ด้วยตาตัวเองน่ะ
‪และสัมผัสกับมันโดยตรง
‪อย่าไปฟังกาซูให้มากนักล่ะ
‪เขาไม่ค่อยรู้อะไรเรื่องชีวิตจริงหรอก
‪แต่เรื่องนั้น เราก็ด้วย
‪สุภาพบุรุษคะ ฉันชอบพวกคุณมากๆ เลย
‪พวกคุณล้วนโดดเด่นในทุกสิ่งที่ทำ
‪คุณสอนอะไรให้ฉันได้นะคะ ‪เอาให้หายใจหายคอไม่ทันเลย
‪เป็นความคิดที่น่าสนใจดี
‪ภรรยาผมจะคิดยังไงกับเรื่องนั้นนะ
‪แม่สาวที่รัก
‪โชคร้ายที่สามีของฉันยุ่งมากๆ
‪กับการสอนฉันจนหายใจหายคอไม่ทัน
‪มายา ถ้าคุณอนุญาต ‪ผมจะสอนทุกอย่างที่คุณอยากรู้ให้เอง
‪ฉันจะได้เล่นหนังไหมคะ
‪- แน่นอนอยู่แล้ว ‪- ดีค่ะ
‪คุณจะได้เล่นหนังแน่นอนครับ
‪ดี คอนยัคมาแล้วครับ
‪- ยังไม่รู้วันเลย ‪- ขออีกแก้วนึง
‪แต่รายการทีวีที่เล่นกับอดัมใกล้ถ่ายแล้ว ‪ที่จริงมันก็ดีเลยนะ
‪นั่นสิ
‪คาลิน่า เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
‪- โมลสกี้เตะโด่งเธอแล้วเหรอ ‪- ให้ตายสิ บาสกา ทำไมใช้คำแบบนั้น
‪เขาทำหรือเปล่าล่ะ คนพูดกันให้แซ่ด
‪จริงจ้ะ แต่เป็นเรื่องงี่เง่าทั้งเพน่ะ
‪- ฉันมั่นใจว่าอีกเดี๋ยวเขาก็ขอให้ฉันกลับไป ‪- ใช่เลย
‪ขอโทษที ฉันโกรธมากเลยน่ะ
‪อดัม หวังว่าจะไม่ถือที่ฉันมาแทรกนะ
‪ไม่เลย ผมเต้นกับคุณได้ทั้งคืน
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าคาบาเร่ต์มีซ้อมวันไหนบ้าง
‪แต่จากนี้ไป ฉันจะอุทิศเวลาให้คุณคนเดียวเลย
‪คาลิน่า ผมนึกว่าพวกเขาบอกคุณแล้วซะอีก
‪บอกอะไรฉันเหรอ
‪คุณต้องปรี๊ดแตกแน่
‪ผมพยายามเจรจาให้แล้วนะ ‪แต่พวกเขาบอกว่าคุณจะถูกแทนที่โดย…
‪หยุดเลย ฉันไม่อยากรู้
‪ออกไปจากที่นั่นกันเถอะ
‪นี่ จอดก่อนน่า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- จะไปไหน
‪ตรงไปเรื่อยๆ
‪งั้นขึ้นมาเลย
‪เร็วสิ ยัยทึ่ม
‪(บริษัทรถโดยสารประจำทางเทศบาล ‪ท่ารถ "เอ")
‪แค่นั้นแหละ ได้เวลาลงแล้ว
‪แค่นั้นแหละ
‪- สวัสดีนะคะ ‪- สวัสดี
‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ให้ตายสิ
‪(พรรคของเราฟังเสียงประชาชน)
‪เขาคิดว่าเธอเป็นใครกัน ไอ้ทุเรศเอ๊ย
‪เขาตอแหลฉันว่าคนทั้งประเทศไม่พอใจ
‪ชุดที่ฉันใส่ในวันคนงานเหมือง ‪และนั่นทำให้เขาต้องไล่ฉันออก
‪เขาแค่อยากเอาคืนน่ะ
‪หน้าตัวเมียจริงๆ
‪แล้วทีนี้จะเอาไง
‪ไม่รู้สิ
‪- เธอต้องไปหาเขา… ‪- แล้วยอมมีอะไรด้วยเหรอ
‪ก็จะเสียหายตรงไหนล่ะ
‪แค่ไปเล่นงานเขาตรงๆ เลย ‪แทนที่จะมาคร่ำครวญเหมือนคนขี้แพ้
‪แล้วเธอเล่นงานยานุสช์หรือยังที่นอกใจเธอ
‪ขอโทษที ซาเมน่า ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น
‪แต่เธอก็พูด และเธอก็อาจพูดถูกด้วย
‪ซาเมน่า
‪แหม มาได้สักที
‪ฉันไปซื้อของมาน่ะ
‪ทำไมต้องไปซื้อด้วยล่ะ
‪ฉันไปซื้อของมาแล้ว ทั้งขนมปัง เนย ไข่
‪ติดเงินที่ร้านไว้ก่อน
‪แต่ฉันก็ไปซื้อของแบบติดเงินร้านไว้ก่อน ‪แล้วคุณล่ะมีอะไร
