Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Bob Ross maluje pejzaż w ciągu 26 minut,
nieco krócej, niż trwa odcinek
jego popularnego programu,
The Joy of Painting.
Witaj. Tu Bob Ross.
Jeśli to twój pierwszy raz,
zachęcam do chwycenia za pędzel, malowania razem ze mną
i półgodzinnego relaksu oraz podziwiania cudów przyrody.
Każdy z nas chciał kiedyś
namalować obraz.
W każdym z nas gdzieś głęboko kryje się artysta.
W programie pokażemy, jak go wywabić z ukrycia.
Po jakimś czasie zaczynamy dostrzegać na obrazie nowe szczegóły.
Należy to wykorzystać, bo to wspaniały prezent.
Wykorzystaj to.
Dlatego maluję.
Tworzę świat, jaki chcę,
i mogę uczynić go tak szczęśliwym, jak chcę.
Od nieszczęść są wiadomości.
Kto to?
To Bob Ross!
Najsłynniejszy malarz wszechświata.
Człowiek, który w ciągu pół godziny na PBS potrafi tak wiele wyczarować.
Bob Ross to namalował. Wspaniałe, prawda?
Tak.
Przedstawiam mojego syna Steve’a.
- Cieszę się, że jesteś. - Dziękuję, tato.
Chciałem opowiedzieć tę historię od wielu lat.
Bardzo długo.
Przeszłość nie była łatwa, to na pewno.
Tą techniką najlepiej maluje góry mój syn Steve.
Urwis!
Wspaniale maluje góry.
Może odwiedzi nas przed końcem tej serii.
Oczywiście nie mógł nikomu nic powiedzieć.
Zawsze…
milczał na ten temat.
Niewiele osób zgodzi się udzielić wywiadu do filmu.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Powinni się wstydzić.
Ludzie powinni wiedzieć.
Powinni.
Mam na tym płótnie władzę absolutną.
Zawsze mogę uciec do płótna
i stworzyć każdą możliwą iluzję.
Przed państwem Regis Philbin i Kathie Lee Gifford.
Witam państwa. Cześć, Reeg.
Miło państwa widzieć. Wtorek, 3 grudnia 1991 roku.
Patrzę na Boba Rossa.
Myślałem, że namaluje nasz portret.
Bob patrzy na nas, ale maluje góry.
Słynie głównie z pejzaży, Reeg.
- Malujesz portrety? - Kiepsko.
- Głównie drzewa i krzewy. - I to wspaniałe.
Malujesz to z pamięci?
Mieszkałem 12 lat na Alasce, która jest źródłem inspiracji.
SYN BOBA
Jak się czujesz?
Jestem zmęczony.
To wszystko wydarzyło się dawno temu.
Muszę szukać głęboko we wspomnieniach.
Tata zaczynał,
malując z mamą stare misy do płukania złota.
Kiedy się poznaliśmy, uwielbiał malować.
Czasami malował do drugiej w nocy, a w pracy musiał być o ósmej.
Bob służył w USAF.
Oddelegowano go na Alaskę.
Wzięliśmy ślub.
Kilka miesięcy później zaszłam w ciążę ze Steve’em.
Bob uwielbiał las, zwierzęta i drzewa.
Naprawdę uwielbiał.
Obserwuję przyrodę.
Malowanie uczy spoglądania na nią innym wzrokiem.
ALASKAŃSCY ARTYŚCI PRACUJĄ… KORZYSTAJĄC Z FARB OLEJNYCH I PŁÓTNA
Bob chciał robić coś interesującego i coś, co lubił.
Największą przyjemność czerpał z malowania.
Co robi? Zaczyna nowy obraz?
Ukończy go…
W ciągu pół godziny.
To tło? Od niego zaczynasz?
Namaluję radosne tło pięciocentymetrowym pędzlem.
- Tak. - Radosny z niego gość.
- Pokażę, jak to zrobić. - Radośniutki. Bob?
Podwójna wypłata, jeśli dasz nam obciąć włosy.
Czy to trwała?
- Nie? - Zdradzicie moją tajemnicę?
Wiele osób sporo wydaje na takie włosy i…
To dar od Boga?
Od Boga i fryzjera.
Uwielbiał eksperymentować z różnymi fryzurami,
czego dowodzi jego słynne afro.
Nie było naturalne.
To była trwała, a tata nazywał ją „dociskaniem sprężynek co kilka miesięcy”.
Pamiętam, jak malował.
Codziennie opadała mi szczęka z zachwytu
nad przepięknymi obrazami, które praktycznie brały się znikąd.
Dzień dobry.
Może zacznijmy z tyłu.
- Jasne. - Podejdźmy.
ARTYSTA I PRZYJACIEL
- Pokaż dawną pracownię. - Zobaczymy, gdzie wszystko się zaczęło.
Zobaczmy.
Po raz pierwszy spotkałem Boba 42 lata temu.
Zapisał się na moje zajęcia z malowania.
Pierwszym zadaniem uczniów
było namalowanie tego, co najbardziej kochają.
Wiedziałem, że mam przed sobą znakomitego malarza.
Zdecydowanie nie chciałbym…
mówić, że byłem nauczycielem Boba.
Wielu uczniów odkładało pędzle i patrzyło na to, co robi Bob.
A on uwielbiał publiczność.
Zawsze.
Tata zaczął od malowania w tradycyjnym stylu,
ale znudził się nim.
Był takim typem człowieka, który, realizując jeden projekt,
w głowie w tym samym czasie realizował już kolejny.
Miał mnóstwo planów.
Myślał głównie o nich, zamiast o tym, co działo się wokół niego.
Małżeństwo moich rodziców było burzliwe.
W końcu się rozwiedli.
Mieszkaliśmy wtedy w Spokane, w stanie Waszyngton.
Tam poznał Jane Zanardelli.
Była sekretarką dowódcy bazy sił powietrznych.
Była kompletnie zakochana w ojcu.
On też kochał ją na zabój.
Ale tata wciąż myślał o kolejnym obrazie.
Hurra! Właśnie to musimy zrobić.
Muszę wejść do tej potężnej bańki.
Bob zobaczył nagranie Williama Alexandra.
Poruszyła go działalność Williama.
Byłem wściekły, kiedy zobaczyłem go pierwszy raz.
W ciągu kilku minut robił coś, co mnie zajmowało kilka dni.
Trzeba to zrobić szybko. Nie można się ociągać.
Za dużo szczegółów.
Osoby, które nie malują, myślą, że taki obraz zajmuje rok.
Malarstwo olejne to długi proces.
ADIUNKT, UNIWERSYTET GEORGETOWN
Bill Alexander go przyspiesza, malując na mokro.
Najpierw nakładam zaprawę Magic White.
Zwykle zaprawia płótno na biało, szaro lub czarno.
Odrobina błękitu pruskiego.
Nie za dużo farby.
Na to nakłada farbę olejną.
Fachowa nazwa to „alla prima”, czyli „za pierwszym razem”.
Na sucho trudniej osiągnąć pewne efekty.
HISTORYK SZTUKI
W połowie XV wieku techniką alla prima malowano włosy i pewne tkaniny,
żeby lepiej oddać ich fakturę i ruch.
Technika ta znana jest też z tego, że stosowano ją w impresjonizmie.
Alla prima to bardzo stary wynalazek.
Bob powiedział: „Chcę poznać tego człowieka”.
Miał już dość życia w wojsku.
Chciał malować.
Znałem kobietę, która zapraszała Williama Alexandra
do pracowni na warsztaty.
Bob i William od razu nawiązali nić porozumienia.
Widziałem Alexandra w telewizji jak miliony osób i się zakochałem.
Szukałem go aż rok.
Uczyłem się z Billem, a kiedy zwolniono mnie ze służby,
dostałem propozycję pracy nauczyciela w Magic Art Company.
Jeździł z zajęciami po wschodnim wybrzeżu,
sprzedawał farby, płótna i pędzle,
co było stałym punktem programu Alexandra.
Poznałem Boba Rossa w centrum handlowym w Muncie w 1982 roku.
PRZYJACIEL BOBA
Miał wtedy pokaz malarski.
Zafascynował mnie. Już wtedy malowałem.
Mieliśmy ze sobą wiele wspólnego i zostaliśmy przyjaciółmi.
