Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎บ็อบ รอสส์เคยวาดภาพทิวทัศน์ใน 26 นาที
‎สั้นกว่าความยาวของตอนหนึ่งของ ‎รายการทีวียอดนิยมของเขานิดหน่อย
‎รายการนี้ชื่อ "เดอะจอยออฟเพนติ้ง"
‎สวัสดีครับ ผมบ็อบ รอสส์
‎ถ้าคุณเพิ่งเปิดดูครั้งแรก
‎ผมขอเชิญให้คุณไปซื้อแปรงทาสีกับสี
‎แล้วมาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแสนผ่อนคลาย ‎สนุกไปกับงานชิ้นเอกของธรรมชาติ
‎ผมคิดว่าในบางครั้งของชีวิตเรา
‎ต่างก็อยากวาดภาพ
‎ผมคิดว่ามีศิลปินซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของพวกเราทุกคน
‎ที่นี่เราจะแสดงวิธีพาศิลปินคนนั้นออกมา
‎เมื่อคุณวาดภาพแบบนี้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
‎คุณจะเริ่มเห็นสิ่งต่างๆ ในภาพวาดของคุณ
‎เมื่อคุณเห็นสิ่งเหล่านี้ จงใช้ประโยชน์จากมัน
‎ใช้ประโยชน์จากพวกมัน ใช้พวกมัน ‎มันเหมือนกับของขวัญ
‎ใช้พวกมันเลย
‎ผมถึงได้วาดรูปไง
‎เพราะผมสร้างโลกในแบบที่ต้องการได้
‎และผมทำให้โลกนี้มีความสุขได้อย่างที่ต้องการ
‎ให้ตาย ถ้าอยากเห็นสิ่งไม่ดี ก็ไปดูข่าวสิ
‎นี่ใครกัน
‎นี่คือบ็อบ รอสส์
‎จิตรกรที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล
‎นี่คือคนที่สร้างเวทมนตร์มากมาย ‎ในครึ่งชั่วโมงที่ช่องพีบีเอสทุกสัปดาห์
‎บ็อบ รอสส์วาดรูปนี้ครับ
‎เยี่ยมไปเลยใช่ไหม
‎ใช่
‎วันนี้ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จักสตีฟ ลูกชายผม
‎- สตีฟ ดีใจที่ลูกอยู่กับเรา ‎- ขอบคุณครับ พ่อ
‎ผมอยากเผยแพร่เรื่องนี้มาตลอดหลายปี
‎ใช่ นานแล้ว
‎ที่ผ่านมามีวันที่ยากลำบาก ไม่ต้องสงสัยเลย
‎ขอบอกเลยว่า ‎จิตรกรวาดภาพภูเขาที่เก่งที่สุดในเทคนิคนี้
‎น่าจะเป็นลูกชายผม สตีฟ
‎ไอ้หนู ร้ายจริงๆ
‎เขาวาดภาพภูเขาเก่งมาก
‎เราอาจให้เขามาประจำก่อนที่ซีซั่นนี้จะจบนะ
‎แน่นอนว่าบ็อบไม่เคยบอกใคร… ในเรื่องนี้เลย
‎เขามักจะ…
‎ไม่พูดอะไร…
‎ในเรื่องทั้งหมดนี้
‎มันคงยากที่จะให้คนมาสัมภาษณ์เพื่อหนังเรื่องนี้นะ
‎ผมไม่มีข้อกังขาเลย
‎สิ่งที่พวกเขาทำมันน่าอับอาย
‎และทุกคนควรได้รู้
‎พวกเขาควรได้รู้
‎บนผืนผ้าใบนี้ ผมมีพลังเต็มที่
‎ผมสามารถหนีไปบนผืนผ้าใบนี้
‎และสร้างภาพลวงตาที่ผมต้องการได้เสมอ
‎และนี่คือเรจิส ฟิลบินกับแคธี่ ลี กิฟฟอร์ด
‎สวัสดีค่ะ ทุกคน ไงคะ รีจ
‎สวัสดีครับ ดีใจที่ได้เจอ ‎วันอังคารที่ 3 ธันวาคมปี 1991
‎ผมแค่กำลังมองไปที่บ็อบ รอสส์
‎ผมนึกว่าบ็อบจะวาดภาพเหมือนของเรา
‎บ็อบมองเรา แต่เขากลับวาดภาพภูเขา
‎เขามีชื่อเสียงด้านภาพทิวทัศน์น่ะ รีจ
‎- บ็อบ คุณวาดภาพคนไหมคะ ‎- ไม่ค่อยดีเท่าไร
‎- ส่วนใหญ่ผมจะวาดต้นไม้กับพุ่มไม้ ‎- ค่ะ คุณวาดพุ่มไม้และต้นไม้ได้ดี
‎ออกมาจากในหัวเหรอ บ็อบ
‎ใช่ ผมเคยอยู่ที่อะแลสกาประมาณ 12 ปี ‎ฉากของผมเลยมาจากอะแลสกา
‎(สตีฟ รอสส์ ‎ลูกชายของบ็อบ)
‎รู้สึกยังไงบ้างครับ
‎เหนื่อย
‎(บ็อบ รอสส์ ‎สีน้ำมันสีลิควิดไวต์)
‎(บ็อบ รอสส์ ‎แฮปปี้ลิตเติลทรีมินต์)
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นนานมาแล้ว
‎ผมพยายามจะรื้อฟื้นความทรงจำ
‎พ่อผมเริ่ม
‎วาดกระทะร่อนทองเก่าๆ กับแม่ผม
‎(วิกกี้ รอสส์)
‎ตอนเราเจอกัน เขาชอบวาดรูปค่ะ
‎บางครั้งเขาก็วาดรูปจนถึงตีสอง
‎และต้องไปทำงานตอนแปดโมง
‎(ปี 1965)
‎บ็อบเคยเป็นทหารอากาศ
‎เขาถูกส่งไปที่อะแลสกา
‎เราแต่งงานกัน
‎แล้วสองสามเดือนต่อมา
‎ฉันก็ตั้งท้องสตีฟ
‎บ็อบรักป่า สัตว์ ต้นไม้
‎เขารักมันจริงๆ ค่ะ
‎ผมมองธรรมชาติมากมาย
‎และถ้าการวาดภาพไม่ได้สอนอะไรเลย
‎มันจะสอนให้คุณมองธรรมชาติ ‎ด้วยสายตาที่แตกต่างไป
‎(ศิลปินอะแลสกาทำงาน… ด้วยสีน้ำมันและผ้าใบ)
‎บ็อบเชื่อในการทำสิ่งที่คุ้มค่า
‎สิ่งที่เขาชอบ
‎สิ่งสำคัญที่สุดคือการวาดภาพ
‎นี่เขาทำอะไรอยู่ เริ่มวาดภาพใหม่เหรอ
‎เขาวาดจะเสร็จแล้ว
‎ภายใน 30 นาที เขาจะวาดภาพให้เสร็จ
‎นั่นฉากหลังเหรอ ‎คุณวาดฉากหลังก่อนเหรอ
‎ครับ เราจะใช้แปรงเล็กๆ ขนาดสองนิ้วนี้
‎ลงฉากหลังเล็กๆ นี้ครับ
‎- ค่ะ ‎- เขามีความสุขดีนะ บ็อบคนนั้น
‎- ผมจะสอนวิธีแก้ให้ ‎- มีความสุขจริงๆ นี่ บ็อบ
‎ผมจ่ายให้สองเท่า ‎ถ้าคุณยอมให้เราตัดผมในเดือนกุมภาพันธ์
‎โลกกำลังสงสัยว่าผมนั่นดัดหรือเปล่า
‎- ไม่เหรอ ผมธรรมชาติเหรอ ‎- คุณจะบอกความลับผมเหรอ
‎หลายคนใช้เงินเยอะมากเพื่อทำผมแบบนั้นนะ
‎พระเจ้ามอบมันให้คุณใช่ไหม
‎พระเจ้ากับช่างทำผมน่ะ
‎เขาสนใจเรื่องทรงผมมาตลอด
‎เขาชอบลองทำผมทรงใหม่ๆ
‎อย่างที่เราเห็นทรงแอโฟรในทีวี
‎แอโฟรไม่ใช่ของจริง
‎มันคือการดัดผม และบ็อบชอบเรียกมันว่า
‎การขดสปริงใหม่ทุกสองสามเดือน
‎และแน่นอนผมจำภาพเขาวาดภาพได้
‎ทุกวันผมจะอ้าปากค้าง
‎ได้เห็นผลงานศิลปะชิ้นเอกที่มาจากไหนก็ไม่รู้
‎ไง
‎คุณอยาก… เริ่มจากด้านหลังแล้วกันครับ
‎- ได้สิ ‎- เราจะเดินไปด้านหลัง
‎พาเราไปชมสตูดิโอเก่าหน่อย
‎- เราจะไปดูกันว่าความสุขเริ่มต้นที่ไหน ‎- ไปเลยครับ
‎ผมเจอกับบ็อบครั้งแรกคือเมื่อ 42 ปีก่อน
‎เขาตัดสินใจเรียนวาดภาพจากผม
‎สำหรับการบ้านชิ้นแรก
‎ผมแค่ขอให้พวกเขาวาดภาพสิ่งที่รักมากที่สุด
‎ผมรู้ในทันทีว่าเขาเป็นจิตรกรฝีมือฉกาจ
‎ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ผมไม่อยากทำเอาซะเลย
‎คือเสนอความคิดที่ว่าผมเป็นครูของบ็อบ
‎นักเรียนหลายคนจะวางแปรงทาสี
‎และมาดูว่าบ็อบวาดอะไรอยู่
‎และรู้ไหม เขาชอบให้มีคนดู
‎ชอบมาตลอด
‎พ่อผมเริ่มจากการวาดรูปแบบดั้งเดิม
‎แต่เขาก็เบื่อ
‎พ่อผมเป็นคนประเภทที่ ‎เขาจะทำโปรเจกต์หนึ่ง
‎แต่ในหัวของเขา
‎เขาจะทำโปรเจกต์ต่อไปได้ครึ่งทางแล้ว
‎ไปพร้อมๆ กัน
‎เขามีแผนการต่างๆ มากมาย
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่ในหัวเขา
‎ไม่ใช่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนั้น
‎พ่อแม่ผมมีความสัมพันธ์ที่สั่นคลอน
‎ในที่สุดก็หย่ากัน
‎ตอนนั้นเราอยู่ในสโปเคน วอชิงตัน
‎แล้วเขาก็เจอเจน ซานาร์เดลลี่
‎(ปี 1977)
‎เธอเคยเป็นเลขาของ ‎ผู้บัญชาการฐานทัพอากาศที่เราเคยอยู่
‎เธอรักพ่อผมหัวปักหัวปำ
‎และแน่นอนว่าเขาก็รักเธอมาก
‎แต่พ่อมักจะคิดถึงภาพวาดชิ้นต่อไปอยู่เสมอ
‎(มหัศจรรย์ภาพสีน้ำมัน ซีซั่นสาม)
‎ฮูเร่! นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
‎ผมต้องเอาตัวเองไปอยู่ในฟองสบู่นั่น
‎บ็อบเห็นวิดีโอของวิลเลียม อเล็กซานเดอร์
‎และเขาสนใจในสิ่งที่วิลเลียมทำมาก
‎มันเกือบทำให้ผมโกรธ ‎ในครั้งแรกที่ผมเห็นอเล็กซานเดอร์ในทีวี
‎ที่เขาสามารถวาดสิ่งที่ผมต้องวาดหลายวัน ‎ได้ในแค่ไม่กี่นาที
‎มันต้องเร็วนะ อย่าเสียเวลาเป็นชั่วโมง
‎รายละเอียดเยอะเกินไป
‎คนที่ไม่วาดภาพ
‎จะคิดว่าหมอนั่นใช้เวลาทั้งปีวาดภาพนั้น
‎ภาพสีน้ำมันอาจใช้เวลาหลายวัน ‎หลายเดือนหรือหลายปี
‎แต่บิล อเล็กซานเดอร์เร่งความเร็วทุกอย่าง ‎ด้วยเทคนิคเปียกบนเปียก
‎ก่อนอื่นผมจะลงสีเมจิกไวต์
‎ปกติเขาจะเตรียมผ้าใบด้วยเจสโซ ‎สีขาว สีเทาหรือสีดำ
‎แตะๆ สีปรัสเซียนบลู
‎เห็นไหม สีไม่มากเกินไป
‎แล้วเขาก็เอาสีน้ำมันมาทาทับ
‎ชื่อที่ถูกต้องของมันคือ ‎"อัลลาพรีม่า" ความพยายามครั้งแรก
‎มันช่วยให้ทำบางอย่าง ‎ที่คุณไม่สามารถทำได้ด้วยสีแห้ง
‎ในช่วงกลางศตวรรษที่ 15 ‎มันถูกนำมาใช้กับเส้นผมและผ้าบางชนิด
‎เพื่อให้ได้สัมผัสและการเคลื่อนไหว
‎ตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดของอัลลาพรีม่า ‎คือศิลปะอิมเพรสชันนิสม์
‎ดังนั้นอัลลาพรีม่าเป็นการคิดค้นที่เก่าแก่มากค่ะ
‎บ็อบบอกว่า "ผมอยากเจอชายคนนี้จริงๆ"
‎เขาเบื่อชีวิตแบบทหารแล้ว
‎เขาแค่อยากวาดรูป
‎ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ‎ที่จะเชิญวิลเลียม อเล็กซานเดอร์
‎มาที่สตูดิโอของเธอเพื่อเวิร์กช็อป
‎บ็อบกับวิลเลียมเข้ากันได้ดีมาก
‎ผมเห็นอเล็กซานเดอร์ทางทีวี
‎และเหมือนคนอื่นๆ อีกหลายล้านคน ‎ผมชื่นชมเขา
‎และผมใช้เวลาหนึ่งปีกว่าจะได้เจอเขา
