Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Panie i panowie, przed wami Brian Regan!
BRIAN REGAN: ON THE ROCKS
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Wspomnę o swojej siwiźnie.
Inaczej nie skupicie się na tym, co mówię.
Będziecie pytać: „On ma siwe włosy?”.
„Też jestem zaskoczony”.
Wiecie co, ja też.
Poddałem się hibernacji w pandemii i ocknąłem jako emeryt.
To nic takiego.
Nigdy nie byłem fanem farbowania włosów.
Trzeba udawać, że nie kupujesz farby dla siebie.
„Kobiety”.
Lubię różnice w nazwach kolorów włosów u kobiet i mężczyzn.
Kobiety mają włosy koloru rubinowego.
Wiśni z czekoladą.
Kajmakowego.
A u mężczyzn jest brązowy!
Czarny!
Jasnobrązowe!
Czarny!
Dla mężczyzn to cała paleta kolorów.
W moim wieku starasz sobie przypomnieć,
u jakiego lekarza masz dzisiaj wizytę.
Dziś dermatolog.
Pewnie chodzi o plamę na plecach.
Nie chcę się chwalić,
ale muszę nakładać lekarstwo na plecy za pomocą szpatułki.
Fajnie jest, gdy w aptece pytają,
jak mogą pomóc.
Odpowiadam, że potrzebuję szpatułkę, maść i lusterko.
Wzbudziłem pani ciekawość?
Mam koszyk na zakupy.
Proszę wskazać właściwą alejkę.
Mój dermatolog chciał zrobić biopsję pieprzyka,
który mam na nosie.
Powiedziałem: „Brzmi boleśnie”.
Odparł: „Spokojnie, najpierw podamy znieczulenie”.
„Jak?”.
Powiedział, że zrobią zastrzyk w sam czubek nosa.
Czyli jednak będzie bolało.
Tylko przed biopsją.
Poszedłem do internisty, a on spytał, co się dzieje.
Ja na to,
że nad prawym kolanem jest obszar
wielkości pięści
i tam właśnie nie boli.
Dziwne miejsce.
Jest tabletka, dzięki której reszta ciała też taka będzie?
Chętnie ją zażyję.
Lekarz odparł: „Brian, prowadzisz sedentarny tryb życia”.
Wtedy postanowiłem
zakupić słownik.
Ale że mało się ruszam, jeszcze do niego nie doszedłem.
A może „doszłem”?
Lekarze specjaliści.
Miesiąc temu byłem u lekarza od uszu, nosa i gardła.
W zeszłym tygodniu u lekarza od stopy, karku i dolnej części kręgosłupa.
Mam płaskostopie, za wysoko dolną część i skrzywiony kark.
Dziwne, że każdy lekarz specjalizuje się w czymś innym.
Natomiast weterynarz zna się na wszystkich zwierzętach
i każdej ich części.
To najtrudniejsza praca na świecie.
Gdzie są lekarze od kolan owiec?
Gastroenterolodzy od gnu?
Lekarze od gardeł żyrafy?
Ponoć amerykański system medyczny jest najlepszy.
Będę pod wrażeniem, gdy nie dostanę przed wizytą
sterty papierków do wypełnienia.
Epoka kamienia łupanego.
Żyjemy w świecie kodów kreskowych i mikroprocesorów.
Po co te papierki?
Mam wizytę o 10.
„Proszę wypełnić dokumenty. To tylko 257 stron.
Proszę, długopis z kwiatuszkiem.
Proszę usiąść z resztą pacjentów
i nie wracać
bez wypełnionych dokumentów”.
„Leczę się tu od lat. Powinniście mieć te informacje”.
Co roku aktualizujemy dane pacjenta. Proszę wypełnić dokumenty.
Wtedy poczuje pan przeszywający niepokój,
napięcie i wściekłość.
Potem zmierzymy ciśnienie”.
I wy chcecie mnie leczyć?
Lekarz zalecił mi masaż leczniczy szyi.
Masaże są dziwne.
Nie czuję się wtedy komfortowo.
Ciągle patrzę przez tę dziurkę jak w pączku.
I mam dziwne myśli.
„Ciekawe czy przecisnę głowę?
A jeśli utknę pod stołem do masażu?
Wyglądałbym jak odwrócony peryskop.
Lepiej dam sobie spokój
i zostanę po tej stronie dziurki”.
Zaczynam zastanawiać się, czy moje oczy powinny być otwarte.
Czuję się, jakbym podsłuchiwał. Obserwuję kroczące stopy.
Mnożą się też dziwne myśli.
„Co jeśli stopy pójdą w przeciwne strony?
Strasznie by mnie to zaintrygowało.
Bardzo”.
Po 10 minutach powiedziałem: „Nie znam protokołu,
ale czy mam powiedzieć, że można zacząć?”.
Powiedziała: „Zaczęłam 10 minut temu.
To masaż reiki.
Bezdotykowy.
Ręce są nad ciałem. Uzdrawiam energią.
Gdy skończyła, powiedziałem: „A ja nie dotykam portfela.
Rękę mam tuż nad nim.
Więc zapłacę również energią,
którą może pani zapłacić za prąd. Zobaczymy, jak do tego podejdą”.
Dowiedziałem się czegoś o sobie.
Cierpię na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.
Dziękuję.
„Cierpię” to zbyt mocne słowo.
Ludzie mówią, że cierpią, a to oznacza, że na coś chorują.
Wyglądam na cierpiącego?
Myślę, że to słowo powinno być zarezerwowane dla kogoś,
kto wije się z bólu na ziemi.
Wtedy się cierpi.
Mogę do tego kogoś podbiec?
Też tak mam!
Muszę wszystko układać alfabetycznie.
Przestań się wiercić. Próbuję policzyć żebra.
Liczenie żeber.
Tak naprawdę nie muszę układać rzeczy alfabetycznie.
Ludzie uważają mnie za dziwaka.
Pytają: „Brian, czy przez zaburzenia
układasz w domu książki alfabetyczne?”.
Odpowiadam: „Nie”.
Układam książki datami zakupu na górnej półce.
Nie układam ich alfabetycznie. Nie jest świrem.
Na dolnej półce trzymam książki, które przeczytałem.
Układam je według dat przeczytania.
Nie układam ich alfabetycznie.
A środkowa półka
jest na książki, które zacząłem czytać.
Gdy zaczynam czytać książkę,
przenoszę ją z górnej na środkową
i układam według daty rozpoczęcia.
Pewnie zastanawiacie się,
czy przeczytanie tytułu książki,
można zaliczyć jako rozpoczęcie czytania książki.
Jak wtedy rozdzielać książki między górną a środkową półkę?
Moim sposobem.
Czytam pierwszą stronę, zanim książka zmieni półkę.
Nie wliczam wstępu, przedmowy ani okładki.
Czytam wszystko,
aż do końca pierwszej strony.
Jeśli zdanie kończy się na drugiej stronie, przewracam kartkę.
Czytam zdanie do końca,
wracam na pierwszą stronę, zapisuję datę
i odkładam ją na środkową półkę.
Nie układam ich alfabetycznie. Nie oszalałem.
Czemu sprowadzają porządek do zaburzenia?
Gdy zacząłem podejrzewać u siebie OCD, zgooglowałem to.
Są różne objawy.
Niektóre z nich mam.
Niektóre z tych, które mam, objawiają się silniej.
Postanowiłem stworzyć kolorowy wykres.
Szkoda, że tego nie zmyślam.
Spisałem listę objawów.
Postanowiłem ocenić ich natężenie w skali od 1 do 10,
dodać wyniki i podzielić przez ich ilość.
Wynik większy niż pięć oznacza pomoc specjalisty.
Mniejszy niż pięć oznacza, że jest ze mną dobrze.
Pierwsze: czy musisz ciągle się upewniać, że kuchenka jest wyłączona?
„Zero . To dla wariatów”.
Drugie: czy jesteś osobą, która ciągle myje ręce?
Zaczęło mnie dręczyć, że zapomniałem
odpowiedzieć na pierwsze pytanie.
Sprawdziłem. „Wpisałem zero. Dobrze”.
Mycie rąk.
Sześć.
„Źle”. Zamazałem odpowiedź.
Ubrudziłem ręce tuszem, więc poszedłem je umyć.
Gdy myłem ręce, przypomniałem sobie o kuchence.
Poszedłem sprawdzić.
Była włączona. „Już nigdy nie popełnię tego błędu”.
Wróciłem i mycie rąk oceniłem na dwa.
Zrobiłem test, a mój wynik to pięć.
Więc dalej nie wiedziałem.
Postanowiłem kupić poradnik.
W księgarni spytałem sprzedawczynię,
gdzie jest dział z poradnikami.
Powiedziała: „Proszę poradzić sobie samemu”.
W końcu trafiłem na dział poradników, ale był tam taki bałagan,
że przez trzy godziny układałem książki,
zamiast dowiedzieć się, czy mam zaburzenia!
Powiem wam, czym to się objawia.
Kiedy dostaję nowy kalendarz,
zawsze go przeglądam, bo nie lubię miesięcy na dole strony.
Oczekują, że dni będą dzielić się miejscem.
Mój mózg tego nie znosi.
O nie, październik będzie miał ciasno.
Czemu to robią?
Dni nie lubią ciasnoty.
Słabo, gdy 31 dzień podchodzi do 24 i pyta:
„Mogę się do ciebie wcisnąć?”.
„Wynocha.
Na następnej stronie są wolne kwadraty”.
To wydaje się dziwne,
chyba że jakiś dzień jest wyjątkowy.
Nie chcesz, żeby twoje urodziny były wciśnięte w róg kwadratu.
„Ciasno tu, ale wszystkiego najlepszego”.
A po przekątnej było napisane: „Wyrzucić śmieci”.
Zawsze interesowały mnie kalendarze i czas.
Dorastałem na wschodzie. Teraz mieszkam w innej strefie czasowej.
Dziwne są wiadomości
od osób mieszkających na wschodzie,
bo zawsze obliczają różnicę czasu.
„Cześć, Brian, u mnie jest 16.00.
Czyli u ciebie jest 13.00”.
Wiem, która jest u mnie godzina.
Mój przyjaciel ciągle tak robi.
Ostatnio nagrał się tak:
„Brian, oddzwoń do mnie.
Wyjdę na jakieś 20 minut mojego czasu, czyli...
Oddzwoń”.
Ale o której?
Gdy byłem dzieckiem, dowiedziałem się,
że na świecie są 24 strefy czasowe.
Na globusie zobaczyłem linie, które się zbiegają na górze
i pomyślałem: „Która tam jest godzina?”.
Może trzeba chodzić w koło.
„Jest 13.00, 14.00, 15.00, 16.00, 17.00, 18.00”.
Jak coś zaplanować?
„Spotkamy się o 17.00”.
„Gdzie byliście?”.
„Na południu”.
Oprócz zaburzeń mam też lęki społeczne.
Zmuszam się do chodzenia na przyjęcia,
ale czasem zachowania ludzi mi przeszkadzają.
Nie lubię, gdy ktoś wymawia jakieś słowo inaczej niż inni,
żeby zabrzmieć mądrze.
Wymawiaj je jak wszyscy.
Na przyjęciu podszedłem do grupki nieznajomych.
I słyszę jak jeden facet mówi:
„W temacie Czangis-chana...”.
Pomyślałem: „Boże.
Już nie lubię tego gościa”.
Powiedziałem: „Czyngis-chana”.
A on: „Mówi się Czangis”.
Pewnie żyłeś w tamtych czasach.
Razem z Czangisem lataliście po mieście.
Też chciałem zabłysnąć,
więc powiedziałem: „Czangis-chan, mongalski casarz.
Czyż nie był zdabywcą Chinów?”.
Poczułem, że krąg się zacieśnia.
I zostałem wypchnięty poza.
Podszedłem do drugiej grupy.
Nie wiem, jak reagować, gdy z czymś się nie zgadzam.
Nie wiem.
Zawsze się z tym borykałem.
Podchodzę, a pewna kobieta mówi:
„Zwierzęta są mądrzejsze od ludzi”.
„O rany.
Dopiero podszedłem”.
Liczyłem, że ktoś inny się odezwie.
Temat podany na tacy.
Dopiero co ripostowałem w tamtej grupie.
Gdyby ktoś przejął pałeczkę,
mógłbym tu zostać dłużej niż dwie minuty.
Każdy patrzył w podłogę i szurał butami.
Skupił się na sile tarcia.
Pewnie to ich szefowa.
Nie mogłem milczeć.
Nie chciałem też przesadzić.
Nie znałem ich.
Postanowiłem więc zażartować .
Spytałem: „Jak zwierzęta radzą sobie na maturze?”.
Liczyłem na śmiech,
ale się przeliczyłem.
Poczułem powiew chłodu.
Ta kobieta na mnie patrzy i mówi:
„Zwierzęta są mądrzejsze od ludzi”.
Koniec i kropka.
Ale nie dla mnie.
Zanim zdążyłem się odezwać, powiedziała: „Bobry”.
Zmusiła mnie do zadania pytania: „Bobry?”.
To było jedyne sensowne pytanie.
Na takie stwierdzenie
mogłem tylko tak zareagować.
„Bobry”.
„Bobry?”.
Zaczęła mi tłumaczyć,
że bobry są mądrzejsze od ludzi,
bo potrafią pływać, zbierać gałęzie,
i je układać.
Potrafią też kłaść błoto na ogony,
zlepiać nim gałęzie i zmieniać nurt rzeki.
Zapora Hoovera.
Inteligentne. Głupie.
Inżynieria. Kupa ubłoconych gałęzi.
Spytałem ją,
czy zatrudniłaby firmę do budowy tamy,
której pracownicy
weszliby do rzeki
i zaczęliby zbierać patyki,
sunąc z nimi po powierzchni wody?
Stałabyś wtedy na brzegu, zachwycając się ich inteligencją?
Nagle wszyscy zamilkli.
Wtedy uderzyła znowu.
Powiedziała: „Pszczoły”.
Spojrzałem w scenariusz.
„Pszczoły”.
„Pszczoły?”.
Co z nimi?
Podaj przykład.
Powiedziała,
że pszczoły są mądrzejsze od ludzi,
bo jedna pszczoła
ruszając odwłokiem,
może wskazać reszcie położenie kwiatów.
A jeśli twój wuj wskazywałby tak miejsce położenia lodówki?
Nikt nie mógł ugasić pragnienia bez wujka.
Bez jego przełomowego sposobu komunikacji.
Przy tej grupce ludzi wystrzeliłem jak szampan.
Czangis-chan gapił się na mnie.
„Ciężko nawiązujesz relację, co?”.
„Nie wydaje mi się”.
Samotna dusza.
Podszedłem do trzeciej grupki.
Starałem się być lepszym słuchaczem.
Więc postanowiłem się nie odzywać.
Był tam facet, opowiadający o numerkach,
które skreślił w lotka.
Co za historia.
Spróbuję ją odtworzyć,
ale będzie trudno, bo gość wymiatał.
Wszyscy podeszli, a on mówił:
„Kupiłem cztery kupony.
Na pierwszym skreśliłem 2,
4, 7, 21, 36.
Na drugim...
2, 5... Bo na pierwszym skreśliłem 4.
Na drugim kuponie 5.
2 i 5.
16, 17. Na drugim to samo.
16, 17. Na kolejnym też.
28, 31.
31 to ostatnia liczba, którą skreśliłem na drugim kuponie”.
Taką oto historią dzielił się z ludźmi.
„Na trzecim...
skreśliłem 2. Zawsze tak robię.
Dwójka dla mnie to standard.
Miałem 4 na pierwszym i 5 na drugim,
więc 6 skreśliłem na trzecim kuponie. 2, 6, 17, 19.
Pominął 18.
Skreślił 19.
43 to ostatnia liczba na trzecim kuponie.
Czwarty kupon.
Zacząłem od dwójki.
Po co w ogóle o niej wspominam?
Kupując kupon zawsze ją skreślam.
Idąc ulicą z kuponem,
każdy wie, że skreśliłem 2.
Cóż...
Miałem 4, 5 i 6 na poprzednim kuponie,
więc na czwartym skreśliłem 2, 4, 5, 6.
Ale miałem przeczucie,
żeby skreślić trójkę.
Po głowie chodziła mi cyfra 3.
Więc ją skreśliłem. 2, 3, 4, 5, 6, 17 i 44.
A na pomysł skreślenia 44 zwyczajnie wpadłem.
Jak można się domyślić, wszystkim opadły szczęki.
Musiałem dobrać odpowiednią ripostę, żeby podtrzymać ten ubaw.
Szkoda by było,
zdławić taki potencjał.
Dlatego zareagowałem tak:
„Istne szaleństwo!.
Wygrałeś?”.
„Nie”.
Co za zwrot akcji.
Nie do przewidzenia.
Mógłbym przysiąc, że zakończenie będzie inne.
Poważnie. Ale zakończenie było zaskakujące.
Wysłuchaliśmy historii o niczym.
Brak wygranej w lotka użył jako żartu.
Nie pasowałem do żadnej grupy.
Wróciłem do domu i zacząłem układać książki.
Na przyjęciach muszę być w gotowości,
żeby odpuścić.
Nie pasuje mi ta grupa.
To nie dla mnie.
Wykluczone!
Siedzenie jest zbyt klaustrofobiczne.
Jak na kolacji.
Nie wiesz, obok kogo będziesz siedział.
To loteria.
„Brian, ty usiądziesz obok Donniego Doldrumsa”.
„Jak leci?”. „Cześć”.
„Przegapiłeś, jak opowiadałem wszystkim
o zebraniu w naszej firmie.
Po zatrudnieniu zespołu konsultantów,
zdaliśmy sobie sprawę, że jedna z fabryk
w północno wschodnim rejonie
nie spełnia naszych oczekiwań.
Twarz miałem w purée.
Widać było bańki powietrza w sosie.
Nie reanimujcie mnie.
Pozwólcie mi odejść.
Nie lubię kolacji.
Restauracji też nie lubię.
Z jednego powodu, bo nie lubię grzybów.
Naprawdę.
Ludzie mówią: „W czym problem?
Po prostu ich nie zamawiaj”.
Wyjaśnię w czym rzecz.
Grzyby są jednym z najczęściej dodawanych składników
do wszystkich potraw
bez pytania.
To się zdarzało zbyt wiele razy.
„Oto pański kurczak.
Będzie pan zachwycony,
bo był duszony
z grzybami”.
„Widzę.
Ale nie zamawiałem grzybów. Nie było ich też w opisie dania”.
„Proszę się tym martwić.
Nie ma pan z tym nic wspólnego.
Podjęliśmy tę decyzję sami
w naszej w kuchni,
nie pytając pana o zdanie.
Postanowiliśmy udusić wszystko,
co kocha pan w życiu,
z grzybami!”.
Nie wiem, czy to jasne, ale nie lubię grzybów.
Rodzynek też nie lubię.
Nie tak jak grzybów. Po prostu za nimi nie przepadam.
Intryguje mnie, gdy ktoś próbuje przekonać mnie do rodzynek.
Jakby to była jakaś wada.
Ludzie pytają: „Brian...
lubisz winogrona?”.
Znowu się zaczyna.
„Tak, lubię winogrona”.
„A wiesz...
że rodzynki...
to wysuszone winogrona?”.
Czyli je uwielbiam.
Nie wiedziałem.
Zawsze odpowiadam tak:
„Lubisz kanapki z szynką?
Tak?
A chciałabyś,
żebym taką kanapkę
suszył trzy tygodnie
w palącym słońcu
na stole piknikowym,
żeby skurczyła się nie do poznania,
a potem położył ją na talerzu
i zaserwował tobie?
Chciałbyś?
Słucham?
W końcu to kanapka z szynką!”.
To już nie jest winogrono.
Lubię majonez.
Lubię majonez tak bardzo,
że znalazł się w moim postanowieniu noworocznym.
Postanowiłem,
nie będę zamawiał dodatkowego majonezu do kanapek.
Tylko standardowa porcja wchodziła w grę.
Szybko dotarło do mnie, że to za mało.
Nie chciałem złamać swojego postanowienia, więc zamawiałem lunch w taki sposób:
„Dzień dobry.
Poproszę kanapkę z indykiem
z serem, sałatą i...
majonezem!
Wyraziłem się jasno?
Chcę majonezu!
M-A-J…
I resztę liter składających się na to słowo”.
Widziałem dziś coś ciekawego w mediach społecznościowych.
Ktoś opublikował bardzo mocną opinię polityczną.
A ktoś odpowiedział:
„Racja. Zmieniam zdanie”.
Nie, przepraszam. Widziałem jednorożca.
Widziałem latającego jednorożca.
Dzięki mediom dowiedziałem się,
że wyrażenie „tak tylko mówię”
nie jest poprzedzane komplementem.
Gdy tweetuję, nie chcę brzmieć na zbyt młodego.
Ale też na zbyt starego. Byłem na koncercie Metalliki.
Są super.
Chciałem napisać, że są świetni,
ale nie chciałem zabrzmieć jak wapniak.
Ani jak młodzieniaszek.
Napisałem więc: „Chłopaki wiedzą, jak pląsać”.
Piękny tekst.
Obserwujący moje konto, pomyśleli, że jestem gość.
„Gość” to zabawne słowo.
Lubię różne słowa.
Które oznacza najmniej?
„Mało”?
„Malutko”?
„Odrobinkę”?
Czy „malusieńko”?
Takie rzeczy nie dają mi spać.
Naukowcy muszą wiedzieć, gdy patrzą przez mikroskop.
„Sklasyfikowałbym tę amebę
jako małą.
Profesorze, proszę się wypowiedzieć.
Proszę powiedzieć, czy ona jest faktycznie mała”.
„Już patrzę.
Ona nie jest mała.
Jest malusieńka”.
Czemu tylko na małe rzeczy są urocze słowa?
Dlaczego nie mówimy, że Jowisz jest wielgaśny?
A Wszechświat jest ogromniasty!
Uwielbiam kosmiczne rzeczy.
Widziałem w telewizji naukowca, który mówił,
że jeśli zbudują sondę do badania odległych galaktyk
i ją wystrzelą,
to za sto lat
zbudujemy lepszą i szybszą sondę kosmiczną,
która wyprzedzi tę wysłaną wcześniej, zanim gdziekolwiek doleci.
Przekaz był jasny.
Wszystko, co robimy,
to strata czasu.
Wysyłamy łaziki na Marsa.
Badają skały.
Niektórzy naukowcy uważają, że niektóre skały pochodzą z wulkanów.
Jasne.
Mam uwierzyć, że wulkany
wystrzeliły skały,
aż na Marsa?
Nawet Wezuwiusz w czasach świetności nie miał takiej pary.
Szukamy wody na Marsie.
Szukamy wody wszędzie.
Tutaj już odpuściliśmy?
Może pokażę naukowcom mój zlew.
Zobaczcie, co odkryłem.
Gdy pociągnę za to,
woda wypłynie z tego.
A jak idzie wam na Marsie?
Bo tutaj raczej nie zabraknie wody.
Napełnijcie swoje naukowe miarki,
bo trafiłem na wilgotną żyłę.
Szukają wody, by sprawdzić, czy na Marsie jest życie.
A jeśli na Marsie jest życie,
tylko jest malusieńkie?
A my rozjeżdżamy je łazikami.
Widok z kamery:
„Wszystko wydaje się suche i bezludne”.
A pod kołami
robimy z Marsjan miazgę.
Co to za zielona smuga?
Miałem 11 lat, gdy wylądowaliśmy na Księżycu.
Cała nasza rodzina oglądała to w telewizji.
Moi rodzice dobrze nas wychowali. Nie popełniałem przestępstw.
Pamiętam takie powiedzenie z dzieciństwa:
„Przestępstwo nie popłaca”.
Dlatego nie powinniśmy popełniać przestępstw?
„Popełniasz przestępstwa?”. „Uwielbiam to.
Uwielbiam wszystko w przestępstwach. Są fantastyczne.
Nie musisz mnie do nich przekonywać”.
„Powodem,
dla którego nie popełniam przestępstw jest to,
a wszystko mam policzone,
że nie popłacają!
Ale gdyby było inaczej, popełniałbym je bez przerwy.
Ale ponieważ przestępstwa nie popłacają, nie popełniam ich.
Jest jeszcze jedno powiedzenie.
„Nie masz czasu siedzieć, kolego? Nie czyń nic złego”.
Cholera.
Dziwne, że nie mówi się: „Nie popełniaj przestępstw, kolego,
bo to złe”.
Przestępca ma do wybory jedną z dwóch opcji.
Takie przestępstwo? Wchodzę w to.
To przestępstwo jest świetne.
Problem w tym, że za to przestępstwo
grozi 15 lat więzienia.
Nie mam na to czasu!
Chciałbym, ale mam rodzinę i marzenia.
Nie mam czasu tyle siedzieć.
A za to przestępstwo
grozi tylko miesiąc więzienia.
Działam!
Mogę się skusić. Czemu nie?
O przestępstwie decyduje kalendarz.
Tego mnie uczono.
To znaczy nas.
Potępiam zbrodnie,
ale jesteśmy niesprawiedliwi dla przestępców.
Niesprawiedliwe jest to,
że fałszowanie dowodów jest dodatkowym przestępstwem.
Tylko dokładają.
Każda naturalna czynność podczas łamania prawa
powinna być jego częścią.
Niszczenie dowodów.
Czy któryś przestępca zastanawiał się nad tym,
uciekając z miejsca zbrodni?
„Zmywamy się!
Toby, co robisz?”.
„Pozbywam się dowodów i zacieram ślady”.
„Oszalałeś?
To przestępstwo!
Będziemy mieć kłopoty”.
Nie można fałszować dowodów po popełnieniu przestępstwa.
Nie wolno.
Czy jakiś przestępca tego nie zrobił
i coś na tym ugrał?
„Zostałeś uznany za winnego.
Spędzisz resztę życia w więzieniu bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Ale...
doceniamy fakt, że nie fałszowałeś dowodów.
Śledczy stwierdził, że miejsce przestępstwa było pozostawione
w nienaruszonym stanie.
W nagrodę wybierz sobie pryczę, na której będziesz spać”.
W wiadomościach mówili, że sędzia od tak odrzucił sprawę.
Nie powinno tak być zawsze?
Jak to uargumentować?
„Sprawa oddalona.
Bo jesteś biały, jak ja.
A teraz spadaj, głąbie”.
Jeśli oskarżony nie chce zeznawać,
sędzia musi pouczyć przysięgłych.
„To, że oskarżony
odmówił składania zeznań,
nie może wpłynąć w żaden sposób
na interpretację dowodów”.
Rozumiem konieczność instruktażu. Ale powinien być nieco podrasowany.
Sędzia powinien powiedzieć: „Oskarżony odmówił
składania zeznań w tym procesie.
Powyższe oznacza...
że możecie pomału się ubierać”.
Ja bym na pewno zeznawał,
gdybym był niewinnym.
Wasz prawnik pyta:
„Powiesz, że tego nie zrobiłeś?”.
„Wstydzę się”.
„Wiem, ale możesz skończyć na krześle elektrycznym,
więc może się zmuś”.
„Może nie będzie tak źle”.
„Proszę przygotować krzesło.
Nic na to nie poradzę”.
Ponoć w niektórych stanach kary śmierci są wykonywane o 7 rano.
To dopiero okrutne.
Skazany powinien się wyspać.
„Chyba walnę się na wyrko.
Prześpię się trochę.
Jutro czeka mnie krótki dzień”.
Wiecie, co powinno być przestępstwem?
Ludzie wchodzący na pokład samolotów z plecakami na plecach.
Jeśli ktoś z was to robi, niech wie,
że każdy dostaje tym plecakiem w głowę.
„Obchodzi mnie tylko to, co przede mną!
W nosie mam całą resztę!”.
Gdy siadasz przy wyjściu ewakuacyjnym,
zgadzasz się ratować innych.
Ale po wylądowaniu nikt ci nie dziękuje.
Poważnie.
Mogłeś tyle zrobić.
I liczysz, że ktoś to doceni.
„Słyszałem o tym, co zaszło przed startem.
Dziękuję.
Fakt, że byłeś gotów zaryzykować życie,
aby uratować mnie, moją rodzinę i inne osoby w samolocie,
jest niesamowite.
Dziękuję. Dziękuję. Dziękuję”.
W zamian dostajesz plecakiem w głowę.
Byłem w gotowości do ratowania życia!
Lubię być doceniany.
Dlatego wiem, że nie sprawdziłbym się w ratowaniu zwierząt.
Nie byłbym w tym dobry.
Widzieliście nagranie, na którym dziki koń utknął w wąwozie?
Musieli sprowadzić ciężarówki, łańcuchy i uprzęże.
Wykombinować, jak dostać się do konia,
owinąć rozdrażnionego zwierzaka uprzężą
i wyciągnąć go, gdy kopie i wierzga,
a potem bezpiecznie zdjąć uprząż.
Po tym wszystkim koń wbiega do lasu.
„Hej!”.
Chciałbym, żeby koń zatrzymał się tuż przed linią drzew.
Patataj.
„Dzięki”.
Po czym stanąłby na tylnych nogach,
a potem wbiegł do lasu.
Wymagam zbyt wiele?
Jeśli zetrę ropę z kaczki szczoteczką do zębów,
liczę na skromne „kwakuję”.
Niech kaczka podziękuje.
Tylko tyle.
„Nie dałabym rady bez ciebie”.
„Wiem”.
Ludzie są mądrzejsi od zwierząt.
„Z całym szacunkiem,
ale jestem w ropie przez ludzi.
Tylko mówię”.
Niech ktoś uciszy tę głupią kaczkę.
Głupia, gadająca kaczka.
To piękna sala. Tylko spójrzcie.
Niesamowita.
Występuję w fajnych miejscach.
W niektórych są podscenia.
Dziwny zlepek słów.
„Pod”. „Scenie!”.
Muzycy zawsze wyglądają wspaniale.
Przychodzą w sukniach i smokingach.
Cudnie wyglądacie.
Gracie w orkiestrze.
Włazić do podscenia! Do podscenia!
Włazić do podscenia!
Włazić!
Po co się tak stroją? Przecież ich nie widać.
Na koniec spektaklu wstają i kłaniają się.
Widać tylko ich brwi. „Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Nie wiem czemu, ale mam skarpetki za 90 dolarów. Dziękuję.
Dziękuję”.
Dziwne jest to,
że idąc na spektakl z orkiestrą,
gdy wchodzisz na salę, oni ćwiczą.
Nigdy tego nie rozumiałem.
Wchodzisz i słyszysz takie coś.
Hej...
drzwi są otwarte.
Bilety były drogie.
Poćwiczcie, zanim wszyscy przyjdą.
Pewnie później usłyszymy to samo.
Pewnie coś będzie latać podczas spektaklu.
Co to ma być?
Nie chcesz, żeby aktor ćwiczył, gdy wchodzisz na salę.
Być albo nie... Nie. Zbyt patetycznie.
Być... Nie. Zbyt subtelnie. Coś pomiędzy.
Być... Wchodzą.
Czy to on biegł,
czy postać przez niego grana?
Czym jest orkiestra marszowa?
Koncepcję orkiestry kojarzę.
Ale nie orkiestry marszowej.
Na świecie jest wiele zawodów.
Ale żaden nie jest marszowy.
Nie ma marszujących taksydermistów.
Musisz wypchać wydrę
Musisz wypchać ją porządnie
Wypchaj wydrę I przyklej ją do podstawki
Może usiądź tam i wypchaj wydrę.
Siedząc będzie łatwiej.
Tak, to niedorzeczne.
Czemu to normalne w orkiestrze?
Którzy muzycy siedzą?
Nie pytajcie, co to za instrument.
„Mam pomysł.
Może damy sobie spokój z krzesłami
i zaczniemy chodzić, próbując napisać coś ruchem naszych ciał,
żeby ludzie w sterowcach wiedzieli, komu kibicujemy”.
Gość grający na tubie był szczęśliwy.
„Super.
Świetny pomysł, flecisto”.
Orkiestra marszowa to pomysł flecisty.
„Maszerujemy.
No dalej”.
„Chwila! Musimy zapiąć pasy!”.
„Chodźcie. To proste”.
„Chwila! Musimy zapiąć pasy nośne!
Nie jesteśmy gotowi!”.
Ten, kto wymyślił dudy…
chyba jeszcze nad nimi pracuje.
Widzieliście tę potworność?
Pewnie bał się, że nie zdąży do urzędu patentowego.
Wbiegł i rzucił je na blat.
„Zdążyłem?”.
„Co to jest?”.
„Worek! Z przyczepionymi rurami!
Przyczepiłem rury do worka!
To dudy”.
„Widzę.
Ale dlaczego?
Do czego służą?”.
„Do czego służą? To worek z rurami!
Są w nim, ale też wystają.
Do czego służą?
Do czego?
Do czego służą?
Co?”.
Do czego służą?
Skąd wiadomo, że ktoś dobrze na nich gra?
Jeden faceta gra tak.
„Koleś wymiata”.
A ten gra tak.
„On nie umie na tym grać.
Trzeba bardziej ściskać worek. Każdy to wie”.
Jesteście wspaniali.
Dziękuję za uwagę.
Dziękuję.
Jesteście super.
Dzięki. Dobranoc.