Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mam w głowie obraz pewnego miejsca.
Dom, kobieta.
Nie wiem, czy istnieje naprawdę,
ale wywołuje uczucie.
A ono jest prawdziwe.
Błogość
Dobrze, przełączę. Momencik.
PÓŁWYSEP
OBSERWATORIUM
HOTEL PLEJADY
WYMARZONY DOM
Co jest? Wittle znowu nie odbiera.
EMILY WITTLE - PRZESUŃ, ABY ODEBRAĆ
-Cześć, kochanie. -Cześć.
Cieszę się, że oddzwaniasz.
Jak bark?
Dobrze. Noga mnie pobolewa,
ale biorę leki. Nieważne. A co u ciebie?
Wszystko gra.
Chciałam pogadać o wręczeniu dyplomów.
Nie do wiary, że kończysz szkołę.
Serio?
Czas tak szybko leci. Ale...
jestem z ciebie dumny.
Mama ma rezerwację w Cliff's Edge.
Jasne. Ładne miejsce.
Chcę, żebyś się zjawił.
A mama tego chce?
Ja tego chcę, tato.
A gdybym zabrał ciebie i twojego brata następnego dnia...
Nie będzie cię na ceremonii?
Będę. Usiądę na trybunach.
Zobaczę cię w todze i birecie i będę bił brawo.
Nie chcę tylko komplikować spraw z mamą.
Wiem, że skopałem. Chcę, żeby to było...
Żebyś to ty była...
-Tato. -Tak?
Kłębi mi się w głowie tyle myśli, które chciałbym ci przekazać.
Na pewno wszystko gra?
Nawet bardzo. Mam się świetnie, tylko...
Wiesz...
-Oddzwonię, dobrze? -Dobrze.
-Kocham cię. Pa. -Ja ciebie też. Pa.
Greg Wittle.
Bjorn pana prosi.
Zaraz będę.
-Cześć, Wittle! -Cześć.
Masz dziś wolne?
Nie, rozmawiałem przez telefon.
Ponoć szef chce cię widzieć.
Właśnie do niego idę. Rozmawiałem...
Co tam masz?
Nic takiego.
-Rzeczy osobiste. -Jasne.
Cholera. Wybacz.
Nie szkodzi.
Odbiorę. Przepraszam.
-W tej chwili, panie Wittle. -Już idę.
Zamkniesz drzwi?
Aby odnowić receptę, naciśnij osiem. Aby...
Wprowadź numer recepty oraz pięć cyfr po myślniku.
Wprowadzony numer recepty to osiem, dziewięć, siedem, dziewięć,
siedem, osiem, cztery, cztery, pięć,
pięć, dziewięć, zero, jeden, jeden, dwa.
Potwierdź, naciskając jeden.
W bazie nie ma recepty o numerze
osiem, dziewięć, siedem, dziewięć,
siedem, osiem, cztery, cztery...
-Przepraszam. -Szef się spieszy.
Już schodzę, tylko zakończę rozmowę.
...naciśnij osiem. Dział apteczny, naciśnij jeden.
-Apteka. -Mówi Greg Wittle.
Mam problem z odnowieniem recepty.
Może pan ją odnowić pięć razy. Potem musi ją zatwierdzić lekarz.
Odnawiałem receptę czterokrotnie.
Pierwsze wykupienie leków też się liczy.
Przecież to nie jest odnowienie.
Proszę chwileczkę zaczekać.
-Panie Wittle! -Biegnę.
Przepraszam i dziękuję.
Mogłaby pani... Halo?
KLINIKA ODWYKOWA BEZPIECZNA PRZYSTAŃ ZAPRASZAMY RÓWNIEŻ BEZ REJESTRACJI
PROBLEMY TECHNICZNE
Przepraszamy za niedogodności.
Co dokładnie się dzieje?
-Cześć, Doris. Wybacz. -Proszę za mną.
Szef wyszedł. Proszę usiąść.
-Greg Wittle. Jak leci? -Dobrze, Bjorn.
Dzięki.
Przejdę do rzeczy.
Nasi rywale z Indii nas miażdżą, automatyka też.
-Głównie przez ciebie. -Co?
O czym ty myślisz?
Rysujesz swój wymarzony dom,
zamiast odbierać telefon?
-Czy to... -Która godzina?
Przepraszam?
Tak trzeba było zacząć. Najważniejsze na później.
W tym dziale zawsze zaczynamy od przeprosin.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale...
zwalniam cię.
Jesteś zwolniony.
Greg?
W twojej głowie sporo musi się dziać.
Zaczniesz nowe życie.
Bjorn?
TOALETA
Zaraz wychodzę!
-Nie ma go? -Jeszcze nie.
Toaleta wolna.
Idę coś zjeść. Niech zadzwoni,
jak wróci.
Przepraszamy za niedogodności.
Na czym polega problem?
Przepraszamy za niedogodności.
Podwójną whisky. Bez lodu.
Się robi, Greggo.
Zaraz wracam.
-Otworzę ci rachunek. -Super.
Ty istniejesz.
Przepraszam?
Wiesz, że jesteś prawdziwy?
Czekam tylko... Znamy się?
-Oparłeś mi się. -Przepraszam?
Nie przepraszaj.
Nie o to chodzi. Nie słyszę pani.
Nic nie rozumiem.
Nie poznaję cię.
Nie znam pani.
Na początku bywa niewyraźnie.
Jestem Isabel. Przysiądź się.
Nie trzeba. Wolę się napić w samotności.
Potrzebujesz alibi, prawda?
Co?
Ciekawy widok?
To, co teraz zrobisz, jest kluczowe.
Nie chcesz spędzić reszty tego życia w więzieniu.
To by było nieciekawe. Spójrz na mnie.
Pomogę ci,
bo czuję się nieco odpowiedzialna za twoją sytuację.
Dlaczego?
Powiedzmy, że ten świat istnieje z mojej winy.
Bez obaw, zajmę się tym.
Ale najpierw coś dla mnie zrobisz.
Chodzi o mojego byłego.
To dupek. Jest w łazience.
Jasne.
Ma coś, co należy do mnie. Słuchasz mnie?
-Tak. Pani facet. -Były.
Ma mój naszyjnik, a ja muszę go odzyskać.
Dlaczego nie użyje pani na nim mocy?
Bo jest prawdziwy. Jak ty i ja.
Ciągle to pani powtarza. Co to znaczy?
Widzisz tych ludzi? Oni nie są prawdziwi.
Barman też nie.
To wszystko ściema. Takich jak my jest mało.
-Potrzebuje pani pomocy. -Ty jej potrzebujesz.
Odzyskaj naszyjnik, a rozwiążę twój problem, Greg.
Skąd pani zna moje imię?
Z twojej głowy.
Żartuję. Barman go użył chwilę temu.
Daj spokój.
Co masz do stracenia?
Czemu naszyjnik jest taki ważny?
Zawiera żółte kryształy,
których moc pozwala manipulować sztucznym światem.
Świetnie. Szybko ci poszło. Sprawiał problemy?
-Leżał nieprzytomny. -Naprawdę? Wspaniale.
To wróć po jego portfel.
Dziś płaci za drinki.
Mam pieniądze.
Ma u mnie dług.
Czas na twój problem, guapo.
Zasługujesz na czyste uwolnienie.
-Dobrze. -Zajmę się tym.
Widzisz to?
Świat to po prostu światło, które szaleje po twoich neuronach.
Został stworzony. Jest plastyczny.
Jesteś wolny.
Skoczył! Wyskoczył z okna!
Gość popełnił samobójstwo w biały dzień!
-Gdzie ty byłeś? -Poszedłem coś zjeść.
Chodźmy.
-Ty to zrobiłaś? -Co?
Kilkanaście osób widziało, jak wyskoczył z okna,
a ty wyszedłeś z baru.
Przekonany?
-Zapomniałem portfela. -Zapomnij o nim.
Mogę tam wrócić, jestem niewinny.
Nie. Przyczaj się, dopóki sprawa nie ucichnie.
Przecież ludzie widzieli mnie w barze.
Więc niech oni się tłumaczą.
Ostatnie, czego ci trzeba, to ciemny pokój
i nakręcony gliniarz z latarką.
Spieprzyłbyś sprawę.
-Przeczekaj to. Masz telefon? -Tak, a co?
Protestujący domagają się godziwej zapłaty...
To nowa nauka. Ratowanie polityki.
Nie wszyscy są przekonani.
To nie ma sensu. Bjorn był szczęśliwy, nie miał depresji.
ŚMIERĆ BJORNA PEDERSONA
To niemożliwe.
Najprawdopodobniej popełnił samobójstwo.
Policja nie wyklucza jednak przestępstwa.
Chodź.
ZDJĘCIA - MASZ NOWĄ PAMIĘĆ
-Cześć, jestem tatą, a to... -Emily.
Kogo masz na koszulce?
-To Pań Żółwik. -To...
Wspaniale.
-Urocze. -Pan Żółwik.
-Ile? -Dam sześć dych.
-Stoi. -Dowód.
Nie mam portfela.
-Może być jej? -Cztery dychy.
Dycha.
Lepsze to niż nic.
Tak. Ale cisną o ten dowód. Wiedziałaś o tym?
Nie jestem na tyle głupia, żeby mieć telefon.
-Dokąd idziemy? -Tutaj.
Tu będziesz na razie bezpieczny.
Witaj w moim domu poza domem.
A to moja Ofelia. Już dobrze, skarbie.
Nie mogę tu zostać. Jesteś bezdomna?
To w ogóle legalne?
Dziękuję za pomoc. Przepraszam, ale już pójdę.
-Dokąd? -Do domu.
Mam pokój w motelu. Tam wrócę.
Tylko nie mam klucza, bo został w portfelu.
Najwyżej... Nie, dowód też został.
I forsa. Nie mam dowodu ani kasy, może mnie pamiętają.
-Oby, bo inaczej... -To ty jesteś bezdomny.
Nie wracam do domu, bo się rozwiodłem.
To zaczekaj, aż sprawa przycichnie,
a potem załatwimy ci nowy portfel, dom i żonę.
Co będziesz chciał.
Mam telewizor, więc możesz oglądać wiadomości bez głosu.
Masz prąd?
Tak. Wodę też.
Nie jestem bezdomna, tylko niewykrywalna.
Proponuję ci kryjówkę. Bierz albo nie.
Błagać nie będę.
Twoje towarzystwo nie jest jakoś szczególnie miłe.
-Nie było przestępstwa? Widzisz? -Tak.
-Jesteś oficjalnie wolny. -Tak!
Dziękuję. Nie będę ci już przeszkadzał.
I tyle?
Tak bardzo chcesz stąd iść.
Nie, wcale...
-Gotujesz coś? -Stir fry.
Lubię...
Zostanie ci coś?
-Za niewinność. -Za niewinność.
Szkoda mi Bjorna.
Nic dziwnego.
Nie był okropnym gościem.
Bywał naprawdę w porządku.
Pozwalał nam czasem nosić krótkie spodnie.
Latem.
Rozumiem, jak się czujesz.
Zabiłeś miłego gościa, który pozwalał ci nosić krótkie spodnie.
Sądzisz, że to jest prawdziwe.
Ale wiesz co?
Dostrzeż to uczucie i zapomnij o nim.
Pokażę ci coś fajnego.
Weź zapalniczkę. Widzisz te świeczki?
Machnij w ich stronę.
Brawo.
Nie było tak źle. A teraz bez zapalniczki.
I co, fajnie?
Jaja sobie robisz?
Wspaniale. Brawo.
Skoro zapewniłeś nam taką atmosferę, usiądziemy do kolacji?
Opowiedz o tym wymarzonym domu.
To taka moja fantazja, o której nie mogę zapomnieć.
Zawsze maluję tę...
chatkę na półwyspie.
Zatracam się w tym.
Pokaż. Masz rysunek?
Zobaczmy.
Jestem pod wrażeniem szczegółowości.
Właśnie.
Rysuję szczegółowo, bo tak wyraźnie to widzę.
Tu jest ścieżka, która prowadzi do niewielkiego pomieszczenia
z pięknym widokiem na góry.
-Podoba ci się basen. -To część ruin.
Widzisz, że ten hotel ma obserwatorium?
Hotel Plejady.
Plejady. Tak, gromady gwiazd.
Widzę go w głowie. Czuję, że istnieje.
Jak myślisz, gdzie to jest?
Gdzie? Cóż, w napędzanej mózgiem głowie Grega Wittle'a.
-Co? -A to kto?
Zapomniałem o tym rysunku.
To ja. Spójrz na twarz.
Narysowałeś mnie.
To nie fantazja.
To prawdziwe życie, ale nie tutaj.
Jak to możliwe?
Wiesz, że...
Po prostu tego nie pojmujesz.
Jesteś mój.
Jestem twój?
Jesteś mój.
Pocałuj mnie.
Telefon ci przestał działać?
Wiedziałam, że będziesz mnie unikać.
Musimy pomówić o ojcu.
Pomóż mi.
Chcę go znaleźć. Chcę, żeby przyszedł na rozdanie.
Odpuść, Emmy. Posłuchaj mamy.
Nie.
To wyjdzie mu na dobre.
Nam wszystkim.
Woził cię na wszystkie treningi baseballa.
Których nienawidziłem.
Kto nauczył cię jeździć na desce?
On.
Pamiętam.
Pamiętam, ile razy się napocił, żeby mnie czegoś nauczyć
albo mi zaimponować. Sam się starałem.
Ale on wiele razy się namęczył.
To co?
Pomożesz mi ze względu na to?
Nie mogę.
Nie ufam mu.
„Jak plecy, tato?”
„Dobrze, bardziej dokucza mi kolano”.
„Jeszcze go nie wyleczyłeś?”
„Nie. Pewnie chodzi ci o bark”.
Przestań.
„Prawy czy lewy? Co dalej, kostka?”
-Przestań. -„Zawsze coś”.
Dość!
Kretyn.
Dziwak!
Załatw tę krytyczną sukę.
Co?
Dalej.
-Nie. -Nie jest prawdziwa.
Załatw ją.
Jest pani cała?
Dalej!
Tak!
Uwaga!
Nie musi mi być szkoda Bjorna.
Przejrzyj te iluzje.
Szybko.
Proszę.
Isabel! Spytaj, czy się im przedstawiłem.
-Spytaj. -Przedstawiłeś się?
-Nie, no co ty! -Ja też cię nie wydałam.
Nic ci nie zrobią, skoro nie wiedzą, jak się nazywasz.
-Wszystko gra? -Tak.
Jak wyglądam?
Dobrze?
Tak.
Jestem zdezorientowany, ale pozytywnie.
Nie martw się o to.
Głodny? Zjedzmy coś.
-Cześć. -Cześć.
Widziałaś mojego ojca? To on.
Nie.
RECEPCJA
Mógł tu pomieszkiwać kilka tygodni temu.
-Przykro mi. -Twoja kolej.
Zaczekaj. Hej, D!
Dziękuję.
Nie, raczej nie.
W razie czego proszę dzwonić.
Dobrze.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Organizujemy marsz. Jest coraz gorzej.
SPRZECIW NIEUCZCIWYM PŁACOM
-Zjawi się pani? -Jasne.
Weź mi kanapkę z kurczakiem i frytki.
-Zaraz przyjdę. -A napój?
Też.
Robi się.
Co podać?
Dwie rzemieślnicze kanapki z kurczakiem,
dwa razy duże frytki i dwa napoje.
Razem 12,76.
Znajoma ma pieniądze. Zaraz...
Zamówię później.
-Jasne. -Wszystko naraz.
Oczywiście.
-Będzie łatwiej. -Żaden problem.
Jestem, kurwa, w ciąży!
Chcesz gdzieś skoczyć i trochę wydać, skarbie?
Chodź, słodki.
Po terminie, ale to nie szkodzi.
Wyrzucamy jedzenie po dwóch godzinach.
-Dziękuję. -Proszę.
Trochę zimne, ale dobre.
Może być zimne.
KLINIKA ODWYKOWA BEZPIECZNA PRZYSTAŃ ZAPRASZAMY RÓWNIEŻ BEZ REJESTRACJI
Znajdźmy Kenda i naładujmy amulet.
Czasem myślę o akcentach.
W zależności od tego, gdzie jesteś, może być wyraźniejszy.
-Ale jak nie jesteś stąd... -Zaczekaj tu.
Zaraz wrócę.
-Tutaj? -Tak. Nie odchodź.
Cześć, skarbie.
Co to za nowy?
Nie chcę o tym mówić.
Fajny.
Wpadłam po żółte. Naładuj.
-Złamałaś mi serce, wiesz? -Rób swoje.
Ja mam uczucia.
Koleś, chcesz proszku?
-Kompotu? Brązu? Hery? -Nie.
-Gato? Caballo? -Nie trzeba.
Twoja strata.
Na pewno San Fernando na zachód?
Nie mówiłem, że na pewno.
Widzę go. Może pan tam zjechać?
Proszę chwilę zaczekać.
Tato?
Emily!
-Cześć. -O rety.
Jak się masz? Co tu robisz?
-Ja... -Wszystko gra?
Wybacz, za mną kilka szalonych dni.
Musisz ze mną jechać.
No tak, jasne. Ale...
Zaczekaj chwilkę. Czekam na...
kogoś. Na znajomą.
-Potem pojedziemy. -Tato.
Proszę.
Szybciej, Kendo, kurwa.
Muszę być dokładny.
A ja się spieszę.
Rozdanie dyplomów, Boże.
Nie zapomniałem. Będę.
Zabiorę ciebie, Arthura i waszą mamę do Cliff's Edge.
Jeśli się zgodzi.
Już po rozdaniu, tato.
-Co? -Dwa tygodnie.
Nie szkodzi.
Już dobrze. Zostawię ci...
Mam tyle...
Myśli, które chciałbym ci pokazać.
Zostawię ci to.
Proszę. To mój numer telefonu.
-Zadzwoń, jak będziesz gotów. -Dobrze.
Jest prawdziwy?
Nie chciałbyś wiedzieć?
Kto to?
Kto to był?
Moja córka.
Olej ją. Nie jest prawdziwa.
Dlaczego tak mówisz?
Bo to prawda.
Nie zmyślam.
Zejdźmy z ulicy. Czas na to.
Ja nie chcę.
Nie chcę mieć teraz supermocy.
No to nie. Nikt cię nie zmusza.
Nie mówię, że jesteś...
Chcecie sobie tak łazić po mojej dzielni za friko?
Mną się nie przejmuj.
Mnie nic nie będzie. Nie wiem jak ty.
Nie olewaj mnie.
-Daj trochę, Isabel. -Nie chciałeś.
Ludzie popełniają błędy. Nie każ mi prosić.
Proszę cię.
To wszystko, co mamy.
Stary, bez jaj.
Telekinetyczny wojownik.
Już dobrze, Greg.
Isabel?
-Orientuj się, Greggo! -Super.
Dzięki.
Tu Emily. Zostaw wiadomość.
Mówi tata. Chciałem...
tylko przedzwonić. Nie masz tego numeru.
Dzwonię z budki. Zadzwonię jeszcze raz.
Nie mam komórki.
Dziękuję.
-Gdzieś ty, kurwa, był? -Ejże!
-Myślałam, że odszedłeś! -Nie było cię, jak wstałem.
-Zostawiłam liścik! -Nie widziałem.
-A to co? -Nie widziałem.
-Co to? -Nie widziałem.
-„Zaraz wracam. Całuję”. -Nie widziałem.
„Kocham, Isabel”.
Przepraszam.
Byłam...
Poszłam po nawóz dla Ofelii.
Wołałem cię, jak się obudziłem.
Żółte się skończyły.
Nie...
Ktoś u nas był, Greg.
Żółte kryształy zniknęły.
-Zabrali rysunki naszego domu. -Ja je zabrałem.
Mam je tutaj. Tu są.
Co? Dlaczego...
Po co je zabrałeś?
Nie...
To wspomnienie naszego domu.
-Chcesz zapomnieć? -Chciałem na nie popatrzeć.
Zabrałeś je, bo odchodzisz?
Nie! Poczułem...
Krępowały mnie, gdy tam wisiały.
-Spotkałeś się z nią? -Nie.
Powiedz prawdę.
-Nie widziałem się z nią. -Po co ci to?
-Dzwoniłeś do niej? -Nie.
Myślałem o tym, ale tego nie zrobiłem. Nie widziałem się z nią.
Chciałem, ale... Dlaczego to takie złe?
Nie powinno tak się dziać.
Isabel, daj spokój.
-Nie rozumiem. -Nie spotkałem się z nią.
Martwię się o ciebie. Naprawdę.
Pochłania cię iluzja, a ty wciągasz w nią też mnie.
Wiem, że to nieprawda.
Ledwo mogę oddychać.
I...
Skręca mnie w dołku, skóra mnie boli, czuję się, jakbym tonęła.
Wiem, że to nieprawda.
Dajesz się uwieść symulacji.
Tracę cię.
Powinniśmy przestać się spotykać.
Jesteś moją bratnią duszą.
Nie możesz odejść, sądząc, że możemy się rozdzielić.
Gdybyś widział, co jest prawdziwe,
wiedziałbyś to.
Powinieneś już to dostrzegać.
Niby jak?
To ty mi mówisz, kto jest prawdziwy, a kto nie.
Muszę ci wierzyć na słowo.
To twoja sztuczka, która mnie od ciebie uzależnia.
Nie. Sprawia, że... Sprytne podejście.
Sprawia, że ci wierzę. Ale wiesz co?
Nie wierzę. Nigdy nie wierzyłem.
Jak ktokolwiek mógłby ci uwierzyć?
Powiedz mi coś, przez co ci uwierzę.
-Pokaż mi coś. -Dobrze.
Rozumiem.
Musisz sam to ujrzeć.
Niby co?
Musimy brać specjalne kryształy. Inne niż te żółte.
Są bardzo rzadkie. Mam je od Kenda.
Niebieskie kryształy to wyjście.
Pozwalają opuścić symulację.
Musimy wziąć po dziesięć.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć. Cholera.
Wystarczy?
Zaryzykujemy.
Skąd wiesz, ile brać?
To teoria. Nic nam nie będzie.
Trzeba je przyjąć przez nos.
Chodź.
Czas opuścić tę durną symulację, skarbie.
Czy to bezpieczne?
Tak jakby.
Doktor Clemens, wszystko w porządku?
Tak, Liang.
Bez paniki.
Opuściliśmy mózgownię celowo.
Dr Wittle znów wytworzył niezdrową więź z SWO
i ciągnął mnie ze sobą.
Jaki mechanizm wyjścia?
Niebieski, zgodnie z oczekiwaniami.
Tym razem o kryształy było ciężko.
Dobrze, że Kendo tak dobrze potrafi je odszukać.
Jeśli mogę spytać,
jak było tym razem?
To nie wojna ani skrajna bieda,
ale było wstrętnie.
Dobrze znów czuć świeże powietrze.
-Odłącz doktora Wittle'a. -Dobrze.
Witam, doktorze. Jak samopoczucie?
W porządku.
Cóż.
Proszę, oto elektrolity.
Dziękuję. Co to takiego?
Limonkowy gatorade.
Powoli.
Jesteś.
Witaj w domu.
Czym jest SWO?
Zanotuj lukę w pamięci.
Wspomniałaś o SWO.
Tak. Sztucznie Wygenerowana Osoba.
Tylko ochotnicy byli prawdziwi.
Zapisałeś wcielenia?
Automatycznie zapisały się w chmurze. Uruchomić?
Daj nam parę godzin. Pójdziemy na lunch.
Dobrze. Zaczekam tutaj.
MÓZGOWNIA - EMILY/SKAN SWO
Niektóre SWO są wyjątkowo przekonujące.
I co myślisz?
Niesamowite miejsce.
W dobrym czy złym sensie?
Najlepszym.
A co to za...
Te hologramy? Duchy?
Teleprezencja. Najnowszy krzyk mody.
Doktor Clemens, doktorze Wittle. Witam.
-Jak idą badania? -Do przodu.
Jakieś przeszkody?
Nie. Dobrze państwa widzieć.
Nieźle cię zmierzyła wzrokiem.
„Jakieś przeszkody?”
-Wszystko gra? -Tak.
Wolisz malowniczą trasę?
Tak.
Dlaczego nic z tego nie pamiętam?
Nie martw się.
Ochotnikom czasem się to zdarza.
Przejdzie ci.
Orientuj się, Greggo!
Dzięki.
Zostaw ten wspomagacz.
-Kupmy oliwę z oliwek. -No nie.
-Tak! -Mamy w domu całe litry.
W domu?
Nie wierzę.
Mówiłam.
Hotel Plejady.
Tak.
Wspaniała nazwa dla hotelu, który ma własne obserwatorium.
Plejady.
Jak powstał cały ten świat?
Pamięć ci nie wróciła?
Nie. To źle?
Bałam się, że cię stracę.
Podjęłam nieodpowiedzialną i głupią decyzję.
Nie powinniśmy tak opuszczać symulacji bez odpowiedniej dawki.
-Pamięć może nie wrócić. -I co z tego?
Cudownie jest nie pamiętać tego miejsca, bo mogę je odkrywać na nowo.
Czuję się jak nowo narodzony,
po raz pierwszy doświadczam tego piękna.
Ale skąd się wzięło?
Zawsze tak tu było?
Nie.
Było tu o wiele gorzej niż w miejscu, które opuściliśmy.
Było okropnie.
Poziom zanieczyszczenia był taki,
że ludzie umierali na ulicy.
Poziom ubóstwa był niewyobrażalny.
Nie mogę.
Nie umiem sobie tego wyobrazić. Co się stało?
Trzy rzeczy.
-Tylko trzy? -Zgadnij.
-Nie. -Śmiało.
Nie wiem.
Automatyka, syntetyczna biologia
i górnictwo na asteroidach.
Nie zgadłbym.
Zaraz...
Przywrócę ci pamięć. Zaraz to zrobię.
Przypomnisz sobie. Patrz.
Boję się.
Tak!
Wizualizator myśli!
WIZUALIZATOR MYŚLI
Własnego dzieła nie pamiętasz?
To twój wynalazek.
Ja to wymyśliłem?
To niezwykle popularne urządzenie, ale w maleńkich kręgach.
-Spróbuj. -A co to?
Wizualizator myśli?
Nie wiem, do czego to służy.
Przedstaw się.
Cześć, jestem Greg Wittle.
Truskawki.
Dinozaur pływający w oceanie.
Gepard goniący gazelę.
Wulkan.
Zrób moją ulubioną.
Powiedz, że mamy przesrane.
Mamy przesrane.
Uwielbiam to. Ale wiesz co?
To nie tylko zabawka.
To narzędzie do ilustrowania.
Siedź i słuchaj uważnie, doktorze.
Nauka ocaliła świat.
Syntetyczna biologia rozwiązała problemy środowiska,
a kopalnie na asteroidach
przyniosły mnóstwo kasy.
Facet, którego firma się tym zajmowała...
To on.
Zaczął tę forsę rozdawać.
Każdy obywatel
dostaje 500 tysięcy rocznie.
No i roboty.
Zajmują się nudnymi zadaniami.
My w tym czasie
możemy oddać się pasji, nauce, sztuce.
Czemu tylko chcemy.
Na zgliszczach świata
zbudowaliśmy piękną, zrównoważoną, bezpieczną i spokojną Ziemię.
Przyznaj, że to zdumiewające.
Tak.
Ale wiesz co?
Co?
Rzecz w tym...
że zadziwiające jest,
jak szybko ludzie przyzwyczajają się do tego, co ich zdumiewa.
Większość uważa, że niewiedza to błogosławieństwo.
Ale ja sądzę...
że aby docenić złe, trzeba przeżyć dobre.
Odwrotnie.
Właśnie.
Stąd pomysł na mózgownię.
-To działa. -Naprawdę tak sądzisz?
-Tak? -Że działa?
Spójrz na mnie.
Siedzę tu i już bardziej...
wdzięczny być nie mogę.
Greg.
Chodźmy popływać.
-Nie możemy. -Możemy.
-Musimy wracać. -Nie.
-Wracajmy do laboratorium. -Jeszcze chwilę.
No chodź.
-Muszę to traktować poważnie. -Jestem poważny.
-Nie możesz pokazać mi cukierka... -To mój dar dla świata.
-...a potem go zabrać. -Już nawaliłam.
Przez ciebie wyszłam przed czasem.
Posłuchaj. Wrócimy tam.
Nacieszymy się parę dni tym światem
i wrócimy.
Najpierw popływajmy.
Boję się.
Zamknij się.
Tylko jeden dzień.
Jeden?
I tyle.
Ostrożnie!
Mamy tu jakąś balangę?
-Co? -Przyjęcie. Fiestę.
Tak!
Mikser! Artyści i naukowcy
spotykają się co dwa tygodnie. Zapomniałam.
Kto tu ma problemy z pamięcią?
Spokojnie, czasem to się zdarza.
-Pamięć powinna wrócić. -Cállate!
OBSERWATORIUM
Tak sobie to wyobrażałeś?
Hotel Plejady?
Dziękuję.
Miło.
Cześć!
Doktor Clemens!
-Doktor Nye! -Miło panią widzieć.
Dziękuję za poświęcenie czasu.
-Dobrze się bawicie? -Oczywiście.
-Pamięta pan Grega? -Dr Wittle!
Tak, Greg.
Zamówiliśmy pański wizualizator.
Świetna rzecz. Zna pan „Mam przesrane”?
-Tak. -Genialna sprawa.
-Mówi pan, że ma przesrane. -Jasne.
Niesamowite. Wspaniale wyglądacie.
-Pan również. -Jeszcze raz dziękuję.
-Niby to? -Tak!
Wkładam to, jak mam wygląd gdzieś.
Nie przeszkadzam, wariaci.
-Jasne. -Dziękujemy.
Miłej zabawy.
Kupił twój wizualizator!
Jestem pod wrażeniem.
Może piekło nie jest takie złe.
Gdy słyszę, że ktoś ma skończyć w piekle,
wyobrażam sobie dzikie imprezy, grilla, orgie,
wodospady wódy i tak dalej.
A co jeśli to jest piekło?
Co jeśli od czasu do czasu
zjawia się jakiś gość od diabła i mówi imprezowiczom:
„Dobra, słuchajcie,
„przez kwadrans będzie na nas patrzeć niebo.
„Udawajcie, że cierpicie”.
Dobrze, że jesteś sam. Chciałem ci coś powiedzieć.
Mówią, że badania Isabel kiepsko idą.
Wiesz coś o tym?
Nie, mam raczej pozytywne odczucia.
Wszyscy dobrze jej życzymy, ale tu chodzi o jej reputację.
Czego chciał?
Co ci powiedział?
Że wszyscy dobrze ci życzą.
-Na pewno? -To nic złego.
To czemu mi nie powiedziałeś?
Bzdura. Mam w to uwierzyć?
-Masz mnie za kretynkę? -Isabel...
Myślisz, że nie wiem, że się ze mnie śmieją?
Na chuj się gapicie?
-Isabel, czekaj. -Nie.
-Nikt tu we mnie nie wierzy. -Dobrze ci życzą.
-I nie mów tak. A ja? -No tak.
-Jesteś po ich stronie. -Jestem tu i ci wierzę.
Tak?
Wierzę w to, co robisz.
Wspaniale, że masz do mnie cierpliwość.
Chodźmy stąd.
Jak mawiała moja babcia:
„Wszechświat spoczywa na grzbiecie żółwia”.
Pytałem więc, na czym stoi żółw.
Odpowiadała, że na kolejnym żółwiu,
który stoi na innym,
a ten na następnym.
Wszędzie żółwie.
Nie radzę się zbliżać. Może być nieprzewidywalny.
Nie spodziewałem się takiej zimnej wody.
Już narzekasz.
Nie, tylko trochę zmarzłem.
Mam tylko jedną szansę.
Pokażę tym aroganckim, protekcjonalnym sukinsynom,
że ludzkości należy się dostęp do mózgowni.
Opublikuj wyniki. Nie bój się. Niech ludzie sami zdecydują.
Musimy tam wrócić, Greg.
Potrzebuję pełnych danych. Trzeba zakończyć cykl.
Mamy dość danych.
A ja nie zamierzam tam wracać.
Zacznij w siebie wierzyć.
Czemu tak się przejmujesz ich opinią?
Pokaż swoje dzieło.
Spodoba im się.
A jeśli nie...
A jeśli nie?
To zostaniemy tutaj.
Razem.
Sama mówiłaś, że jesteśmy bratnimi duszami.
Weźmiesz udział w publicznej sesji pytań?
To dla mnie zaszczyt.
Doktor Isabel Clemens zaprezentuje
pionierskie symulacje w mózgowni.
Symulacje nieatrakcyjnych światów,
które pozwolą docenić ten prawdziwy.
-Doktor Clemens. -Dziękuję.
Czym jest błogość?
To nie uczucie ani nie miejsce.
To stan umysłu. Aby go osiągnąć,
należy zrozumieć kontrast, przeżywając stan zupełnie przeciwny.
Jednak wszystkiego trzeba spróbować samemu.
On spróbował. Doktor Wittle.
Usiądź, doktorze.
MÓZGOWNIA
Zanim podłączymy do mózgowni ochotników,
zawsze zadajemy im pewne pytania.
Zadam teraz doktorowi te same pytania,
abyśmy mogli porównać odpowiedzi z poprzednimi.
Jak się obecnie czujesz?
Wspaniale. Cieszę się, że mogę tu być.
Dziękuję za miłe powitanie.
-Doktorze. -No.
Jak się obecnie czujesz?
Super. Świetnie.
Serio, to jest pierwsze pytanie?
Długo będziesz tak pieprzyć?
Chcesz się na coś poskarżyć?
Nie, skądże.
Czuję się, jakbym umarł i poszedł do nieba.
Cóż, bez umierania.
Doktorze.
-Tak? -Chcesz się na coś poskarżyć?
Poza byciem królikiem doświadczalnym?
Życie jakoś leci.
Mam być drobiazgowy?
Trochę się wściekam, bo nie mogę dobrać
temperatury basenu.
Tak, kurwa, trudno jest nagrzać basen,
żeby nie odpierdalać morsowania?
Doktorze.
Czy obecnie brakuje ci czegoś w życiu?
Doktorze?
Greg?
Niczego mi w tej chwili nie brakuje.
Doktorze.
Tak, pani doktor?
Czy obecnie brakuje ci czegoś w życiu?
Co za durne pytanie.
Żartuję.
Musisz odpowiadać szczerze. Tak to działa.
Jasne, tak to działa.
Tak.
Owszem, czegoś mi brakuje, ale nie chcę o tym mówić.
Jak widzicie,
ten niegdyś sfrustrowany mężczyzna...
jest teraz pełen podziwu.
Docenia świat
i łaknie życia jak nikt.
Dziękuję.
Udowodniłaś, że się myliliśmy. Gratulacje.
Dziękuję.
Czytałem pani pracę.
Prześlę ją do Przyrody i nauki.
Mam nadzieję, że to dzieło trafi na okładkę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Może panią czekać wysokie stanowisko.
Muszę powiedzieć Gregowi. Czy ktoś widział doktora Wittle'a?
Dziękuję.
-Dla pana? -Cabernet Sauvignon.
Szampan.
Chwileczkę, co...
Chcę się tylko przywitać.
Doktor Clemens.
Skąd wziął się pomysł na ten projekt?
-Tak. -Moje gratulacje.
-Bardzo dziękuję. -Arcydzieło.
Muszę kogoś poszukać.
Zatrzymaj się. Chcę usłyszeć twój głos.
Naprawdę tu jesteś?
Tak. Jestem tu z tobą.
Jesteś prawdziwa?
Tak.
Bierzesz udział w badaniu?
-Jesteś ochotniczką? -Nazywam się Emily.
-Ja... -Jestem Emily.
Wiem, kim jesteś. Ale co robisz w prawdziwym świecie?
-Jestem twoją córką. -Wiem.
Tylko że nie mam córki w prawdziwym świecie.
Nazywasz się Greg Wittle.
Masz syna i córkę.
Arthura i Emily.
Nie myślisz jasno, bo jesteś chory.
Byłam w twoim namiocie, tato.
Już dobrze.
Ciężko zrozumieć, co jest co.
To wszystko wydaje się sztuczką.
Gdy miałam sześć lat...
to...
kładłeś mnie do łóżka i...
Mówiłam, żebyś uważał na warkocze.
A ty odpowiadałeś,
że nic ci nie grozi,
bo nic tu nie warkocze.
A ja na to:
„Warkocze, tato.
„Takie z włosów”.
Warkocze.
Takie z włosów.
-Pamiętasz. -Tak.
Wystarczy.
Pani doktor, proszę nam powiedzieć, skąd wziął się pomysł.
Doktor Clemens uważa,
że echa wspomnień w końcu zanikną.
To efekt uboczny niedoboru niebieskich kryształów.
W końcu będziesz musiał wybrać swój świat.
Być może
jakimś cudem...
dla ciebie
oba są prawdziwe.
Zrób...
to...
co dla ciebie najlepsze.
Greg!
Zostawcie mnie!
Isabel!
Greg!
O cholera.
Czy ja użyłem mocy?
To niemożliwe. Nie powinny tu działać.
Niedobrze, Greg.
Wracajmy do laboratorium po dawkę niebieskich.
Po co tam wracać?
To okropny pomysł!
Wzięliśmy po osiem.
Mówiłaś, że to teoria.
Myliłam się.
Wyjaśnij mi to!
Komórki mózgowni musiały wedrzeć się do naszych głów.
Sprowadzamy tu elementy symulacji
nawet po odłączeniu.
Jak to naprawić?
Weźmiemy po dziesięć.
-Liang, ruszamy. -Nie mają ich tutaj?
Kryształy tu nie występują. Musimy wracać.
Tylko tam można je wytwarzać.
Mamy problem. Niska wartość gamma głównego mózgu.
Ruszamy. Teraz.
Włączę tylko na parę sekund.
Gotów?
Pani doktor, a co z badaniami? Co z misją?
Stul dziób i włączaj!
Później będziemy się tym martwić.
Skarbie, wróciliśmy!
Znajdźmy Kenda.
-Jest Kendo? -Nie wolno ci tu być.
Cicho bądź.
Dobra, sztuczni kurwiarze. Gdzie Kendo? Chcę 20 niebieskich.
-Nikt ich nie ma. -Kendo je ogarnie.
Gdzie jest?
Gdzie on jest?
Od początku. Gdzie Kendo?
Gdzie on jest?
Ty żyjesz? Bjorn!
-Wezwijcie ochronę. -Panowie!
Widziałem, jak wypadłeś przez okno. Też to widziałeś!
-Dobra. -Wyskoczył z okna!
-Spójrz na mnie! Jestem spokojny! -Wezwać ją?
-To jakiś chory żart? -Zjedz coś.
-Chodź. -Dlaczego?
Idziemy, już!
Idź!
Znalazłam Kenda.
Bjorn żyje. Mój szef.
-Widziałaś? -Boże.
To SWO! Zresetowali go!
Kendo jest w Doc Henry's?
-Nasze auto tam jest. -Wszystko sztuczne!
Witam panie.
Macie może tabasco?
Tabasco? Co ty, szmula, pierdolisz?
Gaz na niegrzecznych chłopców.
Zabieraj te zgniłe zęby.
Dajcie jej szczoteczkę.
Mam popsute zęby, ale mam też dwie dychy. Dawaj.
Która ma?
Sztuczna, sztuczna, sztuczna, sztuczna, prawdziwa!
Cześć. Masz ochotę?
Tylko po to tu przyjeżdżam.
To co?
Jak się pobawimy?
Może loda z palcem w dupce?
-Robi się. -Dobra.
-Wezmę szminkę. -Jasne.
Kurwa!
Nie, portfel!
Jedziemy po niebieskie!
Patrz, co mam.
Zajebiście!
Jazda! Do dzieła.
Pofilozofuję. Kendo jest prawdziwy?
-Jeśli Kendo... -Tak, jest.
Ale jego śmierć tutaj nie zaszkodzi mu tam.
Nic mu nie zrobię, nie patrz tak.
Doktor Clemens!
Kendo, dawaj niebieskie kryształy.
Nie mam czasu na wyjaśnienia, ale tam wszystko się sypie.
-Dawaj je. -Dobrze, robi się.
-Ale już! -Dobrze. Mam je tutaj...
Kurwa! Co pani...
Ejże!
Myślałam, że sięga po broń. Nie kłamał.
-Wybacz, Kendo. -„Wybacz”?
Powoli mam wrażenie, że zmyślasz.
Nic mu nie jest, najwyżej rozboli go brzuch.
-Gliny! -Stać!
-Ani kroku! -Tędy!
To się nie dzieje.
Nie możesz biec szybciej?
-Nie aż tyle. -Nie możemy wziąć tutaj?
Urządzenie zostało pod plandeką.
Nie mogliśmy go zabrać, zanim zaczęliśmy strzelać?
Ruchy!
Idę, idę.
Dowiedziałam się, że żebrał pod starym biurem.
Chodź ze mną. Potrzebuję cię.
Musimy wziąć po dziesięć.
Nie wystarczy!
-Za mało! -Przelicz jeszcze raz.
Wyjdźcie z rękami w górze!
Co? Mamy przesrane.
-Co to znaczy? -Mamy przesrane.
-Co to znaczy? -Przejebane.
Jedno z nas wróci do domu,
a jedno zostanie tu na zawsze.
-Ja tu nie zostanę. -Pójdziemy siedzieć.
-Na zawsze! -Posłuchaj.
Musimy iść. Nie mogę tu zostać.
Spokojnie. Już dobrze.
Widzimy, jak się chowacie.
-Ty weź. -Dobrze.
Poradzisz sobie.
To...
Może się podzielimy?
To nie pomoże. Rób swoje.
Mam pomysł.
A jeśli mnie zabijesz?
Weź to i rozbij mi czaszkę.
Spotkamy się w domu.
-Nie będę... -Bez sensu.
Nie zrobię tego. A jeśli się nie uda?
Co? A co z Kendem?
Może go zabiłam. Nie wiem.
Nie wiem, w co wierzyć!
Jasny chuj.
Otoczyli nas?
Schodzimy! Już!
Mamy przesrane, skarbie.
Dobrze powiedziane.
Idziemy.
Nie idziesz?
Zaczekam tutaj.
Dziękuję.
Kurwa!
Jesteśmy w dupie.
Głębokiej.
To jakiś chory koszmar.
To moja wina. Ja to stworzyłam.
Ja za tym stoję. To moja wina.
To poniekąd piękne.
Naprawdę!
Spójrz na mnie. Mimo policji,
ucieczki...
Każdy odgrywa swoją rolę. Nie wiemy, co się wydarzy.
W jednej chwili jeździliśmy na wrotkach,
a w drugiej nie miałem na kanapkę.
Nigdy nie wiadomo.
Dlatego uwielbiam ten świat.
Nie wiadomo, co się wydarzy.
To popieprzone i wspaniałe.
Nie odejdę stąd.
Nie odejdę!
Tato!
Uwaga. Nie podchodź!
-Czekajcie! -Do wozu.
Czekajcie!
Tato!
Przepraszam.
Jest piękna.
Idź.
Chodźcie, skurwiele!
Dalej!
-Co pani trzyma? -Ręce na widoku!
KLINIKA ODWYKOWA BEZPIECZNA PRZYSTAŃ ZAPRASZAMY RÓWNIEŻ BEZ REJESTRACJI
Greg jest z nami pierwszy raz.
Witaj, Greg.
Tutaj nikogo nie piętnujemy za jego przeżycia.
Każdy na tej planecie pragnął osiągnąć błogość.
To otwarte forum. Możesz mówić, co chcesz.
Wysłuchamy cię.
Ta kobieta twierdzi, że jest moją córką.
A ja jej wierzę.
Błogość
Cześć, tato.
Wybacz spóźnienie.
Te kwiaty rosły przy ulicy.
Spodobały mi się. Chciałem...
Nie spóźniłeś się.
Przyszedłeś.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger