Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผมว่า… พร้อมหรือยัง โอเค
‎ผมจะแนะนำตัวสั้นๆ จากนั้นเราจะเริ่มกันเลย
‎เราอยู่ที่บ้านของดร.เฮนรี่ โคล์ม
‎เรากำลังสัมภาษณ์คุณอัลเฟรด บอมเบิร์ก
‎เรากำลังสัมภาษณ์ท่านทูตจอห์น กุนเธ่อร์ ดีน
‎ทหารผ่านศึกที่เคยประจำการที่ตู้ปณ. 1142
‎ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้ยังคงเป็น ‎ความลับของราชการอยู่มากน้อยแค่ไหน
‎เพราะยังไงซะนี่ก็เป็นเหตุการณ์ยามสงคราม
‎ผมจริงจังกับมันมาก และผมไม่เล่าให้ใครฟัง
‎ไม่เล่าให้คนในครอบครัวฟังเลย
‎เราต้องสาบาน
‎"ห้ามบอกใครว่าคุณอยู่ที่ไหนหรือทำอะไร"
‎"ห้ามบอกแม้แต่ภรรยาหรือพ่อแม่"
‎"ชีวิตของคนทั้งชาติ ‎ขึ้นอยู่กับการที่คุณเก็บความลับนั้นไว้"
‎(ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง)
‎(สหรัฐฯ มีค่ายทหารลับใกล้วอชิงตัน ดีซี)
‎(มันถูกเก็บเป็นความลับของราชการกว่า 50 ปี)
‎(ปี 2006 กรมอุทยานแห่งชาติ ‎ได้ทำการสัมภาษณ์ทหารผ่านศึกที่เกี่ยวข้อง…)
‎(ปี 1942)
‎ความทรงจำแรกที่ผมมีคือตอนที่เราได้รับแจ้ง
‎ว่าเราจะถูกพาไปยังสถานที่ ‎ที่ปรากฏว่าเป็น 1142
‎และพวกเขาให้เราขึ้นรถบัส
‎หน้าต่างทุกบานถูกตอกปิดไว้ด้วยไม้
‎มองไม่เห็นอะไรเลย
‎อยู่ๆ พวกเขาก็บอกว่า
‎"เราจะส่งพวกนายไปทำภารกิจ ‎ซึ่งเป็นความลับของราชการ"
‎ตอนแรกทุกคนคิดว่าจะไปยุโรป
‎แต่พวกเราถูกจับแยกออกมา ‎และไม่มีใครรู้ว่าเราจะไปที่ไหนกัน
‎เราเริ่มเดินทางจากทางใต้ของวอชิงตัน
‎แล้วผมก็คิดในใจ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎มันเหมือนกับพวกเขากำลังพยายาม
‎ปิดบังข้อมูลนี้จากผมเลย
‎รถวิ่งไปเรื่อยๆ
‎แล้วผมก็เริ่มจะเห็นแนวป่าแหวกออก
‎และผมคิดว่ามันมีถนนลูกรัง
‎พวกเขากำลังพาผมไปที่ไหนเนี่ย
‎แล้วเราก็เลี้ยวออกจากถนนหลักของอุทยาน
‎และเข้าไปยัง
‎ค่ายทหารเล็กๆ
‎ในที่สุดเราก็ไปถึงที่นั่น แล้วผู้บัญชาการก็พูดว่า
‎"ถึงแล้วทุกคน ‎พวกนายจะไม่ได้ข้ามน้ำข้ามทะเล"
‎"พวกนายจะอยู่ที่นี่"
‎พวกของเราคนหนึ่งชะเง้อหน้า ‎ออกไปทางหน้าต่างแล้วถามสารวัตรทหารว่า
‎"ค่ายนี้มีชื่อว่าอะไรครับ"
‎สารวัตรทหารก็ตอบว่า "ไม่มีชื่อ!"