‎ผมเรียนกับบิล ‎และพอผมปลดประจำการจากกองทัพ
‎พวกเขาเสนอตำแหน่งให้ผม ‎ที่แมจิกอาร์ตคอมปะนี
‎เป็นครูเดินสายสอนศิลปะ
‎(บ็อบ รอสส์ ครูสอนศิลปะสุดแฮปปี้)
‎เขาสอนอยู่ทั่วชายฝั่งตะวันออก
‎ขายสี ผ้าใบและแปรงทาสี
‎ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของโครงการนี้มาตลอด
‎(บ็อบ รอสส์ ‎ฟลอริดา)
‎ผมเจอบ็อบ รอสส์ที่มันซี่มอลล์เมื่อปี 1982
‎และเขากำลังสาธิตการวาดภาพอยู่ที่นั่น
‎ผมชอบเขาเพราะผมวาดรูปอยู่แล้ว
‎เรามีอะไรเหมือนกันมาก ‎จนเรากลายเป็นเพื่อนกัน
‎มีผู้หญิงผมขาวอยู่ที่นั่นกับเขา
‎เธอคอยช่วยขายภาพวาด
‎หลังจากนั้นผมก็รู้ว่า ‎นั่นคือแอนเน็ตต์ โควัลสกี้
‎ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จักกับหุ้นส่วน ‎และเพื่อนเก่าของผม แอนเน็ตต์ โควัลสกี้
‎- แอนเน็ตต์ ขอต้อนรับสู่รายการ ‎- ขอบใจ บ็อบ
‎พ่อผมเจอพวกโควัลสกี้ผ่านทางแอนเน็ตต์
‎ที่มาลงเรียนวาดภาพกับบิล อเล็กซานเดอร์
‎แอนเน็ตต์เป็นศิลปินฝีมือดีอยู่แล้ว
‎บิลไม่มีชั้นเรียนว่างแล้ว
‎แต่เธอพบว่ามีลูกศิษย์ของบิล อเล็กซานเดอร์
‎ที่ชื่อบ็อบ รอสส์
‎(ปี 1982)
‎เธอกำลังตามหาบางอย่าง ‎และเจอมันในตัวบ็อบ รอสส์
‎มันไม่ใช่แค่ภาพวาด ‎แต่มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
‎เธอรู้สึกมีพลังและได้รับแรงบันดาลใจจากบ็อบ
‎ฉันเสียลูกชายไปและฉันเสียใจมาก
‎ฉันสิ้นหวังค่ะ
‎ทำได้แค่นอนบนโซฟาและดูทีวี
‎ผมคิดว่าเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล ‎เพราะการตายของลูกชายเธอ
‎แอนเน็ตต์ต้องการบางอย่าง ‎เพื่อรักษาอาการซึมเศร้า
‎ฉันโทรหาบ็อบแล้วบอกว่า ‎"ฉันไม่รู้ว่าคุณมีอะไรนะ
‎แต่ฉันคิดว่าเราควรจะทำกำไรจากมัน"
‎(ข้อตกลงเป็นหุ้นส่วน)
‎เธอพาเขากลับบ้านไปหาวอลต์แล้วบอกว่า ‎"นี่ ชายคนนี้มีเวทมนตร์"
‎"เราน่าจะลองทำธุรกิจบางอย่างกับเขานะ"
‎ผมไม่คิดว่า ‎บ็อบจะเข้าใจอนาคตของเขาในตอนนั้น
‎เขาแค่ไม่ได้มองเงินเป็นหลัก
‎แต่พวกโควัลสกี้มอง
‎พวกโควัลสกี้สนับสนุนให้บ็อบเปิดบริษัทเอง
‎และพวกเขาพร้อมลงทุนในกิจการของเขา
‎ซึ่งในหลายๆ ด้านก็มีต้นแบบ ‎มาจากสิ่งที่เขาทำกับบิล อเล็กซานเดอร์
‎อย่างเวิร์กช็อปการสอน
‎พวกโควัลสกี้มอบอาชีพใหม่ให้เขา
‎ชีวิตใหม่ของเขาจริงๆ
‎นั่นมันก่อนที่จะมีใครรู้จักบ็อบ รอสส์
‎พวกเขาคงพูดว่า "บ็อบ รอสส์นี่ใคร"
‎วันหนึ่งเขาบอกว่า ‎"นายอยากไปชิคาโกกับฉันไหม"
‎"ฉันคิดว่าจะมีคลาสใหญ่ ‎คงต้องการคนช่วยน่ะ"
‎เราไปที่ชิคาโก ทายสิว่ามีคนมากี่คน
‎(ยกเลิกงานสัมมนาภาพวาดรอสส์)
‎เพื่อประหยัดเงินและเพื่อรักษาธุรกิจไว้
‎และให้ทุกคนได้มีงานทำ ‎เราย้ายไปอยู่กับพวกโควัลสกี้
‎ไม่รู้สิ สักปีครึ่ง สองปีได้
‎ซึ่งน่าสนใจซะเหลือเกิน
‎วอลต์กับเจนดูแลงานบริหารทั้งหมด
‎มีสามีภรรยาสองคู่
‎แต่สามีคนหนึ่งทำงานกับภรรยาอีกคน
‎แล้วก็สลับกัน
‎เราได้รู้จักพวกเขามากขึ้น
‎ถ้ามีอะไรที่ต้องพูดกันในครอบครัว
‎พวกเขาจะแยกตัวไปอีกห้อง
‎และคุยกันโดยที่ไม่ให้คนอื่นได้ยิน
‎(ความลับ)
‎ตอนนั้นวอลเตอร์เพิ่งวางมือจากซีไอเอ
‎(โครงการทบทวนประวัติศาสตร์ซีไอเอ)
‎เหมือนคนอื่นๆ ที่วางมือจากรัฐบาล
‎เขาจะใช้เส้นสายของรัฐบาลก่อน
‎เพื่อให้ธุรกิจประสบความสำเร็จ
‎พวกโควัลสกี้บันทึกการโทร ‎เรื่องธุรกิจของพวกเขาทุกครั้ง
‎ด้วยตัวบันทึกที่อยู่ด้านหลังโทรศัพท์
‎ซึ่งผมคิดเสมอว่ามันแปลก
‎บางครั้งผมก็แค่สงสัยว่ามันจะเป็นยังไง
‎ถ้าเขาไม่ได้ข้องเกี่ยวกับแอนเน็ตต์และวอลเตอร์
‎นั่นอาจจะดีกว่ากับเขา ไม่รู้สิ
‎นั่นเป็นหนึ่งในคำถามที่ไม่มีคำตอบ
‎โปรดบันทึกเสียงคุณเมื่อได้ยินสัญญาณ
‎พอบันทึกเสร็จแล้ว ก็วางสายได้
‎ใช่ นี่เดน่า เจสเตอร์โทรกลับมา
‎ไว้โทรกลับหาผมนะ
‎ขอบคุณ บาย
‎มีหลายคนกลับคำจากที่ตกลงว่าจะให้สัมภาษณ์
‎เพราะกลัวพวกโควัลสกี้
‎พวกโควัลสกี้ขึ้นชื่อเรื่องการฟ้องร้องคน
‎พวกเขาเลยกลัวกัน
‎(คนที่รู้จักและเคยทำงานกับบ็อบกว่าสิบคน)
‎(ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในหนังเรื่องนี้ ‎เพราะกังวลเรื่องการโต้กลับทางกฎหมาย)
‎โอเค อีกห้า สี่…
‎ขอมอบแปรงทาสีอันทรงพลัง ‎ให้กับผู้ยิ่งใหญ่ของเรา บ็อบ
‎(ปี 1982)
‎ขอบคุณครับ บิล
‎เรามีการ์ดมากมายที่ขอให้จัดคลาสในพื้นที่นี้
‎จนเราตัดสินใจจะจัดที่นี่
‎และเราจะมีการสอนในอนาคตอันใกล้นี้
‎เราจะสร้างจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่กัน
‎พ่อแม่ฉันตัดสินใจทำสปอตโฆษณาเล็กๆ
‎ขณะที่บ็อบกำลังวาดภาพ
‎ผู้จัดการสถานีเดินผ่านมาและบอกว่า
‎"สิ่งที่หมอนั่นทำมันน่าทึ่งมาก ‎มาทำรายการกับเขากันเถอะ"
‎โดยที่รู้ว่าบิล อเล็กซานเดอร์ทำอะไรได้
‎ผ่านรายการของเขา
‎พวกโควัลสกี้คิดว่านั่นอาจเป็นวิธี
‎ในการสร้างผู้ชมใหม่ๆ
‎ซึ่งจะเป็นแรงผลักดันให้ผู้คนไปที่เวิร์กช็อป
‎มันเป็นจุดเริ่มต้นที่เล็กมาก ‎ซึ่งไม่ได้มีความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ
‎จนมาเป็นรายการที่มีความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ
‎เราอยู่ในบ้านเก่าๆ ‎และเราถ่ายทำในห้องนั่งเล่น
‎นั่นคือเหตุผลที่มีม่านสีดำ ‎เพราะว่าเราปิดเตาผิงไว้
‎แล้วอุปกรณ์ตัดต่อก็อยู่ในครัว
‎เราเริ่มต้นด้วยภาพในหัวใจ ‎และวาดมันลงบนผืนผ้าใบ
‎และเรามาที่นี่เพื่อสอนให้คุณทำได้ด้วย
‎งั้นก็ลงมือเลย มาวาดรูปกันเลย
‎เขาถ่ายรายการสามตอนในวันเดียว
‎ซึ่งเป็นงานที่หนักมาก
‎การวาดภาพใน 28 นาที
‎และตกแต่งภูมิทัศน์ทั้งหมดก็ยากพอแล้ว
‎แต่นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎มันมีทั้ง "หันจานสีมาทางนี้"
‎หรือ "คุณเหลือเวลาแค่นี้"
‎หรือ "โอ๊ะ ภาพวาดตัวอย่าง ‎หลุดออกจากขาตั้งกลางคัน"
‎"ผมไม่รู้จะทำยังไง มันหน้าคว่ำไปแล้ว"
‎และ "ผมจะไปไหนต่อ"
‎นี่คือผลงานของคุณ
‎คุณจะทำอะไรก็ได้ที่คุณอยากทำ
‎แต่เขาก็เก่งขึ้น
‎ตื่นเต้นหรือยัง ‎พร้อมจะวาดรูปไปกับเราหรือยัง
‎คุณทำได้นะ
‎(ออริจินัลดับเบิลยูไอพีบีสตูดิโอ ‎มันซี่ อินเดียนา)
‎มองจากมุมนี้ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎มันผ่านมาหลายปีแล้ว
‎นี่อาจเป็นสถานที่แรกที่พวกเขาถ่ายทำ ‎และสถานที่ที่ผมอยู่
‎ดูต่างจากที่นี่นิดหน่อย
‎ดูนั่นสิ
‎ใช่ พวกเขามีของของบ็อบ รอสส์ทุกรูปแบบ
‎นี่คือพื้นที่สตูดิโอ
‎เราเลยอยากชวนคนมาฉลองให้บ็อบ
‎ตรงนี้เรามีตัวเอ็กซ์บนพื้น
‎ซึ่งเราค่อนข้างมั่นใจว่าขาตั้งอยู่ตรงนี้
‎เรารู้ว่ามันถูกย้ายไปมาทั่วห้อง
‎ผู้คนมักจะพูดว่า "ฉันวาดเส้นตรงไม่ได้"
‎"ฉันไม่มีพรสวรรค์ ‎ที่จะทำแบบที่คุณทำอยู่นะ บ็อบ"
‎นั่นมันไร้สาระ
‎พรสวรรค์ก็คือการฝึกฝน
‎พูดอีกอย่างก็คือ ‎อะไรก็ตามที่คุณเต็มใจจะฝึก คุณทำได้
‎และนี่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
‎ในซีซั่นที่สอง เขาถอดแว่นออก
‎และเขามั่นใจมากว่า
‎มันอาจจะดีกว่าที่เขาคิดด้วยซ้ำ
‎ฉันทำจอยออฟเพนติ้งมาตั้งแต่แรก
‎ฉันคิดว่า "ว้าว นี่จะต้องสนุกมากแน่ๆ"
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันชอบที่สุดในการผลิต ‎การกำกับน่ะ
‎ฉันชอบสั่งคนอื่นว่าต้องทำอะไร
‎ตอนแรกเขาจะมีภาพวาดอยู่ข้างๆ
‎เราเลยรู้ว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
‎แต่สุดท้ายเขาก็เอามันออกไป ‎และจำมันไว้แทน
‎เราเหลือแค่ประมาณหนึ่งนาที
‎แต่ทุกครั้งที่ฉันให้สัญญาณสองนาทีกับเขา
‎"ถึงเวลาของต้นไม้ใหญ่แล้ว"
‎และฉันขอบอกเลย จากการถ่ายทุกครั้ง
‎ฉันประหม่าทุกครั้ง ‎เพราะไม่แน่ใจว่าเขาจะวาดเสร็จไหม
‎โอเค พร้อมไหม ‎นี่คือบททดสอบความกล้า ครั้งใหญ่เลย
‎ตรงนี้
‎แต่นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันสนุก ‎กล้าหาญไว้ ลองเสี่ยงดู
‎เอาล่ะ นี่คือบททดสอบความกล้าของคุณ
‎ตรงนี้น่าจะมีต้นไม้ใหญ่นะ
‎และด้วยการใส่ต้นไม้ลงไป มันทำสองอย่าง
‎มันทำให้ผู้กำกับผมคลั่ง นั่นคืออย่างแรก
‎แต่อย่างที่สองคือมันผลักทุกอย่างกลับไป