‪คุณซื้อไข่มาทำไม ‪ฉันเอาไข่มาให้ตามที่ตกลงแล้วนะ
‪ยังมีเนื้อลูกวัวกับไก่ด้วย ครบตามที่คุณสั่งเลย
‪ฉันสั่งเหรอ แต่ฉันไม่มีเงินนะ
‪แต่คุณบอกให้ฉันไปซื้อของนี่
‪ฉันบอกเหรอ
‪ใช่ คุณบอกว่า ‪"ไปซื้อของก่อน ค่อยทำความสะอาดนะ"
‪อะไรกันเนี่ย
‪ฉันเข้าเมืองมาเพราะคุณสั่งแบบนี้นะ ‪ฉันจะไม่กลับถ้าไม่ได้เงิน
‪ฉันก็ไม่กลับถ้าไม่ได้เงินเหมือนกัน
‪ให้ตาย
‪จะรอตรงนี้ละ
‪บ้าจริง สามีฉันอยู่ไหนเนี่ย
‪แม่บ้านกับหญิงส่งเนื้อบ่นฉันซะหูชาเลย
‪พวกเธอต้องการค่าจ้าง
‪สตัส ช่วยไปคุยกับพวกเธอได้ไหม
‪- ผมไม่เข้าไปในนั้นหรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪- เพราะผมเป็นผู้ชายน่ะสิ ‪- อ้อ
‪เขากลัวพวกหญิงแก่น่าเกลียดน่ะ
‪เขานึกว่าคุณมีเงิน
‪ฉันไม่มีเงินสักแดง
‪ผมก็ไม่มี
‪ทางนี้ก็ไม่มี ถ้ามีคงให้ยืมแล้ว
‪นายเป็นคนดีจริงๆ
‪แต่ฉันทะเยอทะยานนะ
‪ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ
‪โทรศัพท์ของผมเสีย
‪ผมเลยมาคุยกับสตานิสลาฟด้วยตัวเอง
‪เราอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้
‪ใครบอกกัน
‪สวัสดีครับ สาวๆ ‪ทำไมมานั่งตามลำพังกันตรงนี้ล่ะ
‪ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าไม่ได้เงิน
‪ฉันด้วย ฉันก็ต้องการเงินของฉัน
‪ใจเย็นๆ ทีละคนนะครับ
‪งั้นก็เอาละ
‪นี่ของคุณ
‪พอไหมครับ
‪พอค่ะ งั้นก็ลาก่อนนะคะ
‪ดีจังที่คุณมา เราติดแหง็กอยู่อีกห้องเลย
‪หมายความว่าไง ประตูมันติดเหรอ
‪ประตูอะไร
‪ก็ประตู
‪ตาทึ่มแสนน่ารักเอ๊ย ‪บางครั้งคุณก็ไม่ได้เข้าใจอะไรเลย
‪คาลิน่า นี่สระว่ายน้ำนะ คุณต้องลงมาว่าย
‪ไม่ละ ฉันจะดูคุณว่ายแทน
‪อาฮะ
‪แปลว่าคุณจะไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ
‪ฉันอยากนั่งริมสระเฉยๆ
‪อีกอย่างพักนี้ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ‪ทำแค่อาหารกับซื้อของ
‪ให้ตายสิ คาลิน่า
‪โทรหาเยเรมี่ได้แล้ว ขอให้เขาเข้าข้างคุณซะ
‪ฉันไม่อยากขอร้องอะไรใครทั้งนั้น ‪ขอร้องคนมันน่าอายจะตาย
‪คุณพูดเหมือนสตัสเข้าไปทุกที
‪แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่แคร์ไม่สมจริงสักคน
‪ขอทีเถอะ
‪เอาน่า ว่ายน้ำหน่อย
‪ฉันไม่อยากว่ายไงเล่า
‪- คุณจะไปไหน ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน
‪ฉันไม่อยากว่ายน้ำ
‪ผมจะเลิกยุ่งกับคุณ ถ้าคุณสัญญามาเรื่องหนึ่ง
‪จะให้สัญญาอะไร
‪- ว่าคุณจะโทรหาเยเรมี่ ‪- คุณนี่มันเกาะไม่ปล่อยเหมือนปลิง
‪มาแล้ว ดาวเด่นของงาน
‪หมวกพวกนี้ก็ดูไม่เลวเลยนะ
‪ดูพวกคนที่ไร้ความรู้สึกนั่นสิ ‪แต่กลับยอมให้ราคะครอบงำ
‪บางครั้งเรือแห่งชีวิตก็เหวี่ยงพวกเขา ‪ลงสู่จุดตกต่ำในชีวิต
‪ที่ที่พวกเขาจะตายเพราะจิตคิดคด
‪สละเรือลำนั้นให้เร็วที่สุดเถิดหนา
‪แล้วปีนขึ้นมาบนเรือแห่งความรู้สึก
‪ความรู้สึกคือสิ่งล้ำค่า ‪ความรู้สึกจะเปลี่ยนเราเป็นกวี
‪ให้หญิงสาวได้ดื่มด่ำกับความรัก ‪อย่ากลัวที่จะแสดงความรู้สึกกับเธอ
‪ความรู้สึกจะทำให้คุณเบิกบานใจ ‪ในทุกสิ่งที่คุณเพลิดเพลินได้
‪ความรู้สึกไม่มีค่าใช้จ่าย ใครๆ ก็ดื่มด่ำได้
‪จงโยนชีวิตที่เต็มไปด้วยราคะทิ้งไป ‪แล้วยอมให้ตัวเองมีอารมณ์ความรู้สึก
‪ดูพวกคนที่ไร้ความรู้สึกนั่นสิ ‪แต่กลับยอมให้ราคะครอบงำ
‪บางครั้งเรือแห่งชีวิตก็เหวี่ยงพวกเขา ‪ลงสู่จุดตกต่ำในชีวิต
‪สละเรือลำนั้นให้เร็วที่สุดเถิดหนา
‪แล้วปีนขึ้นมาบนเรือแห่งความรู้สึก
‪ความรู้สึกคือสิ่งล้ำค่า ‪ความรู้สึกจะเปลี่ยนเราเป็นกวี
‪ให้หญิงสาวได้ดื่มด่ำกับความรัก ‪อย่ากลัวที่จะแสดงความรู้สึกกับเธอ
‪ความรู้สึกจะทำให้คุณเบิกบานใจ ‪ในทุกสิ่งที่คุณเพลิดเพลินได้
‪ความรู้สึกไม่มีค่าใช้จ่าย ใครๆ ก็ดื่มด่ำได้
‪จงโยนชีวิตที่เต็มไปด้วยราคะทิ้งไป ‪แล้วยอมให้ตัวเองมีอารมณ์ความรู้สึก
‪สวัสดี คาลิน่า สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดียามเย็นครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- วัคสวาฟ ตูร์สกี้ครับ
‪สวัสดีครับ
‪- มาเล่าให้เราฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ‪- อะไรคะ
‪- มาสิ ‪- วาเซค คุณจะทำอะไรน่ะ
‪- คุณสรุปเรื่องนี้ได้แน่ มาเร็ว ‪- คุณนี่เพี้ยนเหมือนเดิมเลย
‪คาลิน่า คุณจำละครตอนที่ริชีคสะดุดฉาก…
‪สวัสดี คุณนีน่า เธอดูสวยจริงๆ
‪ขอบคุณค่ะ คุณใจดีมากเลย
‪คาลิน่า จำได้ไหมระหว่างแสดง ‪ริชีคสะดุดเท้าตัวเองแล้วตกเวที
‪จำได้ใช่ไหมล่ะ
‪คุณก็เลยเอาชุดคลุมตัวเขาไว้
‪แล้วคุณก็มาเล่าเรื่องตลกให้ผมฟัง
‪ส่วนผมก็ตอบไร้สาระกลับไป
‪มันเกิดขึ้นจริงหรือเปล่านะ ริชีคบอกว่าไม่จริง
‪ไม่จริงหรอก วาเซค คุณเมาปลิ้นก็เลยจำผิดน่ะ
‪เป็นวัลเดค โกร์สกี้ต่างหาก
‪ขอโทษนะ ฉันต้องกลับโต๊ะแล้ว
‪พวกเรามาดื่มกันอีกแก้วดีไหม
‪- ไม่ละ ‪- ฉันก็ขอปฏิเสธค่ะ
‪สวัสดี คาลิน่า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- คุณชอบไหม
‪ชอบมากเลยค่ะ แม่สาวนั่นเก่งมาก
‪- ชุดกระโปรงคอกลมสวยมากเลย ‪- คุณชอบจริงๆ เหรอ
‪ชอบจริงๆ สิ ทำไมคะ
‪- เพราะมันไม่ใช่สไตล์คุณเลยไง ‪- แปลกดีนะคะ
‪เพราะนมคุณต้องโผล่ออกมา แบบนี้
‪เป็นบ้าหรือไง
‪ขอโทษด้วย แต่คุณทำให้ผมไม่มีทางเลือก
‪ผมไม่ได้ซ้อม แต่หมัดนั้นก็ยอดเยี่ยมละนะ
‪แน่นอนค่ะ คงน่าพอใจสุดๆ
‪นักมวยเป็นแล้ว ก็เป็นตลอดไปน่ะ
‪ฉันละอยากอัดไอ้คนทุเรศนั่นแบบนี้เลย
‪อย่าทำแบบนั้นน่า
‪อย่าทำอะไร
‪มันดูไม่งาม
‪อะไรดูไม่งาม
‪คุณจะเป็นสุภาพสตรีแล้วเหวี่ยงหมัดไปทั่วไม่ได้
‪ถ้าผมชอบนักมวย
‪ผมคงแต่งงานกับซจีเชค คู่หูชกมวยของผมไปแล้ว
‪ผู้หญิงปกป้องตัวเองไม่ได้ ‪เพราะมันดูไม่งามงั้นเหรอ
‪เพราะงั้นไงถึงมีผู้ชาย ยังไงเราก็ดูแย่อยู่แล้ว
‪พูดบ้าอะไรน่ะ สตัส ฉันควรแค่ ‪นอนนิ่งๆ และทำตัวหอมๆ เหรอ
‪คุณไม่ต้องปกป้องฉันหรอก ‪ฉันปกป้องตัวเองได้ เข้าใจไหม
‪แหงละว่าต้องเป็นคุณเยดรูชิค
‪คุณเข้าใจไหม
‪จะมีใครอีกมาตะโกนกลางค่ำกลางคืนแบบนี้
‪ไม่ได้ว่านะ แต่คุณปกป้องตัวเองไม่ได้หรอก
‪- แค่กับเพื่อนบ้านใจดำยังทำไม่ได้ ‪- ว่าไงนะ
‪คุณไม่รู้สักนิดว่าพูดอะไรออกมา
‪อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า นั่นคุณจะไปไหน
‪ไปตายซะ สตัส
‪จะมีใครทำให้คุณรู้สึกแย่แบบที่ฉันทำได้
‪จะมีใครทำให้คุณพ่ายแพ้ ‪สูญเสียโอกาสแบบที่ฉันทำได้
‪จะมีใครก่อกวนยามเช้าและยามค่ำคืนของคุณ ‪ได้ช่ำชองแบบที่ฉันทำได้
‪จะมีใครขัดจังหวะตอนคุณโกนหนวด ‪และให้คุณออกบ้านโดยที่ยังโกนหนวดไม่เสร็จ
‪จะมีใครที่เข้มแข็งและอดทน ‪กับการรับมือคนไม่สำคัญแบบคุณได้อีก
‪สวัสดีครับ
‪ไปอยู่เมืองอื่น กับสาวคนใหม่
‪คุณจะทรมานกับความโดดเดี่ยวไหม
‪คุณจะเล่นบทบาทอื่นไหม
‪จะมีใครตกหลุมรักความเจ็บปวดของคุณไหม
‪จะมีใครทำให้คุณรู้สึกแย่แบบที่ฉันทำได้
‪จะมีใครทอดทิ้งคุณในสักวันหนึ่งเหมือนฉัน
‪จะมีใครเฝ้ารอไม่หลับไม่นอนทั้งค่ำคืน
‪ขอให้รู้ไว้เลย ว่าฉันนี่ไงจะทำ
‪พนันด้วยเงินก้อนโตเลยว่าคุณไม่ยอมโทรแน่
‪คอยดูก็แล้วกัน
‪ฮัลโหล เยเรมี่
‪ค่ะ ฉันแค่สงสัยน่ะว่า…
‪เราจะนัดเจอกันได้ไหม อาจเป็นวันพรุ่งนี้
‪ที่คลับสปาติฟดีไหม
‪ค่ะ เยี่ยมเลย ตอนบ่ายนะ
‪ฉันจะไปค่ะ
‪แล้วเจอกัน
‪ฉันจะไปพบเขาพรุ่งนี้
‪คุณนี่หัวดื้อเหมือนล่อไม่มีผิด
‪ก็จริง
‪แต่อย่าได้กล้าบอกสตัสแม้แต่คำเดียวเชียว
‪สวัสดี
‪ขอโทษนะ คาลิน่า ผมรอที่สปาติฟหนึ่งชั่วโมง ‪ผมอยู่นานกว่านั้นไม่ได้
‪ไม่ค่ะ ฉันสิต้องขอโทษ ฉันดีใจนะที่เจอคุณที่นี่
‪- เริ่มซ้อมกันหรือยังคะ ‪- ครับ
‪เรากำลังทำมันให้เป็นรายการเพลง ‪แล้วก็ใส่เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เข้าไปน่ะ
‪- พวกเขาจะถ่ายทำอะไรที่นี่คะ ‪- ภาพยนตร์ข่าว
‪ฟังนะ เยเรมี่
‪ฉันอยากรู้ว่าคุณจะช่วย…
‪สวัสดีค่ะ คุณเยเรมี่
‪เธอมาทำอะไรที่นี่คะ
‪โชคร้ายที่เธอมาแสดง
‪แต่เธอไม่ได้มาเล่นเป็น ‪ออทัมน์ เกิร์ลคนใหม่ใช่ไหม
‪เสียใจด้วย ผมทำอะไรไม่ได้เลย
‪ฉันรู้ค่ะว่านี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪ฉันรู้ว่าคุณทำสิ่งที่ทำได้แล้ว กวีผู้อ่อนหวานของฉัน
‪ริชีค
‪คุณมันเฮงซวย
‪- ลาก่อนนะคะ ‪- ลาก่อนค่ะ
‪สิบ
‪นี่ เป็นยังไงบ้าง
‪หวัดดี
‪คาลิน่า เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ทำอะไรมากไม่ได้แล้ว เก่งมาก
‪แล้วเยเรมี่ว่าอะไรบ้าง ‪พวกเขาจะรับคุณกลับไปไหม
‪ฉันขอคุณแล้วไงว่าอย่าพูดอะไรต่อหน้าสตัส
‪ให้ตาย เลิกกลัวเขาได้แล้ว
‪พูดบ้าอะไร ฉันเปล่ากลัวเขานะ
‪- อย่าโกรธสิ บอกมาว่าไปคุยมาเป็นไงบ้าง ‪- ไม่ได้คุย
‪- คุณไปสายสิท่า ‪- เลิกดุฉันได้แล้ว ให้ตายสิ
‪- ก็คุณชอบไปสายตลอด ‪- นั่นก็เป็นปัญหาของฉัน
‪คุณจะมาสนใจอะไร
‪- คุณต้องทำสักอย่างกับเรื่องนี้นะ ‪- ไม่ ฉันไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
‪ผมจะโทรหาเยเรมี่
‪ก็ได้ ฉันไปเจอเขามาแล้ว
‪แล้วไงต่อ บอกผมไม่ได้เหรอว่าเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่ได้
‪คงดีที่สุดถ้าคุณไปซะตอนนี้
‪ว่าไงนะ
‪เก็บข้าวของซะ
‪มันจบแล้ว คุณไปได้
‪ไม่จำเป็นต้องหมดอาลัยตายอยาก
‪เราเคยรักกัน คุณกับฉัน
‪มันเคยเหมือนเรื่องราวในโรงละคร
‪ระหว่างเราไม่มีอะไรอีกแล้ว
‪ไม่มีความทรงจำให้เก็บรักษาไว้
‪ไม่เหลือสิ่งใด นอกจากความรัก
‪แต่มันก็ไหลลงท่อระบายน้ำไปแล้ว
‪พรุ่งนี้เราจะไม่เจอกันอีก
‪สัปดาห์หน้าเราจะหลงทางในโลกใบใหญ่
‪เดือนหน้าหัวใจที่มีบาดแผลของเราจะเริ่มหายดี
‪และปีหน้า ช่างน่าขัน
‪ปีหน้าเราจะผ่านพ้นมันมาได้
‪เราจะเจอหนทางฆ่าเวลาอันแสนโหดร้าย
‪มันจะไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
‪ฉันมีคำขอเพียงข้อเดียว
‪ฉันอ่อนแอเกินไปไหมหนอ
‪ที่จะรอ
‪ถ้าฉันเริ่มเรียกชื่อคุณ
‪ขอร้องให้คุณกลับมาหาฉัน
‪โปรดอยู่ห่างๆ กัน
‪- ผ่าน ‪- ผ่าน
‪"วอร์ซอกำลังลุกเป็นไฟ" ‪บางคนคงอยากตะโกนแบบนั้น
‪แต่โปรดสงบใจไว้ ‪ไม่มีไฟไหม้ในเมืองหลวงหรอก
‪นั่นคาลิน่า เยดรูชิค
‪กลับกัน แต่ละคืน ‪ตึกรามบ้านช่องสว่างไสวด้วยไฟนีออน
‪ความงามของมันดึงดูดใจ…
‪มีคนบอกว่าหล่อนมีชู้รักละ
‪ของผู้อยู่อาศัยและนักท่องเที่ยวต่างชาติ
‪ตัวอักษรแปลกตา ‪และลวดลายที่ดูเก๋ไก๋นี้ช่างน่ามอง
‪โดยรวมแล้วเมืองหลวงของเรา ‪ชวนตะลึงทั้งกลางวันและกลางคืน
‪เอาคาราเมลไหมครับ แม่ผมให้มา
‪อร่อยนะ เอาหน่อยสิ
‪จำนวนผู้ชื่นชอบหนังจอเงินมีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
‪คนทั้งประเทศก็กำลังซื้อทีวีกันใหญ่
‪แทบไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย
‪คาบาเร่ต์ของเดอะเอลเดอรี่ เจินเทนเมน ‪ทำการซ้อมกันอย่างเต็มที่
‪รายการนี้แทบเหมือนความลับ ‪ที่ถูกปกปิดเอาไว้อย่างดี
‪เราเปิดเผยได้แค่ว่าจะมีนักแสดงใหม่ ‪และตัวละครใหม่
‪ทุกๆ วันฉันถูกหลอกหลอน
‪ด้วยเพลงลา วาลส์ ดู มาล ‪เพลงวอลทซ์ที่พยายามทำลายชีวิตฉัน
‪มันโกรธ มันไม่ไว้ใจฉัน มันรู้ว่าฉันไม่มีดี
‪และไม่มีใคร หรือสิ่งใด แม้แต่เพลงวอลทซ์ ‪จะหยุดฉันได้ ต่อให้พยายาม
‪รักเร่เลือนหายไป และผ่านรอยแตกของชีวิตฉัน
‪ฉันแล่นอย่างเอื่อยเฉื่อยไปตามทาง ‪ลา วาลส์ ดู มาล
‪และมันทรมานฉัน ปฏิบัติต่อฉันอย่างไร้ปรานี
‪ลา วาลส์ ดู มาล เพลงวอลทซ์อันสุขสันต์ ‪พยายามทำลายชีวิตฉัน
‪ฉันเรียนรู้ที่จะชอบน้ำเสียงของมัน ‪ในการเดินทางของฉันไปยังจุดตกต่ำ
‪เมื่อฉันอุ่นแก้วในมือ
‪ความโกลาหลอันโศกเศร้านี้เคยทำให้ใจเบิกบาน
‪เมื่อฉันไม่แน่ใจ เมื่อโอกาสมีน้อยไป
‪ทุกๆ วันฉันถูกหลอกหลอน
‪ด้วยเพลงลา วาลส์ ดู มาล ‪เพลงวอลทซ์ที่พยายามทำลายชีวิตฉัน
‪มันโง่เองที่คิดว่าฉันจะไม่เก็บกระเป๋าเดินทาง
‪แต่ฉันจะให้มันอยู่เป็นเพื่อน ‪ในเมืองที่ไม่มีใครรักฉัน
‪"ผู้หญิงมีวิธีถอนหายใจที่ชวนให้ขุ่นเคืองใจ
‪ตามหลักการแล้ว การถอนหายใจนี้ ‪ควรจะแสดงถึงความคิดที่ว่า
‪ผู้หญิงนั้นอ่อนแอ ‪ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และถูกกดขี่
‪ทว่าแท้จริงแล้ว การถอนหายใจเช่นนี้ ‪เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม
‪อย่างลับๆ"
‪บางทีคุณน่าจะแต่งเรื่องผู้ชายให้มากขึ้น
‪เข้าใจไหม
‪งั้นก็พูดขอโทษสิ ขอโทษเฮนิโอเดี๋ยวนี้เลย
‪ระวังเถอะ เดี๋ยวได้โดนดีแน่
‪อย่ายุ่งกับเขานะยะ นังแก่น่ารังเกียจ!
‪ไม่ต้องไม่ยุ่งเลย เขาไม่ใช่ลูกเธอสักหน่อย!
‪มองฉันตอนที่ฉันพูดด้วย ขอโทษเขาซะ
‪อย่ายุ่งกับเขา นังแก่บ้า ได้ยินฉันไหม
‪เขาต้องขอโทษลูกชายฉันก่อน
‪- ได้ทำอะไรผิดไหม ‪- เปล่าครับ
‪งั้นก็ไม่ต้องขอโทษ
‪ผมไม่ขอโทษหรอก
‪ไปกันเถอะ เฮนิโอ ยัยนี่มันคนไม่เต็มบาท
‪มาเร็ว
‪สีหน้าแม่เขาตอนคุณโผล่มาสุดยอดไปเลย
‪มันเรื่องอะไรกัน
‪เฮนเนคบอกว่าเครื่องบินจอดบนน้ำไม่ได้
‪แต่มันจอดได้ใช่ไหมครับ
‪ใช่จ้ะ เธอรับมือได้ดีมาก
‪อากาศหนาวนะ ไปกันเถอะ
‪ขอเติมเครื่องสำอางได้ไหม
‪ได้สิ เข้ามาเลย
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมยังอาบน้ำอยู่ ‪ทุกคนเต้นรำกันแล้วนะ
‪ฉันไม่อยากเต้นน่ะ
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป
‪เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอก
‪คาลิน่า เขาต่างหากที่โรคจิต
‪เขาเดินพล่านไปทั่วสถานี ‪ไล่คนโน้นคนนี้ออกจากงาน
‪เมื่อวานเขาไล่นีน่าออกด้วย
‪นีน่าไหน
‪เลขาที่พูดภาษาเวียดนามได้น่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪ทำไมเล่า
‪อย่าไปคิดถึงเขาเลย อย่าทำให้เขาพอใจ
‪ไปเต้นรำกันเถอะ
‪ฉันขอสูบบุหรี่ให้เสร็จก่อน
‪ผมโคตรชอบคุณแบบนี้เลย
‪- แบบไหน ‪- สาวอันตราย
‪อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคาลิน่า
‪คุณเข้าไปไม่ได้
‪คนที่ไม่ใช่พนักงานไม่ได้รับอนุญาต
‪ช่วยออกไปจากอาคารด้วย
‪คุณได้เจอปัญหาใหญ่แน่
‪ซาเมน่า มาเถอะ
‪คาลิน่า เธอมาทำอะไรที่นี่
‪จะไปสะสางเรื่องต่างๆ กับโมลสกี้ ‪มาด้วยกันหน่อย
‪- ว่าไงนะ ‪- มาเถอะน่า
‪ฉันต้องการเธอ เลิกยุ่งกับฉันสักที ซิสเตอร์
‪- เป็นอะไรของเธอเนี่ย ‪- แม่ชีคนนั้นไม่ยอมเลิกยุ่งกับฉัน
‪แต่นั่นเจดสกา ซาวัดสกา หล่อนเป็นนักแสดง
‪จริงด้วย
‪เห็นไหมว่าไอ้คนทุเรศนั่นทำอะไรกับฉัน
‪ขอโทษที ฉันจำเธอสลับกับแม่ชีอีกคนน่ะ
‪ฉันไปละนะ
‪แล้วจะไปทำอะไร
‪บอกไอ้เลวนั่นว่าฉันคิดอะไรน่ะสิ
‪ดีมาก แล้วฉันล่ะควรทำอะไร
‪ไม่ต้องทำอะไร
‪ว่าไงนะ งั้นเธอลากฉันมาที่นี่ทำไม
‪ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่ด้วยเฉยๆ
‪- ยืนตรงนี้เนี่ยนะ ‪- ใช่
‪- แค่นั้นเหรอ ‪- แค่นั้นแหละ
‪โทรผิดแล้ว
‪ฉันไปละ
‪คุณไล่เธอออกทำไม
‪นีน่าน่ะ
‪เธอไปทำอะไรให้
‪ไม่ใช่เรื่องของคุณ ออกไปซะ
‪เป็นบ้าอะไรของคุณน่ะ ริชีค
‪คุณจะทำลายชีวิตผู้หญิงทุกคน ‪ที่ปฏิเสธคุณเลยหรือไง
‪เธอไม่ใช่ "ผู้หญิงทุกคน"
‪คุณตกหลุมรักเธองั้นสิ
‪ขนาดตกหลุมรัก ยังทำแบบคนทั่วไปไม่ได้เลย
‪เธอไม่เหมือนคุณ เธอแตกต่าง
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪เธอไม่เหมือนตรงไหน
‪เธอไม่หยาบคาย
‪ไม่ปลุกปั่นอารมณ์
‪แหงละ
‪เธอบอบบางและจิตใจงาม
‪น่าแปลกนะ
‪ที่เธอต้องมาเจอชะตากรรมแบบเดียวกับฉัน
‪คุณมันจองหองจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ
‪ใช่
‪ฉันจะกลับมาแน่
‪ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่
‪โชคดีแล้วกัน
‪- อ้อ คุณเยดรูชิค ‪- ขอโทษ…
‪ผมมาหาสหายโมลสกี้เพื่อคุยเรื่องคุณพอดี
‪คุณชนะการประกวดอีเวนนิง เอกซ์เพรสละ
‪เป็นความสำเร็จครั้งใหญ่เลยนะ
‪ใหญ่มาก คุณได้รางวัลโกลเด้น มาสก์
‪ยังไม่เป็นทางการหรอก ‪แต่ผมได้รับสายจากบรรณาธิการ
‪คนทั้งประเทศโกรธคุณนิดๆ ก็จริง ‪แต่พวกเขาก็ยังรักคุณ
‪ว่าไงล่ะ คุณคาลินคา
‪ถือเป็นอันตกลงนะ
‪ไว้ฉันจะคิดดูค่ะ
‪บอกทุกอย่างที่คุณต้องการมาได้เลย
‪งั้นก็โอเคค่ะ แต่มีเงื่อนไขนะคะ
‪สหายโมลสกี้จะจัดการให้ทุกอย่าง
‪เริ่มจากขอขึ้นเงินเดือนเล็กน้อย
‪ตอนนี้อากาศหนาวแล้ว ‪เสื้อหนาวบางๆ ทำฉันตัวแข็ง
‪ฉันอยากได้เสื้อขนเฟอร์
‪ผมต้องการสัญญาบนโต๊ะด้วยนะ โมลสกี้
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪มีธนบัตรย่อยไหมคะ ฉันไม่มีเงินทอนเลย
‪คนต่อไป
‪อย่าแทรกสิคะ เราต่อแถวกันอยู่
‪ใจเย็นน่า
‪- ขอโทษนะคะ ฉันรีบ ‪- อย่าแทรกนะ
‪ฉันจะไม่รอทั้งวันหรอกนะ คุณอยากรอก็รอไปสิ
‪นี่คาลิน่า เยดรูชิค
‪ถ้าคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนัก แล้วมาทำอะไรที่นี่
‪ซื้อขนมปังหรือไง
‪ไม่อยู่แล้ว ฉันมาซื้อแชมเปญต่างหาก
‪ดื่มแชมเปญตอนเช้าเนี่ยนะ
‪ไม่มีทางซะหรอก ฉันอาบเอา
‪ทั้งหมด 134 ซวอตือค่ะ
‪- เก็บเงินทอนไว้เลยค่ะ ไปนะคะ ‪- สวัสดีครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪ฉันต้องขอให้นายวางแล้ว เทดซิโอ
‪คาลิน่าเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมแชมเปญสองขวด
‪ไม่นะ ฉันไม่เห็นคาเวียร์
‪แต่เธอดูพอใจในตัวเองน่าดู
‪ได้ยินนั่นไหม เทดซิโอ
‪เทดซิโอบอกว่าผมมันชั่วร้ายละ
‪แต่เขาเข้าใจคุณ เพราะเขาเองก็รักผม
‪เทดซิโอ ไว้ฉันโทรหานะ
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ที่เร่าร้อนเหมือนดวงตะวัน
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ใครเลยจะปฏิเสธได้
‪มันเต็มแน่นในทรวงอก ไหลทะลักจากสะโพก
‪ซึมซาบเข้าไปในปากฉัน
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ ที่แผดเผาและทำลายล้าง
‪หัวใจนับร้อยๆ ถูกทิ้งให้ว่างเปล่า
‪หากสติของคุณถูกไฟอันเร่าร้อนนี้กลืนกิน
‪คุณจะไม่มีวันหลับใหลได้อย่างสบายใจ
‪แต่ในยามที่ฉันแผดเผาเหยื่ออย่างซาบซ่าน ‪ฉันกลับทรมานใจ
‪เพราะฉันมีร่างกาย แต่ก็มีหัวใจ
‪แต่ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ที่ขึ้นคลุมหัวใจเหมือนวัชพืช
‪ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เสน่ห์นั้นคือหัวใจของฉัน
‪ฉันจึงฝันถึงชายสักคนที่มองเห็นมัน
‪ทั้งร่างกายและหัวใจฉัน ตัวตนทั้งหมดของฉัน
‪หากเจอเขาคนนั้น ฉันจะยอมมอบให้ทั้งหมด
‪ฉันคงให้เขาทั้งร่างกายและหัวใจ
‪เหตุใดมือแห่งโชคชะตาอันน่ากลัว ‪ถึงมอบภาระเกินตัวให้ฉัน
‪เหตุใดพวกผู้ชายถึงอยากทรมาน ‪กับสัมผัสซาบซ่านที่ฉันมีให้
‪ทุกครั้งที่ฉันแอ่นอกลงนิด
‪ผู้ชายต่างถูกหามเข้าโรงพยาบาล
‪ทุกครั้งที่ฉันแกว่งไกวสะโพก ‪พวกเขาก็เริ่มหายใจทางปาก
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ที่เร่าร้อนเหมือนดวงตะวัน
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ใครเลยจะปฏิเสธได้
‪มันเต็มแน่นในทรวงอก ไหลทะลักจากสะโพก
‪ซึมซาบเข้าไปในปากฉัน
‪ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ ที่แผดเผาและทำลายล้าง
‪หัวใจนับร้อยๆ ถูกทิ้งให้ว่างเปล่า
‪หากสติของคุณถูกไฟอันเร่าร้อนนี้กลืนกิน
‪คุณจะไม่มีวันหลับใหลได้อย่างสบายใจ
‪แต่ในยามที่ฉันแผดเผาเหยื่ออย่างซาบซ่าน ‪ฉันกลับทรมานใจ
‪เพราะฉันมีร่างกาย แต่ก็มีหัวใจ
‪แต่ฉันเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ‪ที่ขึ้นคลุมหัวใจเหมือนวัชพืช
‪ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เสน่ห์นั้นคือหัวใจของฉัน
‪ฉันจึงฝันถึงชายสักคนที่มองเห็นมัน
‪ทั้งร่างกายและหัวใจฉัน ตัวตนทั้งหมดของฉัน
‪หากเจอเขาคนนั้น ฉันจะยอมมอบให้ทั้งหมด
‪ฉันคงให้เขาทั้งร่างกายและหัวใจ
‪ทั้งร่างกายและหัวใจ
‪ขอขอบคุณครอบครัวของคาลิน่า เยดรูชิด ‪ที่ให้ความไว้วางใจและการสนับสนุน
‪ฉันจึงฝันถึงชายสักคนที่มองเห็นมัน
‪ทั้งร่างกายและหัวใจฉัน ตัวตนทั้งหมดของฉัน
‪หากเจอเขาคนนั้น ฉันจะยอมมอบให้ทั้งหมด
‪ฉันคงให้เขาทั้งร่างกายและหัวใจของฉัน
‪ทั้งร่างกายและหัวใจ
‪(อวสาน)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์