Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานคอเมดี้สเปเชียลจาก NETFLIX)
‎สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‎ขอเสียงต้อนรับไบรอัน รีแกน!
‎(ไบรอัน รีแกน: ออน เดอะ ร็อค)
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมากครับ ทุกคน
‎ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากๆ เลยครับ
‎เอาล่ะ เรามาพูดเรื่องผมหงอกก่อนเลยละกัน
‎เพราะไม่งั้นคุณคงไม่ได้ฟังผมพูด ‎ไปอีกเป็นชั่วโมงแน่ๆ
‎คงจะแบบ "นี่ รู้เรื่องผมหงอกบ้างปะ"
‎"ฉันก็งงพอๆ กันนั่นแหละ"
‎ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นไงมาไงเหมือนกัน
‎โควิดระบาด ผมเลยเข้าสู่ภาวะจำศีล ‎พอกลับออกมาก็กลายเป็นตาแก่เลย
‎ก็ดีเหมือนกัน
‎ผมไม่เคยสบายใจ ‎เวลาไปแถวชั้นวางผลิตภัณฑ์ทำสีผมเลย
‎ต้องแกล้งว่าไปให้คนอื่นน่ะ
‎"พวกผู้หญิงเนี่ยเนอะ"
‎ผมชอบความแตกต่างของชื่อสีผม ‎ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงนะ
‎ผู้หญิงมีชื่อสีผมแบบรูบี้ฟิวชั่น
‎ช็อกโกแลตเชอร์รี่
‎บัตเตอร์สก็อตช์
‎ส่วนสีผมผู้ชาย น้ำตาล!
‎ดำ!
‎น้ำตาลอ่อน!
‎ดำสนิท!
‎สำหรับผู้ชาย ‎นั่นคือสเปกตรัมสีทั้งหมดแล้ว
‎ไม่รู้สิ ผมอยู่ในวัยที่แบบ ‎พอตื่นขึ้นมา...
‎สิ่งแรกที่ทำคือนั่งนึกว่าวันนั้นต้องไปหาหมอคนไหน
‎อ๋อ หมอผิวหนังไง
‎เพราะรอยด่างบนหลังนั่นน่ะ
‎ไม่อยากจะโม้หรอกนะ
‎แต่ผมต้องใช้ไม้พายทายาที่หลังด้วย
‎มันสนุกดีนะ ‎เวลาไปร้านขายยาแล้วพวกเขาถามว่า
‎"ให้ช่วยหาอะไรไหมคะ คุณลูกค้า"
‎แล้วผมก็ตอบว่า "ใช่ ไม้พาย ‎ยารักษาเชื้อรา และก็กระจกถือ"
‎สนใจไหมล่ะจ๊ะ คุณผู้หญิง
‎ผมถือตะกร้าหนูน้อยหมวกแดง ‎ของร้านวอลกรีนส์มาแล้ว
‎ช่วยพาผมไปที่ชั้นของมันทีสิ
‎หมอผิวหนังของผมบอกว่า ‎เขาต้องตัดเนื้อเยื่อที่ไฝตรงปลายจมูกผม
‎ไปตรวจนิดหน่อย ผมก็แบบ...
‎"ฟังดูเจ็บอยู่นะครับ"
‎เขาตอบว่า "ไม่ต้องห่วง
‎เราจะทำให้ชาด้วยยาบรรเทาปวดก่อน"
‎ผมก็ถามว่า "ยังไงน่ะ"
‎เขาบอกว่า "เราจะแทงเข็มแหลมๆ ‎ลงไปที่ปลายจมูกของคุณไง"
‎เท่ากับว่าคุณไม่ได้ยกเลิกความเจ็บ
‎แค่เลื่อนนัดมันใหม่นี่หว่า
‎ผมไปหาหมอประจำตัว ‎แล้วเขาก็ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมบอกว่า "คุณบอกผมทีสิ ‎เหนือเข่าขวาของผม...
‎มีพื้นที่นึงที่สูงเหนือไปราวสามนิ้ว
‎ใหญ่ประมาณกำปั้น
‎ตรงนั้นแหละที่ไม่เจ็บ
‎และมันรู้สึกแปลกมาก
‎คุณมียาที่ทำให้ทุกส่วน ‎รู้สึกแบบเดียวกันบ้างไหม
‎ผมอยากได้ยาที่ช่วยให้ทุกส่วนรู้สึกแบบนี้น่ะ"
‎หมอมองผมแล้วบอกว่า ‎"ไบรอัน คุณเนือยนิ่งมากเกินไป"
‎ตั้งแต่วินาทีนั้น ผมเลยสาบานว่า
‎ผมจะไปหาซื้อพจนานุกรม
‎แต่ผมก็ไม่ได้ซื้อนะ เอาแต่นอนเอื่อยอยู่บ้าน
‎หรือว่าเป็น "นอนกลิ้ง" อยู่บ้านนะ
‎พวกหมอนี่คือผู้เชี่ยวชาญใช่ไหม
‎เดือนที่แล้วผมไปหาหมอหูคอจมูก
‎อาทิตย์ที่แล้วผมไปหาหมอ ‎เกี่ยวกับส่วนเว้าของเท้า กระเบนเหน็บ
‎และก็ท้ายทอย
‎เท้าผมแบนเกินไป กระเบนเหน็บใหญ่ไป ‎และท้ายทอยเคล็ด
‎มันแปลกนะ ในโลกมนุษย์นี่ ‎เรามีหมอสำหรับทุกส่วนของร่างกายเลย
‎แต่ในโลกของสัตว์ ‎สัตวแพทย์จะดูแลสัตว์ทุกชนิด
‎และก็ทุกส่วนในร่างกายมัน
‎มันคงเป็นงานหินที่สุดในโลกแน่ๆ
‎ทำไมไม่มีหมอด้านเข่าของแกะเขาใหญ่ล่ะ
‎หมอระบบทางเดินอาหารของวิลเดอบีสต์ล่ะ
‎หมอด้านคอ คอ และคอของยีราฟ
‎ว่ากันว่าระบบการแพทย์ของอเมริกา ‎นั้นดีที่สุดในโลก
‎ผมคงจะประทับใจมาก ถ้าเวลาไปโรงพยาบาล
‎แล้วพวกเขาไม่ส่งคลิปบอร์ดมาให้น่ะ
‎แบบนั้นมันดูยุคหินสุดๆ
‎เราอยู่ในโลกของบาร์โค้ดและไมโครชิปแล้วนะ
‎แล้วคลิปบอร์ดนี่มันอะไรกัน
‎ผมมาตามที่นัดไว้ตอนสิบโมงน่ะครับ
‎นี่คลิปบอร์ดของคุณ มีเอกสาร 257 หน้า
‎นี่คือปากกาที่มีดอกไม้ติดอยู่
‎ไปนั่งกับคนพวกโน้น
‎แล้วอย่าคิดจะกลับมาที่เคาน์เตอร์นี้อีก
‎จนกว่าจะกรอกเอกสารบนคลิปบอร์ดนั่นครบ
‎ผมเป็นคนไข้ที่นี่มาหลายปีแล้ว ‎คุณควรมีข้อมูลทั้งหมดนี่สิ
‎นโยบายของเราคือเราจะทำแบบนี้ทุกปี ‎เราให้คลิปบอร์ดคุณอีกอัน
‎เพื่อที่คุณจะได้เผชิญกับ ‎ความทุกข์และความเครียด
‎และความโกรธ ความเดือดดาลอย่างหาที่สุดมิได้ ‎แผดเผาไปตามร่างกาย
‎จากนั้นเราจะวัดความดันเลือดคุณ
‎แก้วิธีบ้านั่นยังไม่ได้ แล้วจะมารักษาผมเรอะ
‎หมอบอกให้ผมไปนวดบำบัดคอ
‎การนวดมันพิลึกนะ
‎คือแบบ ผมไม่เคยรู้สึกสบายใจเลย
‎ตอนมองผ่านรูโดนัทประหลาดนั่น
‎ผมมักจะนึกถึงเรื่องแปลกๆ อย่างเช่น
‎"สงสัยจังว่าเราจะยัดหัวผ่านรูนี่ได้ไหมนะ
‎แล้วถ้าหัวเราไปติดแหง็กอยู่ใต้โต๊ะล่ะ
‎งั้นฉันก็จะดูเหมือนกล้องปริทรรศน์แบบกลับหัวน่ะสิ
‎ฉันควรจะอยู่เฉยๆ อย่าไปยุ่งกับมัน
‎และอยู่ฝั่งนี้ของรูโดนัทนี่ดีกว่า"
‎จากนั้นผมก็จะคิดว่า ‎"นี่เราควรจะลืมตาไว้ไหมนะ"
‎รู้สึกเหมือนกำลังถ้ำมอง ‎แอบดูเท้าเธอขยับไปมา
‎เริ่มคิดอะไรแปลกๆ อย่างเช่น
‎"ถ้ารองเท้าข้างนึงไปทางนั้น ‎แล้วอีกข้างไปทางนั้นล่ะ
‎แบบนั้นคงจะอยากรู้สุดๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎อยากรู้สุดๆ "
‎หลังจากผ่านไปสิบนาทีผมก็ ‎"ผมไม่รู้กฎระเบียบนะ...
‎แต่ผมต้องบอก 'เริ่มได้' หรือเปล่า"
‎แล้วเธอก็บอกว่า ‎"ฉันเริ่มไปเมื่อสิบนาทีก่อนแล้วค่ะ"
‎เธอบอกว่า "นี่คือการนวดเรกิ
‎ฉันจะไม่แตะต้องตัวคุณ
‎มือของฉันจะอยู่เหนือคุณ ‎มันเป็นการบำบัดด้วยพลังงานค่ะ"
‎เพราะงั้นตอนที่เธอนวดเสร็จ ‎ผมก็บอกว่า "ผมไม่ได้แตะกระเป๋าตังค์นะ
‎มือผมอยู่ข้างบน
‎คุณควรได้รับค่าจ้างเป็นพลังงาน...
‎ที่เอาไว้จ่ายบิลค่าพลังงาน ‎จะได้รู้ว่ามันรู้สึกยังไง"
‎ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองมา
‎ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเอง ‎กำลังทรมานกับโรคย้ำคิดย้ำทำ
‎ขอบคุณครับ
‎คำว่า "ทรมาน" มันแรงเกินไป
‎คนชอบบอกว่าพวกเขาทรมานกับนู่นนี่ ‎ทั้งที่จริงๆ แค่จะบอกว่าเป็นโรคนั้นๆ
‎คือแบบ ผมดูทรมานเหรอ
‎ผมว่าคำว่า "ทรมาน" ควรถูกสงวนไว้สำหรับ
‎คนที่กำลังดิ้นเร่าๆ อยู่บนพื้น
‎เขากำลังทรมาน
‎ผมวิ่งไปหาเขาแบบนี้ได้ไหม
‎พวกเดียวกันเลย!
‎ผมต้องเรียงทุกอย่างตามลำดับตัวอักษร
‎เลิกดิ้นได้แล้ว ‎ผมกำลังนับซี่โครงของคุณอยู่นะ
‎ผมเป็นนักนับซี่โครง
‎เรื่องเรียงของตามตัวอักษรนั่นไม่จริงนะ ‎อย่างน้อยก็ในกรณีของผม
‎คนคิดว่าผมแปลกกว่าที่ผมเป็นจริงๆ ‎และนั่นมันทำให้ผมลำบาก
‎บอกเขาถามอะไรอย่าง ‎"ไบรอัน ที่คุณเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเนี่ย
‎คุณต้องเรียงหนังสือตามลำดับตัวอักษรที่บ้านไหม"
‎ผมตอบว่า "ไม่อะ"
‎ผมเรียงหนังสือตามลำดับเวลาที่ซื้อมาในชั้นบนสุด
‎ผมไม่เรียงตามตัวอักษรหรอก ‎ผมไม่ใช่ไอ้งั่งนะ
‎ส่วนชั้นล่างสุดเป็นหนังสือที่ผมอ่านจบแล้ว
‎เรียงตามวันที่ที่อ่านจบ
‎ผมไม่เรียงตามตัวอักษรหรอก
‎สำหรับชั้นกลาง...
‎เป็นหนังสือที่ผมกำลังอ่านอยู่
‎เวลาผมเริ่มอ่านหนังสือ
‎ผมจะย้ายมันจากชั้นบนไปยังชั้นกลาง
‎แล้วก็เรียงหนังสือพวกนั้นตามวันที่ที่เริ่มอ่าน
‎ผมรู้ว่าคุณกำลังสงสัยเรื่องอะไร
‎คุณกำลังคิดว่า "เอ่อ การอ่านชื่อเรื่อง...
‎ก็นับเป็นการเริ่มอ่านเล่มนั้นแล้วหรือเปล่า
‎แล้วคุณจะแยกความแตกต่าง ‎ระหว่างหนังสือชั้นบนสุดกับชั้นกลางได้ยังไง"
‎คือผมทำยังงี้นะ
‎ผมต้องอ่านจบหน้าแรกซะก่อนถึงจะย้ายชั้นมัน
‎ไม่นับบทนำ คำนำ หรือแจ็กเก็ตหนังสือ
‎ผมอ่านทีละคำเลยนะ
‎แล้วผมก็จะอ่านหน้าแรกไปจนจบ
‎เว้นเสียจากว่ามันจบแบบไม่ครบประโยค
‎ผมก็ต้องพลิกหน้ากระดาษ
‎แล้วอ่านให้จบประโยค ‎เพื่อให้จับใจความได้ครบสมบูรณ์
‎แล้วก็พลิกหน้ากลับมา
‎เขียนว่าเริ่มอ่านเล่มนี้วันไหน
‎แล้วย้ายมันไปที่ชั้นกลาง ริมขวาสุด
‎ผมไม่เรียงหนังสือตามลำดับตัวอักษรหรอก ‎ผมไม่ได้บ้านะ
‎แค่คุณชอบให้อะไรๆ มันเป็นระเบียบ ‎ทำไมถึงเรียกว่าเป็นโรคล่ะ
‎คือว่า... ครั้งแรกที่ผมสงสัยว่า ‎ตัวเองอาจจะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ผมลองกูเกิลดู
‎และอาการมันคนละเรื่องกันเลย
‎บางอาการผมก็เป็น บางอันก็ไม่
‎และอาการที่ผมเป็น บางอาการผมก็เป็นหนักสุดๆ
‎ผมเลยตัดสินใจทำตารางรหัสสี
‎อยากให้มันเป็นเรื่องแต่งจัง
‎ผมลิสต์รายชื่ออาการมา
‎และบอกว่าผมจะให้คะแนนจากศูนย์ถึงสิบ ‎ว่าตัวเองมีอาการนั้นรุนแรงแค่ไหน
‎รวมคะแนนทั้งหมด หารด้วยจำนวนอาการ
‎ถ้าผมได้คะแนนมากกว่าห้า ผมจะไปหาหมอ
‎ถ้าได้ต่ำกว่าห้า ‎ผมจะวินิจฉัยตัวเองก็โอเคสบายบรื๋อ
‎ข้อแรก คุณเป็นคนประเภทที่ชอบเช็กเตาซ้ำๆ
‎เพื่อให้แน่ใจว่ามันปิดอยู่
‎ผมนี่แบบ "ศูนย์ นั่นมันระดับศรีธัญญาแล้วปะ"
‎ข้อสอง คุณเป็นคนประเภทที่ชอบล้างมือ
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีกหรือไม่
‎แล้วผมก็รู้สึกตะหงิดๆ ขึ้นมา...
‎ว่าตัวเองลืมตอบคำถามข้อแรก
‎ก็เลยมองย้อนขึ้นไป ‎"ใช่ เขียนว่าศูนย์แล้ว โอเค
‎ล้างมือ
‎หก
‎มันไม่ถูกด้วยซ้ำ" ผมเขียนเขี่ยๆ ไป
‎มีหมึกเลอะมือ แล้วก็เลยลุกไปล้างมือ
‎ระหว่างที่ไปล้างมือผมก็แบบ ‎"พวกเขาพูดถึงเตาทำไมนะ"
‎ผมก็เลยไปเช็กเตา
‎มันก็เปิดอยู่ ผมนี่แบบ ‎"จะไม่ทำพลาดยังงี้ซ้ำสองแน่"
‎กลับมาและเปลี่ยนคำตอบข้อ "ล้างมือ" เป็นสอง
‎ผมทำแบบทดสอบทั้งหมด ได้คะแนนเฉลี่ยที่ห้าเป๊ะ
‎ก็เลยแบบ "ยังไม่ชัวร์แฮะ"
‎ผมเลยตัดสินใจไปซื้อหนังสือดู
‎ผมเข้าไปในร้านหนังสือ ถามพนักงานว่า
‎"พอจะบอกได้ไหมว่า ‎แผนกหนังสือช่วยเหลือตัวเองอยู่ไหน"
‎แล้วเธอก็บอกว่า "ทำไมไม่ลองหาเองล่ะ"
‎ในที่สุดผมก็เจอแผนกนั้น มันเละเทะมาก
‎สุดท้ายผมก็ใช้เวลา ‎จัดหนังสือให้พวกเขาไปสามชั่วโมง
‎แทนที่จะได้หาว่าตัวเองเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำไหม!
‎ผมจะเล่าอาการพิศดารอย่างนึงให้ฟังนะ
‎ทุกปีตอนที่ผมได้ปฏิทินใหม่มา
‎ผมจะเปิดไล่ดูทุกที ‎เพราะผมไม่ชอบเดือนท้ายๆ
‎พวกมันมักจะมีวันที่ที่เบียดช่องกัน
‎สมองผมรับไม่ไหว
‎ไม่นะ เดือนตุลาคมจะมีวันที่เบียดช่องกัน
‎ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้นนะ
‎วันที่มันไม่ต้องการรูมเมตปะ
‎คุณไม่อยากให้วันที่ 31 ขึ้นไปเบียดกับ 24 หรอก
‎"พวก ขอเบียดหน่อยได้ปะ"
‎"ไสหัวไปเลยนะ!
‎หน้าถัดไปมันมีช่องว่างอยู่เว้ย"
‎คุณอาจคิดว่ามันแปลก
‎นอกซะจากว่าวันพวกนั้นเป็นวันพิเศษสำหรับคุณ
‎ถ้ามันเป็นวันเกิดของคุณ ‎คุณคงไม่อยากให้มันติดแหง็กอยู่ตรงมุมสามเหลี่ยม
‎"สุขสันต์วันเกิด ฉันถูกบี้อยู่บนนี้แหละ"
‎แล้วตรงข้ามเส้นแบ่งนั่นก็เขียนว่า ‎"เอาขยะไปทิ้ง"
‎ผมสนใจเรื่องปฏิทินและเวลามาตลอด
‎ผมโตมาในเขตเวลาตะวันออก
‎ตอนนี้ผมอยู่ในเขตเวลาแปซิฟิก
‎และเรื่องแปลกของการอยู่ที่นั่นคือ
‎เวลามีคนจากเขตเวลาตะวันออก ‎ฝากข้อความไว้...
‎พวกเขามักจะแปลงเวลาให้เสมอ
‎ผมชอบได้ข้อความแบบ ‎"ไง ไบรอัน ตอนนี้บ้านฉันสี่โมง
‎เท่ากับเป็นบ่ายโมงของนาย"
‎ผมรู้น่า ว่าที่นี่มันกี่โมงแล้ว
‎ผมมีเพื่อนที่ทำแบบนั้นตลอด
‎เขาเพิ่งฝากข้อความไว้ว่า
‎"ไบรอัน วานอะไรหน่อยสิ โทรกลับทีนะ
‎ฉันจะไปข้างนอกประมาณ 20 นาทีตามเวลาฉัน ‎ก็เท่ากับ...
‎โทรกลับทีละกัน"
‎เมื่อไหร่อะ สูตรว่าไว้ยังไง
‎ตอนผมเป็นเด็ก ‎การเรียนรู้เรื่องเขตเวลามันแปลกมาก
‎ได้เรียนรู้ว่าทั่วโลกมี 24 เขตเวลา
‎ผมมองไปที่ลูกโลก ‎และเห็นว่าทุกเส้นไปบรรจบกันด้านบน
‎แล้วก็คิดว่า "ข้างบนนั้นมันกี่โมงน่ะ"
‎เอามือวางไว้บนขั้วโลกแล้วเดินไปรอบๆ
‎"บ่ายหนึ่ง บ่ายสอง บ่ายสาม ‎สี่โมง ห้าโมง หกโมง!" ได้ไหม
‎ข้างบนนั้นเขาจะนัดกันยังไงอะ
‎"เราจะไปเจอกันตอนห้าโมง"
‎"ไปไหนมาเนี่ย"
‎"อยู่ทางใต้นี่อะ"
‎นอกจากโรคย้ำคิดย้ำทำแล้ว ‎ผมยังเป็นโรคกลัวสังคมนิดๆ
‎แต่ผมบังคับให้ตัวเองไปงานเลี้ยง ‎หรืออะไรพวกนั้น
‎แต่มีสิ่งหนึ่งที่คนอื่นทำแล้วมันกวนใจผม
‎ผมไม่ชอบเวลาที่มีคนออกเสียงบางคำ ‎ต่างไปจากคนอื่น
‎เพื่อจะได้ฟังดูฉลาด
‎ช่วยพูดเหมือนชาวบ้านเขาได้ไหม
‎ผมอยู่ในงานปาร์ตี้นึง ‎เดินเข้าไปหาคนแปลกหน้ากลุ่มนึง
‎สิ่งแรกที่ผมได้ยิน คือมีผู้ชายคนนึงพูดว่า
‎"อีกเรื่องนึงของ 'เชงคีส' ข่าน..."
‎ผมนี่แบบ "ให้ตายเหอะ
‎ไม่ชอบอีตานี่เลยเว้ย"
‎ผมก็แบบ "อ๋อ เจงกีส ข่านน่ะเหรอ"
‎"ที่จริงมันออกเสียงว่า 'เชงคีส' นะ"
‎สงสัยคุณจะอยู่ในยุคนั้นด้วยเนอะ
‎คุณคงซี้ปึ้กกับพ่อหนุ่มเชงเลยสิ
‎ผมเลยอยากพูดให้ฟังดูฉลาดบ้าง
‎เลยแบบ "อ๋อ เชงคีส ข่าน ‎'ฉักกะพรรดิชาวแมงโคเลีย' น่ะเหรอ
‎เขาเป็นผู้พิเชียดแห่งเมืองชีนไม่ใช่เหรอ"
‎แล้วผมก็รู้สึกวงมันบีบผมออกมา
‎ผมเพิ่งโดนเนรเทศ
‎ก็เลยเดินไปที่กลุ่มที่สอง
‎และผมไม่รู้จะทำยังไง ‎เวลามีคนพูดอะไรที่ผมไม่เห็นด้วย
‎ในฐานะมนุษย์แล้ว ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี
‎ผมต่อสู้กับมันมาตลอด
‎ผมเดินไป แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็บอกว่า
‎"สัตว์ฉลาดกว่าคน"
‎ผมก็แบบ "โธ่เว้ย
‎ผมเพิ่งมาถึงเองนะ"
‎ผมสบตาคนอื่นๆ แบบ ‎"มีใครอยากพูดอะไรไหมเอ่ย"
‎จัดใส่พานมาแล้วเนี่ย
‎พอดีผมเพิ่งโดนเตะมาจากแก๊งนู้น
‎ช่วยมีใครสักคนรับหน้าแทนที
‎ผมจะได้อยู่ที่นี่นานเกินสองนาทีหน่อย
‎แต่ไม่มีใครสบตาเลย พวกเขาแกว่งเท้าไปมา
‎พยายามอ่านบรรยากาศ
‎พวกเขาต้องเป็นลูกน้องเธอแน่ๆ ‎มีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎แต่ผมอยู่เงียบๆ ไม่ได้
‎แต่ผมก็ไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่
‎ผมไม่รู้จักคนพวกนี้
‎เลยตัดสินใจแหย่มุกไปเบาๆ
‎บอกว่า "แล้วพวกสัตว์ ‎มันสอบเข้ามหาลัยยังไงเหรอ"
‎แค่ให้พอขำกรุบกริบ
‎แต่มันกริบมาก
‎ผมรู้สึกว่าไอเย็นมันแผ่ซ่าน
‎แล้วผู้หญิงคนนี้ก็มองแรงมาที่ผมแล้วบอกว่า
‎"สัตว์ฉลาดกว่าคน"
‎เหมือนจะปิดประเด็น
‎ผมยอมรับไม่ได้หรอก
‎แต่ก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไรต่อ ‎เธอก็พูดว่า "แล้วพวกบีเวอร์ล่ะ"
‎ทำให้ผมต้องต่อว่า "พวกบีเวอร์มันทำไมเหรอ"
‎บทมันส่งมายังงั้นนี่นา
‎ถ้าส่งมาว่า "แล้วพวกบีเวอร์ล่ะ"
‎ก็ต้องต่อว่า "พวกบีเวอร์มันทำไมเหรอ" อยู่แล้ว
‎พวกบีเวอร์มันทำไมเหรอ
‎เธอเลยอธิบายให้ผมฟัง
‎เธอบอกว่า "พวกบีเวอร์ฉลาดกว่าคนอีก
‎พวกมันรู้วิธีลงไปในน้ำ รู้วิธีรวบรวมกิ่งไม้…
‎และเอามารวมไว้ในที่เดียวกัน
‎พวกมันรู้วิธีเอาโคลนใส่ไว้ที่หาง
‎แล้วตบกิ่งไม้เข้าด้วยกัน ‎และพวกมันก็เปลี่ยนกระแสน้ำได้"
‎เขื่อนฮูเวอร์
‎นั่นน่ะฉลาด นี่น่ะโง่
‎วิศวกรรมของมนุษย์ กองกิ่งไม้คลุกขี้โคลน
‎ผมเลยถามเธอ
‎"ถ้าคุณจ้างบริษัทมาสร้างเขื่อน…
‎แล้วทุกคนก็ลงมาจากรถบรรทุก
‎เริ่มพากันลงไปในแม่น้ำ
‎แล้วก็รวบรวมกิ่งไม้
‎ลากกันไปบนผิวน้ำ
‎คุณจะอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแล้วแบบ...
‎'ดูสิว่าพวกเขาฉลาดแค่ไหน!' เหรอ"
‎ทุกคนเงียบสงัดเลย
‎เธอก็เลยจัดหนักอีก
‎เธอบอกว่า "แล้วพวกผึ้งล่ะ"
‎ผมก้มลงอ่านบท
‎พวกผึ้งมันทำไมเหรอ
‎มันทำไมเหรอ
‎พวกผึ้งมันทำไมเหรอ
‎เธอเลยบอกว่า...
‎"ผึ้งมันฉลาดกว่าคน
‎พวกมันรู้ว่าต้องใช้ผึ้งแค่ตัวเดียว ‎ที่จะสะบัดก้น...
‎เป็นรูปเลขแปด
‎เพื่อบอกผึ้งตัวอื่นๆ ว่าดอกไม้อยู่ตรงไหน"
‎ถ้าลุงแลร์รี่ต้องทำแบบนั้น ‎เพื่อบอกคุณว่าตู้เย็นอยู่ไหนล่ะ
‎ไม่มีใครได้ดับกระหายเลย ‎ก่อนที่ลุงแลร์รี่จะปรากฏตัว
‎พร้อมกับเทคนิคการสื่อสารสุดล้ำของเขา
‎แล้ววงเมาท์เล็กๆ นี่ก็เด้งผมออก ‎อย่างกับจุกก๊อกแชมเปญ
‎อีตา "เชงคีส" ข่าน ก็มองมาที่ผม
‎ประมาณว่า "ไม่รู้วิธีหาเพื่อนล่ะสิ"
‎ผมก็แบบ "คิดว่าไม่นะ"
‎คนดีไม่มีที่ยืน
‎เดินมาที่วงที่สาม
‎ผมพยายามเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ฟังที่ดีขึ้น
‎เลยตัดสินใจไม่พูดอะไรเลย
‎แล้วก็มีคนหนึ่งที่เล่าให้ทุกคนฟัง
‎เรื่องเลขลอตเตอรีที่เขาเพิ่งเลือกมา
‎เรื่องเด็ดเวอร์
‎ผมจะลองเล่าแบบเขาให้ฟังนะ
‎แต่มันต้องท้าทายมากแน่ๆ ‎เพราะเขาทำไว้ดีเวอร์เลย
‎เขาให้ทุกคนมารวมตัวกันแล้วก็
‎"ผมซื้อลอตเตอรีมาสี่ใบ
‎ใบแรก ผมเลือกเลข 2
‎4 7 21 36
‎ใบที่สอง
‎มีเลข 2 5... ใบแรกมีเลข 4 ด้วยนะ
‎ใบที่สองมีเลข 5
‎2 5
‎เลือกเลข 16 17 ต่อกันเลยในใบที่สองน่ะ
‎ต่อกันเลย 16 17 ต่อกันเลย...
‎28 31
‎เลข 31 คือเลขตัวสุดท้ายที่ผมเลือกในใบที่สอง
‎นี่คือเรื่องราวที่เขาแบ่งปันกับมนุษย์คนอื่น
‎"ใบที่สาม...
‎ผมเลือกเลข 2 ผมเลือกเลข 2 เสมอ
‎คุณก็รู้จักผมดี ผมเลือกเลข 2 เสมอ
‎ผมรู้ว่าลอตเตอรีใบแรกมีเลข 4 ‎และใบที่สองมีเลข 5
‎ผมเลยเลือกเลข 6 ในใบที่สาม 2 6 17 19
‎ตัดสินใจก้าวกระโดดไปที่เลข 18
‎กระโดดไปลงที่ 19
‎เลข 43 43 เนี่ยคือเลขสุดท้ายในใบที่สาม
‎ใบที่สี่
‎ผมเลือกเลข 2 แป่ว
‎ไม่รู้ทำไมถึงทำให้คุณเบื่อกับเลข 2 เนี่ย
‎คุณก็รู้ดีว่าถ้าผมซื้อลอตเตอรี ผมต้องใส่เลข 2
‎ผมเดินแกร่วไปตามถนน ถือลอตเตอรีในมือ
‎ไม่ต้องมองก็รู้ว่า ผมเลือกเลข 2 มาแน่
‎ยังไงก็เถอะ
‎ผมรู้ว่าใบลอตเตอรีใบอื่น ‎ผมเลือกเลข 4 5 และ 6 มาแล้ว
‎ผมเลยเลือกเลขพวกนั้น ‎มาใส่ในใบที่สี่อีก 2 4 5 6
‎แล้วก็มีบางอย่างพูดขึ้นมาว่า 'เอาเลข 3 สิ'
‎มีบางอย่างบอกว่า ‎'กลับไป แล้วเอาเลข 3 นั่นมา'
‎มีบางอย่างบอกว่า 'โดดใส่เลข 3 นั่นเลย' ‎บางอย่างบอกว่า 'จัดเลข 3 นั่นมา'
‎ผมเลยได้เลข 3 มา ‎กลายเป็น 2 3 4 5 6 17 และ 44
‎ที่ผมเลือกเลข 44 เนี่ย...
‎เพราะผมคิดว่า ต้องจัด 44 แล้ว"
‎คุณคงจะพอนึกภาพออก ทุกคนนี่แบบอ้าปากค้าง
‎คุณต้องเขี่ยถ่านให้ไฟกองนี้มันไม่มอด
‎เวลาที่มีกองไฟลุกโชนยังงี้
‎คุณจะเสี่ยงให้มันมอดไปไม่ได้
‎คุณอยากราดน้ำมันลงไป ‎แบบพอเหมาะพอเจาะ ผมเลย...
‎"บ้าน่า!
‎แล้วยังไงต่อ"
‎"โดนกินเรียบ"
‎ตอนจบมันหักมุมมาก
‎ปิดเรื่องได้โค้งหักศอกเลย
‎ผมสาบานได้เลยว่าเรื่องมันกำลังพัฒนาอะ
‎สาบานได้เลยนะ แต่คุณคว่ำโต๊ะทิ้ง
‎แห้งกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‎เลขลอตเตอรีที่อุตส่าห์เล่าในวงเมาท์ที่งานปาร์ตี้ ‎ดันโดนกินเรียบ
‎ผมไม่เหมาะกับกลุ่มไหนเลย
‎ผมเลยถอยไปจัดชั้นหนังสือให้เขา
‎ถ้าผมไปงานปาร์ตี้ ผมต้องยืน
‎เพื่อจะได้เด้งออกจากบางสถานการณ์ได้
‎ปิ๊ง! ไม่เวิร์กอะ
‎ปิ๊ง! ไม่เหมาะกับเราเลยแฮะ
‎ปิ๊ง! ไม่อะ!
‎การนั่งมันอึดอัดเกินไป
‎เช่นในงานเลี้ยงอาหารค่ำ
‎คุณไม่รู้หรอกว่าจะได้นั่งข้างใคร
‎อาจต้องนั่งจมกองอึอยู่สองชั่วโมงก็ได้
‎"ไบรอัน คุณนั่งข้างดอนนี่ โดลดรัมส์นะ"
‎"ไงครับ เป็นไงบ้าง" ‎"สวัสดี สบายดีนะ"
‎คุณพลาดตอนต้นงานไป ผมเล่าให้ทุกคนฟัง
‎เรื่องที่ออฟฟิศเดมอยส์มีประชุมการบริหารน่ะ
‎และจากการประชุมครั้งนั้น...
‎เราได้รู้ว่าผลผลิตจากโรงงาน ‎ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเรา…
‎ต่ำกว่ามาตรฐานเมื่อเทียบกับที่เราคาดไว้
‎หลังจากนำทีมที่ปรึกษาจากพีโอเรียเข้ามาน่ะ"
‎หน้าผมที่นี่จ้องอยู่ในมันบด
‎เป่าฟองน้ำเกรวี่สีน้ำตาลไป
‎อย่าปั๊มหัวใจผมนะ อย่าปั๊ม
‎ผมเขียนไว้ในพินัยกรรมแล้ว ปล่อยผมไปเหอะ
‎ผมไม่ชอบงานเลี้ยงมื้อค่ำเลย
‎ไม่ชอบร้านอาหารด้วย
‎เหตุผลข้อหนึ่งคือ ผมไม่ชอบเห็ด
‎ผมไม่ชอบเห็ด
‎คนพูดกันว่า "มันเรื่องใหญ่ตรงไหนกัน
‎แค่ไม่สั่งเห็ดก็พอแล้วนี่นา"
‎เอาละ ผมจะอธิบายปัญหาให้ฟังนะ
‎ไม่มีอาหารอะไรบนโลกนี้ที่ถูกใส่ ถูกยัดเยียด
‎ลงในอาหารจานอื่นโดยไม่มีใครร้องขอ
‎มากเท่าเห็ดอีกแล้ว
‎ผมเจอมาเยอะจนนับไม่ถ้วน
‎"นี่คือเมนูไก่ที่คุณสั่งครับ
‎และคุณจะต้องดีใจที่เห็นว่า...
‎มันปกคลุมไปด้วย...
‎เห็ด"
‎"โอ้ ผมเห็นชัดเลยล่ะ
‎ผมไม่ได้สั่งเห็ด ‎และมันก็ไม่มีเขียนในเมนูด้วยว่าใส่เห็ดนะ"
‎"ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นเลยครับ
‎มันไม่เกี่ยวกับคุณเลย
‎เราตัดสินใจกันเอง
‎ตอนที่อยู่ในครัว
‎โดยไม่อิงข้อมูลจากคุณ
‎เราตัดสินใจฝ่ายเดียวว่าเราจะปกคลุม
‎ทุกอย่างที่คุณรักในชีวิตนี้
‎ด้วยเห็ด!"
‎ผมไม่แน่ใจว่าผมพูดไว้ชัดหรือยัง ‎ผมไม่ชอบเห็ด
‎และก็ไม่ชอบลูกเกดด้วย
‎แต่ไม่เท่าที่ไม่ชอบเห็ดนะ ผมแค่ไม่ชอบลูกเกด
‎แต่ผมทึ่งกับคน ‎ที่พยายามกล่อมให้ผมชอบลูกเกดมาก
‎อย่างกับมันเป็นข้อบกพร่องทางจิต
‎คนชอบพูดว่า "ไบรอัน...
‎คุณชอบองุ่นไหม"
‎เอาอีกละ
‎"ใช่ ใช่ผมชอบองุ่น"
‎"แหม...
‎ลูกเกด...
‎ก็แค่องุ่นแห้ง!"
‎โอ้ ผมรักพวกมันมาโดยตลอด
‎ผมไม่รู้มาก่อนเลย
‎ผมชอบตอกพวกเขากลับไปว่า
‎"คุณชอบแซนด์วิชแฮมไหม
‎ชอบเหรอ
‎แหม…
‎คุณจะยังชอบอยู่ไหม ถ้าผมวางมันไว้ข้างนอก
‎สักสามสัปดาห์…
‎กลางแดดจ้า…
‎บนโต๊ะปิกนิก
‎ให้มันเหี่ยวจนจำไม่ได้ว่าเคยเป็นอะไร
‎แล้ววางลงบนจาน
‎เอามาเสิร์ฟให้คุณน่ะ
‎คุณจะชอบไหม
‎ว่าไง
‎มันก็แค่แซนด์วิชแฮม!"
‎ตอนนี้มันไม่ใช่องุ่นแล้ว
‎ผมชอบมายองเนส
‎ผมชอบมายองเนสจนถึงขั้นที่...
‎มันไปอยู่ในคำปฏิญาณปีใหม่
‎มันเป็นคำปฏิญาณปีใหม่
‎ว่าผมจะไม่สั่งเพิ่มมายองเนสพิเศษในแซนด์วิช
‎ผมสั่งมายองเนสได้ แต่ใช้คำว่า "พิเศษ" ไม่ได้
‎และผมก็รู้เร็วมากว่า ผมได้มายองเนสไม่พอ
‎แต่ผมไม่อยากทำลายคำปฏิญาณที่ตั้งไว้ ‎ทีนี้พอผมไปสั่งมื้อเที่ยง
‎"สวัสดีครับ
‎ผมขอแซนด์วิชไก่งวง
‎ใส่ชีสสวิส ผักกาดหอม และ...
‎มายองเนส!
‎เข้าใจที่ผมพูดไหม
‎ผมอยากได้มายองเนส!
‎เน้นตัวหนาที่มอม้า สระอา...
‎และที่เหลือที่จะรวมเป็นคำว่า "มายองเนส"
‎วันนี้ผมได้เห็นบางอย่าง ‎ที่น่าสนใจในโซเชียลมีเดีย
‎มีคนโพสต์ความเห็นทางการเมืองที่รุนแรงมาก
‎แล้วก็มีคนมาตอบว่า
‎"พูดได้ดี ฉันเปลี่ยนใจแล้ว"
‎ไม่ๆ ขอโทษที ผมเห็นยูนิคอร์น ‎ผมเห็นยูนิคอร์น
‎ผมเห็นยูนิคอร์นสีม่วงบินว่อนเลย
‎นี่คือสิ่งที่ผมเรียนรู้จากโซเชียลมีเดีย
‎วลีที่ว่า "ความเห็นส่วนตัวนะ"
‎ไม่เคยตามมาด้วยคำชมเลย
‎เวลาผมทวีต ‎ผมไม่เคยพยายามให้ตัวเองดูเด็กเกินไป
‎แต่ผมก็ไม่อยากฟังดูแก่เกินไปด้วย ‎และผมไปดูคอนเสิร์ตวงเมทัลลิกามา
‎เจ๋งเลยล่ะ
‎ผมเลยอยากจะทวีตว่าพวกเขาเจ๋ง
‎แต่ไม่อยากโพล่งออกมาเหมือนคนแก่
‎แต่ก็ไม่อยากจะดูพยายามเป็นพวกเด็กหัวโปกด้วย
‎เลยตัดสินใจทวีตว่า ‎"หนุ่มๆ วงนี้เด็ดสะระตี่เลย"
‎นึกว่าพูดได้เด็ดดวงแล้ว
‎แล้วฟอลโลวเวอร์ผมก็คิดว่า ‎ผมเป็นตาแก่หงำเหงือก
‎"หงำเหงือก" เป็นคำที่ตลกนะ
‎ผมชอบคำต่างๆ
‎คำไหนมันเล็กที่สุดเหรอ ‎"เล็กจิ๋ว" "จิ๋วหลิว"
‎"จิ๊ดจิ๋ว"
‎"กระจ้อยร่อย"
‎"กระจิริด"
‎หรือ "กระปุ๊กกระปิ๊ก"
‎มันทำให้ผมนอนไม่หลับเลย
‎นักวิทยาศาสตร์ต้องรู้เรื่องนี้นะ ‎เวลาที่พวกเขาส่องกล้องจุลทรรศน์
‎"ผมจะอธิบายว่าอะมีบานี่...
‎มันเล็กกระจ้อยร่อย
‎ศาตราจารย์มานี่หน่อย ดูซิว่าจะเห็นด้วยไหม
‎ดูซิว่าคุณเห็นด้วยไหมว่าอะมีบานี่มันกระจ้อยร่อย"
‎"ไหนขอผมดูหน่อย
‎นั่นไม่ใช่เล็กกระจ้อยร่อย
‎มันเล็กกระจิริดต่างหาก"
‎ทำไมมีแต่ของเล็กๆ ที่ได้ชื่อน่ารักๆ ล่ะ
‎ทำไมเราไม่พูดว่า ‎ดาวพฤหัสบดีมันใหญ่กระบิ๊กเบิ้มล่ะ
‎จักรวาลมันใหญ่เบ้อเร่อทู่ที่
‎ผมชอบเรื่องเกี่ยวกับอวกาศ
‎ผมเห็นนักวิทยาศาสตร์ในทีวี ‎บอกว่าพวกเขารู้...
‎ถ้าพวกเขาสร้างยานสำรวจอวกาศ ‎เพื่อสำรวจกาแล็กซีอันไกลโพ้น
‎และยิงมันออกไป
‎อีกร้อยปีต่อจากนี้
‎เราจะสร้างยานสำรวจอวกาศที่ดีและเร็วขึ้น
‎ซึ่งมันจะไล่ทันและแซงยานลำแรกไป ‎ก่อนที่มันจะไปถึงไหน
‎ข้อความมันชัดเจนมาก
‎ทุกอย่างที่เราทำในวันนี้
‎มันเสียเวลาเปล่า
‎เราส่งยานโรเวอร์สไปดาวอังคาร
‎พวกเขากำลังวิเคราะห์หินกันอยู่
‎นักวิทยาศาสตร์บางคนคิดว่า ‎หินบางส่วนมาจากภูเขาไฟ
‎โอเค
‎ถ้าพวกเขาหวังให้ผมเชื่อว่าภูเขาไฟ…
‎จะระเบิดหิน…
‎ปลิวทะยานไปถึงดาวอังคาร…
‎แม้แต่ภูเขาไฟวิสุเวียสในยุครุ่งเรือง ‎ก็ยังไม่มีพลังขนาดนั้นเลย
‎เรากำลังหาน้ำบนดาวอังคาร
‎เรากำลังโคจรไปรอบๆ เพื่อหาน้ำ
‎นี่เรายอมแพ้กับโลกแล้วเหรอ
‎ผมอยากพานักวิทยาศาสตร์ ‎ไปที่อ่างล้างจานในครัวบ้านผม
‎ดูสิว่าผมค้นพบอะไร
‎พอผมดึงนี่ขึ้นมา...
‎ก็จะมีน้ำพุ่งฉิวออกมาเลยล่ะ
‎แล้วบนดาวอังคารเป็นไงบ้าง
‎เพราะนี่ดูเหมือนจะไหลได้ไม่มีสิ้นสุดนะ
‎ไปเอาเหยือกวิทยาศาสตร์มารองน้ำพวกนี้ไปสิ
‎เพราะดูเหมือนผมจะเจอแจ็กพ็อตแตกแล้ว
‎พวกเขากำลังหาน้ำ ‎เพื่อดูว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่บนดาวอังคารไหม
‎ผมสงสัยมาตลอดเลยว่า ‎ถ้าเกิดมันมีสิ่งมีชีวิตบนดาวอังคาร...
‎แต่ตัวมันเล็กกระจิริดล่ะ
‎แล้วเราก็เพิ่งขยี้มันแบนแต๊ดแต๋ด้วยยานโรเวอร์ส
‎กล้องด้านหน้า
‎"ทุกอย่างดูแห้งแล้งและรกร้าง"
‎ข้างใต้ล้อ
‎เราเพิ่งบี้ชาวดาวอังคารเป็นปุ๋ยไปแล้ว
‎เส้นเขียวๆ นั่นคืออะไรน่ะ
‎ผมอายุ 11 ปี ตอนที่เราลงจอดบนดวงจันทร์
‎ครอบครัวเรามารวมตัวกันหน้าทีวี
‎พ่อแม่ผมเลี้ยงลูกมาดี ‎ผมไม่ได้มีวิถีชีวิตแบบอาชญากร
‎สาเหตุหนึ่งก็เป็นเพราะ... ‎ตอนเด็กๆ ผมจำคำพูดนั่นได้ขึ้นใจเลย
‎"ก่ออาชญากรรมไม่ก่อให้เกิดผลดี"
‎ก่ออาชญากรรมไม่ก่อให้เกิดผลดีเหรอ ‎เพราะงั้นเราเลยไม่ควรทำเหรอ
‎"นายก่ออาชญากรรมหรือเปล่า" ‎"โอ้ ผมชอบอาชญากรรมนะ
‎ผมชอบทุกอย่างเกี่ยวกับอาชญากรรมเลย ‎อาชญากรรมมันอย่างเลิศ
‎ไม่ต้องโน้มน้าวผมเลยก็ยังได้"
‎"เหตุผลที่…
‎เหตุผลที่ผมไม่ก่ออาชญากรรม…
‎ซึ่งผมคำนวณมาแล้วนะ
‎เพราะมันไม่ก่อให้เกิดผลดีไง!
‎ถ้ามันก่อให้เกิดผลดี ผมต้องทำรัวๆ แน่นอน
‎แต่ก่ออาชญากรรมไม่ก่อให้เกิดผลดี ‎ผมเลยไม่ทำไง"
‎คำขวัญเกี่ยวกับอาชญากรรมอีกอัน ‎ที่อย่างเพี้ยนเลยคือ
‎อย่าก่ออาชญากรรม
‎ถ้าไม่อยากใช้กรรม
‎แม่เจ้าโว้ย
‎ผมทึ่งมากที่คำขวัญมันไม่ใช่ว่า ‎"อย่าก่ออาชญากรรม...
‎เพราะมันผิด"
‎จำเป็นต้องให้มันเป็นตัวเลือก ‎ระหว่างสองอย่างที่เห็นแก่ตัวเหรอ
‎โอ้ อาชญากรรมนั่นน่ะเหรอ อยากทำจังโว้ย!
‎เป็นอาชญากรรมที่ดีนะ อยากทำจริงๆ
‎แต่ปัญหาคือยังงี้ คืออาชญากรรมนั้นน่ะ
‎มันต้องติดคุก 15 ปีเลย
‎ผมไม่อยากใช้กรรมน่ะสิ!
‎ก็อยากจะทำอะนะ ‎แต่ดันมีครอบครัวและความฝันน่ะสิ
‎ไม่มีเวลาพอจะติดคุกให้อาชญากรรมนั้นน่ะ
‎แต่คดีนี้น่ะสิ
‎ติดคุกหนึ่งเดือนเหรอ
‎ลุยแน่นอน!
‎ผมมีเวลาพอจะติดคุก ‎มีเวลาพอใช้กรรมให้อาชญากรรมนี้
‎ผมเลือกว่าจะก่อคดีไหน ‎จากเวลาว่างที่มีบนปฏิทิน
‎ผมถูกสอนมาแบบนั้น
‎เราสอนกันมาแบบนั้น
‎ถึงผมจะต่อต้านอาชญากรรม
‎แต่มีหลายอย่างที่เราทำกับอาชญากร ‎ซึ่งผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม
‎ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม ‎ที่การทำลายหลักฐาน...
‎ถือเป็นความผิดที่เพิ่มขึ้นจากความผิดหลัก
‎มันทบต้นทบดอกเลยนะ
‎อะไรที่น่าจะเกิดตามธรรมชาติ ‎ในระหว่างการก่ออาชญากรรมนั้น
‎ควรนับเป็นส่วนหนึ่งของอาชญากรรมด้วยสิ
‎การทำลายหลักฐาน
‎เคยมีอาชญากรคนไหน ‎ที่เอาเรื่องนั้นมาพิจารณา...
‎ระหว่างการหลบหนีไหม
‎"เอาละ รีบหนีไปจากที่นี่กัน!
‎โทบี้ แกทำอะไรน่ะ"
‎"ฉันกำลังเช็ดรอยนิ้วมือและทำลายทุกอย่าง"
‎"แกจะบ้าเหรอ
‎นั่นมันอาชญากรรมนะเว้ย!
‎แกจะทำให้เราซวยกันหมด!"
‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทำลายหลักฐาน ‎หลังจากที่คุณก่ออาชญากรรม
‎ไม่ได้รับอนุญาต
‎มีอาชญากรคนไหนบ้างที่ไม่ทำลายหลักฐาน
‎แล้วได้รับผลตอบแทนจากมันบ้าง
‎"คุณถูกตัดสินว่ามีความผิดจริงในคดีนี้
‎คุณถูกตัดสินให้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎โดยไม่มีสิทธิ์รับทัณฑ์บน
‎แต่...
‎เราเล็งเห็นว่าคุณเป็นคนดีพอ ‎ที่ไม่ไป "ทำลายหลักฐาน"
‎ที่จริงแล้วหัวหน้าทีมสืบสวนบอกว่า ‎มันเป็นสถานที่เกิดเหตุที่เนี้ยบที่สุด...
‎ที่เขาเคยเห็นมาตลอดอาชีพเขาเลย
‎และเพราะเหตุนั้น คุณจึงมีสิทธิ์เลือก
‎ว่าจะเอาเตียงบนหรือเตียงล่าง"
‎ผมเห็นข่าวอย่าง
‎ผู้พิพากษายกฟ้องคดีโดยไม่มีอคติ
‎ก็ควรจะเป็นยังงั้นตลอดไม่ใช่เหรอ
‎คุณจะมีอคติได้ยังไง
‎"ยกฟ้องคดี
‎เพราะคุณเป็นคนขาวเหมือนผม
‎ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ ไอ้หน้าโง่"
‎ถ้าจำเลยไม่ขึ้นให้การ
‎ผู้พิพากษาต้องบอกอะไรประมาณนี้ ‎ให้คณะลูกขุนฟัง
‎"คุณอาจสังเกตเห็นว่าในการพิจารณาคดีนี้
‎จำเลยเลือกที่จะไม่ขึ้นให้การแก้ต่าง
‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้นำเรื่องนั้น ‎มาชั่งน้ำหนักตัดสินใจ
‎แต่ขอให้พิจารณาจากหลักฐานที่เหลือแทน"
‎ผมเข้าใจว่าคุณต้องพูดแบบนั้น ‎แต่ผมว่าพวกเขาน่าจะปรับอะไรหน่อย
‎ผมว่าผู้พิพากษาควรบอกว่า ‎"คุณอาจเห็นว่าในการพิจารณาคดีนี้
‎จำเลยเลือกที่จะไม่ขึ้นให้การแก้ต่าง
‎เราแค่อยากให้คุณรู้ว่า
‎เตรียมตัวออกไปจ่ายค่าจอดรถได้เลย"
‎ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่า ‎ผมจะไม่ขึ้นให้การแก้ต่างให้ตัวเองได้ยังไง
‎ถ้าผมบริสุทธิ์น่ะ
‎ลองนึกภาพทนายถามคุณว่า
‎"อยากไปบอกเขาไหมว่าคุณไม่ได้ทำ"
‎"ไม่เอาอะ เขิน"
‎"อือ แต่ตอนนี้พวกเขากำลังคิดอยู่ว่า ‎ควรเอาคุณไปนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าไหม
‎เพราะงั้นคุณช่วยรวบรวมความกล้าหน่อยได้ไหม"
‎"ผมยอมเสี่ยง"
‎"จัดเก้าอี้ไฟฟ้ามาเลยครับ ศาลที่เคารพ
‎คุณต้องการอะไรจากผมอีก"
‎ได้ยินว่าบางรัฐจะสำเร็จโทษหนัก ‎ตอนเจ็ดโมงเช้า
‎อย่างโหดอะ
‎หมอนั่นควรจะได้นอนสักคืนก่อนไหม
‎"ใช่ เข้านอนเลยดีกว่า
‎ขอหลับให้เต็มอิ่มหน่อย
‎พรุ่งนี้ก็ตายเสียแล้ว"
‎ผมจะบอกให้ว่าอะไรควรเป็นอาชญากรรม
‎คนที่ขึ้นเครื่องโดยที่สะพายเป้
‎ถ้าคุณเป็นคนที่ทำอะไรแบบนั้นอยู่ ‎ขอบอกอะไรไว้นิดนะ
‎เป้คุณมันกระแทกหน้าคนอื่นนะ
‎"ฉันสนแค่สิ่งที่อยู่ข้างหน้าโว้ย!
‎ช่างหัวอย่างอื่นที่อยู่ข้างหลังสิฟะ!"
‎คุณรู้ไหมว่า เวลาที่คุณนั่งที่นั่งตรงทางออกฉุกเฉิน
‎และคุณตกลงที่จะช่วยทุกคน
‎ทำไมเวลาเครื่องแลนด์แล้ว ‎ถึงไม่มีใครขอบคุณคุณสักคนเลยล่ะ
‎เอาจริงๆ นะ
‎สิ่งที่คุณอาจได้ทำนั่นมันน่าทึ่งจะตาย
‎คุณคิดว่า ควรมีคนรับรู้หน่อยสิ
‎"เฮ้ ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น ‎ก่อนเครื่องออกตัวแล้วนะ
‎ขอบคุณมาก
‎การที่คุณยอมสละชีวิตตัวเอง
‎เพื่อช่วยผม ครอบครัวผม ‎และวิญญาณของทุกคนบนเครื่องนี้
‎มันน่าทึ่งเหลือเกิน
‎ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ"
‎ไม่มีเลย มีแต่ฟาดเป้เข้าที่หัว
‎ผมเกือบได้เป็นผู้ช่วยเหลือฉุกเฉินแล้วนะเว้ย!
‎ผมชอบถูกขอบคุณ
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมรู้ตัว ‎ว่าผมไม่มีทางทำอาชีพกู้ภัยสัตว์ได้
‎ไม่รอดแน่นอน
‎คุณเคยเห็นภาพข่าว ‎ว่ามีม้าป่าติดอยู่ในห้วยลึกไหม
‎พวกเขาต้องเอารถบรรทุกเข้ามา ‎เอาโซ่ และก็บังเหียน
‎หาวิธีลงไปในห้วย
‎และเอาบังเหียนคล้องรอบตัวม้าตัวนี้ ‎ขณะที่มันกำลังพยศ
‎และดึงมันออกมา ตอนที่มันเตะและบ้าคลั่ง
‎เข้าไปใกล้ๆ เพื่อถอดบังเหียนออกโดยไม่เจ็บตัว
‎แล้วพอช่วยมันได้ปลอดภัย ‎ม้ามันก็วิ่งแจ้นเข้าป่าไปเลย
‎"เฮ้ย!"
‎ผมอยากให้ม้าหยุดก่อนถึงแนวต้นไม้
‎ฮี้กับกับ
‎"ขอบคุณครับ"
‎แล้วก็ยกข้าหน้าขึ้นมาแบบนี้
‎แล้วค่อยเข้าป่าไป
‎ผมขอมากเกินไปเหรอ
‎ผมแค่จะบอกว่า ‎ถ้าผมนั่งเอาแปรงสีฟันถูคราบน้ำมันออกจากเป็ด
‎ผมก็อยากให้มันพูดแต๊งก้าบซะหน่อย
‎หันหัวเป็ดน้อยๆ มาแล้วพูดว่า "ขอบคุณ"
‎ผมต้องการแค่นั้นเอง
‎"คงเป็นไปไม่ได้แน่ ถ้าไม่มีคุณ"
‎"ใช่ ผมรู้"
‎คนฉลาดกว่าสัตว์นะ
‎"แต่ด้วยความเคารพนะ
‎ผมคงไม่มีน้ำมันเปรอะตัว ถ้าไม่ใช่เพราะคนน่ะ
‎ความเห็นส่วนตัวนะ"
‎ใครก็ได้ช่วยปิดปากไอ้เป็ดพูดได้นี่ที
‎ไอ้เป็ดโง่พูดได้
‎ที่นี่เป็นห้องจัดงานที่สวยดีนะ ดูสิ
‎น่าทึ่งมากเลย
‎ผมได้ไปแสดงตามสถานที่เจ๋งๆ
‎บางที่ที่ผมไปเล่น ก็มีหลุมออร์เคสตรา
‎สองคำนั้นมันไม่เหมาะกันเลย
‎"หลุม" กับ "ออร์เคสตรา"
‎คนที่ทำงานที่นั่นดูดีมาก
‎พวกเขาใส่ชุดราตรีกับทักซิโด้มา
‎พวกคุณดูเลิศมากเลย
‎อ้อ คุณอยู่วงออร์เคสตราเหรอ
‎ลงหลุมไปเลย ลงหลุมไป!
‎ลงไปในหลุม!
‎ลงหลุมไปซะ!
‎ทำไมพวกเขาต้องแต่งตัวซะเต็มยศด้วย ‎เรามองไม่เห็นด้วยซ้ำ
‎แล้วในตอนท้ายของการแสดง ‎พวกเขาจะยืนขึ้นและโค้งคำนับ
‎อย่างมากคุณก็เห็นแค่คิ้วพวกเขาน่ะ "ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณมาก ผมใส่ถุงเท้า 90 ดอลลาร์ ‎มาทำไมก็ไม่รู้ ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณ"
‎รู้ไหมว่าอะไรทำผมปวดหัวที่สุด
‎เวลาคุณไปดูการแสดงที่มีวงออร์เคสตรา
‎ทำไมตอนที่เราเดินเข้าไป ‎พวกเขาถึงได้ซ้อมกันน่ะ
‎ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‎พอเดินเข้ามา ก็จะได้ยิน
‎นี่
‎ประตูเปิดแล้วนะ
‎จ่ายค่าตั๋วไปแพงด้วย
‎ช่วยซ้อมก่อนเราจะมาถึงได้ปะ
‎พนันได้เลยว่า ‎เราจะได้ฟังท่อนนั้นอีกทีหลังแน่
‎พนันได้เลยว่าจะต้องมีอะไรลอยได้แน่นอน
‎อะไรกันน่ะ
‎คุณไม่อยากเห็นนักแสดงซ้อม ‎ตอนเดินเข้ามาหรอก
‎จะอยู่หรือจะ... ‎ไม่ เล่นใหญ่ไป ลดลงมาหน่อย
‎จะอยู่... อ่อนไป แยกความต่างหน่อย
‎จะอยู่... อุ๊ย พวกเขากำลังเข้ามาแล้ว
‎ซึ่งทำให้คุณสงสัยว่า
‎นั่นคือท่าวิ่งของนักแสดงหรือตัวละครกันแน่
‎ผมไม่เข้าใจวงโยธวาทิต
‎ผมเข้าใจวงดนตรี
‎แต่ไม่เข้าใจวงโยธวาทิต
‎ในโลกนี้มีอาชีพตั้งมากมาย
‎แล้วทำไมคนอื่นเขาถึงไม่เดินไปด้วยล่ะ
‎คุณไม่เคยเห็นนักสตัฟฟ์สัตว์เดินไปด้วยแน่
‎ต้องสตัฟฟ์เจ้านากน้อย
‎ต้องสตัฟฟ์ให้ดีๆ
‎สตัฟฟ์เจ้านากนั่น แล้วติดไว้บนแผ่นไม้
‎ทำไมไม่ไปนั่งสตัฟฟ์นากให้มันดีๆ ตรงโน้นล่ะ
‎ถ้านั่งทำมันน่าจะง่ายกว่านะ
‎ใช่ ไร้สาระชะมัด
‎แล้วทำไมพอวงดนตรีทำ ถึงได้ปกติล่ะ
‎นักดนตรีกลุ่มไหนกันถึงมานั่งจับกลุ่มกัน...
‎อย่าถามนะว่านั่นมันเครื่องดนตรีอะไร
‎"นี่ ฉันคิดอะไรออกแล้ว
‎ทำไมเราไม่เตะเก้าอี้ที่นั่งอยู่นี่ออกไป...
‎แล้วเดินไปมา ‎พยายามสะกดตัวหนังสือด้วยตัวเรา
‎เพื่อให้คนบนเรือเหาะเห็นว่าเราเชียร์ทีมไหน"
‎คนเล่นทูบาต้องชอบไอเดียนี้แน่
‎"เยี่ยมเลย
‎ไอเดียเข้าท่านี่ พ่อหนุ่มเป่าฟลูต"
‎ไอเดียวงโยธวาทิตต้องมาจากคนเป่าฟลูตแน่นอน
‎"มาเร็ว เดินกันเถอะ
‎มาเร็ว"
‎"เดี๋ยวนะ! เราต้องหาอะไร ‎มาสะพายเครื่องดนตรีด้วย!"
‎"ไม่เอาน่า ง่ายจะตาย"
‎"เดี๋ยวนะ! เราต้องใช้บังเหียน!
‎เรายังไม่พร้อม! เรายังไม่พร้อม!"
‎นี่ คนที่คิดค้นปี่สก็อต...
‎ผมว่าเขายังทำไม่เสร็จนะ
‎คุณเคยเห็นไอ้ปีศาจนั่นไหม
‎เขาคงคิดว่าสำนักงานสิทธิบัตร ‎มีเดดไลน์กำหนดมั้ง
‎เขาคงจะวิ่งแจ้นเข้ามา ‎แล้วโยนมันลงที่เคาน์เตอร์
‎"ผมมาทันไหม"
‎"นั่นมันอะไรกันน่ะ"
‎"มันคือถุงลม ที่มีปี่ติดอยู่!
‎ผมยัดปี่ลงในถุงลม!
‎ปี่สก็อต"
‎"ไม่ ผมเห็นแล้ว
‎ทำไมอะ
‎มันใช้ทำอะไร"
‎"มันใช้ทำอะไรเหรอ มันคือถุงลมที่มีปี่ไง!
‎แทงเข้าไปแล้วก็โผล่ออกมา!"
‎"มันใช้ทำอะไรเหรอ
‎มันใช้ทำอะไรเหรอ
‎มัน..."
‎มันใช้ทำอะไรเหรอ
‎คุณจะรู้ได้ยังไงว่าใครเล่นเป็นหรือไม่เป็น
‎มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงนี้
‎เขาเก่งที่สุดเลย
‎ผู้ชายคนนี้...
‎"เขาเล่นไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎วางศอกให้แนบๆ ถุงลมหน่อยสิ ใครๆ ก็รู้"
‎พวกคุณวิเศษมาก
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมากครับ พวกคุณเยี่ยมมาก
‎ขอบคุณจริงๆ ครับ ราตรีสวัสดิ์