Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ROLI GŁÓWNEJ
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ZDJĘCIA
MUZYKA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
EKSPLOZJE
Chodź.
Skarbie, pospiesz się.
Nie lubię samochodów.
To tylko 10 minut.
- Noah, do auta. - Zoé, wsiadaj.
Pasy!
Co się dzieje?
To ja.
Nie mogę odpalić. Zejdziesz tu szybko?
Wiem, ale nie działa.
Chodź mi pomóc.
Dziękuję.
- Nie możesz odpalić? - Zabawne.
- Tata to lamus. - Tak!
ROZMINOWYWANIE I SZKOLENIA
Wszystko muszę robić sama.
Nie umiesz odpalić mojego auta?
To bardzo proste. Tu jest kierownica.
Tu skrzynia biegów.
- A na dole? - Pedały.
Są też drzwi. Dawaj!
Widzisz? Co?
Nie rozumiem taty.
- Ja też nie. - Nie?
Pospiesz się!
Dawaj!
- Soniu! - Nie ruszajcie się!
Soniu!
Dlaczego nie możemy się ruszać?
Co to za odliczanie?
- Soniu! - Odsuń się!
Nie dotykaj drzwi!
Nikt niczego nie dotyka!
Jasne?
Obejrzyj dokładnie samochód.
Żartujesz?
Słuchajcie.
Nie możecie opuścić miejsc.
Starajcie się nie ruszać. Jasne?
- Tak. - Dlaczego nie możemy?
Nie teraz!
Mam sprowadzić pomoc?
Dzwonię do Igora.
- Wezwę policję. - Nie! Igor będzie wiedział, co robić.
Dobrze.
Igorze, siedzę na fugasie.
W samochodzie, z Noah i Zoé.
Nie możemy wyjść.
Licznik odlicza 27 minut.
Nie widzę materiału. Pod samochodem jest skrzynka.
Wyślę ci zdjęcia.
No i?
To musi być wyzwalacz.
Czyli nie wiesz?
Dlatego jedzie Igor. Zajmiemy się tym.
Sprawdź, czy jest coś jeszcze.
Co to?
Mina przeciwczołgowa.
To jakiś żart?
Mamy bombę?
Umrzemy?
Nikt nie umrze. Znam się na bombach.
Zajmiemy się tym z Igorem.
Co ty mówisz? Wszystko będzie dobrze.
Wiem, że się boicie,
ale jesteśmy tu z Fredem.
Zaufajcie nam. Potrzebuję was.
Dobrze?
Tak.
Tak?
Udajmy, że jesteśmy w łodzi podwodnej.
Dokoła pływają ryby.
Ale mamy duży problem.
Przeciek.
Jeśli załoga spanikuje, nigdy nie wypłyniemy.
Postaracie się?
Zoé?
Jesteśmy na łodzi. Pod wodą.
Co możemy zrobić?
Musimy znaleźć przeciek.
Nasz przeciek.
To mogą być kable, pudełko,
cokolwiek, czego nie powinno tu być.
Starajcie się mało ruszać.
Znalazłam peryskop!
DEMINE-TER KIM JESTEŚMY?
Patrz, cały zespół.
Na Ukrainie. Mama uratowała wioskę.
Igor, mama i François.
Skupcie się!
Dzwonię do François.
Coś tam buczy.
Zoé! Spójrz na mnie.
Bądź ze mną.
Noah, podnieś tylne oparcie!
Noah! Podnieś je!
Jesteśmy na łodzi podwodnej...
- Igor. - Cześć.
Jak w środku? Co z licznikiem?
Są jakieś kable?
Nie, sprawdziliśmy, ale w bagażniku jest trup.
François. Pokaż, co nagrałeś.
Spauzuj.
Wsiadając uzbroiliśmy bombę.
System zwolnienia nacisku został zmodyfikowany do naszej wagi.
Nie możemy wysiąść...
Wiecie, jak ją rozbroić?
Camille prześwietli samochód.
Wyłączcie wszystko co wysyła fale radiowe.
Gdyby fale uruchamiały detonator, byłoby już po nas.
Nie mamy na to czasu.