‎ผมคิดว่ากลุ่มคนที่จัดตั้งโครงการนี้
‎คงไม่รู้ว่าต้องทำอะไรยังไง
‎เรื่องแบบนี้มันไม่เคยมีมาก่อนซะหน่อย จริงไหม
‎(ปี 2006 ‎คลิปเสียงบทสัมภาษณ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ)
‎โอเค เช้านี้เราจะมาเริ่มกันเลย
‎จอร์จ กรุณาเริ่มต้นด้วยการ ‎บอกข้อมูลพื้นฐานที่สุดก่อนเลย
‎ช่วยบอกชื่อเต็มและสถานที่เกิดด้วยครับ
‎ผมชื่อจอร์จ ไวดิงเงอร์
‎ผมเกิดที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ปี 1923
‎และได้หนีมาที่สหรัฐอเมริกา
‎บนเรือลำสุดท้ายที่ออกจากยุโรป ‎เมื่อเดือนธันวาคม ปี 1939
‎สำหรับผมแล้วมันน่ากลัวมากจริงๆ
‎โบสถ์ยิวทุกหลังที่เวียนนาถูกเผาทำลาย
‎หลายคนถูกส่งไปค่ายกักกัน
‎ฮิตเลอร์มีความคิดที่จะกวาดล้างชาวยิว
‎ให้สิ้นซากไม่เหลือสักคน
‎ทันทีที่ผมมาถึงประเทศนี้
‎ผมก็ยื่นใบสมัครขอเป็นพลเมือง
‎ซึ่งทำให้มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมกองทัพได้
‎ที่นั่นมีพวกเราหลายร้อยคน
‎ชาวยิวที่เพิ่งถูกเรียกตัวไปเป็นทหาร
‎และคำถามแรกที่พวกเขาถามคือ
‎"คุณพร้อมที่จะต่อสู้ ‎เพื่ออเมริกา แผ่นดินใหม่ของคุณหรือไม่"
‎ซึ่งเราก็ตอบว่า "พร้อมครับท่าน"
‎(อาร์โน เมเยอร์)
‎และผมก็เทหมดใจให้กับ ‎ฝ่ายที่จะอัดพวกเยอรมันจนน่วม
‎ตาต่อตา
‎ผมคิดว่าไม่มีใครคนไหนที่มีเหตุผล
‎จะเข้าร่วมกองทัพมากไปกว่าผมอีกแล้ว
‎ใครจะไปรู้ว่าเราต่อสู้เพื่ออะไร
‎เราฝึกฝนจนเสร็จ
‎ทุกคนถูกเรียกชื่อยกเว้นผม
‎ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
‎ซ้ายหัน
‎และทุกคนก็เดินแถวออกไป
‎ในสนามนั้นเหลือผมยืนโด่อยู่คนเดียว
‎ผู้พันเรียกผมไปพบ
‎"ไวส์ พูดอะไรก็ได้เป็นภาษาเยอรมันทีสิ"
‎ผมก็เลยท่องกลอนที่โด่งดัง ‎ของเกอเธ่ให้พวกเขาฟัง
‎"ผู้ใดขี่ม้าฝ่าสายลมดึกดื่นยามค่ำคืน"
‎"นั่นคือบิดา…"
‎เขาบอกว่า "โอเค พอแล้ว"
‎"นายจะถูกส่งไปที่ 1142"
‎รถบัสจอด
‎และสิ่งแรกที่ผมเห็น ‎มันดูไม่ค่อยเหมือนค่ายทหารเลย
‎มันเหมือนคันทรีคลับ
‎ที่นั่นมีทั้งสระว่ายน้ำ สนามเทนนิส
‎ผมว่ามันดูไม่เหมือนจริงยังไงไม่รู้
‎เราไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
‎ผมได้รับแจ้งโดยทันทีว่า
‎"อยู่ที่นี่นายไม่มียศ ไม่มีตำแหน่ง"
‎"ห้ามเอาเรื่องที่ทำไปเล่าให้ใครฟัง"
‎นี่เป็นปฏิบัติการลับสุดยอด
‎ที่จริงแล้วมันเป็นค่ายเชลยใช่ไหม
‎คุณจะเรียกมันว่าอย่างนั้นก็ได้
‎แต่พวกเขาไม่ได้เรียกชื่อนั้น ‎พวกเขาเรียกมันว่าตู้ปณ. 1142
‎ผ่านไปตั้งหลายสัปดาห์กว่าจะมีใครบอกเรา
‎ว่าจะมีพวกนาซีไปอยู่ที่นั่นกันด้วย
‎ในยุคนั้น นาซีเป็นนาซี
‎คนเยอรมันเป็นนาซี ‎แล้วการพาพวกมันมาที่นี่ ให้ตายเถอะ
‎เมื่อเราจับนายทหารเยอรมันมาได้
‎ก็ไม่ควรพาพวกมันมาที่สหรัฐฯ
‎คือว่า คิดจะทำอะไรกันเนี่ย
‎ทหารเหล่านี้มาจากทุกกรมเลย
‎ปืนใหญ่ ทหารราบ เอสเอส
‎หลายคนถูกส่งตรงมาจากแนวหน้า ‎ที่ซึ่งพวกเขาถูกจับเป็นเชลย
‎ถูกส่งมาถึง 1142 ในเสื้อผ้าชุดเดิมนั่นแหละ
‎มันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าอภิรมย์เท่าไรนัก
‎พวกมันบางคนเป็นนาซีแท้
‎และอาจฆ่าเราเดี๋ยวนั้นเลยถ้าทำได้
‎ผมเป็นชาวยิว และพวกมันก็รู้ด้วย
‎คุณได้รับแจ้งเรื่องบทบาทของคุณที่นั่นว่ายังไง
‎มีหน้าที่ทำอะไรครับ
‎หาข่าวกรองที่จะมีประโยชน์ต่อสหรัฐฯ
‎(ยูไนเต็ดนิวส์)
‎ขณะที่สงครามในยุโรปยังคงดำเนินต่อไป
‎ฝ่ายพันธมิตรก็ต้องเผชิญหน้ากับอีกภัยคุกคาม
‎อาวุธลับของฮิตเลอร์ จรวดวี-2
‎จรวดวี-2 ได้สร้างความหวาดกลัว ‎ไปทั่วทั้งลอนดอน
‎คร่าชีวิตประชาชนไปกว่า 50,000 คน
‎แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์ ‎หัวหน้านักพัฒนาจรวดของฮิตเลอร์
‎ตั้งใจจะสร้างจรวดรุ่นต่อไป ‎ให้ยิงไปได้ไกลกว่านี้อีก
‎วิทยาการจรวดของเยอรมนีถึงจุดสูงสุด
‎และแน่นอนว่ามีความเสี่ยงสูงที่ฮิตเลอร์จะพัฒนา
‎จรวดที่ทรงพลังมากพอ ‎ที่จะพุ่งไปถึงนิวยอร์กหรือวอชิงตันได้
‎นั่นจะเปลี่ยนทิศทางของสงครามอย่างสิ้นเชิง
‎เราได้รับคำสั่งให้ใช้ภาษาเยอรมัน ‎ในการสอบสวนเชลยชาวเยอรมัน
‎คำสั่งคือ
‎"ถ้ามีใครพูดถึงจรวด ‎บันทึกทุกคำพูดของเขาเอาไว้"
‎- ชื่ออะไร ‎- บอลเลอร์
‎บอกมาว่าซ่อนจรวดวี-2 ไว้ที่ไหน
‎ในตูดฉันไง
‎ผมจำการสอบสวนครั้งหนึ่ง ‎ในเดือนกันยายน ปี 1944 ได้
‎นักโทษคนหนึ่งพูดว่า
‎"ฉันพูดไม่ได้"
‎"ฉันเป็นนายทหารของกองทัพเยอรมัน"
‎"ฉันไม่จำเป็นต้องบอกอะไรแก ‎เกินกว่าชื่อและรหัสประจำตัว"
‎ผมเลยพูดว่า
‎"บังเอิญว่าฉันเป็นชาวยิวเยอรมัน ‎ที่ถูกบีบออกจากประเทศเยอรมนี
‎และถ้าแกไม่ยอมพูด
‎เราก็มีมาตรการที่สามารถใช้กับแก ‎และครอบครัวแก"
‎ในฐานะผู้ลี้ภัยชาวยิวจากยุโรป
‎นั่นเป็นงานที่แปลกประหลาดที่สุด ‎ที่ใครจะมอบหมายให้เราทำได้เลย
‎(ความลับของราชการ)
‎ครั้งหนึ่ง มีทหารกรมวัฟเฟิน-เอสเอสที่ไม่ยอมพูด
‎รอล์ฟบอกว่า "ฉันจะทำให้มันพูดเอง"
‎เขาจับหมอนั่นขึ้นรถพยาบาล
‎แล้วขับไปรอบๆ ค่ายอยู่ประมาณชั่วโมงหนึ่ง
‎"พร้อมจะเปิดปากหรือยัง"
‎"เพราะถ้ายังไม่พร้อม เราจะรมแก๊สแก"
‎แต่มันก็ยังไม่ยอมเปิดปาก ‎พวกเขาเลยปิดประตูดังปัง
‎แล้วรอล์ฟก็พูดว่า "อิวาน เพิ่มแก๊สอีก"
‎เขาเปิดเครื่องดูดฝุ่น ‎แล้วเป่าฝุ่นเข้าไปทางช่องระบายอากาศ
‎เชลยคนนั้นนึกว่ากำลังโดนรมแก๊ส ‎เพราะพวกเยอรมันใช้วิธีนั้นกัน
‎ผ่านไปสักพัก รอล์ฟปล่อยมันออกมาแล้วถาม
‎"ทีนี้พร้อมจะคุยกับเราหรือยัง"
‎แล้วมันก็ยอมเปิดปาก
‎หนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของตู้ปณ. 1142
‎คือการที่เราได้ค้นพบสถานที่
‎ที่ฮิตเลอร์ใช้ผลิตจรวดวี-2
‎แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์ ‎กับทีมนักวิทยาศาสตร์ของเขา
‎ทำงานในโรงงานลับใต้ดิน
‎ชื่อว่า "พีเนมุนเดอ"
‎เราจึงไล่ดูภาพถ่ายทางอากาศ ‎และสอบปากคำเชลยศึก
‎แล้วพวกมันก็เล่ามาหมดเลย
‎การค้นพบพีเนมุนเดอ
‎ได้ทำให้มีการทิ้งระเบิดใส่ที่ตั้งของมัน
‎ผมรู้สึกดีมากที่ได้รู้ว่า ‎นั่นเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่ง
‎ของตู้ปณ. 1142
‎(สงครามในยุโรปสิ้นสุดลงแล้ว)
‎ผู้คนมากมายทั่วโลกต่างโห่ร้องอวยชัย ‎ที่สงครามในยุโรปสิ้นสุดลงแล้ว
‎เป็นเวลาห้าปีกว่าแล้ว ‎ที่ฮิตเลอร์เดินทัพเข้ายึดโปแลนด์
‎ช่วงเวลาหลายปีแห่งความทุกข์และความตาย
‎บัดนี้ เราได้ชนะสงครามกับเยอรมนีแล้ว
‎เพื่อเป็นการแสดงเชิงสัญลักษณ์ ‎ทหารอเมริกันได้ทำลายตราของพรรคนาซี
‎เพื่อให้ไม่มีความสับสนเรื่องลำดับเหตุการณ์
‎นายพลบิสเซลเรียกตัว ‎พวกเราทุกคนไปที่เพนตากอน
‎แล้วกล่าวว่า "สุภาพบุรุษ ‎ผมต้องกระทำสิ่งที่ผิดกฎหมาย
‎ซึ่งอาจทำให้ผมติดคุก"
‎มีนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันหลายร้อยคน
‎ซึ่งถ้าเราไม่พาพวกเขาเข้ามาในประเทศนี้
‎เราจะสูญเสียเทคโนโลยีนั้นไปทั้งหมด
‎งั้นพวกเขาก็ไม่มีชื่อ ‎ในบันทึกหรือในทะเบียนอะไรเหรอ
‎ไม่มี พวกเขาเป็นต่างด้าวฝ่ายศัตรู
‎ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าประเทศช่วงสงคราม
‎นายพลบิสเซลบอกว่า ‎"เราจะยึดพื้นที่เกาะที่ท่าเรือบอสตัน
‎และเราจะนำเข้า ‎นักวิทยาศาสตร์เหล่านี้อย่างผิดกฎหมาย
‎แล้วพาไปที่เกาะนั้น
‎ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองจะเห็นเรือ"
‎คนกลุ่มนี้ก็เลยเข้ามากับเรือกองทัพ
‎เราพาคนหลายร้อยคน ‎เข้ามาที่เกาะแห่งนี้อย่างผิดกฎหมาย
‎ผมจำได้ชัดเจนว่า ‎ตอนที่เราไปรับตัวแวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์
‎กับทีมงาน 300 คนของเขา ‎กลุ่มแรกจากพีเนมุนเดอ ตอนนั้นมีพายุเข้า
‎ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง
‎พวกมันเดินลงบันไดเรือ ‎กลางพายุที่โหดเกินไปสำหรับเรือบรรทุกคน
‎พวกมันลงจากเรือขึ้นมาบนเกาะ
‎ทุกคนต่างจ้องคนพวกนี้ที่ดูพิลึก
‎ใส่เสื้อคลุมทำจากหนังกับหมวกหน้าตาตลก
‎ถ้าคุณอยากเห็นชาวปรัสเซีย ‎ที่ตรงตามภาพเหมารวมจริงๆ
‎สูง ผมทอง ตาฟ้า ให้ตายเถอะ ‎คุณต้องไปเห็นแวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์
‎พวกนั้นเป็นคนที่อยู่ในระดับที่เราเคารพนับถือ
‎และผมไม่รู้นะว่าตอนนั้น ‎เทคโนโลยีเราล้ำหน้าแค่ไหน แต่เท่าที่ผมเข้าใจ
‎เรามีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับวิทยาการจรวด
‎อันนี้แน่นอนอยู่แล้ว
‎นักวิทยาศาสตร์จรวด
‎ที่มีบทบาทสำคัญต่อการยุทธ์ของนาซี
‎กำลังหันมามีบทบาทสำคัญต่อการยุทธ์ของเรา
‎จู่ๆ มุมมองเกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องทำก็เปลี่ยนไป
‎และเราก็ได้ทำสิ่งที่ผมคิดว่า ‎เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของผมที่นั่น
‎เป็นคนคุ้มกัน ฝ่ายประชาสัมพันธ์
‎ดูแลให้คนกลุ่มนี้อยู่อย่างสุขสบาย
‎ได้มีการตัดสินใจแต่งตั้ง ‎ให้ผมเป็นเจ้าหน้าที่สร้างขวัญกำลังใจ
‎ซึ่งเป็นตำแหน่งที่น่าขันสิ้นดี
‎แต่มีบางคนที่คิดว่า ‎การทำดีกับพวกมันอาจเป็นประโยชน์
‎แต่แล้วก็เกิดคำถาม ‎เพราะผมเกลียดพวกเยอรมันเข้ากระดูกดำ
‎ผมจะสามารถทำหน้าที่นี้ ‎อย่างมีความเข้าอกเข้าใจ
‎และไม่หลับหูหลับตาทำงานได้ไหม
‎ซึ่งผมก็ตอบไปว่า
‎"ผมตอบคำถามนั้นไม่ได้ ‎เพราะผมไม่เคยทำมันมาก่อน"
‎เราได้รับคำสั่งว่าให้สอบปากคำเชลย
‎ระหว่างทำกิจกรรมที่ดูเป็นมิตร ‎อย่างเล่นหมากรุก เล่นปิงปอง หรือเล่นเทนนิส
‎เล่นวอลเลย์บอล พวกเขาชอบเล่นวอลเลย์บอล
‎ชาวเยอรมันไม่รู้จักเกมโยนเกือกม้า ‎ผมก็เลยสอนพวกเขาเล่นเกมนั้น
‎เรามีกิจวัตรประจำวัน
‎ผมจะเอาหนังสือพิมพ์ ‎นิตยสาร และเหล้าวิสกี้ไปให้
‎อะไรวะเนี่ย ผมไม่นึกเลยว่า ‎จะมาต่อสู้กับพวกเยอรมัน
‎ที่ผมเกลียดเข้าไส้
‎ด้วยการต้องมาทำแบบนั้น มันบ้าไปแล้ว
‎การพูดคุยกับเชลยศึกเยอรมันเป็นยังไงเหรอครับ
‎ผมก็หัวเราะกับพวกมัน หยอกล้อเล่นกัน
‎ผมอยากให้พวกมันคิดว่า ‎ผมอยู่ข้างเดียวกันเพราะเกิดที่เยอรมนี
‎และทำให้คิดว่าผมอาจเข้าข้างเยอรมันมากกว่า
‎แต่ผมก็แค่อยากให้พวกมันตายใจ
‎ตอนที่ไฮนซ์ ชลิคเคอมาถึง ‎เขายังหนุ่มยังแน่น ชอบเล่นกีฬา
‎ต้องมีใครสักคน ‎ไปทำกิจกรรมร่วมกับเขา ผมก็เลยไป
‎เขาเป็นนาซีหรือเปล่า ก็เป็นน่ะสิ ‎เขาอยู่ที่พีเนมุนเดอด้วย แล้วไง
‎หน้าที่ของผมคือการสืบดูว่า ‎เขาทำอะไรเพื่อสหรัฐอเมริกาได้บ้าง
‎เรามีกองทุนลับ
‎เมื่อถึงเวลาที่เราต้องพา ‎นักวิทยาศาสตร์ไปสังสรรค์
‎ผมก็จะไปเบิกงบจากนายพลดีน ‎มา 50 ถึง 100 ดอลลาร์
‎แค่นั้นก็พอใช้แล้ว
‎เราจะขับรถบัสของกองทัพ ‎ไปที่ไนต์คลับหรือไปกินข้าว
‎และผมจะเป็นคนจ่ายทุกอย่าง
‎ตอนนั้นมีการฉายภาพยนตร์ ‎และเชลยที่ให้ความร่วมมือ
‎ก็ได้รับอนุญาตให้ไปดูหนังได้
‎และผมเดาว่าพวกเขาคงชอบใจที่ได้มีโอกาส
‎ไปดูหนังอเมริกัน
‎พวกเขาชอบเรียนรู้เกี่ยวกับอเมริกา ‎และชอบถามถึงอเมริกา
‎เราอยากให้พวกเขาได้รู้จักวัฒนธรรมอเมริกัน
‎คุณมีหน้าที่สืบข่าวกรองจากพวกเขา
‎หรือว่ามีหน้าที่พาพวกเขาไปเที่ยว ‎และคอยดูแลให้มีความสุขกันแน่
‎ทั้งสองอย่าง
‎เดือนธันวาคมนั้น แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์บอกว่า
‎"ฟังนะ ช่วงฤดูหนาวในยุโรปจะลำบากมาก
‎และเราอยากส่งของไปให้ครอบครัว
‎สำหรับช่วงเทศกาล"
‎ผมบอกว่า "แล้วจะถามให้" ‎และผมก็ไปหาผู้บัญชาการค่าย
‎เขาโทรไปที่เพนตากอนแล้วออกมาบอกว่า
‎"เราต้องทำให้พวกเขาพอใจ"
‎เช้าวันต่อมา พวกนั้นเดินออกมา
‎สวมเสื้อคลุมยาวที่ทำจากหนัง
‎ที่ชาวเยอรมันใส่ในช่วงฤดูหนาว
‎อีกทั้งยังสวมหมวกทีโรลด้วย
‎และหมวกใบหนึ่งมีขนนกอันเล็กๆ
‎ผมพูดว่า "ให้ตายเถอะ ‎ไม่ควรมีใครรู้ว่าพวกคุณอยู่ที่นี่
‎เพราะฉะนั้นกรุณากลับไปเปลี่ยนชุดอื่นมาได้ไหม"
‎คำตอบคือ "เราไม่มีชุดอื่น"
‎"เราจะใส่ชุดที่ใส่อยู่นี้"
‎ผมก็ไปถามผู้บัญชาการ ‎ซึ่งให้ไฟเขียว "โอเค พาไปเถอะ"
‎(แลนสเบิร์ก)
‎ผมได้รับเงินมาหนึ่งพันดอลลาร์
‎และเรานั่งรถไปที่แลนสเบิร์กบราเธอร์ส
‎แลนสเบิร์กบราเธอร์ส ‎เป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่สุด
‎ในวอชิงตัน ดีซี และผมรู้ว่ามันเป็นห้างยิว
‎ผมเลยแอบสะใจนิดๆ
‎ที่ได้พาเชลยพวกนี้ ‎ไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าของยิว
‎(สุขสันต์เทศกาลฮานุกกะห์)
‎ซื้ออะไรกันก่อนดีล่ะ กาแฟ
‎ชา
‎ช็อกโกแลตสำหรับเด็กๆ
‎ผมถามว่า "ซื้ออะไรอีก"
‎ชุดชั้นใน!
‎ตอนนั้นผมอายุ 17 เองมั้ง
‎ไม่เคยซื้อชุดชั้นในมาก่อนเลย
‎แต่ภาพตรงหน้าคือชายชาวเยอรมันสี่คน
‎ที่กำลังสั่งซื้อกางเกงในให้ภรรยา
‎ในที่สุดพนักงานสาวก็เดินมาหา
‎แล้วชูกางเกงในไนลอนที่งดงามประณีตขึ้นมา
‎ถึงวันนี้ผมก็จำได้แค่
‎แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์ ที่พูดว่า
‎"ไม่ได้! ต้องทำจากขนแกะ
‎แล้วก็มีขายาวๆ"
‎และแน่นอนว่าทุกคนต่างหันมาจ้องชายสี่คนนี้
‎ที่พูดภาษาเยอรมันและแต่งตัวแปลกประหลาด
‎ผมถามว่า "ซื้ออะไรอีก"
‎"ยกทรง"
‎คือว่าผมไม่เคยซื้อยกทรงมาก่อน
‎ระหว่างที่เรากำลังเลือกซื้อยกทรงอยู่
‎ถึงตอนนั้นผู้คนก็ทำท่าทางกันไปต่างๆ นานา
‎สารวัตรทหารมาที่ห้าง จับกุมตัวเรา…
‎แล้วเราก็ถูกพากลับไปส่งที่ตู้ปณ. 1142
‎อย่างสมเกียรติ
‎ก็นั่นแหละนะ เรื่องแบบนี้มันลืมไม่ลงหรอก
‎แล้วก็แต่งขึ้นมาเองไม่ได้ด้วย
‎เราพาพวกนั้นไปนั่งรถเล่นและใช้ชีวิตอย่างปกติ
‎เข้าเมืองไปกินเค้กกับกาแฟ
‎ทำให้ชีวิตเหมือนปกติ
‎พวกเขาไม่ใช่นักโทษที่ถูกลงทัณฑ์ทำร้าย
‎แต่ตรงกันข้ามเลย เราอยากชนะใจพวกเขา
‎แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์ พัฒนาจรวดวี-2
‎ซึ่งคร่าชีวิตคนไปมากมายนับไม่ถ้วน
‎และตอนนี้มันจะทำงานให้เรา
‎มันได้รับการปฏิบัติดูแลแทบจะเหมือนเป็นวีรบุรุษ
‎เวอร์เนอร์เป็นผู้มีวิสัยทัศน์ ‎แล้วเขาเป็นนาซีหรือเปล่า ผม…
‎เขาทำสิ่งที่นาซีอยากทำ ‎ซึ่งก็เป็นผลดีอย่างมากต่อเขา
‎ตามอุดมการณ์ของเขา เขาสนใจ ‎เรื่องจรวดกับการเดินทางไปดวงจันทร์
‎เขาไม่ได้สนใจเรื่องการทำสงครามเลย
‎ใช่ เขาสร้างจรวดวี-2 ‎ที่ใช้ระเบิดลอนดอน แต่ว่า…
‎เขาดูเสียใจกับจรวดวี-1 และวี-2 หรือเปล่า
‎ทัศนคติที่เขามีคือนี่เป็นความก้าวหน้าที่สำคัญ
‎ในแง่ของการเดินทางไปอวกาศ
‎ในโรงงานแห่งหนึ่ง ‎ที่พวกมันใช้พัฒนาอาวุธพวกนี้บางชนิด
‎พวกมันใช้แรงงานชาวยิว ‎ที่ถูกตำรวจลับเกสตาโปจับมา
‎มันรู้ว่ามีการทำแบบนั้น
‎แวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์รู้ว่ามีค่ายกักกันเอาชวิตซ์
‎(โรงงานฆ่าคนของพวกนาซี!)
‎(ภาพยนตร์ข่าวม้วนแรก ‎เกี่ยวกับความโหดร้ายในค่ายฆ่าคนของนาซี)
‎(นักโทษไร้ทางสู้ ‎ถูกศัตรูป่าเถื่อนทรมานจนตาย…)
‎(นี่คือความจริง!)
‎เป็นครั้งแรกที่อเมริกาไม่อยากจะเชื่อ
‎ในสิ่งที่นึกว่าเป็นโฆษณาชวนเชื่อที่เป็นไปไม่ได้
‎นี่คือหลักฐานของการฆาตกรรมหมู่ที่แท้จริง
‎นายพลไอเซนฮาวร์ ชายผู้ด้านชา ‎เพราะเห็นเลือดและสิ่งน่าสะเทือนใจมามาก
‎ดูตกใจเมื่อได้เห็นภาพที่เหลือเชื่อเหล่านี้
‎ค่ายที่เลวร้ายที่สุดอยู่ที่บูเคนวัลท์
‎ที่ซึ่งมีผู้รอดชีวิตเพียง 20,000 คน ‎จากทั้งหมด 80,000 คน
‎แรงงานทาสทำงานสร้างจรวดวี-2
‎หมายเลขประจำตัวถูกสักที่หน้าท้องของพวกเขา
‎การฆาตกรรมหมู่โดยแท้
‎การฆาตกรรมที่จะทำให้ชื่อของเยอรมนีหม่นหมอง
‎ไปจนกว่าโลกจะเลิกบันทึกประวัติศาสตร์
‎เรายังไม่รู้เรื่อง
‎ความชั่วช้าสามานย์ของสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ภายใต้ระบอบนาซี
‎ณ ตอนนั้นผมยังไม่รู้
‎แต่คุณปู่ คุณลุง คุณป้า
‎ลูกพี่ลูกน้อง และญาติคนอื่นๆ ของผม
‎ต่างสูญเสียชีวิตในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว
‎เช่นเดียวกับชาวยิวอีกมากมาย
‎พวกเราทุกคนต่างช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎หลังได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นที่เอาชวิตซ์
‎ก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้ช็อกไปกว่านั้นได้อีกแล้ว
‎ผมว่ามันคงจะไม่ช่วยอะไร ‎ถ้าผมระบายความรู้สึกให้ทุกคนฟัง
‎แล้วก็ร้องห่มร้องไห้
‎(จงทำงานเพื่ออิสรภาพ)
‎ที่แน่ๆ มันไม่ชุบชีวิตพ่อแม่ผมขึ้นมาหรอก
‎พวกเราแทบจะทุกคนต่างเป็นผู้ลี้ภัยจากนาซี
‎เราอยากปฏิบัติกับพวกมัน
‎เหมือนอาชญากรสงครามตามความจริง
‎แต่เมื่อทำงานให้กองทัพ เราก็ต้องทำตามคำสั่ง
‎ผมข่มความโกรธแค้นไว้ในใจ
‎เพราะผมคงไม่มี ‎ประสิทธิภาพในการทำงานเท่าไร
‎ถ้าแสดงออกว่าอยากฆ่าพวกมัน
‎มันไม่น่าพอใจ ใช้คำนี้ถือว่าเบาแล้วนะ
‎คือว่า ผมแทบจะอยากอาเจียนออกมา
‎เพราะขยะแขยงที่ต้องทำดีกับพวกนี้
‎และคำถามเดียวที่ผมถามตัวเองคือ
‎"พวกมันทำอะไรช่วงสงคราม"
‎เรามาคุยเรื่องบทบาทของคุณในฐานะ ‎เจ้าหน้าที่สร้างขวัญกำลังใจอีกหน่อยได้ไหม
‎มีแต่เจ้าหน้าที่ขวัญกำลังใจ ‎ที่จะแปลคำเทศนาในวันคริสต์มาสให้
‎พวกมันบอกว่า "นี่วันคริสต์มาส ‎และเราอยากร่วมพิธีมิสซาวันคริสต์มาส"
‎พวกมันได้ห้องที่เป็นส่วนตัวมาก
‎มากันทุกคน
‎มีการเทศนาของนิกายแคทอลิกก่อน
‎จากนั้นก็ของนิกายโปรเตสแตนต์
‎แล้วก็ตกเป็นหน้าที่ผม
‎ที่แม่งต้องแปลไอ้คำเทศนาทั้งสองบท
‎จากภาษาอังกฤษเป็นภาษาเยอรมัน
‎พวกมันพึงพอใจอย่างมาก
‎อันที่จริงแล้วพอใจมากจนเอ่ยปากชวนผม
‎ไปดื่มด้วยกัน
‎ผมโมโหจนแทบบ้า
‎ผมมีมนุษยธรรมกับพวกมันไม่ได้เลย ผมทำไม่ได้
‎ลับหลังผม พวกมันเรียกผมว่า ‎"เดอร์ไคลเนยูเด็นบูเบอ"
‎เด็กน้อยชาวยิว
‎ไม่ว่าจะในฝันดีหรือฝันร้าย
‎ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่า ‎จะต้องมาเป็นเจ้าหน้าที่สร้างขวัญกำลังใจ
‎ให้เดรัจฉานชั้นสูงพวกนี้
‎ความเกลียดชังในใจผม ‎มันรุนแรงจนไม่อาจต้านทานได้
‎เพราะในความคิดผม
‎พวกมันเป็นสัตว์นรกและผมอยากให้มันตาย
‎ตอนนั้นคุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนกลุ่มนี้
‎พวกมันส่งเราไปวอชิงตัน
‎เพื่อไปซื้อของขวัญวันคริสต์มาสให้ญาติๆ
‎มีแนวโน้มสูงมากที่พวกมันจะไม่ถูกดำเนินคดี
‎บางครั้งตอนเข้านอนผมคิดในใจว่า
‎"ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย"
‎ผมก็แอบคิดนะว่าผมจะไปหา
‎ผู้พันที่คุมค่ายนี้แล้วบอกเขาได้ไหมว่า
‎"ผมทำงานนี้ไม่ไหวจริงๆ"
‎แต่เวลาเป็นทหารในกองทัพ ‎เราทำอะไรแบบนั้นไม่ได้น่ะสิ
‎อีกทั้งยังทำแบบนั้นไม่ได้
‎เพราะผมเพิ่งลี้ภัยมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน
‎เราพยายามช่วยให้รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ข่าวกรอง
‎ซึ่งก็ได้มาในหลายรูปแบบ
‎บางที 1142 อาจเป็นจุดเริ่มต้น
‎ของวิธีการทางการทูตเพื่อให้ได้มาซึ่งข่าวกรอง
‎ผมจะพูดอะไรบางอย่าง
‎ที่คุณจะเก็บบันทึกไว้หรือว่าลบทิ้งก็แล้วแต่
‎เราไม่ได้สนใจแค่ในสิ่งที่พวกเยอรมันทำได้
‎แต่เราก็อยากรู้ ‎เรื่องพันธมิตรของเราในตอนนั้นด้วย
‎สหภาพโซเวียต
‎และนั่นได้กลายมาเป็นองค์ประกอบสำคัญ
‎ความระแวง
‎ที่โลกตะวันตกและโลกรัสเซียมีต่อกัน
‎ที่มีมาก่อนจะเกิดสงครามโลกครั้งที่สองซะอีก
‎นโยบายใหม่ของทางการสหรัฐฯ
‎คือการป้องกันไม่ให้คนที่มีประโยชน์
‎ตกไปอยู่ในมือของสหภาพโซเวียต
‎มันเป็นศึกระหว่างรัสเซียกับสหรัฐฯ
‎ว่าใครจะแย่งตัว ‎นักวิทยาศาสตร์เยอรมันไปได้มากที่สุด
‎เราได้ตัวแวร์นแฮร์ ฟอนเบราน์มาแล้ว
‎ซึ่งก็เป็นประโยชน์มาก
‎ตอนที่พ่อแม่ผมถามว่า "ทำหน้าที่อะไรอยู่เหรอ"
‎ประโยคที่ผมใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎คือ "ผมกำลังเตรียมพร้อม ‎รับมือกับสงครามโลกครั้งที่สาม"
‎ในความคิดของผม…
‎ผมว่า…
‎เหตุการณ์…
‎สงครามเย็นเริ่มขึ้นมานานมาก ‎ย้อนไปไกลกว่าที่คนยุคนี้คิดกันเยอะ
‎แต่ผมทำมันไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นคือเป้าหมาย
‎เราได้รับแจ้งว่าพวกมันไม่ใช่เชลยศึก
‎แต่ว่าเป็นลูกจ้างของเรา
‎ที่จริงแล้วได้อัตราเหมาจ่ายตามงาน
‎ทางรัฐบาลสัญญาพวกมันว่า ‎จะให้สัญชาติอย่างรวดเร็วมาก
‎อีกทั้งยังสัญญาว่าจะให้ครอบครัวตามมาอยู่ด้วย
‎เราดูแลครอบครัวของพวกมัน
‎และในหลายกรณี ‎ได้มีการส่งเสริมให้มีการอพยพมาอยู่ถาวร
‎หรือพูดได้ว่าให้มาเป็นพลเมืองอเมริกัน
‎เราเสนออนาคตให้พวกมัน
‎แต่พวกมันหลายคนมีภูมิหลังเป็นนาซีที่สุดโต่งมาก
‎และเราไม่ค่อยจะสบายใจนัก
‎ที่พวกมันจะได้รับโอกาสมากมาย
‎ที่จะประสบความสำเร็จในสหรัฐฯ
‎น่าจะมากกว่าหลายๆ คนเลยด้วย
‎(นาซา)
‎อีก 15 วินาที เครื่องนำทางอยู่ภายใน
‎สิบสอง สิบเอ็ด สิบ เก้า…
‎คนพวกนี้จำนวนมากถูกส่งไปเท็กซัส
‎เพื่อไปทำงานในโครงการสร้างจรวด
‎ซึ่งก็ได้กลายมาเป็นโครงการอะพอลโล
‎ทำให้อเมริกาได้ส่งมนุษย์คนแรก ‎ขึ้นไปลงจอดบนดวงจันทร์
‎เริ่มต้นกระบวนการจุดเครื่องยนต์
‎หก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
‎เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
‎ทะยาน จรวดทะยานขึ้นไปแล้ว ‎เวลา 9.32 นาฬิกา
‎ยานอะพอลโล 11 ขึ้นไปแล้ว
‎หอคอยปลอดภัย
‎โอเค เรามีขั้นตอนการหมุน
‎มันก็ย้อนกลับไปที่คำถามที่ว่า ‎เราสามารถทำสิ่งที่เลวร้าย
‎เพื่อผลลัพธ์ที่ดีได้หรือไม่
‎และผมว่าถ้าเราทำแบบนั้น
‎งั้นผลลัพธ์ที่ได้มา
‎ก็ไม่คุ้มเสีย
‎(พุ่งไปดาวอังคารเลย ฟอนเบราน์)
‎(นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน ‎กว่า 1,600 คนถูกพาเข้าสหรัฐฯ)
‎(หลายคนถูกจ้างโดยซีไอเอและนาซา)
‎(พวกเขาไม่ถูกดำเนินคดี ‎ที่ร่วมก่ออาชญากรรมสงครามกับนาซี)
‎ด้วยการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องจากทุกท่าน
‎ผมจะช่วยให้เราส่งสถานีอวกาศใหม่เข้าวงโคจร
‎และสักวันหนึ่งเราอาจส่งคน ‎ไปดาวอังคาร ขอบคุณครับ
‎(ตู้ปณ. 1142 ถูกทำลายทิ้งในปี 1946)
‎(เอกสารและบันทึกทั้งหมดถูกทำลาย ‎ไม่ก็ถูกจัดให้เป็นความลับของราชการ)
‎(ทหารชาวยิวถูกสั่งให้สาบานว่าจะเก็บความลับ)
‎(หลายคนเก็บความลับนั้นไปจนวันตาย)
‎(อาร์โนกับปีเตอร์มีชีวิตอยู่เล่าเรื่องราวของตน)
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล