Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Bayanlar ve baylar, karşınızda Brian Regan!
BRIAN REGAN ON THE ROCKS
Teşekkürler.
Çok teşekkürler millet.
Teşekkürler.
Çok ama çok teşekkürler.
Önce gri saç mevzusunu aradan çıkaralım.
Yoksa bir saat boyunca söylediklerimi dinlemezsiniz.
Şöyle dersiniz, "Gri saç hakkında bir şey biliyor muydun?"
"Ben de senin kadar şaşkınım."
Ne olduğunu ben de bilmiyorum.
Covid geldi, gidip kış uykusuna yattım, yaşlı bir vatandaş olarak uyandım.
Böylesi daha iyi.
Saç boyası reyonunda hiç rahat etmemiştim zaten.
Hep başkası için oradaymışsın gibi davranırsın.
"Kadınlar, ha?"
Kadın ve erkek arasındaki saç rengi ismi farklılıklarını severim.
Kadınların yakut füzyonu gibi renkleri vardır.
Çikolatalı vişne.
Karamela.
Erkek saç rengi: Kahverengi!
Siyah!
Açık kahverengi!
Koyu siyah!
Erkekler için tüm renk tayfı budur.
Bilmiyorum. Uyandığımda ilk yaptığım şeyin,
o gün hangi doktora gideceğimi hatırlamak olduğu yaştayım artık.
Ah, dermatolog.
Sırtımdaki o leke yüzünden.
Övünüyormuşum gibi gelsin istemem
ama sırtıma spatula kullanarak ilaç sürmek zorundayım.
Eczanede şunu sormaları keyifli:
"Nasıl yardımcı olabiliriz?"
Şöyle derim: "Tabii, bana spatula, Lotrimin ve el aynası lazım."
Merakını celbetti mi, bebeğim?
Walgreens Kırmızı Başlıklı Kız sepetimi aldım,
beni doğru reyona yönlendirirseniz sevinirim.
Dermatoloğum burnumun ucundaki küçük et benine biyopsi yapması gerektiğini
söyleyince şöyle dedim:
"Vay, bu çok can yakacağa benzer."
"Endişelenme.
Önce ağrı kesici ile uyuşturacağız." dedi.
"Nasıl?", dedim.
"Burnunun ucunu sivri bir iğneyle deleceğiz." dedi.
Yani acıyı iptal etmiyorsun.
Sadece erteliyorsun.
Ben de normal doktoruma gittim, "Neyin var?" dedi.
Dedim ki, "Sen söyle. Sağ dizimin hemen üzerinde,
sekiz santim kadar üstünde bir bölge var.
Yumruk büyüklüğünde.
Bir tek orası acımıyor.
Ve çok tuhaf geliyor.
Diğer her şeyi böyle hissettirecek bir hapın var mı?
'Diğer her şey' hapından istiyorum ben."
Doktorum bana baktı ve dedi ki, "Brian, yaşam tarzın çok sedanter."
İşte o an bir sözlük almaya...
yemin ettim.
Dolaşmaya fırsatım yoktu ama evin etrafında yatıyordum.
Yoksa evin etrafında "yalan" mı desek?
Doktorlar uzmanlaşır.
Geçen ay kulak, burun ve boğaz doktoruna gittim.
Geçen hafta da bir ayak kemeri, küçük sırt
ve ense doktoruna gittim.
Kemerlerim düştü, küçük sırtım çok büyük, ensemde de sertleşme var.
Tuhaf, insan dünyasında her uzuv için ayrı bir doktor var.
Ama hayvanlar aleminde bir veteriner tüm hayvanlarla ilgileniyor...
ve de tüm uzuvlarıyla.
Dünyadaki en zor iş bu olmalı.
Kanada koyunu diz doktorları nerede?
Afrika antilobu sindirim uzmanları nerede?
Zürafa boğaz, boğaz ve boğaz doktorları?
Amerikan sağlık sistemi dünyanın en iyisi diyorlar.
Doktor randevuma gittiğimde kayıt için elime bir dosya formu
tutuşturulmadığında çok etkileneceğim.
Bu Taş Devri.
Barkod ve mikroçiplerle dolu bir dünyada yaşıyoruz artık.
Dosya formu ne iş?
Saat 10:00'daki randevum için geldim.
İşte dolduracağınız form. 257 sayfa.
Buyurun, üstünde çiçek olan bir kalem.
Gidin, diğer insanlarla oturun
ve kayıt formunu tamamen doldurana dek
bu bankoya dönmeyi aklınızdan bile geçirmeyin.
Ben yıllardır burada hastayım. Bu bilgilere sahip olmalısınız.
Politikamız bunu her sene yapmak. Her yıl bir form daha veriyoruz.
Böylece vücudunuzda içten içe kaynayan
kaygı, gerginlik, öfke ve hiddeti deneyimleyebiliyorsunuz.
Sonra da tansiyonunuzu ölçüyoruz.
Bu sorunu çözemezken beni nasıl iyileştireceksiniz?
Doktorum bana boyun için terapi masajı yaptırmamı söyledi.
Masajlar tuhaftır.
Hiç rahat hissetmiyorum.
