Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zrozum, wszystko, co robisz, wiąże się z konsekwencjami.
Nie możesz przeinaczać tego, co mówiłem.
Byłaś wtedy bardzo urocza, ale już nie jesteś.
Twój gniew, wycofanie
- i delikatność. - Obcięłaś włosy.
Sama to robisz, kochasz ludzi.
- Zapuszczasz afro. - Wkurzasz się.
Jesteś czarna, a taka głośna i do przodu.
Pamiętam, jak chodziłaś do szkoły.
- Wymagasz ode mnie... - Chyba sobie odpuszczę.
...a dla mnie to zbyt wiele.
Na to nie odpowiem.
Nie mówisz ani nie robisz nic złego.
Mówisz, ile dla ciebie zrobiłam, ale zmieniłaś moje postrzeganie świata.
Moja kolej.
Macie być cicho.
Wchodzicie teraz do mojego świata.
Jestem obrazem.
Tematem.
Władzą.
Jak w każdym dziecku Nowego Świata,
tak i we mnie żyje przemoc.
Noszę ból tak stary, że sama nie do końca go rozumiem.
Krzywdzę nim swoich najbliższych.
Każde z nas dziedziczy klątwy naszych przodków.
Ale możemy przerwać ten cykl,
wypowiadając wojnę sobie samym.
Klątwy mojej rodziny powoli nas zabijają.
Więc idę na wojnę.
Bez ofiar się nie obejdzie.
To nie może być nasza spuścizna.
I. KLĄTWA
Moi rodzice kochają Nowy Jork.
Są lata siedemdziesiąte.
Mamo, nie wiem, gdzie są wiśnie.
Idź do kawiarni.
Wiele poświęcają,
żebyśmy mogli być biedotą z Central Park West.
Dzielę pokój z bratem, Juancarlosem,
oraz siostrą, Raquelą.
Jestem najmłodsza.
Wybacz. Ale nie będę przepraszać za...
Rodzice śpią na podłodze w salonie.
Typowe, wina zasranego Waszyngtonu.
A dlaczego tam tak jest?
Ludzie porzucili kompromis.
Są niewierni własnej wierze.
Nie można być oboma, ale być tylko jednym...
Tak, panie doktorze, oczywiście.
W soboty mama szykowała smażoną rybę z plantanami.
Chowałam je w majtkach, żeby później wyrzucić je do kibla.
Czemu pytasz ludzi co u nich?
Gdyby coś się działo, powiedzieliby.
Mamo, to tylko miły gest,
- zapytać, czy wszystko gra. - Jasne.
To raczej nic złego.
Większość odpowie: „Wszystko gra, dzięki, co u ciebie?”.
W niedziele rodzice tańczyli w kuchni do muzyki Lucky'ego Dube.
Ból, który ich otaczał, był jak aura.
Nie oczekuję przeprosin. Po prostu jestem szczera.
Wiesz co, Beca? Wygrałaś.
- Masz pomadkę, tato? - Tak.
Pamiętasz tę, którą miałeś, jak byłam mała?
- Taką wyciskaną. - Tak, to był ten... Blistex.
Z tego co wiem, urodziłem się na plantacji trzciny.
Mama opowiadała, że patrzyła na te dzieciaki,
na tych...
młodych facetów, którzy chodzili ścinać trzcinę.
Na szczerbatych osiemnastolatków
w podartych łachmanach.
I mówiła wtedy:
„To nie będą moje dzieci.
Moje dzieci tak nie skończą”.
Wtedy cała rodzina postanowiła przenieść się do miasta.
Uciec stamtąd do miasta,
poszukać dla nas lepszego życia.
Generał Trujillo.
To ciekawe, że poza kilkoma
podobiznami Generała Trujillo,
macie też jedną Matki Boskiej.
Każdy Dominikańczyk wie,
że wrogowie Trujillo idą do więzienia lub znikają.
W czasie wojny domowej widziałem wielu martwych,
wielu ludzi, którzy byli...
Jak już wychodziłeś na zewnątrz, to w taki sposób.
Zwłaszcza mężczyźni.
Ciągle ręce w górze.
Spaliśmy pod łóżkami.
Wszyscy tak spali, mama wszystkich nas tam kładła.
A wszystkie, te... jak to się nazywało...
Wszystkie materace na łóżko.
Bo miały szanse powstrzymać kule.
Kiedy Johnson został prezydentem,
dopuścił emigrantów z Trzeciego Świata do Ameryki.
Wcześniej trzeba było być
bogaczem albo milionerem, żeby się tu dostać.
Ko-ko!
- I... - Tato, każ Ko-ko przestać.
Ko-ko, nie!
Jak powiedziałem przyjaciółce, że chcemy dostać się do Stanów,
to dosłownie mnie wyśmiała.
„Myślisz, że chcą tam więcej czarnych?
Nie wypuszczą was stąd ani nie wpuszczą tam.
I jesteście biedni”. Śmiali się z nas.
Mówili: „Dotrzecie co najwyżej do Stanów Zjednoczonych mojej dupy”.
Mówili: „Do Stanów?”.
„Chyba mojej dupy”.
Doskonale to pamiętam...
Bo jestem wkurzająca?
Nie, mała. To było zabawne.
Właśnie dlatego nie mogę przychodzić.
Nie mów tak, z nikim innym nie lubię tak bardzo spędzać czasu.
Ciebie lubię najbardziej na świecie.
Tata opowiada, że kiedy miał 17 lat, widział Hendrixa na Woodstocku.
Mówi, że nikt nie zna go lepiej niż ja.
Ale nie mam pojęcia, skąd wzięły się jego manieryzmy.
Kiedy się złoszczę, przypominam mu jego ojca.
Dziadek.
Trzcina cukrowa.
Maczeta.
Pas w dłoni.
Analfabeta.
Duma.
Sprowadził czarną rodzinę do Nowego Jorku,
kiedy Trujillo zaprowadzał w jego kraju czystki etniczne.
Byliście podekscytowani, kiedy tu dotarliście?
Tak, choć na początku się zawiodłem,
bo trafiliśmy do Bedford. Powiedziałem: „Co to ma być?”.
Wyglądał jak europejskie miasto po drugiej wojnie światowej.
To był chyba rok 1966 albo 1967.
Kiedy zobaczyłem Central Park, powiedziałem:
„Tutaj zamieszkam, jak się wyprowadzę”.
I tak zrobiłem. Dlatego tam żyję.
I nigdy się nie przeprowadzę.
Zaczekaj.
Bo w domu to zawsze był kontrowersyjny temat...
Tak, wiem.
...życie w mieszkaniu z jedną sypialnią.
A ty się upierałeś przy tym, bo...
- Tak chciałeś. - Bo wtedy
to był wybór:
albo jedna sypialnia, albo wyprowadzka.
Ciężko było o miejsce ze stałymi opłatami.
Tam akurat takie były, więc było mnie na nie stać.
Rozumiesz?
Gdybyśmy się wyprowadzili i poszukali wielopokojowego mieszkania
w dobrej cenie,
skończylibyśmy w dzielnicy,
w której któreś z was nie dożyłoby tej chwili.
To była dzielnica biedoty, kiedy dorastaliśmy.
W porównaniu do innych była porządna.
Najlepsza, na jaką było mnie stać.
Rozumiesz?
Najlepsza, na jaką było mnie stać.
Ko-ko, prawdziwy gangus!
Gdzie jest moja teanina?
Znalazłam probiotyki.
Raquel, mogę iść z tobą i kręcić?
Jak idę do knajpy?
- Pewnie. - Serio? Okej.
- Zbliżenie! - O Boże, przestań.
Przestań!
Proszę.
Nie nagrywaj tego, jak palę.
Bo Gordi i mama to zobaczą.
- Okej. - Nie wiedzą, że znowu jaram.
Wojownicze Żółwie Ninja.
Dlaczego idziemy pod górę, kiedy palę?
Gadasz jak jarający przegryw.
- Tam są dopiero przegrywy. - Słucham?
Wspólny ogród.
Pewnie ocaliłoby mi to życie za dzieciaka.
Stworzyli go, kiedy byliśmy mali,
a dzielnica była do dupy.
Nie pozwalali nam się tam bawić. Pytałam, czy pozwolą mi coś zasadzić.
Interesowało mnie wtedy ogrodnictwo, a oni mnie wyganiali.
Ale mówili: „Mamy wspólny ogród na dzielni”.
Dopuszczali tam tylko białasów
pijących wino albo...
bawiących się w gównianych ogrodników.
Pamiętam, że nas nie wpuszczali.
Pamiętam, że białe dzieci tańczyły tam na Halloween.
Strasznie mi się to podobało, ale nie mogłam wejść.
Przepraszam.
Jak wygląda sprawa z ogrodem?
Możemy wejść, czy...
Oczywiście.
Chodziłam tam. Przeskakiwałam płot i mnie wywalali.
- Przeskakiwałaś? - Tak, przez płot.
Jarałam tam zioło.
Dlatego mnie wywalali tyle razy.
No, ale nic.
Pamiętasz, jak miałam kłopoty,
- bo przyniosłam crack do szkoły? - Tak.
I zadanie domowe?
To wszystko znalazłam w tym ogrodzie.
Więc ćpuny też tam siedziały.
Pewnie dlatego byli tacy, jacy byli.
Co to było za zadanie?
Co to za zadanie domowe?
Miałam przynieść coś, co symbolizuje moją dzielnicę.
Nie wiedziałam, co to.
Ale ładnie wyglądało.
Fiolek z crackiem było pełno, miały ładne korki.
- Tak. - Były kolorowe.
Przemywałam je,
ukradłam stamtąd też doniczkę,
taką małą, z ogrodu.
Napełniłam ją ziemią
i powtykałam w nią fiolki tak, żeby formowały okrąg,
- a ostatnią dałam na środek. - Fajne.
Myślałam, że tworzę sztukę.
A był przypał.
Co się stało?
Myśleli, że przynoszę crack do szkoły.
I że mama to ćpunka.
To się stało.
Ja jestem córeczką tatusia,
Juancarlos synkiem mamusi,
a moja siostra operuje w przestrzeni, której nawet nie próbuję zrozumieć.
Wyciągnęła z szafy maczetę dziadka i groziła nią rodzicom.
Kiedy miałam 10 lat dała mi pierwszego blanta,
w ramach przeprosin za próbę uduszenia mnie.
Co to był za dzień.
Skończyła z wyróżnieniem szkołę z internatem w Nowej Anglii,
ale olała studia, żeby jeździć z ćpunami na gapę.
Agorafobia.
Renta inwalidzka.
Izolacja.
Zniszczenie.
Uzależnienie od kłamstwa.
Teraz ma dwie córki, które odziedziczą nasze klątwy.
W piątej klasie musimy przebrać się za swoich bohaterów.
Dzieciaki przychodzą jako prezydenci albo Power Rangersi.
Za namową Raquel przychodzę jako Harriet Tubman.
Pożyczam od siostry suknię i chustę,
używam jej kosmetyków, by namalować na plecach ślady po biczu.
W pudełku po butach buduję plantację z brokułów.
Moja jedyna biała lalka symbolizuje pana.
Cała reszta Barbie i Kenów to jego niewolnicy.
Raquel jest ze mnie dumna.
Video Music Box, jak co piątek.
Mówi Wujo Ralph, tylko najlepsza muzyka.
Jesteśmy w studio, jak widać,
to był remix M.O.P. z moim ziomkiem, Busta Rhymesem i Teflonem.
Razem z Marleyem Marlem i Petem Rockiem jesteśmy dziś
na imprezie Future Flavas, koniecznie to obczajcie.
Tak już sobie żyjemy.
Zara, mają tutaj jakiegoś pirata!
Pokazują nam, że u nich nie ma miękkiej gry.
A co z Juancarlosem?
Tato?
Cóż, to jedno ominę.
Ominę to pytanie.
Na moje siódme urodziny tata zabrał nas do Disney Worldu.
W samochodzie pokłóciłam się z bratem.
Na widok moich łez, tata wybiera ciszę.
Juancarlos uważa,
że to był ostatni raz, kiedy ojciec się do niego odezwał.
„Jesteś szczurem, rozumiesz?”
„Jesteś szczurem”.
Wracam ze szkoły z gorączką.
Juancarlos używa mojego łóżka jako biurka.
„Źle się czuję, muszę się położyć”.
Nie rusza się.
„Słyszysz, co mówię?”
Wchodzę do łóżka.
Nadal się nie rusza.
Słyszymy, że tata wrócił.
Dopiero wtedy zabiera rzeczy...
i nie odzywa się do mnie przez dwa lata.
Kiedy skarżę mamie, nazywa mnie kapusiem.
Następnego dnia dzwonię do niej do pracy,
tylko żeby powiedzieć, że jest beznadziejna.
Zawsze kochałem poezję.
Metafory, porównania, zabawę słowami.
Tego, jak używają wyrażeń, które potrafią mieć wiele znaczeń.
Brat odzywa się do mnie tylko, kiedy Jay-Z wyda płytę.
Jeden takt ma cztery bity, a w wersie jest 16 taktów.
Słuchamy wtedy całej płyty przy zgaszonym świetle
i analizujemy teksty.
Niektóre piosenki uderzają po czasie,
musisz lepiej rozkminiać życie, żeby zrozumieć, o czym są.
Na uczelni dowiaduję się, że to krytyczne myślenie i interpretacja.
Zapomnijmy o tym i zacznijmy od nowa.
Możemy poczekać pięć minut?
Po co?
Bo twoje nastawienie zepsuje wszystkim humor.
Cóż...
Ja tylko mówię prawdę.
Mama chce poczekać pięć minut.
Ko-ko, chodź tu.
Kto będzie mówił, ty?
To wywiad, ty też musisz.
Cholera.
Przyjemny wiaterek.
Miło jest tak spędzić dzień, prawda?
Cóż...
Prawda, jeśli nikt cię nie napastuje.
Moja matka, Veronica,
przyjechała tu na studia z Caracas w Wenezueli.
Zrezygnowała z wakacji na Margaricie, sukienek szytych na miarę
i swojej pierwszej miłości, żeby uciec od matki.
Babcia to wytworna kobieta, ale schizofreniczka.
Właścicielka dobrze prosperującej fabryki odzieżowej.
Tym razem spędza w psychiatryku sześć miesięcy.
Mama widzi, jak strażnicy ją pacyfikują, kiedy źle się zachowuje.
Matka nigdy nie wiedziała, jak nas dyscyplinować.
Wchodziła do pokoju i sama biła się pasem.
Wszystko zaczęło się od narodzin córki.
Dziewiątego maja 1990 roku.
Nazwaliśmy ją Rebeca,
ja mówiłam na nią „Bebeca”,
później mówiłam na nią „Bebe”,
a jeszcze później „Beba”.
Najfajniejsza była Beba,
więc tak już zostało.
Jak to jest być mamą czarnych dzieci?
Nie wiem, co mam ci odpowiedzieć.
Może przychodzą ci do głowy jakieś konkretne doświadczenia,
szczególne dla wychowywania czarnych dzieci?
Cóż, Rebeca, sama jestem Latynoską.
Wychowywałam dzieci na Latynosów, bo tylko tak potrafię.
Tylko to znam, więc co innego miałam zrobić?
Nie wiem nic o byciu Amerykanką, byciu białą lub czarną. Nic.
Czyli nie możesz...
Zrobiłam, co mogłam, na podstawie tego, co wiem o byciu Latynoską z Wenezueli.
Nic więcej.
A pamiętasz, że jak jechaliśmy do Wenezueli,
mówiłaś wszystkim, że jeżeli wyśmieją nasze włosy
albo kolor skóry, to się wkurzysz?
To chyba szczególne dla mamy czarnych dzieciaków.
Tak, cóż, ale to nie tak...
Latynosi to straszni ignoranci.
Myślą, że jeżeli masz kręcone włosy, to są one gorsze.
I po prostu...
Kiedy byliście mali, mówiłam znajomej:
„Upewnij się, że nikt nie powie nic złego o ich włosach,
bo nie są złe, są normalne, po prostu takie mają”.
To tyle, to jedyna taka rzecz.
A możesz mi naszkicować obraz...
Jaki obraz?
Mamo, przestań.
Znam tę twoją mikroagresję, to nie w porządku.
Mówisz tak, chociaż to kręcisz?
To po prostu nie w porządku.
Taka mikroagresja
przeplatająca cały wywiad nie jest w porządku.
- Po prostu. - Dobrze, kontynuujmy.
Powiedz, jeśli tego nie chcesz.
Prawie skończyłyśmy, co ty gadasz?
Wiem, po prostu twoja energia jest drażniąca.
Albo bądź szczera i odpowiadaj na pytania,
- albo nie. - Przecież próbuję.
Dokładnie to staram się robić.
Nie muszę tego wysłuchiwać.
- Jesteś dorosła. - Mamo, przestań.
- Już nie jesteś nastolatką. - Pięć minut?
Proszę? I przepraszam.
Przeprasrasz.
Kiedy przestaniesz być agresywna,
to możesz pytać dalej.
Jak przestaniesz, to pytaj.
Dopiero wtedy.
Dobrze, już przestałam.
Za dzieciaka spędzałam wakacje w Mendoza Fría.
To wioska w Andach, w Wenezueli.
Wujek odbierał mnie z lotniska
i jechaliśmy przez pięć stanów, żeby dotrzeć do domu.
Codziennie nocowaliśmy u innego członka rodziny.
Komunię miałam w tym samym kościele, w którym dziadkowie brali ślub.
A pierwszy pocałunek z Rogeliem w drzwiach jego domu.
Przez lata opierał się o te drzwi, kiedy przechodziłam obok.
Jestem w tym kraju po raz ostatni.
GŁÓD
Ruszam przez świat, szukając tego, co dała mi Wenezuela.
Wolności.
Szczerej miłości.
Własnego pokoju.
Następnego lata jestem w Nowym Jorku i tracę dziewictwo z frajerem.
Mam 17 lat.
II. KONTROLA UMYSŁU
Próba zmian, to mój los, znam ten stan
To przejście, znam swoje miejsce
Szukam odnalezienia Krzyczę, choć to bez znaczenia
Tracę blask, głuchy wrzask
Nie chcę być cichą, budzę przemoc dziką
Park skąpany jest w ciemności Nie ma tu słońca ani radości
Los skończył z tą pizdą, ze mną
Szekspir mocno wjeżdża mi na banię.
Nawet kuloodporne szyby w mojej szkole go nie powstrzymują.
„Miałem tej nocy marzenie”.
„Ja także”.
„Cóż ci się śniło?”
„Że marzyciele zwykle kłamią”.
Pobiłam jamajskiego dzieciaka, Achkeema, za to, że nazwał mnie czarną.
Jak mógł.
Psychiatra przepisuje mi antydepresanty.
Po krajowym alercie samobójczym moja matka wyrzuca wyrzuca pigułki.
Odkrywam Mayę Angelou i termin „Afro-Latynosi”.
Inni Latynosi zaczynają mówić na mnie Frederick Douglass.
Kiedy mam dostać wyniki rekrutacji na uczelnię,
całą noc łażę, słuchając Boba Dylana.
Budzę się w pięknej Dolinie Hudson.
Mam 18 lat.
Andy Warhol jest królem.
Beatlesi są bogami.
Niektóre lekcje spędzamy pod ławkami.
Mieszkam z młodymi czarnymi artystami.
Spędzam czas z nimi albo z białymi przyjaciółmi.
Nigdy razem.
Niektóre ze starszych mnie ostrzegają.
„Nigdy nie zobaczy w tobie człowieka”.
Ale kocham go, więc ignoruje je, aż kończą studia.
Mamy niesamowite tajemnice.
Dasz trochę głośniej?
Chodźmy do baru.
Nie mogę.
Dlaczego?
Bo chcę zostać prezydentem.
Nikt niczego nie wrzuci ani na Facebooka, ani nigdzie.
Poważnie?
Moja ekipa to cały mój świat.
Lubią, kiedy mówię po hiszpańsku.
Czują się wtedy bezpieczni.
Mająca wielorasowe korzenie profesorka,
Annie z Harvardu, pokazała mi twórczość Hegla i Octavii Butler.
Kiedy zaczęłaś studia,
na całej uczelni było może
70 lub 80 studentów z niedostatecznie reprezentowanych mniejszości.
Naprawdę niewielu.
Natychmiastowo wchłonęła cię
pewna grupa ludzi.
To nawet nie tak, że to była grupa białych,
bo zadawałaś się z ludźmi atrakcyjnymi.
Wśród twoich przyjaciół były osoby,
które w czasie studiów lądowały w magazynach
albo na rozkładówkach.
Byli z pogranicza celebrytyzmu,
artyści, aktorzy, modele i tak dalej.
Ludzie z branży filmowej, którzy mieli znajomości
w różnych gałęziach sztuki.
Kiedy miałam kłopoty, kiedy potrzebowałam
projektu plakatu albo czegoś...
Jedyne, co wystarczyło zrobić,
to żebyś napisała do paru chłopaków
i pojawiali się w parę minut.
Mówiłam wtedy: „Przecież to...”.
A ty odpowiadałaś: „Dobra tam.
Takie tam chłopaki, nic poważnego”.
Miałaś grupę fanów dosłownie na zawołanie.
Ale wiem, że byłaś przez ten czas samotna.
Śmiejesz się, bo wiesz, że mam rację.
Dlaczego nie zadzwonisz?
Pogadamy chwilę, zamiast tyle pisać.
Po prostu zadzwoń, pogadamy.
Od dawna próbuję cię złapać.
Nie chcę wytracić pędu, który złapaliśmy,
skoro znowu rozmawiamy
nie robiąc sobie przerw na kilka miesięcy. Chcę, żeby tak zostało.
Więc zadzwoń, proszę.
Zamiast oddawać prace domowe,
codziennie przez kilka godzin tańczę w swoim pokoju, żeby się wyluzować.
To najlepszy program świata.
Kichnęłaś na swój dyplom.
I to prosto w dziurę.
W dziurę? Boże.
Czytałaś American Psycho? Tam to są pojebane akcje.
Tak? Jak bardzo?
- W jednym momencie... - Gość zabija mnóstwo osób.
Nie, jest inaczej niż w filmie.
Film jest spokojny w porównaniu do książki.
W Bard nasze opinie kompilujemy w formie...
Mocno narracyjnej. To taka nasza maleńka etnografia,
w której profesor ma zapiski nie tylko na temat pracy studentów,
ale też ich przynależności klasowej,
a nawet zachowania i ubioru.
Więc kiedy zobaczyłam twoje stopnie, rozmawiałyśmy o opuszczaniu zajęć,
spóźnieniach, braku skupienia.
Mówiłam, że przede wszystkim musisz przychodzić na czas.
I odzywać się na każdych zajęciach.
O kolejnej rzeczy głupio mi wspominać,
bo to kontrowersyjne, ale...
Zabroniłam ci przychodzić z odsłoniętym brzuchem.
To był dla ciebie szok.
Zabroniłam ci też wychodzić do toalety w trakcie zajęć.
Zapytałaś, czy to żart, a ja odpowiedziałam, że nie,
że inni mogą, ale ty nie.
Nie chcę oceniać, czy to dobrze, czy źle.
To problematyczna kwestia, powiązana z setkami lat przemocy.
Jednocześnie to konieczność,
żeby przebić się przez te ramy, dostać dobre oceny,
zostać zauważonym na tym padole,
który mami nas obietnicami bycia utopią,
kiedy w praktyce operuje na zasadach tożsamych z tymi,
na których opiera się reszta świata,
reszta USA,
bo ta ścieżka jest dla nas najwygodniejsza.
Od razu zaczęli traktować cię inaczej, od razu podskoczyły ci oceny.
Nie zwątpiłaś w moje słowa, chociaż miałaś do tego prawo.
Mogłaś powiedzieć: „Annie, pogrzało cię”.
I miałoby to sens.
To byłby...
naprawdę trafny punkt widzenia.
Annie przekonała zarząd, żebym mogła przez semestr studiować w Ghanie.
Akra
Pomimo zaliczenia warunkowego.
Stąd pochodził panafrykański rewolucjonista
Kwame Nkrumah.
Pierwszy premier w dekolonizującej się Afryce.
Moja gospodyni nazywała mnie „Obcą”.
Mówi, że jestem Amerykanką.
Mówię, że z pierwszego pokolenia.
Śmieje się i ruga mnie za mówienie przy jedzeniu.
Z minibusa
widzę mężczyznę bez koszulki, który ścina trzcinę maczetą.
Zauważam manieryzmy.
Widzę w nich ojca.
- Witam. - Mikrofony włączone.
- Halo, halo. - Cześć.
Jak się macie?
Dobrze, dzięki.
Gotowi?
- Tak. - Cudnie. Audrey, pragnę cię.
Zaczniesz?
Ja zaczynam? No dobrze.
Kokaina
Kokaina krąży w moim sercu Przez mój mózg przepływa
Kokaina
Kochana kokaina
Kiedy wstaje rano Ukłucie głodu mój dzień rozpoczyna
Jedyne czego chcę na śniadanie To pyszna kokaina
Kokaina
Kochana kokaina
Kokaina
Kokaina krąży w moim sercu Przez mój mózg przepływa
Kokaina
Kochana kokaina
Kokaina
Kokaina krąży w moim sercu Przez mój mózg przepływa
Kokaina
Kochana kokaina
III. APOKALIPSA zombie
Gość wygląda na szemranego, jakby był naćpany.
Pada, a on tylko łazi i się rozgląda.
Cokolwiek wziął,
dało mu to moc.
Ta, megamoc.
To znudzone dziecko czy zagrożenie dla bezpieczeństwa?
Ktoś widział go na terenie Cleveland Park
i postanowił wezwać policję.
Patrol przyjechał na miejsce i chwilę później...
Oddano strzały, ranny czarny mężczyzna. Mniej więcej dwudziestoletni.
Grozisz mi? Chcesz mnie wywlec z auta?
Nic nie zrobił, człowieku!
Mam prawo cię zatrzymać.
Tutaj nie można stawać.
Zaraz ci coś postawię.
- Oddaj kluczyki. - Za brak sygnalizacji?
- Robicie to za błąd... - Tutaj!
- Zabili go bez powodu... - Ej!
Proszę wyjść albo użyjemy siły. To rozkaz.
- Twarzą ode mnie. - Wyłaź!
Twarzą ode mnie.
Ciemna bluza, chyba szara,
dżinsy albo spodnie dresowe i białe tenisówki.
Idziesz za nim?
- Tak. - Nie ma takiej potrzeby.
Doceniam wsparcie udzielone przez policję. Nie zrobiłem nic złego,
a ten proces wszystkim to udowodni.
Nie mogę się doczekać.
Widziałeś, co zrobił wczoraj Westbrook?
Rzucił chyba 47 punktów.
Tak, do tego 15 zbiórek i 11 asyst.
- Boże. - O czym mówicie?
- Po prostu rozpierdala... - O futbolu?
O koszykówce.
Wybacz.
To spoko, że niektórzy gracze
otwarcie mówią o... no wiesz.
- Tym co się dzieje? - Tak.
- Bez kitu. - Dokładnie.
Jest jeszcze tak wielu zawodników...
Takich, którzy...
Zdecydowanie.
To są zalążki pewnego ruchu, ale...
Przez ostatnie 20 lat zaszły pewne przemiany kulturowe.
Czarna część społeczeństwa ma teraz więcej możliwości.
- Jasne. - Jest więcej osób,
które mogą zainspirować czarną młodzież.
To dobrze i...
- Nie wiem, czy to... - Biali ludzie...
To, że mówisz to ze swojej pozycji społecznej jest...
zadziwiające.
Stara, daj mi cegłówkę
i powiedz, w który budynek mam ją rzucić,
jeżeli mam ci coś udowodnić...
Ale powinniśmy...
O co ci chodzi?
Gdzie zaczyna się walka?
Gdzie jest linia frontu?
Jeśli nie chcecie, żebym walczył z rasizmem...
Nie mówię, że to odwrócony rasizm,
bo moim zdaniem to bzdurna koncepcja.
Moim zdaniem to lekkomyślne marnowanie energii,
atakowanie policjantów, rozwalanie rzeczy, zwoływanie zamieszek.
Co ty pierdolisz? To nie ma sensu.
To nie moje słowa, tylko Obamy.
Ja nie... Tylko powtarzam, co powiedział.
- Chcemy coś z tym zrobić. - Zdajesz sobie sprawę,
że mówisz o procesie głębokiego odczłowieczania
w imię postępu?
Ogarniasz to?
Jeżeli będziecie mnie postrzegać w taki sposób, to czuję się...
Nie wiem nawet, jak wbić się w tę rozmowę.
- W jakim sensie? - Tylko mówię.
Oczywiście, że nie znam czarnego puntu widzenia...
- Dzielimy się opiniami. - Czuję wrogość.
Gramy do jednej bramki.
- Omawiamy strategie... - Ile ten proces ma trwać?
Bo ostatnie 400 lat było dziwne i z mojego punktu widzenia ten proces...
Nie przerywaj mi.
Wiem, jestem uprzywilejowany, ale...
Musimy trochę wyczilować, bo zaczyna się robić nieprzyjemnie.
A co kiedy włączasz wiadomości,
a tam opowiadają o czarnych mordujących się nawzajem,
a jest tyle samo, a może i więcej, sytuacji, w których...
To co mam robić?
Czemu oczekujecie odpowiedzi?
Nie mam, kurwa, rozwiązania na krucjatę białej większości.
Sam ogarnij, co masz zrobić.
Jesteś jebanym białasem, więc ogarniaj.
Tak, to prawda.
To było wyraźnie uproszczenie, które...
Uważam, że powiedziałeś bzdurę.
Bzdurę? Jaką bzdurę?
W kontekście naszej rozmowy.
To nie takie proste.
- Zabiłem kogoś? - Rozumiesz?
- To nie... - Spadam stąd.
Upraszczasz to, a my próbujemy...
- Moje słowa kogoś zabiły? - Chwilę.
Nie, nie. Gdzie ty idziesz?
Jebać politykę szacunku Annie.
Próba asymilacji do systemu, który próbuje cię zniszczyć
nie ma nic wspólnego z honorem.
KONIEC Z TERROREM POLICJI!
Wywodzę się z rodziny ciężko pracującej,
z płytkim oddechem, lecz dumnie stojącej.
Melanina pozwala mi stawiać kłamstwom czoła.
Może przed złym końcem ochronić mnie zdoła.
Czarna kobieta,
gotowa przebaczać, na przekór historii.
Wściekłość kipi, by rozsądek zabijał we mnie zalążki nienawiści.
Boże, obym zawsze po śmierci wracała czarna.
Skończyłam studia i wróciłam do Nowego Jorku.
MIŁOŚĆ, RODZINA
ZŁY DUCH, DEPRESJA
FORSA, PRACA
ZDROWIE, WRÓG
BRAK SUKCESU
KAŻDA RELIGIA JEST MILE WIDZIANA
Wprowadziłam się do ciotki na Brooklynie, śpię na podłodze w jadalni.
Moi przyjaciele zamieszkują razem, zaczynają pracować dla swoich rodziców.
Występ w Baby Grand był świetny.
Większości nie pamiętam.
Spędzam dzień w rosyjskich łaźniach.
Czuję się odcięta,
ale wciąż mam Michaela.
Poznaliśmy się na punkowym koncercie wspólnego znajomego w Williamsburgu.
Parę miesięcy później wpadliśmy na siebie w porannym pociągu.
Próbował mnie gdzieś wyciągnąć,
a ja codziennie odmawiałam, przez cały rok.
To było moje pierwsze zderzenie z romantyzmem.
W końcu się zgodziłam.
Michael, którego wywalili ze szkoły prywatnej.
Chłopak z Bronxu mający korzenie w Indiach i Portoryko.
Cierpiący na chorobę dwubiegunową.
„Kiedyś będziemy mieli dzieci,
założymy farmę miejską na przedmieściu,
a ty będziesz nosiła jedwab i takie tam”.
Trzy miesiące po zerwaniu
skoczył z Mostu Waszyngtona, blisko parku, w którym byliśmy na pierwszej randce.
Mam już dość płaczu,
a ciebie tu nie ma.
Nie wiem, czy mam cię przeklinać,
płakać, czy się modlić.
Czarny gołębiu, czarny gołębiu,
gdzieś ty jest?
Nie pogrywaj z dumą tułacza,
bo twoja miłość powinna być moja
i tylko moja.
Chociaż kocham cię nad życie,
nigdy do mnie nie wrócisz.
Czarny gołębiu
jesteś tarką mojego bólu.
Cokolwiek jest tam, kurwa, napisane.
Chcę być wolna,
żyć po swojemu
i żyć, z kim chcę.
Boże, daj mi siłę,
bo chyba umieram
z tęsknoty za nim.
Brawo!
Brawa!
Zagubiona jak ja, mówię.
Niezmierzona jak ty, mówią.
W świetle księżyca
moi przodkowie ożywają w smugach fluorescencyjnej farby na ziemi.
Zagubiona jak ja, mówię.
Niezmierzona jak ty, mówią.
Jedno do mnie mruga.
Drugie na mnie pluje.
Zagubiona jak ja, mówię.
Niezmierzona jak ty, mówią.
IV. WEZWANIE DOBIEGA Z DOMU
To pudełeczko na bibeloty, z talią maleńkich kart.
Tutaj mam różaniec.
A tutaj kolejny.
Nasrane tu tych różańców.
Właśnie skończyłam 25 lat.
Tutaj żyją albumy ze zdjęciami.
Wracam do domu, bo nie mam innego pomysłu.
Ma to klimat.
Czujesz, że to klimatyczne?
Nie dostrzegam, że mój brat wstydzi się tego, że dzielimy pokój.
Sama nie wiem, czemu jestem taka...
Pizdo, zabieraj to stąd!
Dzisiaj idę na kolację czarnej miłości.
Mam wrażenie, że nigdy mnie nie słuchasz.
- To absurd. - Wytłumacz się.
Wiem, ale przeszkadzasz mi i nie wiem co robić.
Ignoruję fakt, że zabrałam mamie łóżko.
Mam w głowie głos, który sama sobie wmawiam.
Śpi teraz na kanapie.
Chciałam po cichu obadać, czy są wieszaki,
bo jeśli nie, to nikt nie zobaczy mojej stylówki.
Nieważne. Tata cieszy się, że wróciłam.
Mała, ty zawsze, ale to zawsze, powiesz za dużo.
Nie wiesz, kiedy przestać.
Moim postanowieniem noworocznym jest więcej gotować,
chcę dawać sobie czas na cały proces z tym związany.
To ważne z punktu widzenia dbania o siebie.
Znam składniki i wiem, co lubię,
zawsze kupuję to samo.
Pojechaliśmy do Alex...
Pojechaliśmy...
- W porządku, mamo? - Tak.
Możesz spróbować chociaż raz posłuchać,
co do ciebie mówię?
Rebeca, nie chcę o tym mówić.
Czemu?
Bo musisz
skręcić tę swoją zasraną agresywność o parę kresek w dół.
Albo przestaniesz być agresywna, albo nie ma o czym mówić.
- Przepraszam. - Wątpię.
Wychodzę.
To absurd, że...
Dopiero co miałam zabieg. Mówię do lekarki:
„Nie, muszę chodzić”.
„Nie mogłaś poczekać, aż to się uspokoi?”
Musisz chodzić aż na East Side?
- Tak mówiłaś. - Czemu tak mną manipulujesz?
- Ale mówiłaś. - Jesteś samodzielnym człowiekiem.
Jako matka to ty dominujesz w tej relacji,
więc to twoja wina.
Pamiętasz tamten dzień? Jeżeli to czyjaś wina, to twoja.
Szczerze rozmawiamy o tym, że o siebie nie dbasz.
- Mnie w to nie mieszaj. - Jasne.
Sama na to pozwoliłaś, nikt inny.
Znajoma załatwia mi rozmowę o pracę w firmie producenckiej.
W przeddzień rezerwuję pierwszy poranny prysznic.
Kiedy wstaję rano,
mój brat wbiega do łazienki i zamyka drzwi.
Najpierw grzecznie proszę.
Brak odpowiedzi.
Włącza prysznic i puszcza muzykę.
Kiedy pukam tylko ją podgłaśnia.
Błagam mamę o pomoc.
Zalewa mnie fala gniewu,
kiedy widzę, że zbliża się i mija godzina rozmowy.
Mama ochrzania mnie za walenie w drzwi.
Odwracam się i zaczynam ją dusić.
Czego ona chce?
Dlaczego opowiadasz te rzeczy,
których nikt nie musi wiedzieć?
Pogódź się z tym. Takie życie.
Pizdo.
Nie jestem pesymistą, przecież nadal żyję.
Bycie pesymistą oznacza zgodę na fakt, że ludzkie życie należy do nauki.
To wymusza u mnie optymizm.
Wymusza wiarę, że przetrwamy to, co musimy przetrwać.
W znanym nam wszechświecie jest około dwa biliony galaktyk.
Gdzieś musi istnieć inne życie.
Ale dotarcie na najbliższą gwiazdę zajęłoby nam sto tysięcy lat.
Na tej planecie,
by nadać sens bezmiarowi wszechświata,
powstały koncepcje kierunku i czasu,
które przekształciły się w konstrukt społeczny w imię tego,
by nadać nam wartość,
a to iluzja.
Każdego dnia wychodzimy z siebie w naprawdę imponujący sposób,
żeby tylko zachować tę narrację.
Kiedy masz dziecko,
zaczynasz rozumieć, że to wszystko prawda.
To właśnie miłość.
Wszystko inne jest w porządku,
ale ona jest prawdziwa.
Od strony matki
Wenezuelczycy przekazali mi namiętność, odporność i wyniszczające urojenia.
A od strony ojca
Dominikańczycy przekazali odwagę, ambicję
i rozdzierający gniew.
Beba.
Odważna.
Uparta.
Zapatrzona w siebie.
Przewlekle okrutna.
Istnienie to bycie naczyniem dla tego wszystkiego.
Boję się, że rodzina nie będzie już ze mną rozmawiać.
Obiecuję,
już więcej nie będę kapusiem.
Kochajcie tak, jakby to miało być na zawsze.
Tylko nicość jest wieczna.
Rozmawiajcie ze swoimi dziećmi pełni dumy.
Mówcie, że wywodzicie się od niewolników,
i że wasza matka była księżniczką w ciemności.
Napisy: Jakub Rezmer