Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
PRZETERMINOWANE DO ZNISZCZENIA
Co tam masz?
No dobra.
Spoko.
Interes się kręci.
Dwadzieścia dziewięć.
Jednej brakuje.
Policz jeszcze raz.
Proszę.
O 20 za mało!
Policz jeszcze raz.
Dupek.
Hej, mamo!
Hej, groszku.
To dla ciebie.
Super! Dziękuję.
Nie ma za co.
Spałaś w aucie?
Odpoczywałam.
Miałam nockę.
Dam ci coś do końca tygodnia.
Noah!
Jedziesz z matką.
- W zasadzie nie muszę, babciu. - Noah…
Hej, skarbie.
Cześć, mamo.
Mam dziś spotkanie w kościele. Odwieziesz ich o siódmej?
Może u mnie przenocują?
Przywieź ich o siódmej.
- Możesz do nas dołączyć. - Przemyślę to.
DINOZAURY
Jak było w szkole?
- Wiesz, że ptaki pochodzą od dinozaurów? - Tak.
A ty, Noah?
- Co ja? - Jak było w szkole?
Dobrze.
Czego szukasz?
Niczego.
- Po co to w ogóle robimy? - Nie męcz mnie, Noah.
Wracam z nocki.
Robię wszystko, żebyście mogli do mnie wrócić.
- Co zrobiłaś? - Nic.
- Hamuj! - Uwaga!
- Mamo! - Stój!
Cholera.
Nic ci nie jest?
Nie, mamo.
Mamo, toniemy!
- Co robić? - Chodźcie tu, szybko!
Nic wam nie jest?
- Odepnij pas. - Już.
Jestem z wami. Będzie dobrze.
Chodź do mamy, szybko!
Chodź do mnie! Pospiesz się!
Będzie dobrze. Dalej!
- Mamo! - Wyłaź.
Dalej, Noah!
- Kurwa! - Mamo!
Jesteś cały?
Tak? Matilda!
Matilda!
Dawaj, Noah!
Boże!
Straciliśmy ją na chwilę,
- ale nic jej nie będzie. - Dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak.
- Nic jej nie jest. - Dziękuję.
- Nie wiem, co się stało. - Kochanie.
Wszędzie wysiadł prąd.
I padły auta.
Nie zdołamy ściągnąć karetki,
ale szpital jest tuż za rogiem. Potrzebuje pani szwów.
- Czego? - Szwów.
Sala numer trzy.
Przepraszam!
Przepraszam! Potrzebuję lekarza.
Mieliśmy wypadek. Córka zakrztusiła się wodą.
W porządku?
- Tak. - Nic jej nie jest.
- Hej! - Potrzebuję pomocy!
To atak terrorystyczny.
Co?
Terroryści?
Wyłączyli prąd?
- I auta? - To pewnie Chińczycy.
Zrobili cały ten szajs, a teraz go wyłączyli.
Może to wojna.
Może wysadzili duże miasta, a teraz kolej na nas.
Taka dawka powaliłaby nosorożca!
Pomocy!
Błagam!
OPIEKA DŁUGOTERMINOWA
Obudził się.
On też.
Telefony nie działają, nie ma prądu.
Co się stało?
Samochód jest w jeziorze.
Trzeba usunąć powietrze.
- Zawsze. - Brawo.
- Masz dość leków, Doris? - Wystarczy.
W sklepie nie przyjmują kart.
Masz gotówkę na jedzenie?
Miałam w samochodzie.
Spróbuję coś kupić, wracając z uniwerku.
Zaczynam o szóstej. Muszę się przespać.
Idziesz do pracy?
Nie mają prądu. Potrzebują ochrony.
Nie ma sensu, żebyś wracała do domu.
Przenocuj tu.
Dzięki, Doris.
Nie wiem, jak możesz tak spać.
Nie śpię. Medytuję.
To pomaga?
Chyba tak.
Znasz to uczucie, gdy budzisz się rano i przez chwilę jest super,
zanim uderzy cię cały ten syf?
Mam tak podczas medytacji.
Próbowałam jogi,
gdy zaczęło mnie boleć biodro, ale nie pomogła.
Masz coś, co pomogłoby mi zasnąć?
Już tego nie robię.
Wiesz, że sędzia mi zakazał.
Chyba naprawdę nie bierzesz, skoro też nie możesz spać.
Idę do pracy.
Wstąpię do apteki i coś ci kupię.
Czemu nie śpisz?
Nie jestem zmęczony.
Ile spadających gwiazd.
To satelity.
Łapcie go!
- Potrzebuję więcej. - Wyluzuj.
Przynieś benzodiazepiny i barbitale. Ludzie wariują.
To pójdzie jak złoto. Zapłacę podwójnie.
- Cholera, nie słyszałaś tego. - Słyszałam.
Dobra.
Zgoda. Gregg zawsze dotrzymuje słowa.
Gotówka. Krąg życia.
Zapłacę podwójnie za piguły na uspokojenie.
Dobra.
Jorge?
Gdzie są wszyscy?
Co się dzieje?
Czemu wasze auta działają, a nasze nie?
Co jest, kurwa?
- Hej! - Spokojnie.
Służba medyczna. Służyłam w Fort Huachuca.
Co tu robisz?
Już nie służę. Ale mogłabym.
Wzywają już rezerwy? Nie wiem.
Zostaw ją.
Sporo tych tabletek.
Mogę to wyjaśnić. To nie to, co myślisz.
- Zapakuj je. - Tak jest.
Wiem, że nadstawiałaś dla mnie karku,
i bardzo ci dziękuję. Zawaliłam, ale…
Mam to gdzieś.
Impuls elektromagnetyczny? Wojna?
To się dzieje wszędzie. Kogo mielibyśmy zaatakować?
- Pani major? - Dyski do niczego.
Wszystko się usmażyło.
Tylko to mam w wersji papierowej.
Jest jeszcze ktoś?
Zakładam ośrodek.
Przydasz nam się.
Co się dzieje, Murphy?
Byliśmy od szukania odpowiedzi. Znowu nas potrzebują.
Pani major…
musimy już iść.
Nie mogę już tego robić.
Masz tu lokalizację ośrodka.
Zgarnij Lori i moje dzieci
i przywieź je jak najszybciej.
Oczywiście.
Nie rozumiesz powagi sytuacji.
Trzeba było z nią iść.
Murphy przywróci zasilanie? Jest psychiatrą.
Nie chodzi o zasilanie.
Z tym sobie sobie poradzą. Wymienią kable i bezpieczniki.
Chodzi o ludzi.
Nikt nie może zasnąć.
Po 48 godzinach bezsenności tracimy krytyczne myślenie.
Po 96 pojawiają się halucynacje i niewydolność motoryczna.
Potem siadają narządy. A potem?
Leżysz sparaliżowana, aż wysiądzie serce.
Tak, wiem.
Jasne.
Ale to co innego.
Wszystko przyspiesza.
Objawy występują do trzech razy szybciej.
- Zapanuje chaos. - Nie wszyscy zginiemy.
- To nie dotyczy wszystkich. - Dotyczy.
Mamy jedną kobietę, która zasypia.
Zawiozą ją do ośrodka.
Matilda też spała. Moja córka.
Na pewno?
Budują całą placówkę dla tej jednej śpiącej.
Jest aż tak wyjątkowa.
Twoja córka naprawdę spała?
Miałam wypadek samochodowy,
- ale nic mi nie jest. - Córka ucierpiała?
To znaczy?
Możliwe, że wcale nie spała.
Myślisz, że jest nieprzytomna?
Nie ma już nieprzytomnych.
Albo…
się obudzili, albo…
nie.
Matilda?
Matilda!
Gdzie ona jest?
- Gdzie twoja siostra? - To boli!
- Wariatka. - Przepraszam.
Gdzie Matilda? Nic jej nie jest?
Nie.
Gdzie ona jest? Proszę, Noah.
Poszła z babcią do kościoła.
Może tak miało być.
Trzeba być świadomym, by dostrzec, jaki jest świat.
A Pan mówi: „Przyjdźcie do mnie, którzy utrudzeni
i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię”.
Nie śpi.
Nie śpisz, wróbelku?
Tylko tata tak mnie nazywał.
Przepraszam, zapomniałem. To ze zmęczenia.
Nie wszyscy…
prosili o powołanie od Boga.
Niektórych po prostu powołał.
Doskonale o tym wiem, bo zanim zostałem pastorem…
byłem narkomanem.
Zakryłem dowody tatuażem.
Przedawkowałem.
Powinienem był umrzeć w kilka godzin.
Ale przez te wszystkie lata nabrałem takiej odporności, że…
leżałem nieprzytomny przez trzy dni,
aż w końcu odszedłem.
Ale to trwało tylko minutę, bo wreszcie mnie znaleźli.
Niczym Jezus, powróciłem z martwych.
Nie porównuję się do Jezusa.
Chodzi o to…
że od tamtego dnia postanowiłem mu służyć.
To był…
cud, że przeżyłem.
A ludzie naprawdę potrzebują teraz cudu.
Nie wiem, co…
Ja…
Muszę umrzeć?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Nie, przepraszam.
Nie.
Wszyscy są zmęczeni i zdesperowani.
Chcą tylko wiedzieć, czy zaśniesz.
Mogę zasnąć.
Ale byłoby łatwiej, gdybym się zmęczyła.
Mógłbym się z tobą pomodlić?
Wiele dzieci mówi, że przynudzam i zasypiają.
Panie, dziękujemy ci za ten dzień i za Matildę.
No dobra. 717-127-0414.
Pizza? Serio?
Nie, to test na trzeźwość umysłu.
- Jak ci poszło? - Dwa błędy. To nic.
Znajdźmy samochód i zabierzmy twoją siostrę w bezpieczne miejsce.
Wszystko się usmażyło.
- Auta nie działają. - Niektóre działają.
Pomóż mi, dobra?
Bierz klamoty i spadamy.
Musimy uważać.
- Cholera! - Twoja córka.
- Może spać? - Co?
- To twój chłopak? - Nie!
Nie może? Coś jej się stało?
Nie, myliłam się. Udawała, że śpi.
Matilda spała.
Obudziłem ją.
No co? Spała.
Jezu, Jill. Musimy ją zawieźć do Murphy.
- Może kryje odpowiedź. - Idziemy.
Wiem, jak znaleźć ośrodek. Już nad tym pracują.
Mają już jedną śpiącą.
Nie pojedziemy tam. Noah, chodź.
Hej! To mój rower!
W naszej piwnicy, niczym anioł pokoju, śpi młoda dziewczyna.
Jeśli ona może, to my też.
Ludzkość jest przytomna, a my modlimy się o odpowiedź.
- Pastorze. - Tak?
Co z tego, że śpi?
Cuda się rozprzestrzeniają.
Dobro rośnie, gdy w nie uwierzysz, gdy dasz mu szansę.
Nie mamy już leków nasennych bez recepty!
- Daj coś mocniejszego! - Musicie pójść do lekarza.
Po receptę.
- Nikt nie przyjmuje! - Nie mogę pomóc!
Chodź.
Szybciej, Noah!
Chodź.
Zaczekaj tu.
Będzie coraz gorzej.
Co się dzieje?
Przy braku snu…
Umysł ugina się, a w końcu pęka.
Ot tak.
Życie zmienia się ot tak.
Ale to przeciwności
zmuszają nas do koniecznej przemiany.
- Musimy je przyjąć. - Pastorze…
Obudziła się.
- Matildo. - Kiedy nas uśpisz?
- Cierpliwości. - Nie mogę już czekać.
Raymond nie odpowiada. Je, ale nie mówi.
- Jest zmęczony, jak wszyscy. - To coś więcej.
- Nic mu nie będzie. - Musimy ją poświęcić.
Nie.
Bóg poświęcił Jezusa, własnego syna, by nas zbawić.
Bóg dobrowolnie się dla nas poświęcił.
Tu nie trzeba ofiary. Potrzeba nam tylko modlitwy.
Boże, dopomóż. Będę Piłatem i skażę tę małą.
Robercie, siadaj! Dość tego!
Po co modlitwa? Potrzebujemy snu.
- Matildo. - Mamusiu!
Stać.
Proszę, usiądźcie.
Chcieliśmy się tylko z nią pomodlić.
Może zasnąć, a my potrzebujemy pomocy.
Matilda to moja córka i pojedzie ze mną.
- Prawo mówi co innego. - Usiądźcie.
To Doris opiekuje się tymi dziećmi.
Masz rację.
Ale w obecnej sytuacji
mogę pomóc, i ty to wiesz.
- Chodźmy, Matildo. - Zostanie tutaj.
Jest wyjątkowa.
- Mamo? - Uspokójcie się.
- Obiecałeś! - Usiądźcie.
Chcemy tego samego.
Macie rację.
Ona jest wyjątkowa.
Ale nikomu tu nie pomoże.
Wszyscy zginiemy,
jeśli tego nie rozwiążemy.
Wasze mózgi powoli puchną.
Sklepienie czaszki uciska mózg, co wpływa na krytyczne myślenie.
To przez brak snu.
Im większe wzburzenie,
tym więcej krwi płynie do mózgu, pogarszając sprawę.
Najlepsze, co możemy zrobić,
to wziąć głęboki oddech…
i się uspokoić.
Gromadzimy lekarzy i naukowców, którzy mogą pomóc.
I zrobią to.
Potrzebują tylko małej.
Mamo.
Nie lekceważymy nauki,
ale nie możecie na niej eksperymentować.
- Nigdzie nie pójdzie. - Jim, proszę.
Modlitwy nie…
Cholerne łajzy!
Oddajcie ją, bo wrócę z wojskiem.
I nie będzie tak miło.
- Uspokój się! - Tego chcecie?
Oprzytomnijcie albo to was właśnie czeka.
A to rzucanie książkami…
Jim, coś ty zrobił?
Doris zabrała ją na tyły.
Noah, spójrz na mnie. Będzie dobrze.
Spotkamy się w lesie. Idę po twoją siostrę.
Dawać ją!
Nie ma jej. Niech chłopaki jej szukają!
- Gdzie ona jest? - Nie ma jej tam?
Była!
To cud.
To nie Jezus powstający z grobu, Doris.
Nie jesteśmy tacy.
Jim?
Jim!
Matilda.
Boże, skarbie.
- Babcia kazała mi uciekać. - Już dobrze.
- Nic ci nie jest? - Nie, kochanie.
- Proszę. - Bóg przemówił do mnie.
- Odłóż to. - Ona nie może odejść.
Jim, odłóż to. Straszysz ludzi.
Jim!
Proszę, odłóż broń.
Szybko. Nie oddalajcie się.
- Szybko! - Mamo, stój!
A babcia?
Skarbie…
Babcia jest chora, nie może biegać.
- Jasne? - Mamo, proszę.
Nic jej nie będzie. Musisz trzymać się mnie.
Jak się czujesz?
Mam dość biegu.
No to wskakuj!
Idziemy, Noah.
Tędy.
Chodźcie.
To tutaj.
Chodźcie.
Potrzebujemy auta. Zostańcie tu.
Znajdę jakieś.
Dokąd pojedziemy?
Do ośrodka.
Nie możemy.
- Nie wiesz, do czego są zdolni. - Musimy znaleźć lek.
To nie takie proste.
Wszystko jest tutaj.
Dotknąłem trupa, żeby to zdobyć.
Tam nie jest bezpiecznie.
Jaki masz plan, Jill?
Wywieziemy Matildę,
umrzemy, a ona zostanie sama?
Większej głupoty nie słyszałem.
Spal to.
- Wtedy tam nie pojedziemy. - Noah, dość.
Nie działa.
Obudź się, mamo.
To nasza jedyna szansa.
Jeśli umrzemy, ona nie przetrwa kilku dni.
Mają tam już jakąś kobietę. Znajdą lekarstwo.
Proszę.
Dobrze.
Halo?
Gregg?
215-124-0519.
Tragedia.
Halo?
Gregg?
Jest w czym wybierać. Może beema?
Idiota.
To musi być stary wóz.
Co to było?
Gregg.
To tylko Gregg.
Wciąż jest przytomny.
Nawet on nie może spać?
Cholera.
Śpij.
Śpij, skarbie.
Skupmy się. Odpalmy camry.
Cholera.
Świat pogrąża się w chaosie, a ty miażdżysz łby.
Czemu nie możemy wziąć beemy?
Mówię ostatni raz.
Potrzebujemy starego auta bez elektroniki,
który nie miał akumulatora, gdy stało się tamto coś.
Odpalimy go.
Camaro albo dodge powinny zadziałać.
Wsiadaj i próbuj.
Nowa skrzynia biegów. Trzymaj kciuki.
W porządku.
Gotowy?
Tak.
Działa! Mówiłem, że się uda.
Idź po kluczyki do dodge’a.
I przynieś akumulator z piwnicy!
- Ja biorę camaro. - Co?
Camaro jest moje!
- Nie chcę polary, tylko camaro. - Przynieś kluczki!
Dobra!
Dobra.
Masz?
Gdzieś tu są. Sam sobie szukaj.
Biorę camaro.
Tak, szeryfie?
Biorę, kurwa, ten wóz.
Nie.
Słyszałeś?
- Co to? - Słyszałeś?
Tak.
Ktoś jeszcze odpalił auto.
Kurwa.
Mają zapasy. Pełno jebanych leków.
Na pewno po nich śpią.
Chodźmy.
Bierz kluczki. Później wrócimy po dodge’a.
Daj.
To proste.
Jednym ruchem.
Kim jest Emily?
Moją dziewczyną.
Byłą.
Czy kiedyś…?
No wiesz.
Co?
Cholera.
Mama?
Wszystko gra?
Noah nie uprawiał seksu.
To nieprawda!
Wsiadajcie.
Pasy.
Jak to było z tą dziewczyną?
Nie.
Nie będziemy teraz o tym rozmawiać.
Noah, daj spokój. Urodziłam cię, gdy byłam w twoim wieku.
Nie musimy o tym rozmawiać.
Dobra.
- Ale jeśli chcesz… - Skończyłaś?
Tak.
Dlaczego ona?
Czemu nie my?
Co to?
Zostań w aucie.
To ludzie Murphy ich rozstrzelali.
Pracowałam z nią za granicą.
Załatwiła mi pracę na uniwerku…
i odwyk.
Jest psychiatrą.
Specjalistką od snu.
Na pustyni…
przygotowywała ludzi do przesłuchań.
Torturowała ich deprywacją snu.
Oni zabijali.
Robiliśmy nieludzkie rzeczy, żeby wydobyć z kogoś informacje.
Jedziemy do ośrodka?
Tak.
O mój Boże.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA
Potrzebujemy książki o kartowaniu.
Hej, skarbie.
W porządku?
Chodź.
Musisz wiedzieć, jak to działa.
Wiem, jak działa biblioteka.
Ale komputery już nie działają, więc…
To będzie twoja nowa szkoła.
Gdy mama odejdzie, przyda ci się biblioteka.
Dobrze?
Nie przestawaj czytać.
Naucz się, ile zdołasz.
Moja ty bystrzacho.
No dobra.
Dobra.
Chodź ze mną.
Idziemy.
Spójrz na mnie. Nauczę cię czegoś bardzo ważnego.
Musisz nauczyć się strzelać.
Spójrz na mnie. Nie tylko do ludzi, ale także do zwierząt.
Znajdziemy strzelbę i ją też opanujesz.
Świat się zmienił, rozumiesz?
Musisz być gotowa na wszystko.
Jasne?
Zaczynamy. Trzymaj broń w obu dłoniach.
Właśnie tak.
Trzymaj mocno, jak kierownicę roweru.
Stopa do przodu. Stój pewnie.
Oczy otwarte. Widzisz ten rowek?
Patrz przez niego.
Skup się. Oddychaj.
Dasz radę.
Nie lubię broni.
- Matildo, proszę. - Nie chcę.
- Musisz. - Nie!
- Tak! - Znajdziemy lekarstwo.
Ty i Noah będziecie strzelać.
Teraz ty.
- Idę do auta. - Skarbie, chodź tutaj.
Strzelałaś do mnie?
Nie. Myślałam, że jesteś w aucie.
Mówiłem, że będę tutaj.
To kto jest w aucie?
Nikt.
Mieliśmy szukać książek.
Nie strzelaj do mnie więcej.
Współrzędne chyba prowadzą tutaj.
To jakieś…
2400 kilometrów stąd.
Raczej 240. Sama nie wiem. Nie spaliśmy od czterech dni.
I WTEDY POJAWIŁY SIĘ PTAKI
Zanotowałem, jak tam dojechać.
Chyba.
Matilda! Chodźmy!
Nie.
Nie! Stać!
Stójcie!
Nie zatrzymam się.
Pierdol się!
Nic ci nie zrobię.
Naprawdę.
Słowo.
Oddaj mi tylko chłopaka.
Pozwolę ci odejść, ale daj mi chłopaka.
Puszczę cię.
Tylko się wygłupiam.
Jesteśmy wolnymi ludźmi. Wszystko gra.
Dasz mi ten pistolet?
Strzelę do jednego.
Rozproszą się. Wejdź do środka i się zamknij.
Noah!
- Noah! - Oddaj mi broń.
Zastrzelisz mnie?
No już.
Skarbie.
Noah, uciekaj!
Tak, uciekaj, suczko.
Wsiadaj, mamusiu.
- Mamo, proszę! - Wsiadajcie!
Szybko.
Kim jesteś?
To ważne?
Jak masz na imię?
- Ogłuchłeś? - Mów mi Dodge.
Jak się wydostałeś?
Siedziałem w celi, strażnicy sobie poszli.
Głodowaliśmy. Myślałem, że tam umrę. Ale strażnicy wrócili i otworzyli celę.
- I wyszedłeś? - Tak.
- Dokąd jedziesz? - Widzisz moje ciuchy?
Spadam jak najdalej.
- Daleko stąd. - Uwaga!
Magazynek jest pusty.
Co?
W pistolecie nie ma kul.
Trzymam kluczyki. Potrzebujemy paliwa.
Pusty magazynek?
Kurwa!
O mój Boże.
Mamo?
Chyba jest dość czysta.
Wsadziłam to do zbiornika.
A teraz ssij jak przez słomkę.
Mocno. Gdy zacznie lecieć, wsadź koniec do kanistra.
Tutaj, dobrze?
Twoja siostra może zasnąć?
A gdzie twój ojciec?
Zginął.
- Na wojnie. - Żołnierz?
Nieźle.
Dobrze też nie.
Przebieramy się!
Dalej.
Dasz radę.
Musisz się tego nauczyć. Dasz radę.
- Napiłam się. - To nic.
Wypluj.
Ostra ta twoja mama.
Przygotowuje ją na wypadek nieznalezienia leku.
- Myśli, że tego nie łapię. - Lek?
Chcecie znaleźć lek?
Zabawne jest to, że zwykle sypiam po dwie, trzy godziny.
Ale teraz… Sami wiecie.
Zabierzesz nam wóz?
Zależy, dokąd jedziecie.
Na północ, do Lewisburga.
Też tam jadę.
Na północ.
Lepiej ty to weź.
Wyglądasz groźnie, gdy w kogoś celujesz.
Na wszelki wypadek.
Dobrze, kochanie.
Obie ręce na kierownicy.
Przecież trzymam.
Tylko ci przypominam.
Zawsze mówisz, że mam świetną pamięć.
- Więc o co chodzi? - Patrz na drogę.
Dziękuję.
Naprawa tego auta będzie trudna.
Ale znajdziesz o tym książki.
Spalić wszystkie książki.
- Już ich nie potrzebujemy. - Patrz!
Mógłbyś…? Patrz na drogę!
Nie mów do niej, ma się skupić.
Ludzie mówili, że Ziemia jest płaska, i taka była.
Potem mówili, że jest okrągła,
i była okrągła.
Ziemia jest okrągła.
Udowodnij to.
Nauka to potwierdza.
Nauka? A kto ją rozumie?
Zawsze patrz na drogę.
Rzeczy, o których mówi wielu ludzi, stają się faktem.
Potem to trafia do książek i książka staje się faktem.
Wszystko ustalone.
Nikt już tego nie rozumie, nikt o tym nie mówi.
Kurwa, dlatego musimy spalić książki.
Słowo na „K”.
Wiem. Zamknij się.
Przepraszam.
- To dziecko. - Dobra.
Wiesz, co mawiała moja babcia?
Że wszystkie problemy świata zniknęłyby w ciągu jednego pokolenia,
gdyby dzieci zapomniały tego, co je nauczono.
Bezsensownego gówna,
powtarzanego tyle razy, aż w nie uwierzysz.
Żylibyśmy wtedy w świecie,
gdzie nikt nie głoduje
i wszyscy są równi.
- Naprawdę? - Tak.
Przepraszam.
Kiedyś miałem babcię za wariatkę.
Ale teraz…
Chyba coś w tym jest.
- Uważaj. Widzisz? - Tak.
Omiń to auto.
Czekaj.
Zwolnij. Wciśnij hamulec.
Co jest, kurwa?
Jedziemy.
Spadamy stąd! Opuść głowę!
- Spadamy. - Szybko!
Próbuję!
Matilda!
Wciśnij gaz, Matildo!
Gazu!
Jedź!
Mamo, proszę!
- Czemu się zatrzymałaś? - Widzisz te światła?
A ty, Noah?
Tak.
To ośrodek.
Musimy zjechać z drogi.
Na pewno nie chcecie, żebym został
i pomógł wam w tym, co robicie?
Nie, rób swoje.
Dobra.
Pa, Dodge.
Pa, dzieciaki.
Czas się stąd wynosić.
No dobra.
Czemu się tu zatrzymaliśmy?
Muszę…
Pójdę tam sama. Sprawdzę, czy jest bezpiecznie.
Jeśli nie wrócę, zostańcie w tym domu.
Jedzenia wystarczy wam na tydzień.
Nie!
Na wszelki wypadek.
Jeśli ktoś przyjdzie, schowaj się.
Zwłaszcza jeśli to będą mężczyźni.
- Dobra? - Tak.
Tak na wszelki wypadek.
Hej, Noah.
Wróć.
Wrócę.
Nie idźcie za mną.
Mała żołnierka chce leków.
Wal się, Danny.
Kutas z marynarki.
- Diaz, idziemy. - Dobra.
Ja tam, ty na most.
Zawieziemy was.
Spoko.
Jedziemy.
Sprawdzam most!
Nie mogę.
Bierz leki, pomogą ci przy pracy.
Nie szkolili mnie do tego.
Cholera, pamiętasz kod? Zapisałem.
Dwa, zero, cztery, sześć.
Dobra, chodźmy.
Dwa, zero, cztery, sześć.
Dwa, zero…
cztery…
Cztery, sześć…
Cztery…
Dwa, sześć…
Zero, dwa…
Dwa,
zero,
cztery…
No dawaj.
Proszę.
Sześć.
Hej, ty.
To moje.
Co? Okej.
Przepraszam.
Gdzie ta śpiąca?
Boże.
Przyszłaś po próbki?
Już zrobili rentgena.
Tak, przyszłam po próbki krwi.
Dobra.
Ile krwi mi jeszcze pobierzecie?
Nie zrobię pani krzywdy.
Chcę stąd wyjść.
Dobrze. Pomogę pani.
Musi pani wychować moją córkę.
Ma dziesięć lat.
Musi jej pani pomóc w nowym świecie.
Nie mogę…
- Nie mogę… - Nie.
- Dlaczego? - Sama sobie nie poradzi.
Ktoś musi jej pomóc.
Potrzebuje kogoś. Tylko pani jej pomoże.
Za kilka dni wszyscy inni będą martwi.
Zabiorę panią stąd.
To ja potrzebuję pomocy.
Miałam umrzeć kilka miesięcy temu.
Jesteś bardziej szalona niż reszta.
Jill?
Doktor Murphy.
Co tu robisz?
Przyjechałam pomóc.
Brian przekazał mi współrzędne.
Brian…
Moja rodzina jest z tobą?
Nie…
Brian…
Myślałam, że jest tutaj.
Nie dojechali?
Przykro mi.
Macie lekarstwo?
Minęło sześć dni i nic.
Mamy mieszankę leków, która pomaga nam się skupić, ale powoduje…
uszkodzenia neurologiczne.
Przynajmniej zyskaliśmy trochę czasu.
Dziś rano…
myślałam…
że jedyną odpowiedzią…
jaką znajdziemy…
będzie śmierć nas wszystkich.
Ale…
dotarłaś tu.
To musi coś znaczyć.
Zdobądź leki,
zorientuj się i zajmij pracą.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ręce do góry! Wyłazić!
- Na ziemię! - Wysiadać!
- Nie. - Nie strzelajcie!
- Na kolana! - Nie strzelajcie!
- Słuchajcie! Mała! - Wysiadać!
- Nie! - Na kolana!
- Chcę pomóc! - Wysiadać!
- Chcę pomóc! - Ręce na widoku!
Nie.
Ręce do góry!
Nie ruszać się!
Na kolana!
- Rozwalę ci łeb! - Nie!
Strzelę ci w ryj!
Wysiadaj.
- Nie strzelać! - Ręce do góry!
Ręce do góry!
- Chcemy pomóc! - Ruszaj się! Ręce!
Dalej!
- Ruchy! - To tylko mała dziewczynka!
Stój!
Dobrze.
Mogę zasnąć.
Mogę pomóc innym zasnąć?
Tak.
Musimy się dowiedzieć, co cię wyróżnia.
Czy on żyje?
Tak, ona żyje.
Musieliśmy…
zmniejszyć ciśnienie…
odprowadzając płyn mózgowo-rdzeniowy, ale…
to nie pomogło.
Nie obejdziemy tego.
Tylko odprowadzanie płynu zmniejsza ciśnienie,
ale bez niego mózg się nie oczyszcza.
Mogę jej dotknąć?
Jasne.
Dzielna z ciebie dziewczynka.
Eter.
Widzisz?
Nic.
Nic się nie dzieje.
Większość zwierząt teraz zasypia,
ale szympansy…
zawsze były nam najbliższe.
Cześć.
Doktor Murphy, przyjaciółka twojej mamy.
Czy ona…?
Za chwilę…
wypróbujemy eter na tobie.
Dla potwierdzenia.
Będzie bolało?
Nic ci nie zrobimy. Jestem lekarzem.
Nie krzywdzimy ludzi.
Dziwne, co?
Tak.
Oddychaj spokojnie.
Właśnie tak.
Spokojnie. W porządku.
Spokojnie.
Zasnęła.
Biedactwo.
Niesamowite.
Chcę być rozczarowana…
tym, że nie powiedziałaś mi o Matildzie
po tym, co dla ciebie zrobiłam.
Ale jako matka rozumiem.
Jak długo tu jestem?
Od 18 godzin.
Dlaczego zasypia?
Kto?
Matilda.
Przeszła jakąś operację?
Jak długo tu jestem?
To był chyba…
jakiś rozbłysk słoneczny.
Poprzestawiał nam coś w elektromagnetyce. Wpłynął na układ glimfatyczny.
Pomieszał nam w zegarach.
Matilda.
Proszę, puść ją.
Jill, twoje przetrwanie… Nasze przetrwanie zależy od Matildy.
Muszę próbować.
Nie, proszę.
Proszę, nie! To moje dziecko!
Moja mała!
Pobierajcie jej tylko krew!
Naprawdę jesteś elektrykiem?
Chodź. Zajmiemy się tobą.
To mieszanka leków przeciwzapalnych, pobudzających i innych.
Redukuje beta-amyloid.
Pomoże.
Największą skuteczność daje wstrzykiwanie jej do mózgu.
Do tętnicy szyjnej.
Pieprzyć to.
Dobra.
Ona nie oddycha.
Defibrylator! Pomóż! No dobra.
Wciśnij „ładowanie”.
- Gotowa. - Ładuj!
- Ładuję. - Odsuń się!
- Krzywdzicie ją. - Ratujemy.
Jeszcze raz.
- Ładuję. - Odsuń się!
Jeszcze raz.
- Ładuję. - Odsuń się!
Pełno tu pająków.
Za dużo ich.
Dlatego się topią.
Musimy pozbyć się pająków.
- Tyle tu pająków! - Niech przyprowadzą jej brata.
Porównamy ich.
Muszę ją ratować.
Ratujmy ją.
Musimy…
Okłamałaś mnie.
Szukałaś obcej do opieki nad Matildą.
Taka już jesteś.
Każesz innym wychowywać swoje dzieci.
Nie!
- Mogłaś powiedzieć! - Noah!
Czemu mnie tu przywiozłaś?
Przepraszam.
To nic nie znaczy.
Noah!
Noah, nie rób tego!
Noah, proszę!
- Nie! - Pójdziesz z nami.
Idziesz z nami!
Nie!
Nie, proszę!
Noah, proszę!
Nie zabierajcie mi drugiego dziecka!
Nie zabierajcie mi dziecka!
Granat!
Kurwa.
Wszystko będzie dobrze.
- Strzelają do nas! - Idę!
To nie atak, ludzie wariują.
Nic ci nie będzie.
Uda nam się.
Na ziemię!
Na ziemię, do chuja!
Sandra?
Sandro, to ty?
Tak, to ja!
Ty pizdo.
Nie patrz na mnie!
Rusz się, a rozjebię ci łeb!
To dzieciak!
Masz zwidy! Nikt nas nie atakuje!
Tak, dobrze!
To dzieciak.
- Nie! - Spokojnie!
Zajebię cię!
Poświęcamy dziecko bez powodu.
To nasza zagłada.
Dawaj.
Nie!
Już dobrze.
Matildo!
- Matilda. - Mama?
Jill, nie możesz jej zabrać.
Nie.
- Co robisz? - Odłóż nóż.
Co robisz?
Proszę.
Nie usunął powietrza z igły.
Od tego można umrzeć.
Musiałem.
Przepraszam.
Chodź ze mną.
- Gdzie Noah? Musimy go znaleźć. - Noah?
Chodź.
Z drugiej strony.
Mamo!
Tutaj! Noah!
Noah! Musimy uciekać!
Tata mnie nauczył.
- Musisz ją wypatroszyć. - Noah, zostaw to!
Noah!
Proszę, obudź się. Mamo! Noah, proszę!
Obudź się, Noah!
Zbudź się, skarbie! Mama tu jest!
Obudź się, błagam!
No już, kochanie.
Obudź się! Mama tu jest!
Matildo!
Idę!
Przyniosłam. Włącz. Przyklej elektrody.
Nie mogę.
- Pomóż mi. - Szybko!
Co jeszcze?
Musimy się odsunąć!
Noah.
Noah, proszę.
Noah.
Noah?
Mamo?
Noah chyba…
Mamo.
Idź.
Już dobrze.
Noah.
Noah!
Noah, wstawaj!
Noah.
Proszę cię.
On żyje.
Mamo, on nie umarł.
Nie umarł!
Noah.
Mamo, on żyje.
Miałem sen.
- Noah. - Mamo.
Miałem sen.
Już dobrze.
Mamo.
Nie.
Kim jesteś?
Ich matką.
Dziękuję.
Mamo?
Słyszysz mnie?
Miałaś rację.
Nie chciałaś tu przyjechać.
Miałaś rację…
szukając pomocy dla Matildy.
Wiem, że nas kochasz.
Wiem o tym.
Nie mogę stracić i ciebie.
Potrzebujemy cię.
Matilda cię potrzebuje.
Ja też.
Umarłeś, Noah.
Twoje serce nie biło.
Ożywiłam cię defibrylatorem.
Jestem twoim dłużnikiem.
Nie mamy na to czasu. Mama nie przeżyje.
Czy ja umarłam?
Ja też umarłam?
- Co? - W wodzie. Szeryf mnie uratował.
Pamiętam pustkę,
a potem szeryf uciskał mi pierś. Bolało.
Ożywił mnie?
Więc mówisz…
O kurwa.
Musisz mi zaufać, mamo.
Dobra, połóż ją.
Delikatnie.
Chwyć ją za nogę.
Napisy: Aleksandra Basińska