Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Resim Sevinci isimli popüler TV programını sunan Bob Ross,
programın bir bölümünden kısa sürede, 26 dakikada bir manzara çizebiliyor.
Merhaba, ben Bob Ross.
Bizi ilk kez izliyorsanız
fırçalarınızı ve boyalarınızı alarak bize katılın
ve önümüzdeki yarım saat doğanın şaheserlerinin keyfine varalım.
Bence hayatının bir döneminde herkes resim çizmek istemiştir.
Bence her birimizin içinde saklı bir sanatçı var.
İşte o sanatçıyı ortaya çıkarmaya çalışacağız.
Uzun süre böyle resim yapınca resminizde bir şeyler görmeye başlarsınız.
Bunları görünce onlardan faydalanın.
Onlardan faydalanın, onları kullanın. Hediye gibidirler.
Kullanın onları.
Resim yapıyorum
çünkü istediğim türden bir dünya yaratıp
bu dünyayı istediğim kadar mutlu yapabilirim.
Kötü şeyler görmek isteyen haber izlesin.
Kim bu?
Bu Bob Ross!
Evrendeki en ünlü ressam.
İşte, her hafta PBS'te yarım saat içinde büyülü resimler yapan adam bu.
Bu resmi Bob Ross yaptı. Muhteşem değil mi?
Evet.
Bugün sizi oğlum Steve'le tanıştıracağım.
-Steve, bize katılmana çok sevindim. -Sağ ol baba.
Bu hikâyeyi yıllardır anlatmak istiyordum.
Evet, uzun zamandır.
Geçmişte zor günler geçirdik, şüphesiz.
Dağ resminde bu tekniği en iyi kullanan kişi
muhtemelen oğlum Steve'dir.
Kerata. Dağ çizmede üstüne yok.
Belki sezon bitmeden onu programa getiririz.
Tabii ki kimseye bu konuda bir şey söyleyemedi.
Tüm bu mesele hakkında
daima sessizliğini korudu.
İnsanları bu film için röportaj vermeye ikna etmek zor olacak.
Hiç şüphem yok.
Yaptıkları şey utanç vericiydi.
Herkes bunu bilmeli.
Bilmeliler.
Bu tuvalde tüm güç benim, tuvalin mutlak hâkimiyim.
Dünyadan kaçmak istediğimde tuvalime gelip
istediğim yanılsamayı yaratabilirim.
Şimdi de karşınızda Regis Philbin ve Kathie Lee Gifford.
Herkese merhaba. Merhaba Reeg.
Merhaba. Sizi görmek güzel. Bugün 3 Aralık 1991 Salı.
Bob Ross'u izliyordum da bir an Bob portremizi yapacak sandım.
Bob bize bakarak bir dağ çiziyor.
Çoğunlukla manzara resimleriyle ünlü Reeg.
-Portre çizer misin? -Pek iyi değil.
-Genelde ağaç ve çalı çiziyorum. -O konuda çok iyisin.
Hafızadan çiziyorsun, değil mi?
Evet, 12 yıl Alaska'da yaşadım, o yüzden çoğu Alaska manzarası.
STEVE ROSS BOB'IN OĞLU
-Nasılsın? -Yorgunum.
BOB ROSS SIVI BEYAZ YAĞLI BOYA
Bunlar çok uzun zaman önce oldu.
Tam hatırlamakta epey zorlanıyorum.
Babam bu işe ilk olarak
annemle metal madenci tavalarını boyayarak başladı.
Tanıştığımızda resim yapmayı severdi.
Bazen gece ikiye kadar resim yapardı ve sekizde işte olmak zorundaydı.
Hava Kuvvetleri'ndeydi.
Alaska'ya tayini çıktı.
Evlendik.
Ve birkaç ay sonra Steve'e hamile kaldım.
Bob ormana, hayvanlara, ağaçlara hayrandı.
Tek kelimeyle âşıktı.
Doğaya çok bakıyorum.
Resimden hiçbir şey öğrenmeseniz bile
en azından doğaya farklı bakmayı öğrenirsiniz.
Bob fark yaratacak bir şey yapmaya, hoşuna giden bir şey yapmaya inanırdı.
Onun için en önemli şey resimdi.
-Ne yapıyor? Yeni bir resme mi başladı? -Bitirecek.
30 dakikada bir resmi bitirecek.
Arka plan mı o? Önce mi yapıyorsun?
Evet, şu beş santimlik fırçayla mutlu bir arka plan boyayacağız.
-Evet. -Bob mutlu bir adam, değil mi?
-Nasıl yapıldığını göstereyim. -Mutlu bir adam.
Baksana, şubatta saçını kesip ücretini ikiye katlasak ya.
Perma mı diye merak ediyorlar.
-Yoksa doğal mı? -Sırrımı mı söyleyeceksin?
Birçok insan böyle bir saç için çok para harcıyor.
-Saçın Tanrı vergisi, değil mi? -Tanrı ve kuaförüm diyelim.
Saçıyla çok ilgilenirdi.
Farklı saç stilleri denemeye bayılırdı,
televizyonda gördüğümüz Afro saçı bunun bir kanıtı.
Afro gerçek saçı değildi. Bu permaydı.
Bob birkaç ayda bir "Yayları gerdireyim" diyerek yaptırırdı.
Tabii ki resim yaptığını hatırlıyorum.
Her gün yoktan var ettiği o muhteşem sanat eserlerini görünce
ağzım açık kalırdı.
Merhaba.
-Arkaya geçelim, orada başlayalım. -Olur.
Arkaya yürüyelim.
Bize eski stüdyoyu göster.
-Sevincin nerede başladığını göreceğiz. -Hadi, bakalım.
Bob'la 42 yıl önce tanıştım.
Benden resim dersi almaya karar verdi.
İlk ödevleri olarak
en sevdikleri şeyin resmini çizmelerini istedim.
Anında, başarılı bir ressam olduğunu anladım.
Kesinlikle şöyle bir yanlış anlama olmasın,
ben Bob'ın öğretmeni değildim.
Sınıfın çoğu fırçalarını bırakıp Bob'ın ne yaptığını görmeye gelirdi.
Bob seyircisi olmasına bayılırdı. Ezelden beri.
Babam geleneksel tarzda resimlerle başladı ama bundan bıktı.
Babam şöyle bir adamdı,
elinde bir proje varken
zihninde ise başka bir projeyi çoktan yarılamış olurdu.
O kadar çok farklı planı vardı ki kafası sürekli bunlarla meşguldü,
o anda etrafında olup bitenler yerine hep ileriyi düşünürdü.
Annemle babamın sarsıntılı bir ilişkisi vardı.
Sonunda boşandılar.
O zamanlar Spokane, Washington'da yaşıyorduk.
Sonra babam Jane Zanardelli ile tanıştı.
Jane yaşadığımız Hava Kuvvetleri üssünde üs komutanının sekreteriydi.
Babama sırılsıklam âşıktı.
Babam da onu ölümüne seviyordu.
Ama babam hep sonraki tabloyu düşünüyordu.
YAĞLI BOYA RESMİN BÜYÜSÜ 3
Yaşasın! Yapmamız gereken bu.
Kendimi o yüce balonun içine koymalıyım.
Bob, William Alexander'ın çektiği bir video izledi
ve William'ın yaptığından çok etkilendi.
Alexander'ı TV'de ilk gördüğümde neredeyse küplere binmiştim,
benim birkaç günde yaptığımı o dakikalar içinde yapmıştı.
Hızlı olmalı. Saatlerce uğraşmayın.
Çok fazla detay var.
Resim yapmayanlar bu resim üstünde bir yıl çalışıldığını düşünecektir.
Bir yağlı boya resim yapmak günler, aylar hatta yıllar sürebilir.
Alexander ıslak boya üstüne ıslak boya tekniğiyle işi hızlandırıyor.
Önce müthiş Büyülü Beyaz'ımı sürüyorum.
Genelde tuvali önce astar boya, beyaz, gri veya siyahla hazırlar.
Prusya mavisi dokunuşu.
Bakın, çok boya sürmüyorum.
Sonra üstüne yağlı boya sürer.
Doğru adı "alla prima", yani ilk girişim.
Kuru boyayla elde edilemeyen bazı şeyleri mümkün kılar.
15'inci yüzyılın ortalarında doku ve hareket etkisi vermek için
bazı saç ve kumaş çizimlerinde kullanılırdı.
Alla prima'nın belki de en ünlü örneği empresyonizmdir.
Dolayısıyla alla prima epey eski bir buluş.
Bob dedi ki "Bu adamla gerçekten tanışmak istiyorum."
Askerî yaşamdan bıkmıştı.
Tek isteği resim yapmaktı.
William Alexander'ı atölye çalışması için stüdyosuna çağıracak bir kadın tanıyordum.
Bob ve William çok iyi anlaştılar.
Alexander'ı TV'de gördüm ve milyonlarca insan gibi ona âşık oldum.
Onu bulmak bir yılımı aldı. Bill'den çok şey öğrendim.
Askeriyeden emekli olduğumda
Magic Art Şirketi'nden gezici sanat hocalığı teklifi aldım.
MUTLU RESSAMLARIN ÖĞRETMENİ
Doğu Yakası'nın her köşesinde ders veriyordu.
Boya, tuval ve fırça satıyordu,
bu da programların büyük bir parçasıydı.
Bob Ross'la 1982'de Muncie Alışveriş Merkezi'nde tanıştım.
Orada halkın önünde resim yapıyordu.
Ona hayran kaldım çünkü ben de resim yapıyordum.
Öyle çok ortak noktamız vardı ki arkadaş oluverdik.
Beyaz saçlı bir kadınlaydı.
Tablo satışına yardım ediyordu.
Sonradan onun Annette Kowalski olduğunu öğrendim.
Sizi ortağım ve eski dostum Annette Kowalski'yle tanıştırayım.
-Programa hoş geldin. -Sağ ol Bob.
Babam Kowalski'lerle,
Bill Alexander'dan ders almaya gelen Annette aracılığıyla tanıştı.
Annette zaten iyi bir ressamdı.
Alexander'ın sınıfında yer yoktu
ama onun Bob Ross adında bir öğrencisi olduğunu öğrendi.
Bir şey arıyordu ve aradığı şeyi Bob Ross'ta buldu.
Olay sadece resim değildi, daha büyük bir şeydi.
Bob'dan ilham alıyordu, onunla genç hissediyordu.
Oğlumu kaybetmiştim ve çaresizce yas tutuyordum.
O kadar yıkılmıştım ki
tek yapabildiğim kanepeye uzanıp televizyon izlemekti.
Sanırım oğlunun ölümüyle sonsuza dek değişmişti.
Depresyondan kurtulması için Annette'in bir şeye ihtiyacı vardı.
Bob'ı arayıp şöyle dedim,
"Yeteneğini tarif edemiyorum ama bence bunu paketleyip satmalıyız."
ORTAKLIK ANLAŞMASI
Onu Walt'a götürdü ve "Bak, bu adam büyülü" dedi.
"Bu adamla bir tür iş yapmaya çalışmalıyız."
Bence Bob o zamanlar geleceğin kendisine neler sunacağını anlamamıştı.
Bob parayla ilgilenmiyordu.
Ama Kowalski'ler kuşkusuz ilgileniyordu.
Kowalski'ler, Bob'ı kendi şirketini kurmaya teşvik etti,
onun girişimine yatırım yapmaya istekli olduklarını belirttiler.
Birçok açıdan Alexander'la yaptıklarını model alıp
dersler verecekti.
Ona yeni bir kariyer verdiler. Yeni bir hayat verdiler.
Bu, herkes Bob Ross'u tanımadan önceydi. "Bob Ross kim?" diyorlardı.
Bir gün, "Benimle Şikago'ya gitmek ister misin?
Sanırım çok öğrenci olacak. Yardım lazım" dedi.
Şikago'ya gittik. Tahmin edin kaç kişi geldi.
ROSS RESİM SEMİNERİ İPTAL EDİLDİ!!!
Para biriktirmek,
işi tek yerden idare etmek ve birlikte daha verimli çalışabilmek için
Kowalski'lerle bir buçuk iki yıl beraber yaşadık.
Oldukça ilginç bir deneyim oldu.
Tüm idari işlerle Walt ve Jane ilgilendi.
Aynı evde iki evli çift
ama kocalar duruma göre çalışırken eş değiştiriyordu.
Kowalski'leri giderek daha çok tanımaya başladık.
Aile içinde söylenecek bir şey olduğunda ayrı bir odaya giderler,
diğer insanların konuşmalarını duymasını istemezlerdi.
GİZLİ
Walter o zamanlar CIA'den yeni emekli olmuştu.
Devletten emekli çoğu insan gibi
ticarette başarılı olmak için
memuriyette edindiği devlet bağlantılarını kullanırdı.
Kowalski'ler her zaman iş görüşmelerini
ahizeye taktıkları vantuzla kaydederlerdi.
Bu bana hep tuhaf gelirdi.
Bazen, Bob, Annette ve Walter'la iş yapmasaydı
olaylar nasıl gelişirdi diye düşünürüm.
Belki onun için daha iyi olurdu. Bilemiyorum.
Cevabını öğrenemeyeceğimiz sorulardan biri bu.
Sinyal sesinden sonra mesaj bırakın. Kaydı bitirince telefonu kapatın.
Alo, ben Dana Jester, beni aramışsın. Beni sonra ara.
Sağ ol. Görüşürüz.
Bu konuda röportaj yapmayı kabul eden çoğu kişi geri adım atıyor
çünkü Kowalski'lerden korkuyorlar.
Kowalski'ler dava açmalarıyla ünlüdür bu yüzden korkuyorlar.
Bob'ı tanıyan ve onunla çalışan 10'dan fazla kişi
dava edilme korkusuyla bu filmde yer almayı reddetti.
Tamam. Beş, dört…
Bu yüce fırçayı müthiş ressamımız Bob'a veriyorum.
Sağ ol Bill.
Bu bölgeden o kadar ders talebi aldık ki burada da ders vereceğiz,
yakın gelecekte bir sınıf açacağız.
Müthiş ressamlar yetiştireceğiz.
Ailem kısa bir reklam filmi yapmaya karar verdi.
Bob resim yaparken kanal müdürü geldi ve şöyle dedi,
"Bu adamın yaptığı şey olağanüstü. Onunla bir program çekelim."
Bill'in, programı sayesinde neler yaptığını bilen Kowalski'ler,
Bob'ın da yeni bir seyirci kitlesi yaratabileceğini düşündüler,
bu da dolayısıyla insanları atölyelere çekecekti.
Çok mütevazı bir başlangıçtı.
Önceleri parasal getirisi olmazken sonradan epey para kazandırdı.
Eski bir evde, oturma odasında çekim yaptık.
Bu yüzden fonda siyah bir perde var. Şömineyi kapatıyorduk.
Resim seçici mutfaktaydı.
Kalbimizde bir vizyonla başlayıp bunu tuvale aktarırız.
Size bunu yapmayı öğretmek için buradayız.
Hadi, başlayalım. Şuraya bir resim çizelim.
Bir günde üç bölüm çekerdi,
bu epey yorucu bir işti.
28 dakika içinde resim yapmak ve tüm manzarayı bitirmek yeterince zordu
ama bu sadece başlangıçtı.
Hep şu şekildeydi,
"Paleti şu yöne çevir" veya "Çok zamanın kalmadı"
veya "Eyvah. Örnek resim çekimin tam ortasında şövaleden düştü.
Ne yapsam acaba? Yerde. Şimdi ne olacak?"
Bu eser sizin. Burada istediğinizi yapabilirsiniz.
Giderek kendini geliştirdi.
Heyecanlı mısınız? Resim yapmaya hazır mısınız?
Başarabilirsiniz.
Hiç böyle göründüğünü hatırlamıyorum. Çok uzun zaman oldu.
Burası ilk çekimlerin yapıldığı yer olabilir.
Benim bulunduğum yer buradan biraz farklıydı.
Şuraya bak.
Evet. Burada Bob Ross'la ilgili epey şey var.
Burası stüdyoydu.
Halkı davet edip Bob'ı anmalarını istiyoruz.
Şurada, yerde X işareti var, muhtemelen şövalenin durduğu yer.
Zaman zaman yer değiştirdiğini biliyoruz.
İnsanlar sürekli "Düz çizgi çizemiyorum" diyor.
"Bu konuda senin kadar yetenekli değilim Bob."
Bu çok saçma.
Hüner, merakının peşinden gitmektir.
Yani, zaman ayırdığınız her şeyi başarabilirsiniz.
Resim de farksız.
İkinci sezonda gözlüklerden kurtuldu
ve gidişatın belki de düşündüğünden daha iyi olacağına bayağı emindi.
Resim Sevinci'nde çalıştım.
"Vay be. Çok eğlenceli olacak" dedim.
Çünkü yönetmenlik, yapımdaki en sevdiğim işti.
Emir vermeyi severim.
Başta kenara bir resim koyardı, biz de resmin nasıl olacağını bilirdik.
Ama zamanla bundan vazgeçti ve kafadan çizmeye başladı.
Bir dakikamız kaldı.
Ama son iki dakikamız, dediğimde,
"Büyük bir ağaç zamanı!" derdi.
Ve inanın, her kayıtta sürekli gerilirdim
çünkü ağacı bitirip bitiremeyeceğinden emin olamazdım.
Hazır mısınız? Bu sizin cesaret sınavınız.
İşte burada.
Ama eğlenceli olan da bu. Cesur olun. Şansınızı deneyin.
Pekâlâ. İşte cesaret sınavınız.
Burada büyük bir ağaç olmalı.
Bu ağacı yerleştirmek iki şeye yol açıyor.
Yönetmenimi delirtiyor, bu birincisi.
İkincisiyse her şeyi geriye itiyor. Çok daha fazla derinlik katıyor.
Sihir gibiydi.
Bob Ross, bir şey yolunda gitmediğinde
genelde iyi bir öğretmenin yapacağı şeyi yapar.
Mesele yapmazsın.
Bir sonraki adımın düzeltmektir.
Selam. Bugün bana katılmanıza sevindim. Biraz oyalanıyordum.
Ülkenin her yerinden pek çok kart ve mektup alıyorum.
"Ortasına geldiğim resmi beğenmezsem ne yapmalıyım?" diyorlar.
Hep derim, "Hata yapmayız. Şanslı kazalar yaparız."
Şu düşünceyi çürüttü,
resim yapmak için hüner, doğuştan yetenek,
ve Tanrı'nın eliyle kutsanmış olmak gerek.
Bu kesinlikle yanlış.
Herkesin bir şeyler yaratabileceğine inanıyordu.
Geçenlerde alışveriş merkezinde resim yapıyordum
ve bir adam gelip şöyle dedi,
"Bob, ben asla resim yapamam çünkü renk körüyüm.
Tek gördüğüm gri tonları."
Bugün herkesin resim yapabileceğini göstermek için gri resim yapalım.
Böyle bir şey yapması Bob'ın ne denli düşünceli olduğunu gösteriyordu.
Gücünüzün farkında değildiniz, ha?
Bunu sahiden yapabilirsiniz.
Dağları, ağaçları, coşkun nehirleri oynatabilirsiniz.
Biraz Fildişi Siyahı ile başlayacağız.
Belki de dünyamızda burada yaşayan mutlu küçük bir bulut vardır.
Çocukken kardeşim Jim'le sırt üstü yere uzanır,
bulutlara bakıp bir sürü çılgın şekil görürdük.
Eminim bunu siz de yapmışsınızdır.
Televizyonda gördüğünüz Bob'ın tavrı gerçek hayatta da
doğa ve diğer her şeye karşı olan tavrına çok yakın, gerçekten.
Bugün sizi tanıştırmak istediğim iki konuğum var.
Bunlar iki yavru nar bülbülü. Şirin, küçük yaramazlar.
Hop. Ne yapacaksın, ha?
Doğayı çok severdi.
Kanosu vardı ve göle giderdi.
Birkaç balık yakalardı ama her zaman balığı geri bırakırdı.
Balıkların hiçbirini eve getirmezdi.
Kamerayla avlandığını söylerdi.
Bu, Peapod. Cep sincabı Peapod. Bir ağaçtan düşmüş.
İyi kalpli bir hanım onu bana getirip
serbest kalacak kadar büyüyene dek onunla ilgilenmemi istedi.
Yaralı bir hayvan görürse yardım etmek için elinden geleni yapardı.
Ülkeyi gezip halk önünde resim yaparken ve ders verirken şunu fark ettim,
yalnız iyi insanlar resim yapar.
Tanıştığım tüm ressamlar, harika insanlar.
Program başladıktan sonra atölyeler dolup taştı.
Çünkü eğitmen olmak isteyen birçok kişi vardı.
Bu yüzden öğretmen eğitimine karar verdi.
Görüyorum ki çoğunuz çoktan yapmışsınız.
Tuvalinizde çok ince bir kat Sıvı Beyaz var.
Bob'ı o kadar izliyorsunuz ki zaten öğrenmişsiniz.
Size ülkenin en iyi öğretmenlerinden ve en yakın dostlarımdan
birini takdim etmek, benim için büyük bir zevk ve ayrıcalık.
Bugün sizi Bay Dana Jester'la tanıştıracağım.
Dana tüm ülkeyi geziyor
ve binlerce kişiye Resim Sevinci'ni öğretiyor.
Fikir babası bizlerdik.
-Başından beri vardık. -Ta ilk günden.
Oğlum Steve, müthiş bir ressam ve…
Çok genç ve bu konuda çok heyecanlı.
Gençlerin böyle bir şeye heyecan duyduğunu görmek güzel.
Steve'i her yere yolluyoruz,
yüzlerce insana Resim Sevinci'ni öğretiyor.
Fırçanıza biraz boya alın.
Sonra, aralarda kalan şu küçük alanlara,
karanlık yerlere dokunabilirsiniz.
Yeni bir öğrenciyi, yeni yaptığı tabloyla, gülümserken izlemek
Bob'a büyük heyecan verirdi.
Bob onları o kadar mutlu ederdi ki inanılmazdı.
"Bunu ben mi yaptım? Ben yapmış olamam."
"Evet, sen yaptın."
Burada yaşananlar resimle sınırlı değil, bence insanlar bunun farkında,
bunun keyfine varıyorlar.
Başarısına rağmen Ross tümüyle eşsiz değildi.
80'lerin başında başka sanatçılar da televizyonda ders veriyordu.
83'te televizyonda başladık,
Bob Ross'la aynı yıl.
Ross kendi işini, manzaralarını yapıyordu,
biz de çiçek yapıyorduk.
Bob "Ben dağ ve ağaç adamıyım" derdi.
Ayrıca derdi ki
"Çiçek çizmeyi öğreneceksen Jenkins'lere git."
Fuarlarda, Bob'la birçok kez birlikte yemek yedik.
Yemekten sonra
en çok kimin tanındığını görmek için etrafta dolaşırdık.
Tabii, hep Bob kazanırdı.
RESİM SEVİNCİ WIPB 49
Bob kamera karşısında değilken nasıl biriydi, anlatır mısın?
Eğlenceli biriydi.
Küçük bir sır paylaşayım.
Şakacı yanları vardı.
Kayda başlamadan önce oyuncu şakalar yapardı.
Hepimizi gevşetmek için.
Kamera karşısındaki hâlinden farklı değildi.
Eğlenceliydi ve inanılmaz bir karizmaya sahipti.
Kişisel hayatında daha enerji doluydu.
Hızlı arabaları çok severdi.
Bu arabanın eline kimse su dökemez.
Chevrolet'nin emsalsiz Corvette'i.
Kaportası fiberglas el yapımı, 5.7 litre motorlu, tüm özelliklere sahip,
1969 model bir Stingray'i vardı.
Bir gün beni Corvette'iyle aldı. "Hayrola?" dedim.
"Sana heyecan turu attıracağım" dedi.
İnsanları korkutmayı sevdiğinden değil, heyecanlandırmayı severdi.
Evet, bunu pek severdi.
Şirketin işletmesiyle Kowalski'ler ilgilendiler
ve Bob'a en iyi yaptığı şeyi yapması için imkân sundular,
yani insanlarla bağ kurmak.
Herkes çalışıp işini yapmaya çalıştı.
Jane çok zekiydi ve idari işlerde üstüne yoktu.
Bir iş yapacaksan doğru yap, yarım yamalak yapma, derdi.
Kowalski ve Ross çiftleri, iki aile olarak iyi bir düzen kurmuşlardı.
Beşinci yılın sonunda her şey gayet yolunda görünüyordu.
Sevinci ve sevgisi etrafındaki herkese yayılıyordu.
Bana kendimi aileden biri gibi hissettirirdi.
Her sabah, programına geldiğinde
kahvesiyle ofisime gelir, fıkralar anlatırdı,
bize sarılır, ağabeyimiz gibi bize sataşırdı.
Altın bir kalbi vardı
ama aynı zamanda bir şovmendi.
Küçük, yumuşak uçlu dağıtma fırçamızı alıyorum,
nazik, yumuşak, küçük fırça,
ve zemin boyasını karıştırıp biraz dağıtıyorum.
Nazikçe.
Hafif dokunuyorum.
Tuvali biraz okşayın.
İşte oldu.
Ona televizyonda neden böyle konuştuğunu sordum.
Dedi ki "Bill Alexander her zaman sertti."
Bulutlar için önceden diğer rengi kullanmıştım.
Zaten epey sarı renk var. Bu yüzden değişik olsun istiyorum.
Sesi sertti. Çok hareketli ve enerji doluydu.
Babam dedi ki, "Galiba seyircilerimizin çoğu kadın.
Epey kadın izleyicimiz var, belki fısıldasam daha iyi olur."
Başka bir deyişle Bob,
Bill Alexander'ın tam tersini yaratmaya çalıştı.
Yakalayın ve kaldırın.
Kabartın, doldurun, çekin.
İşte.
Sevişir gibi. Çok nazik olun.
Programına "Resim Sevinci" adını vermesi elbette tesadüf değil
çünkü bu isim, 70'lerin başındaki el kitaplarına bir göndermeydi.
Pişirme Sevinci vardı,
sonra Seks Sevinci çıktı.
Bu kitap bir dönüm noktasıydı.
Bob Ross'un benzer bir isim seçmesi gayet anlaşılır.
Son derece sakinleştirici bir ses tonuyla konuşuyor,
çok şehvetli.
Yatakta bir kadınla konuşuyormuş gibi yapıyor.
Bu doğru. Bu ses tonunu çalıştı.
Biraz seksi olmaya çalışıyordu.
Kayıttayken tek bir kişiyle konuşurum
ve o kişiye tutkunumdur.
Samimi bir ilişki kurarım.
Bence seyirci bunu algılıyor ve bir yakınlık oluşuyor.
Hafifçe dokunuyorum.
Sadece okşayın.
Hafifçe sürtün. Okşayın.
Pata pata silkeliyoruz.
Tüm kötü hisleri kovun.
Program sırasında kafanıza takılan bir şey olursa bize yazın.
Aklınıza takılan her soruyu cevaplamaya çalışmaktan mutlu oluruz,
çok kişisel değilse tabii.
Şöyle bir bakalım.
Bunu televizyonda okuyamayız. Kenara koyup devam edelim.
Bob bir grubun önünde resim yapıyordu.
Resmini bitirdikten sonra
"Steve, Dana buraya gelin.
Koruyun beni. Hatunlar imza istiyor, peşimi bırakmıyor.
-Tuvalete gitmem lazım" dedi. -Gömleğini yırtıyorlardı.
Çılgıncaydı.
Göğsünden kıl koparmaya çalışan bile olurdu.
Bob karizmatikti ama kur yapmayı da severdi.
Bana kur yapardı, kadın çalışanlarımıza kur yapardı.
Yapısı buydu. Cazibeli biriydi.
İnsanlar kendilerini iyi hissetsin diye de yaptı.
DANER AMCA, BOB BABA, ANNETTE ANNE
Annette, Bob'ı çok sevmişti.
Daytona'daki, Bob Ross buluşmasını hatırlıyorum.
Herkes Bob'la fotoğraf çektirmek istedi.
Annette, Bob'ın kendisi dışında
başkalarıyla olan ilişkisini kıskanırdı.
Bob başkasına ilgi gösterdiğinde Annette bundan hoşlanmazdı.
Bence bu biraz kıskançlık belirtisi gibiydi. Bilmem.
-Evet. Bob'a yaklaşan herkesi. -Evet.
-Kıskanırdı. -Aynen.
Bana biraz izlenimlerinden bahset. Bob'la Annette arasındaki ilişki nasıldı?
Bilmem. O konuya girsem mi?
Bob'la Annette sevgili miydi? Herkes hep bu soruyu soruyor.
Cevap şu,
Steve bilebilir.
Babamla Annette arasında bir ilişki vardı, evet.
80'lerde fuarlara gittiğimizde, yemek için buluştuğumuzda
aynı küçük otel odasından birlikte çıkarlardı.
Tuhaf şeyler döndüğünü biliyorduk.
-Sanırım bu 70'lerdeydi. -Yok, 80'lere dek Weber'le çalışmıyorduk.
Herkes herkesle yatıyordu.
-Ama tamam. Konuya… -Tamam mı?
Bu kısmı kesebilirsin ama öyleydi.
Hatırlıyorum, Noel gecesiydi.
Yatak odasından kavga sesleri duydum.
Jane, Bob'a soruyordu,
"O kadınla ilişkin mi var?"
Gerçek ortaya çıktı.
Bob'la Jane bu sorunu hallettiler.
Ama herkesin arası açılmaya başladı.
Birkaç ay sonra
koridorda yürüyordum, Annette banyodaydı.
Yanından geçtim, kapı açıktı
ve karanlıkta, klozetin üzerinde oturuyordu.
Ağzında bir sigara vardı
ve sanırım iki tanesi de kül tablasında kendi başına tütüyordu.
Bana seslendi, "Steve, beni seven tek kişi sensin."
Ben de "Vay be" dedim.
Evet.
İç çatışma başlamıştı.
Annette'le ilk tanıştığımda Bob'la sıkı dost gibiydiler.
Ama sonunda çekimlere gelmeyi bıraktı.
Bu, ilişkilerinin sonunun başlangıcı mıydı, bilemiyorum.
Şu kadarını söyleyeyim, birçoğumuz rahatladık.
Onun yanında hep gerilirdim.
Bob'la daha doğal, daha kolay iletişim kurmaya başladım.
BOB ROSS'LA RESİM SEVİNCİ 8
Merhaba. Bugün bizim için bir yıl dönümü sayılır.
Bu tabloyla 100. Resim Sevinci programını yapmış olacağız.
Harika, değil mi?
10'uncu Resim Sevinci sezonuna hoş geldiniz.
-12'nci. -13'üncü.
-15'inci. -17'nci.
18'inci Resim Sevinci sezonu.
Bu sezonun tamamlanmasıyla 230'dan çok program yapmış olacağız.
MTV. Pofuduk beyaz bulutlardan ibaret.
Sıradaki konuğum son on yıldır kendi programında sihrini yaratıyor.
Sürekli izlediğim Resim Sevinci.
Konusunda birçok kitap yazdı. Son eseri, Resim Sevinci'nin En İyileri.
İşte ABD'nin gözde resim öğretmeni Bob Ross.
-Selam Bob. Seni konuk etmek güzel. -Çok teşekkürler.
Nasıl keşfedildin?
Resim programı yapmak istedik. PBS kanalına gittik.
Programı kabul ettiler sonra gerisi geldi.
Çoğu insan resim yapamaz ama resimlerine hayranım.
Oturup seni izliyorum.
Çünkü 30 dakikada sahiden sihirli bir şey oluyor.
Programlarda kurgu yok. Her şey o an yaşanıyor.
İnsanlar seni izlerken bu işi gerçekten
kendi başlarına öğrenebileceklerini düşünüyor.
Öğrenebilirler.
ABD ve diğer ülkelerdeki insanlardan günde 200 ila 300 mektup alıyoruz,
resim yapıyorlar.
Bizden ders aldığında 93 yaşında olan bir hanım vardı.
94 yaşında bana bir mektup yazdı.
İlk resim sergisini açmış ve yeni bir kariyere başlamış.
Kolay göründü. Sadece birkaç dakika sürdü ve işte bitti.
-Bunu kime olsa öğretebilir misin? -Bakın, paletlerinizi alın.
Koyu rengi tek yöne doğru çekin.
İnce yap.
Tek yaptığın dokunup biraz itmek.
Güzel.
Çok iyi.
-Bob. Şuna bak. -Şahane.
-Bana bak! Resim yapıyorum. -Harika gidiyorsun.
Harika!
Geçenlerde New York'a gitme fırsatım oldu.
Central Park'ta Çocuk Günü yapılır,
etkinliğe katılmamız
ve New York'un harika halkıyla tanışmamız için bizi davet ettiler.
O zaman 12 yaşındaydım,
Bob Ross'un Central Park'a geleceğini duymuştum.
Metroya atlayıp Manhattan'a gittik.
O nerede, bilmiyorduk.
Elimizde getirdiğimiz tablolar, parkta kalabalığı takibe başladık.
Tablolarını getirip bize göstermek, bizimle muhteşem bir gün paylaşmak için
her yerden insanlar gelmişti.
Tek kelimeyle muhteşemdi.
Zaman ayırıp benimle tanıştı. Ona resimlerimin bazılarını gösterdim.
Resmimin arkasını imzaladı.
Bob'ı kafanızda nasıl canlandırıyorsanız aynen öyleydi.
Central Park olayı beni şaşırttı.
"Vay be, bu adam sahiden popüler" dedim.
Bob Ross'u kaç kişinin bildiğine inanamadım.
Kimse onun ünlü olacağını düşünmezdi.
Hadi. Resim yapan adam.
Televizyondaki!
Resim Sevinci televizyon tarihinin en başarılı sanat programı oldu.
Desteğiniz için çok teşekkür ederim.
Bir adamın hayalini gerçekleştirdiniz.
İnsanlar kahramanları olmasını sever.
Bob da kahraman oldu.
Şüphesiz, ticari açıdan Bob
daha çok büyümek ve popüler olmak istedi.
Başarılı olmak istiyordu
ama Kowalski'lerin başarı anlayışı farklıydı.
Bob Ross Inc.'in asıl amacı,
insanlara ressam olmayı öğretmekten çok
boya, tuval ve fırça satmaktı.
Bob Ross'a bir tüp boyanın fiyatını
ya da kaç resim kiti sattığını sorsanız
hiçbirini bilmezdi.
Hoş geldiniz.
Geçen hafta kaçıranlar için renkleri ekranda göstereceğim.
Her sezonda kullandığımız tüm renkleri göstereceğim.
Televizyona çıkmaya başlayınca Bob'ın bir boya dağıtımcısı bulması gerekti.
Ross ve Kowalski'ler sponsorumuzun Weber olduğunu biliyordu.
Weber bir boya üreticisiydi
ve "Tamam. Weber'e gidip ürünlerimizi yaptıralım" dediler.
Çok seçiciydi,
ürünlerin aradığı şartları tutturması gerekiyordu.
Bu tekniğin işe yaraması için boyanın kimyası ayarında olmalıydı.
Ama Walt çok para kazanmak istiyordu.
Tüm mesele daha çok kâr etmekti.
BOB ROSS FIRÇALARI
Ürünleri ucuza mal etmesine Bob izin vermedi.
"Piyasaya kötü ürünler sürerek itibarımı zedeleyemem" dedi.
İşin maddi kısmı elbette önemliydi
fakat Bob bunu para için yapmıyordu.
Telefonda konuyla ilgili birçok tartışma yaşandı.
İsteği, resim yapmayı öğretmekti
ama Kowalski'ler ürünleri satarak
bu gayeyi sömürmek ve kâr etmek istediler.
Bu tuval parçası sizin dünyanız,
içinizdeki her şeyi buraya yansıtabilirsiniz.
Mutlak ve tam güç sizde.
Burası dünyada gücüm olan tek yer.
Burada diktatörüm, istediğimi yaparım.
Böyle resim yapmanın harika yanı da bu. Burada özgürsünüz.
Beni aradı ve yakındı,
işlerin gidişatından hiç memnun değildi.
O noktadan sonra işler baş aşağı gitti.
İşte karım Jane.
-Selam Jane. -Selam!
Yanındaki de Annette, ortağım.
Bu tabloyu
Resim Sevinci'ni mümkün kılan birkaç kişiye adamak istiyorum.
Adından bahsetmek istediğim birkaç kişi var.
Öncelikle karım Jane.
Arkamızda durdu ve desteğini esirgemedi.
Deli bir adamla yaşamak her kadının yapacağı iş değil.
Arka odaya girdiğimi hatırlıyorum
ve muhtemelen hayatımda ikinci ve son kez babamı ağlarken gördüm.
Ve…
…yerde cenin pozisyonundaydı.
Jane kanser olduğunu öğrendi.
Kısa süre sonra Jane vefat etti.
Zaman ayırıp teşekkür etmek istiyorum.
Karımı kaybettiğimi söylemiştim.
Ülkenin dört bir yanından
şefkat ve desteklerini ifade eden yüzlerce kart aldım.
Karıma benim kadar değer verdiğiniz
ve kederimi paylaştığınız için size yürekten teşekkür ederim.
BU SEZON, BOB'IN KARISI JANE L. ROSS'UN ANISINA ADANMIŞTIR
Jane'in ölümü onu çok sarstı.
Şöyle demişti,
"Hayatım zindana döndü."
Bazen, keyfiniz yokken tablolar daha koyu renklerde olur
çünkü ruh hâlinizi yansıtırlar.
Bazen bunun farkına bile varmazsınız. Oluverir.
Açığa açık renk sürüp bir şey elde edilmez.
Koyuya koyu renk sürerek de bir şey elde edilmez.
İşte burada. Hayatta olduğu gibi.
Kötü gün görmezseniz güzel günlerin kıymetini bilemezsiniz.
Güzel günleri bekliyorum.
Jane öldükten iki ya da üç hafta sonra
doktor babamın Hodgkin dışı lenfoma olduğunu söyledi.
Sonra da fırçalarımızı kokusuz tinerle yıkıyoruz.
Pata pata silkeleyin. Tüm kötü hisleri kovun.
Islak boya üstüne ıslak boya tekniği epeyce tiner gerektirir.
Neredeyse her bölümde o fırçayı sağa sola sallıyordu.
Pata pata.
Tinerin tüm buharı doğrudan burun deliklerine giderdi.
Tüm odayı kaplar.
O zamanlar bile bunu yaparken çekincelerim vardı.
Fırçaya azıcık tiner alın ve birkaç ufak dokunuş yapın.
Hep merak ettim,
lenfomaya sebep olan şey tiner olamaz mıydı?
Ben doktor değilim ama yorumum bu.
Şöyle güzelce ikisini de temizleyelim.
Tamamdır.
Şu kararı verdi,
"Çok fazla ömrüm kalmadıysa elimden geldiğince resim yapacağım."
Gösteri devam etmeliydi.
Merhaba. Ben Bob Ross, 26'ncı sezona hoş geldiniz.
-28'inci. -30'uncu Resim Sevinci sezonu.
Ve tuvale sürüyoruz.
Resimdeki dünyamızda, şurada, uzaklarda küçük ağaçlar olabilir.
Geçmişe dönüp bakıyorum da Bob gerçekten çalışmaya odaklanmıştı.
Günde en az üç program yapmaya çalışırdı. Hatta bazı günler fazlasını yaptı.
Biraz eğlenelim.
Bugün çılgınca şeyler yapabilirsiniz. Farklı şeyler düşünün.
Son sezonları izleyince gerçekten kanser hastası olduğu görülüyor.
Her konuda son derece ketumdu.
Bob böyle olsun istemişti.
Biraz alıştırma yaparsanız başarabileceklerinize şaşırırsınız.
Her gün bir lütuftur.
Tuvalde yepyeni şeyler olur.
Mutlu küçük bir ağaç.
Uçan, mutlu küçük bir bulut olabilir.
Küçük mutlu "duder"lar.
Bu program birçok yabancı ülkede yayınlanıyor.
"Duder" kelimesini nasıl çeviriyorlar ki?
JAPONYA
MEKSİKA
TÜRKİYE
Dünyadaki insanların ortak bir paydası vardır.
Herkes resim yapmayı sever.
Şu açıkça görülüyordu,
tam yeteneğinin zirvesine ulaşmıştı ki
her şeye son vermesi gerekiyordu.
Pekâlâ, eski fırçayı yıkayalım.
Bence işe kısmen aklını dağıtmak için devam etti.
Her gün, ellerine hiç fırça almamış,
ülkenin her yerinden insanlardan mektup alıyorum.
Bu tekniği deniyorlar ve işe yarıyor, yepyeni bir dünya deneyimliyorlar.
Yepyeni bir dünya.
Resim ve çizim yaparak depresyondan çıkan çok insan tanıyorum.
Kendinizi böyle bir sembolizmle ifade etmeniz
ve o hislerden arınmanız lazım.
SAVAŞMA RESİM YAP
Bob'ın kanser olduğunu öğrendiğim anı asla unutamam.
Program yöneticim beni ofisine çağırdı, kapıyı kapattı
ve sanırım ekipten önce bana söyledi.
"Bob kanser" dedi.
Neye uğradığımı şaşırdım çünkü hasta olduğunu söylememişti.
Programı çekerken bunu düşünmemi istemedi.
İşte.
Hayatımın en önemli olayı bu,
program yapıp evinizde ya da her neredeyseniz size katılmak
ve sizinle resim yapmak.
Son 13 programda sizinle olmaktan çok keyif aldım.
Duvardaki eski saat bana bu programı ve sezonu bitirmenin vakti geldi diyor.
O sıralar Kowalski'ler endişelenmeye başladı.
Bob ölürse işleri de ölür.
BOB ROSS SUNAR ÇİÇEK ÇİZMENİN SEVİNCİ
Merhaba, ben Annette Kowalski,
Bob, sizinle Çiçek Çizmenin Sevinci'ni paylaşmam için beni davet etti.
Bir gün Florida'da tatildeyken bir kadın masama bir kitap koydu.
Annette Kowalski'nin çiçek kitabıydı.
Kitapta Annette'in yıllardır bu yeni resim tarzını geliştirmek için
çok çalıştığı yazıyordu.
Az daha kalpten gidiyordum.
Annette benim şemalarımı almış
ve âdeta hepsini bire bir kopyalamıştı.
Neredeyse bizim kullandığımız ifadelerin aynısını kullanıyor.
Kathwren, kitabında tavus kuşu sandalyede oturuyor.
Annette de aynı tavus kuşu sandalyede, aynı pozda oturuyor.
Resim yapmaya hazır mısınız? Umarım öyledir.
Fırçayı geriye çek.
Ortadan aşağı doğru boya. Fırçayı geriye çek.
Annette çiçek resimleri yapıyordu.
"Jenkins'in çizimlerine benziyor" dedim.
İnanılmaz derecede benziyorlar.
Ayrıca fırçaların hepsinin aynı görünmesi de tuhaf.
80'lerin başından beri kendi markamız için porsuk kılı fırçalar tasarlamıştık.
Sonra Weber'in başkan yardımcısı şöyle dedi,
"Üzgünüm, artık porsuk kılı fırça üretemeyiz.
Porsuk nesli tükenenler listesinde."
Size büyük bir heyecanla Bob'ın yeni çiçek fırçalarını sunuyorum.
Ama tahmin edin ne oldu.
Annette'in ürünleri satışa çıktığında
çok güzel bir porsuk kılı fırça serisi vardı.
Bob devamlı Annette'in yanındaydı.
Nasıl haberi olmaz?
Annette size küçük bir çiçek çizecek,
sözü ona bırakıyorum, sonra görüşürüz.
Teşekkürler.
Ama Bob bu konuda ne yapabilir?
Annette tüm resim pazarını kontrol etmek istedi.
Satışlarımız düştü
ve kanallar programlarımızı durdurdu.
Ona rakip olmayalım diye yaptı bunu.
Bizi piyasadan silmek istedi.
Babam giderek hastalanıyordu
ve hepimiz ona bakmamız gerekeceğini biliyorduk.
Bu, düşüncelerimi çok değiştirdi.
"Yaptıklarını neden yapıyor?
Benim için yaptıklarını neden istedi?
Neden beni bu kadar zorladı?"
Hayatımın gururu ve mutluluğunu tanıtmak benim için büyük bir ayrıcalık.
Bu, oğlum Steve.
Steve, iyi ki bizimlesin oğlum.
-Sağ ol baba. -Süper bir resim yap. Görüşürüz.
Peki.
Babam bir sürü program yapmamı istedi
ama ben istemedim.
Sana en iyisini sunmaya çalışıyorum, dedi.
Ondan daha başarılı olmamı istedi.
Hatta bir keresinde bana
ileride işi ben devralınca benim için çok daha kolay olsun diye
programda resimleri tam performans çizmediğini söyledi.
"Yok artık" diye düşündüm.
Dağları benden daha iyi çizen genç bir adam var.
Oğlum Steve. Diğer programlarda görmüş olabilirsiniz.
Tanıdığım en süper dağ çizen ressamlardan biri.
Onu bu sezon getiremedik.
Belki sonraki sezonda onu buraya getiririm.
Aramızda bir güç mücadelesi vardı, tabiri caizse.
Aramızda ufak bir kavga çıktı.
Ben gidip kendi işimi yapmak istedim, o da onun yaptığını yapmamı istedi.
Muhtemelen birkaç yıl pek konuşmadık.
Bu konuda hâlâ biraz kendime kızıyorum.
Annen baban sana bir şey yapmanı söylüyorsa
canını sıkmak için değil, bunu senin iyiliğin için söylerler.
Ailen seni sever ve senin için en iyisini ister.
Giderek güçsüzleştiği sıralar
yine daha çok konuşmaya başladık.
Oturduk ve bana daha önce hiç anlatmadığı şeyler hakkında konuştuk.
Şirket kurulduğunda
bir oylama sistemi vardı.
Jane ölünce
Bob bir oy kaybetti.
Birdenbire Bob'ın fikri artık önemsizleşti.
Olay şuna döndü,
"Biz istediğimizi yapacağız, sen de bizim dediğimizi yapacaksın."
Jane öldükten sonra
Bob'ın isteklerinin kısıtlanması hususunda
çok dargınlıklar yaşandı.
Bir daha kesinlikle Kowalski'lerle sezon çekmemeye karar vermişti.
ANTİKA DÜKKÂNI
ELM SOKAĞI
ELMER VE DOSTLARI
-Selam çocuklar. -Bob!
Nasılsınız bakalım?
-İyiyim. -İyi.
Babam hep çocuklar için bir televizyon programı yapmak istemişti.
Sanat dünyasını gençlere sunmak istedi.
Bir çocuk 11 ya da 12 yaşına gelene dek
sanatsal çabaları konusunda olumsuzluklar yaşamışsa
çoğu zaman vazgeçer.
Bob çocukların bir şeyleri izlemeye yatkın olduklarını düşünüyordu.
Klasik bir hikâye kitabı okuyordum.
Çok heyecanlıydı ve bunu yapmaya can atıyordu
ama o zaman iyice hastalandı.
Peruk takıyordu.
Kowalski'ler, Bob hasta göründüğü için kızgındı.
Ama Bob programı yapabileceği konusunda ısrarcıydı.
Walt ve Annette buna tamamen karşıydı.
İkisi de Bob'ı başından beri kendilerinin hazırlayıp
kendilerinin yarattığı bir şey olarak gördü.
Hasta olduğu bilinsin istemediler.
Babam ölüm döşeğine düşmeden hemen önce
babamla birlikte Kowalski'lerin evine gittik.
Arka odaya geçtik
ve Bob'ı yatağa yatırdım.
Annette, Bob duymasın diye benimle kapı kapalıyken konuşmaya başladı.
Dedi ki "İçeri girip Bob'a bunu imzalatmalısın.
Bu, Bob için inşa etmek istediğimiz anıtın sözleşmesi."
Bana daha çok Bob'ın isim hakkını onlara devretmesi sözleşmesi gibi geldi.
Reddettim ve Annette küplere bindi, hüsrana uğradı.
Bob tüm isim haklarını vermek istemedi.
Ama onlar almak için denemeye devam ettiler.
Ölmek üzere olduğunu biliyorlardı.
Giderek çareleri tükeniyordu.
Öldükten sonra isim haklarını kimin alacağı konusunda
büyük tartışmalar yaşıyorlardı.
Bu haftalarca devam etti.
Resim yapmayı seviyorum çünkü özgür oluyorum.
Burası dünyada tamamen özgür hissettiğim tek yer.
Bob, Kowalski'lerle olan sorunları atlatmanın yolunun,
hastanede tanıştığı ve birkaç aydır tanıdığı bir hemşireyle
evlenmek olduğuna karar verdi.
Üvey kardeşi ve oğlu Steve'in devam edebilmeleri için
hazırlık yapmaya çalışıyordu.
Bağırması için aşırı öfkelenmiş olması gerekirdi.
Bu, tekniğin en eğlenceli kısmı.
Sıkıntı ve düşmanlıklarınızı içinizden atın.
Bağırıyordu,
"Size adımı vermiyorum. Adımı alamazsınız."
Bob'la son telefon konuşmam Haziran 1995'teydi.
Ne döndüğünü biliyordu.
BRŞ ya da Resim Sevinci ile hiçbir ilişkisi olsun istemiyordu.
"Ölüm döşeğimde adımı çalmaya çalışıyorlar" dedi.
Sonra onunla biraz daha konuşup "Seni ziyarete geleceğim" dedim.
Dedi ki "Hayır, beni böyle görmeni istemiyorum.
40 kilo kaldım.
Beni son gördüğün gibi hatırlamanı istiyorum."
Hiç…
Hiç saçı kalmamıştı.
Zayıftı, bir deri bir kemikti.
Dudaklarını ıslatmamız gerekiyordu.
Bir şey içemiyordu.
Boğazı kilitlenmişti.
Kahramanım gözümün önünde eriyordu.
Onu rahat ettirmek için çok uğraştık
ama çok acı çekiyordu.
Onu kaldırmam gerekti.
Bana…
"Çok güçlüsün" dedi.
BOB ROSS, TELEVİZYON RESSAMI 29 EKİM 1942 - 4 TEMMUZ 1995
Babam öldükten sonra Annette bana asla unutmayacağım bir şey söyledi.
"Bitmesine sevinmedin mi?" dedi.
"Ne demek istiyorsun?
Babamın öldüğüne mi sevineyim?" diye düşündüm.
Neden bahsettiğini anlamadım
çünkü babamla olabileceğim her saniye…
Her saniye…
Bunun için…
Bunun için her şeyi verirdim.
Kowalski'ler Bob'ın cenazesine gelmediler.
Daha da kötüsü, cenaze olduğunu saklamaya çalıştılar.
Kim aradı, hatırlamıyorum bile.
"Bob öldü.
Kimseye söyleme ve Florida'ya ilk uçağa bin" dediler.
İnanılmazdı.
Toplamda sadece 30 ya da 40 kişi vardı.
Öldüğünü Newsweek'te okudum.
Benimle iletişime geçmediği için şirkete hep biraz dargındım.
Cenazesine katılmayı çok arzu ederdim.
Ama öyle olmadı.
İnsanların, onun hâlâ yaşadığına inanmasını istediler.
Birçok kişi de inandı.
Hâlâ daha insanlara söylemek zorunda kalıyorum.
O öldü.
THE NEW YORK TIMES ÖLÜM İLANLARI 13 TEMMUZ 1995, PERŞEMBE
52 YAŞINDAKİ ÜNLÜ RESSAM BOB ROSS VEFAT ETTİ
O öldükten sonra benim için her şey tamamen değişti,
düşüncelerim değişti.
Yaşam, ölüm, hatta her şey hakkındaki fikrim değişti.
Sanırım küçük bir sinir krizi geçirdim.
Bob'ın ölümünden sonra
"Şimdi ne olacak?" diye düşündüm.
HOLLANDA
Bob Ross Inc. ile 1995'te çalışmaya başladım.
Öldükten sonra bana Bob Ross'u Avrupa'da tanıtabilir miyim diye sordular.
Alman devlet televizyonuna programı satmayı başardım.
Boya, fırça, kitap siparişleri alırdım.
Ana irtibat noktam Walt Kowalski'ydi
ama iş konuştuğumuzda, muhabbetimiz sadece kendi faaliyetlerimle sınırlıydı.
Başta Kowalski'lerin, Bob'ın ölümüne çok üzüldüğünü düşündüm.
Ama Bob Ross şirketinin giderek değiştiğini fark etmeye başladım.
Sertifikalı Ross Eğitmenleri'ne çok daha baskı yapmaya başladılar.
Ross öğrencileri bana
sertifika kurslarında son derece temkinli olmaları gerektiğini söylediler.
Yönetim daha ilk günden önlerine bir sözleşme koyuyordu.
Öğrencilere kılavuz adı altında bir belge imzalatıyorlardı
ama aslında bu bir sözleşmeydi.
Başka bir ressamın reklamını yapmak yasaktı.
Ross ürünleri dışında başka ürünleri kullanamazsın.
Bir öneri kutuları vardı. Ben ona casus kutusu derdim.
Öğrenci ya da öğretmenlerinizden herhangi biri
kurallara aykırı hareket ederse bunu bildirmeliydiniz.
Bir arkadaşımızı daha kursun ilk gününden kapı dışarı ettiler.
Ona söylenen, "Boya ve fırçalarını topla. Kimseye bir şey söylemeden git."
Diğer öğrencilere "Jenkins'in kursuna gitmek istiyorum" demiş.
Bu olay o öneri kutusuna bildirilmiş.
Vietnam'da beş yıl Komünist rejim altında yaşadım,
bunun üç yılını hapis geçirdim.
BRŞ'nin sınıftaki tavrı bana Komünist rejimi hatırlatıyor.
Herkes herkesten şüphelenir oldu.
Kontrol tamamen onlardaydı ve Bob Ross adına hareket edebiliyorlardı.
Oysa Bob Ross'un olayla bir alakası yoktu.
Sence Bob hayatta olsaydı bu durum hakkında ne derdi?
Bence şirketin ortakları Bob Ross'un mirasına ihanet ediyor.
Kararı sen ver.
Bir keresinde depoda dolaşıyordum.
Üzerinde bir sürü tablo olan büyük bir masa vardı.
Bir adamın ince uçlu bir fırçayla tabloya
Bob Ross'un imzasını attığını gördüm.
"Bir dakika." diye düşündüm.
"Bob Ross öldü ama birileri Bob Ross imzası atıyor.
Neler oluyor?"
Birçok kişi Bob Ross tablolarının neredeyse aynısını yapabilir
ve farkı göremezsiniz.
Ben göremiyorum. Kimse göremez.
Aradaki fark muhtemelen imzadır
ama o zaman bile gerçek olup olmadığını bilmiyorsunuz.
-Walt, şu Bob Ross tablosu mu? -Evet, o bir Bob Ross tablosu.
Çünkü bana öyle dendi.
TEK BOB ROSS UZMANI
Ross tablosunu büyük ölçüde tanırım.
Bob Ross tablosunun orijinalliğini doğrulayacak tek kişinin
Annette Kowalski olmasına ne diyorsunuz?
Yok devenin nalı! Kusura bakmayın. Saçmalık.
Bu şirkette bazı şeylerin ters gittiğini ilk o adamı gördüğümde düşünmeye başladım.
Bob Ross şirketi, Weber'in en büyük müşterisi olduklarını biliyordu.
Walt dedi ki "Martin F. Weber şirketini denetleme hakkımız var."
Weber'in muhasebe kayıtlarını denetlediler ve bazı hatalar buldular.
BRŞ yönetimi şöyle dedi,
"Tek yapman gereken Jenkins'i kovmak.
Resim ürünlerini yok et, TV programlarına artık sponsor olma,
kısacası onu defet."
16 yıldır Weber'le anlaşmamız vardı.
Dennis Kapp'e derinden bağlıydık,
bizimle atölye yapmayı bırakmış olsalar bile.
Sonunda Dennis'e "Kowalski'lerin yaptıklarını biliyoruz" dedik.
O da "Bu sadece iş" dedi. "Kişisel bir şey değil."
Bizim için kişiseldi ama.
Hobi el sanatları sektörünün öncüleriydik.
Hayatımız, her şeyimiz sanat üzerine kuruluydu.
Bir sabah uyandık ki işsiz kalmışız.
Weber'le sözleşme yapmış olmak
başımıza gelebilecek en kötü felaketti.
Kowalski'lerin sevinç ya da olumlu düşünceler yaymak gibi
bir arzusu yoktu.
BOB ROSS'LA RESİM SEVİNCİ
Tek ilgilendikleri paraydı.
Şu an piyasada o kadar çok Bob Ross ürünü var ki.
Kahve kupaları,
tişörtler, pijamalar,
battaniyeler, beslenme çantaları,
yapbozlar, dolma kalemler.
Daha devam edeyim mi?
En sevdiğin ressam Bob Ross, Chia Adam.
-Harika. -Sadece tohum serp.
İlginin artmasıyla
insanlara Bob Ross ürünleri sunmaktan çok memnunuz.
Bob Ross kupasından içerken her gün gülümseyebilecekler.
Bob Ross şirketinin dünyaya ilettiği her şey,
"Bob Ross şu, Bob Ross bu."
Bob öldü. Hiçbirinde payı yoktu.
Kontrol onlar için çok önemli. Her şeye sahip olmak istiyorlar.
Dürüst olmam gerekirse bıktım usandım artık.
Günaydın. RSR Sanat LTD. ŞTİ.'nin Bob Ross Inc.'e açtığı davada kayıttayız.
Bu, Robert Steven Ross'un video ifadesi.
Bu, Dana Jester'ın video ifadesi.
Boya ve fırçalara adımı koymaya karar vermiştim
ama kendi adımı kullanmak bile benim için ürkütücüydü
çünkü Ross isminin tam sahibinin kendileri olduğuna inanıyorlar.
Hemen dava edileceğimi biliyordum.
Avukatımız onlara dava açmanın daha iyi olduğunu söyledi,
sonradan onların bize açmasından ucuzmuş.
Dava açmaya bayılırlar da.
Tamam, müvekkilim Bob Ross Inc.'ten söz edelim,
şirkete kısaca BRŞ diyeceğim.
-Bildiğin bir kısaltma mı? -Bana uyar.
RSR'ı yaratma fikri birden fazla kişiye mi aitti?
-Grup çalışmasıydı. -Peki. Grupta kimler vardı?
Lawrence, Steve ve ben.
-Lawrence Kapp mi? -Evet.
LAWRENCE KAPP ESKİ ÇALIŞAN, MARTIN F. WEBER ŞİRKETİ
Babam, Martin F. Weber Şirketi'nin sahibiydi,
ABD'nin en köklü, güzel sanatlar malzemeleri satan şirketidir.
Bu, Bay Lawrence Kapp'in video ifadesi.
4 MAYIS 2018
Siz 2001'de Martin F. Weber'e katıldıktan ne kadar süre sonra
Martin F. Weber, BRŞ için
Bob Ross lisanslı ürünler üretmeye devam etti?
2016'ya kadar.
Sözleşme süresi dolduğunda
kontratın yenilenmediğini öğrendiğinizde ne hissettiniz?
Çok endişelendim.
Robert Stephen Ross'un fırça ve boyalarını
imal edebiliriz diye düşündüm.
Steve'le 2016 Temmuz'unda konuştuk.
Lawrence ona boyaları üretebileceklerini söyledi.
Bana, Steve'in soyadı yüzünden
böyle bir şey
yapamayacağım söylenmişti,
babasının isim ve şahsiyet haklarına sahip değilse tabii.
Bob Ross şirketi, Bob öldükten bir yıl sonra
hem Bob'ın üçüncü eşi Lynda Ross'a hem de Jimmie Cox'a dava açtı.
Başlıca amaçları resimleri ve eşyaları almaktı.
Bob Ross'un kullandığı fırçaları,
Bob'ın televizyonda kullandığı paleti,
evinde asılı tüm tabloları almak istediler.
Jim amcanızla ilişkiniz nasıldı?
Sallantılı.
Hep böyle miydi?
Evet, şimdi düşünüyorum da.
Daha önce bunu hiç düşünmemiştim ama evet.
Steve babasının isim haklarına
sahip olup olmadığını anlamaya çalışıyordu.
İncelemeleri sonucunda şöyle dedi,
"Tanrım. Bulduğum şeye inanmayacaksın."
ROBERT N. ROSS CAYILABİLİR TRÖSTÜNÜN BİRİNCİ EK MADDESİ
Bob Ross'un cayılamaz tröstünün birinci ek maddesiydi.
Babamın tüm fikrî mülkiyetine
Jim amcanın ve benim sahip olduğumuz yazıyordu.
Babamın BRŞ'ye devretmediği her şeye.
Babam tröstü bu şekilde kurmuştu çünkü ben gençtim
ve muhtemelen Jim'in benden daha sorumlu olduğunu
ve kontrolün onda olmasının akıllıca olacağını biliyordu.
Jim amcanız size anlaşmazlığı çözmek için
BRŞ'yle uzlaşma yaptığını hiç söyledi mi?
Kesinlikle hayır. Söylemedi.
Az önce üstünden geçtiğimiz 1997'deki uzlaşma anlaşmasında,
Jimmie Cox, tröst adına
tüm mülkiyet haklarını yaratıcı eserleri ve diğer tüm varlıkları
BRŞ'ye devrediyor, doğru mu?
Bu belgede iddia edilen bu.
Tüm bunlar da ne?
7 MAYIS 2018
Öz amcam babamın istediğinin tam tersini yaparak
tüm haklarını Kowalski'lere devretmişti.
Jimmie Cox bu film için röportaj vermeyi reddetti.
Kowalski'lerin dava açmasından korktuğunu belirtti.
Bob Ross şirketi, 1996'da
hem mirasçılara hem de tröste dava açınca
Jimmie davadan kurtulmak için BRŞ'nin önüne koyduğu kâğıtları imzalamış.
Lynda da anlaşılan aynı şeyi yapıyor
ve haklarını BRŞ'ye devrediyor.
Anlaşmada bazı ses kayıtlarından bahsediliyor.
Babam iş meselelerini bizimle pek konuşmazdı
çünkü Kowalski'ler bunu istemezdi.
Ama telefon görüşmelerini kaydediyordu.
Ona bunu yapmayı resmen onlar öğretti
ve gelecekte bir gün Kowalski'lerle bir savaş çıkacağını biliyordu.
BAZI KAYITLAR BRŞ'YE TESLİM EDİLDİ
Tüm bu kayıtlar,
babamın ölmeden iki ay önce evlendiği karısından istenen şeyler arasındaydı,
bu yüzden ona dava açtılar.
Hiç kimse kayıtlarda söylenenleri öğrenemesin diye
muhtemelen onları imha ettiler.
Kowalski'leri bu belgesele katılmaları için davet ettik.
YNT: Bob Ross Belgeseli
Maalesef bu talebinizi yerine getirmeyi düşünmüyoruz.
Bu kıymetli fikrî mülkiyeti korumak önceliğimizdir
ve hiçbir suretle izinsiz kullanılamazlar,
buna avukatımızın fiilen katılımı dâhildir.
Bob Ross Inc.'in haklarını ihlal etmemek adına
gereken hassasiyeti göstermeniz için sizi uyarıyoruz.
Resmen babamın adını çalmak istiyorlardı.
Çaldılar da.
HAZİRAN 2019'DA STEVE, BOB ROSS INC.'E AÇTIĞI DAVAYI KAYBETTİ.
Hâlâ temyize gidebileceğimi umuyordum.
Ama bunun için yeterli para yoktu.
Avukatım, 90 bin dolara
temyize gidip lehimize karar çıkarabileceğini söyledi.
Hukuk masrafları için 90 bin doları bulamadım
ve işler beklediğim gibi gitmedi.
Temyiz aşaması, altından kalkamayacağımız bir külfet oldu.
Bob Ross Inc. Bob Ross ismi ve imajına ait tüm hakları elinde tutmaya devam etti.
Steve, Florida'ya dönüp inzivaya çekildi
ve telefonlara cevap vermedi.
Ama sonunda onu arayıp uyandırdım. Sadece biraz salladım.
"Hayatını heba etme.
Eminim baban bunu yapmanı istemezdi" dedim.
BOB ROSS SIVI BEYAZ YAĞLI BOYA
Tekrar resme başladığımda…
…içimde hissettiğim duyguları alıp bir şeye dönüştürebileceğimi gördüm.
Kowalski'ler, babamın adını ve imajını kullanarak
milyonlarca dolar kazandı.
Ama babam insanları çok mutlu etti.
Önemli olan bu.
Biraz zaman ayırırsanız
beş santimlik fırçayla yapabilecekleriniz inanılmazdır.
Bahsettiğim çok bir zaman değil.
Hiç resim yapmamış kişilerden her gün mektup geliyor,
inanılmaz eserlere imza atıyorlar.
Kendi şaheserlerini yaratmayı öğrendiler.
Her şey bunun içindi.
İnsanların resim yaptığını
ve bu alanda başarılı olduklarını görmek içindi.
Pekâlâ.
Bence bir şeyi başarmak öncelikle yapabileceğine inanmaktır.
Yapabileceğinizi biliyorum.
Yaklaşık 10 yıl boyunca ağır depresyondaydım.
Üç dört kez intihara kalkıştım.
İntihar etmeye çalıştım.
Bir gün salonda oturmuş,
bunu atlatmanın bir yolunu bulmaya çalışıyordum
ve televizyonda Bob Ross belirdi.
Tek yapmanız gereken zihninizde bir imge yaratmak
ve onu resmedebileceğinize inanmak.
Çünkü bu hayatta yapabileceğimize inandığımız şeyleri yapabiliriz.
Eğer yeterince inanırsanız her şey mümkündür.
Her şey mümkün.
Bob Ross gibi birinin sizinle o şekilde kişisel bağ kurması…
Önemsiyor.
Hayatımı kurtardı. Gerçekten.
Acile gitmem gerekti
çünkü hamileliğimde sorun yaşıyordum.
Böbreklerim çalışmıyordu.
Karaciğerim çalışmıyordu.
Ve yapabildikleri tek şey
hamileliğimi sonlandırmaktı.
Ve…
Bu…
Bunu kabullenmek çok zordu.
Televizyonu ilk açtığımda ekranda Bob Ross vardı.
Resim yaparken tuvale bakıp sizi neyin mutlu ettiğini düşünün.
Burası sizin dünyanız.
Doğru ya da yanlış yok,
yeter ki mutlu olun, kimsenin canı yanmasın.
Bob zihnime ve kalbime can verdi, neşe verdi.
Resim yaparak böyle hissedeceğimi hiç düşünmezdim.
Bob Ross ve yaptığı resimlerin ardındaki fikir buydu,
insanlara değerli olabileceklerini öğretmekti.
Bu dünyada önemli olabilirler.
Çok güzel Steve. Kesinlikle çok güzel.
Bu kerata hakikaten iyi bir ressam.
Dikkat etmezsem televizyona o çıkar, ben de evde otururum.
Bence babam, en popüler olduğu son dönemde bile
ne kadar büyük bir etki yarattığını bilmiyordu.
Ne kadar sevildiğini tam olarak algılayamadı.
Bob'ın cazibesini tam olarak tanımlamak zor.
Bu onun resim yetenekleriyle, sesiyle
ve insanlara kişisel hitap tarzıyla ilgiliydi.
Onu tanıyan herkesi derinden etkiledi.
Bob'ın hatırası hepimizin içinde yaşıyor.
Bıraktığı miras da hayranları sayesinde yaşıyor.
Ölmeden önce bana,
insanların onu hatırlamasını istediğini ama üzülmelerini istemediğini söyledi.
Hepimiz seni özledik baba.
Hepimiz seni özlüyoruz.
Ona bir keresinde şunu sordum, "Dünyaya ne kanıtlamaya çalışıyorsun?"
O da dedi ki
"Bu hayatta yaptığımız şeyler ebediyen hatırlanacak."
Kütüphaneler her hafta
bir şeyler yaratmak için can atanlarla dolup taşıyor.
Bob Ross gibi giyinip Bob Ross izlerken Bob Ross gibi resim yaptık.
-Bob Ross'u tanıyor musunuz? -Evet!
O bizim dostumuz gibi.
Tamam, şunu izle. Tıpkı onun gibi.
Bob Ross bir sanat terapisti mi? Zira onu izlemek insanı rahatlatıyor.
Merhaba. Hoş geldiniz. Sizlerle olmak büyük keyif.
Ve şuraya mutlu bir çalı koyacağız.
Bob Ross oldum.
Daha önce kullandığımız renklerle devam ediyorum.
Bıçağı tuvalden kaldırmak yerine aşağıya kaydırarak hafiften salla.
Ve bir yandan da açısını değiştir.
İnsanlara hatalarını söylemek zor,
hatta şanslı bir kaza yaptığınızı kabullenmek daha da zor.
Hep merak etmişimdir,
acaba hatalarımız bizi başarılarımızdan daha mı çok ileriye götürür diye.
Başarılı olunca sıradaki işe geçersiniz.
Ama hata yaptığınızda
ya da Bob'ın dediği gibi "şanslı bir kaza"da,
hatayı düzeltmek için bir sürü yeni yol keşfedersiniz
ve bu öğrenme süreci sayesinde yeni şekillerde gelişmeye başlarsınız.
Tablon hakkında ne diyorsun?
Bence gayet güzel oldu.
Çok güzel.
Umarım sen güzel bir resim yaparken insanlar da seni keyifle izlemiştir.
Stüdyo ekibimiz ve şahsım adına
herkese mutlu çizimler diliyorum.
Esen kalın.
Oğlum Steve adına da bizi izlediğiniz için teşekkür ederim.
Görüşmek üzere.
Günümüzde Steve ve Dana,
ABD'nin dört bir köşesinde insanlara resim yapmayı öğretmeye devam ediyor.
Bu filmin çekimleri tamamlandıktan sonra Bob Ross Inc. yapımcılara ulaştı.
Kowalski'ler hiçbir zaman Bob Ross'la aralarının bozulmadığını iddia ediyor.
Ayrıca Annette ve Bob'ın bir ilişkisi olduğunu da inkâr ediyorlar.
Kowalski'ler Bob Ross Inc.'i bağımsız olarak işletmeye devam etmekte
ve şirket Bob'ın isim lisans haklarından her yıl milyonlar kazanıyor.
Bob'ın tüm çabalarına rağmen Steve bugüne dek bu kârdan hiç pay almadı.
Alt yazı çevirmeni: Berkcan Navarro