Była z nim siwa kobieta.
Miała pomagać w sprzedaży obrazów.
Dowiedziałem się, że to Annette Kowalski.
Przedstawiam wspólniczkę i przyjaciółkę: Annette Kowalski.
- Witaj, Annette. - Dziękuję.
Tata poznał Kowalskich dzięki Annette, która chciała się uczyć u Billa Alexandra.
Była dobrą malarką.
Nie było już miejsc na zajęcia Alexandra,
ale dowiedziała się o jego uczniu, Bobie Rossie.
Szukała czegoś i znalazła to w Bobie Rossie.
Nie chodziło tylko o malarstwo, ale nawet o coś więcej.
Poczuła się odmieniona i natchniona przez Boba.
Straciłam syna i byłam pogrążona w rozpaczy.
Byłam tak zdruzgotana,
że potrafiłam tylko leżeć na kanapie i oglądać telewizję.
Myślę, że śmierć syna na zawsze ją odmieniła.
Annette potrzebowała czegoś, co wyciągnie ją z dołka.
Powiedziałam mu: „Nie wiem, co w sobie masz,
ale trzeba to zawekować i sprzedać”.
UMOWA O WSPÓŁPRACĘ
Zabrała go do domu i powiedziała Waltowi: „Ten gość jest magiczny.
Powinniśmy zrobić z nim interes”.
Bob nie do końca wtedy rozumiał, co czeka go w przyszłości.
Nie chodziło mu o pieniądze.
Ale Kowalskim tak.
Kowalscy zachęcili go, żeby przeszedł na swoje…
PISARZ
…i zaproponowali zainwestować w jego działalność,
która oparta była na tym, co robił z Billem Alexandrem:
na warsztatach malarskich.
Dali mu nową karierę.
Nowe życie.
To było, zanim ktokolwiek znał Boba Rossa. Ludzie pytali, kim jest.
Któregoś dnia zapytał, czy pojadę z nim do Chicago.
„Będę mieć sporo uczniów, przyda się pomoc”.
Przyjechaliśmy. Ile pojawiło się osób?
ZAJĘCIA Z MALARSTWA: ODWOŁANE!
Żeby zaoszczędzić pieniądze
i pracować w jednym miejscu, przeprowadziliśmy się do Kowalskich
na jakieś półtora roku, może dwa lata.
To było bardzo ciekawe.
Walt i Jane zajmowali się sprawami administracyjnymi.
Dwa małżeństwa, ale jeden mąż pracuje z drugą żoną i vice versa.
Mogliśmy ich lepiej poznać.
Sprawy rodzinne omawiali w oddzielnym pomieszczeniu,
tak żeby nikt inny ich nie słyszał.
TAJNE
Walter zakończył wtedy pracę w CIA.
ODTAJNIANIE DOKUMENTÓW HISTORYCZNYCH
Jak wiele osób, które pracowały dla rządu, wykorzystał koneksje
i znajomości, żeby osiągnąć sukces w interesach.
Kowalscy nagrywali telefoniczne rozmowy biznesowe.
Używali urządzenia do podsłuchu.
Zawsze wydawało mi się to dziwne.
Czasami zastanawiam się, jak by się to wszystko potoczyło,
gdyby Bob nie rozpoczął współpracy z Annette i Walterem.
Mógłby na tym wyjść lepiej. Sam nie wiem.
To jedno z tych pytań, na które nie otrzymamy odpowiedzi.
Proszę nagrać się po sygnale, a następnie rozłączyć.
Mówi Dana Jester, oddzwaniam.
Proszę zadzwonić.
Dziękuję.
Wiele osób, które zgodziły się na wywiad, wycofuje się, bo boją się Kowalskich.
Kowalscy są znani z pozwów i tego ludzie się obawiają.
KILKANAŚCIE OSÓB, KTÓRE ZNAŁO I PRACOWAŁO Z BOBEM,
ODMÓWIŁO UDZIAŁU W FILMIE W OBAWIE PRZED KONSEKWENCJAMI PRAWNYMI.
Pięć, cztery…
Oddaję potężny pędzel potężnemu Bobowi.
Dziękuję, Bill.
Wiele osób prosiło o zajęcia w rejonie, więc postanowiliśmy je zorganizować.
I będą też kolejne.
Wydamy na świat potężnych malarzy.
Rodzice postanowili nakręcić reklamę.
CÓRKA WALTA I ANNETTE KOWALSKICH
Kiedy Bob malował, kierownik stacji powiedział:
„Ten facet robi coś niesamowitego. Zróbmy z nim program telewizyjny”.
Wiedząc, co za pomocą programu osiągnął Bill Alexander,
Kowalscy pomyśleli, że zyskają nowych odbiorców,
a to skieruje ludzi na warsztaty.
Zaczęło się skromnie i niezbyt rentownie,
ale przeistoczyło się w bardzo rentowny interes.
Kręciliśmy w salonie starego domu.
Stąd czarna zasłona. Ukrywaliśmy za nią kominek.
Stacja robocza znajdowała się w kuchni.
Zaczynamy od wizji głęboko w sercu i przelewamy ją na płótno.
ODCINEK PILOTOWY
Nauczymy cię, jak to zrobić.
Zaczynajmy. Namalujmy obraz.
Nagrywał trzy odcinki jednego dnia.
To wymagało sporo pracy.
Namalowanie i ukończenie pejzażu w 28 minut nie było łatwe,
ale to dopiero początek.
Do tego dochodziło: „Zwróć paletę w tę stronę”,
„Zostało ci tylko tyle czasu”,
„Wzorcowy obraz spadł ze sztalugi. Nie wiem, co robić, leży zakryty”
i „Co teraz?”.
To twoje dzieło.
Możesz tu zrobić, co tylko zechcesz.
Ale był coraz lepszy.
Ekscytujesz się już? Możesz już zacząć?
Dasz radę.
PIERWOTNE STUDIO WIPB, MUNCIE, INDIANA
Nie pamiętam go od tej strony. To było bardzo dawno.
To pierwsze studio, w którym kręcili program,
a ja byłem w trochę innym miejscu.
Patrzcie.
Tak. Mają przeróżne pamiątki po Bobie.
Tu znajdowało się studio.
Zapraszamy ludzi, żeby upamiętnić Boba.
Nakleiliśmy „x” na podłodze w miejscu, w którym stała sztaluga.
Wiemy, że poruszała się po pomieszczeniu.
Ludzie mówią: „Nie namaluję nawet prostej kreski.
Nie mam tyle talentu, co ty, Bob”.
DRUGA SERIA
Bzdura.
Talent to gonienie za pasją.
Innymi słowy: jeśli będziesz ćwiczyć, zrobisz wszystko.
Również to.
W drugiej serii pozbył się okularów i nabrał pewności,
że pójdzie nawet lepiej, niż się spodziewał.
Od początku pracowałam nad programem.
REŻYSERKA JOY OF PAINTING
Pomyślałam, że będę się świetnie bawić. Lubiłam reżyserię.
Lubię się rządzić.
Z początku miał obok obraz wzorcowy, więc wiedzieliśmy, co namaluje.
Ostatecznie z tego zrezygnował i polegał na wyobraźni.
Została nam minuta.
Kiedy mówiłam, że ma dwie minuty,
zaczynał malować wielkie drzewo.
Na każdym nagraniu się denerwowałam, bo nie wiedziałam, czy skończy na czas.
Jesteś w gotowości? Pora na sprawdzian odwagi.
Tutaj.
W tym tkwi cała zabawa. Odwagi, zaryzykuj.
Dobrze. Oto sprawdzian odwagi.
Tutaj musi być duże drzewo.
Umieszczając je,
robię dwie rzeczy.
Po pierwsze: doprowadzam reżyserkę do szału.
Po drugie: odsuwam wszystko do tyłu, nadaję więcej perspektywy.
To była magia.
Kiedy coś nie wyjdzie, Bob Ross robi to, co dobry nauczyciel.
Jest spokojny.
Przechodzi do poprawek.
Cieszę się, że jesteś. Trochę się tu powygłupiałem.
Dostaję mnóstwo listów z całego kraju z pytaniem:
„Co zrobić, jeśli maluję i nie jestem zadowolony?”.
Zawsze powtarzam:
„Nie ma błędów. Są szczęśliwe przypadki”.
Odrzucił pogląd,
że trzeba się urodzić z talentem
i mieć dar od Boga, żeby malować.
To nieprawda.
Uważał, że każdy może tworzyć.
Niedawno miałem pokaz w centrum handlowym i pewien mężczyzna powiedział:
„Bob, nigdy nie będę mógł malować. Mam monochromatyzm.
Widzę tylko odcienie szarości”.
Dziś namalujemy szary obraz, by pokazać, że każdy może malować.
To, że to zrobił, pokazało, jak wielkie ma serce.
Nie wiedziałeś, że masz taką moc.
Naprawdę możesz.
Przeniesiesz góry, drzewa i rzeki.
Zaczniemy od odrobiny czerni.
Może w naszym świecie tu na górze mieszka sobie radosna chmurka.
W dzieciństwie razem z bratem, Jimem,
leżeliśmy na polu…
PRZYRODNI BRAT BOBA
…patrzyliśmy na chmury
i dostrzegaliśmy przeróżne kształty.
Ty pewnie też, przyznaj się.
Bob znany z ekranów telewizora odzwierciedla jego rzeczywistą postawę
wobec przyrody i wszystkiego innego.
Dziś przedstawię ci dwóch gości.
To dwa małe drozdy wędrowne. Przeurocze urwisy.
Co chcesz zrobić?
Uwielbiał przyrodę.
Miał kajak, którym pływał po jeziorze.
Łapał kilka ryb,
ale zawsze wrzucał je z powrotem.
Nie zatrzymywał ich.
Mówił, że poluje aparatem.
To Groszek, wiewiórka kieszonkowa.
Spadł z drzewa
i przyniosła mi go miła pani,
która zapytała, czy zajmę się nim, aż podrośnie.
Kiedy widział ranne zwierzę, robił, co tylko mógł, żeby pomóc.
Zauważyłem jedną rzecz podczas podróży po kraju i nauczania.
Tylko mili ludzie malują.
SIÓDMA SERIA, ROK 1985
Każdy malarz to wspaniały człowiek.
Po starcie programu warsztaty były przepełnione.
Wiele osób również chciało uczyć.
Zorganizował zajęcia dla nauczycieli.
Większość z was już to zrobiła.
Cienka warstwa zaprawy Liquid White.
Tyle razy oglądaliście Boba, że wiecie.
Dziś mam ogromny przywilej i przyjemność przedstawić ci
jednego z najlepszych nauczycieli w kraju i mojego przyjaciela.
Przed tobą pan Dana Jester.
Dana uczy tysiące ludzi w całym kraju
radości z malowania.
To od nas się zaczęło.
- Byliśmy tam od początku. - Tak.
Mój syn Steve. Rety, to wspaniały malarz i…
Jest tak młody i tak się tym cieszy.
To fajnie, że młodzi ludzie się tym cieszą.
Steve jeździ po całym kraju i uczy setki osób radości z malowania.
Naciskamy pędzlem na farbę.
Następnie możemy nim dotknąć ciemne przestrzenie pomiędzy.
Bob uwielbiał ten dreszcz emocji, gdy nowy uczeń uśmiechał się,
stworzywszy nowy, piękny obraz.
Bob sprawiał im niewiarygodną radość.
Mówili: „Ja to zrobiłem? Niemożliwe!”.
Tak, ty.
Wiele się dzieje oprócz samego malowania. Ludzie są tego świadomi.
Podoba im się to.
Mimo ogromnego sukcesu
Ross nie był wyjątkowy.
Na początku lat 80. także inni artyści uczyli w telewizji.
Zaczęliśmy w 1983 roku.
MALARZE KWIATÓW
W tym samym roku, co Bob Ross.
Ross robił swoje, malował pejzaże,
a my malowaliśmy kwiaty.
Bob mawiał, że jest od gór i drzew.
Mówił też: „Jeśli chcecie malować kwiaty, idźcie do Jenkinsów”.
Na targach branżowych często jadaliśmy razem kolacje.
Po kolacji chodziliśmy po mieście i sprawdzaliśmy,
kto będzie najczęściej rozpoznany.
Oczywiście Bob zawsze wygrywał.
Opowiedz, jaki Bob był poza kamerą.
Zabawny.
Zdradzę małą tajemnicę.
Bywał uroczo złośliwy.
Wyzłośliwiał się tuż przed nagraniami. Chciał, żebyśmy się rozluźnili.
Ale był taki jak przed kamerą.
Był przezabawny i miał niespotykaną charyzmę.
Miał poza kamerami więcej energii.
Bardzo lubił szybkie auta.
Konkurencja nie przebije tego auta.
Niezrównana corvette od Chevroleta.
Miał stingraya z 1969 roku
z karoserią z włókna szklanego,
silnikiem 350, wypasionego na maksa.
Raz wziął mnie na przejażdżkę. Zapytałem, co robi.
Odparł: „Jedziemy się poekscytować”.
Nie lubił straszyć ludzi, ale lubił ich ekscytować.
Bardzo mu się to podobało.
Kowalscy zajmowali się aspektami biznesowymi działalności.
Dzięki temu Bob mógł robić to, co wychodziło mu najlepiej:
nawiązywać więzi z ludźmi.
Każdy chciał pracować i robić swoje.
Jane była bardzo inteligentna
i świetnie sprawdzała się w sprawach administracyjnych.
Nauczyła mnie, że nie można pracować na pół gwizdka.
Udało się stworzyć świetną relację z Waltem i Annette.
W ciągu pięciu pierwszych lat wszystko świetnie się układało.
Rozsiewał wokół siebie aurę radości i miłości.
Sprawiał, że czułam się jak rodzina.
CZŁONKINI EKIPY
Każdego ranka, kiedy kręcił program,
przychodził do biura z kubkiem kawy, opowiadał dowcipy,
ściskał nas i zaczepiał jak starszy brat.
Naprawdę miał złote serce.
Ale był też showmanem.
Wezmę nasz miękki pędzel do mieszania kolorów.
Jest bardzo delikatny.
Troszeczkę rozmażę to, co namalowałem.
Delikatnie.
Ledwo dotykam.
Pieszczę nim płótno.
Gotowe.
Zapytałem, czemu mówi w taki sposób.
Odpowiedział: „Bill Alexander zawsze był nieco ostry”.
Nabieram pędzlem inny kolor, żeby namalować chmury.
Dużo już w nich żółci.
Przyda się zmiana.
Miał ostry głos.
Był podekscytowany i pełen energii.
Tata powiedział:
„Większość naszych widzów to kobiety.
A skoro ogląda nas tyle pań, może spróbuję szeptać”.
Innymi słowy: chciał stworzyć coś, co będzie przeciwieństwem Billa Alexandra.
Chwyć i unieś.
Potrzep, podrap, pociągnij.
I proszę.
Z miłością.
Bardzo delikatnie.
Nazwa programu, The Joy of Painting,
nie jest przypadkowa.
Nawiązuje ona do całej tradycji poradników z początków lat 70.
Była The Joy of Cooking,
a potem The Joy of Sex.
Przełomowa publikacja.
To zrozumiałe, że Bob Ross wybrał podobny tytuł.
Mówi w niezwykle spokojny, bardzo zmysłowy sposób.
Udaje, że rozmawia z kobietą w łóżku.
WYWIAD Z ANNETTE KOWALSKI
To prawda. Ćwiczył.
Chciał brzmieć seksownie.
Podczas programu mówię do jednej osoby i mam na jej punkcie bzika.
To intymna sytuacja.
Widzowie to rozumieją. Czują, że mnie znają, a ja, że znam ich.
Ledwo dotykam.
Pieszczę.
Pocieram. Pieszczę.
Strząsam nadmiar.
I porządnie wytrzepuję.
Jeśli masz jakieś pytania, odezwij się.
Chętnie odpowiem na każde pytanie, jakie przyjdzie ci do głowy,
chyba że będzie zbyt osobiste.
Zobaczmy. Co…?
Tego nie przeczytam na wizji. Odłożę na bok.
Bob miał pokaz malarski.
Kiedy skończył, powiedział:
„Steve, Dana, chodźcie.
Chrońcie mnie. Kobiety chcą autografów i za mną chodzą.
