Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪สวยจริงๆ เลย
‪ไม่เห็นแกแถวนี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว
‪ไปแสดงความเสียใจกับปู่ของลูกหน่อยสิ
‪ทำไมต้องเป็นผม
‪(สี่เดือนต่อมา)
‪มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหม
‪เรื่องระหว่างคุณกับพ่อคุณน่ะ
‪พวกคุณคนหนึ่งจะต้องโตเป็นผู้ใหญ่สักที
‪เพื่อโยนาสด้วย
‪หมอนั่นทำอะไรน่ะ
‪บ้าหรือไง
‪หยิบสิ
‪เราหลอกพวกคนแก่ๆ
‪มันเป็นแชมเปญ เราแค่ใช้น้ำส้มบังหน้า
‪ไม่มีใครรู้หรอก
‪เขาจะย้ายไปบาเยิร์น
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪เขาว่าบนภูเขาปราศจากซึ่งบาป
‪นี่
‪แล้วไง
‪เอาสิ
‪สูตรพิเศษของลูกพี่ลูกน้องนาย
‪นายจะย้ายไปบาเยิร์นเหรอ
‪อือ
‪ฉันไปอยู่กับป้าฉันได้
‪ดูพวกมันสิ
‪หยุดเลย
‪ห่วยแตก
‪เขาต้องการอะไร
‪ฉันฟรีดริช ฮันเซน ปู่ของโยนาส
‪นีน่า คอห์สค่ะ
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪โยนาส…
‪ปู่รู้ว่าเรา
‪ไม่ค่อยได้ติดต่อหากันเท่าไร
‪ปู่พร้อมแลกทุกอย่าง ‪เพื่อให้ได้คุยกับพ่อของหลานอีก แต่…
‪ตอนนี้มันอาจถึงเวลา
‪ที่จะมารื้อฟื้นความเป็นครอบครัวของเรา
‪ถ้าหลานอยากอยู่บนเกาะต่อไป
‪ปู่จะดูแลหลานเอง
‪หลานอยู่กับปู่ได้จนอายุ 18
‪ลองคิดดูนะ
‪(หนึ่งปีต่อมา)
‪- ไง ‪- ไง
‪ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪อยู่กับแม่และน้องสาวไม่เรียกพักร้อนหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪จะให้ผู้ใหญ่สองคนทำอะไรกับเด็กแปดขวบ
‪พวกเขาต้องทำให้สมองอยู่ในระดับเดียวกับเธอ
‪ตั้งสามสัปดาห์ สนุกตายชัก
‪แต่รูปเธอในอินสตาแกรมดูสนุกอยู่นะ
‪แล้วใครมันจะไปยอมรับว่าวันหยุดตัวเองน่าเบื่อ
‪ไปนั่งตรงนั้นเลย
‪โฟลไม่เข้าใจเอาซะเลย
‪เฮ่
‪มัวทำอะไรอยู่ในนี้
‪มากับฉันสิ
‪พวกเธอคงรู้แล้ว
‪ครูไมเนอเคประสบอุบัติเหตุ ‪ระหว่างพักร้อนที่มายอร์กา
‪ฉันเฮเลน่า ยุงจะมารับช่วงต่อ ‪วิชาภาษาเยอรมันของเขา
‪อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะกลับมา
‪ชะตานำพาให้ฉันมาสอนพวกเธอ ‪ในปีสุดท้ายของพวกเธอ
‪แต่คำว่า "ชะตานำพา" ยังใช้กับกรณีอื่นได้อีก
‪ชะตานำพางานนี้มาให้ฉัน
‪บางทีนั่นอาจเป็นความหมายของชีวิต
‪ยอมรับสิ่งที่ชะตานำพามาให้
‪ไปกันเถอะ ไปเดินเล่นกัน
‪ฉลองให้กับชีวิต
‪ฉันอยากให้เราใช้เวลาคาบแรกของเราอย่างนั้น
‪อาจจะส่งความคิดถึงครูไมเนอเค
‪เพื่อให้เขาหายไวๆ
‪เอาล่ะ ไปกัน
‪ยัยนั่นทำให้ฉันหงุดหงิด
‪- ครูไมเนอเคเป็นอะไรไป ‪- เกิดอะไรสักอย่างในมายอร์กา
‪รู้แล้ว แต่อะไรล่ะ
‪หินถล่ม เขาไปปีนหน้าผาริมทะเล
‪บ้าจริง
‪หวังว่าเขาจะกลับมาเร็วๆ นะ
‪นี่ บ่ายนี้พอมีพวกเธอสักสองสามคนที่ว่างบ้างไหม
‪ฉันเพิ่งย้ายมา เลยอยากหาคนช่วยติดตั้งตู้เสื้อผ้า
‪ฉันทำคนเดียวไม่ไหว
‪- ในห้องนอนครูเหรอ ‪- ใช่
‪ปกติตู้เสื้อผ้ามันต้องอยู่ในนั้นนี่นา
‪งั้นผมไปเอง พร้อมกับโยนาส
‪ครับ
‪หนูเองก็ช่วยได้นะ
‪ตายแล้ว ขอโทษค่ะ
‪มีใครอยากกินมื้อเช้าอีกบ้างไหม
‪อย่างน้อยก็ไม่ใช่ชีสเหม็น
‪สักบ่ายสามดีไหม วิเศษ
‪ฉันอยู่ที่สุดถนนซีสตราเซอ มีบ้านอยู่แค่หลังเดียว
‪แล้วก็มีเบียร์
‪นายไม่เคยดื่มเบียร์หรือไง
‪- ไง ‪- ไง
‪ไม่ได้กลับบ้านเหรอ
‪ไม่ ไม่ได้กลับ
‪นายแอบส่องฉันในอินสตาแกรมใช่ไหม
‪ฉันกดติดตามเธอ ทำไมล่ะ
‪ก็ไม่เห็นนายกดไลก์เลย
‪- ขอมากไปไหม ‪- ไอ้เวร
‪หลบไป พวกเต่าต้วมเตี้ยม
‪เยี่ยมเลย
‪- สวัสดีนีน่า ดีใจที่เธอก็มานะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪พวกหนุ่มๆ อยู่ในห้องนอนที่ชั้นบน ‪มีคนช่วยเพิ่มก็คงดี
‪เพราะดูพวกเขาจะทำกันเองไม่ไหว
‪ค่ะ พวกนั้นมันเงอะงะ
‪เธอตัดพื้นเป็นไหม
‪ไม่รู้สิคะ
‪- เดี๋ยวคงต้องมาดูกัน ‪- เยี่ยม นั่นแหละที่อยากได้ยิน
‪อันนี้ต้องอยู่ด้านบน
‪นั่นแหละ
‪อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น
‪ถ้ารู้ว่าฉันดูอะไรอยู่ก็ดีสิ
‪- ทำไมมันเลื่อนออกตลอดเลย ‪- จับแน่นๆ สิครับ ครูยุง
‪ต้องจับแน่นๆ สินะ
‪ไม่ ครูต้องจับแน่นๆ
‪ไม่นะ…
‪- หนึ่ง หนึ่ง สอง… ‪- สอง
‪- พร้อมนะ ‪- ครับ
‪- หนึ่ง สอง สาม… ‪- สอง สาม
‪ไม่ได้เรื่อง
‪(ถึง: สนามบินเบอร์ลิน เชินเนอเฟลด์ ‪สนามบินปัลมา เดอ มายอร์กา)
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪หนูกำลังหาไม้เอาไปตัดขอบให้ตรง
‪ไหนฉันดูหน่อย
‪- นี่น่าจะใช้ได้ ‪- ดีเลย
‪ครูมาแล้ว ครูยุง
‪ถ้าไม่ได้อยู่ที่โรงเรียน ‪จะเรียกฉันว่าเฮเลน่าก็ได้
‪- เฮเลน่า… ‪- อย่า
‪ให้ตายสิ
‪นี่ถูกไหม
‪ฉันไม่รู้
‪ถ้าลองทำให้ส่วนล่างมันแน่น มาลองกันอีกทีนะ
‪- คิดงั้นเหรอครับ ‪- แต่คราวนี้ต้องทำให้ถูก
‪เรียบร้อย ขอบคุณมาก สุภาพบุรุษ
‪ถ้าไม่มีพวกเธอ ฉันคงทำไม่ไหว ‪หรือไม่ก็คงทำนานกว่านี้
‪เราลืมแผงด้านหลัง
‪- งั้นก็ต้องรื้อใหม่เหรอครับ ‪- ใช่
‪พระเจ้าช่วย นีน่า เกิดอะไรขึ้น
‪หนูตัดโดนตัวเอง
‪มานี่ มานั่งเร็ว
‪ถอดรองเท้าออกนะ
‪เจ็บจัง
‪ฉันผิดเอง ฉันขอโทษจริงๆ
‪เลือดออกขนาดนี้ เราควรไปโรงพยาบาล
‪เพื่อความปลอดภัย
‪ครูมีรถไหม
‪แย่หน่อยที่ไม่มี ฉันจะเรียกรถพยาบาล
‪มอเตอร์ไซค์ผมน่าจะไปที่นั่นได้ไวกว่า
‪ขอล่ะ ไม่เอารถพยาบาล
‪ก็ได้
‪ฉันมันโง่เกินกว่าจะตัดพรมได้
‪เธอขีดฆ่างานนั้นออกไปจากรายการได้เลย
‪แบบนี้วุฒิการศึกษาก็ยิ่งสำคัญแล้ว
‪พอถึงบ้านแล้วบอกด้วยล่ะ ‪ฉันจะขี่จักรยานเธอไปหา
‪- พร้อมนะ ‪- อือ
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪เจอกันครับ
‪โอเค…
‪- เธอไหวใช่ไหมเนี่ย ‪- ครับ
‪ขอบคุณ
‪- โชคดี ‪- ลาก่อน
‪แย่ชะมัด
‪จักรยานเธออยู่ในโรงรถ
‪ขอบใจ
‪ขอให้เธอหายไวๆ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ที่นี่สวยมากเลย
‪เลยนึกขึ้นมาได้ว่าทำไมฉันถึง ‪จากเบอร์ลินที่แสนสกปรกมา
‪นีน่าดีขึ้นหรือยัง
‪ครับ เธอสบายดี มันแย่ที่สุดก็ตอนช็อกนั่นแหละ
‪ขอบคุณพระเจ้า ฉันรู้สึกผิดแทบแย่
‪พวกเธอเป็นแฟนกันเหรอ
‪- เปล่าครับ ‪- แน่ใจนะ
‪ผมไม่รู้ คงต้องรอดู
‪ดวงตะวันเป็นนักสู้ผู้โดดเดี่ยว
‪หมายความว่าไง
‪คืนใดๆ ก็เหมือนกับคืนก่อน
‪จะอย่างไรตะวันก็ต้องขึ้น
‪ไพเราะมาก
‪เหมือนบทกวี
‪อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น
‪ริลเค
‪ไรเนอร์ มาเรีย
‪คนส่วนใหญ่รู้จักเขาในชื่อสั้นๆ ชื่อนั้น
‪เว้นก็แต่พวกเธอนี่แหละ เราจะเรียกเขาสั้นๆ
‪ฉันขอแนะนำให้พวกเธอใช้อินเทอร์เน็ต ‪ลองค้นหาเขาดู
‪ในกระดาษแผ่นนี้ ‪มีบทกวีที่ไพเราะที่สุดของเขาสามบท
‪ส่งมันไป อย่างน้อยก็ในความเห็นฉันน่ะ
‪ฉันเผยรสนิยมเรื่องบทกวีให้รู้แล้ว
‪พรุ่งนี้ฉันอยากให้พวกเธอเขียนบทกวี
‪และอยากให้เหมือนริลเคเขียน
‪งานยาก ฉันรู้ แต่มันจะช่วยให้เธอเติบโต
‪ฉันต้องการผู้เชี่ยวชาญช่วยหน่อย ‪บทกวีนี่มันทำฉันปวดหัว
‪รอแป๊บ ฉันกำลังไป
‪เดี๋ยวฉันจับมันให้
‪อือ เกาะแน่นๆ เธอโอเคนะ
‪รู้สึกเหมือนเป็นยายแก่เลย
‪งั้นก็ไปนั่งเถอะคุณยาย
‪ฉันจะไปหาอะไรมาให้ดื่ม
‪ช้าๆ นะ
‪พลังแฝงอยู่ในความสงบ
‪อย่ารีบร้อน
‪ได้เวลาเลี้ยวแล้ว
‪วางกระเป๋า คุณผู้หญิง
‪เชิญนั่งครับ
‪น้ำเปล่าหรือน้ำผลไม้
‪ถ้าเป็นเบียร์ล่ะ
‪เบียร์ ได้เลย ไม่มีปัญหา
‪มันออกมาเพราะทีเดียว
‪อ่านตอนจบอีกทีสิ
‪"สดับเงียบเชียบ
‪รับฟังเงียบงัน"
‪แขกสุภาพสตรี
‪แปลกใจจังเลย
‪เรามากินอะไรกันหน่อยไหม
‪อยากไปไหม
‪ทำไมจะไม่ล่ะ
‪ต้องเขียนอย่างริลเคเหรอ
‪หนูดีใจจนแทบหน้ามืดตาลายเลย ‪โยนาสช่วยหนูไว้
‪จริงเหรอ
‪เขาเขียนได้เหรอ
‪คงเพราะสายเลือดแน่ๆ
‪โยนาสบอกหนูว่า ‪พ่อของเขาเคยอยากเป็นนักเขียน
‪เหมือนพ่อจะบอกแม่อย่างนั้นตอนที่ผมยังเล็กอยู่
‪จริงหรือเปล่าครับ
‪เขาอาจจะเคยพูดก็ได้
‪สมัยเด็ก เขาอาจเคยเห็นปู่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
‪ช่วยส่งเนยให้หน่อยสิ
‪คุณปู่ก็เขียนด้วยเหรอคะ
‪เปล่าหรอก
‪ปู่ไม่อยากกินนอนข้างถนนตอนอายุ 20
‪ปู่เลยชอบแก้เรียงความมากกว่า
‪ขอปู่อ่านหน่อยได้ไหม
‪บทกวีน่ะ
‪ได้อยู่แล้วค่ะ
‪แค่อย่าให้คะแนนหนูก็พอ
‪ไม่ต้องกลัว สาวน้อย ครูเกษียณน่ะ…
‪ไม่ให้คะแนนใครแล้ว
‪ไงคะ
‪ปู่คิดว่าไง
‪ริลเคมีได้แค่คนเดียวเท่านั้น
‪ไม่ได้ว่าหลานนะ
‪มันช่วยไม่ได้ถ้าครูของหลาน ‪เอาความคิดโง่ๆ มายัดให้
‪ทีนี้ส่งไส้กรอกให้หน่อยสิ
‪ขอบใจ
‪"สดับเงียบเชียบ รับฟังเงียบงัน
‪ติดอาวุธเผชิญวิบากกรรม
‪เงยมองท้องฟ้า เปี่ยมด้วยความหวัง
‪ดาราโคจรตามทางมัน
‪ด้วยตะวันคือนักสู้
‪แม้ร่วงหล่น มันจะลอยขึ้นอีกครั้ง"
‪โยนาส
‪พอมีเวลาหรือเปล่า
‪เธอเขียนบทกวีได้ไพเราะมาก
‪ขอบคุณครับ
‪ยิ่งบทที่นีน่าอ่าน
‪ครูชอบบทนั้นมากกว่าเหรอ
‪ก็นิดหน่อย
‪ขอโทษครับ ครูยุง
‪เฮเลน่า
‪แต่เราอยู่ที่โรงเรียนนะครับ
‪แต่ไม่มีใครอยู่ด้วยสักหน่อย
‪ฉันพูดจริงนะ
‪บทกวีนั่นไพเราะมาก เธอมีพรสวรรค์สุดๆ
‪เธอเขียนมานานหรือยัง
‪ผมเขียนมาตลอด
‪ขออ่านหน่อยได้ไหม
‪เคยเอาให้ใครดูหรือยัง
‪ถ้าเกิดเธอมีอะไรอยากให้ดู และสบายใจจะให้ดู
‪ฉันจะวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา
‪เข้าใจแล้วครับ
‪โยนาส
‪ฉันมาแล้ว
‪- ครูเก่งเรื่องทำให้ตกใจจริงๆ ‪- สวัสดี
‪นี่ให้ฉันเหรอ
‪เกรงว่าจะใช่ครับ
‪อยากเข้ามาไหมล่ะ
‪ทำตัวตามสบายนะ ครูกำลังจะอาบน้ำ
‪ห้องนั่งเล่นอยู่นั่น
‪โอเค
‪ขอสองนาที
‪ว่าไงครับ
‪ผมขอโทษ
‪ไม่ โทษที
‪นี่
‪ขอโทษครับ
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪ครูเป็นครูผม
‪เราเป็นผู้ใหญ่ทั้งคู่
‪เธอไม่ต้องรับผิดชอบใคร
‪ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น
‪แต่ฉันว่าเมื่อคืนมันยอดมากเลย
‪ให้ตายสิ นีน่า เธอมันโง่จริงๆ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าโยนาสกับยุงจะกิ๊กกัน
‪หรือนี่ฉันกำลังจะเป็นบ้า
‪ไม่
‪ฉันไม่ได้บ้า
‪ฉันนึกว่าเขาชอบเธอซะอีก
‪เท่าที่อ่านมาถึงตอนนี้ถือว่าใช้ได้เลย ‪พวกเธอกลายเป็นริลเคน้อยๆ ไปแล้ว
‪บางคนดีกว่านั้นด้วย
‪กลับไปเขียนต่อที่บ้านนะ
‪เดี๋ยวฉันออกไป
‪- บอกโยนาสว่าเดี๋ยวฉันออกไป ‪- โอเค
‪ครูยุง
‪ขอคุยด้วยเดี๋ยวนะคะ
‪จ้ะ ได้สิ
‪หนูรู้สึกผิดค่ะ
‪เพราะคะแนนที่ครูให้บทกวีริลเคของหนู
‪- หนูไม่เคยได้เต็มในวิชาเยอรมัน ‪- แต่เธอสมควรได้
‪ไม่เลยค่ะ
‪โยนาสต่างหากที่ต้องได้
‪หมายความว่าไง
‪หนูทำการบ้านเองไม่ไหว
‪หนูเขียนได้เละเทะเป็นแอปริคอตบด
‪ภาพพจน์น่าสนใจ เธอไม่ได้ไร้ความสามารถ
‪ตลกจัง
‪ยังไงก็ตาม โยนาสช่วยหนู
‪ช่วยเพราะรัก
‪เราจะทำเป็นมองไม่เห็นเมื่อเป็นเรื่องความรัก
‪พวกเธอคบกันมานานแค่ไหน ฉันไม่ทันสังเกต
‪หนูรู้จักเขามาเป็นชาติแล้ว
‪งั้นสัญญากับฉันหน่อย ‪ว่าเธอจะลองพยายามเขียนเอง
‪ส่วนคะแนน ฉันจะปล่อยไว้อย่างนั้น
‪ถือเป็นรางวัลสำหรับงานที่ยังทำไม่เสร็จ
‪ฉันจะคอยจับตาดูเธอ
‪เดี๋ยวโทรหานะ
‪บาย
‪พวกเธอสองคนคุยอะไรกัน
‪ฉันรู้สึกผิด
‪ฉันบอกเธอว่าฉันไม่ได้เขียนบทกวีเอง
‪- ยุงก็บอกฉันแบบนั้นเหมือนกัน ‪- เพราะอะไร
‪เพราะเธอฉลาดมากไง
‪แน่ใจเหรอว่าอยากขายบ้านหลังนี้
‪ไม่รู้สิ
‪แต่แบบว่า
‪ปล่อยทิ้งไว้มันก็จมกองฝุ่น
‪อย่างน้อยก็ให้เวลาตัวเองอีกหน่อย
‪- ปู่ของนายว่าไงบ้าง ‪- อ้อ เขา…
‪- สิ่งที่เขาพูดเมื่อวันก่อนมันหยาบคาย ‪- จะพูดแบบนั้นก็ได้
‪ฉันค่อยๆ เข้าใจแล้ว ‪ว่าทำไมพ่อฉันไม่ยอมคุยกับเขา
‪เขาทำให้เรารู้สึกว่าเรายังดีไม่พอ
‪ถ้าฉันไม่กินผักในจาน
‪แม่จะให้ฉันขี่ไอ้นี่
‪แล้วก็สลับกันป้อนฉันกับม้า
‪ผักครึ่งหนึ่งเลยกองอยู่บนพื้น
‪แม่จะดุม้าที่กินไม่หมด
‪แต่อย่างน้อย แม่ก็ทำให้ฉันได้รับวิตามินล่ะนะ
‪ฉันรู้ว่านายกลัว
‪เพราะนายเสียแม่ไป
‪แต่นายจะไม่มีวันเสียฉันไป
‪ผู้ปกครองที่รัก นักเรียนที่รัก และบุคลากรที่รัก
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับ ‪ผู้ที่ฉันสืบทอดตำแหน่งขึ้นมาบนเวทีเล็กๆ นี้
‪ปาฐกหลักของเรา ‪และครูใหญ่ที่ทำหน้าที่มายาวนาน
‪ของโรงเรียนเคลาส์ มันน์ ดร.ฟรีดริช ฮันเซน
‪คุณฮันเซนที่รัก ‪คงไม่ใช่เรื่องเกินจริงหากฉันจะพูดว่า
‪ถ้าไม่มีคุณ มันก็คงไม่มีวันครบรอบให้ฉลอง
‪บ้าจริง นึกว่าจบแล้วซะอีก
‪คุณพูดเกินจริงไปมากเลยล่ะ
‪พวกที่อยู่ในกระทรวงศึกษาที่คีลยังรู้จักชื่อคุณเลย
‪จริงเหรอครับ
‪จริงค่ะ
‪ตอนที่รัฐบาลคีลอยากปิดโรงเรียนเราช่วงปี 80
‪เพราะว่าพวกเขา…
‪ดูสิ
‪จำนวนประชากรบนเกาะเล็กๆ แสนสวยของเรา ‪มาถึงจุดต่ำสุดตั้งแต่เคยมี
‪แต่แล้วก็มีการเปลี่ยนรัฐบาล
‪นี่เป็นโอกาสของเรา
‪เพราะรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาคนใหม่ ‪เป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของผม
‪และเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย ‪ย่อมรู้ความลับอีกฝ่ายเรื่องสองเรื่อง
‪ที่บอกให้สาธารณชนรู้ไม่ได้
‪คุณลินเดอมันน์
‪ผมยอมรับว่าบางครั้ง ‪เราก็ต้องปรับวิธีการให้เข้ากับสถานการณ์
‪เพื่อประโยชน์ส่วนรวม
‪ปู่ครับ นี่
‪ปู่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ
‪ขอเก้าอี้หน่อย
‪ไม่มีอะไรต้องกังวล
‪แล้วไง
‪ตอนนี้ปู่อยากได้ไวน์แดง
‪- มีอะไรให้ช่วยไหม ‪- ไม่ ไม่เป็นไร
‪ปู่เข้านอนแล้ว แกบอกว่าไวน์จะช่วยให้แกหลับ
‪แน่ใจนะว่าจะเอาไปทั้งขวด
‪เขารู้จักยุงหรือเปล่า
‪ปู่นายน่ะ เขารู้จักเธอไหม
‪จะไปรู้จักได้ไง
‪เพราะพวกเขามองกันด้วยสายตาแปลกๆ
‪อย่ามองเหมือนฉันเพี้ยนสิ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪โอเค
‪เดี๋ยวฉันมา ฉันจะเอาแอลกอฮอล์ไปให้เขา
‪- ทุกคนบ้าไปหมดแล้ว ‪- ฉันได้ยินนะ
‪มันไม่ได้แย่อย่างที่เห็นหรอก
‪ปู่คิดจะดื่มไวน์จริงๆ เหรอ
‪รู้ด้วยใจ ไม่ต้องคิด มันต่างกันอยู่นิดๆ
‪นีน่าอยู่ด้วยไหม
‪ไม่ชอบแบบนี้เลย
‪บอกเธอไปว่าวันนี้ปู่ดื่มน้ำไม่พอ
‪ไม่ต้องห่วง
‪โอเค นายอาจคิดว่าฉันบ้า แต่ฉันเห็นกับตา
‪- เธอเห็นอะไร ‪- ท่าทางของยุงที่โรงเรียนไง
‪ปู่จ้องเธอเหมือนเห็นผี แล้วก็เป็นลมไป
‪โอเค เธอบ้าไปแล้วจริงๆ
‪ไม่ใช่แค่นั้น เธอก็จ้องเขาแบบเดียวกัน
‪เกือบเหมือนยั่วโมโหด้วยซ้ำ ‪แถมเธอยังตัดผมสั้นด้วย
‪- นายไม่ได้เจอเธอเลยใช่ไหม ‪- ไม่เลย
‪นายเชื่อฉันไหม
‪ช่างมันเถอะ ราตรีสวัสดิ์
‪นีน่า
‪นีน่า เดี๋ยวก่อน อธิบายให้ฉันฟังอีกทีสิ
‪หลบไป
‪นี่…
‪ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอนะ
‪โยนาส
‪บ้าจริง
‪(นีน่า)
‪(11,37 น.)
‪ให้มันเร็วขึ้นกว่านี้
‪- ทำไมไม่ไปวิ่งเองล่ะ ‪- เป็นอะไรไป
‪เธอเป็นแบบนี้มาทั้งเช้าแล้ว
‪ฉันเห็นนังนั่นออกมาจากบ้านเขาเมื่อเช้า
‪ยุงเหรอ
‪- ล้อเล่นหรือเปล่า ‪- ไม่ เธอออกมาจากบ้านเขา
‪สารเลวจริงๆ
‪เขาจูบฉันแล้วก็เอากับนังนั่น ฉันไม่เข้าใจเลย
‪- เธออาจไปหาปู่เขาก็ได้ ‪- ใช่
‪สายตาที่เขามองเธอมันตลกมาก
‪เธอก็เห็นเหรอ งั้นฉันก็ไม่ได้คิดไปเอง
‪เรื่องที่บ้าที่สุดคือพ่อฉันก็เห็นยุง
‪เมื่อเช้า ตอนมื้อเช้า พ่อบอกฉัน
‪เขามีครูที่หน้าตาเหมือนเธอเป๊ะ
‪ผมสั้นหรือผมยาว
‪เหมือนเธอเมื่อวาน ฉะนั้นก็น่าจะผมสั้น
‪นีน่า ยูล ทำอะไรของพวกเธอ
‪- ตั้งใจวิ่ง อย่าคุยกัน ‪- เลิกยุ่งสักทีเถอะ
‪ครูเคลาเซน เห็นใจกันหน่อย
‪รู้สึกดีขึ้นไหมครับ
‪อือ ปู่รู้สึกดีแล้ว
‪แต่วันนี้ปู่ไม่อยากให้หลานไปโรงเรียน
‪เราควรเรียกหมอมาหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪แต่แบบนั้นผมก็จะได้ไปโรงเรียน
‪เป็นเพราะครูของผมเหรอ
‪นีน่าเห็นตอนที่ปู่จ้องเธอ
‪แล้วปู่ก็เป็นลม
‪นีน่าเห็นผีแล้ว
‪ปู่รู้จักครูยุงไหม
‪"ครูยุง" นั่นชื่อเธอเหรอ
‪ปู่เห็นไอ้นี่ที่ประตูเมื่อเช้า แต่ไม่เห็นนีน่า
‪(นีน่า)
‪ตกลงปู่ไม่รู้จักครูยุงใช่ไหม
‪ไม่ ปู่จะรู้จักเธอจากไหน
‪ผมต้องไปโรงเรียน มีอะไรโทรมานะครับ
‪หนังสือรุ่นเก่าๆ ไม่มีในเน็ต
‪แต่เธอยืมจากห้องสมุดได้
‪หรือไม่ก็ไปที่หอจดหมายเหตุของเมือง
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอต้องการอะไร เผื่อฉันช่วยได้
‪เธอมาหาหนังสือรุ่นเก่าๆ ‪เพื่อทำรายงานประวัติศาสตร์โรงเรียน
‪งั้นก็ช่างมัน เรื่องนั้นฉันไม่รู้
‪(ยินดีต้อนรับ บุคลากรปี 1986)
‪ถ้าจะหานีน่า เธออยู่ที่ห้องสมุด
‪- ทำไมฉันต้องหาเธอด้วย ‪- นายบอกฉันสิ
‪บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเธอบ้า
‪ขอให้โชคดีนะ
‪(โรงเรียนเคลาส์ มันน์ ‪หนังสือรุ่น ปี 1985)
‪โง่ชะมัด เป็นฉันคงอยู่บ้านแล้ว
‪เอและทีและจีและซี
‪(บุคลากรปี 1985)
‪(มาเรีย ร็อธ ภาษาเยอรมัน)
‪คุณกับครูไมเนอเคอยู่ที่มายอร์กาในเวลาเดียวกัน
‪คุณต้องการอะไรจากโยนาส
‪คุณมาที่เกาะของเราทำไม
‪ทีนี้เข้าใจหรือยัง
‪เธอจะให้ฉันตอบตรงๆ ไหมล่ะ
‪งั้นฉันจะอธิบายอีกที
‪เมื่ออะดีนีนผสมกับไธมีน
‪โยนาส
‪สวัสดีครับ
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪ผมกำลังจะไปห้องสมุด
‪เธอต้องรับปากครูมาก่อน ‪ถ้าปู่ของเธอต้องการอะไรล่ะก็
‪บอกให้ครูรู้นะ
‪ได้ครับ ขอบคุณ
‪- แล้วนี่จะเอาไงต่อ ‪- ไม่เอาชีวะ
‪- วิชานั้นไว้พรุ่งนี้ ‪- เจ๋งเป้ง
‪นีน่า
‪โยนาส
‪วันนี้เธอหายไปไหนมา
‪ปู่ผมไม่ค่อยสบาย
‪ฉันรู้เรื่องนั้นแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ว่าแต่ครูเจอนีน่าไหม
‪ไม่ ฉันว่าเธอคงไปแล้ว
‪ฉันอยู่ในห้องสมุด ในนั้นไม่มีใคร
‪โยนาส
‪เมื่อคืนเป็นความฝันที่งดงามจริงๆ
‪เหรอ แต่บัตรยืมออกอยู่ไหนล่ะ
‪งั้นก็รีบมาที่นี่เลย
‪- สวัสดีค่ะ ครูยุง ‪- สวัสดี
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪ครูยุง
‪- มีอะไรให้ช่วย ‪- ไม่ต้องสนใจฉันก็ได้
‪พอดีฉันมีเรื่องวุ่น ถ้าฉันขอยืมเทปกาวได้ไหม
‪เอาไปติดกล่องย้ายของน่ะ
‪- จะย้ายออกแล้วเหรอครับ ‪- เปล่าค่ะ ยังย้ายเข้าไม่เสร็จ แย่หน่อย
‪แล้วคุณชอบเกาะเล็กๆ ของเราไหม
‪ฉันไม่อยากไปจากที่นี่เลยล่ะ
‪ถ้าคุณต้องการ ผมพาคุณไปดูบาร์ของเราได้นะ
‪บาร์แห่งเดียวที่เรามี
‪ว่าแต่ คุณพอมีเชือกไหมคะ
‪ดูเรียบร้อยดีแล้วเนอะ
‪อือ ตรงโน้น…
‪เราจะไปเก็บตรงโน้นด้วย
‪ดูสิ่งที่เธอเจอสิ มันสื่อว่าเธอเป็นคนยังไงกัน
‪ช่วยเอาถุงเวรนั่นมาให้ฉันทีได้ไหม
‪ไอ้นักท่องเที่ยวทุเรศพวกนี้ ‪มันไปเอากันที่อื่นไม่ได้หรือไง
‪มีใครเห็นนีน่าไหม
‪วันนี้นายถามเรื่องนั้นไปแล้วนี่
‪- อาจใช่ เธออยู่ไหน ‪- เธออาจหลบหน้านายอยู่
‪- เธออยู่ในห้องสมุดไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่ มีแค่ครูยุง
‪- เวรแล้ว ‪- มีอะไร
‪ไม่มี
‪- งั้นทำไมทำหน้าแบบนั้น ‪- นั่นสิ ทำไมล่ะ
‪หุบปากซะ
‪จักรยานเธอยังอยู่ไหม
‪- ตอนนายออกมาน่ะ ‪- ฉันไม่รู้
‪บ้าจริง ลืมคิดเรื่องนั้นไปเลย
‪ไงทุกคน นี่นีน่า ‪เธอโทรมานอกชั่วโมงทำการของฉัน
‪(เราต้องเจอกัน เรื่องด่วน โยนาส)
‪(ที่ไหน)
‪(ฮอลสเตนเวก 12)
‪นีน่าหายตัวไป
‪- ขอเข้าไปได้ไหม ‪- อือ ได้สิ
‪ที่ว่า "หายไป" แปลว่าไง
‪เธอปิดโทรศัพท์ ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ไหน
‪เมื่อบ่าย ฉันเจอเธอที่ห้องสมุด
‪เธอได้พูดอะไรหรือเปล่า
‪นีน่าหึง
‪แย่หน่อย วันนี้นีน่าเห็นฉันออกมาจากบ้านเธอ
‪บ้าจริง
‪เธออาจไปขี่จักรยานแถวๆ นี้ก็ได้
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ฉันไม่อยากทำให้เธอ ‪ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แปลกๆ
‪- แต่คุณทำไปแล้ว ‪- ฉันแค่ต้องการเธอ
‪ก็เลยแอบย่องเข้ามาในบ้านคนอื่นกลางดึกเนี่ยนะ
‪- ใครเขาทำกัน ‪- เดี๋ยวนะ
‪เธอไม่เดือดร้อนใจเรื่องนั้นหรอก
‪เธอมีแก้วไวน์ไหม
‪ที่อ่าง ทางด้านซ้าย
‪นี่บ้านพ่อแม่เธอเหรอ
‪ครับ พวกเขาเคยอยู่ที่นี่
‪- จนเมื่อปีที่แล้ว ‪- จนเกิดอุบัติเหตุ
‪เลวร้ายมาก ฉันรู้เรื่องแล้ว
‪เราอาจควรจบเรื่องนี้ซะ
‪ผมไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิดอีกต่อไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าอะไรถูก
‪เธอต้องเขียน
‪ไปบอกปู่ของผมสิ
‪ปู่บอกพ่อผมว่านักเขียนหลายคนจบเห่อยู่ข้างถนน
‪ถ้าผมไม่ใช่ชิลเลอร์ เกอเธ่ ‪หรือคาฟคาเฮงซวยนั่น
‪ผมก็ไม่ควรเสียเวลา
‪เธอไม่จบเห่ข้างถนนหรอก
‪เธอไม่จำเป็นต้องฟังใคร ‪เรื่องสิ่งที่เธอจะทำในชีวิต
‪ฉันกำลังจะเดินออกจากประตูบานนั้น
‪เราจะเป็นแค่เพื่อนกันต่อไป
‪นีน่าจะได้สบายใจ
‪พวกเธอจะมีลูกกันสามคน
‪เธอจะเขียนนิยายหลายเล่ม
‪ได้ทำฝันให้เป็นจริง
‪เดี๋ยว…
‪ผมสั้นเข้ากับคุณดี
‪หลานไปไหนมา
‪- ไปเจอใครบางคนมา ‪- นีน่าเหรอ
‪หรือครูของหลาน
‪อย่างน้อยเธอก็เชื่อในงานเขียนของผม ‪และไม่คิดว่าผมไร้ค่า
‪ปู่อาจทำสำเร็จกับพ่อผม แต่ปู่หยุดผมไม่ได้แน่
‪โยนาส
‪ตื่นเร็ว
‪พวกเขาพบศพนีน่าที่ชายหาด
‪นีน่า
‪พระเจ้า ไม่นะ
‪นีน่า
‪พระเจ้า ไม่
‪ปู่ของคุณเคยมีอาการชักมาก่อนไหม
‪หรือมีใครในครอบครัว ‪ที่มีประวัติเป็นโรคลมชักบ้าง
‪ถ้าเรียบร้อยแล้ว ผมขอเซดาติน 50 มิลลิกรัม
‪- ได้ค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪ในครอบครัวคุณมีใครเป็นไหม
‪ผมไม่รู้
‪เราจะให้ยานอนหลับคุณกลับบ้านไปด้วย
‪เชิญ
‪คุณควรกลับไปนอนพักสักหน่อย
‪อาการปู่คุณทรงตัวแล้ว นี่เป็นสัญญาณที่ดี
‪- ช่วยพาเพื่อนกลับบ้านได้ไหม ‪- ครับ
‪ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าปู่คุณฟื้น เราจะแจ้งให้คุณทราบ
‪ผมสัญญา
‪เฮ่
‪หมอบอกให้นายกิน
‪ฉันไม่อยากกินยา
‪แล้วยูลล่ะ
‪อยู่กับแม่นีน่า
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪นีน่าไม่มีโดนน้ำขึ้นเล่นงานโดยไม่ทันระวังแบบนั้น
‪ช่วยเจาะจงช่วงเวลาให้หน่อย
‪ที่เธอบอกนีน่าเรื่องครูของพ่อเธอน่ะ
‪นั่นมันเมื่อไหร่
‪มันน่าจะเป็นช่วง…
‪ระหว่างปี 1984 ถึงปี 1988
‪มันหายไปหนึ่งหน้า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เฮเลน่า ยุงค่ะ ฉันอยากพบพ่อของฉัน ‪ฟรีดริช ฮันเซน
‪นี่
‪(ชั้นเรียนปี 1985 โรงเรียนเคลาส์ มันน์)
‪(ครูใหญ่ ฟรีดริช ฮันเซน ‪และครูสอนภาษาเยอรมัน มาเรีย ร็อธ)
‪พิมพ์ชื่อเธอ
‪(ค้นหาชื่อ มาเรีย ร็อธ ค้นหา)
‪(พบศพผู้หญิงในพื้นที่น้ำขึ้น)
‪นั่นคือสี่ปีต่อมา
‪"อดีตครูสอนภาษาเยอรมัน ‪โรงเรียนเคลาส์ มันน์ มาเรีย ร็อธ
‪ถูกพบเป็นศพเมื่อเช้าวานนี้ที่ชายหาดหลัก"
‪"ทีมกู้ภัยระบุว่าเธอจมน้ำ"
‪"ตอนนี้ยังไม่ทราบรายละเอียดเพิ่มเติม ‪และยังไม่ทราบว่าคดีนี้
‪มีบุคคลที่สามเกี่ยวข้องหรือไม่"
‪ใจเย็นๆ
‪หมอบอกว่าแกยังพูดไม่ได้
‪เพราะแกกัดลิ้นตัวเองแรงเกินไป
‪กล้ามเนื้อสั่งการของแกก็หดลง ‪จากอาการกล้ามเนื้อหดเกร็ง
‪แต่เดี๋ยวมันก็ฟื้นกลับมา
‪เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้ ‪คือการที่แกได้เจอฉันและฟังฉัน
‪พอเห็นฉันแล้ว แกจำเธอได้หรือเปล่า
‪แม่ฉันรักแกมาก
‪ตอนแม่ตั้งท้องฉัน แม่คิดจริงๆ ว่าแกจะเลือกเรา
‪แต่แกกลับทิ้งแม่ไป
‪ฉันยังจำได้เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นวันนี้ ‪ตอนที่เราลงจากเรือข้ามฟาก
‪ฉันยืนอยู่ตรงหน้าแก
‪แล้วแกก็ไล่เราไป
‪แม่อยู่กับฉันที่หาด
‪พยายามซ่อนน้ำตาไม่ให้ฉันเห็น
‪ฉันเห็นสีหน้าแม่
‪เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
‪ว่างเปล่า
‪แม่วางฉันลงบนหาดทราย บอกให้ฉันรอ
‪แม่อยากคุยกับแก
‪แต่แม่ไม่เคยกลับมา
‪ฉันนั่งรออยู่หลายชั่วโมง…
‪รอทั้งคืนกระทั่งฟ้าสาง
‪เด็กผู้หญิงอายุสี่ขวบ
‪แล้วพวกชาวประมงก็มา
‪ตามด้วยตำรวจ
‪มีไฟสีฟ้าและเสียงหวอเต็มไปหมด
‪พวกเขาเจอคลื่นซัดศพแม่อยู่
‪แกฆ่าเธอ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะไม่ฆ่าแกหรอก
‪แต่ฉันจะฆ่าคนที่แกรัก
‪เหมือนที่แกทำกับฉัน
‪และคนสุดท้ายที่เหลืออยู่คือโยนาส
‪เฮเลน่า
‪เธอจะเปิดประตูไหม
‪อรุณสวัสดิ์
‪ฉันคุยกับหมอแล้ว
‪เขาเห็นด้วยว่าปู่ของเธอ ‪ควรกลับมาพักรักษาตัวที่บ้าน
‪หน่วยกาชาดจะส่งผู้ดูแลมาทุกวัน
‪แล้วทำไมหมอถึงคุยกับคุณ
‪- ให้ช่วยไหม ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันเสียใจด้วยนะ เรื่องที่เกิดขึ้นกับนีน่า
‪จะให้เอาเขาไปไว้ไหนดี
‪ห้องนั่งเล่นก็ได้ครับ
‪คุณกล้าดียังไง
‪เรื่องทั้งหมดนี่น่ะ
‪พอฉันรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ฉันก็ตามหาเธอ
‪ฉันไปที่โรงพยาบาลแล้วหมอก็คุยกับฉัน
‪แม่คุณสอนที่โรงเรียนเราเหรอ
‪เธอชื่อมาเรีย ร็อธใช่ไหม
‪ใช่
‪(โฟล)
‪ปู่ผมไปเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ
‪รับสายสิ
‪ฉันจะไปชงกาแฟแล้วเราค่อยคุยกัน
‪เธอจะเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง
‪เสร็จแล้วเดี๋ยวฉันโทรไป ตกลงไหม
‪เธอกำลังมา ไว้คุยกันนะ
‪ฉันเข้าใจดีเลยว่าทำไมแม่ฉัน ‪ถึงได้อยากอยู่บนเกาะนี้นัก
‪ทำไมคุณถึงฉีกหน้านั้นในหนังสือรุ่น
‪เพราะในนั้นมีแม่ฉันอยู่
‪แม่ตกหลุมรักปู่เธอหัวปักหัวปำ
‪รักปานดวงใจ
‪พวกเขามีลูกกันหรือเปล่า
‪แบบนั้นฉันก็จะเป็นป้าของเธอ
‪ปู่ของเธอเป็นฆาตกร
‪เขาฆ่าแม่ฉัน
‪เพราะแม่ฉันอยากให้ลูกสาวมีพ่ออยู่เคียงข้าง
‪ฉันขอโทษด้วยเรื่องนีน่า
‪แต่นีน่าอาจมาคุยกับเธอ
‪แล้วเธอก็จะนึกเรื่องทั้งหมดออก
‪ซึ่งมันก็เร็วเกินไป
‪มานี่สิ
‪ไม่เป็นไรหรอก มันแค่ทำให้เธอตัวชานิดๆ
‪เธอไม่เป็นไร
‪โอเค
‪เธอไม่เป็นไร
‪เชื่อฉันสิ
‪ทุกอย่างโอเคดี
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪ทุกอย่างโอเค
‪ถ้าคุณได้อ่านมัน แปลว่าฉันคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
‪ฉันได้พยายามทุกอย่างแล้ว ‪ฉันได้มอบอิสรภาพแก่คุณ
‪ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน
‪ด้วยทุกอณูของร่างกายฉัน ‪ทุกเศษเสี้ยวของดวงวิญญาณฉัน
‪ตอนนี้ฉันต้องยอมรับว่ามันไร้ประโยชน์
‪ฉันต้องยอมรับว่าคุณสนใจแค่เพียงเรื่องเดียว
‪ชื่อเสียงของคุณ
‪ลูกนอกสมรสที่เกิดจากการคบชู้
‪จะเป็นส่วนเกินในภาพชีวิตคุณ
‪อย่างน้อยฉันก็หวังว่า
‪การได้เห็นลูกสาวจะทำให้คุณรู้สึกรู้สาอะไรบ้าง
‪ฉันจะไม่ยอมไปจากเกาะนี้
‪บางทีส่วนหนึ่งของฉันอาจจะหลงเหลือ ‪อยู่ในตัวลูกสาวของเรา
‪ซึ่งคุณอาจรักเธอได้สักวัน
‪มาเรียของคุณ
‪โอเคหรือเปล่า
‪ขอโทษครับ
‪คุณมาจากเกาะเหรอ
‪ฉันไม่เข้าใจเลย นี่เกาะของคุณ
‪ทำไมมีแค่เกาะนี้ที่เป็นสีดำ
‪(หมู่เกาะฟริเซียนเหนือ)
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์