Hep o tuhaf donut deliğinden bakıyorum.
Hep garip şeyler düşünürüm.
"Kafamı bu delikten geçirebilir miyim acaba?
Ama ya masanın altına sıkışırsam?
O zaman baş aşağı bir periskop gibi olurdum.
Bu konuyu deşmeyi bırakıp
donut deliğinin bu tarafında kalsam iyi olur."
Sonra şöyle düşünüyorum, "Gözlerim açık mı olmalı?"
Gizlice dinliyorum gibi oldu. Ayaklarının hareket ettiğini izliyorum.
Garip şeyler gelir aklıma,
"Ya bir ayakkabı şu tarafa diğeri de bu tarafa giderse?
Neler olduğunu deli gibi merak ediyorum.
Deli gibi."
On dakika sonra dedim ki, "Protokolü bilmiyorum...
ama 'Başlayabilirsiniz.' mi demem lazım acaba?"
O da dedi ki , "On dakika önce başladım."
Ve ekledi, "Bu bir Reiki masajı.
Size dokunmuyorum.
Ellerim vücudunuzun biraz üstünde, bu bir enerji tedavisi."
O yüzden işi bittiğinde şöyle dedim, "Cüzdanıma dokunmuyorum.
Elim cüzdanın biraz üstünde.
Enerji ödemesi almak üzereseniz...
...bununla elektrik faturanızı öder, konsept hakkındaki hisleri öğrenirsiniz."
Hakkımda çok şey öğreniyorum.
Obsesif kompulsif bozukluktan muzdaripmişim.
Teşekkürler.
"Izdırap" çok güçlü bir kelime.
İnsanlar bir şeyleri var diye muzdarip olduklarını söyler.
Izdırap çekiyor gibi mi görünüyorum?
Bence "ızdırap" kelimesi, acı içinde yerlerde kıvranan
bir adam için ayrılmalı.
Izdırap çekiyor.
Ona koşabilir miyim?
Boşuna dil döküyorsun!
Her şeyi alfabetik sıraya koymalıyım.
Kıpırdama. Kaburgalarını saymaya çalışıyorum.
Ben kaburga sayıcıyım.
Alfabetikleştirme olayı doğru değil, en azından benim durumumda.
Olduğumdan daha tuhafım sanıyorlar ve benim için zor.
Şöyle sorular geliyor, "OKB'n olduğuna göre
kitaplarını alfabetik sıraya mı koymak zorundasın?"
"Hayır." diyorum.
Kitaplarımı en üst rafa, satın aldığım tarihe göre kronolojik olarak dizerim.
Alfabetikleştirmem gerekmiyor. Ben deli değilim.
Ve alt raf, okumayı tamamladığım kitaplar içindir.
Bitirme tarihine göre kronolojik olarak dizilir.
Alfabetikleştirmek zorunda değilim.
Ve orta raf...
okuma sürecindeki kitaplarım içindir.
Bir kitaba başladığımda
onu üst raftan orta rafa taşırım
ve orada başlama tarihine göre sıraya dizerim.
Merak ettiğiniz şeyi biliyorum.
"Kitabın başlığını okumak, teknik olarak
o kitabı okuma sürecinin bir parçası sayılmaz mı?
O zaman orta raftakilerle üst raftakileri nasıl ayırt edersin?"
Ben şöyle yapıyorum...
Raf değişimi yapmadan önce tüm kitapların ilk sayfalarını okuyorum.
Tanıtımı, önsözü ya da kitap kapağını saymıyorum.
Onları kelimesi kelimesine okuyorum
ama sonra birinci sayfayı sayfanın sonuna kadar okurum.
Sayfa cümlenin ortasında biterse
sayfayı çeviririm.
Düşünceyi anlamak için cümleyi bitirip
geri dönerim.
Kitabın başladığı tarihi yazarım.
Kitabı orta rafın en sağına koyarım.
Alfabetikleştirmem gerekmiyor. Aklımı yitirmedim ben.
Nasıl her şeyde düzen isteyen birine bozukluğu var denir?
İlk kez OKB olduğundan şüphelendiğimde Google'da aradım.
Farklı belirtiler var.
Bende bazıları var, bazıları yok.
Sahip olduklarımın bazıları, diğerlerinden daha güçlü.
Renk kodlu bir grafik yapmaya karar verdim.
Bunu uydurmuş olmayı isterdim!
Belirtileri listeledim.
Her belirtimi hissetme gücüne göre sıfır ila on arasında puanlayacağım dedim.
Puanları toplayıp belirti sayısına böl.
Beşten yükseksem profesyonel yardım isteyeceğim.
Eğer beş puanın altındaysam kendime sağlam tanısı koyacağım.
Birinci belirti: Yanmadığından emin olmak için ocağı defalarca kontrol eden
kişilerden misiniz?
Ben de, "Sıfır. Burası Looney Tunes arazisi."
İkinci belirti: Ellerini üst üste defalarca yıkayan
kişilerden misiniz?
Ve ilk soruya cevap vermeyi...
...unuttuğuma dair bir his oturdu içime.
Baktım, "Evet, sıfır yazmışım. Tamam.
El yıkama.
Altı.
Hiç doğru değildi." Onu karaladım.
Ellerime mürekkep bulaştı. Ellerimi yıkamaya gittim.
Ellerimi yıkarken, "Ne demeye ocaktan söz ettiler?"
Ben de ocağa baktım.
Açıktı. "Bir daha asla o hatayı yapmayacağım."
Sonra geri geldim ve "el yıkamayı" iki puana çevirdim.
Tüm soruları tamamladım ve test ortalamam 5,0 çıktı.
"Hâlâ bilmiyorum." dedim.
Bu konuda bir kitap almaya karar verdim.
Kitabevine gidip tezgahtara sordum,
"Kişisel gelişim kitapları nerede?"
Dedi ki, "Neden kendin bulmaya çalışmıyorsun?"
Sonunda ilgili bölümü buldum. Raflar o kadar dağınıktı ki,
tüm kitapları yeniden düzenleyerek üç saat geçirdim,
OKB'm var mı yok mu öğrenmek yerine!
Size çok tuhaf emarelerden birini göstereyim.
Her yıl yeni takvimi aldığımda
hep ileriye bakarım çünkü en altta kalan ayları sevmem.
Günlerin kareleri paylaşmasını bekliyorlar.
Beynim bunu kaldıramaz.
Olamaz, ekim ayı kare paylaşan bir ay olacak.
Neden bunu yapıyorlar?
Günler oda arkadaşı istemez.
Ayın 31'inde 24'üne kadar gitsin istemezsin.
"Hey, ben de yanına sıkışsam olur mu?"
"Defol git buradan!
Bir sonraki sayfanın üstünde boş kareler var."
O günlerden biri senin için özel değilse
bunu tuhaf sanabilirsin.
Eğer doğum gününse, bir üçgenin köşesine sıkışmak istemezsin.
"İyi ki doğdun. İki büklüm sıkıştım da burada."
Sonra karşı köşeden lafı yersin, "Çöpün yeri çöplüktür."
Takvimlere ve zamana karşı hep bir ilgim olmuştur.
Ben Doğu Zaman Dilimi'nde büyüdüm.
Pasifik Zaman Dilimi'nde yaşıyorum.
Ve orada yaşamanın tuhaf yanı,
Doğu Zaman Dilimi'ndeki birinin sesli mesaj atarken
saat farkını hesaplamak zorunda olduğunu hissetmesi.
Hep şöyle mesajlar alırım: "Selam Brian, burada saat 4:00.
Sizin saatinizle 1:00 oluyor."
Bulunduğum yerde saat kaç, biliyorum.
Bunu sürekli yapan bir arkadaşım var.
En son şu mesajı bıraktı:
"Bana bir iyilik yap. Beni ara.
Benim saatimle 20 dakika dışarıda olacağım, senin...
Sen beni ara."
Ne zaman? Formül nedir?
Çocukken zaman dilimlerini öğrenmek çok tuhaftı.
Dünyanın çevresinde 24 dilim olduğunu öğrenmek...
Bir küreye bakıp tüm çizgilerin en tepede birleştiğini görüp
şöyle düşündüm, "En üstte saat kaç?"
Kutup noktasındaki direğe elinizi koyup,
"Saat bir, saat iki, saat üç, saat dört!" diye dolaşabiliyor musunuz?
Orada bir şeyi nasıl planlarsın ki?
"Saat beşte buluşacağız."
"Nerede kaldın?"
"Buranın güneyindeydim."
OKB'ye ek olarak, biraz sosyal fobim de var.
Kendimi partilere falan gitmeye zorlarım
ama insanların beni rahatsız ettiği şeyler var.
Birinin kendini zeki göstermek için
bir kelimeyi herkesten farklı telaffuz etmesi hoşuma gitmez.
Herkes gibi söylesene yahu.
Partideyim, bir grup yabancıya yanaştım.
İlk duyduğum şey, adamın birinin
"Çingiz Han'ın bir özelliği..." demesi oldu.
Şöyle düşündüm. "Tanrım.
Bu adamı daha şimdiden sevmedim."
"Çingiz Han" mı?
"Doğru telaffuzu 'Çingiz.'"
Sanırım o sırada sen de oradaydın.
Sen ve Çingiz Bey kasabada birlikte takılıyordunuz.
Ben de zeki görünmek istedim.
Ve şöyle dedim, "Ha, Çingiz Han, 'Mo-ğol impiritiri.'
Çin'i 'fithiden' adam değil miydi o?"
Etrafımdaki küçük çemberin daraldığını hissettim.
Hemen dışlanmış oldum.
İkinci gruba yanaştım.
Katılmadığım bir şey söylendiğinde ne yapacağımı bilmiyorum.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Hep bu sorunla uğraştım.
Tam yaklaştım, bir kadın dedi ki,
"Hayvanlar insanlardan daha zekidir."
Şöyle dedim: "Tanrım.
Daha yeni geldim."
Diğerlerine "Bunu almak isteyen var mı?" bakışı attım.
Kolay lokma.
O küçük çemberde sorumluluğu ben almıştım.
Bu noktada devreye giren olursa
belki burada iki dakikadan fazla takılabilirim...
Ama kimse bakmıyor bile, ayakkabılarını sürtüyorlar…
İlişkileri çözmeye çalışıyorum.
Hepsi kadına çalışıyor olmalı. Bir iş dönüyor.
Ama bir şey diyemedim.
Ben de olayı çok büyütmek istemedim.
Onları tanımıyorum.
O yüzden hafif bir şaka yapayım dedim.
Dedim ki, "Hayvanlar SAT sınavını nasıl yapıyorlar?"
Biraz "ha-ha-ha" olsun diye.
"Ha-ha-ha" alamadım.
Sıcaklığın düştüğünü hissettim.
Ve kadın bana dik dik bakıp şöyle dedi:
"Hayvanlar insanlardan daha zekidir."
"Dava kapandı." gibi yani.
Ben bunu kabullenemem.
Ama ben daha bir şey söylemeden şöyle dedi, "Peki ya kunduzlar?"
Bana zorla, "Peki ya kunduzlar?" dedirtmeye çalışıyor.
O sırada senaryomda başka bir replik yoktu.
"Peki ya kunduzlar?" lafından sonra başka bir şey denemezdi.
Bir diğer "Peki ya kunduzlar?" lafından başka.
Peki ya kunduzlar?
Kadın da bana açıklıyor.
Dedi ki, "Kunduzlar insanlardan daha zekidir.
Hep birlikte suya girmeyi biliyorlar, dal parçası toplayıp
bir bölgeye yığmayı biliyorlar,
kuyruklarıyla çamur taşımayı biliyorlar,
dalları birbirine yapıştırıp bir setle nehrin akışını etkileyebilirler."
Hoover Barajı.
Zekice. Aptalca.
İnsan mühendisliği. Çamurlu çalı çırpı yığını.
Ben de ona sordum:
"Baraj yapması için bir şirket tuttuysanız…
Ve hepsi kamyonlarından çıkıp…
nehir suyuna girseler…
dal toplamaya başlasalar…
burunları suyun hemen üzerinde hareket etseler…
kıyıdan bakıp şöyle der misin:
"Ne kadar zekiler, baksana!"
Herkes derin bir sessizliğe gömüldü.
Kadın bahsi ikiye katladı.
Şöyle sordu, "Peki ya bal arıları?"
Senaryoma göz attım.
Peki ya bal arıları?
Peki ya onlar?
Peki ya bal arıları?
Dedi ki...
"Bal arıları insanlardan daha zekidir.
Sadece birinin sekiz şekilli rotada uçmasının yeterli olduğunu bilirler.
Kıçını sallayışı sayesinde de
diğer tüm bal arıları çiçeklerin yerini öğrenebilirler."
Peki ya Larry Amcan buzdolabının yerini öyle gösterseydi?
Larry Amca gelene kadar hiç kimse susuzluğunu gideremedi.
Çığır açan iletişim teknikleriyle.
Bu küçük çember de beni şampanya mantarı gibi patlatıp attı.
"Çingiz" Han da şöyle bakıyor:
"Arkadaş edinmeyi bilmiyorsun, değil mi?"
Diyorum ki, "Hiç sanmıyorum."
Vatansız adam.
Üçüncü küçük çembere yürüyorum.
Ve daha iyi bir dinleyici olmayı öğrenmeye çalışıyorum.
Ben de bir şey dememeye karar verdim.
Orada da bir adam, en son aldığı
piyango biletleriyle ilgili bir hikaye anlatıyordu.
Ne hikaye ama.
Taklit etmeye çalışacağım
ama zor olacak çünkü bu adam döktürüyordu.
Herkesi toplamış, şöyle anlatıyor:
"Dört piyango bileti aldım.
İlk bilet için iki, dört, yedi,
21 ve 36'yı seçtim.
İkinci bilette...
İki, beş... Dört numara ilk biletteydi.
İkinci biletimde beş vardı.
İki, beş.
16, 17, ikinci bilette peş peşe aldım.
Peş peşe, 16, 17, peş peşe...
28, 31.
31 son numaraydı... İkinci biletimde son aldığım."
İnsanlarla paylaştığı hikaye buydu.
"Üçüncü bilet...
İki rakamı. Hep sevmişimdir.
Beni bilirsin, ikiyi hep kaparım.
İlkinde dört, ikincide beş olduğunu biliyordum,
o yüzden üçüncüye altıyı aldım, iki, altı, 17, 19.
18'in üzerinden sıçrayayım dedim.
Birdirbir eylemi, 19'a iniş yaptım.
43... 43 üçüncü biletin son numarasıydı.
Dördüncü bilet.
İki rakamını seçtim. Tabii ki.
Sizi niye ikiyle sıkıyorum, bilmem.
Bilirsiniz, ikiyi hep alırım.
Sokakta elimde biletle görseniz
iki var mı diye bakmanıza gerek yok.
Neyse...
Dört, beş, altı aldığımı biliyordum,
dördüncüye de aldım. İki, dört, beş, altı.
İçimden bir ses 'Üç' dedi.
Dedi ki, 'Git ve üçü al.'
Dedi ki, 'Üçe atla.' Dedi ki, 'Sen o üçü sağlama al.'
Üç rakamını aldım. İki, üç, dört, beş, altı, 17 ve 44 oldu.
44'ü seçerken düşüncem şuydu...
Hey, 44'ü kap."
Yani tahmin edebileceğiniz gibi herkesin ağzı açık kaldı.
O yüzden bu bebek yanmaya devam etsin diye doğru kütüğü ateşe atmak istedim.
Böylesi bir alev parlıyorken
sönmesi riskini alamazsınız.
Uygun ateşi o yöne fırlatmak istersiniz. Şöyle dedim:
"Çılgınca!
Sonuç ne oldu?"
"Biletlerin hepsi karavana."
Amma büyük bir sürpriz son.
Ne harika bir final.
Her şeyin bir yere bağlanacağına yemin edebilirdim.
Yemin edebilirdim. Ama masaları ters çevirdin.
Hiçbir şeyi daha da azıyla takip etmeyi başardın.
Kokteyli partisi sohbetinde kaybeden piyango numaralarını paylaşıyor.
Yani hiçbir gruba uymadım.
Ben de gidip kitap raflarını yeniden düzenledim.
Bir partiye gidersem ayakta olmalıyım.
Olaydan tilt topu gibi uzaklaşmalıyım.
Bing! Böyle olmuyor.
Bing! Bana uymaz.
Bing! Hayır!
Oturmak çok klostrofobik.
Akşam yemekleri mesela.
Kimin yanında oturacağını bilmiyorsun.
İki saat sürebilir. Riskli iş.
"Brian, burada Donnie Doldrums'un yanında oturacaksın."
"Selam, nasıl gidiyor?" "Selam, sen nasılsın?
Bunun başlangıcını kaçırdın. Herkese Des Moines'daki ofisimizin
nasıl bir yönetim toplantısı yaptığını anlatıyordum.
Ve o toplantının sonucu olarak,
Peoria'dan bir danışman ekibi getirdikten sonra...
kuzeydoğudaki toplam fabrika üretimimizin…
beklentilerimizin altında kaldığını fark ettik."
Yüzüm patates püresi içinde,
kahverengi, yağlı kabarcıklar çıkartıyorum.
Hayır, beni hayata döndürmeyin. Sakın.
Vasiyetimde de yazıyor. Yapmayın.
Akşam yemeği partilerini sevmem.
Restoranlardan da hoşlanmam.
Sebeplerden biri, mantar sevmemem.
Ben mantar sevmem.
Diyorlar ki, "Büyütecek ne var?
Mantar sipariş etmezsin, olur biter."
Pekala, size sorunu açıklayayım.
Dünyada kimsenin sormadan diğer yiyeceklerin içine ve üstüne
mantar kadar sık koyduğu...
başka bir yiyecek yoktur.
Sayılamayacak kadar çok yaşadım.
"İşte sipariş ettiğiniz tavuk yemeği.
Mantara boğulduğunu...
fark etmekten de...
...memnun olacaksınız."
"Ah, fark ettim.
Ben mantar sipariş etmedim. Menüde mantar yazmıyor."
"Endişelenmenize gerek yok.
Sizin bu konuyla hiçbir ilginiz yok.
Buna biz mutfaktayken...
size hiç danışmadan
kendi başımıza karar verdik.
Biz tek taraflı olarak,
sizin hayatta sevdiğiniz her şeyi...
mantarla boğmaya karar verdik!"
Net anlatamadım galiba. Ben mantar sevmem.
Kuru üzüm de sevmem.
Mantar kadar olmasa da, kuru üzüm de sevmem.
Ama insanların kuru üzümü sevmem için konuşmaları ilgimi çeker.
Psikolojik bir kusurmuş gibi.
Şöyle derler, "Brian,
üzüm sever misin?"
Yine başlıyoruz.
"Evet. Evet, üzüm severim."
"Tamam...
kuru üzüm de...
...sadece üzümün kurumuş hali!"
Onları başından beri sevmişim.
Hiçbir fikrim yoktu.
Şöyle karşılık vermeyi severim:
"Jambonlu sandviç sever misin?
Sever misin?
Tamam…
Bir tanesini üç haftalığına
dışarıya bıraksam...
Kavurucu güneşin altındaki…
bir piknik masasında beklese,
bu yüzden de tanınmayacak bir hale gelse…
sonra onu bir tabağa koyup
sana vermemi ister miydin?
Hoşuna gider miydi?
Evet?
Sadece jambonlu bir sandviç!"
O artık üzüm değil.
Mayonez severim.
Mayonezi
yeni yıl kararıma kadar severdim.
Yeni yıl kararım,
sandviçlerime fazladan mayonez siparişi vermemekti.
Sipariş edebilirdim ama "fazladan" kelimesini kullanamazdım.
Ve çabucak öğrendim ki yeterince mayonez alamıyordum.
Ama kararımı bozmak istemedim. Öğle yemeğini şöyle sipariş ederim.
"Merhaba.
Hindili sandviç istiyorum.
İsviçre peyniri, marul ve...
mayonez olsun!
Dediğimi anlıyor musunuz?
Mayonez istiyorum!
Büyük harfle M, A, Y…
ve "mayonez" için gereken diğer harfler."
Hey, bugün sosyal medyada çok ilginç bir şey gördüm.
Birisi çok güçlü bir siyasi görüş yayınlamış.
Biri de ona cevap yazmış,
"İyi bir nokta. Fikrimi değiştirdim."
Hayır, üzgünüm. Tek boynuzlu at gördüm.
Mor ışıltılı uçan bir tek boynuzlu at.
Sosyal medyayla ilgili öğrendiğim şey şu:
"Demek istediğim" lafından önce
asla bir iltifat gelmez.
Tweet attığımda asla genç görünmek istemem.
Ama çok yaşlı da görünmek istemem. Metallica'yı konserde gördüm.
Harikalar.
Harika olduklarını tweetlemek istedim
ama ihtiyar gibi görünmek istemedim.
Ama genç bir zıpır gibi de görünmek istemedim.
Ben de dedim ki, "Evlat, bu elemanlar işlerini biliyorlar."
Sanırım nokta atışı yaptım.
Tüm takipçilerim mükemmel olduğumu düşündüler.
Mükemmel hoş bir kelime.
Kelimeleri severim.
En küçük nedir? "Ufak", "ufacık..."
"ufacık tefecik..."
"minik..."
"minicik..."
ya da "mini minnacık"?
Bu tip şeyler yüzünden geceleri uyuyamam.
Bilim insanları mikroskoba baktıklarında bilmeleri lazım.
"Ben bu amibi ufacık olarak...
tarif ederdim.
Profesör, gelin. Bakalım, hemfikir miyiz.
Bu amibin ufacık olduğu konusunda hemfikir misiniz?"
"Şuna bir bakayım.
Bu ufacık değil.
Bu mini minnacık."
Neden sadece küçük şeylerin şirin lakapları olur?
Mesela neden Jüpiter gezegenine kocamancık diyemiyoruz?
Evren devasacık!
Uzay şeylerine bayılırım.
TV'de gördüm, bir bilim insanı şunu biliyoruz dedi:
Uzak galaksileri araştırmak için uzay sondası yapıp
yollarlarsa,
bundan yüz yıl sonra
daha iyi ve hızlı bir uzay sondası yapabileceğiz,
o sonda şimdi gönderdiğimizi bir yere varmadan önce yakalayıp geçermiş.
Yani mesaj çok açık.
Bugün yaptığımız her şey
zaman kaybı.
Mars'a gezgin araçlar gönderiyoruz.
Taşları analiz ediyorlar.
Bazı bilim insanları da bazı kayaların volkanik olduğunu düşünüyor.
Peki.
Eğer o volkanların, ta Mars'a kadar taşları…
fırlattığına…
…inanmamı bekliyorlarsa...
Vezüv'ün bile zirvedeyken o kadar şevki yoktu.
Mars'ta su arıyoruz.
Su bulmak için araçla etrafta dört dönüyoruz.
Buradan vaz mı geçtik?
Bilim insanlarını mutfak lavaboma götürmek istiyorum.
Bakın, ne keşfettim.
Şunu yukarı kaldırdığımda
şunun ucundan su çıkıyor.
Mars işi nasıl gidiyor?
Çünkü bu su sonsuz gibi görünüyor.
Bilimsel testileri getirip, o bebekleri doldurun
çünkü ben ana damarı bulmuşa benziyorum.
Orada yaşam olup olmadığını görmek için su arıyorlar.
Ve hep merak etmişimdir, ya Mars'ta yaşam varsa
ama mini minnacıksa?
Ve araçlarımızla onları eziyorsak.
Öndeki kamera:
"Her şey kuru ve ıssız görünüyor."
Tekerin altında:
Marslıları lapa haline getiriyoruz.
Şu yeşil çizgi de ne?
Ay'a indiğimizde ben 11 yaşındaydım.
Tüm ailemiz TV önünde toplanmıştı.
Ailem iyi çocuklar yetiştirdi. Suç dünyasına karışmadım.
Bir sebebi, çocukluğumdaki şu ifadeyi hatırlamamdır:
"Suç kazandırmaz."
Kazandırmaz mı? Bu yüzden mi yapmamalıyız?
"Suç işliyor musun?" "Açıkçası, suçu severim."
Suçla ilgili hemen her şeyi seviyorum. Suç harika.
Bana denklemin o tarafını anlatmana gerek yok."
"Sebebi…
Suç işlememe sebebim…
biraz hesap kitap yaptım…
...kazandırmıyor!
Tabii, kazandırsaydı, sağda solda suç işlerdim.
Ama kazandırmaz, ben o yüzden suç işlemiyorum."
Daha çarpık bir suç mottosu da şu:
Suç işleme...
eğer içeride bir süre yatamayacaksan.
Kahretsin.
Merak ediyorum, motto niye şu değil: "Suç işleme...
çünkü bu yanlış olur."
İki bencil seçenek arasında seçim yapmak zorundalar mı?
Ah, o suç mu? Onu yapmak istiyorum!
Bu harika bir suç. O suçu yapmak istiyorum.
Sorun şu ki, o suçun cezası
federal cezaevinde 15 yıl.
Benim o kadar zamanım yok!
Keşke yapabilsem ama bir ailem ve hayallerim var.
O suçu yapacak vaktim yok.
Öte yandan bu suçun cezası
ilçe hapishanesinde bir ay mı?
Yapıyorum!
Yeterince vaktim var. O suçu işleyecek kadar vaktim var.
Suç işleme kararlarımı, takvimimdeki boş vakitlerime göre alıyorum.
Bana böyle öğretildi.
Bize öğreten yine biziz.
Suça ne kadar karşı olsam da
suçlulara yaptığımız bazı şeyler de haksızlık.
Bence delillerle oynamanın gerçek suçun üstüne
ilave bir suç olması haksızlık.
Üst üste yığmadan bahsediyorum.
Suç sırasında doğal olarak yapılacak her şey
suçun bir parçası olmalı.
Delilleri karartma.
Suç mahallinden kaçarken bir suçlunun bunu düşündüğü
hiç oldu mu acaba?
"Pekala, gidelim buradan!
Toby, ne yapıyorsun?"
"Parmak izlerini silip her şeyden kurtuluyorum."
"Sen delirdin mi?
Bu bir suç!
Başımızı belaya sokacaksın!"
Bir suç işledikten sonra delilleri karartamazsın.
İznin yok ki buna.
Delilleri karartmayan ve yaptığı yanına kâr kalan
bir suçlu olmuş mudur hiç?
"Söz konusu suçtan suçlu bulundun.
Cezan: Şartlı tahliye hakkı olmadan müebbet hapis.
Ama...
delillerle oynamama nezaketini de görmezden gelemeyiz.
Hatta başmüfettiş, olay yerinin şerefli kariyeri boyunca gördüğü
en bozulmamış suç mahalli olduğunu söyledi.
Ufak bir jest olarak, ranzanın altı mı üstü mü
sen karar verebilirsin."
Haberlerde söylediler
bir hakim bir davayı ön yargısız düşürmüş.
Hep böyle olması gerekmez mi?
Başka nasıl oluyor ki?
"Dava düştü.
Çünkü sen de benim gibi beyazsın.
Şimdi, defol git buradan baş belası."
Eğer sanık savunmasında kürsüye çıkmazsa…
yargıç, jüriye bu konuda şöyle bir şey öğretmeli:
"Fark etmişsinizdir,
sanık savunmasında kürsüye çıkmamayı seçti.
Geri kalan kanıtları düşünürken, bu konuyu
hesaba katmanıza izin vermiyorum."
Talimat ihtiyacını anlıyorum. Bence onları biraz değiştirmeliler.
Bence şöyle demeli: "Bu sanığın, savunmasında
kürsüye çıkmamayı seçtiğini fark etmişsinizdir.
Bilmeni isteriz ki, bunun anlamı...
Park çıkışını onaylatabilirsiniz."
Masum olsaydım, savunmamda kürsüye çıkmamayı
hayal bile edemiyorum.
Avukatın sana soruyor:
"Çıkıp ben yapmadım demek ister misin?"
"Çok çekiniyorum."
"Evet ama seni elektrikli sandalyeye göndermeyi düşünüyorlar,
şöyle biraz konforundan feragat etsen."
"Şansımı böyle deneyeceğim."
"Sandalyeyi yakın Sayın Yargıç.
Benden ne istiyorsun?"
Bazı eyaletlerin ölüm cezasını saat 7:00 infaz ettiğini okudum.
Zalimlik demişken.
Önceki gece biraz uyuması gerekmiyor mu?
"Evet, sanırım uyuyacağım.
Biraz uyuyayım.
Evet, yarın kısa bir gün."
Ne suç kabul edilmeli, söyleyeyim:
Sırt çantasıyla uçağa binmek.
Eğer bunu yapan biriyseniz, size bir uyarı:
Sırt çantalarınız insanların yüzüne çarpıyor.
"Ben sadece önümdekileri önemserim!
Arkamdaki her şey kahrolsun!"
Bilirsiniz, acil çıkış sırasında oturunca
herkesi kurtarmayı kabul edersin ya...
nasıl olur da uçuş bittiğinde kimse size teşekkür etmez?
Ciddiyim.
Yaptığın şey inanılmaz.
Biri bunu dikkate alacak sanırsın.
"Hey, kalkıştan önce yaptığını duydum.
Teşekkürler.
Beni, ailemi ve bu uçaktaki herkesi
kurtarmak için hayatını tehlikeye atmaya hazır olman
az buz bir şey değil.
Teşekkürler. Teşekkürler."
Hayır, başıma sırt çantası yediğimle kaldım.
Acil durumcu adayıydım ben!
Teşekkür edilmeyi severim.
Bu yüzden o hayvan kurtarma işinde asla iyi olamayacağımı biliyorum.
O konuda iyi olmazdım.
Hendekte sıkışmış vahşi at haberini gördünüz mü?
Kamyonları, zincirleri ve koşum takımlarını getirmişler,
hendeğe nasıl ineceklerini çözmüşler.
Çıldırmış durumdaki ata koşumu takmışlar ve hayvan
tekme atıp çıldırırken çekiyorlar.
Yaralanmadan koşmayı çıkaracak kadar yaklaştılar.
Çıkarır çıkarmaz at hemen ormana koştu.
"Hey!"
Atın ağaç çizgisinden önce bir yerde durmasını isterim.
Dıgıdık dıgıdık...
"Teşekkürler."
Sonra da bir şaha kalksın.
Sonra ormana koşabilir.
Çok şey mi istiyorum?
Tek dediğim, eğer diş fırçasıyla bir ördeğin üstünden petrol ayıklarsam
bana bir ses çıkarmasını isterim.
Küçük ördek başını çevirip "Teşekkürler." de.
Senden tek istediğim bu.
"Sen olmasan bunu yapamazdım."
"Evet, biliyorum."
İnsanlar hayvanlardan zekidir.
"Tüm saygımla,
insanlar olmasaydı üzerimde petrol olmazdı.
Düşüncem bu."
Biri şu aptalca konuşan ördeği sustursun.
Aptalca konuşan ördek.
Burası çok güzel bir mekan. Şuna bakın.
İnanılmaz.
Çok güzel yerlerde sahneye çıkabiliyorum.
Bazı yerlerde orkestra çukuru var.
Bunlar senin edeceğin laflar değildir.
"Orkestra." "Çukur!"
Orada çalışanlar muazzam görünüyor .
Önlük ve smokinle geliyorlar.
Hepiniz harika görünüyorsunuz.
Ha, orkestradasınız.
Çukura girin! Çukura!
Çukura inin!
Çukura girin!
Neden bu kadar iyi giyiniyorlar? Onları göremiyorsun bile.
Gösterinin sonunda ayağa kalkıp eğiliyorlar.
En iyi ihtimalle kaşlarını görürsün. "Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler. Bir nedenden ötürü 90 dolarlık çorap giyiyorum, sağ olun.
Teşekkürler."
Beni kahreden şu:
Orkestralı bir programa gittiğinde
neden siz girerken hâlâ prova yapıyorlar?
Bunu hiç anlamadım.
İçeri giriyorsun, şunu duyuyorsun:
Hey...
...kapılar açık.
Bu biletler için çok para ödedim.
Provayı biz gelmeden önce yapsanıza?
Eminim bunu sonra tekrar dinleyeceğiz.
Bahse girerim bu programda bir şey uçar.
Ne ki bu?
İçeri girdiğinde aktörün oynadığını görmek istemezsin.
Olmak ya da olmamak... Abartı oldu. Abartı. Tonu azaltayım.
Olmak... Hayır, hafif kaçtı. Farkı böl.
Olmak... İçeri giriyorlar.
Merak edersin,
aktör mü kaçıyor yoksa karakter mi?
Bandoları anlamıyorum.
Müzik gruplarını anlıyorum.
Bandoları anlamıyorum.
Bu dünyada birçok meslek var.
Nasıl olur da diğer mesleklerin hiçbiri bu ek görevi üstlenmedi?
Yürüyen tahnitçiler göremezsiniz.
Su samurunu doldurmalısın
İyi doldurmalısın
Su samurunu doldur Ve tahtaya sapla
Neden şurada oturarak doldurmuyorsun?
Otursan daha kolay olabilir.
Evet, çok saçma.
Peki neden gruplar için normal?
Hangi grup müzisyen oturuyordu?
Hangi enstrüman olduğunu sormayın.
"Hey, bir fikrim var.
Neden bu sandalyeleri altımızdan tekmeleyip,
etrafta dolaşıp bedenlerimizle büyü yapmaya çalışmıyoruz?
Böylece balondakiler hangi takımı desteklediğimizi bilirler.
Eminim tuba çalan bu fikri sevmiştir.
"Harika.
Harika fikir, flütçü."
Bando takımı bir flütçünün fikri olmalı.
"Hadi, yürüyelim.
Hadi."
"Bekle! Kayış falan lazım."
"Hadi. Çok kolay."
"Bekle! Bize koşum takımı lazım!
Hazır değiliz! Hazır değiliz!"
Hey, gaydayı kim icat ettiyse...
...bence henüz tasarımı bitirmemişti.
Hiç o ucubeye baktınız mı?
Patent enstitüsünde son teslim tarihi olduğunu düşünmüş olmalı.
Muhtemelen koşarak gelip bunu tezgaha attı.
"Geç mi kaldım?"
"Bu ne ulan böyle?"
"Bu bir çanta! İçinde de borular var!
Boruları bir çantaya sapladım!
Adı gayda."
"Evet, gördüm.
Neden?
Ne işe yarıyor bu?"
"Ne işe mi yarıyor? Borulu bir çanta işte!
İçine borular sokup çıkarıyorsun!"
Ne işe yarıyor?
Ne..."
Ne işe yarıyor?
Birinin onu iyi çaldığını nasıl anlayabilirsin ki?
Burada bir adam var...
Bu işin en iyisi odur.
Buradaki adam da...
"O şeyi çalmayı bilmiyor.
Dirseğini çantaya biraz daha koy. Herkes bunu bilir."
Muhteşemsiniz millet.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler. Harikasınız.
Minnettarım. İyi geceler.