‎มันให้มุมมองมากกว่า
‎เหมือนเวทมนตร์เลยค่ะ
‎กับบ็อบ รอสส์ เวลาที่บางอย่างไม่เป็นอย่างใจ
‎ส่วนใหญ่แล้วเขาจะทำสิ่งที่ครูดีๆ ทำกัน
‎รับมือกับมันอย่างมีสติ
‎ขั้นตอนต่อไปก็คือการแก้ไข
‎ไง ดีใจที่วันนี้คุณมานะ ‎คุณจับได้เลยว่าผมอู้อยู่
‎ผมได้รับการ์ดและจดหมายมากมาย ‎จากคนทั่วประเทศว่า
‎"ฉันควรทำยังไงดี ถ้ากำลังวาดรูป
‎แล้วเกิดไม่ชอบมัน"
‎ผมก็ตอบซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า
‎"เราไม่ได้ทำผิดพลาด เรามีอุบัติเหตุแห่งสุข"
‎และเขาเอาชนะความคิดนี้ได้
‎ที่ว่าคุณต้องมีพรสวรรค์ เกิดมาพร้อมพรสวรรค์
‎พระเจ้าประทานมาให้…
‎(วอลต์ โควัลสกี้)
‎ถึงจะวาดภาพได้ และมันผิดถนัดเลย
‎เขาเชื่อว่าทุกคนสามารถสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ได้
‎ผมเพิ่งทำการสาธิตในห้างไป
‎และมีชายคนหนึ่งมาหาผมและพูดว่า
‎"บ็อบ ผมคงวาดภาพไม่ได้เพราะผมตาบอดสี"
‎"ทุกอย่างที่ผมเห็นเป็นสีเทา"
‎ผมคิดว่าวันนี้เราจะวาดภาพสีเทากัน ‎เพื่อให้เห็นว่าใครๆ ก็วาดภาพได้
‎มันแสดงถึงจิตใจที่ดีงามของบ็อบ ‎ว่าเขาพร้อมจะทำแบบนั้น
‎ไม่ยักรู้ว่าคุณมีพลังมากขนาดนี้ใช่ไหม
‎คุณทำได้จริงๆ
‎สามารถเคลื่อนย้ายภูเขา ต้นไม้ แม่น้ำได้
‎เราจะเริ่ม ด้วยสีมิดไนต์แบล็กนิดหน่อย
‎ในโลกของเราอาจมีเมฆก้อนเล็กๆ อยู่บนนี้
‎ตอนเราเด็กๆ จิม น้องชายผมกับผม
‎เราเคยนอนเล่นกันในทุ่ง
‎แล้วมองขึ้นไปที่ก้อนเมฆ ‎และเห็นรูปร่างประหลาดๆ
‎ผมว่าคุณก็ทำ ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่
‎บ็อบที่คุณเห็นในทีวี ‎ใกล้เคียงกับทัศนคติจริงๆ ของเขามาก
‎ในเรื่องธรรมชาติและทุกอย่าง
‎วันนี้ผมมีแขกสองคนที่อยากแนะนำให้รู้จัก
‎นี่คือนกกางเขนน้อยสองตัว ‎พวกมันเป็นเจ้าตัวน้อยที่น่ารักที่สุด
‎นี่ จะทำอะไรน่ะ หา
‎เขารักธรรมชาติ
‎เขาพายเรือแคนูและออกไปกลางทะเลสาบ
‎เขาจะตกปลานิดหน่อย ‎แต่เขาจะปล่อยกลับไปเสมอ
‎เขาไม่เก็บปลาพวกนั้นไว้
‎เขาเคยบอกว่าเขาล่าสัตว์ด้วยกล้อง
‎นี่คือพีพอด พีพอดเจ้ากระรอกกระเป๋า
‎มันตกลงมาจากต้นไม้ ‎และมีผู้หญิงแสนดีพามันมาหาผม
‎และถามว่าผมจะดูแลมัน ‎จนกว่ามันจะโตพอที่จะคืนสู่ธรรมชาติได้ไหม
‎ถ้าเขาเห็นสัตว์บาดเจ็บ ‎เขาจะทำทุกอย่างเพื่อช่วย
‎สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็น ‎ตอนที่เดินทางไปทั่วประเทศ
‎เพื่อทำการสาธิตและการสอน…
‎คนวาดรูปมีแต่คนน่ารักๆ
‎คนวาดรูปทุกคนที่ผมเคยเจอ ‎พวกเขาเป็นคนดีมาก
‎หลังจากรายการเริ่มต้น ‎ทุกเวิร์กช็อปก็คนแน่นเอี้ยด
‎เพราะมีคนมากมายอยากเป็นครูสอน
‎เขาเลยตัดสินใจทำการฝึกครู
‎ผมเห็นว่าพวกคุณส่วนใหญ่ทำไปแล้ว
‎ทาสีลิควิดไวต์เป็นชั้นบางๆ ลงบนผ้าใบ
‎พวกคุณดูบ็อบมาตลอด พวกคุณรู้หมดแล้ว
‎วันนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติและยินดี
‎ที่จะได้นำเสนอ
‎หนึ่งในครูที่ดีที่สุดในประเทศ ‎ทั้งยังเป็นเพื่อนรักของผม
‎ผมขอแนะนำให้รู้จัก คุณเดน่า เจสเตอร์
‎เดน่าเดินทางไปทั่วประเทศ ‎และสอนคนหลายพันคน
‎ในคลาสเดอะจอยออฟเพนติ้ง
‎เราเป็นผู้ริเริ่ม…
‎- ตั้งแต่ต้น ‎- ตั้งแต่วันแรก
‎สตีฟ ลูกชายผม ‎เขาเป็นจิตรกรที่ยอดเยี่ยม เขา…
‎เขายังหนุ่ม และเขาตื่นเต้นกับเรื่องนี้จริงๆ
‎มันดีที่เห็นคนหนุ่มสาวตื่นเต้นกับเรื่องแบบนี้
‎เราส่งสตีฟไปทั่วประเทศ
‎และเขาสอนคนหลายร้อยคน ‎ในคลาสเดอะจอยออฟเพนติ้ง
‎แตะลงไปในสี
‎จากนั้นพื้นที่เล็กๆ ที่คุณมีอยู่ระหว่างนั้น
‎ที่มืดๆ คุณก็สัมผัสมัน
‎บ็อบชอบความตื่นเต้นที่ได้เห็นนักเรียนใหม่ยิ้ม
‎กับภาพวาดใหม่ๆ ที่สวยงาม
‎บ็อบจะทำให้พวกเขามีความสุขมาก ‎เหลือเชื่อเลย
‎แบบว่า "นี่ฉันทำเองเหรอ ‎ไม่เคยทำได้มาก่อนเลย"
‎ใช่แล้ว คุณทำ
‎มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นนอกจากการวาดภาพ ‎และผมคิดว่าผู้คนรู้เรื่องนั้น
‎และพวกเขาชอบมัน
‎ถึงรอสส์จะประสบความสำเร็จ ‎แต่เขาก็ไม่ได้มีเอกลักษณ์
‎ในช่วงต้นยุค 80 ‎ศิลปินคนอื่นก็สอนทางโทรทัศน์
‎(เวิร์กช็อปศิลปะกับเจนกินส์)
‎เราเริ่มออกทีวีในปี 83
‎ปีเดียวกับบ็อบ รอสส์
‎รอสส์วาดแบบของเขา ภาพวิวทิวทัศน์
‎ส่วนเราก็วาดดอกไม้
‎บ็อบจะพูดว่า "ผมเป็นมนุษย์ภูเขาและต้นไม้"
‎เขายังบอกอีกว่า
‎"ถ้าคุณอยากเรียนวาดรูปดอกไม้ ‎ก็ไปหาพวกเจนกินส์นะ"
‎ที่งานแสดงสินค้า ‎ผมกับบ็อบไปกินมื้อเย็นด้วยกันหลายครั้ง
‎และหลังมื้อเย็น
‎เราจะเดินไปรอบๆ ‎เพื่อดูว่าใครเป็นที่รู้จักมากที่สุด
‎แน่นอนว่าบ็อบชนะเสมอ
‎(เดอะจอยออฟเพนติ้ง ‎ดับเบิลยูไอพีบี 49)
‎บอกผมหน่อยสิว่าหลังกล้องบ็อบเป็นยังไง
‎ค่ะ เขาเป็นคนสนุก
‎ฉันขอนินทาหน่อยนะ
‎เขาอาจจะสัปดนได้
‎เขาจะเล่ามุกสัปดน ‎ก่อนที่เราจะเริ่มบันทึกเทป
‎คงเพื่อให้เราผ่อนคลาย ‎แต่ใช่ค่ะ เขาเหมือนในกล้องไม่มีผิดเลย
‎เขาสนุกและมีเสน่ห์อย่างที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ในชีวิตจริงเขามีพลังมากกว่า
‎และเขาชอบรถซิ่ง
‎ในตอนนี้ไม่มีใครเทียบรถคันนี้ได้
‎คอร์เวตต์ที่ไร้คู่แข่งของเชฟโรเลต
‎เขามีสติงเรย์ปี 69
‎ไฟเบอร์กลาสหล่อมือทั้งคัน
‎เครื่อง 350 จัดหนักจัดเต็ม
‎วันหนึ่งเขาพาผมนั่งคอร์เวตต์ไป ‎ผมถาม "ทำอะไรน่ะ"
‎เขาตอบ "จะพาไปซิ่งหน่อย พวก"
‎ไม่ใช่ว่าเขาชอบทำให้คนกลัว ‎เขาชอบทำให้คนตื่นเต้น
‎ครับ เขาชอบเรื่องนั้นมาก
‎พวกโควัลสกี้ดูแลด้านธุรกิจของบริษัท
‎และปล่อยให้บ็อบทำสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุด
‎ซึ่งก็คือเชื่อมสัมพันธ์กับคน
‎ทุกคนพยายามทำงาน ‎และทำหน้าที่ของตัวเอง
‎เจน คือเธอฉลาดมาก
‎แล้วก็เก่งเรื่องงานบริหารมาก
‎เธอสอนผมว่าถ้าจะทำงาน ‎ก็ทำให้ถูกต้อง อย่าทำครึ่งๆ กลางๆ
‎ดังนั้น กับวอลต์กับแอนเน็ตต์
‎ทั้งสองครอบครัว พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดี
‎ตลอดห้าปี ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย
‎ความสุขและความรักของเขาทำให้ห้องสว่างไสว
‎ฉันจำได้ว่า ‎เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว
‎ทุกเช้าที่เขาไปที่นั่นเพื่อทำรายการ
‎เขาจะเข้ามาในออฟฟิศฉัน ‎พร้อมกับกาแฟและเล่นมุก
‎และโอบพวกเราไว้
‎แล้วก็แกล้งเราเหมือนพี่ชายแกล้งน้อง
‎เขามีหัวใจที่แสนดี
‎แต่เขาก็เป็นนักแสดง
‎ผมจะใช้แปรงไล่สีนุ่มๆ ของเรา
‎แปรงเล็กๆ ที่อ่อนนุ่ม
‎และแค่เกลี่ยสีนิดหน่อย
‎ค่อยๆ นะ
‎แทบไม่ได้โดนเลย
‎แค่ลูบไล้ผ้าใบเบาๆ
‎เรียบร้อย
‎ผมถามเขาว่า "ทำไมถึงพูดแบบนี้ออกทีวี"
‎แล้วเขาก็ตอบ ‎"บิล อเล็กซานเดอร์มักจะพูดไม่น่าฟัง"
‎รู้ไหม ผมใช้สีอื่นในแปรงนี้สำหรับก้อนเมฆ
‎พวกมันมีสีเหลืองอยู่แล้ว ผมเลยอยากจะเปลี่ยน
‎เสียงเขาไม่น่าฟัง
‎เขาคึกและพลังเหลือล้น
‎พ่อผมเลยบอกว่า
‎"พ่อว่าคนดูส่วนใหญ่ของเราเป็นผู้หญิง"
‎"ผู้ชมจำนวนมากเป็นผู้หญิง
‎บางทีพ่อน่าจะลองกระซิบดู"
‎พูดอีกอย่างก็คือเขาพยายามสร้าง
‎สิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่บิล อเล็กซานเดอร์เป็น
‎จับแล้วก็ยกขึ้น
‎ให้ฟู ให้เป็นปุย ปัดมัน
‎แบบนั้น
‎ค่อยๆ ทำนะ
‎เบามือมากๆ
‎การที่เขาเรียกรายการของเขาว่า ‎"เดอะจอยออฟเพนติ้ง"
‎แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‎เพราะว่ามันมาจาก ‎ธรรมเนียมของวิธีการทำสิ่งต่างๆ
‎ในช่วงต้นยุค 70
‎มีทั้ง "เดอะจอยออฟคุกกิ้ง"
‎แล้วก็มี "เดอะจอยออฟเซ็กซ์"
‎นั่นเป็นสิ่งพิมพ์ที่สร้างการเปลี่ยนแปลง
‎มันสมเหตุสมผลที่บ็อบ รอสส์ใช้ชื่อที่คล้ายกันมาก
‎เขาพูดด้วยเสียงที่เหมือนยากล่อมประสาท
‎ซึ่งกระตุ้นความรู้สึกมาก
‎เขาทำเหมือนว่ากำลังคุยกับผู้หญิงอยู่บนเตียง
‎(แอนเน็ตต์ โควัลสกี้ ‎ สัมภาษณ์ ปี 2011)
‎ก็จริง เขาฝึกซ้อม
‎เขาพยายามให้ดูเซ็กซี่หน่อยๆ
‎ผมคุยกับคนคนเดียวตอนถ่ายทำ
‎และผมก็คลั่งไคล้คนคนนั้นมาก
‎มันเป็นสถานการณ์สองต่อสอง
‎และผมคิดว่าผู้คนเข้าใจ
‎พวกเขารู้สึกว่ารู้จักผม ‎และผมรู้สึกว่ารู้จักพวกเขา
‎แทบไม่ได้โดนเลย
‎แค่ลูบไล้มัน
‎แตะเบาๆ ลูบไล้มัน
‎สลัดส่วนเกินออกไป
‎สลัดให้สุดแรงเลย
‎ถ้ามีคำถามที่เราไม่ได้ตอบระหว่างรายการ ‎ติดต่อมานะครับ
‎เรายินดีที่จะตอบคำถามเกือบทุกข้อที่คุณนึกได้
‎ถ้าไม่ใช่เรื่องส่วนตัวนะ
‎มาดูกัน…
‎เราจะไม่อ่านข้อนั้นออกทีวี ‎เราจะวางมันแล้วไปต่อ
‎บ็อบกำลังสาธิตการวาดภาพ
‎หลังจากที่เขาวาดเสร็จ เขาก็พูด
‎"สตีฟ เดน่า มานี่เร็ว"
‎"คุ้มกันฉันหน่อย ‎สาวๆ อยากได้ลายเซ็นฉันและตามฉันมา"
‎- "ฉันจะไปห้องน้ำ" ‎- พวกเธอฉีกเสื้อเขาออก
‎มันบ้ามาก
‎พยายามดึงขนหน้าอก หรืออะไรก็ได้
‎บ็อบเป็นคนมีเสน่ห์ แต่ก็ชอบอ่อยนิดหน่อย
‎เขาอ่อยฉัน อ่อยพนักงานผู้หญิงทุกคน
‎เขาก็เป็นแบบนี้แหละ มีเสน่ห์จริงๆ
‎แต่ฉันคิดว่าเขาทำเพื่อให้คนรู้สึกดี
‎(อาเดน่า พ่อบ็อบ แม่แอนเน็ตต์)
‎แอนเน็ตต์เริ่มหลงเสน่ห์บ็อบมาก
‎ผมจำได้ว่าบ็อบ รอสส์ไปสังสรรค์ที่เดย์โทนา
‎ทุกคนอยากถ่ายรูปกับบ็อบ
‎แอนเน็ตต์หึงในความสัมพันธ์
‎ที่บ็อบมีกับคนอื่นๆ นอกจากเธอ
‎บ็อบจะสนใจคนอื่น และแอนเน็ตต์ไม่ชอบใจ
‎มันออกจะ… ผมคงบอกว่าเป็นความหึงหน่อยๆ
‎- ไม่รู้สิ ‎- ใช่
‎- ใครก็ตามที่เข้าใกล้บ็อบ ‎- ใช่
‎- เธอเป็นแบบนั้น ‎- ใช่เลย
‎ช่วยเล่าความประทับใจ
‎ในความสัมพันธ์ระหว่าง ‎บ็อบกับแอนเน็ตต์หน่อยสิคะ
‎ไม่รู้สิ ผมพูดได้เหรอ
‎บ็อบกับแอนเน็ตต์เป็นอะไรกันไหมเหรอ
‎ทุกคนมักจะถามคำถามนั้น
‎และคำตอบก็คือ…
‎สตีฟอาจจะรู้นะ
‎พ่อผมกับแอนเน็ตต์มีความสัมพันธ์กัน ใช่ครับ
‎ในงานแสดงสินค้าช่วงแรกๆ ในยุค 80
‎เราไปรับพวกเขาไปกินมื้อเย็น
‎และพวกเขาจะออกมาจาก ‎ห้องโรมแรมเล็กๆ เดียวกัน
‎เรารู้ว่ามีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นที่นั่น
‎- ผมว่าเป็นยุค 70 นะ ‎- ไม่ใช่ ยุค 80 เราอยู่กับเวเบอร์ตอนยุค 80
‎แบบว่า ทุกคนต่างนอนกับคนอื่น
‎- โอเค กลับไปที่… ‎- โอเคนะ
‎คุณจะตัดออกก็ได้ แต่ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎ผมจำได้ว่าเป็นคืนวันคริสต์มาส
‎ผมได้ยินคนเถียงกันในห้องนอน
‎เจนถามเขาว่า
‎"คุณนอนกับยัยนั่นเหรอ"
‎ความจริงก็ปรากฏ
‎บ็อบกับเจน พวกเขาเคลียร์กันได้
‎แต่ก็มีรอยร้าวเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา
‎หลายเดือนต่อมา
‎ตอนที่ผมเดินไปตามทางเดิน ‎แอนเน็ตต์อยู่ในห้องน้ำ
‎ผมเดินผ่าน และประตูก็เปิดอยู่
‎เธออยู่ในความมืด บนชักโครก
‎เธอคาบบุหรี่อยู่หนึ่งมวน
‎น่าจะสูบไปแล้วสอง ‎อยู่ในที่เขี่ยบุหรี่ เธอนั่งสูบบุหรี่
‎เธอพูด "สตีฟ
‎เธอเป็นคนเดียวที่รักฉัน"
‎แล้วผมก็แบบ "ว้าว"
‎ใช่
‎มีการทะเลาะเบาะแว้งที่ปะทุขึ้น
‎ครั้งแรกที่ฉันเจอแอนเน็ตต์ โควัลสกี้ ‎พวกเขาดูเหมือนเพื่อนสนิท
‎แต่ท้ายที่สุด เธอก็ไม่มาอีก
‎ฉันเลยไม่รู้ว่านั่นเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ
‎ของความสัมพันธ์พวกเขาหรือเปล่า
‎ฉันบอกได้เลยว่าพวกเราหลายคนโล่งอก
‎เราแค่… ฉันไม่สบายใจเวลาอยู่ใกล้เธอ
‎และมันทำให้การสื่อสารกับบ็อบง่ายขึ้น ‎แบบที่ไม่มีตัวกรอง
‎(เดอะจอยออฟเพนติ้ง ‎กับบ็อบ รอสส์ ซีซั่นแปด)
‎สวัสดีครับ วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา
‎ด้วยภาพวาดนี้ ‎เราจะมีจอยออฟเพนติ้งครบ 100 ตอน
‎สุดยอดไปเลยใช่ไหม
‎ขอต้อนรับสู่จอยออฟเพนติ้งซีซั่นสิบ
‎- ซีซั่น 12 ‎- ซีซั่น 13
‎- ซีซั่น 15 ‎- ซีซั่น 17
‎จอยออฟเพนติ้ง ซีซั่น 18
‎เมื่อซีซั่นนี้เสร็จสมบูรณ์
‎ก็จะมีจอยออฟเพนติ้งกว่า 230 ตอน
‎เอ็มทีวี มันเป็นแค่เมฆสีขาวฟูๆ
‎(เอ็มทีวีมิวสิคเทเลวิชัน)
‎แขกคนต่อไปของฉัน ‎สร้างเวทมนตร์มาตลอดสิบปีในรายการของเขา
‎"เดอะจอยออฟเพนติ้ง" ที่ฉันดูอยู่ตลอด
‎ผู้เขียนหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎เล่มล่าสุดของเขาชื่อว่า ‎"ที่สุดแห่งเดอะจอยออฟเพนติ้ง"
‎(ที่สุดแห่งเดอะจอยออฟเพนติ้ง)
‎ขอต้อนรับ ครูสอนศิลปะคนโปรดของอเมริกา ‎บ็อบ รอสส์
‎- สวัสดีค่ะ บ็อบ ยินดีที่ได้พบค่ะ ‎- ขอบคุณมากครับ
‎พวกเขาค้นพบคุณได้ยังไง
‎เราอยากทำรายการวาดรูป ‎เลยไปช่องพีบีเอส
‎พวกเขาตกลงที่จะทำ และเริ่มกันจากตรงนั้น
‎คนส่วนใหญ่วาดรูปไม่เป็น ‎แต่ฉันว่ามันมีเสน่ห์นะคะ
‎ฉันนั่งดูคุณวาดรูป
‎ผมคิดว่าเป็นเพราะเวทมนตร์นั้น ‎เกิดขึ้นใน 30 นาที
‎ไม่มีการตัดต่อรายการพวกนี้ ‎สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นจริงๆ
‎ความรู้สึกที่ผู้คนมีคือตอนที่พวกเขาเฝ้าดูคุณ
‎พวกเขาได้เรียนรู้วิธีทำเองได้
‎พวกเขาทำได้จริงๆ
‎ตอนนี้เราได้จดหมายวันละ 200 ถึง 300 ฉบับ
‎จากคนทั่วทั้งอเมริกาและต่างประเทศ
‎และพวกเขาทำสิ่งนี้
‎เรามีผู้หญิงคนหนึ่งอายุ 93 ปี ‎ตอนที่มาเริ่มเรียนกับเรา
‎ผมได้รับจดหมายจากเธอตอนเธออายุ 94
‎เธอเพิ่งมีงานแสดงศิลปะเดี่ยวเป็นครั้งแรก ‎และเริ่มอาชีพใหม่
‎(ปี 1991)
‎ทำให้มันดูง่าย
‎ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที แล้วก็เรียบร้อย
‎คิดว่าคุณสอนใครก็ตามให้วาดรูปได้ไหมคะ
‎จะบอกให้นะ หยิบจานสีขึ้นมาเลย
‎ลากมันผ่านสีเข้มไปในทิศทางเดียว
‎ทำให้บางไว้
‎ที่คุณต้องทำก็แค่แตะและกดมันนิดหน่อย
‎ดีครับ
‎ดีมาก
‎- นี่ ร็อบ ดูนี่สิ ‎- เยี่ยมเลย
‎- ดูสิว่าผมทำอะไร ผมกำลังวาดรูป ‎- คุณทำได้ดีมาก
‎เยี่ยมเลย
‎เมื่อไม่นานมานี้ ‎ผมมีโอกาสได้เดินทางไปนิวยอร์กซิตี้
‎พวกเขามีสิ่งที่เรียกว่า "วันเด็ก" ‎ในเซ็นทรัลพาร์ค
‎เราได้รับเชิญให้ไป
‎ไปเข้าร่วมและพบผู้คนแสนวิเศษจากนิวยอร์ก
‎ตอนนั้นผมอายุ 12 ปี และผมได้ยินว่า
‎บ็อบ รอสส์จะไปที่เซ็นทรัลพาร์ค
‎เราเลยขึ้นรถไฟไปที่แมนฮัตตันกัน
‎เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‎เราแค่ตามฝูงชนรอบๆ เซ็นทรัลพาร์ค ดูนู่นนี่
‎แบกภาพวาดที่เราเอามา
‎ผู้คนมาจากทั่วทุกที่เพื่อนำภาพวาดมาโชว์
‎และแบ่งปันกับเราซึ่งน่าประทับใจ
‎น่าประทับใจสุดๆ
‎เขาสละเวลามาหาผม ‎ผมเอางานของผมให้เขาดู
‎เขาเซ็นที่ด้านหลังภาพวาดของผม
‎ทุกอย่างที่คุณคิดว่าบ็อบ รอสส์จะเป็น ‎เขาเป็นแบบนั้นเลยตอนที่ผมเจอเขา
‎เซ็นทรัลพาร์คเปิดโลกให้ฉันเลย
‎และฉันก็แบบ "ว้าว หมอนี่ดังจริงๆ"
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎มีคนรู้จักบ็อบ รอสส์เยอะขนาดนี้
‎และคงไม่มีใครคิดว่าเขาจะดัง
‎มาเร็ว คนที่วาดภาพไง
‎ในทีวีน่ะ
‎เดอะจอยออฟเพนติ้งกลายเป็น ‎รายการศิลปะที่ประสบความสำเร็จที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์โทรทัศน์
‎และผมอยากขอบคุณจริงๆ ที่สนับสนุนครับ
‎คุณทำให้ความฝันของคนแก่เป็นจริง
‎(บ็อบเป็นคนดังน้อยๆ ที่มีผู้ติดตามล้นหลาม)
‎คนเราชอบมีฮีโร่
‎และนั่นคือสิ่งที่บ็อบกลายเป็น
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในด้านการค้า
‎บ็อบอยากเป็นที่รู้จักมากขึ้นและโด่งดังมากขึ้น
‎เขาสนใจเรื่องความสำเร็จ
‎แต่ไม่ใช่แบบเดียวกับพวกโควัลสกี้
‎(บ็อบ รอสส์ ‎ถังและตะแกรงทำความสะอาดแปรง)
‎เรื่องบริษัทบ็อบ รอสส์
‎มันเป็นเรื่องของการขายสี ผ้าใบ และแปรงทาสี
‎มากกว่าที่จะสอนให้คนเป็นจิตรกร
‎ถ้าคุณถามบ็อบ รอสส์ว่าสีหลอดละเท่าไร
‎หรือ "คุณขายกี่ชุด"
‎เขาคงไม่รู้… ไม่รู้เรื่องพวกนั้นเลย
‎ยินดีต้อนรับกลับมา
‎เราจะแสดงสีให้ทั่วจอ ‎เผื่อว่าสัปดาห์ที่แล้วคุณไม่ได้ซื้อ
‎และให้คุณเห็นสีทั้งหมด ‎ที่เราใช้กันในแต่ละซีซั่น
‎ตอนที่บ็อบออกทีวี เขาต้องหาตัวแทนจำหน่ายสี
‎รอสส์และโควัลสกี้รู้ว่า ‎สปอนเซอร์ของเราคือเวเบอร์
‎เวเบอร์เป็นผู้ผลิตสี
‎พวกเขาเลยคิดว่า "โอเค ไปที่เวเบอร์ ‎แล้วให้พวกเขาทำสินค้าของเรากัน"
‎(สินค้าเกิดขึ้นได้ ‎ด้วยการสนับสนุนจากเวเบอร์)
‎เขาจู้จี้มาก
‎และต้องการสินค้าที่ตรงกับคุณสมบัติของเขา
‎องค์ประกอบของสีต้องถูกต้อง
‎เพื่อให้เทคนิคนี้ได้ผล
‎แต่วอลต์อยากทำเงินได้มากๆ
‎(บ็อบ รอสส์ ‎สีน้ำมัน)
‎เป็นเรื่องของผลกำไรเท่านั้น
‎(บ็อบ รอสส์ ‎แปรงทาสี)
‎เขาใช้ทางลัดไม่ได้เพราะบ็อบไม่ยอม