Chcę do łazienki”.
- Zrywały mu koszulę. - Obłęd.
Chciały urwać włosy z klatki piersiowej.
Bob miał sporo charyzmy i był flirciarzem.
Flirtował ze mną i każdą kobietą w ekipie.
Taki już był. Po prostu ujmujący.
Ale robił to też po to, by ludzie dobrze się czuli.
WUJEK DANER, TATA BOB, MAMA ANNETTE
Annette była oczarowana Bobem.
Pamiętam spotkanie z Bobem w Daytonie.
Każdy chciał mieć zdjęcie z Bobem.
Annette był zazdrosna o relacje,
jakie Bob miał z innymi osobami niż ona sama.
Annette nie podobało się, kiedy Bob poświęcał uwagę komuś innemu.
Była trochę… Powiedziałbym, że bywała zazdrosna.
- Gdy ktoś zbliżył się do Boba. - Tak.
- Taka była. - Właśnie.
Opowiedz trochę o tym, jak odbierałeś relację Boba i Annette.
No nie wiem. Powiedzieć?
Czy Bob i Annette mieli romans?
Każdy ciągle o to pyta.
Odpowiedź brzmi…
„Może Steve wie”.
Mój tata i Annette mieli romans, tak.
Na targach w latach 80. przychodziliśmy po nich na kolację.
Wychodzili z tego samego pokoju hotelowego.
Wiedzieliśmy, że coś między nimi jest.
- To było jeszcze w latach 70. - W 80., kiedy już pracowaliśmy z Weberem.
Wszyscy wtedy sypiali ze wszystkimi.
- Ale dobrze, wróćmy do… - Wiecie? Możecie to wyciąć.
Ale tak było.
Pamiętam wieczór Bożego Narodzenia.
Usłyszałem kłótnię w sypialni.
Jane zapytała tatę:
„Sypiasz z tą kobietą?”.
Prawda wyszła na jaw.
Bob i Jane to przepracowali.
Ale między wszystkimi pojawił się rozłam.
Kilka miesięcy później,
kiedy szedłem po przedpokoju, Annette była akurat w łazience.
Przechodziłem obok, drzwi były otwarte.
Siedziała w ciemności na toalecie.
Miała w ustach jednego papierosa i chyba dwa tlące się w popielniczce.
Powiedziała: „Steve…
tylko ty mnie kochasz”.
Byłem zdumiony.
Tak.
Zaczęły się konflikty.
Kiedy poznałam Annette Kowalski, byli bliskimi przyjaciółmi.
Ale w końcu przestała przyjeżdżać.
Być może to był początek końca ich relacji.
Wiele osób z ekipy się uspokoiło.
W jej obecności nie było spokojnie.
Łatwiejsza i bardziej bezpośrednia stała się też komunikacja z Bobem.
Dziś obchodzimy pewnego rodzaju rocznicę.
Po namalowaniu dzisiejszego obrazu będziemy mieli 100 odcinków.
Fantastycznie, co?
Oto dziesiąta seria Joy of Painting.
- Dwunasta. - Trzynasta.
- Piętnasta. - Siedemnasta.
Osiemnasta seria Joy of Painting.
Po zakończeniu tej serii będziemy mieli ponad 230 odcinków.
MTV, po prostu puchate, białe chmurki.
Mój kolejny gość przez dziesięć lat czarował w swoim własnym programie,
The Joy of Painting, który stale oglądam.
Autor książek o malowaniu.
Ostatnia ma tytuł The Best of The Joy of Painting.
Oto ulubiony nauczyciel malarstwa w USA, Bob Ross.
- Miło, że jesteś, Bob. - Dziękuję.
Jak cię znaleźli?
Chcieliśmy zrobić program. Poszliśmy do PBS.
Zgodzili się i tak to się zaczęło.
Większość osób nie potrafi malować, ale mnie twój program porywa.
Dlatego że to wszystko naprawdę trwa pół godziny.
Nie wycinamy żadnych fragmentów.
Ludzie uważają, że oglądając program, mogą sami nauczyć się malować.
Owszem.
Dostajemy nawet 300 listów dziennie od osób z USA i z zagranicy.
Malują.
Jedna z uczestniczek zajęć miała 93 lata.
Rok później napisała list.
Przeprowadziła pierwszy pokaz i rozpoczęła nową karierę.
Wydaje się, że to łatwe. Namalowałeś obraz w kilka minut.
Nauczysz malować każdego?
Weźcie palety.
Pociągnięcie przez ciemny kolor.
Cienka warstwa.
Wystarczy dotknąć i lekko popchnąć.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
- Bob, zobacz. - Wspaniałe.
- Patrz, maluję! - Wspaniale ci idzie.
Dobrze!
Ostatnio pojechałem do Nowego Jorku.
Zaproszono nas na Dzień Dziecka w Central Parku,
gdzie poznaliśmy wspaniałych nowojorczyków.
BAW SIĘ Z NAMI W CENTRAL PARKU
Miałem wtedy 12 lat i usłyszałem,
że Bob Ross zjawi się w Central Parku.
Pojechaliśmy pociągiem.
Nie wiedzieliśmy, gdzie był, więc podążaliśmy za tłumem,
niosąc nasze obrazy.
Ludzie przyjechali pokazać swoje obrazy i spędzić z nami dzień.
Coś wspaniałego, naprawdę.
Poświęcił mi swój czas. Pokazałem mu obrazy.
Podpisał się z tyłu jednego z nich.
Był dokładnie taki, jak można sobie wyobrazić.
Central Park otworzył mi oczy.
Uświadomiłam sobie, jaki jest popularny.
Nie mogłem uwierzyć, jak wiele osób znało Boba.
Nikt nie pomyślał, że będzie sławny.
No nie mów! To ten facet, który maluje.
W telewizji!
The Joy of Painting to najlepiej przyjęty program o sztuce w historii.
BOB ROSS MISJONARZEM MALARSTWA
Chciałbym podziękować za wsparcie.
POMNIEJSZA GWIAZDA, WIELU FANÓW
Spełniliście moje marzenie.
Ludzie pragną bohaterów.
Bob nim został.
Bez wątpienia istniała komercyjna strona przedsięwzięcia.
Bob chciał być bardziej popularny.
Zależało mu na sukcesie,
ale nie tak samo jak Kowalskim.
Założona przez nich Bob Ross Corporation
miała przede wszystkim zajmować się sprzedażą farb, płócien i pędzli,
a nie nauczaniem malarstwa.
Gdyby zapytać Boba Rossa o cenę tubki farby
albo liczbę sprzedawanych zestawów,
nie znałby odpowiedzi.
Witaj ponownie.
Wyświetlimy kolory na ekranie,
gdyby umknęły ci te sprzed tygodnia, i pokażemy, czego używamy w każdej serii.
Kiedy Bob wystartował z programem,
musiał znaleźć dystrybutora farb.
Ross i Kowalscy wiedzieli, że naszym sponsorem był Weber.
Weber produkował farby,
więc postanowili zawrzeć z nim współpracę.
SPONSOR PROGRAMU: WEBER
Był wybredny.
Chciał, żeby uwzględniono jego zastrzeżenia.
Skład farby musiał być odpowiedni,
żeby dało się malować jego techniką.
Ale Waltowi zależało na pieniądzach.
Chodziło o jak największe zyski.
Bob nie pozwolił mu chodzić na skróty.
Powiedział, że nie chce kiepskich produktów,
które zrujnują jego reputację.
Sprzedaż materiałów była bardzo ważna,
ale Bobowi nie chodziło o pieniądze.
Często kłócili się o to przez telefon.
Chciał uczyć innych malarstwa.
Sprzedając produkty,
chcieli to wykorzystać… dla zysku.
Na płótnie tworzysz własny świat.
Możesz w nim zrobić wszystko, czego zapragniesz.
Masz nad nim władzę absolutną.
Tylko tutaj mam władzę.
Tu jestem dyktatorem. Mogę wszystko.
To jest w takim malowaniu wspaniałe.
Jestem wolny.
Zadzwonił i narzekał,
że nie jest szczęśliwy z tego, jak wszystko się potoczyło.
Od tej chwili wszystko się pogorszyło.
Tu jest moja żona Jane.
- Cześć, Jane. - Cześć.
A to Annette, moja wspólniczka.
Chciałbym…
zadedykować ten obraz
osobom, dzięki którym powstało The Joy of Painting.
Kilka z nich chciałbym wymienić z nazwiska.
Po pierwsze, moja żona, Jane.
Wspierała nas i dzięki niej to wszystko trwa.
I jest wyjątkowa, bo wytrzymuje z takim szaleńcem.
Pamiętam, że szedłem do sypialni
i prawdopodobnie po raz drugi w życiu zobaczyłem, jak tata płacze.
I…
leżał na podłodze w pozycji embrionalnej.
Jane dowiedziała się, że ma raka.
Niedługo potem Jane zmarła.
Chciałbym ci podziękować.
Wspomniałem, że straciłem żonę.
Dostałem setki listów
od osób z całego kraju, które wyraziły swoje współczucie.
Z całego serca dziękuję, że opłakujesz ją razem ze mną
i że moja żona jest też wyjątkową osobą dla ciebie.
PAMIĘCI ŻONY BOBA, JANE L. ROSS
Śmierć Jane mocno go zabolała.
Pamiętam, jak powiedział:
„Całe moje życie szlag trafił”.
Czasami, gdy masz gorszy humor, obraz będzie mroczniejszy.
Obrazy odzwierciedlają nastrój.
Bywa, że dzieje się to podświadomie.
Same jasne kolory nic nie dają.
Same ciemne również nie.
I proszę. Jak w życiu.
Czasami potrzebny jest smutek, by wiedzieć, że nadchodzą lepsze czasy.
Ja teraz na nie czekam.
Dwa, trzy tygodnie po śmierci Jane
lekarz powiedział, że mój tata ma chłoniaka nieziarniczego.
Teraz czyścimy pędzel bezwonnym rozcieńczalnikiem.
Strząśnij.
Porządnie wytrzep.
Malowanie na mokro wymaga sporo rozcieńczalnika.
Niemal w każdym odcinku uderzał pędzlem o sztalugę.
Strząśnij.
Kropelki strząśniętego rozcieńczalnika trafiały mu do nosa.
I będzie wszędzie.
Już wtedy miałem pewne zastrzeżenia.
Weź odrobinkę rozcieńczalnika na pędzel, a potem nabierz farbę.
Zawsze się zastanawiałem,
czy to nie miało nic wspólnego z chłoniakiem.
Nie jestem lekarzem, więc tylko spekuluję.
Od razu wyczyścimy obydwa.
I już.
Powiedział: „Skoro nie zostało mi dużo czasu,
będę robił jak najwięcej”.
„Show must go on”.
Nazywam się Bob Ross i witam w 26…
- W 28… - W 30. serii Joy of Painting.
I malujemy całe płótno.
Może w naszym świecie w oddali rosną sobie drzewka.
Bob był wtedy bardzo skupiony na pracy.
Chciał kręcić trzy odcinki dziennie.
Czasami kręcił nawet więcej.
Zabawmy się.
Dzisiaj możesz zaszaleć i zawirować.
W ostatnich seriach programu widać, że doskwiera mu choroba.
Wszystko zachował dla siebie.
Tak chciał.
Trochę treningu i zdziwisz się, co możesz osiągnąć.
Każdy dzień jest darem.
Na płótnie dzieje się coś nowego.
A tutaj radosne drzewko.
Może po niebie szybuje radosna chmurka.
Radośni duders.
Program jest nadawany za granicą.
Ciekawe, jak tłumaczą duders.
JAPONIA
MEKSYK
TURCJA
SZTUKA TO JĘZYK MIĘDZYNARODOWY
Ludzi na całym świecie łączy jedno.
Każdy uwielbia malować.
Wiedzieliśmy, że w chwili, gdy wspinał się na wyżyny…
51. URODZINY
…gaszono go.
Wyczyśćmy pędzel.
Myślę, że praca pozwalała mu o tym nie myśleć.
Dostaję listy od osób, które nigdy wcześniej nie malowały.
Spróbowały i im się udało.
Doświadczyły zupełnie nowego świata.
Znam wiele osób pogrążonych w smutku,
które wyszły z tego dzięki malowaniu i rysowaniu.
Bardzo ważne, żeby wyrazić się za pomocą takich symboli
i dać upust emocjom.
Nie zapomnę chwili, w której usłyszałam o chorobie Boba.
Kierownik produkcji wezwał mnie do gabinetu, zamknął drzwi
i powiedział mi, zanim poinformował ekipę.
Powiedział, że Bob ma raka. Byłam w szoku, bo Bob to ukrywał.
Nie chciał, bym o tym myślała podczas zdjęć.
Gotowe.
Moje najważniejsze osiągnięcie
to nagrywanie programu, dołączanie do ciebie
i wspólne malowanie.
Cieszę się, że byłem z tobą przez 13 lat.
OSTATNI ODCINEK, ROK 1994
Zegar na ścianie podpowiada, że pora zakończyć odcinek i tę serię.
Myślę, że Kowalscy zaczęli się wtedy martwić.
Śmierć Boba to koniec ich interesu.
BOB ROSS PRZEDSTAWIA THE JOY OF PAINTING FLOWERS
Witam. Nazywam się Annette Kowalski.
Bob Ross poprosił, bym podzieliła się radością z malowania kwiatów.
Na jednej z imprez na Florydzie pewna kobieta rzuciła na mój stół książkę.
Była to książka Annette Kowalski.
Napisano, że przez wiele lat ciężko pracowała
nad stworzeniem nowego stylu malowania.
Prawie dostałam zawału.
Annette wykorzystała moje schematy
i niemal całkowicie je skopiowała.
Użyła niemal identycznego słownictwa, co my.
Kathwren ma w swojej książce zdjęcie na fotelu.
Annette siedzi na takim samym i przyjmuję taką samą pozę.
Wszystko gotowe? Mam nadzieję.
Pociągnięcia do tyłu pod kątem.
Zakręt i pociągnięcie do tyłu pod kątem.
Annette malowała kwiaty.
Wyglądały jak te Jenkinsów.
Były bardzo podobne.
Co więcej, pędzle też wyglądały tak samo.
Od początku lat 80. sprzedawaliśmy specjalne pędzle z włosia borsuka.
Pewnego dnia wiceprezes Webera powiedział:
„Nie możecie już sprzedawać takich pędzli. Borsuki są gatunkiem zagrożonym”.
Bardzo cieszymy się z nowych pędzli Boba do malowania kwiatów.
Ale co się okazało?
W linii produktów Annette pojawiły się pędzle z włosia borsuka.
PĘDZLE Z WŁOSIA BORSUKA
Bob spędzał z Annette mnóstwo czasu.
Jak mógł nie wiedzieć?
Annette namaluje dla ciebie kwiatek.
Przekazuję jej prowadzenie programu. Do zobaczenia.
Dziękuję.
Ale co miał zrobić?
Chciała kontrolować cały rynek malarski.
Sprzedaż nam spadła, a stacje przerwały nasz program.
Zrobiła to, żebyśmy nie stanowili dla niej konkurencji.
Chciała się nas pozbyć.
Choroba taty się pogarszała.
Wiedzieliśmy, że będziemy musieli się nim zająć.
To zupełnie zmieniło moje myślenie.
„Dlaczego robił różne rzeczy?
Dlaczego chciał dla mnie tego i tego?
Dlaczego tak bardzo nalegał?”
To wielki przywilej móc przedstawić ci dumę mojego życia.
Oto mój syn Steve.
Steve, cieszę się, że jesteś z nami.
- Dzięki, tato. - Namaluj świetny obraz.
Dobrze.
Tata chciał, żebym brał udział w wielu odcinkach,
ale ja nie chciałem.
Mówił: „Chcę dla ciebie jak najlepiej”.
Chciał, żebym osiągnął większy sukces niż on.
Raz powiedział mi, że w swoim programie nie daje z siebie wszystkiego,
bo chce, żebym w przyszłości, kiedy przejmę program, miał łatwiej.
Pomyślałem: „Co?!”.
Znam urwisa, który jest o wiele lepszy w malowaniu gór.
To mój syn Steve. Gościł u nas w kilku odcinkach.
To jeden z najwspanialszych malarzy gór, jakiego znam.
Nie gościł w tej serii.
Może w następnej odwiedzi nas ponownie.
Można powiedzieć, że wybuchł między nami konflikt.
Posprzeczaliśmy się.
Chciałem zająć się swoimi rzeczami, a tata chciał, żebym robił to, co on.
Przez kilka lat prawie w ogóle nie rozmawialiśmy.
Wciąż mam to sobie za złe.
Jeśli rodzice coś komuś każą,
nie robią tego na złość.
Zależy im.
Kochają swoje dzieci i chcą dla nich jak najlepiej.
Kiedy z dnia na dzień słabł,
zaczęliśmy więcej rozmawiać.
Usiedliśmy i powiedział mi o sprawach, których dotąd nie poruszał.
Na początku…
umówili się na system głosowania.
Kiedy Jane zmarła,
stracił głos.
Jego zdanie już nie miało znaczenia.
Zaczęło to wyglądać tak, że Kowalscy robili, co chcieli,
a Bob musiał robić to, co mu każą.
Kiedy Jane zmarła,
Bob miał Kowalskim za złe,
że nie pozwalają mu być sobą.
Postanowił, że na pewno nie nakręci kolejnej serii z Kowalskimi.
Witajcie!
Bob!
Co u was?
- W porządku. - Dobrze.
Tata zawsze chciał nakręcić program dla dzieci.
Chciał, żeby nawet najmłodsi poznali świat sztuki.
Kiedy dzieci kończą 11 czy 12 lat,
negatywna krytyka ich artystycznych prób
częstokroć kończy się ich zarzuceniem.
Bob uważał, że dzieci stanowiły nieodłączną część widowni.
Czytałem świetną książeczkę.
Wiem, że cieszył się na taki program i bardzo chciał go nakręcić,
ale choroba się pogorszyła.
Miał perukę.
Kowalscy wściekli się, że wygląda na chorego.
Ale on się uparł,
że zdoła nakręcić program telewizyjny.
Walt i Annette byli przeciwni.
Mieli Boba za produkt, który wylansowali i stworzyli od zera.
Nie chcieli, żeby wiedziano o chorobie.
Kiedy tata był już bliski śmierci,
pojechałem razem z nim do Kowalskich.
Poszliśmy do sypialni i położyłem tatę w łóżku.
Annette zaczęła ze mną rozmawiać za zamkniętymi drzwiami,
żeby Bob nie usłyszał.
Powiedziała: „Poproś tatę, by to podpisał.
To umowa dotycząca pomnika, który wybudujemy dla Boba”.
UMOWA MIĘDZY BOB ROSS INC. A ROBERTEM N. ROSSEM
Dla mnie to wyglądało tak, jakby chcieli praw do jego nazwiska.
NAZWISKO BOBA I JEGO WIZERUNEK TO ZNAKI TOWAROWE BRI.
Odmówiłem, czym rozwścieczyłem Annette.
Nie chciał oddać im praw do nazwiska.
Ale to ich nie powstrzymało.
Wiedzieli, że jest bliski śmierci,
więc stali się zdesperowani.
Kłócili się o to, kto będzie miał prawa do nazwiska Boba po jego śmierci.
Działo się to codziennie przez wiele tygodni.
Lubię malowanie, bo daje mi wolność.
Tylko malując, cieszę się całkowitą wolnością.
Bob postanowił obejść problemy z Kowalskimi,
żeniąc się z pielęgniarką, którą znał od kilku miesięcy,
będąc w szpitalu.
Chciał przygotować grunt pod to,
żeby jego przyrodni brat i syn, Steve, kontynuowali jego działalność.
PRZYRODNI BRAT BOBA
Musiał być naprawdę wściekły, żeby zacząć krzyczeć.
To najlepsze w tej technice.
Można dzięki niej wyładować frustracje.
Krzyczał: „Nie oddam wam nazwiska!
Nie dostaniecie go!”.
Ostatni raz rozmawiałem z Bobem przez telefon w czerwcu 1995 roku.
Wiedział, co się dzieje.
Mówił, że nie chce mieć nic wspólnego z BRI ani z The Joy of Painting.
Powiedział: „Chcą mi ukraść nazwisko, kiedy leżę na łożu śmierci”.
Porozmawialiśmy dłużej i zaproponowałem, że przyjadę go odwiedzić.
Odpowiedział: „Nie chcę, żebyś mnie takiego oglądał.
Ważę 38 kilogramów.
Zapamiętaj mnie takiego, jakiego widziałeś ostatnio”.
Nie miał włosów.
Był chudy. Bardzo chudy.
Musieliśmy mu zwilżać usta.
Nie mógł pić.
Nie był w stanie… przełykać.
Patrzyłem, jak mój bohater się rozpada.
Robiliśmy wszystko, by zapewnić mu komfort…
ale bardzo cierpiał.
Musiałem go podtrzymać.
Powiedział:
„Jesteś taki silny”.
BOB ROSS, ARTYSTA TELEWIZYJNY 29.10.1942 – 4.07.1995
Kiedy tata zmarł,
Annette powiedziała coś, czego nigdy nie zapomnę:
„Nie cieszysz się, że to koniec?”.
Pomyślałem: „O co mnie pytasz? O to, czy cieszę się ze śmierci taty?”.
Nie rozumiałem, o co jej chodziło.
Każda sekunda, którą mógłbym spędzić…
Każda sekunda…
byłaby…
Dałbym za nią wszystko.
Kowalscy nie przyjechali na pogrzeb Boba.
Co gorsza, próbowali ukryć fakt, że się w ogóle odbył.
Nie pamiętam, kto zadzwonił.
Powiedzieli: „Bob zmarł. Nie mów nikomu.
Przyleć na Florydę następnym samolotem”.
Obłęd.
Na pogrzebie było około 30, 40 osób.
O jego śmierci dowiedziałem się z Newsweeka.
Miałem za złe firmie, że się ze mną nie skontaktowano.
Chciałbym być wtedy na pogrzebie.
Ale nie byłem.
Chcieli, by ludzie myśleli, że Bob nadal żyje.
I wiele osób tak myślało.
Do dziś muszę niektórym mówić, że odszedł.
NEW YORK TIMES, NEKROLOGI, 13.07.1995
BOB ROSS, LAT 52, MALARZ TELEWIZYJNY
Kiedy zmarł, na zawsze zmienił się
mój sposób myślenia.
To, co myślałem o życiu, śmierci i wszystkim pomiędzy.
Przeżyłem małe załamanie nerwowe.
Po śmierci Boba zastanawiałem się:
„Co teraz?”.
HOLANDIA
Zacząłem współpracę z Bob Ross Inc. w 1995 roku.
BYŁY DYREKTOR BOB ROSS INC. EUROPE
Po jego śmierci poproszono mnie, żebym przedstawił Boba Rossa Europie.
Prawa do programu kupiła niemiecka telewizja publiczna.
Przyjmowałem zamówienia na farby, pędzle i książki.
Kontaktował się ze mną Walt Kowalski,
ale nasze rozmowy o interesach były bardzo ograniczone.
Na początku pomyślałem, że skoro Bob zmarł,
Kowalscy byli pogrążeni w żałobie.
Ale zacząłem zauważać zmiany w firmie.
Stali się znacznie bardziej wymagający wobec certyfikowanych nauczycieli.
Uczniowie mówili,
że na zajęciach trzeba było chodzić na paluszkach.
Pierwszego dnia dostawali do podpisania umowę.
Uczniowie mieli podpisać tak zwane „wytyczne”,
które tak naprawdę były umową.
Nie wolno było promować innych artystów.
Można było korzystać tylko z produktów Rossa.
Mieli skrzynkę na sugestie.
Nazywałam ją „szpiegowską”.
Trzeba było zgłaszać wszelkie przypadki uczniów lub innych nauczycieli,
którzy pod jakimś względem nie przestrzegali wytycznych.
Jedną z naszych przyjaciółek
klepnięto pierwszego dnia w ramię.
Powiedzieli jej: „Spakuj farby i pędzle.
Nikomu nic nie mów i wyjdź”.
Wspominała innym uczniom, że chce przyjść na nasze zajęcia.
Zgłoszono to w skrzynce na sugestie.
Przez pięć lat mieszkałam w komunistycznym Wietnamie,
z czego trzy spędziłam w więzieniu.
Sposób prowadzenia zajęć przez BRI przypomina mi życie w komunizmie.
Mieliśmy nikomu nie ufać.
Mieli całkowitą kontrolę
i mogli działać w imieniu Boba Rossa, choć Bob nie brał w tym udziału.
Co powiedziałby o tej sytuacji Bob, gdyby żył?
Firma bezcześci jego dziedzictwo. Sami oceńcie. Kendall
Któregoś dnia chodziłem po magazynie.
Na ogromnym stole leżało mnóstwo obrazów.
Zobaczyłem mężczyznę, który używał pędzla pisarskiego
i podpisywał obraz nazwiskiem Boba Rossa.
Pomyślałem: „Zaraz.
Facet zmarł, a teraz ktoś fałszuje jego obraz.
Co się dzieje?”.
Wiele osób potrafi namalować niemal dokładne kopie obrazów Boba.
Różnice są niedostrzegalne.
Ja ich nie dostrzegam. Nikt nie dostrzega.
Różni się pewnie podpis,
ale i wtedy trudno powiedzieć.
To obraz Boba Rossa?
Tak, to obraz Boba Rossa.
Ktoś mi tak powiedział.
JEDYNA OSOBA UZNAJĄCA AUTENTYCZNOŚĆ OBRAZÓW BOBA
Rozpoznam obraz Boba Rossa.
Co pan powie na to, że jedyną osobą uprawnioną
do uznania obrazu Boba za autentyczny jest Annette Kowalski?
Pierdolenie.
Przepraszam. Bzdura.
Kiedy zobaczyłem tego mężczyznę, zaczęło do mnie docierać,
że coś tu jest bardzo nie tak.
Firma wiedziała, że są największym klientem Webera.
Walt powiedział mi: „Mam prawo do audytu firmy Martin F. Weber”.
Skontrolowali księgi rachunkowe Webera i znaleźli jakieś nieprawidłowości.
Kierownictwo BRI powiedziało:
„Wystarczy, że wykopiecie Jenkinsa.
Zamknijcie jego linię produktów, przestańcie sponsorować program
i po prostu go wywalcie”.
Mieliśmy umowę z Weberem przez 16 lat.
Byliśmy lojalni wobec Dennisa Kappa, choć zarzucili nasze warsztaty.
BYŁY WŁAŚCICIEL WEBERA
W końcu powiedzieliśmy mu:
„Wiemy, co robią Kowalscy”.
Odparł: „To kwestia interesów.
To nic osobistego”.
Dla nas takie było.
Byliśmy pionierami w dziedzinie hobbystycznego rękodzieła.
Żyjemy, oddychamy, żywimy się sztuką i śnimy o niej przez całą dobę.
Któregoś ranka straciliśmy pracę.
Umowa z Weberem
była najgorszą rzeczą, która się nam przytrafiła.
Kowalscy w ogóle nie mieli zamiaru
dzielić się radością.
Interesowały ich tylko pieniądze.
Istnieje całe mnóstwo licencjonowanych produktów Boba Rossa.
Kubki do kawy,
koszulki,
piżamy,
koce,
śniadaniówki,
puzzle,
długopisy.
Wymieniać dalej?
Bob Ross jako chia pet.
- Świetnie. - Rzuć nasiona.
Zainteresowanie wzrastało,
więc z radością wypuściliśmy nowe produkty.
Ludzie mogą na przykład codziennie pić z kubka z Bobem.
Firma cały czas powtarzała całemu światu:
„Bob Ross to, Bob Ross tamto”.
Bob zmarł. Nie brał w tym udziału.
Zależy im tylko na kontroli.
Chcą mieć wszystko na własność.
Mam tego potąd, jeśli mam być szczery.
Dzień dobry, rejestruję teraz zeznania w sprawie RSR ART LLC
przeciwko Bob Ross Inc.
Zeznaje Robert Stephen Ross.
Zeznaje Dana Jester.
Postanowiłem umieścić nazwisko na farbie i pędzlach,
ale bałem się go użyć,
bo oni uważają, że mają nazwisko Ross na własność.
Wiedziałem, że mnie pozwą.
Adwokat poradził ich uprzedzić.
Tak miało wyjść taniej, niż gdyby to oni pozwali mnie,
a lubili to robić.
Porozmawiajmy o moim kliencie, Bob Ross Inc.,
którego będę odtąd nazywać BRI.
- Czy to skrót, który jest panu znajomy? - Tak.
Czy tylko jedna osoba stoi za powstaniem RSR?
- Grupa osób. - Rozumiem. Jakich osób?
Lawrence, Steve i ja.
- Lawrence Kapp? - Tak.
BYŁY PRACOWNIK MARTIN F. WEBER CO.
Tata był właścicielem Martin F. Weber Company,
najstarszego producenta materiałów malarskich w USA.
Zeznania pana Lawrence’a Kappa.
Jak długo po pańskim dołączeniu do Martin F. Weber w 2001 roku
przedsiębiorstwo produkowało licencjonowane produkty dla BRI?
Do 2016 roku.
Czy towarzyszyły panu jakieś emocje,
kiedy dowiedział się pan o wygaśnięciu umowy?
Byłem bardzo zaniepokojony.
Pomyślałem o tym, żeby rozpocząć produkcję
pędzli i farb sygnowanych nazwiskiem Roberta Stephena Rossa.
Rozmawialiśmy ze Steve’em w lipcu 2016 roku.
Lawrence skontaktował się z nim w sprawie produkcji farb…
Powiedziano mi…
że nie mogę czegoś takiego zrobić, z powodu jego nazwiska,
chyba że miałby prawa do nazwiska i wizerunku ojca.
Rok po śmierci Boba firma Bob Ross Incorporated
pozwała zarówno trzecią żonę Boba, Lyndę Ross, jak i Jimmiego Coxa,
chcąc przede wszystkim zyskać obrazy i przedmioty Boba.
ŻONA ROSSA ZMARTWIONA PROCESEM
Pędzle, którymi malował,
paletę, której używał w programie.
Chcieli mieć obrazy, które wisiały u niego w domu.
Jak opisałby pan relacje z wujem Jimem?
Są burzliwe.
Zawsze były?
Tak, jeśli teraz o tym pomyślę.
Nigdy się nad tym nie zastanawiałem, ale tak.
Steve chciał się dowiedzieć,
czy ma prawa do nazwiska ojca.
Podczas poszukiwań powiedział:
„Rety! Nie uwierzysz, co właśnie znalazłem”.
PIERWSZA POPRAWKA DO USTANOWIENIA POWIERNICTWA
To była pierwsza poprawka do ustanowienia powiernictwa Boba Rossa.
Było tam napisane, że wujek Jim i ja posiadaliśmy niemal wszystkie prawa.
Wszystkie, których tata nie przepisał na BRI.
Ustanowił fundusz w taki sposób, bo byłem młody.
Uważał, że Jim jest ode mnie bardziej odpowiedzialny
i lepiej, żeby to on wszystkim zarządzał.
Czy pański wujek wspominał kiedyś o ugodzie, którą zawarł z BRI,
żeby rozwiązać ten spór?
Absolutnie nie. Nie.
Czy potwierdza pan, że na mocy ugody z roku 1997, którą obejrzeliśmy,
Jimmy Cox w imieniu zarządu powierniczego przepisuje uprawnienia, prawa własności,
dzieła i wszelkiego rodzaju inne aktywa firmy na BRI?
Tak wynika z tego dokumentu.
Co to jest?
Mój własny wujek przepisał na nich prawa.
Wbrew życzeniom ojca.
JIMMIE COX ODMÓWIŁ UDZIELENIA WYWIADU,
UZASADNIAJĄC TO STRACHEM PRZED POZWEM ZE STRONY KOWALSKICH.
WZAJEMNE ZRZECZENIE SIĘ ROSZCZEŃ
Kiedy w 1996 roku BRI…
JIMMIE L. COX, POWIERNIK
…pozwało spadkobierców i zarząd powierniczy,
żeby uniknąć procesu sądowego, Jimmie podpisał to, co BRI mu podsunęło.
Lynda zrobiła to samo,
przepisując wszystkie prawa na BRI.
W ugodzie wspomniano też o pewnych nagraniach.
Tata nie rozmawiał z nami na temat interesów,
bo Kowalscy byli temu przeciwni.
Ale nagrywał rozmowy telefoniczne.
Nauczyli go, jak to robić.
Wiedział, że w przyszłości wybuchnie konflikt z Kowalskimi.
PEWNE NAGRANIA DOSTARCZONO WCZEŚNIEJ BRI
O wszystkie te taśmy pozwano jego żonę,
która wzięła z nim ślub dwa miesiące przed jego śmiercią.
Pewnie się ich pozbyli,
żeby nikt nie odkrył,
co dokładnie powiedziano.
POPROSILIŚMY KOWALSKICH O UDZIAŁ W FILMIE.
W SPRAWIE FILMU DOKUMENTALNEGO
NIESTETY NIE ZAMIERZAMY SPEŁNIĆ PAŃSTWA PROŚBY.
CHRONIMY NASZĄ WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNĄ
I Z UDZIAŁEM PRAWNIKA BĘDZIEMY ZAPOBIEGAĆ JEJ NIEAUTORYZOWANEMU WYKORZYSTYWANIU.
ZALECAMY DUŻĄ OSTROŻNOŚĆ I NIENARUSZANIE PRAW BOB ROSS INC.
Chcieli dosłownie ukraść nazwisko taty.
I to zrobili.
W CZERWCU 2019 ROKU STEVE PRZEGRAŁ PROCES Z BOB ROSS, INC.
Miałem nadzieję na apelację.
Niestety zabrakło nam funduszy.
Adwokat powiedział, że 90 tysięcy zapewni wygraną apelacji.
Nie udało mi się pozyskać 90 tysięcy
i nie poszło to po naszej myśli.
Apelacja wiązała się z dodatkowymi kosztami,
których nie mogliśmy pokryć.
BOB ROSS, INC. ZATRZYMAŁO PRAWA DO NAZWISKA I WIZERUNKU BOBA ROSSA
Steve wrócił na Florydę i żył w odosobnieniu.
Nie odbierał telefonów.
Ale ostatecznie udało mi się go obudzić.
Trochę nim potrząsnąć.
Powiedziałem: „Nie marnuj życia. Wiem, że twój tata by tego nie chciał”.
Kiedy wróciłem do malowania…
zdałem sobie sprawę,
że mogę wykorzystać moje emocje
i przekuć je w coś innego.
Kowalscy zarobili miliony dolarów,
wykorzystując nazwisko i wizerunek taty.
Ale tata sprawił ludziom mnóstwo radości.
To się liczy.
Niewiarygodne, co można zrobić dużym pędzlem,
jeśli choć trochę się poćwiczy.
Nie trzeba wiele.
Piszą do nas osoby, które nigdy nie malowały
i tworzą teraz coś pięknego.
Nauczyły się tworzyć własne arcydzieła.
Co czyni wszystko wartym zachodu.
Bo ludzie to robią i osiągają olbrzymi sukces.
Dobrze.
Pierwszy krok, żeby coś osiągnąć, to wiara w samego siebie.
Ja w ciebie wierzę.
Przez dziesięć lat byłem pogrążony w depresji.
Trzy, cztery razy próbowałem się zabić.
Chciałem popełnić samobójstwo.
Któregoś dnia siedziałem w salonie i zastanawiałem się nad tym,
jak ze sobą skończyć.
W telewizji pojawił się Bob.
Wystarczy, że wyobrazisz coś sobie
i uwierzysz, że dasz radę.
Możemy zrobić wszystko, jeśli wierzymy w siebie.
Jeśli wierzysz wystarczająco mocno, wszystko jest możliwe.
Wszystko jest możliwe.
To niewiarygodne, że pojawił się Bob Ross
i tak głęboko do mnie dotarł.
Zależało mu.
Uratował mi życie. Naprawdę.
Musiałam pojechać na pogotowie,
bo miałam komplikacje ciążowe.
Nerki i wątroba przestały funkcjonować.
Jedynym, co mogli zrobić,
było przerwanie ciąży.
To była trudna…
Trudno mi było się z tym pogodzić.
Kiedy włączyłam telewizor, trafiłam na Boba Rossa.
Malujesz obraz i decydujesz, co sprawia ci radość.
To twój świat.
Nic nie jest tu dobre ani złe, gdy czujesz radość, nikogo nie krzywdząc.
Bob sprawił,
że na nowo w środku odżyłam.
Nie wiedziałam, że mogę czuć taką radość, malując.
Za malowaniem Boba Rossa kryło się właśnie to.
Chodziło o to, by ludzie poczuli, że są wartościowi.
Że są na tym świecie ważni.
Pięknie, Steve. Przepięknie.
Skurczybyk świetnie maluje.
Muszę uważać, bo to on będzie w telewizji, a ja w domu.
Myślę, że tata nie zdawał sobie sprawy, jak wielki miał wpływ na ludzi.
Nawet na samym końcu, kiedy wzrosła jego popularność.
Nigdy nie dotarło do niego to, jak bardzo był kochany.
Trudno powiedzieć, na czym polegał urok Boba.
Miał coś wspólnego z jego talentem,
z jego głosem
i sposobem, w jaki rozmawiał z ludźmi.
Wywarł ogromny wpływ na wszystkich,
którzy go poznali.
Pamięć o Bobie jest żywa w nas wszystkich, a jego dziedzictwo przetrwało
dzięki wszystkim jego fanom.
Przed śmiercią powiedział, że chciał, by ludzie go zapamiętali,
ale żeby nie byli smutni.
Wszyscy tęsknimy, tato.
Wszyscy.
Kiedyś zapytałem, co chce światu udowodnić.
Odpowiedział:
„To, co robimy tu i teraz, ludzie będą pamiętać już zawsze”.
Biblioteki co tydzień odwiedzają osoby, które pragną tworzyć.
Malowaliśmy jak Bob Ross,
oglądając Boba Rossa
w przebraniu Boba Rossa.
- Znacie Boba Rossa? - Tak!
Jest jak przyjaciel.
Patrzcie.
Tak jak on.
Czy Bob prowadził terapię sztuką?
Oglądanie go jest bardzo relaksujące.
Witaj. Cieszę się, że do mnie dołączyłeś.
A tutaj namalujemy radosny krzaczek.
Jestem Bobem Rossem!
Trzymamy się tych samych kolorów.
Zamiast odrywać szpachelkę od płótna, rób o tak, kierując w dół.
A potem pochyl.
Trudno wytykać ludziom błędy.
Może trudniej pogodzić się z tym,
że przydarzył się nam szczęśliwy wypadek.
Często zastanawiałem się,
czy to właśnie nie błędy uczą więcej niż sukcesy.
Nie zwracamy uwagi na sukces.
Ale kiedy popełnimy błąd,
„szczęśliwy wypadek”, jak mawiał Bob,
nagle uczymy się różnych sposobów jego naprawiania,
a poprzez tę naukę zaczynamy się na nowo rozwijać.
Co sądzisz o tym obrazie?
Całkiem niezły.
Świetnie.
Mam nadzieję, że wszystkim podobało się, jak malujesz tak piękny obraz.
W imieniu wszystkich nas życzę każdemu z was miłego malowania.
Z Bogiem.
W imieniu syna, Steve’a, dziękuję, że byłeś z nami.
Do zobaczenia.
DZIŚ STEVE I DANA NADAL UCZĄ MALOWANIA
W CAŁYCH STANACH ZJEDNOCZONYCH.
BOB ROSS, INC. SKONTAKTOWAŁO SIĘ Z AUTORAMI FILMU PO JEGO UKOŃCZENIU.
KOWALSCY ZAPRZECZAJĄ, ŻE ICH RELACJA Z BOBEM ROSSEM ULEGŁA ROZŁAMOWI.
ZAPRZECZAJĄ TEŻ POGŁOSKOM O ROMANSIE ANNETTE I BOBA.
KOWALSCY WCIĄŻ PROWADZĄ BOB ROSS, INC.,
KTÓRE CO ROKU PRZYNOSI MILIONY DOLARÓW Z LICENCJONOWANIA WIZERUNKU BOBA.
MIMO INTENCJI BOBA STEVE NIE OTRZYMAŁ DOTĄD ŻADNYCH ZYSKÓW.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz