Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EEN NETFLIX-DOCUMENTAIRE
Zijn we er klaar voor? Goed dan.
Ik geef een korte inleiding en dan kunnen we beginnen.
We zijn hier bij dr. Henry Kolm thuis.
We interviewen Mr Alfred Bomberg.
We interviewen ambassadeur John Gunther Dean…
…een veteraan die diende bij PO Box 1142.
Ik weet niet in hoeverre dit nog geheim is.
Dit was tenslotte een oorlogssituatie.
Ik nam het heel serieus en praatte er niet over.
Zeker niet met mijn familie.
We moesten het zweren.
'Vertel niemand waar je bent of wat je doet.
Zelfs je vrouw of je ouders niet.
Het leven van de natie hangt af van jouw geheimhouding.'
IN DE TWEEDE WERELDOORLOG HAD DE VS EEN GEHEIM LEGERKAMP BIJ WASHINGTON, DC.
HET WAS MEER DAN 50 JAAR GEHEIM.
IN 2006 INTERVIEWDE DE NATIONAL PARK SERVICE DE VETERANEN…
Mijn eerste herinnering is toen we te horen kregen…
…dat we naar wat later 1142 bleek te zijn zouden worden gebracht.
We moesten een bus in.
Alle ramen waren bedekt met hout.
Je zag geen donder.
Opeens zeiden ze:
'We sturen jullie naar een geheime opdracht.'
Iedereen verwachtte naar Europa te gaan…
…maar wij werden apart meegenomen en niemand wist waar we heen gingen.
We reden ten zuiden van Washington.
En ik dacht: wat is hier aan de hand?
Alles wees erop dat ze probeerden…
…de informatie bij me weg te houden.
We reden verder…
…en ik zag een opening tussen de bomen.
Ik geloof dat er een onverharde weg was.
Ik dacht: waar brengen ze me heen?
Toen reden we van de hoofdweg af…
…en kwamen bij een kleine…
…militaire installatie.
Uiteindelijk kwamen we daar aan en de commandant zei:
'We zijn er, jongens. Jullie gaan niet naar Europa.
Jullie blijven hier.'
Een van onze mannen leunde uit het raam en zei tegen de marechaussee:
'Hoe heet deze plek?'
En de marechaussee antwoordde: 'Niets.'
Ik weet niet of de mensen die dit programma bedachten…
…wisten waar ze mee bezig waren.
Hiervoor bestond er niks vergelijkbaars. Toch?
INTERVIEWOPNAMEN NATIONAL PARK SERVICE
Goed, we gaan nu aan de slag.
George, zou u kunnen beginnen met de meest basale informatie?
Kunt u ons uw volledige naam en geboorteplaats vertellen?
Ik heet George Weidinger.
Ik ben in 1923 geboren in Wenen, Oostenrijk…
…en ontsnapte naar de Verenigde Staten…
…op het laatste schip vanuit Europa in december 1939.
Het was heel eng voor me.
Elke synagoge in Wenen werd verbrand.
Velen werden naar concentratiekampen gestuurd.
Het was Hitlers idee om de Joden uit te roeien.
Van ons allemaal af te zijn.
Zodra ik naar dit land kwam…
…diende ik een aanvraag in om staatsburger te worden…
…en daarmee kun je het leger in.
We waren met honderden.
Joden die net waren opgeroepen door het leger.
En de eerste vraag die ze stelden was:
'Ben je bereid te vechten voor je nieuwe land, voor Amerika?'
En dan zei je: 'Ja, edelachtbare.'
En ik was er helemaal voor om de Duitsers verrot te slaan.
Oog om oog.
Niemand had een betere reden…
…om bij het leger te gaan dan ik.
Niemand wist beter waar we om vochten.
We voltooiden onze training.
Iedereens naam werd omgeroepen, behalve die van mij.
Kom naar voren.
Draai linksom.
En ze marcheerden weg.
Ik was de enige die achterbleef op het veld.
Dus de kolonel riep me bij zich.
'Weiss, zeg iets in het Duits.'
Dus ik citeerde een beroemd gedicht van Goethe.
'Wie rijdt er zo laat door nacht en wind?
Het is de vader…'
Hij zei: 'Oké. Genoeg. Jij gaat naar 1142.'
De bus stopte.
En het eerste wat ik zag was dat het niet op een legerkamp leek.
Het leek op een countryclub.
Er was een zwembad en tennisbanen.
Op een bepaalde manier leek het niet echt.
We wisten niet wat het was.
Ik kreeg meteen te horen:
'Hier heb je geen rang, geen titel.'
'Je mag niemand vertellen wat je doet.'
Dit was een grote geheime operatie.
Het was een gevangenenkamp. Toch?
Als je het zo wilt noemen.
Zij noemden het zeker niet zo. Zij noemden het PO Box 1142.
Pas na een aantal weken…
…vertelden ze ons dat al die nazi's daar zouden komen.
In die tijd was een nazi een nazi.
Een Duitser was een nazi en dat ze daarheen kwamen… Lieve hemel.
Als je Duitse officieren hebt gevangen…
…moet je ze niet naar de VS halen. Wat gebeurde hier?
De soldaten kwamen van alle afdelingen.
Artillerie, infanterie, SS.
Velen van hen werden direct overgedragen vanaf het front waar ze gevangen waren…
…en zonder zich maar om te kleden kwamen ze aan bij 1142.
Het was geen fijn gevoel.
Sommigen van hen waren echte nazi's…
…en ze hadden je wellicht ter plekke vermoord, als dat kon.
Ik ben Joods. En dat wisten zij ook.
Wat zou uw rol daar zijn volgens hen?
Wat zou uw taak zijn?
Inlichtingen verkrijgen die de Verenigde Staten zouden helpen.
Terwijl de oorlog in Europa woedt, worden de geallieerden opnieuw bedreigd.
Hitlers geheime wapen, de V2-raketten.
De V2's hebben terreur doen neerdalen op Londen…
…wat meer dan 50.000 mensen het leven kostte.
Wernher von Braun, Hitlers hoofdraketontwikkelaar…
…wil de volgende generatie raketten nog grotere afstanden laten bereiken.
De Duitse raketbouw was op zijn hoogtepunt.
Het grootste risico was dat Hitler een raket zou bouwen…
…die sterk genoeg was om New York of Washington te bereiken.
Dat zou de hele loop van de oorlog hebben veranderd.
We moesten ons Duits gebruiken om de Duitse gevangenen te ondervragen.
De orders waren:
'Als iemand ooit raketten noemt, leg dan alles vast wat hij zegt.'
Hoe heet je? -Buller.
Vertel me waar de V2's zijn.
In m'n reet.
Ik herinner me een ondervraging uit september '44.
Die gevangene zei:
'Ik kan niet praten.
Ik ben Wehrmacht-officier.
Ik hoef je alleen naam en serienummer te geven.'
Toen zei ik:
'Ik ben toevallig een Duitse Jood die uit Duitsland verdreven is…
…en als je niet praat…
…hebben we manieren om jou en je familie wat aan te doen.'
Als Joodse vluchteling uit Europa…
…is dat een uiterst bizarre opdracht.
GEHEIM
Eén keer was er een man van de Waffen-SS die niet wilde praten.
Rolf zei: 'Ik laat hem wel praten.'
Hij zette hem in een ambulance…
…en reed hem een uur lang rond de basis.
'Ben je nu klaar om te praten?
Want anders vergassen we je.'
Maar hij praatte niet. Dus ze sloegen de deur dicht…
…en Rolf zei: 'Ivan, meer gas.'
Hij zette een stofzuiger aan en blies stof door het ontluchtingsgat…
…en hij dacht dat hij vergast werd, want dat deden de Duitsers.
Rolf liet hem er na een tijdje uit:
'Ben je nu klaar om met ons te praten?'
En hij praatte.
Een van de grote prestaties van PO Box 1142…
…was het feit dat we een plek ontdekten…
…waar Hitler de V2-raketten bouwde.
Wernher von Braun en zijn team wetenschappers…
…werkten vanuit een geheime ondergrondse fabriek…
…genaamd 'Peenemünde'.
We bekeken de luchtfoto's en ondervroegen gevangenen…
…en ze vertelden ons alles.
Doordat we Peenemünde vonden…
…werd die plek gebombardeerd.
Het deed me erg goed te weten dat dat een van de verdiensten is…
…van PO Box 1142.
DE OORLOG EINDIGT IN EUROPA
Overal ter wereld vieren mensenmassa's het einde van de oorlog in Europa.
Meer dan vijf jaar geleden marcheerde Hitler Polen binnen.
Jaren vol lijden en dood.
Nu is de oorlog tegen Duitsland gewonnen.
In een symbolisch gebaar vernietigen Amerikaanse troepen het nazi-embleem.
De volgorde van gebeurtenissen, om de chronologie te behouden…
…is dat generaal Bissel ons bijeenriep in het Pentagon…
…en zei: 'Heren, ik moet actie ondernemen.
Het is illegaal en ik kan erdoor de cel in moeten.'
Er zijn honderden Duitse wetenschappers…
…en als we ze niet naar dit land brengen, verliezen we al die technologie.
Dus ze waren er niet legaal of geregistreerd?
Nee, het waren vijanden…
…die het land niet in mochten in de oorlog.
Generaal Bissel zei: 'We nemen een eiland in de haven van Boston over…
…en we importeren die wetenschappers illegaal…
…en brengen ze naar het eiland voor de immigratiedienst de boot ziet.'
Dus die mensen kwamen op troepenschepen.
We hebben honderden mensen illegaal naar het eiland gebracht.
Ik herinner me nog goed de keer dat we Wernher von Braun ophaalden…
…en de eersten van zijn 300 mannen uit Peenemünde. Het stormde.
In de stromende regen en de gierende storm…
…werden ze op de ladder neergelaten…
…in een storm die te heftig was voor de loodsboot.
Ze stapten van het schip en kwamen op het eiland.
Iedereen keek naar die gek geklede mannen…
…met hun leren jassen en hun gekke hoeden.
Als je een stereotype Pruis wilt zien…
…lang, blond haar, blauwe ogen. Verdomme, dat was Wernher von Braun.
Het was een echelon van mensen die we hoog hadden zitten…
…en ik weet niet hoe ver wij waren, maar voor zover ik weet…
…hadden we weinig informatie over raketbouw.
Zonder twijfel.
Raketwetenschappers…
…die essentieel waren voor de oorlogsinspanningen van de nazi's…
…werden nu essentieel voor onze oorlogsinspanningen.
Opeens veranderde dit hele aspect van mijn taak…
…en toen begon wat denk ik het echte doel…
…van mijn aanwezigheid was.
Een soort escort, PR-man.
Maak het deze mensen gemakkelijk.
Er werd besloten om van mij de moreelofficier te maken.
Wat een belachelijke titel is.
Maar iemand dacht dat het nuttig zou zijn…
…om aardig tegen ze te zijn.
En toen kwam de vraag, aangezien ik Duitsers zo haatte.
Kon ik het wel echt doen op een gevoelige manier, en dergelijke…
…en niet blind mijn taken uitvoeren.
Toen antwoordde ik:
'Dat kan ik niet zeggen, want ik heb het nog nooit gedaan.'
We kregen te horen dat we mensen moesten ondervragen…
…onder het voorwendsel van een schaakspel, of een potje pingpong of tennis.
Een potje volleybal. Daar waren ze dol op.
OVERAL OP VOORBEREID
Hoefijzerwerpen kenden ze niet in Duitsland, dus dat leerde ik ze.
Er was een vaste gewoonte…
…dat ik ze kranten, tijdschriften en whisky bracht.
In godsnaam. Ik had niet gedacht dat ik van vechten tegen de Duitsers…
…die ik met hart en ziel haatte…
…tot dit punt zou komen. Het was gestoord.
Hoe was het voor u om een Duitse gevangene te spreken?
Ik lachte met ze, maakte grappen met ze.
Ze moesten denken dat ik aan hun kant stond omdat ik in Duitsland was geboren…
…en dat ik daarom misschien de voorkeur gaf aan Duitsers.
Maar ik wilde ze alleen wat bewerken.
Toen Heinz Schlicke kwam, was hij jong, op sport gericht…
…en iemand moest wat met hem ondernemen, dus dat deed ik.
Was hij een nazi? Ja, hij was een nazi. Hij was in Peenemünde, dus?
Het was mijn taak om te kijken wat hij voor de VS kon doen.
We hadden een geheime financiering.
Als ik de wetenschappers moest vermaken…
…ging ik naar kolonel Dean om 50 of 100 dollar op te halen…
…en dat zou alles betalen.
We namen een van de militaire bussen en gingen naar nachtclubs, uit eten…
…en ik betaalde alles.
In die tijd draaiden er films en de mensen die meewerkten…
…mochten ze zien.
Ze waardeerden vast de mogelijkheid…
…om een Amerikaanse film te zien.
Ze leerden graag over Amerika en vroegen over Amerika.
We wilden dat ze de Amerikaanse cultuur leerden kennen.
Was het meer uw taak om inlichtingen van ze te krijgen…
…of was het meer ze te begeleiden en tevreden te houden?
Beide.
In december zei Wernher von Braun:
'Het wordt een zware winter in Europa…
…en we willen pakjes naar onze families sturen…
…voor de feestdagen.'
Ik zei: 'Ik kijk wat ik kan doen', en ging naar de kampcommandant.
Hij belde het Pentagon en zei daarna: 'We houden ze tevreden.'
De volgende ochtend kwamen ze…
…gekleed in lange leren jassen…
…die Duitsers in de winter droegen.
Ze hadden ook een Tiroolse hoed…
…en in een daarvan zat een veertje.
Ik zei: 'Niemand mag weten dat jullie hier zijn.
Kunnen jullie je alsjeblieft anders aankleden?'
Het antwoord was: 'We hebben niets anders. We blijven dit dragen.'
Ik ging naar de commandant en die zei: 'Oké. Neem ze mee.'
Ik had duizend dollar gekregen…
…en we werden naar Lansburgh Brothers gereden.
Lansburgh Brothers was het grootste warenhuis…
…in Washington DC, en ik wist dat het Joods was.
Dus het gaf me een soort vals genoegen…
…ze naar een Joods warenhuis te brengen.
FIJNE CHANOEKA
Dus waar beginnen we mee? Koffie, thee, chocolade voor de kinderen.
Ik zei: 'Wat nu?'
Ondergoed.
Ik was 17 of zo. Ik had nog nooit ondergoed gekocht.
En hier waren vier Duitse mannen…
…die slipjes voor hun vrouwen bestelden.
Eindelijk kwam de vrouw eraan…
…en hield een sierlijk nylon slipje op.
Ik herinner me alleen nog…
…Wernher von Braun, hij zei:
'Nee. Gemaakt van wol…
…en met lange pijpen.'
Natuurlijk keek men gek naar die vier jongens…
…die Duits spraken en gek gekleed waren.
Ik vroeg hen: 'Wat nu?'
'Beha's.'
Ik had nog nooit beha's gekocht.
Dus we waren bezig beha's te zoeken.
Ondertussen waren mensen al over ons aan het gebaren.
De marechaussee kwam, arresteerde ons…
…en we werden in volle glorie…
…teruggereden naar PO Box 1142.
Zoiets vergeet je niet…
…en kun je ook niet verzinnen.
Je nam ze mee uit om een normaal leven te hebben.
Ga naar de stad, neem een stuk taart en koffie.
Zorg dat het normaal is.
Het zijn geen gevangenen die lijfstraffen krijgen.
Integendeel, we wilden mensen voor ons winnen.
Wernher von Braun ontwikkelde de V2-raket…
…die talloze mensen doodde.
En nu gaat hij voor ons werken.
Hij werd bijna als een held behandeld.
Wernher zelf was een visionair en was hij een nazi?
Hij deed wat de nazi's wilden doen en dat was in zijn voordeel.
Ideologisch gezien was hij geïnteresseerd in raketten en naar de maan gaan.
Hij was niet geïnteresseerd in oorlog.
Ja, hij maakte de V2's die Londen bombardeerden en zo, maar…
Leek hij spijt te hebben van de V1's en V2's?
Zijn houding was dat dit een belangrijke vooruitgang was…
…vanuit een ruimtevaart-perspectief.
In een van de fabrieken waar ze sommige wapens ontwikkelden…
…moesten Joden werken die door de Gestapo waren gearresteerd.
Hij wist wel wat er aan de hand was.
Wernher von Braun wis dat Auschwitz bestond.
NAZI MOORDFABRIEKEN
EERSTE NIEUWSFOTO'S VAN GRUWELEN IN NAZI MOORDKAMPEN.
HULPELOZE GEVANGENEN DOODGEMARTELD DOOR BEESTACHTIGE VIJAND…
HIER IS DE WAARHEID.
Amerika kon niet geloven…
…wat ze als onmogelijke propaganda zagen.
Hier is bewijs van pure massamoord.
Generaal Eisenhower, een man gehard door het bloed en de schok van de oorlog…
…lijkt diep ontzet door deze ongelooflijke taferelen.
De vreselijkste van alle kampen was Buchenwald…
…waar slechts 20.000 van de 80.000 levend werden gevonden.
Slavenarbeiders werkten aan de V2-bom…
…met serienummers op hun buik getatoeëerd.
Pure massamoord.
Moord die de naam van Duitsland besmet voor de rest van de geschiedenis.
We waren ons nog niet volledig bewust…
…van de immensheid van wat er gebeurd was…
…onder het naziregime.
Toen wist ik het nog niet…
…maar mijn opa, mijn oom, mijn tante…
…neef en andere familieleden…
…stierven allemaal in de Holocaust.
Net als zoveel anderen.
We waren geschokt door de gebeurtenissen.
Nadat je hoort wat er in Auschwitz is gebeurd…
…is er niets dat je nog kan choqueren.
Het had niet geholpen als ik iedereen over mijn gevoelens had verteld…
…en jammerde en huilde.
Het had zeker m'n ouders niet geholpen.
We waren bijna allemaal vluchtelingen van de nazi's.
We hadden ze liever behandeld…
…als de oorlogsmisdadigers die ze waren.
Maar als je in het leger zit, volg je bevelen op.
Ik probeerde de woede te onderdrukken…
…omdat ik niet erg effectief was geweest…
…als ik had gedaan alsof ik ze wilde vermoorde.
Het was onaangenaam, op z'n zachtst gezegd.
Ik moest bijna overgeven…
…om de simpele reden dat ik aardig moest doen.
De enige vraag die ik mezelf stelde was:
'Wat deden ze tijdens de oorlog?'
Kunnen we het nog even hebben over uw rol als moreelofficier?
Alleen de moreelofficier vertaalde preken met Kerstmis.
Ze zeiden: 'Het is Kerstmis en we willen graag een kerstdienst.'
Ze kregen een privézaal.
Ze kwamen allemaal.
Eerst had je de katholieke preek…
…en daarna de protestantse.
En toen kreeg ik de taak…
…om die twee verdomde preken te vertalen…
…van het Engels naar het Duits.
Ze waren erg tevreden.
Ze waren zelfs zo blij dat ze me uitnodigden…
…om iets met ze te gaan drinken.
Ik werd helemaal gek.
Ik kon geen menselijke band met ze hebben. Ik kon het niet.
Achter mijn rug om noemden ze me 'Der kleine Judenbube'.
De kleine Jodenjongen.
Weet je, in je wildste dromen of nachtmerries…
…kon je niet verwachten dat je de moreelofficier zou worden…
…van deze beesten.
De haat in me was zo sterk dat ik hem niet kon weerstaan.
Want in mijn optiek waren ze klootzakken en ik wilde ze dood hebben.
Wat dacht u dat er met deze mensen zou gebeuren?
Als ze ons naar Washington stuurden…
…om kerstcadeaus te kopen voor hun familie…
…zouden ze waarschijnlijk niet vervolgd worden.
Ik ging af en toe naar bed met de gedachte:
wat doe ik hier?
Ik vroeg me af of ik…
…naar de kolonel kon gaan en zeggen:
'Ik kan dit echt niet.'
Dat deed je niet als je in het leger zat.
En dat deed je ook niet…
…als je een recente vluchteling was.
We hielpen de Amerikaanse regering inlichtingen te verkrijgen…
…en die kwam in verschillende vormen.
Misschien was 1142 het begin…
…van een diplomatieke aanpak om inlichtingen te krijgen.
Ik ga iets zeggen…
…waarvan jij mag bepalen of je het erin laat.
We waren niet alleen geïnteresseerd in wat de Duitsers konden…
…maar we wilden ook informatie over onze bondgenoot in die tijd…
…de Sovjet-Unie.
En dat werd een belangrijk element.
Het wederzijdse wantrouwen…
…tussen de westerse en de Russische wereld…
…dateerde van voor de Tweede Wereldoorlog.
Het nieuwe beleid uit Washington…
…was te voorkomen dat mensen die nuttig waren…
…in handen vielen van de Sovjet-Unie.
Het was een strijd tussen Rusland en de VS…
…wie de meeste Duitse wetenschappers kon krijgen.
We hadden Wernher von Braun…
…die waardevol was om te hebben.
Als m'n ouders vroegen: 'Wat doe je?'…
…was mijn antwoord keer op keer:
'Ik bereid de derde wereldoorlog voor.'
Naar mijn oordeel…
…zou ik zeggen…
…dat…
…de Koude Oorlog veel eerder begon dan iedereen tegenwoordig denkt.
Wat ik deed zonder het te weten, daar ging het allemaal om.
Ons werd verteld dat het geen krijgsgevangenen waren.
Het waren onze werknemers.
Ze kregen een dagvergoeding.
Hen werd een relatief snelle naturalisatie beloofd…
…en ook dat hun familie over zou komen.
We zorgden voor hun families.
En in veel gevallen werden ze aangemoedigd om te immigreren.
Om Amerikaans staatsburger te worden.
We boden ze de toekomst.
Maar veel van hen hadden een sterke nazi-achtergrond…
…en het stoorde ons…
…dat ze zulke geweldige kansen zouden krijgen…
…op een goed leven in de VS.
Waarschijnlijk beter dan veel anderen.
Nog 15 seconden, besturing intern.
12, 11, 10, 9…
Veel van deze mensen werden naar Texas gestuurd…
…waar ze aan het raketprogramma zouden werken.
En dat werd het Apollo-project…
…waardoor Amerika de eerste man op de maan zette.
Ontstekingprocedure van start.
Zes, vijf, vier, drie, twee, één, nul.
Alle motoren draaien.
Lancering. De lancering is 32 minuten na het uur gestart.
Lancering van Apollo 11.
Toren vrij.
We rollen.
Het komt neer op de vraag of je slechte dingen kunt doen…
…om goede doelen te bereiken.
En ik zou zeggen dat als je dat doet…
…het doel dat je bereikt…
…de moeite niet waard is.
HUP, NAAR MARS, VON BRAUN
MEER DAN 1600 DUITSE WETENSCHAPPERS WERDEN NAAR DE VS GEHAALD.
VELEN WERDEN AANGENOMEN DOOR DE CIA EN NASA.
ZE WERDEN NOOIT VERVOLGD VOOR HUN DEELNAME AAN NAZI-OORLOGSMISDADEN.
Met uw aanhoudende steun…
…zie ik u terug in de ruimte met dat nieuwe ruimtestation.
Misschien zetten we ooit iemand op Mars. Bedankt.
PO BOX 1142 WERD IN 1946 PLATGEWALST.
ALLE DOCUMENTEN EN OPNAMES WERDEN VERNIETIGD OF GEHEIM GEMAAKT.
DE JOODSE SOLDATEN MOESTEN GEHEIMHOUDING ZWEREN.
VELEN NAMEN HUN VERHAAL MEE HET GRAF IN.
ARNO EN PETER KUNNEN HUN VERHAAL NAVERTELLEN.
Ondertiteld door: Yvonne Conradi