‎บ็อบบอกว่า "ผมไม่ยอมให้มีสินค้าที่ไม่ดี
‎และทำให้ผมเสียชื่อเสียง"
‎เรื่องวัสดุที่นำมาใช้นั้นสำคัญมาก
‎แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินที่สุด
‎มีการโต้เถียงกันทางโทรศัพท์หลายต่อหลายครั้ง
‎เขาอยากสอนคนวาดรูป
‎แต่ด้วยการขายสินค้า
‎พวกเขาอยากใช้ประโยชน์จากมันเพื่อผลกำไร
‎นี่คือโลกของคุณบนผืนผ้าใบผืนนี้
‎ในนี้คุณทำได้ทุกอย่างตามที่ใจต้องการ
‎คุณมีอำนาจสูงสุด
‎ที่นี่เป็นที่เดียวในโลกที่ผมมีอำนาจ
‎ที่นี่ผมคือจอมเผด็จการ ผมทำได้ทุกอย่าง
‎นั่นแหละที่วิเศษในการวาดภาพแบบนี้
‎คุณมีอิสระที่นี่
‎เขาโทรหาผมและบ่น
‎เขาไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่
‎หลังจากนั้นทุกอย่างก็แย่ลงเรื่อยๆ
‎นี่ภรรยาผม เจน
‎- ไง เจน ‎- ไง
‎และนั่นคือแอนเน็ตต์ หุ้นส่วนของผม
‎และผมอยาก… ผมอยากอุทิศภาพวาดนี้
‎ให้กับคนสองสามคนที่ทำให้ ‎เดอะจอยออฟเพนติ้งเกิดขึ้นได้
‎มีหลายคนที่ผมอยากบอกชื่อ
‎คนแรก เจน ภรรยาผม
‎เธออยู่ข้างหลังเรา ‎และทำให้รายการดำเนินไปได้
‎และคนบ้าต้องอยู่กับผู้หญิงแสนวิเศษ
‎(ปี 1992)
‎ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปในห้องนอนด้านหลัง
‎และอาจเป็นครั้งที่สองในชีวิต
‎ที่ผมเห็นพ่อร้องไห้
‎และ…
‎อยู่ที่พื้นในท่าของเด็กทารก
‎เจนพบว่าเธอเป็นมะเร็ง
‎หลังจากนั้นไม่นาน
‎เจนก็จากไป
‎ผมอยากขอเวลาสักครู่เพื่อขอบคุณครับ
‎ผมบังเอิญบอกไปว่าผมเสียภรรยาไป
‎ผมได้รับการ์ดนับร้อยๆ ใบ
‎จากผู้คนทั่วประเทศ ‎ที่แสดงความเห็นใจและให้กำลังใจ
‎ผมขอขอบคุณที่แบ่งปันความเศร้านี้ ‎จากก้นบึ้งของหัวใจผมครับ
‎และที่ทำให้ภรรยาผมเป็นคนพิเศษในชีวิตคุณด้วย
‎(ซีซั่นนี้อุทิศให้กับความทรงจำ ‎ของภรรยาของบ็อบ เจน แอล. รอสส์)
‎การตายของเจนกระทบเขาอย่างหนัก
‎ผมจำได้ว่าเขาพูดว่า
‎"ทั้งชีวิตพ่อพังไม่มีชิ้นดีแล้ว"
‎บางครั้งเมื่อคุณอารมณ์ไม่ดี ‎ภาพวาดมักจะมืดลง
‎เพราะภาพวาดสะท้อนอารมณ์ของคุณ
‎บางครั้งคุณก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ มันเกิดขึ้นได้
‎ถ้าลงสีสว่างบนสีสว่าง มันไม่ได้อะไร
‎ถ้าลงสีมืดบนสีมืด คุณก็จะไม่ได้อะไร
‎นั่นแหละ มันก็เหมือนกับชีวิต…
‎นานๆ ทีคุณต้องเศร้าบ้าง ‎จะได้รู้เมื่อความสุขมาถึง
‎ผมรอช่วงเวลาแห่งความสุขอยู่นะ
‎สองสามสัปดาห์หลังจากที่เจนจากไป
‎หมอบอกว่าพ่อผมเป็น ‎มะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดนอนฮอดจ์กิน
‎จากนั้นเราก็ล้างแปรงทาสีด้วยทินเนอร์ไร้กลิ่น
‎สลัดมันออก
‎สลัดให้สุดแรงเลย
‎เทคนิคเปียกบนเปียกต้องใช้ทินเนอร์นิดหน่อย
‎ในเกือบทุกตอน เขาจะสลัดแปรงนั้นไปทั่ว
‎สลัดมันออก
‎ฟองฟู่ของทินเนอร์ ‎คงจะลอยเข้าไปในรูจมูกของเขา
‎จนทั่วทั้งห้องเลย
‎แม้แต่ในตอนที่เขาทำมัน ‎ผมก็ยังไม่แน่ใจนักว่ามันจะดี
‎เติมทินเนอร์ลงบนแปรงให้น้อยที่สุด
‎แล้วก็ละเลงได้
‎ผมสงสัยมาตลอดว่า
‎นั่นอาจจะเกี่ยวกับมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
‎ผมไม่ใช่หมอ แต่นั่นเป็นการคาดเดา
‎เราจะล้างมันทั้งคู่เลย
‎แบบนั้น
‎เขาตัดสินใจว่า "ถ้าฉันเหลือเวลาอีกไม่นาน
‎ฉันก็จะทำเท่าที่ทำได้"
‎มันคือ "การแสดงต้องดำเนินต่อไป"
‎(เดอะจอยออฟเพนติ้ง ‎กับบ็อบ รอสส์ ซีซั่น 24)
‎สวัสดีครับ ผมบ็อบ รอสส์ ‎ขอต้อนรับสู่ซีซั่น 26…
‎- สู่ซีซั่น 28 ‎- สู่ซีซั่น 30 ของจอยออฟเพนติ้ง
‎และเราก็ลงสีให้ทั่วผืนผ้าใบ
‎บางทีในโลกของเรา…
‎อาจมีต้นไม้เล็กๆ อยู่ไกลออกไปตรงนี้
‎ตอนที่ผมมองย้อนกลับไป ‎บ็อบอยู่ในโหมดทำงานจริงๆ
‎เขาอยากได้อย่างน้อยวันละสามตอน
‎และบางวันเขาได้มากกว่านั้นเยอะเลย
‎มาสนุกกันเถอะ
‎นี่เป็นวันที่คุณจะบ้าได้ แค่หมุนมันไป
‎เมื่อคุณดูซีซั่นท้ายๆ เขามีอาการจากโรคมะเร็ง
‎เขาเก็บทุกอย่างเป็นเรื่องส่วนตัว
‎นั่นคือสิ่งที่บ็อบต้องการ
‎แค่ฝึกนิดหน่อย แล้วคุณจะทึ่งกับสิ่งที่ทำได้
‎ทุกวันเป็นเหมือนของขวัญ
‎มีสิ่งใหม่เกิดขึ้นบนผืนผ้าใบ
‎นี่คือต้นไม้ต้นน้อยๆ
‎อาจจะมีเมฆก้อนเล็กๆ ลอยอยู่รอบๆ
‎แค่น้องเมฆน้อยๆ
‎ตอนนี้รายการนี้ได้ฉายในหลายประเทศ
‎สงสัยตลอดว่าพวกเขาแปลคำนี้ว่ายังไง
‎(ญี่ปุ่น)
‎(เม็กซิโก)
‎(ตุรกี)
‎(ศิลปะเป็นภาษาสากล)
‎ผู้คนทั่วโลกมีลักษณะร่วมกัน
‎ทุกคนชอบวาดรูป
‎เรารู้ในทันทีตอนที่เขากำลัง
‎ทำได้ดีที่สุดเท่าที่เคยทำได้
‎ว่าเขากำลังแย่ลง
‎เอาล่ะ มาล้างแปรงเก่ากัน
‎ผมคิดว่าในบางส่วน ‎เขาใช้งานเพื่อจะได้ไม่คิดเรื่องนี้
‎ทุกวันผมได้รับจดหมายจากผู้คนทั่วสารทิศ
‎ที่ไม่เคยหยิบแปรงทาสีมาก่อนในชีวิต
‎พวกเขาลองทำ แล้วมันได้ผล
‎และพวกเขาได้สัมผัสกับโลกใบใหม่
‎ผมรู้จักคนซึมเศร้าหลายคน
‎ที่หายจากอาการซึมเศร้าได้ ‎ผ่านการวาดภาพระบายสี
‎สิ่งสำคัญคือต้องแสดงตัวตนผ่านสัญลักษณ์แบบนั้น
‎และระบายอารมณ์ออกมา
‎(สร้างงานศิลปะ ‎ไม่ก่อสงคราม)
‎ฉันไม่มีวันลืมตอนที่ได้ข่าวว่าบ็อบเป็นมะเร็งเลย
‎ผู้จัดการโครงการโทรให้ฉันไปที่ออฟฟิศ ‎และเขาปิดประตู
‎ฉันเชื่อว่าเขาบอกฉันก่อนคนอื่นๆ
‎เขาบอกว่าบ็อบเป็นมะเร็ง
‎และฉันตกใจมาก ‎เพราะเขาไม่ได้บอกเลยว่าเขาป่วย
‎เขาไม่อยากให้ฉันคิดเรื่องนั้นตอนทำรายการ
‎แบบนั้น
‎นี่เป็นไฮไลต์ของทั้งชีวิตผมเลย
‎ในการทำรายการพวกนี้ ‎และไปหาคุณที่บ้านหรือที่ไหนก็ได้ที่คุณอยู่
‎และวาดรูปกับคุณ
‎ผมสนุกมากที่ได้อยู่กับคุณ ‎ตลอด 13 ตอนที่ผ่านมา
‎นาฬิกาเก่าบนผนังบอกผมว่า ‎ถึงเวลาที่รายการนี้
‎และซีซั่นนี้ต้องจบลงแล้ว
‎ในช่วงเวลานั้น ‎ผมคิดว่าพวกโควัลสกี้เริ่มกังวล
‎ถ้าบ็อบตาย ธุรกิจของพวกเขาก็จบ
‎(บ็อบ รอสส์ขอเสนอ ‎เดอะจอยออฟเพนติ้ง ดอกไม้)
‎(ปี 1994)
‎สวัสดีค่ะ ฉันแอนเน็ตต์ โควัลสกี้
‎บ็อบ รอสส์ได้เชิญฉันมาร่วมสนุกกับคุณ ‎เดอะจอยออฟเพนติ้ง ดอกไม้
‎วันหนึ่งที่สถานศิลปะของเราในฟลอริดา ‎มีผู้หญิงโยนหนังสือลงบนโต๊ะฉัน
‎เป็นหนังสือดอกไม้ของแอนเน็ตต์ โควัลสกี้
‎และมันบอกว่าแอนเน็ตต์ทำงานหนักมาก
‎มาตลอดหลายปี ‎เพื่อพัฒนารูปแบบการวาดภาพใหม่นี้
‎ฉันช็อกไปเลยค่ะ
‎แอนเน็ตต์เอาแผนภาพของฉันไป
‎และแทบจะลอกเลียนแบบพวกมันทั้งหมด
‎(โควัลสกี้ - เจนกินส์)
‎(แปรงฟิลเบิร์ตและลากครึ่งวงกลม)
‎เธอใช้คำที่แทบจะเหมือนที่เราใช้เป๊ะๆ
‎(เดซี่ นำแปรงฟิลเบิร์ตไปจุ่มสี)
‎ในหนังสือของแคเธอเรน ‎เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวนี้
‎แอนเน็ตต์ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายแบบเดียวกัน
‎ด้วยท่านั่งเดียวกัน
‎พร้อมที่จะวาดหรือยังคะ หวังว่านะ
‎เราจะลากเส้นหักกลับมา
‎คุณขยับสีลงไปตรงกลาง ‎หักเส้นกลับไปด้านหลัง
‎แอนเน็ตต์วาดรูปดอกไม้พวกนั้น
‎ผมบอกว่า "มันเหมือนภาพวาดของเจนกินส์เลย"
‎พวกมันคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
‎และมันก็ตลกดีที่แปรงทาสีก็ดูเหมือนกันด้วย
‎ตั้งแต่ต้นยุค 80 ‎เราออกแบบแปรงทาสีขนแบดเจอร์
‎เป็นสินค้าของเรา
‎แล้วรองประธานของเวเบอร์ก็บอกว่า
‎"ขอโทษนะ ‎คุณใช้แปรงทาสีขนแบดเจอร์ไม่ได้แล้ว"
‎"พวกมันอยู่ในรายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์"
‎ความตื่นเต้นครั้งใหญ่ของที่นี่ ‎คือแปรงดอกไม้ใหม่ของบ็อบ
‎แต่เดาสิคะ
‎ตอนที่แอนเน็ตต์ออกสินค้าของเธอ
‎พวกเขามีแปรงทาสีขนแบดเจอร์สวยๆ
‎บ็อบอยู่กับแอนเน็ตต์… ตลอด
‎เขาจะไม่รู้ได้ยังไง
‎เราจะให้แอนเน็ตต์วาดดอกไม้เล็กๆ ให้คุณ
‎และผมจะยกรายการให้เธอ แล้วเจอกันนะ
‎ขอบใจ
‎แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ
‎เธอแค่อยากควบคุมตลาดงานศิลปะทั้งหมด
‎ยอดขายของเราลดลง
‎และหลายสถานีหยุดฉายรายการของเรา
‎เธอทำแบบนั้นเพื่อกำจัดเรา
‎เธออยากให้เราหายไป
‎พ่อป่วยหนักขึ้นนิดหน่อย
‎และเราทุกคนรู้ว่าเราจะต้องดูแลเขา
‎นั่นเปลี่ยนความคิดผมไปเยอะเลย
‎"ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น"
‎"ทำไมเขาถึงต้องการสิ่งที่เขาทำเพื่อฉัน"
‎"ทำไมเขาถึงกดดันฉันขนาดนั้น"
‎มันเป็นสิทธิพิเศษสำหรับผมที่ได้ ‎นำเสนอความภาคภูมิใจและความสุขของชีวิตผม
‎นี่ลูกชายผม สตีฟ
‎สตีฟ ดีใจที่ลูกมาอยู่กับเรานะ
‎- ขอบคุณครับ พ่อ ‎- วาดภาพให้สุดยอดไปเลย ไว้เจอกัน
‎ครับ
‎พ่อผมอยากให้ผมทำรายการเยอะๆ
‎แต่ผมไม่อยากทำ
‎บอกผมว่า "พ่อจะพยายามทำดีที่สุดเพื่อลูก"
‎เขาอยากให้ผมประสบความสำเร็จมากกว่าเขา
‎ครั้งหนึ่งเขาถึงกับบอกผมกลางรายการว่า
‎เขาไม่ได้วาดเต็มที่ ‎เพราะเขาอยากให้มันง่ายขึ้นสำหรับผม
‎เมื่อผมต้องรับทำรายการต่อในอนาคต
‎แล้วผมก็คิด "อะไรนะ"
‎มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่วาดภูเขาได้ดีกว่าผมอีก
‎ลูกชายผมเอง สตีฟ ‎คุณอาจเคยเห็นเขาในตอนอื่นๆ แล้ว
‎เขาเป็นหนึ่งในจิตรกรภูเขาที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‎ที่ผมเคยเห็นเลย
‎เราไม่ได้ให้เขามาในซีซั่นนี้
‎ผมอาจจะพาเขากลับมาในซีซั่นหน้า
‎มีการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างเรา ‎คงพูดแบบนั้นได้
‎เราทะเลาะกันนิดหน่อย
‎ผมอยากออกไปทำอะไรของตัวเอง ‎และเขาอยากให้ผมทำอย่างที่เขาทำ
‎น่าจะสองสามปีเลยที่เราไม่ค่อยได้คุยกัน
‎ผมยังโกรธตัวเองอยู่นิดหน่อยกับเรื่องนั้นนะ
‎ถ้าพ่อแม่บอกให้คุณทำอะไรสักอย่าง
‎มันไม่ใช่เพราะพวกเขาพยายามจะใจร้าย
‎แต่เพราะพวกเขาใส่ใจ
‎พวกเขารักคุณและต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้คุณ
‎ตอนที่เขาอ่อนแอลงเรื่อยๆ
‎เราก็เริ่มคุยกันมากขึ้นอีกครั้ง
‎เรานั่งคุยกันในเรื่องที่
‎เขาไม่เคยบอกผมมาก่อน
‎ในตอนแรก
‎มีการตั้งระบบลงคะแนน
‎พอเจนตายไป
‎เขาก็แพ้คะแนน
‎จู่ๆ ความเห็นของบ็อบก็ไม่สำคัญแล้ว
‎มันก็ประมาณว่า "เราจะทำสิ่งที่เราอยากทำ
‎และคุณจะทำตามที่เราบอก"
‎หลังจากที่เจนจากไป
‎ผมรู้ว่ามีความรู้สึกไม่พอใจอยู่มาก
‎จากการที่ไม่ให้อิสระให้บ็อบได้เป็นบ็อบ
‎เขาตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ทำ
‎ซีซั่นต่อไปกับพวกโควัลสกี้อีก
‎(ร้านขายของเก่า)
‎(เอล์มสตรีท)
‎(ปี 1995)
‎(เอลเมอร์และเพื่อนๆ)
‎ไง เด็กๆ
‎บ็อบ
‎วันนี้เป็นยังไงบ้าง
‎- ก็ดีนะ ‎- โอเค
‎พ่อผมอยากทำรายการทีวีสำหรับเด็กมาตลอด
‎เขาอยากนำโลกศิลปะมาสู่เด็กๆ
‎ในตอนที่เด็กอายุ 11 หรือ 12 ปี
‎ถ้าเขาถูกปฏิเสธความพยายามทางศิลปะ
‎บ่อยครั้งเข้า เขาก็จะยอมแพ้
‎บ็อบรู้สึกว่ามีผู้ชมในกลุ่มเด็กๆ อยู่แล้ว
‎ฉันกำลังอ่านหนังสือนิทานเก่าๆ อยู่เลย
‎ผมรู้ว่าเขาตื่นเต้นที่จะทำมันและอยากทำมันมาก
‎แต่นั่นคือตอนที่เขาป่วยหนัก
‎เขาใส่วิก
‎พวกโควัลสกี้โกรธที่บ็อบดูป่วย
‎แต่เขายืนกรานว่าเขาทำรายการนั้นได้
‎วอลต์กับแอนเน็ตต์ไม่เห็นด้วยเลย
‎พวกเขาคิดว่าบ็อบเป็นสินค้า
‎และสิ่งที่พวกเขาสร้างมาตั้งแต่แรก
‎พวกเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าบ็อบป่วย
‎ตอนที่พ่อผมใกล้จะตาย
‎พ่อกับผมไปที่บ้านของโควัลสกี้
‎เราไปที่ห้องนอนด้านหลัง
‎แล้วผมก็วางบ็อบลงบนเตียง
‎แอนเน็ตต์เริ่มคุยกับผม
‎ตอนที่ประตูปิดลง บ็อบจะได้ไม่ได้ยิน
‎เธอบอกว่า "เธอต้องเข้าไปและให้บ็อบเซ็นนี่"
‎เธอบอกว่า "มันเป็นสัญญาสำหรับอนุสรณ์ ‎ที่เราอยากสร้างให้บ็อบ"
‎ดูเหมือนพวกเขาพยายามจะให้ ‎บ็อบเซ็นชื่อยกสิทธิ์ให้พวกเขา
‎ผมปฏิเสธ แอนเน็ตต์โกรธและไม่พอใจมาก
‎เขาไม่อยากเซ็นชื่อยกสิทธิ์ของเขาให้
‎แต่นั่นไม่ได้หยุดพวกเขา ‎จากการพยายามเอามันไป
‎พวกเขารู้ว่าเขาใกล้ตายเข้าไปทุกที
‎เมื่อเป็นแบบนั้น พวกเขาก็ยิ่งเข้าตาจน
‎พวกเขาทะเลาะกันใหญ่โต
‎ว่าใครจะได้ชื่อเขาไปหลังจากเขาตาย
‎เป็นแบบนี้ทุกวันอยู่หลายสัปดาห์
‎ผมชอบวาดภาพเพราะมันทำให้ผมมีอิสระเต็มที่
‎และเป็นที่เดียวในชีวิตที่ผมมีอิสระเต็มที่
‎บ็อบตัดสินใจแล้วว่าจะหลีกเลี่ยงปัญหา
‎กับพวกโควัลสกี้
‎ด้วยการแต่งงานกับ ‎พยาบาลที่เขารู้จักมาไม่กี่เดือน
‎ตอนที่เขาอยู่ในโรงพยาบาล
‎(เจ้าบ่าว ‎โรเบิร์ต นอร์แมน รอสส์)
‎เขาพยายามเตรียมการบางอย่าง ‎ให้น้องชายของเขา
‎และลูกชายเขา สตีฟ ได้ใช้ชีวิตต่อไป
‎การที่เขาจะตะโกนนั้น เขาต้องโกรธสุดขีด
‎นั่นคือส่วนที่สนุกที่สุดของเทคนิคนี้
‎กำจัดความไม่พอใจและความเกลียดชังของคุณ
‎คุณจะได้ยินเขากรีดร้อง
‎"ฉันไม่ให้ชื่อกับพวกแกหรอก"
‎"พวกแกไม่ได้ชื่อฉันไปแน่"
‎ครั้งสุดท้ายที่ผมคุยโทรศัพท์กับบ็อบ ‎คือเดือนมิถุนายนปี 1995
‎เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เขาบอกว่าไม่อยากข้องเกี่ยว ‎กับบีอาร์ไอหรือเดอะจอยออฟเพนติ้ง
‎เขาบอกว่า "พวกนั้นพยายามขโมยชื่อฉัน ‎ตอนที่ฉันใกล้จะตาย"
‎แล้วผมก็คุยกับเขาอีกหน่อยและบอกว่า
‎"ฉันจะลงมาเยี่ยมนายนะ"
‎เขาบอกว่า "ไม่ ฉันไม่อยากให้ ‎นายมาเห็นฉันสภาพนี้"
‎"ฉันหนักแค่ 38 กิโล"
‎"แค่อยากให้นายจดจำฉัน ‎เหมือนครั้งสุดท้ายที่นายเห็นฉัน"
‎เขา…
‎เขาไม่เหลือผมสักเส้น
‎และเขาผอมมาก หนังติดกระดูก
‎และเราต้องทำให้ปากเขาเปียก
‎เขาดื่มน้ำไม่ได้
‎คอเขา… มันกลืนไม่ได้
‎ผมมองฮีโร่ของผมทรุดโทรมลง
‎เราพยายามอย่างหนักเพื่อให้เขาสบายตัว…
‎แต่เขาเจ็บปวดมากจริงๆ
‎ผมต้องอุ้มเขา
‎แล้วเขาก็พูด
‎"ลูกแข็งแรงมากเลย"
‎(บ็อบ รอสส์ ศิลปินโทรทัศน์ ‎29 ตุลาคม 1942 - 4 กรกฎาคม 1995)
‎หลังจากพ่อผมเสีย ‎แอนเน็ตต์พูดบางอย่างที่ผมจะไม่มีวันลืม
‎เธอบอกว่า "ไม่ดีใจเหรอที่มันจบแล้ว"
‎แล้วผมก็คิดว่า "หมายความว่าไง ‎ดีใจที่พ่อฉันตายเหรอ"
‎ผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอพูดอะไร
‎เพราะทุกวินาทีที่ผมมี…
‎ทุกวินาที…
‎คงจะ…
‎ผมคงจะยอมแลกทุกอย่าง
‎พวกโควัลสกี้ไม่มางานศพของเขา ‎งานศพของบ็อบ
‎ที่แย่กว่านั้นคือพวกเขาพยายาม
‎ไม่บอกใครเรื่องที่งานศพกำลังจัดขึ้นอยู่
‎ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาบอกว่า ‎"บ็อบไปแล้ว" และ "อย่าบอกใคร"
‎และ "ขึ้นเครื่องเที่ยวบินต่อไปไปฟลอริดา"
‎มันบ้ามาก
‎ที่นั่นมีคนแค่ 30 หรือ 40 คนเท่านั้น
‎ผมได้รู้ว่าเขาเสียชีวิต ‎จากการอ่านในนิตยสารนิวส์วีก
‎ผมไม่พอใจบริษัทมาตลอด
‎ที่ไม่ได้ติดต่อผม
‎ผมอยากไปร่วมงานศพของเขา
‎แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น
‎ผมคิดว่าพวกเขาอยากให้ ‎คนอื่นเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่
‎หลายคนก็เชื่อแบบนั้น
‎ผมยังต้องบอกคนอื่นจนถึงวันนี้เลย
‎ว่าเขาจากไปแล้ว
‎(นิวยอร์กไทม์สแจ้งการเสียชีวิต ‎วันพฤหัสบดี 13 กรกฎาคม 1995)
‎(บ็อบ รอสส์ อายุ 52 เสียชีวิต ‎เป็นจิตรกรทางโทรทัศน์)
‎หลังจากที่เขาจากไป ‎ทุกอย่างของผมก็เปลี่ยนไปอย่างถาวร
‎ในรูปแบบการคิดของผมทุกเรื่อง
‎รูปแบบการคิดเรื่องความเป็นความตาย ‎และทุกอย่างระหว่างนั้น
‎ผมคิดว่าผมสติแตกนิดหน่อย
‎หลังจากที่บ็อบจากไป
‎ผมก็สงสัย
‎"แล้วยังไงต่อล่ะ"
‎(เนเธอร์แลนด์)
‎ผมเริ่มทำงานให้บริษัทบ็อบ รอสส์ในปี 1995
‎หลังจากเขาจากไป พวกเขาถามว่า ‎ผมจะแนะนำบ็อบ รอสส์ในยุโรปได้ไหม
‎ผมขายมันได้ในทีวีสาธารณะของเยอรมนี
‎ผมจะรวบรวมคำสั่งซื้อสี แปรงทาสีและหนังสือ
‎วอลต์ โควัลสกี้เป็นผู้ติดต่อหลักของผม
‎แต่เมื่อเราคุยธุรกิจกัน ‎มันจะจำกัดอยู่ที่แผนกผมเท่านั้น
‎(บริษัทบ็อบ รอสส์ ‎เดอะจอยออฟเพนติ้ง)
‎ตอนแรกผมคิดว่า
‎บ็อบตายไป พวกโควัลสกี้จะเศร้ากับเรื่องนี้มาก
‎แต่ผมเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง ‎ที่บริษัทบ็อบ รอสส์
‎พวกเขาเริ่มเรียกร้องให้มี ‎ผู้สอนที่ได้รับการรับรองมากขึ้น
‎พวกนักเรียนบอกฉันว่า
‎ในชั้นเรียนขอใบรับรอง มันมีความกดดันมาก
‎ในวันแรก ฝ่ายบริหารวางสัญญาตรงหน้าพวกเขา
‎นักเรียนทุกคนถูกขอให้เซ็นสิ่งที่เรียกว่าคู่มือ
‎ซึ่งจริงๆ ก็คือสัญญา
‎(ห้ามขาย ชักชวน ‎หรือโฆษณาอะไรก็ตาม กับใครก็ตาม)
‎คุณโฆษณาศิลปินคนอื่นไม่ได้
‎คุณใช้สินค้าอื่นนอกจากสินค้าของรอสส์ไม่ได้
‎พวกเขามีกล่องคำแนะนำ
‎ฉันเรียกมันว่ากล่องสอดแนม
‎คุณควรจะแจ้งถ้ามีนักเรียนหรือครูคนไหน
‎กระทำการใดๆ ที่ฝ่าฝืนคู่มือ
‎เพื่อนคนหนึ่งของเรา
‎ในวันแรก เธอถูกแตะที่ไหล่
‎พวกเขาบอกว่า ‎"เราอยากให้คุณเก็บสีและแปรงทาสี"
‎"ไม่ต้องพูดอะไรกับใครและออกไป"
‎เพราะเธอพูดกับนักเรียนคนอื่นๆ ว่า
‎"ฉันอยากไปลงเรียนกับเจนกินส์จริงๆ"
‎และมันถูกรายงานในกล่องคำแนะนำเล็กๆ นั่น
‎(ฉันอยู่ใต้การปกครองของคอมมิวนิสต์ ‎ในเวียดนามมาห้าปี)
‎(ติดคุกอยู่สามปี)
‎(วิธีที่บีอาร์ไอใช้ในชั้นเรียน ‎ทำให้ฉันนึกถึงชีวิตใต้ระบอบคอมมิวนิสต์)
‎(ทุกคนถูกกระตุ้นให้สงสัยคนอื่น)
‎พวกเขาควบคุมอย่างสมบูรณ์
‎และสามารถกระทำในนามของบ็อบ รอสส์
‎โดยที่บ็อบ รอสส์ไม่เคยเกี่ยวข้อง
‎(คุณคิดว่าบ็อบจะว่ายังไงถ้าเขายังมีชีวิตอยู่)
‎(ฉันเชื่อว่ามรดกของบ็อบ รอสส์ ‎กำลังถูกใช้อย่างผิดๆ)
‎(โดยหุ้นส่วนที่ยังมีชีวิตอยู่ของบริษัทบ็อบ รอสส์)
‎ครั้งหนึ่งผมเดินอยู่ในโกดัง
‎มีโต๊ะตัวใหญ่และมีภาพวาดเต็มไปหมด
‎และผมเห็นชายคนหนึ่ง ‎กำลังเขียนด้วยพู่กันหัวแหลม
‎เซ็นลายเซ็นของบ็อบ รอสส์บนภาพวาด
‎ผมก็คิด "เดี๋ยวนะ"
‎"ชายคนนี้ตายไปแล้ว ‎แต่ตอนนี้มีคนกำลังเซ็นภาพของบ็อบ รอสส์"
‎"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎มีหลายคนที่สามารถวาดภาพ
‎ได้แทบจะเหมือนลอกลายบ็อบ รอสส์มา ‎แต่คุณไม่เห็นความแตกต่าง
‎ผมไม่เห็นความแตกต่าง ‎ไม่มีใครเห็นความแตกต่าง
‎ความแตกต่างอาจเป็นลายเซ็น
‎แต่ถึงจะอย่างนั้น คุณก็ไม่รู้ว่ามันจริงไหม
‎วอลต์ นั่นใช่ของบ็อบ รอสส์ไหมครับ
‎นั่นคือภาพของบ็อบ รอสส์
‎เพราะมีคนบอกผมว่ามันใช่
‎(ผู้ตรวจสอบภาพวาดบ็อบ รอสส์ ‎คนเดียวของโลก)
‎ฉันจำภาพวาดของบ็อบ รอสส์ได้ค่ะ
‎คุณคิดยังไงกับการที่ว่าคนเดียวที่มีคุณสมบัติพอ
‎ที่จะตรวจสอบภาพวาดของบ็อบ รอสส์ได้ ‎คือแอนเน็ตต์ โควัลสกี้ครับ
‎เฮงซวย
‎โทษที ไร้สาระน่ะ
‎ตอนที่ผมเห็นชายคนนั้น ‎นั่นคือหนึ่งในตัวกระตุ้นให้พูดว่า
‎"มีบางอย่างผิดปกติมากๆ"
‎บริษัทบ็อบ รอสส์รู้ว่า
‎พวกเขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุด ‎ของบริษัทเวเบอร์
‎วอลต์บอกผมว่า "เรามีสิทธิ์ตรวจสอบ ‎บริษัทมาร์ติน เอฟ. เวเบอร์"
‎พวกเขาตรวจสอบบัญชี ‎ของมาร์ติน เอฟ. เวเบอร์
‎และพบบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง
‎ฝ่ายบริหารของบีอาร์ไอบอกว่า
‎"สิ่งเดียวที่คุณต้องทำคือไล่เจนกินส์ออกไป"
‎"ทำลายแนวทางภาพวาดของเขา
‎ไม่สนับสนุนรายการทีวีของเขาอีก
‎แล้วก็ไล่เขาออกไป"
‎เราทำสัญญากับเวเบอร์อยู่ 16 ปี
‎ภักดีต่อเดนนิส แคปป์
‎แม้ว่าพวกเขาจะหยุดจองเวิร์กช็อปของเรา
‎ในที่สุดเราก็พูดกับเดนนิส ‎"เรารู้ว่าพวกโควัลสกี้ทำอะไรอยู่"
‎เขาบอกว่า "มันเป็นเรื่องธุรกิจ"
‎"ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเลย"
‎แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวสำหรับเรา
‎เราเป็นผู้บุกเบิกในวงการงานอดิเรก
‎เรามีชีวิต หายใจ กิน นอน ‎กับศิลปะตลอด 24 ชั่วโมง
‎เราตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งและเราตกงาน
‎การทำสัญญากับเวเบอร์
‎เป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นกับเรา
‎พวกโควัลสกี้ไม่ต้องการอะไรก็ตาม
‎ที่จะกระจายความสุขและความรู้สึกดี
‎(เดอะจอยออฟเพนติ้ง ‎กับบ็อบ รอสส์)
‎พวกเขาสนใจแต่เงิน
‎ตอนนี้มีสินค้าของบ็อบ รอสส์มากมาย
‎แก้วกาแฟ
‎เสื้อยืด ชุดนอน
‎ผ้าห่ม กล่องอาหารกลางวัน
‎จิ๊กซอว์
‎ปากกาหมึก
‎อยากให้ผมพูดต่อไหม
‎จิตรกรคนโปรดของคุณ บ็อบ รอสส์ ‎กระถางปลูกเมล็ดเจีย
‎- ยอดเลย ‎- แค่โรยเมล็ด
‎ในขณะที่ความสนใจเพิ่มสูงขึ้น
‎เราก็ดีใจจริงๆ ที่ได้ ‎จัดหาสินค้าบ็อบ รอสส์ให้กับทุกคน
‎เพื่อให้พวกเขายิ้มได้ทุกวัน ‎ขณะที่ดื่มจากแก้วบ็อบ รอสส์
‎ทุกอย่างที่บริษัทบ็อบ รอสส์สื่อสารกับคนทั้งโลกคือ
‎"บ็อบ รอสส์นี่ บ็อบ รอสส์นั่น"
‎บ็อบตายไปแล้ว บ็อบไม่ได้เกี่ยวด้วยเลย
‎พวกเขาสนแต่อำนาจ
‎พวกเขาอยากยึดครองทุกสิ่งทุกอย่าง
‎แบบว่า พอกันที พูดตามตรงเลย
‎(อาร์เอสอาร์ อาร์ต บริษัทจำกัด ‎บริษัทบ็อบ รอสส์)
‎อรุณสวัสดิ์ เรากำลังบันทึกในเรื่อง ‎อาร์เอสอาร์อาร์ตบริษัทจำกัดกับบริษัทบ็อบ รอสส์
‎นี่คือวิดีโอบันทึกคำให้การของ ‎โรเบิร์ต สตีเฟน รอสส์
‎นี่คือวิดีโอบันทึกคำให้การของเดน่า เจสเตอร์
‎ผมตัดสินใจใส่ชื่อตัวเองลงบนสีและแปรงทาสี
‎แต่ผมว่าถึงจะใช้ชื่อตัวเองก็ยังน่ากลัว
‎เพราะพวกเขาเชื่อว่า ‎พวกเขาเป็นเจ้าของชื่อ "รอสส์" โดยสมบูรณ์
‎ผมรู้ว่าผมจะถูกฟ้องทันที
‎(สิทธิ์ในชื่อเสียงของจิตรกรต้นไม้ ‎กำลังเป็นประเด็น)
‎ทนายของเราบอกให้ฟ้องพวกเขา
‎มันถูกกว่าที่จะให้พวกเขาฟ้องเราทีหลัง
‎เพราะพวกเขาชอบฟ้องคนอื่น
‎โอเค มาพูดถึงลูกความผม บริษัทบ็อบ รอสส์
‎ซึ่งผมจะเรียกว่าบีอาร์ไอ
‎- คำย่อที่คุณคุ้นเคยใช่ไหมครับ ‎- ได้ครับ
‎มีคนที่คิดสร้างอาร์เอสอาร์ ‎มากกว่าหนึ่งคนไหมครับ
‎- มันเป็นความพยายามของกลุ่ม ‎- โอเค คนกลุ่มนั้นเป็นใครครับ
‎ลอว์เรนซ์ สตีฟและผม
‎- และลอว์เรนซ์คือลอว์เรนซ์ แคปป์ ‎- ครับ
‎(ลอว์เรนซ์ ‎อดีตพนักงานบริษัทมาร์ติน เอฟ. เวเบอร์)
‎พ่อของผมเป็นเจ้าของมาร์ติน เอฟ. เวเบอร์
‎ผู้ผลิตวัสดุศิลปะชั้นดีที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา
‎นี่คือวิดีโอบันทึกคำให้การ ‎ของคุณลอว์เรนซ์ แคปป์
‎(4 พฤษภาคม 2018)
‎หลังคุณเข้าสู่มาร์ติน เอฟ. เวเบอร์เมื่อปี 2001 ‎นานแค่ไหนครับ
‎ที่มาร์ติน เอฟ. เวเบอร์ยังคงผลิต ‎สินค้าลิขสิทธิ์บ็อบ รอสส์ให้บีอาร์ไอ
‎จนถึงปี 2016 ครับ
‎แล้วคุณมีความรู้สึกยังไงครับ
‎กับการตัดสินใจปล่อยให้สัญญาหมดลง ‎เมื่อคุณรู้เรื่องนี้
‎ผมกังวลมากนะ
‎ผมคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะทำ
‎แปรงทาสีและสีของโรเบิร์ต สตีเฟน รอสส์
‎สตีฟกับผมคุยกันเมื่อเดือนกรกฎาคมปี 2016
‎ลอว์เรนซ์ติดต่อเขา ‎และบอกว่าพวกเขาผลิตสีได้ ก็เลย…
‎มีคนบอกผมว่า…
‎คุณทำอะไรแบบนั้นไม่ได้
‎เพราะนามสกุลของเขา
‎เว้นแต่เขาจะเป็นเจ้าของสิทธิ์ในชื่อของพ่อเขา
‎และสิทธิ์ในชื่อเสียง
‎บริษัทบ็อบ รอสส์ หนึ่งปีหลังจากที่บ็อบจากไป
‎ได้ฟ้องร้องทั้งลินดา รอสส์ ‎ภรรยาคนที่สามของบ็อบ และจิมมี่ ค็อกซ์
‎พยายามเอาภาพวาดและสิ่งของต่างๆ
‎(ภรรยาของรอสส์กังวลกับคดีความ)
‎แปรงทาสีที่บ็อบ รอสส์เคยใช้
‎จานสีที่บ็อบใช้ในทีวี
‎พวกเขาอยากได้ภาพวาดทั้งหมด ‎ที่แขวนอยู่ในบ้านของเขา
‎คุณจะอธิบายความสัมพันธ์ของคุณกับคุณอาจิมยังไง
‎สั่นคลอนครับ
‎เป็นแบบนั้นมาตลอดเหรอ
‎ใช่ พอมาคิดดูแล้วก็พูดได้นะ
‎ไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน แต่ใช่ครับ
‎(ปี 2016)
‎สตีฟพยายามหาคำตอบ
‎ว่าเขาเป็นเจ้าของสิทธิ์ในชื่อพ่อหรือเปล่า
‎และระหว่างค้นหา เขาบอกว่า
‎"ให้ตายสิ"
‎"คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าผมเพิ่งเจออะไร"
‎(บทบัญญัติเพิ่มเติมในทรัสต์ที่เพิกถอนได้ ‎ของโรเบิร์ต เอ็น. รอสส์)
‎มันเป็นบทบัญญัติเพิ่มเติม ‎ต่อทรัสต์ที่เพิกถอนไม่ได้ของบ็อบ รอสส์
‎(สิทธิ ชื่อ ผลประโยชน์ ‎ทรัพย์สินทางปัญญาทั้งหมด)
‎มันบอกว่าอาจิมกับผม ‎เป็นเจ้าของทรัพย์สินทางปัญญาเกือบทั้งหมด
‎ทุกอย่างที่พ่อผมไม่ได้เซ็นมอบให้กับบีอาร์ไอ
‎เขาตั้งทรัสต์แบบนั้นเพราะผมยังเด็ก
‎และเขารู้ว่า ‎อาจิมอาจมีความรับผิดชอบมากกว่าผม
‎และคงดีกว่าที่จะให้เขาควบคุมสิ่งต่างๆ
‎อาจิมของคุณเคยบอกคุณ ‎เรื่องข้อตกลงที่เขาทำกับ
‎บีอาร์ไอเพื่อยุติข้อขัดแย้งนี้ไหมครับ
‎ไม่เลยครับ ไม่เลย
‎มันถูกต้องใช่ไหม ‎ที่ในข้อตกลงระงับข้อพิพาท
‎จากปี 1997 ที่เราเพิ่งตรวจสอบ
‎จิมมี่ ค็อกซ์ ในนามของทรัสต์
‎ให้ทั้งสิทธิ์ในเหตุการณ์และความเป็นเจ้าของ
‎ผลงานสร้างสรรค์หรือทรัพย์สินอื่นๆ ของบีอาร์ไอ ‎หรือของอื่นๆ ให้กับบีอาร์ไอ ถูกต้องไหมครับ
‎นั่นคือสิ่งที่เอกสารนี้อ้าง
‎นี่มันอะไรกัน
‎(7 พฤษภาคม 2018)
