Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Aleś ty piękna.
Dawno cię tu nie widziałam.
Idź, złóż dziadkowi kondolencje.
Czemu ja?
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jak długo to jeszcze potrwa?
Między tobą a twoim ojcem.
Któryś musi wreszcie odpuścić.
Dla dobra Jonasa.
Co on robi?
Zwariował?
Śmiało.
Oszukaliśmy dziadów.
To szampan z sokiem pomarańczowym.
Nikt nie zauważy.
Wyjeżdża do Bawarii.
Będzie dobrze.
W górach nie ma grzechu.
Hej.
Jak tam?
Trzymaj.
Twoja kuzynka ma specjalny przepis.
Wyjeżdżasz do Bawarii?
Tak.
Nie mogę mieszkać z ciocią.
Co to za bałagan.
Zostaw.
Słabo.
Czego on chce?
Friedrich Hansen, dziadek Jonasa.
Nina Cohrs.
Miło mi.
Jonas.
Wiem,
nie byliśmy ze sobą blisko.
Wiele bym dał, by znów porozmawiać z twoim ojcem…
Ale może właśnie teraz
warto pamiętać, że w końcu jesteśmy rodziną.
Jeśli chcesz zostać na wyspie,
zaopiekuję się tobą.
Możesz zostać ze mną do 18 roku życia.
Zastanów się.
ROK PÓŹNIEJ
Jak było?
Nigdy więcej wakacji z matką i siostrą.
Czemu?
Co dwoje dorosłych może robić z ośmiolatką?
Tylko zniżać się do jej poziomu.
Przez trzy tygodnie. Ale ubaw!
Na Insta wyglądałaś na zadowoloną.
A kto przyzna, że ma nudne wakacje?
Siądźmy tam.
Flo nic nie rozumie.
Co tu robicie?
Chodźcie ze mną.
Jak już pewnie wiecie,
pan Meineke miał wypadek na wakacjach na Majorce.
Jestem Helena Jung, zastępuję go na lekcjach niemieckiego,
przynajmniej dopóki nie wróci.
Jeśli los da, będę was uczyć na ostatnim roku.
Ale słowo „los” ma też inne znaczenie.
Tę pracę zesłał mi los.
Może właśnie o to chodzi w życiu,
o akceptowanie tego, co ześle nam los.
No już. Idźcie na spacer.
Cieszcie się życiem.
Właśnie tak chciałabym spędzić nasze pierwsze zajęcia.
Może myśli zwróćcie ku panu Meineke
i życzcie mu szybkiego powrotu do zdrowia.
No już, śmiało.
Już mnie wkurza.
- Co się stało panu Meineke? - Coś na Majorce.
To wiem, ale co?
Osuwisko. Chodził po klifie nad morzem.
O kurde.
Oby niedługo wrócił.
Potrzebuję dwie, trzy osoby, macie czas po południu?
Wprowadzam się i sama nie dam rady złożyć szafy.
- W sypialni? - Tak.
Tam zwykle są szafy.
Wchodzę w to. I Jonas też.
Tak.
Też mogę pomóc.
O Boże. Przepraszam.
Ktoś jeszcze chce spróbować?
Dobrze, że to nie cuchnący ser.
Może o 15:00? Świetnie.
Mieszkam na końcu Seestraße. Stoi tam tylko jeden dom.
Będzie piwo.
Nigdy nie piłeś piwa czy co?
Nie byłeś w domu?
Nie miałem okazji.
Śledzisz mnie na Insta?
Obserwuję. I co z tego?
Ale nie zostawiasz lajków.
- Prosisz o zbyt wiele. - Dupek.
Z drogi, śledzie!
Świetnie.
- Cześć, Nina! Fajnie, że też wpadłaś. - Cześć.
Chłopaki są na górze, w sypialni. Przyda im się pomoc.
Chyba nie dadzą sobie rady.
Tak, dwie lewe ręce.
Umiesz ciąć wykładzinę?
Nie wiem.
- Przekonamy się. - Świetnie. To chciałam usłyszeć. Chodź.
To musi iść na górę.
Chyba,
tak mi się wydaje.
Żebym tylko umiała to odczytać.
- Dlaczego to się wysuwa? - Musi pani mocniej trzymać.
Wy trzymajcie mocno.
Nie, pani musi!
Nie…
- Raz, dwa, trzy… - Dwa.
- Gotowy? - Tak.
- Raz, dwa, trzy… - Dwa, trzy…
Nie uda się.
DO: BERLIN-SCHÖNEFELD PALMA DE MALLORCA
Pomóc ci w czymś?
Szukałam kawałka drewna, żeby wyrównać krawędzie.
Zobaczmy.
- Może to się nada? - Świetnie.
Tutaj pani jest.
Poza szkołą możecie mówić mi Helena.
- Helena… - Nie!
O rany.
Tak ma być?
Nie wiem.
Spróbujcie trzymać dno. Próbujemy jeszcze raz?
- Tak pani myśli? - Ale tym razem dobrze.
Gotowe. Dziękuję, panowie.
Nie dałabym rady bez was. A przynajmniej tyle by to nie trwało.
Zapomnieliśmy o tylnej płycie.
- Znowu musimy wszystko rozbierać? - Tak.
Boże! Nina, co się stało?
Chyba się skaleczyłam.
Chodź. Siadaj.
Zdejmij but.
Boli.
To moja wina. Przepraszam.
Mocno krwawisz. Jedźmy do szpitala.
Na wszelki wypadek.
Ma pani samochód?
Niestety nie. Wezwę karetkę.
Mój motorower dotrze tam szybciej.
Proszę, żadnej karetki.
Dobrze.
Za głupia, by ciąć dywany.
Możesz wykreślić ten zawód z listy.
Bez dyplomu się nie obejdziesz.
Daj znać, jak dotrzesz do domu. Podrzucę ci twój rower.
- Gotowa? - Tak.
Do jutra.
Do zobaczenia.
- Dasz radę? - Tak.
Dziękuję.
- Powodzenia! - Do widzenia.
Do bani.
Wstawiłem twój rower do garażu.
Dziękuję.
Zdrowiej szybko.
Dzień dobry.
Pięknie tu.
Już pamiętam, czemu zostawiłam brudny Berlin.
Nina ma się lepiej?
Tak, nic jej nie jest. Szok był najgorszy.
Dzięki Bogu. Czułam się winna.
Jesteście parą?
- Nie. - Na pewno?
Nie wiem. Zobaczymy.
Słońce to samotny wojownik.
Jak to?
Każda noc jest jak ostatnia.
Ale słońce zawsze wstaje.
Piękne.
Poetyckie.
Tak myślę.
Rilke.
Rainer Maria,
większość ludzi zna go pod skróconym imieniem.
Oczywiście z wyjątkiem was.
Krótko mówiąc, użyjcie Internetu. Wyszukajcie go.
Tutaj macie jego trzy najpiękniejsze wiersze.
Rozdaj. Przynajmniej według mnie.
Odsłoniłam swoje upodobania w poezji.
Chcę, żebyście napisali na jutro wiersz.
I chcę, by brzmiał jak Rilke.
Trudne zadanie, wiem. Ale to pomoże się wam rozwinąć.
Potrzebuję fachowej pomocy. Ten wiersz mnie dobija.
Czekaj, już idę.
Wezmę to.
Dobra. Trzymaj się. W porządku?
Czuję się jak stara babcia.
Więc usiądźmy, babciu.
Przyniosę ci coś do picia, dobra?
Powolutku.
Siła tkwi w spokoju.
Nie tak szybko.
I obracamy się.
Plecak, proszę pani.
Siadaj.
Woda czy sok?
A może piwo?
Piwo. Nie ma problemu.
Okazało się piękne.
Przeczytaj zakończenie jeszcze raz.
„Słuchaj w milczeniu,
słuchaj w skupieniu”…
Dama w gościach!
Co za miła niespodzianka.
Może zjemy razem?
Chcesz?
Czemu nie?
Musicie pisać jak Rilke?
Z radości aż mnie skręcało w brzuchu. Jonas mnie uratował.
Naprawdę?
Potrafi pisać?
To rodzinne.
Jonas mówił, że jego tata chciał być pisarzem.
Chyba mówił mamie, gdy byłem mały.
To prawda?
Możliwe, że wspomniał o tym.
Pewnie widział mnie przy biurku, gdy był mały.
Podasz masło?
Też pan pisze?
Nie.
Nie chciałem żyć na ulicy w wieku 20 lat.
Dlatego wolałem poprawiać wypracowania.
Mogę przeczytać?
Wiersz.
Oczywiście.
Tylko bez oceny.
Bez obaw, moja droga. Emerytowany nauczyciel…
nie wystawia ocen.
I jak?
Co pan myśli?
Rilke był tylko jeden.
Bez urazy, chłopcze.
Nic nie poradzisz, że nauczycielka wpaja ci głupie pomysły.
Podasz kiełbasę?
Dziękuję.
„Słuchaj w milczeniu, słuchaj w skupieniu
Wypatruj ruchu cieni
Patrz w niebo, patrz w nadziei
Gwiazda wstaje na niebie
Bo słońce jest wojownikiem
Upada, ale zawsze wstaje”
Jonas?
Masz chwilę?
Napisałeś piękny wiersz.
Dziękuję.
Ten, który odczytała Nina.
Bardziej się pani podobał?
Odrobinę.
Przepraszam, pani Jung.
Helena.
Ale jesteśmy w szkole.
Ale nikogo tu nie ma.
Mówię poważnie.
To był piękny wiersz. Masz wielki talent.
Długo piszesz?
Od zawsze.
Mogę coś przeczytać?
Pokazywałeś już komuś?
Jeśli masz coś do pokazania i czujesz się swobodnie,
możesz liczyć na moją szczerą opinię.
Rozumiem.
Jonas!
Jestem tu.
- Umie pani wystraszyć człowieka. - Cześć.
To dla mnie?
Niestety.
Chcesz wejść?
Rozgość się. Skoczę pod prysznic.
Salon jest tam.
Dobra.
Dwie minuty.
I?
Przepraszam.
Nie. To ja przepraszam.
Przepraszam.
W porządku?
Jesteś moją nauczycielką.
Jesteśmy dorośli.
Przed nikim nie odpowiadasz.
Nie musisz nic mówić.
Ale wczoraj było miło.
Nina, ale ty jesteś głupia.
Nie wierzę, że Jonas i Jung mają romans.
A może zwariowałam?
Nie.
Nie zwariowałam.
A myślałam, że za tobą szaleje.
To, co przeczytałam, jest dobre. Wyrastacie na małych Rilków.
Niektórzy na większych.
Skończcie w domu.
Zaraz przyjdę.
- Powiedz Jonasowi, że zaraz będę. - Dobra.
Pani Jung.
Możemy porozmawiać?
Tak, oczywiście.
Mam wyrzuty sumienia
z powodu oceny, którą dostałam za wiersz w stylu Rilke.
- Nigdy nie miałam szóstki z niemieckiego. - Ale zasłużyłaś.
Niestety nie.
Jonas zasłużył.
Jak to?
Nie poradziłam sobie z zadaniem.
Jestem beznadziejna w pisaniu.
Ciekawa opinia. Ale nie brakuje ci talentu.
Bardzo zabawne.
W każdym razie Jonas mi pomógł.
Z miłości.
Przymykamy oko na potrzeby miłości.
Od dawna jesteście parą? Nie wiedziałam.
Znam go od zawsze.
Jeśli obiecasz mi, że spróbujesz pisać,
nie zmienię ci oceny.
W nagrodę za to, co zrobisz.
Mam cię na oku.
Zadzwonię później.
Cześć.
O czym rozmawiałyście?
Miałam wyrzuty sumienia.
Powiedziałam, że nie napisałam wiersza.
- Też ze mną o tym rozmawiała. - Dlaczego?
Bo jest całkiem bystra.
Na pewno chcesz sprzedać dom?
Nie wiem.
Ale
tylko zbiera kurz.
Może daj sobie więcej czasu.
- Co na to twój dziadek? - On…
- To, co powiedział, było podłe. - Może i tak.
Zaczynam rozumieć, czemu ojciec przestał z nim rozmawiać.
Sprawia, że czujesz się niewystarczająco dobry.
Kiedy nie chciałem jeść warzyw,
mama mnie tu wsadzała.
Karmiła na zmianę mnie i konia.
Połowa lądowała na podłodze.
Krzyczała na konia, że nie zjadł wszystkiego.
Udawało się jej wcisnąć we mnie trochę witamin.
Wiem, że się boisz.
Bo ją straciłeś.
Mnie nie stracisz.
Drodzy rodzice, drodzy uczniowie, droga kadro,
to zaszczyt powitać na naszej małej scenie mojego poprzednika.
Nasz główny mówca i długoletni dyrektor szkoły,
doktor Friedrich Hansen.
Panie Hansen, powiem bez przesady,
że bez pana żaden jubileusz nie mógłby się odbyć.
Myślałem, że skończyli.
To jednak przesada.
Ministerstwo edukacji w Kilonii wciąż pana pamięta.
To prawda?
Tak.
Kiedy władze Kilonii chciały zamknąć naszą szkołę w latach 80.,
ponieważ…
Patrz.
…populacja na naszej małej wyspie była rekordowo niska
i zmienił się rząd.
To nasza szansa.
Bo nowy minister edukacji był moim starym przyjacielem.
A koledzy znali pewne tajemnice
nieprzeznaczone dla szerszego grona.
Pani Lindemann,
przyznaję, że czasem trzeba dostosować środki do okoliczności.
Dla większego dobra.
Dziadku?
Nic mi nie jest.
Dajcie krzesło.
I?
Teraz chce czerwone wino.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie, w porządku.
Leży w łóżku i mówi, że wino pomoże mu zasnąć.
Na pewno chcesz wziąć całą butelkę?
Zna Jung?
Twój dziadek. Zna ją?
Niby skąd?
Bo dziwnie na siebie patrzyli.
Nie patrz na mnie jak na wariatkę. Tak było.
Dobra.
Zaraz wracam. Zaniosę mu alkohol.
- Wszyscy oszaleli. - Słyszałam.
Nie jest tak źle.
Myślisz, że wino ci pomoże?
Nie myślę, ja to wiem! To subtelna różnica.
Nina tu jest?
Niezręczna sytuacja.
Powiedz jej, że piłem dziś za mało wody.
Nie przejmuj się.
Może myślisz, że zwariowałam, ale widziałam to na własne oczy.
- Co widziałaś? - Jak Jung przyszła do szkoły.
Twój dziadek patrzył na nią jak na ducha, a potem zemdlał.
Dobra, zwariowałaś.
Poza tym ona też tak na niego patrzyła.
Jakby chciała go sprowokować. I obcięła włosy.
- Nie widziałeś jej? - Nie.
Wierzysz mi?
Zapomnij. Dobranoc.
Nina.
Zaczekaj. Opowiedz jeszcze raz.
Z drogi.
Nie chcę się kłócić.
Jonas?
Jonas!
Cholera.
Szybciej!
- Może sama pobiegaj. - Co jest?
Jesteś taka od rana.
Widziałam rano, jak suka wychodzi z jego domu.
Jung?
- Żartujesz? - Nie, wyszła z jego domu.
Co za dupek.
Całuje mnie, a potem pieprzy tę sukę. Nie rozumiem.
- Może była z jego dziadkiem. - Jasne.
Dziwnie na nią patrzył.
Też widziałaś? Nie przewidziało mi się.
Najdziwniejsze, że mój ojciec też widział Jung.
Dzisiaj przy śniadaniu powiedział,
że miał identyczną nauczycielkę.
Długie czy krótkie włosy?
Tak jak ona wczoraj. Chyba krótkie.
Nina! Jule? Co robicie?
- Biegać, nie gadać. - Daj żyć.
Pani Klausen, proszę mieć serce.
Lepiej się czujesz?
Tak, lepiej.
Ale wolałbym, żebyś dziś nie szedł do szkoły.
Może lepiej zadzwonimy po lekarza?
Już jest dobrze.
Wtedy mógłbym iść do szkoły.
To przez moją nauczycielkę?
Nina widziała, jak na nią patrzyłeś.
Potem zemdlałeś.
Nina widzi duchy.
Znasz panią Jung?
„Pani Jung?”, tak się nazywa?
To było rano pod drzwiami, ale nie widziałem Niny.
Więc nie znasz pani Jung?
Nie, skąd miałbym ją znać?
Muszę iść do szkoły. Dzwoń w razie czego.
Starych kronik nie ma w Internecie,
ale można je wypożyczyć z biblioteki.
Inaczej pozostaje ci archiwum miejskie.
Dziękuję.
Czego chciała? Może ja pomogę.
Szuka starych kronik do projektu o historii naszej szkoły.
To jednak nie moja działka.
WITAJCIE – RADA PEDAGOGICZNA 1986
Jeśli szukasz Niny, jest w bibliotece.
- Czemu miałbym jej szukać? - Ty mi powiedz.
Czasem mam wrażenie, że zwariowałaś.
Miłego dnia.
LICEUM IMIENIA KLAUSA MANNA ROCZNIK 1985
Co za głupek. Ja zostałbym w domu.
A, T, G i C.
RADA PEDAGOGICZNA
MARIA ROTH NIEMIECKI
Była pani na Majorce wtedy, kiedy pan Meineke.
Czego pani chce od Jonasa?
Po co pani tu przyjechała?
Teraz rozumiesz?
Szczerze?
Wyjaśnię jeszcze raz.
Adenina i tymina stanowią parę.
Jonas!
Dzień dobry.
Zaczekaj.
Obiecaj, że jeśli dziadek będzie czegoś potrzebował,
to dasz mi znać.
Jasne. Dziękuję.
- Co teraz? - Na pewno nie biologia.
- Powtórzymy jutro. - Hura.
Nina?
Jonas?
Gdzie byłeś?
Mój dziadek gorzej się poczuł.
Słyszałam. Co się stało?
Wiesz, czy Nina tu jest?
Nie, chyba już wyszła.
Byłam w bibliotece. Nikogo tam nie ma.
Jonas.
Wczorajsza noc była jak ze snu.
Tak? A gdzie się podziała karta?
Więc lepiej natychmiast tu przyjdź.
Dzień dobry.
Pani Jung.
- Jak mogę pomóc? - Nie przejmuj się.
Mam problem. Mógłbyś pożyczyć mi taśmę?
Do pudeł z przeprowadzki.
- Już się wyprowadzasz? - Wciąż wprowadzam. Straszne.
Jak ci się podoba nasza wysepka?
Nie chcę nigdy wyjeżdżać.
Jeśli chcesz, pokażę ci nasze bary.
To znaczy nasz jeden jedyny bar.
A masz może jeszcze kawałek sznurka?
Już wygląda dobrze?
Tak, tam…
Tam też dojdziemy.
Czego tu nie ma. Jak to o nas świadczy?
Podasz ten głupi worek?
Durni turyści. Mogliby się pieprzyć gdzie indziej.
Wiesz, gdzie jest Nina?
Nie pytałeś już o to dzisiaj?
- Może. Gdzie ona jest? - Może cię unika.
- Nie było jej w bibliotece? - Nie, tylko pani Jung.
- Cholera. - Co jest?
Nic.
- To skąd ta mina? - Właśnie?
Zamknij się.
Widziałeś jej rower?
- Gdy wychodziłeś. - Nie wiem.
Nie pomyślałem o tym.
Cześć. Tu Nina. Dzwonisz poza godzinami pracy.
MUSZĘ SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ. TO PILNE. JONAS.
GDZIE?
HOLSTENWEGA 12.
Nina zniknęła.
- Mogę wejść? - Tak, jasne.
Jak to zniknęła?
Nie odbiera. Nikt nie wie, gdzie jest.
Widziałam ją dziś w bibliotece.
Coś ci mówiła?
Nina jest zazdrosna.
Niestety widziała, jak wychodzę z twojego domu.
Cholera.
Pewnie jeździ na rowerze po okolicy.
Przepraszam.
Nie chciałam cię stawiać w głupiej sytuacji.
- Postawiłaś. - Pragnęłam cię.
Dlatego zakradasz się nocą do cudzych domów?
- Kto tak robi? - Zaraz.
Myślałam, że ci to nie przeszkadza.
Masz kieliszki do wina?
Nad zlewem, po lewej.
To dom twoich rodziców?
Tak, mieszkali tu.
- Jeszcze rok temu. - Aż do wypadku.
Okropne. Słyszałam o tym.
Może powinniśmy przestać.
Już nie wiem, co jest słuszne, a co nie.
Wiem, co jest słuszne.
Musisz pisać.
Powiedz to dziadkowi.
Przekonał ojca, że z pisania nie można wyżyć.
Jak żaden ze mnie Schiller, Goethe czy Kafka,
to powinienem sobie odpuścić.
Nie skończysz na ulicy.
Ty decydujesz o swoim życiu, nikomu nie musisz się tłumaczyć.
Teraz wyjdę.
Pozostaniemy przyjaciółmi.
Nina się uspokoi.
Urodzi ci troje dzieci.
Będziesz pisał powieści.
Spełnisz swoje marzenie.
Czekaj…
Dobrze ci w krótkich włosach.
Gdzie byłeś?
- Spotkałem się z kimś. - Z Niną?
Czy z nauczycielką?
Przynajmniej nie uważa mojego pisania za bezwartościowe.
Może udało ci się z tatą, ale mnie nie powstrzymasz.
Jonas!
Wstawaj!
Znaleźli ciało Niny na plaży.
Nina!
O Boże! Nie!
Nina!
Boże! Nie!
Czy dziadek miał wcześniej ataki?
Czy w rodzinie występowała epilepsja?
Potem podaj 50 miligramów środka sedatywnego.
Dobrze.
Były już jakieś przypadki w rodzinie?
Nie wiem.
Przepiszemy panu lek uspokajający.
Proszę.
Powinien pan iść do domu i odpocząć.
Pana dziadek jest w stanie stabilnym. To dobry znak.
- Odwiezie pan kolegę do domu? - Oczywiście.
Proszę się nie martwić. Damy panu znać, kiedy dziadek się obudzi.
Obiecuję.
Lekarz mówił, żebyś to wziął.
Nie chcę być na prochach.
Gdzie Jule?
Z matką Niny.
Nie rozumiem.
Nina nigdy nie pozwoliłaby, żeby zaskoczył ją przypływ.
Możesz zawęzić czas?
Co mówiłaś Ninie o swoim ojcu, którego ktoś taki uczył?
Kiedy to było?
To musiało być…
między 1984 a 1988.
Brakuje strony.
Dzień dobry.
Helena Jung. Przyszłam do ojca, Friedricha Hansena.
Tutaj.
ROCZNIK 1985 LICEUM IMIENIA KLAUSA MANNA
DYREKTOR FRIEDRICH HANSEN I NAUCZYCIELKA NIEMIECKIEGO MARIA ROTH
Wpisz jej imię.
FRAZA WYSZUKIWANIA – MARIA ROTH – SZUKAJ
CIAŁO KOBIETY ZNALEZIONE NA MIELIŹNIE
To było 4 lata później.
„Była nauczycielka niemieckiego w szkole Klausa Manna, Maria Roth,
została znaleziona martwa na głównej plaży”.
„Ratownicy mówią, że utonęła”.
„Szczegóły, w tym udział osób trzecich, nie są jeszcze znane”.
Spokojnie.
Lekarz powiedział, że nie możesz mówić,
bo za mocno zagryzłeś sobie język.
A atak osłabił twoje funkcje motoryczne.
Ale to minie.
Najważniejsze, że mnie widzisz i słyszysz.
Przypominam ci ją, kiedy na mnie patrzysz?
Mama bardzo cię kochała.
Gdy była ze mną w ciąży, myślała, że wybierzesz nas.
Ale ją porzuciłeś.
Pamiętam, jakby to było dzisiaj, wysiadałyśmy z promu.
Jak stałam przed tobą.
Po prostu nas odesłałeś.
Mama była ze mną na plaży.
Próbowała ukryć przede mną łzy.
Widziałam jej wyraz twarzy.
Pełen rozpaczy.
Taki pusty.
Posadziła mnie na piasku i kazała czekać.
Chciała z tobą porozmawiać,
ale nigdy nie wróciła.
Siedziałam tam godzinami…
całą noc aż do świtu.
Czteroletnia dziewczynka.
Potem przyszli rybacy,
potem policja.
Niebieskie światła i syreny dookoła.
Znaleźli jej ciało w kipieli.
Zabiłeś ją.
Nie martw się.
Nie zabiję cię.
Ale odbiorę ci bliskich.
Tak jak ty mnie.
Został już tylko Jonas.
Helena!
Otworzysz drzwi?
Dzień dobry.
Rozmawiałam z lekarzem.
Zgodził się, że można się nim opiekować w domu.
Czerwony Krzyż będzie codziennie wysyłał opiekunów.
Czemu lekarz z tobą rozmawiał?
- Pomóc panu? - Nie trzeba.
Przykro mi z powodu Niny.
Gdzie go położymy?
Może w salonie.
Jak śmiesz?
To wszystko!
Szukałam cię, gdy się dowiedziałam.
Byłam w szpitalu i rozmawiałam z lekarzem.
Czy twoja matka uczyła w naszej szkole?
Miała na imię Maria Roth?
Tak.
Co mój dziadek miał z nią wspólnego?
Odbierz.
Zrobię kawę i porozmawiamy.
Chce mi wszystko powiedzieć.
Po wszystkim od razu do ciebie zadzwonię.
Idzie. Pogadamy później.
Rozumiem, czemu mama chciała być na tej wyspie.
Po co wyrywałaś stronę z kroniki szkolnej?
Bo była na nich moja matka.
Była strasznie zakochana w twoim dziadku,
był miłością jej życia.
Mieli dziecko?
Wtedy byłabym twoją ciocią.
Twój dziadek jest mordercą.
Zabił moją matkę.
Bo chciała, by był przy swojej córce.
Przepraszam za Ninę.
Ale wszystko by ci powiedziała.
Sam byś się nie domyślił.
Byłoby za wcześnie.
Chodź.
Już dobrze. Tylko trochę cię oszołomiłam.
Nic ci nie jest.
Dobrze.
Już dobrze.
Wierz mi.
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze.
Jeśli to czytasz, mnie już nie ma.
Próbowałam wszystkiego. Zostawiłam ci twoją wolność.
Pokazałam, jak bardzo cię kocham
całym moim ciałem i duszą.
Teraz muszę zrozumieć, że to nie miało sensu.
Muszę zrozumieć, że zależy ci tylko na jednym,
na twojej reputacji.
Nieślubne dziecko z sekretnego romansu
nie pasuje do tego obrazu.
Miałam tylko nadzieję,
że widok twojej córki poruszy twoje serce.
Nigdy nie opuszczę tej wyspy.
Może część mnie zostanie w naszej córce
i zdołasz ją pokochać.
Twoja Maria.
W porządku?
Przepraszam.
Jesteś z tej wyspy?
Nie rozumiem. To twoja wyspa.
Czemu tylko ona jest czarna?
WYSPY PÓŁNOCNOFRYZYJSKIE
Napisy: Paweł Zatryb