15 minut na przyjazd, pięć na kombinezon, to 20 minut!
Fred ci pomoże!
Ma rację. Pomogę ci.
Jeden błąd i wszystko wybuchnie!
Igor...
Halo?
Moja rodzina jest zagrożona. Garaż przy ul. Pasteura...
Jeśli coś im się stanie, ty będziesz odpowiedzialny.
Będziesz robił to, co powiem.
Jasne?
Szczypce chirurgiczne.
- Przygotowałem kabel. - Daj.
Co się dzieje?
Zajmę się tym.
Obejma.
- Skrzynka Demine-teru. - Żartujesz?
Szlag.
Noah, przeszukaj François!
Tam?
To ważne.
Ja mogę to zrobić.
Poradzę sobie.
Powoli.
- Czuję coś. - Wyjmuj.
Przygotuj robota. Zajmę się wyłącznikiem czasowym.
Nie sięgam.
Chyba mam.
Co to...
Co to jest?
Sukinsyn.
Przed Ukrainą mieliśmy problem z dostawami.
To znaczy? Komisja ma na celowniku Demine-ter.
Nina Drez z ambasady
bada przypadki korupcji.
François twierdził, że bez sensu się martwię.
Dobra. Zadzwoń do niej
i dowiedz się, ile możesz.
Ta pułapka musi być z tym związana.
Dobrze.
Halo! Tu Fred Millet z Demine-teru.
Zadzwoń, jak będziesz mogła. To pilne.
Tylko nie napromieniuj dzieci.
Wyluzuj. Znam się tym.
Niebieski przerwie odliczanie.
- Powinniśmy ciąć tutaj. - Nie. Znam ten model.
Niebieski.
Żółty. Niebieski to uziemienie, zielony - wabik.
Nie! Posłuchaj!
- Trzeba przeciąć niebieski! - Wiem, co robić.
Soniu. Zgadzam się z Igorem.
Wiem, że twoje dzieci są w środku, ale weź się w garść.
Igor, ruchy.
Nie rób tego! To wabik!
Igor!
Patrz! Robot!
Nie dotknij drzwi.
No dalej! Co robicie?
To na pewno nie wabik?
Tnij.
Kurwa!
Mówiłam, że to wabik!
Tnij niebieski! To zasilanie. Jestem pewna!
Przesuń Telemaxa!
Igor!
Przetnij niebieski. To jedyne wyjście.
Igor!
- Słyszysz? - Zamknij się!
Wybuchnie.
Szlag!
Fred! Odsuń się.
Przetnij niebieski!
Zaraz wybuchnie!
Fred, cofnij się!
Cofnij się!
No już!
Mówiłam!
Zielony.
Teraz nie jesteś saperką. Daj nam działać.
Jestem z was dumna.
Bardzo.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Co to było za drżenie?
Myślałam, że ci przeszło.
Igor!
Wiem, że Sonia jest w aucie. Ciężko ci.
Ona nie myśli logicznie. Nie jest w pracy.
Musi nam zaufać.
Odliczanie się zatrzymało, ale system zwolnienia nacisku wciąż działa.
Nie mogą wysiąść.
Tatusiu!
- Zoé, nie dotykaj drzwi! - Zoé!
Nie możesz wysiąść.
Jeszcze nie.
- Jak tam? - Kiedy to się skończy?
Jeszcze trochę, skarbie.
Nina?
Tak. Potrzebuję informacji o Demine-terze.
Mojej rodzinie grozi niebezpieczeństwo. Mamy tu bombę.
Dobrze. Ulica Pasteura 11.
W garażu budynku.
Dzięki.
40, 4, LG,
0...
24, TI, 22,
1,1,1...
3...
Dzieci! Uspokójcie się!
Tylne siedzenie się rusza.
Pomocy!
Sonia? Gdzie jesteśmy?
Nie ruszaj się.
Mamy bombę.
Pod samochodem jest UTC 62.
Wezwij departament bezpieczeństwa i zabezpiecz okolicę.
Sprawdź, czy jest tu monitoring.
Spakujcie się i wyjdźcie.
Ewakuujcie budynek. My zajmiemy się bombą.
Zabezpieczymy okolicę, póki nie przyjadą saperzy.
To nie wasz teren. Musicie stąd odejść.
Wytłumaczę pani sytuację.
Minie 30 do 40 minut zanim tu przyjadą.
Zaczną wszystko od nowa - ocena ryzyka, prześwietlenie.
Nie mogą polegać na cudzej metodzie.
Tam są dwie bomby.
Tu trzeba specjalistów. My nimi jesteśmy.
Pracowaliśmy z minami przeciwczołgowymi.
Nie możemy czekać.
Nie ma czasu.
Zanim przyjadą, będzie za późno.
Rozumie pani?
To nasi koledzy i ich dzieci.
Nie możemy ich tam zostawić.
Proszę dać nam pracować.
Jak tam?
W porządku?
Co pan robi w bagażniku?
Nie wiem.
Obudziłem się.
- Niczego nie pamiętam. - Zaatakowano pana?
Tak. Na to wygląda.
Co pan jeszcze pamięta?
Wieczorem szykowałem raporty.
Zostałem w pracy do późna.
Szedłem do motocykla i... tyle.
Na pewno mnie ogłuszono.
Tu są moje dzieci! Potrzebujemy rozwiązania!
Proszę się odsunąć od samochodu.
- To pan dzwonił? - Tak.
Zapraszam.
O co tu chodzi?
Miałem wczoraj spotkanie.
Musiałem zapłacić facetowi.
Przyniosłem forsę. Ogłuszyli mnie i...
Co to za bzdury?
François!
Na ostatniej misji wziąłem forsę od Amantis.
I...?
Oczyściliśmy kopalnię uranu na południe od Doniecka.
Potrzebowali bezpiecznego terenu.
Zagrozili, że powiadomią władze, jeśli nie zapłacę.
- Co nowego? - Obszar zabezpieczony, ewakuujemy ludzi.
Wysłałem Nica do Demine-teru.
Monitoring tu nie działa. Zainstalujemy nasz.
W samochodzie jest pańska żona z dziećmi?
Moja żona zginęła w wypadku.
Z Sonią się spotykam. Poznaliśmy się w Demine-terze.
- Mieszkacie razem? - Tak.
Zatrzymała swoje mieszkanie, ale mieszka u mnie.
Demine-ter cieszy się dobrą reputacją?
Nie macie wrogów?
Nie sądzę.
Zwykle to my ratujemy życie...
- W firmie są napięcia? - Nie.
Igor i Sonia to najlepsi przyjaciele.
Nie mamy problemów.
- A pan? - Jestem księgowym, nie saperem.
W tym samochodzie jest moja ukochana z dziećmi.
Trzeba coś zrobić!
Zajmiemy się tym. Spokojnie.
Dziękuję.
Zdejmijcie odciski palców.
Był pan na Ukrainie?
Nie chcę ich zostawiać samych.
Bardzo pomocny.
Rozumiem go.
Nigdzie indziej nie spotkałam tylu wariatów.
Milicjanci otaczają punkty kontrolne minami.
Jeden facet zapomniał, gdzie je umieścił.
Zginął on i dwóch innych.
Chętnie bym pogadała, ale mamy tu pilną sprawę.
Saper musi przewidzieć każdą opcję.
Na razie jesteśmy pewni siły rażenia.
Czyli?
Samochód stoi blisko rury gazowej.
Zniszczenie jej spotęguje eksplozję.
Musimy przesunąć auto.
W tej rurze płynie gaz.
Musimy przesunąć samochód.
Co? Czekaj!
- Co to znaczy? - Takie są procedury.
Niech nikt nas nie rusza!
Nie przyjmujemy rozkazów od gryzipiórka.
Serio?
- Powiedz to dzieciakowi, który zginął. - Ktoś zginął?
Nie, Zoé. Nikt. Prawda?
Soniu...
Igor jest dobry, ale nie niezawodny.
Wiemy to lepiej niż ktokolwiek.
DEMINE-TER ROZMINOWUJE UKRAINĘ
Proszę spojrzeć.
Demine-ter rozminowywał tereny w Donbasie.
Amantis planował tam budowę elektrowni jądrowej.
Separatysta, Siergiej Żarkow,
trzy miesiące temu wystąpił przeciwko władzy.
To on.
Zapłacicie za kupienie nas!
Walić Amantis i jego sługusów, którzy pragną uranu!
Sprawdź, czy wjechał do Francji.
I powiadom bezpieczeństwo wewnętrzne.
Nie ma nic gorszego niż rozbrajanie bomb dla kolegów.
Tak. Zwłaszcza dla Sonii.
Sprawdzamy?
Moje ostatnie wspomnienie mamy to jej odjazd samochodem.
Powiedziała: "Do widzenia, skarbie". I dała mi buziaka.
Dlatego nie lubię aut.
Nie bój się.
- Mama i Igor są najlepsi. - Mój tata też nas tu nie zostawi.
U mnie w porządku.
Gotowa?
3, 2, 1.
Będzie dobrze.
Niech nikt się nie rusza.
- Źle się czuję. - Ja też.
- Zrobimy sobie selfika? - Tak.
Fotka?
Zoé, Noah?
Na trzy.
Wykrzywcie się.
1...
2..., 2 i pół...
- François, ty też. - Trzy!
Powoli.
Stop!
Sprawdźmy.
Jest dobrze.
Podnieśmy osłonę.
Tu nie wolno stać. Jest niebezpiecznie.
Soniu.
Tak?
Stałaś się dla mnie drugą mamą.
Naprawdę?
Choć tata mówi, żebym się nie przywiązywała.
Naprawdę tak mówi?
Tak. Jesteś saperką.
Możesz zginąć.
Nie chce, żebym znów była smutna.
Ale chciałabym, żebyśmy byli rodziną.
Jak dawniej. Tata...
mama i ja.
I do tego brat.
1, M, K, 1, 00, 9...
Powtarzają się!
U, R, 0, 6, 2...
Cyfry są zapętlone.
2, 5, 0, 2, S...
François! Przestań się wiercić!
Przepraszam.
No i?
Udało mi się zafałszować tarę.
O 40 kilo.
Sprawdzę drzwi.
Jakaś kobieta chce rozmawiać z Fréderikiem Milletem.
Wpuść ją.
Mamy tu kryzys, a ty pogarszasz sprawy.
Wyjaśnię ci później, na spokojnie.
Jest spokojnie.
Wziąłeś pieniądze od Amantis.
- Zastanowiłeś się chociaż? - Zrobiłem to, co musiałem,
żeby firma przetrwała.
Serio?
Mówisz o przetrwaniu, kiedy siedzimy na bombie?
Jesteś pomylony!
Jasne.
Ty z Igorem zawsze mnie krytykujecie.
Normalka.
Jesteście bohaterami.
Zbawcami.
Powiem ci jedno:
jeśli chcesz zgrywać kowbojkę, jakiś kretyn musi szukać klientów,
żeby utrzymać firmę.
To ja!
Haruję, żeby wam rosła adrenalina
przy ratowaniu nieznajomych.
Żartujesz?
Myślisz, że to zabawa?
Masz mnie za idiotę?
Nie jesteś uzależniona od niebezpieczeństwa?
A te trzy miesiące dla ratowania związku?
Błagałaś, żebym cię wysłał w teren.
- Przestań! - Serio?
Prosiłaś, żebym okłamał twojego eksa,
po to, by sam pozwolił ci wyjechać.
Ty i Igor nie byliście w stanie podejmować decyzji w sprawie firmy.
Sam musiałem to robić.
Zachowujecie się jak dzieci!
Więc nie pouczaj mnie
z powodu jednej złej decyzji.
Co to za afera?
Wy tak poważnie?
Macie dzieci w samochodzie.
Skupcie się!
Przygotuję armatkę wodną.
Przepraszam.
Wybaczcie.
Musimy trafić w akumulator.
Dobra.
HORROR NA UKRAINIE.
SEPARATYŚCI MORDUJĄ UCZNIÓW, BY STWORZYĆ POSTERUNEK.
- Nina? - Fred Millet.
Miło cię poznać mimo okoliczności.
Major Feller. Co pani tu robi?
Pani Drez kontaktowała się ze mną w sprawie Demine-teru.
Badam sprawę korupcji.
Przedsiębiorstwo energetyczne Amantis mogło przekupić kogoś,
by rozminowywać kopalnie.
Zapłacili Demine-terowi
za oczyszczenie stref, którymi się interesują.
Dobrze znam tę sprawę.
Jeśli ta bomba ma z nią związek, przydam się.
- Znalazłeś? - Chwila.
Moduł otwierania i zamykania.
- Bezpiecznik 14. - Nie mylisz się?
Bezpiecznik 14.
Dobra.
Szyby...
trójka.
- Trójka? - Tak.
Czekaj! Sprawdzę!
Tak, trójka.
- Na pewno? - Tak.
Co to?
Co zrobiłaś?
Musisz wywołać zwarcie między transformatorem a przekaźnikiem.
Tylko szybko.
Jak? Drzwi i szyby są zamknięte.
Nie mam żadnego narzędzia!
Przyda się?
Najpierw zrób mostek.
Dobrze!
W porządku.
Razem z Camille odetniemy źródło zasilania,
żeby otworzyć drzwi.
Musisz pogadać z Fredem.
Dobrze.
Gotowe.
Pomogę ci z kombinezonem.
Bez dyskusji.
Musisz go włożyć.
Inaczej ja pójdę.
Co ma z tym wspólnego Żarkow?
Demine-ter nie wziął pod uwagę sytuacji.
Sprowokowaliście Żarkowa.
Moje dzieci nie mają z tym nic wspólnego.
W moim kraju codziennie giną dzieci.
Z powodu wojny, min,
oddziałów milicji i waszych dobrych intencji.
To moje córki.
Zostało mi po nich tylko to zdjęcie.
Ich zbrodnią było pójście do szkoły.
Wy, Francuzi, nie rozumiecie, co naprawdę dzieje się na Ukrainie,
po trzygodzinnym locie z Paryża.
Walczę z przekupną władzą
i firmami takimi jak Amantis,
które zarabiają na wojnie.
Twoja córka,
jak moje, to straty uboczne.
Tak powiedzieli, kiedy oddali mi ciała.
Panie Millet! Sonia dzwoni.
Dziękuję.
Cześć.
- Jak się masz? - W porządku.
- A ty? - Też.
Posłuchaj.
Camille zafałszowała tarę. Mamy 40 kilo zapasu.
OK.
Czyli jedno dziecko.
To znaczy?
Możemy wyciągnąć albo Noah albo Zoé.
Szlag!
40 kilo...
Zoé jest lekka. Nie możemy wyciągnąć obojga?
Nie.
Nie wierzę!
Moja córka i chłopak, o którego się troszczę.
Musimy podjąć decyzję.
Nie masz swojej opinii?
Dlaczego to mój wybór?
Ty nas w to wpakowałaś!
To twoja wina. Znajdź inne rozwiązanie!
Nie mam wyboru.
Oni potrzebują saperki, nie matki.
Straciłem Anne. Nie mogę stracić Zoé.
Więc Zoé?
Dobrze. Zoé wychodzi.
Jest najmłodsza. Logiczny wybór.
Soniu!
Kurwa!
Nie wstawiłaś się za mną!
Noah, posłuchaj.
Muszę zachować neutralność.
Nie kochasz mnie!
Masz mnie gdzieś!
Noah!
Najważniejsze jest rozbrajanie bomb!
Niech ta wybuchnie!
Moja śmierć nie ma znaczenia.
Ja cię kocham. Możesz wyjść, jeśli chcesz.
Pokaż te cyfry.
Dzięki.
A jeśli to ktoś, kogo szkoliliście?
Słucham?
Może to sprawka waszego ucznia.
- Tak? - Fred. Sprawdź osoby,
które szkoliliśmy na Ukrainie.
Miały dostęp do naszego sprzętu.
Dobrze.
Znaleźliśmy to w siedzibie Demine-teru.
Obyście mieli dobre wytłumaczenie.
Jesteśmy zajęci.
Po eksplozji miny na Ukrainie,
mimo wysiłków pana Igora Kovača,
zginęło dziecko.
Zgodnie z protokołem pan Kovač udał się na terapię.
Gdyby każdy, kto nie rozbroił miny, rezygnował,
niewielu z nas by zostało.
Pan Kovač ma problemy z psychomotoryką,
drżenia rąk związane z urazem psychicznym.
Psychiatrzy nie wiedzą,
że musimy wracać do pracy.
To jedyny sposób, aby pokonać traumy.
Inaczej ciągle będziemy o nich myśleć.
Pan Kovač prosił o przeniesienie do biura.
Sam podjął tę decyzję.
Każdego dnia obcujemy ze strachem.
Zwalczamy go, kiedy zbliżamy się do bomby.
3500 stopni w 1/10 000 sekundy.
Zna pani nasze motto?
Pierwszy błąd będzie ostatnim.
Tak.
Igor odszedł, ale wciąż może ratować przyjaciół.
Powinna to pani rozumieć.
- Jakiś problem? - Nie.
A u pani?
Róbcie, co trzeba.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Niech nikt się nie rusza.
Uszkodzimy akumulator.
3...
2...
1.
Nie ruszaj się!
Na razie nikt nie wychodzi.
Zoé.
Chodź do mnie, bardzo wolno.
Odepnij pas.
Nie jesteś zły?
Nie chcę się kłócić.
Nie jestem zły na ciebie. Idź.
Zoé, czekam.
Chodź do mnie.
Dawaj.
Później się wami zajmę.
Nie cierpię cię! Nie wybrałaś mnie.
Uspokój się.
Posłuchaj.
Twoja mama wie, co robi.
Jest profesjonalistką.
Po prostu kocha ratować ludzi.
I co z tego?
Mnie w szkole prześladują i nikt o tym nie wie.
To Fred mnie odbiera!
Prawdziwa mama by mnie wybrała!
Spokojnie.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Bo nigdy cię nie ma.
Myślisz, że łatwo tak siedzieć i czekać?
Nie wiem, kiedy wyjeżdżasz, kiedy wracasz.
Kiedy dzwoni telefon
albo kiedy tata dostaje wiadomość,
myślę, że zginęłaś.
Wyobrażasz to sobie?
Nie!
- Noah... - Nie dotykaj mnie!
Cóż... Dzieci...
Zamknij się.
Wszystko dobrze?
Nic ci nie jest?
Dziękuję.
Chodź.
Kurwa!
Czemu tak jest?
- Mamy problem. - Jaki?
Iglica zbliża się do zapału mimo zapasu wagi.
Coś jest nie tak.
Zapomnij o bombie.
Nie rozbroimy jej na czas.
Obszar jest zabezpieczony, drzwi są otwarte.
Bez Zoé mamy 21 kilo zapasu.
Wystarczy.
Olać bombę. Wydostańmy ich.
- Jak? - Patrz.
Zawiesimy obciążnik na przedniej osi.
A drugi wrzucimy do bagażnika.
Właśnie!
To Żarkow.
Naprawdę nazywa się Vlado Żukowski.
Szkolił go Demine-ter.
A dokładnie Igor.
GROŹBY WOBEC AMANTISU
Sprawdź Żukowskiego.
Patrz. Cyfry i dwie litery.
Za każdym razem.
Pokaż.
12, 21, 20, 11.
20-11?
2011.
2011. NK.
21 grudnia 2011?
Czekaj! 08-30.
20-09.
20-09-GL
30 sierpnia 2009. 21 grudnia 2011.
Soniu, Noah to rozgryzł!
To daty!
BRAK DOPASOWANIA.
Jeśli Żarkow z nami pracował, możemy mieć jego odciski palców.
- Sprawdzę w naszych dokumentach. - Franck, przesuń się.
Dziękuję.
Wiem, jak im pomóc. Pójdziesz ze mną?
Patrzcie.
Gdzie Zoé?
Przepraszam.
Zoé! Zoé!
Tu Feller.
Jesteś pewny?
Dobra.
Szlag.
Żarkow zginął dwa miesiące temu.
DOPASOWANIE.
Nina!
Zanieś to Soni.
Zrób to dla mnie.
- Co ty robisz? - Idź.
Nie ruszaj się!
Jeśli nie zaniesiesz tego Soni, zabiję twojego tatę.
Jeden krok i będzie po nim!
Rzuć broń!
Ani kroku!
Załatwmy to bez przemocy.
Odkładam broń.
Wciąż masz wybór.
Pomyśl o swoich dzieciach.
O Noah. O Zoé...
Co to było?
- Rzuć broń! - Chcesz mieć kolejnego trupa?
Jesteś sama, a nas jest trzech.
Zaczekajmy aż Zoé zaniesie Soni mój prezent.
Chodź tu.
Garaż jest otoczony.
Nie masz szans.
Zoé! Gdzie jesteś?
Nie wychylaj się.
Zoé!
Gdzie jesteś?
- To Sonia. - Daj na głośnik.
O cokolwiek nas obwiniasz, Fred nie ma z tym nic wspólnego.
Mów, czego chcesz!
Teraz moje zdanie się liczy?
Na Ukrainie mieliście je gdzieś!
Błagałam, żebyście nie usuwali min wokół szkoły.
Żarkow zabił dzieci.
Masz je na sumieniu!
Teraz zapłacisz.
- Zoé! - Natalia!
Pokaż się!
Natalio, proszę.
Wysłuchaj mnie!
Podobno kochasz Ukrainę.
W ten sposób dajesz dobry przykład?
Czy dzieci będą z ciebie dumne?
Twoje nie żyją, bo stchórzyłaś!
- Jesteś pieprzonym tchórzem! - Przestań!
Boże!
Camille!
Jestem.
Trzymam zwalniacz nacisku.
Idź po obciążnik.
- Utknąłem. - Dobrze.
Zoé?
Niech wszyscy opuszczą teren!
Dobra.
Ja włożę hak, ty zajmij się dźwigiem.
- Wyjdę razem z innymi. - Nie starczy ci czasu.
Zrobimy to po mojemu.
Szlag.
Te daty... to daty urodzin.
A litery - inicjały.
34 daty.
Daty urodzin.
To były dzieci.
Oni...
zabili je wszystkie.
Dzieci zginęły przez nas.
Skąd miałem wiedzieć?
Nie przypuszczałem.
Nie sądziłem, że te miny je chronią.
Przed Żarkowem.
Nie przypuszczałem...
To była szkoła.
Szkoła...
Nie wiedziałem.
Dobra. Gotowe.
Opuścicie pojazd jednocześnie.
Liczę do trzech. Wychodzicie, kiedy powiem "już".
Gotowi.
Gotowy.
Zaczynamy!
3...
2...
1...
Już!
Igor! Noah się nie ruszył!
Noah!
- Nie! - Noah!
Chłopie, musisz wyjść.
Wysiadaj!
- Co robisz? - Noah!
Mama na ciebie czeka.
Noah! Słyszysz?
Spójrz na mnie. Proszę.
Posłuchaj mnie.
Nie chcę mieć kolejnego dziecka na sumieniu.
Mama nie może bez ciebie żyć.
Chodź.
Daj rękę.
Dobrze.
Szybko!
Igor!
Zawieś z powrotem obciążnik.
Idź.
Chodź ze mną.
Odejdźcie.
Nie dam rady. Nic już nie poradzę.
- Spróbuję zmienić wagę. - Nie ma czasu!
Szlag! Soniu!
Posłuchaj!
Myśl o swoim dziecku.
- Camille! - Igor...
Zabierz ją stąd!
Dłużej nie dam rady.
Proszę!
Soniu, odsuń się!
W DONBASIE ZNISZCZONO LUB USZKODZONO PONAD 750 SZKÓŁ.
TYLKO 4% REGIONU OCZYSZCZONO Z MIN.
DWA MILIONY CYWILI ŻYJE NA TERENACH ZAMINOWANYCH.
NA ŚWIECIE MINY CO GODZINĘ ZABIJAJĄ JEDNĄ OSOBĘ.
CO CZWARTĄ OFIARĄ JEST DZIECKO.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Figlewicz