‎อาของผมเซ็นมอบสิ่งเหล่านั้นให้พวกเขา
‎ตรงข้ามกับสิ่งที่พ่อผมต้องการเลย
‎(จิมมี่ ค็อกซ์ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์ ‎กับหนังเรื่องนี้)
‎(อ้างว่ากลัวการถูกฟ้องโดยพวกโควัลสกี้)
‎(การปลดปล่อยร่วม ‎ทำขึ้นเมื่อ 30 เมษายนปี 1996)
‎ในปี 1996 ตอนที่บริษัทบ็อบ รอสส์…
‎(จิมมี่ แอล. ค็อกซ์ ทรัสตี)
‎ฟ้องทั้งที่ดินและทรัสต์
‎เพื่อให้คดีความนี้หายไป ‎จิมมี่ได้เซ็นเอกสารที่บีอาร์ไอวางตรงหน้าเขา
‎และลินดาก็ทำแบบเดียวกัน
‎เซ็นมอบสิทธิ์ทุกอย่างให้บีอาร์ไอ
‎ในข้อตกลงระงับข้อพิพาทนี้ ‎มีการพูดถึงเทปบางอย่าง
‎พ่อผมไม่ค่อยคุยเรื่องธุรกิจกับเราเท่าไร
‎เพราะพวกโควัลสกี้ไม่ต้องการแบบนั้น
‎แต่เขาก็อัดเสียงไว้ในโทรศัพท์
‎พวกเขาสอนให้เขาทำแบบนี้
‎และเขารู้ว่าในอนาคต
‎จะเกิดสงครามกับพวกโควัลสกี้
‎(เทปบันทึกเสียงบางส่วน ‎ถูกส่งไปที่บีอาร์ไอก่อนหน้านี้)
‎เทปทั้งหมดนั้นเป็น ‎ส่วนหนึ่งของสิ่งที่พวกนั้นฟ้องภรรยาเขา
‎ที่แต่งงานกับเขาสองเดือนก่อนเขาตาย
‎(บริษัทบ็อบ รอสส์)
‎พวกเขาอาจจะกำจัดพวกมันแล้ว
‎เพื่อไม่ให้มีใครรู้ว่า
‎มีการพูดเรื่องอะไรกันแน่
‎(พวกโควัลสกี้ถูกขอให้เข้าร่วมในหนังเรื่องนี้)
‎(ตอบ: เอกสารบ็อบ รอสส์)
‎(เราเสียใจที่ต้องบอกว่า ‎คำขอของคุณไม่ใช่สิ่งที่เราอยากให้เกียรติ)
‎(เราปกป้องทรัพย์สินทางปัญญาที่มีค่า ‎ทั้งหมดนี้เป็นอย่างดี)
‎(และป้องกันไม่ให้ใครใช้มันโดยไม่ได้รับอนุญาต)
‎(ซึ่งรวมถึงการมีส่วนร่วมโดยทนายของเรา)
‎(เราขอเตือนให้คุณระมัดระวัง)
‎(ที่จะไม่ละเมิดสิทธิ์ใดๆ ของบริษัทบ็อบ รอสส์)
‎พวกเขาอยากขโมยชื่อพ่อจริงๆ
‎แล้วก็ทำด้วย
‎(ในเดือนมิถุนายนปี 2019 ‎สตีฟแพ้คดีต่อบริษัทบ็อบ รอสส์)
‎ผมยังหวังว่าจะยื่นอุทธรณ์ได้
‎สิ่งที่เราเจอคือการขาดเงินทุน
‎ทนายผมบอกว่าเงิน 90,000 เหรียญ
‎น่าจะทำให้เราผ่านการอุทธรณ์และชนะคดีได้
‎ผมไม่สามารถหาเงินทุน 90,000 เหรียญได้
‎และมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด
‎การอุทธรณ์ทำให้มีต้นทุนเพิ่ม
‎ที่เราไม่สามารถจัดการได้
‎(บริษัทบ็อบ รอสส์ผูกขาดสิทธิ์ทั้งหมด ‎ในชื่อบ็อบ รอสส์และลักษณะที่คล้ายกัน)
‎สตีฟกลับไปที่ฟลอริดา ไปอยู่อย่างสันโดษ
‎และไม่รับโทรศัพท์
‎แต่ในที่สุด ผมก็โทรติด ‎และดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง
‎แค่เขย่าเขานิดหน่อย
‎ผมบอก "อย่ามัวเสียเวลาเลย"
‎"ฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่พ่อนายอยากให้นายทำ"
‎(บ็อบ รอสส์ ‎สีน้ำมันสีลิควิดไวต์)
‎พอผมเริ่มวาดภาพอีกครั้ง…
‎ผมก็รู้ว่าผมใช้อารมณ์พวกนี้
‎และเปลี่ยนพวกมันเป็นบางอย่างได้
‎พวกโควัลสกี้ทำเงินได้หลายล้านดอลลาร์
‎ด้วยการหาประโยชน์ ‎จากชื่อและภาพลักษณ์ของเขา
‎แต่เขาสร้างความสุขให้กับผู้คนมากมาย
‎และนั่นคือสิ่งที่สำคัญ
‎สิ่งที่คุณทำได้ด้วยแปรงขนาดสองนิ้ว ‎มันน่าเหลือเชื่อเลย
‎ถ้าคุณอุทิศเวลาฝึกฝนสักนิด
‎และมันใช้เวลาไม่นานเลย
‎ทุกวันเราได้รับจดหมายจากคนที่ไม่เคยวาดรูป
‎คนที่กำลังทำสิ่งที่สวยงามที่สุด
‎พวกเขาเรียนรู้ที่จะสร้าง ‎ผลงานชิ้นเอกของตัวเอง
‎มันทำให้ทุกอย่างนี้คุ้มค่า
‎การที่ผู้คนกำลังทำสิ่งนี้
‎และมีความสุขกับความสำเร็จมากมาย
‎เรียบร้อย
‎สำหรับผม ขั้นแรกของการทำทุกอย่างให้สำเร็จ
‎คือการเชื่อว่าคุณทำได้และผมรู้ว่าคุณทำได้
‎ผมเคยอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนัก ‎ซึ่งกินเวลาอยู่ราวสิบปี
‎ผมเคยพยายามฆ่าตัวตายสามสี่ครั้ง
‎ผมพยายามฆ่าตัวตาย
‎วันหนึ่งผมนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ‎ในหัวกำลังตีกัน
‎ว่าผมจะผ่านเรื่องนี้และทำสิ่งนี้ได้ไหม ‎แล้วบ็อบ รอสส์ก็ปรากฏขึ้นในทีวี
‎สิ่งที่คุณต้องทำคือสร้างภาพไว้ในใจ
‎และเชื่อว่าคุณทำได้
‎เพราะเราทำได้ทุกอย่างในชีวิต ‎ที่เราเชื่อว่าเราทำได้
‎ถ้าคุณเชื่ออย่างแรงกล้าพอ ‎อะไรก็เป็นไปได้
‎การที่คนอย่างบ็อบ รอสส์เข้ามา
‎และสร้างความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณ
‎เขาใส่ใจ
‎เขาช่วยชีวิตผมไว้ เขาทำมันจริงๆ
‎ฉันเคยต้องเข้าห้องฉุกเฉิน
‎เพราะฉันมีปัญหาเกี่ยวกับการตั้งครรภ์
‎ไตของฉันหยุดทำงาน
‎ตับของฉันหยุดทำงาน
‎และสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้
‎คือทำแท้งให้ฉัน
‎และมันยาก…
‎ยากที่จะยอมรับได้
‎ครั้งแรกที่ฉันเปิดทีวี ฉันเห็นบ็อบ รอสส์
‎เวลาวาดภาพ คุณจะดูและตัดสินใจว่า ‎อะไรทำให้คุณมีความสุข
‎ที่นี่คือโลกของคุณ
‎ไม่มีถูกหรือผิดตราบใดที่ ‎มันทำให้คุณมีความสุขและไม่ทำร้ายใคร
‎บ็อบนำชีวิตกลับมาสู่ความคิด
‎และหัวใจของฉัน
‎และความสุขที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน ‎ว่าจะสัมผัสได้ผ่านการวาดภาพ
‎ไอเดียทั้งหมด ‎เบื้องหลังบ็อบ รอสส์และภาพวาดของเขา
‎คือเขาจะสอนผู้คนว่าพวกเขามีค่าได้
‎พวกเขาเป็นคนสำคัญในโลกนี้ได้
‎สวยมาก สตีฟ สวยมากเลย
‎ทำไมล่ะ เจ้าหนูนี่เป็นจิตรกรตัวจริงเลย
‎ผมต้องระวังให้ดี ไม่งั้นเขาจะได้ออกทีวี ‎แล้วผมต้องไปอยู่บ้าน
‎ผมไม่คิดว่าพ่อผมจะรู้ถึงอิทธิพลที่เขามี
‎แม้ในวาระสุดท้าย แม้ว่าอิทธิพลนั้นจะมากมาย
‎เขาไม่เคยรับรู้เลยว่า ‎ตัวเองเป็นที่รักมากแค่ไหน
‎เสน่ห์ของบ็อบมันอธิบายได้ยาก
‎มันเกี่ยวกับความสามารถในการวาดภาพของเขา
‎มันเกี่ยวกับเสียง
‎และวิธีการพูดคุยของเขา
‎เขามีอิทธิพลอย่างมากต่อทุกคนที่ได้รู้จักเขา
‎ความทรงจำของบ็อบยังคงอยู่ในใจพวกเราทุกคน
‎และมรดกของเขา
‎ยังคงอยู่ในใจแฟนๆ ทุกคน
‎เขาบอกผมก่อนตายว่า
‎เขาอยากให้คนอื่นจดจำเขาได้
‎แต่ไม่ใช่ด้วยความเศร้า
‎เราทุกคนคิดถึงพ่อนะ
‎เราคิดถึงพ่อ
‎ครั้งหนึ่งผมเคยถามเขาว่า
‎"พ่อพยายามจะพิสูจน์อะไรให้โลกรู้"
‎และเขาตอบ
‎"สิ่งที่เราทำที่นี่ตอนนี้ ‎ผู้คนจะจดจำไปตลอดกาล"
‎ห้องสมุดทั่วประเทศแน่นขนัดทุกสัปดาห์
‎ไปด้วยคนที่อยากสร้างสรรค์
‎เราวาดภาพเหมือนกับบ็อบ รอสส์
‎ขณะที่ดูบ็อบ รอสส์ แต่งตัวเป็นบ็อบ รอสส์
‎- พวกคุณรู้จักบ็อบ รอสส์ไหม ‎- รู้
‎เขาเกือบจะเหมือนเพื่อนค่ะ
‎โอเค ดูนี่
‎เหมือนเขาเลย
‎บ็อบ รอสส์เป็นนักศิลปะบำบัดเหรอ
‎(ความงดงามมีอยู่ทุกที่ ‎เน็ตฟลิกซ์)
‎เพราะดูเขาแล้วผ่อนคลาย
‎สวัสดี ยินดีต้อนรับกลับมา ‎ผมดีใจที่วันนี้คุณมานะ
‎และเราจะวาดพุ่มไม้เล็กๆ ไว้ตรงนี้
‎ผมบ็อบ รอสส์
‎แค่ใช้สีเดิมที่เราเคยใช้มาก่อน
‎แทนที่จะยกเกรียงออกจากผ้าใบ ‎ให้ขยับมันลงไป
‎แล้วก็เอียงไปแบบนั้น
‎มันยากที่จะชี้ความผิดพลาดของคนอื่น
‎และอาจจะยิ่งยากกว่าที่จะยอมรับ
‎ว่าคุณได้สร้างอุบัติเหตุแห่งสุข
‎หลายครั้งที่ผมสงสัยว่าความผิดพลาดไม่ใช่เหรอ
‎ที่สอนอะไรคุณได้มากกว่าความสำเร็จ
‎ความสำเร็จ คุณก็แค่ต้องก้าวต่อไป
‎แต่เมื่อคุณทำผิดพลาด
‎หรือมี "อุบัติเหตุแห่งสุข" อย่างที่บ็อบเรียกมัน
‎ทันใดนั้นคุณก็จะเรียนรู้วิธีใหม่ๆ ในการแก้ไขมัน
‎และผ่านกระบวนการเรียนรู้นั้น ‎คุณก็จะเริ่มพัฒนาในรูปแบบใหม่ๆ
‎คิดยังไงกับภาพนี้ล่ะ
‎ผมว่ามันสวยเลยนะ
‎ดีมากเลย
‎และพ่อหวังว่า ‎ทุกคนจะชอบดูลูกวาดภาพสวยๆ นี้นะ
‎ดังนั้นในนามของเราทุกคนที่สถานี
‎เราอยากให้ทุกคนมีความสุขกับการวาดภาพ
‎พระเจ้าคุ้มครอง
‎ในนามของสตีฟ ลูกชายผม ‎ขอขอบคุณที่รับชมครับ
‎แล้วเจอกันครับ
‎(วันนี้สตีฟและเดน่ายังคงสอนผู้คนวาดภาพ)
‎(ไปทั่วทั้งสหรัฐอเมริกา)
‎(หลังจากหนังเรื่องนี้เสร็จสิ้น)
‎(บริษัทบ็อบ รอสส์ได้ติดต่อทีมผู้สร้าง)
‎(พวกโควัลสกี้ปฏิเสธเรื่องที่ ‎พวกเขามีปัญหากับบ็อบ รอสส์)
‎(ทั้งยังปฏิเสธด้วยว่า ‎แอนเน็ตต์กับบ็อบมีความสัมพันธ์กัน)
‎(พวกโควัลสกี้ยังคงดำเนินงาน ‎บริษัทบ็อบ รอสส์อย่างอิสระ)
‎(ซึ่งสร้างรายได้หลายล้านทุกปี ‎จากการอนุญาตให้ใช้ภาพของบ็อบและอื่นๆ)
‎(แม้จะเป็นความตั้งใจของบ็อบ)
‎(แต่สตีฟกลับไม่เคยได้รับผลกำไรเลย ‎จนถึงทุกวันนี้)
‎คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี