Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Dank jullie wel.
Bedankt.
Bedankt. Jongens.
Welkom. Geweldig dat jullie hier kunnen zijn.
En midden in de kerstperiode.
Daar waardeer ik jullie enorm om.
Jullie hadden nu…
…op een kerstfeest kunnen zijn…
…liggend in je eigen kots. Maar nee…
…jullie kwamen naar mij in de kerk.
Vrede zij met jullie.
Is het niet…
Ik vind deze periode voor Kerst heel speciaal, toch?
Zo speciaal, een unieke mix van…
…reflectie en stress.
Reflectieve stress zeg maar.
Maar dat doe je jezelf aan.
Want je hebt altijd het gevoel:
'Ik moet alles af hebben voor Kerst. Het moet klaar zijn.'
'Nee, dat moet klaar zijn voor Kerst. Het moet af.'
Je takenlijsten maar ook persoonlijke conflicten.
Ze moeten geregeld zijn voor Kerst.
Alsof de wereld eindigt na Kerst.
Het moet geregeld zijn.
Mijn oom is klusjesman. Hij hoort altijd:
'Doe de badkamer, we willen dat het voor Kerst af is.'
Hij zegt altijd: 'Ja natuurlijk, voor Kerst. Maar niet dit jaar.'
Maar het is een bijzondere tijd met bijzondere verwachtingen, toch?
En om die verwachting te rekken…
…zijn er adventskalenders.
Zodat je elke dag een beetje paniek hebt in plaats van alles in een keer.
Daarom kan je het mooi opdelen. Nu zijn er…
…enorme hoeveelheden adventskalenders.
Maken jullie ze? Heb je er ooit een gemaakt?
Er zijn mensen die ze in augustus maken. Dat zeggen ze niet.
Dat zeggen ze niet. Net voor Kerst zeggen ze…
'Ja, ik heb er wat voor de hele familie gemaakt, natuurlijk.'
Voor de kinderen en voor hun ouders en de hond.
En je denkt: wat zijn jullie voor psychopaten?
Dat kan ik begrijpen… Iemand steekt z'n hand al op. Exact.
Wat ik kan begrijpen is als je het voor je partner doet, dat is lief.
Dat doe je in elk geval in het eerste jaar van de relatie.
Maar het is waar dat bij de eerste zeven deurtjes…
…je heel goede ideeën hebt, toch?
Dan denk je: ik ben echt een geweldige vriendin.
'Ik heb supercreatieve ideeën.
Maar na het zevende deurtje…
Dan wordt het moeilijk.
Dan denk je: ja.
Laat maar, nog een Penny-wafel.
En nog een.
O, hij is allergisch voor hazelnoten. Ach, nog eentje.
Ik had ook een keer een vriendje. Ik was toen 16.
Ik maakte toen voor mijn vriendje…
…een adventskalender van boterhamzakjes.
En in sommige zakjes zaten letters…
…en als je ze achter elkaar legde, stond er 'Ik hou van je'.
Ja. Ik was superlief.
Maar ook heel erg dom.
Want er waren twee problemen.
Eerste probleem.
Na 'Ik hou…'
Het is duidelijk waar dat naartoe gaat.
Ik bedoel, wat kan er anders achter komen?
Ik hou… van op de bank liggen?
Ik zal pizza bezorgen.
Ik hou… ervan m'n navel te piercen.
En het tweede probleem was…
…ik zag dat op 9 december, tja…
Dit is niet de ware.
Dat was een probleem, en op je 16e gaat dat snel, toch?
De overgang van: 'O mijn God, ik ben zo verliefd'…
…naar: 'Bah, wie is dat'…
…is naadloos.
En dus, na 'Ik hou…'
…zei ik gewoon:
'Van Kerst.'
Op zijn cadeautje stond:
'Ik hou van Kerst.'
Ja.
Ja, waarom? Dat wilde ik altijd al zeggen.
O, ja, en het is over.
Zo maken 16-jarigen het uit.
Je kon geen sms sturen, maar ik nam de telefoon niet eens op.
'Ik dumpte hem,' zou je nu zeggen.
Dat hoorde ik laatst. Het heet nu 'dumpen'.
Je maakt het niet meer uit, je 'dumpt' iemand.
Het klinkt zo cool, toch?
'Gedumpt.' Alsof je hem in een mand hebt gegooid.
En dan, als in Roodkapje…
…leg je er een zakdoek overheen.
En dan dump je hem bij z'n moeder.
Nee, zo stelde ik het me niet voor.
Ik las laatst…
…dat adventskalenders net een normale kalender zijn. Een rekenhulpmiddel.
En vroeger…
…had je krijtlijnen als adventskalender.
Vierentwintig krijtlijnen…
…getekend op de muur, en de kinderen mochten er elke dag een wegvegen.
Dat was de adventskalender.
De kinderen sprongen opgewonden hun bed uit…
…om vijf uur 's ochtends voor ze de bevroren akker omploegden.
Moet je dat nu eens bedenken, hè?
Met die verwende nesten.
'Mam, wat voor adventskalender heb ik dit jaar?'
'Apple? Playmobil?'
'Nee, mijn zoon, dit jaar hebben we iets heel speciaals voor je.'
'Je mag elke dag een lijn van de muur wegvegen.'
'Geniet ervan.'
'Mag ik de spons dan houden, mam?'
'Nee.'
'En als je toch bezig bent, doe dan meteen de keukenvloer.'
Maar wij hadden tenminste een betere adventskalender, toch?
Toen we klein waren, hadden we echt coole.
Ik bedoel, niet van die domme met plaatjes.
Een vriend van me had er een met plaatjes. Zo zielig.
Maar wij hadden die met chocola.
Elke dag zat er een chocolaatje in.
Ik heb dat altijd onthouden. Dat is de beste chocola in de wereld.
De allerbeste.
Nu weet ik het. Nee.
Dat was de smerigste chocola die er is, toch?
Hé, als je die nu proeft, denk je: bah.
Dat smaakt naar uitlaatgas.
Dat smaakt alsof de folie er nog op zit.
Zo rook het. 'Bah, waarom?'
En ik denk dat het voor ons alleen zo lekker was…
…omdat je nooit chocola kreeg.
Ik bedoel, je smaakpapillen waren nog niet zo ontwikkeld.
Natuurlijk smaakte het vreselijk. Er zat benzine in, toch?
Dat zit natuurlijk in die plastic malletjes.
Benzine waar je high van wordt.
Benzine eten was bijna hetzelfde als lijm snuiven.
Je kan zeggen dat kinderen vroeger op fossiele brandstof liepen.
Nu heb je alles als adventskalender.
Er zijn adventskalenders met sokken.
Met LEGO, Playmobil, met sieraden.
Cosmetica. Die zijn eigenlijk wel goed.
Met parfum, met puppy's, dinosaurussen en…
…met seksspeeltjes.
Je weet wel, met… O, ja.
Ah, je kent dit? Goed dan.
Dan krijg je eigenlijk elke dag een seksspeeltje…
…achter het deurtje. Maar ik denk altijd:
Is dat echt zo cool?
Als je 's ochtends wakker wordt…
…je opent je ogen, kwijl op je kussen met stinkende ochtendadem.
En het eerste wat je doet: 'Ik open dit deurtje…
…en kijk waarmee ik mezelf vandaag lekker ga verwennen.'
En met Sinterklaas is het een buttplug.
Ja, met Sinterklaas zit er altijd iets groots in.
Je bent bang van de adventskalender met seksspeeltjes…
…want dat ding heb je sinds 1 december gezien.
'O, God. Wat is dat?'
En het beste is dat je weet dat iedereen met deze kalender…
…vanavond dat ding bij zichzelf naar binnen schuift.
Geweldige ervaring.
Goed, niet iedereen. Als je de kalender al kent, wacht je op het glijmiddel.
Dat komt bij deurtje nummer acht.
En als je zoveel adventskalenders hebt in een familie…
…moet je oppassen dat je ze niet door elkaar haalt.
Anders krijg je: 'Hé, schatje, maar die dildo van deurtje nummer 8, hè?'
'Hé, sorry, maar die doet nogal pijn.'
'Ja, schatje, dat is de dinosaurus van de kalender voor de kinderen.'
'Ah, oké. Dan geef ik die gewoon aan ze terug.'
Op een of andere manier vind ik die sekskalenders nogal stoffig.
Ik weet niet waarom.
Misschien is het iets voor preutse mensen.
Voor mensen die preuts zijn maar ook verantwoordelijk.
Maar mensen die zeggen:
'In principe schuif ik geen grote objecten bij mezelf naar binnen.'
'Maar ja, dat zat hier in de kalender.'
'We kochten het, betaalden ervoor…
…en vandaag is Sinterklaas en we moeten het vieren.'
'Het moet gebeuren.'
Dat is niet mijn ding. Maar ik heb een vriendin die er met smart op wacht.
Ze hoopt dat haar vriend die geeft.
Ze koopt hem niet zelf, het moet een cadeau zijn.
Ze vindt het geweldig. Hij kwam eens thuis met Kerst en zei:
'Schat, ik heb een heel bijzondere adventskalender.'
En zei dacht: yes.
Hij zei: 'Het is precies wat nodig is…
…voor wat variatie in onze relatie…
…en wat pit in ons leven.'
Dat zou voor mij reden zijn het uit te maken…
…als ze praten over 'pit.'
'Ik wil wat pit in onze…' Bedankt en tot ziens.
En toen dacht ze al: God, wat heeft hij gekocht?
'Wat is het? Laat zien.'
'Is het iets met knopen? Handboeien, kogellagers?'
En hij haalt het tevoorschijn. Een adventskalender…
…met thee.
Ja. Opwindend.
Heel opwindend.
'Het zijn wilde melanges.'
'Gekke citroenmelisse pepermunt.'
'Vijf minuten laten trekken? Ja, laat me maar vijf minuten trekken, ja.'
'O, thee om te ontspannen.'
'O, God, ja. Neem me met Earl Grey. Geef me die Earl.'
'Earl Grey'? Dat was vast de saaiste kerel ooit.
Eén tint grijs.
En mijn vriendin denkt: geweldig.
Iedereen neukt zich suf met Kerst…
…en ik kan alleen een zakje kamille in m'n water hangen.
Ja, laten we de dino er maar weer indoen.
Maar het is altijd lastig met Kerst en relaties.
Er kunnen veel problemen ontstaan.
Kerst is natuurlijk het feest van de liefde.
Vooral atheïsten zeggen dat zodat ze het ook kunnen vieren.
En ik heb er een bijzondere relatie mee…
…ik maakte een Kerst mee…
…waarbij ik gedumpt werd op Kerstavond.
Ja.
Dat was zwaar.
Twintig minuten deed ik alsof er niets was gebeurd.
Toen barstte ik in tranen uit onder de boom. En dat is rampzalig.
Misschien snappen jullie het.
Dat is het ergste voor een familie waar, Kerst of niet…
…niet over emoties wordt gesproken.
Mijn familie was compleet overrompeld.
Mijn broer stond op en zei:
'Oké, ik ga naar de keuken en maak voor iedereen een Moscow Mule.'
Dat was het enige rationele dat er gebeurde.
Mijn vader stond voor me. Hij wist dat hij iets moest doen.
Hij stond recht voor me, keek me aan…
…sloeg me keihard op m'n zij en zei:
'Kom op. Je bent altijd zo'n sterke vrouw.'
Hij had net zo goed een vijfjarige kunnen slaan en zeggen:
'Leg de relativiteitstheorie eens uit, je bent altijd zo slim.'
En toen had ik al zoiets van: 'Wat gebeurt er?'
En toen stond mijn moeder op en ik dacht:
Eindelijk. Zij weet wat te doen. Zij begrijpt mijn emoties.
Mijn moeder staat op, gaat naar de piano.
En door een onbewuste impuls of omdat ze de sfeer wat luchtiger wil maken…
…speelt ze het enige liedje dat ze uit haar hoofd kent.
En het was 'My Heart Will Go On'.
'Dat meen je toch niet?'
Oké, ze vergelijkt m'n liefdesleven met de zinkende Titanic.
Ja, hoe passend, natuurlijk.
En ik lag daar onder die boom en dacht: nemen jullie me in de maling?
Ik huilde in de boom. Mijn tranen vulden het huis.
Het was zo erg.
En op advies van m'n therapeut…
…probeerde ik deze vreselijke situatie te verwerken met een liedje.
oh, jij droevige
oh, jij pijnlijke
kersttijd vol tranen
vriendje is weg
hij vond iemand anders
en dus huil ik, wat huil ik oh wat een ellende
oh, jij droevige
oh, jij pijnlijke
kersttijd vol tranen
mamma speelt op de piano
pappa slaat me met plezier
dus ik huil
wat huil ik, wat een ellende
Dank jullie wel.
Ik voel me al beter.
Op dat moment dacht ik: mijn God.
Terwijl ik dacht aan de Kerst die ik als kind beleefde.
Want als kind is Kerst altijd geweldig, toch?
Je bent altijd blij, het is altijd super.
Maar laten we eerlijk zijn.
Als kind is het belangrijkste aan Kerst de cadeautjes, toch?
Ik weet dat dat immoreel klinkt, maar als je het mij als kind had gevraagd:
'Wat is belangrijker voor je met Kerst?
Dat God zijn zoon offerde voor jou en alle mensen op aarde?'
'Of de nieuwe Game Boy?'
Het zal je verbazen te horen…
…dat ik zei:
'De Game Boy, graag.'
Ja, sorry, maar wat voor cadeau is het om je zoon te offeren?
Nee, bedankt, man. Ben je gek?
Dat is veel te abstract voor een kind. Dat je dat tegen kinderen zegt, hè?
Lieve God heeft zijn zoon voor je geofferd.
Gast. Voor mij is dat zwaar ongepast.
Dat was niet echt nodig. Ik ken die kerel niet eens.
Het is helemaal niet gruwelijk dat Lieve God zijn zoon liet sterven.
Hij is verbannen uit de hemel…
…naar een rare planeet met overstromingen, aardbevingen en spruitjes.
En alsof dat niet genoeg is, laat Hij hem kruisigen.
Als kind denk je: ja, ja.
En dat is Lieve God.
Oké, goed dan, ik bid tot hem, cool.
Cadeautjes zijn het belangrijkste…
…en daarom werden de verlanglijstjes van mij en m'n broer…
…elke Kerst langer en langer.
Niet omdat we materialistische varkens waren die nooit genoeg hadden.
Maar omdat we nooit precies kregen wat we wilden…
…alleen altijd iets dat er erg op leek.
Het speelgoed van de vlooienmarkt, waarmee al gespeeld was.
Nu zou je zeggen, superduurzaam. Echt wel.
Maar als kind denk je, rot op met je duurzaamheid.
Als kind wil je de originele Barbie in de roze doos.
En niet de Poolse imitatie waar met viltstift schaamhaar op is getekend.
Zelfs met waxstrips kreeg je het er niet af.
En daarom schreven we toen…
…heel exacte beschrijvingen van de cadeaus op onze lijstjes…
…omdat we dachten: kindeke Jezus is een beetje dom.
We moeten de dingen heel exact schrijven. Dus schreven we niet gewoon Barbie…
…maar de 'Originele Barbie van Mattel'.
'Originele verpakking. Roze doos. Moet dicht zijn.'
Een keer knipte ik dingen uit die kerstcatalogussen die je per post krijgt…
…en plakte ze op het lijstje.
Hadden we internet gehad…
…dan zou ik alles meteen in het mandje gooien en bestellen.
Als moeder had gevraagd: 'Wat wil je voor Kerst?'
'Het komt, ze bellen zo. Het is geregeld. Het wordt bezorgd.'
Ja, oké. Misschien wilde ik wat onrealistische dingen.
Dat weet ik nu.
Ik vroeg bijvoorbeeld steeds om een pony tot ik 17 was.
Ja, en ik weet nog hoe absurd het was voor mij als kind…
…dat ik er nooit een kreeg.
Ik begreep het gewoon niet.
Waarom kon ik geen pony krijgen?
We hebben een tuin. Dus de pony kan daar grazen.
We hebben een schuur…
…de grasmaaier kan in de garage en dan kan de pony daar wonen.
'Waarom niet?'
Maar ik kreeg er geen.
En ik weet dat op een keer voor Kerst mijn broer tegen me zei:
'Ik weet wat je gaat krijgen.'
Ik zei meteen: 'Een pony?'
'Oké, niet zeggen.'
'Hoe groot is ie?'
En hij zei:
'Zo groot.'
Ik zei: 'O. Hoe voelt het?'
En hij zei: 'Zo zacht.'
Ik dacht: o mijn God, ik krijg een pony. O, mijn God.
Ik viel elke avond in slaap met tranen in mijn ogen.
Tot Kerst dacht ik dat ik een pony zou krijgen.
En het cadeau dat ik kreeg was…
…beddenlakens.
Met een ponyprint.
Mijn broer was een waardeloze, gemene sadist.
Misschien wilde ik hem liever laten stikken in dat beddenlaken.
Misschien heb ik dat geprobeerd en mag ik er niet over praten.
Ik wilde echt graag een pony. Echt.
En daarom had ik er een in mijn verbeelding.
Ik stelde het me voor, mijn leven met een pony.
En misschien vertelde ik er af en toe mensen over.
Ik zei gewoon dat ik een pony had.
Als kind nam ik de waarheid sowieso niet al te serieus.
Gewoon geprobeerd. En als je andere kinderen zegt dat je een echt paard hebt…
…dan maakt dat je erg populair.
Ze werden natuurlijk gek: 'Wat?' En ik vond dat geweldig.
Maar het leek mij het beste…
…om alleen kinderen voor de gek te houden die niet bij me thuis kwamen spelen.
Dus het beste was het te vertellen aan de kinderen van mijn balletlessen.
En daar kon ik het echt overdrijven.
Ik vertelde ze de beste verhalen.
Ik bedacht een mooie kleur voor de pony, een mooie naam.
Ik nam hem mee naar toernooien.
Die pony kon trucjes doen.
De meisjes werden gek.
Ze volgden me. Ze aanbaden de grond waar ik op stond.
Vooral degenen die ook paardreden.
Ze wisten wat dat betekende, je eigen paard hebben.
Voor hen was ik Bibi en Tina in één.
En ik weet nog een middag dat ik het echt had overdreven.
'Ja, zo is het met mijn pony,' en de meiden zeiden: 'O, mijn God.'
Ik had een groep volgers om me heen.
We kwamen de balletzaal uit. Alle kinderen werden opgehaald…
…en één meisje rende naar haar moeder:
'Mamma, mamma, wist je dat Caro een pony heeft?'
En de moeder zei: 'Echt, heb je een pony?'
En ik voelde me zo zeker dat ik zei: 'Ja, man, dat klopt. Ik heb een pony.'
En zij zei: 'Wauw. Hier in Keulen?'
'Ja, natuurlijk.'
'Ja, waar is ie dan?'
En ik keek de parkeerplaats rond en boven de bomen zag ik het dak van een hal.
'Daar. Daar is mijn pony.' En zij zei…
…'Echt, je paard is daar?' Ik zei:
'Ja, ja, ja.'
En zij zei: 'Nou, dat is vreemd want dat is een tennisbaan.'
En ik zei: 'Hm, de pony speelt ook tennis.'
…speelt ook tennis.
Spoiler: ik heb nooit een pony gehad.
Ik had best een zware jeugd.
Maar niet als ik de cadeautjes gaf.
Als je als kind cadeautjes geeft…
…heb je het best makkelijk, toch?
Als kind kan je de grootste shit geven en je ouders worden toch helemaal gek.
Echt. Je kan een papiertje opvouwen voor je moeder.
'O, dat is zo mooi gevouwen. Prachtig.'
Je hoeft niet eens echt je best te doen.
Je schildert een stom plaatje van de familie waar ze allemaal op aliens lijken.
'Wat mooi.'
Maar ik was zelfs te lui om te schilderen.
Dus ik schreef tegoedbonnen.
Maar in het begin hield ik niet genoeg rekening met de tijd en moeite.
Mijn eerste bon was:
'Een jaar hulp in het huishouden.'
Ja. Mijn moeder heeft veel gelachen.
En na een dag zei ik: 'Ik heb een vergissing gemaakt.'
En toen ging ik naar een realistischer niveau.
En toen gaf ik een bon waarop stond: 'Zal een dag aardig zijn.'
En er stond op: 'Zal een dag "ardig" zijn.'
De 'a' ontbrak.
Dat zat ook in de doos: 'Zal een dag ardig zijn.' Goed genoeg.
Dat betekende eigenlijk het tegenovergestelde:
'Hallo, mam, ik zal één dag per jaar aardig zijn.'
Dat betekent dat ik het de andere 364 dagen niet ben.
In schrikkeljaren dus 365 dagen.
Dat was geen cadeau, maar feitelijk chantage.
Maar voor moeders maakt dat niet uit.
Je kan ze elke bon geven die je wilt.
Ze vinden alles geweldig.
Ik denk dat dat een soort zelfbescherming is.
Dat je altijd gelukkig bent.
Alle moeders zeggen: 'Bedankt, wat lief van je. Zo onnodig.'
Het is zelfbescherming…
…want er is een fenomeen waar te weinig over wordt gesproken.
Ja, uit terughoudendheid.
Er is een ding dat ze…
…'De Cadeaukloof' noemen.
Loonkloof.
Die kennen we allemaal. Vrouwen krijgen minder dan mannen voor hetzelfde werk.
Maar vrouwen krijgen nog minder cadeaus.
Mannen en kinderen krijgen de beste cadeaus voor Kerst.
Waarom? Omdat vrouwen erover nadenken sinds juli.
Ze maken lijstjes. Ze hebben notities op hun telefoon.
Daarom krijgen kinderen en mannen zulke coole cadeaus…
…als een telescoop of een bungee-touw.
Of een cursus messenslijpen of zo.
En vrouwen krijgen bijna niets. Als ze iets krijgen, is het praktisch.
Zoals een stofzuigerverlengstuk.
Dat krijgt mamma, een stofzuigerverlengstuk.
Geen grap. Een vriendin van me kreeg dat als cadeau.
Sommige dingen horen niet eens in cadeaupapier.
En een ervan is een stofzuigerverlengstuk.
Ja, maar het is mega-ergonomisch en superpraktisch.
God. Toiletpapier is ook superpraktisch…
…maar dat geef ik niet als kerstcadeau.
Een stofzuiger…
Vrouwen krijgen alleen praktische dingen.
Vraag een vrouw die je kent, een moeder…
…of gezinsmanager, wat ze vorig jaar voor Kerst kregen.
Je hoort vast iets als:
'Nou, mijn kleintje verfde een bierviltje voor me, denk ik.'
En in de post…
…zat een flesopener van een klantenservice van je bank.
Dat is echt nogal wat.
Dat is geweldig.
Wat een onrecht.
De meeste vrouwen die ik ken…
…verdienen een winkelwagen vol cadeaus.
Zij zijn tenslotte de producenten van het Kerstfeest, toch?
Maar vergeleken met filmproducenten…
…krijgen ze niet al het geld mee.
Ja.
Zij produceren Kerst.
Als er een Oscar was voor kerstfeestjes…
…zou elke vrouw worden bedankt.
'Bedankt. Zonder jou was het niet mogelijk geweest, Margaret.'
Want zij doen alles.
Ze zorgen niet alleen dat iedereen cadeaus krijgt.
Zonder de vrouwen weet het halve gezin niet dat het Kerst is.
Want ze zeggen ook waar, hoe en wanneer het wordt gevierd.
Een vriendin van me heeft haar eigen bedrijf, en drie kinderen.
Ik zag op haar takenlijst een punt: 'Organiseer Kerst.' Het was één punt.
Eén punt op haar lijst. 'Ja, ik doe het er wel naast, verdomme.'
Vrouwen zorgen voor alles.
Het feest, de versieringen, het eten.
Ondertussen moeten ze ook de vrede in de familie bewaren.
Zonder hen zou de familie ruziën…
…waarschijnlijk een oom met neef of zo.
Ze voorkomen heimelijk gevechten door schnaps uit te delen.
En ze zien er geweldig uit.
En de grootste niet erkende prestatie is…
…dat ze zich de hele tijd moeten gedragen…
…alsof het ze geen moeite kost.
Het hoogtepunt van Kerst moeten niet de cadeaus zijn…
…maar het eren van de vrouw des huizes.
Maar dat is niet het geval, en als ze durven te zeggen:
'O, jongens, het is nu te veel stress voor me.'
'O, mam.'
'Ze wordt gek.'
'Rustig nou. Ontspan nou eens. Het is Kerst.'
Oké dan. Misschien is het onze fout, meiden, want…
…voor Kerst zeggen we vaak, in lichte paniek…
…zeggen we dingen als:
'Hé, jij, laten we elkaar dit jaar geen cadeaus geven, oké?'
We geven geen cadeaus. Dat klinkt eenvoudig…
…maar het probleem is dat er verschillende definities zijn van niets.
Wat betekent niets in deze zin precies?
Feit is dat 'niets' voor mannen niets betekent.
Niets als in niets. Helemaal niets.
En voor vrouwen is niets 'Niets?'
'Behalve een kleinigheidje.'
'Nou, niets groots…
…misschien iets kleins dat je eeuwige liefde voor mij laat zien.'
'En waar ik van moet huilen als ik het uitpak.'
'Maar dat is niets.'
Dat is een andere definitie.
Oké, dan. Misschien is die cadeaukloof gewoon logisch.
Minachting van vrouwen heeft een lange traditie in de kerk…
…en Kerst draait om tradities, toch?
Daar is het gewoon een gevolg van.
Het begon met het feit dat de katholieken het perfecte gezin uitvonden…
…zonder vrouwen.
Toch? De Vader, de Zoon, de Heilige Geest.
Drie jongens. Klinkt niet erg katholiek, toch?
Het is gewoon een leefvorm. Niets seksueels.
Maar er zijn geen vrouwen om ze lastig te vallen.
Natuurlijk zijn er in het katholieke verhaal meer dan een paar vrouwen…
…maar helaas zijn ze allemaal waardeloze personages.
Het begon allemaal met Eva. Zij bracht ons in de shit.
At de appel. We werden het paradijs uit gegooid.
Je kan ook zeggen: 'Hé, Eva was handig, ze was nieuwsgierig.'
'Ze keek verder dan haar neus lang was, was geen ja-knikker…
…ze was geïnteresseerd.'
En voor zover ik weet nam Adam ook een hap van de appel.
Maar dat was niet erg.
Ja, ze werden allebei gestraft doordat ze het paradijs uit werden gegooid…
…maar nee, Eva werd gestraft met de erfzonde.
En niet alleen Eva, ook alle vrouwen na haar.
Dus we dragen allemaal haar zonde.
Dat betekent ondraaglijke pijn tijdens de geboorte…
…en elke maand bloeden uit onze genitaliën.
Ja, man, we snappen het.
Beetje overdreven reactie.
En misschien is de cadeaukloof dus gewoon een straf van God.
En ik weet niet, ik dacht altijd dat mijn tante onzin praatte.
Mijn tante zei altijd:
'O, ik krijg nooit zulke coole cadeaus als mijn broer,' mijn oom dus.
'Hij hoefde ook nooit zoveel in huis te helpen.'
En mijn pa zei altijd: 'Wat een bullshit.'
We zeiden allemaal: 'Ja, onzin.'
En toen keken we eens wat oude dia's met onze oma.
Uit de jaren 60, Kerst met veel bling.
En je ziet mijn oom in de voorgrond…
…met zijn nieuwe racefiets, glimmend van oor tot oor.
In de achtergrond mijn tante die huilt terwijl ze een chocoladereep vast heeft.
Echt. Er zat waarschijnlijk niet eens benzine in.
Mijn tante had het eigenlijk best goed.
Ze kreeg tenminste geen gênante cadeaus.
Mijn nicht kreeg ooit een epileerapparaat met Kerst…
…van mijn oma waar iedereen bij was.
Maar eigenlijk wist mijn oma niet wat het was.
Mijn tante had het ingepakt voor mijn nicht.
Helaas legde mijn tante aan iedereen uit wat het was.
'Ja, ze is net 13…
…maar ze heeft al zulke lange zwarte haren op haar benen.'
Mijn oma zei: 'Hé, wat is dat om benen te scheren?'
'Wat is dat voor nieuwerwets ding?'
Ik vraag mezelf af, op welk punt wordt iemand oma?
Wanneer ben je een oma of opa?
Niet als je kleinkinderen krijgt, maar naar buiten toe.
Momenteel ben ik normaal. Ik draag kleurrijke kleding.
Maar op zeker moment ben ik oma en draag ik alleen…
…beige.
Ja, maar niet Kim Kardashian-beige, maar gezondheidsbeige.
Wanneer gebeurt dat?
Momenteel heb ik nog mijn eigen stijl, hoop ik.
Maar op zeker moment wordt dat teruggedraaid en kleed ik me als een oma.
Wanneer gebeurt dat? Hoe gebeurt dat?
En het beste is dat in elke generatie elke oma er hetzelfde uitziet, toch?
Toen ik klein was zagen de oma's er precies zo uit als nu.
Altijd een plooirok, een glittertrui en orthopedische schoenen.
Exact.
Gebeurt dat geleidelijk?
Weet je? Dat je begint met beige schoenen en denkt: ah.
Dat is mijn ding.
En het gaat steeds verder omhoog. Beige broek misschien?
Of is het meer een formeel proces? Krijg je een brief van de overheid?
En die open je en je zegt:
'O, Manfred, het is tijd. We moeten nu beige dragen.'
Dan moet je al je kleurrijke sneakers, petten en zo pakken…
…en inleveren.
En dan krijg je een pensionado-vest om te dragen.
Met iets van twintig zakken.
Maar wat doe je met alle lege zakken?
Waar krijg je de spullen om ze mee te vullen?
Misschien krijg je een tegoedbon voor de seniorenwinkel.
Dan krijg je het startpakket voor gepensioneerden.
'Dus, zakinhoud gepensioneerden.'
'Uitgifte hier. Hoestsnoepjes.'
'Over de datum natuurlijk. De helft niet meer in het papiertje.'
Dan een stoffen zakdoek en een bonnetje uit 2007.
Maar je hebt nog 20 zakken vrij. Wat doe je daarin?
Nou, je doet in elk ervan natuurlijk een soort verpakt voedsel.
Eten van een bepaalde soort, die doe je in een Tupperware.
Ook eieren.
Het is niet alsof de natuur die al perfect heeft ingepakt.
Dan doe je ze in een Tupperware en haalt ze alleen in de trein tevoorschijn.
En daar eet je de eieren op.
Ik zag laatst een groep oudere dames in de trein…
…ze tikten allemaal een eitje.
Ik dacht: goh. Op de een of andere manier zie ik geen oma's meer.
In mijn beleving, oudere vrouwen…
…die zie je alleen in de trein of bij een familiebijeenkomst.
Maar als je de tv aandoet?
Elke presentatrice boven de 40 wordt vervangen.
Er zijn natuurlijk veel jonge vrouwen in films. Maar oudere vrouwen?
Vergeet Instagram.
Het is alsof ze uit de maatschappij zijn gezogen.
Ze zijn gewoon verdwenen.
Als kind dacht ik dat dat sterven was.
Dat je gewoon langzaam vervaagde.
Ik stelde het me iets anders voor.
Mijn oma schreef altijd hoe groot ik was op de deur.
En zei altijd: 'Nu ben je zo groot.'
Toen legde ze uit: 'Ik was ook groter.'
Als kind dacht ik: 'Hè? Hoe werkt dat?'
'Je groeit, maar je wordt niet kleiner.'
Ze zei: 'Het is waar. Als je oud wordt, krimp je, je wordt kleiner.'
Ik dacht: o, ja?
Dat zette me toen aan het denken.
Ik dacht: dus dat is wat oud worden is.
Oud worden is steeds maar weer krimpen.
Oma zal kleiner en kleiner worden.
En op een gegeven moment woont ze in een poppenhuis.
Dan woont ze in een LEGO-huis.
Dan, als we haar niet meer kunnen vinden…
…stofzuigen we, 'Oef, er ratelt iets.'
O, nee.
Oma.
Ik dacht dat je dan dood was.
Wanneer je wordt opgezogen.
Toen mij oma echt overleed…
…zat ik in de kerk en dacht dat de kist veel te groot was.
Of zitten er een paar omaatjes in?
Dat is mijn laatste herinnering in de kerk. Toen mijn oma stierf.
Het gebeurt niet elke dag, naar de kerk gaan.
Maar ik vind Kerst nog steeds…
De kerk zit altijd vol voor de mis tijdens Kerst.
Anders is er niemand, zelfs zonder corona.
Maar de kerk zit altijd vol.
Alsof ze sinds november al hun plekje hebben gereserveerd.
'Nee, niemand kan hier zitten. Hier zit ons gezin.'
Tot de nok toe gevuld.
Als ik een show had…
…die de rest van het jaar leeg was, helemaal niemand…
…maar dan één keer per jaar uitverkocht…
…zou ik zeggen: 'We geven de show van ons leven weg.'
'Dan komen ze elke dag.'
'We gaan ze vermaken, ze weten niet wat hen overkomt.'
Maar de katholieke kerk zegt: 'Ja. Of niet.'
'Nee. We laten de kinderen een veel te lang toneelstuk opvoeren.'
'Dat iedereen al kent.'
'En iedereen moet heel zachtjes praten.'
'In een ruimte met te hoge plafonds.'
'En iedereen staat met de rug naar het publiek.'
En dan lezen zachte vrouwen met een kort kapsel voor.
Ze lezen een zachte tekst voor. Uit de Bijbel, dat je denkt:
zelfs het beste boek van de wereld klinkt kut als je het zo leest.
'In die tijd…
…kondigde keizer Augustus een decreet af…
…dat alle inwoners van het rijk zich moesten laten inschrijven.
Deze eerste volkstelling vond plaats…
…tijdens het bewind van Quirinius over Syrië.'
Nee.
En dan die priester, nou, je bent je er continu van bewust…
…dat hij kinderen haat.
Hij haat kinderen. Hij doet gewoon alsof.
Hij zou Finn-Friedrich graag de eerste rij uit smijten.
Want hij onderbreekt te preek…
…en slaat de jongen naast hem met de zangbundel.
Maar hij moet dingen zeggen als:
'Kerst gaat over het wonder der geboorte en liefde voor een kind.'
'Dus laat de kinderen tot mij komen.'
Maar hij wil Finn-Friedrich vastpakken en zeggen:
'Kop dicht, jongen. Of ik sla je met de kandelaar.'
'Als je niet stil bent…
…zal Piet lange naalden in je ogen steken.'
Natuurlijk…
In de katholieke kerk moet je blij zijn dat de priester alleen kinderen haat.
Dat is het minste van twee kwaden.
Nou, natuurlijk…
Verrassing.
Mensen gaan niet graag naar de kerk, want het kerstverhaal…
…is niet echt meer relevant in ons leven.
Je zit daar als jongere en denkt:
wat gebeurt hier nou?
Als het kerstverhaal vandaag zou gebeuren…
…zou alles volledig anders zijn.
Ik bedoel, het begint met de voortplanting.
Maria en God zouden elkaar hebben leren kennen via Tinder.
Neem ik aan.
Alles zou anders zijn.
Alsof Jozef en Maria in een stal hadden geslapen. Echt niet.
Ze hadden een loft gehuurd op Airbnb…
…in het hippe centrum van Bethlehem. Duidelijk.
O, zeker.
Zo'n stal zouden ze bekijken op een hotelwebsite…
'Eén ster? Nee. Absoluut niet.'
Alsof de drie wijzen…
…zelf die reis zouden maken om de geschenken te brengen.
Ze hadden gewoon iets gestuurd met Amazon, toch?
Inclusief cadeauverpakking.
Waar je 79,80 euro extra betaalt…
…om het te laten verpakken in lullige linnen zakken.
Dat is de simpelste manier om te zeggen: 'Ik heb geld en ik geef niet om jou.'
Zo zou het zijn. Rotzooi cadeau geven zou nog beter zijn, toch?
We maken altijd grappige surprises, ik en mijn vrienden.
Dat is net als gewone surprises…
…alleen geef je toe dat de cadeaus waardeloos zijn.
Dat doen we elk jaar voor Kerst…
…maar helaas de dag voor Kerstavond.
Wat betekent dat ik me de laatste Kerstavonden niet zo goed herinner.
Want ik heb altijd een enorme kater op Kerstavond.
Ik herinner het me niet.
Maar we doen altijd de grappige surprises op de 23e…
…want dan is iedereen in Keulen.
Ze wonnen nu in China of Hamburg of God weet waar.
Dus alleen dan kan het.
Op een gegeven moment escaleerde het.
We begonnen zo'n 20 jaar geleden.
We waren met z'n zessen en deden thuis surprises.
Na verloop van tijd…
…kwamen er steeds meer mensen. Het escaleerde steeds verder.
Op een gegeven moment wilde niemand het meer thuis doen.
'Man, ik kan de vloer niet opnieuw repareren. Vorige jaar was het zo erg.'
En op een gegeven moment gingen we een locatie huren op de 23e.
Voor een boom. Al snel hadden we portiers, een schema…
…en het werd een evenement, met uitnodigingen.
We hadden teams die de boom versierden en weer opruimden.
Er waren straffen als je je surprise was vergeten.
Toen werden we echt dronken.
We werden zo dronken. Elke keer wist ik dat Kerst een hel zou zijn.
Ik moest het proberen te verdelen.
Ik moest het rustig aan doen met zoveel alcohol.
Maar ik kon het niet.
Er zijn mensen die tussendoor water drinken.
Ze drinken water. Wat een gekken. Hoe doen ze het?
Hoe kan je zoveel zelfbeheersing hebben?
Na elke alcoholische drank. 'Water.'
'Zo doe ik het altijd, bier dan water.'
Wauw. Ik heb het geprobeerd.
Ik dacht altijd: 'Oké, nu drink ik water. Water.'
'Ik neem echt wat water.'
Ik sta op om het te halen: 'Water, water, water'…
…en ik sta daar en zeg: 'Bier. Fuck.'
Dan…
Op een gegeven moment luisteren we naar Rage Against The Machine…
…en er is een moshpit.
Iedereen springt in het rond…
…alles breekt en je raakt ook gewond.
Er waren kerstfeesten waar ik met een blauw oog zat…
…en mijn broer met een bult op z'n voorhoofd.
We zitten tegenover m'n oma aan tafel, ze kijkt en zegt:
'Hebben jullie elkaar geslagen? Met Kerst nog wel.'
En we zeggen: 'Ja, we zijn allebei gevallen gisteren.'
Wij allemaal, al mijn vrienden, hebben altijd zo'n kater met Kerstavond.
Daarom hebben we onze eigen versie van een bekend kerstliedje.
net als elk jaar
gebeurde het opnieuw
knieën op de grond
kots hangt aan m'n kin
ik kan nauwelijks bewegen
kan niet tegen de pijn
kruip op handen en voeten
door het hele huis
ouders wachten vrolijk
de gans is helemaal gaar
ik blijf gewoon drinken
tot volgend jaar
Die mag je hebben.
Maar…
Het drinken op of net voor Kerst is uiteraard het sluitstuk.
Het begint natuurlijk veel eerder.
Op de kerstmarkt moet je al dronken zijn.
Elke idioot wil met je naar de kerstmarkt.
'We moeten naar de kerstmarkt…
…dat moet echt.' Opeens heb je stress over afspraken.
Want iedereen wil er met je naartoe.
Het is sociale druk.
'We moeten het doen voor Kerst. We moeten naar de markt.'
Als mensen in Keulen zeggen: 'Kom, we gaan naar de kerstmarkt.'
Dan moet je vragen: 'Welke?'
We hebben honderden kerstmarkten in Keulen.
We hebben meer kerstmarkten dan parkeerplekken in Keulen.
Je drinkt er ook veel glühwein.
Wie heeft dat uitgevonden?
Je staat daar in de kou…
…met je bekertje…
…en bij de eerste slok voel je je mond verbranden.
Je tong is verdoofd, wat niet slecht is.
Zodra het een graadje is afgekoeld…
…smaakt het naar koude voeten.
Het smaakt precies zoals een kater de volgende dag voelt.
Dus langzaam krijg je die smaak in je mond.
Dan sta ik daar al met dat half-koude ding: 'Bah.'
Dan komt twee seconden later iemand uit de groep en zegt:
'Nog een rondje? Ik haal nog wat. Geef me je bekertjes.'
En je staat daar: 'Fuck. Het is net een deurwaarder.'
'Kom op, kom op.'
Want hij wil z'n onderpand terug.
Ik heb de mijne ooit in de sneeuw gegooid.
Het leek alsof ik bloed had opgegeven in de sneeuw: 'Alles goed?'
'Ja.'
Of je moet die rotzooi achterover gieten.
God heeft glühwein niet bedoeld om achterover te gieten.
Daarom maakte hij het gloeiend heet.
Natuurlijk word je dan dronken van glühwein.
Wat echt een walgelijke dronkenschap is.
Ik weet altijd dat ik teveel heb gedronken…
…als ik denk: 'ik heb nu echt trek in slijmerige knoflookchampignons.
De rest van het jaar maal ik er niet om.
Maar op de kerstmarkt: 'O, knoflookchampignons.'
Toch?
Of als je genoeg glühwein hebt gehad, ga ik langzaam denken…
…dat de rotzooi in de kraampjes echt cool is.
Je denkt dat het echt mooi is.
'Het is mooi.'
'Wauw. Allemaal gemaakt van vilt.'
Vilt. De rest van het jaar geef ik niks om vilt…
…maar op de kerstmarkt: 'Vilt. Oh.'
'Vilten schoenen ook, fantastisch.'
Alles zit vol rommel.
Je koopt het en legt het gewoon thuis neer.
Je denkt: geweldig, dat heb ik allemaal nodig.
Het is zoals thuiswinkelen vroeger.
Ik weet niet hoe ze het doen…
…maar als je het zag dacht je:
hé, dat meen je niet.
Er is geen reden waarom ik ooit…
…een pluisfriteuse zou moeten kopen.
Maar dan kijk je tien minuten en denkt: man, die moet ik hebben.
Ik moet mijn pluis frituren. Alles.
Zo is het ook op de kerstmarkt: 'Die heb ik nodig.'
Maar ik heb het echt nodig.
Versiering van de kerstmarkt.
Ik ben er persoonlijk van afhankelijk voor een feestelijke sfeer.
Ik kan het niet zelf. Werkt niet.
Ik kan op Pinterest kijken wat ik wil, het werkt niet.
Ik weet dat sommige mensen het kunnen.
Er zijn mensen die je een lijmpistool geeft…
…een paar droge bladeren en wat materiaal…
…en ze maken, nee, ze toveren bloemendecoraties.
Je denkt dat er zo een fotograaf komt van een woontijdschrift…
…om een reportage te maken voor Vogue.
Verdomme. Wat is dat allemaal?
Het laatste dat ik van droge bladeren maakte was zeker niet legaal.
Het ziet er zo rot uit als ik versier.
Echt. Bij mij…
…lijkt het altijd alsof een decoratie, die mooi was, van tafel is gevallen.
En iemand veegde het op.
Mensen lopen langs en zeggen:
'Hé, chef, moet je hier eens kijken.'
'Een kaars en een veer. Wat is hier gebeurd?'
Of zoals Black Stories, ken je dat?
Een kaars en een veer liggen op de grond. Wat is er gebeurd?
Was er een inbraak? Was er een explosie?
Nee, Caro knutselde. Ah, oké. Goed.
Op een gegeven moment belde ik mijn moeder en vertelde het haar.
Ik zei: 'Mam, ik kan niet decoreren. Helemaal niet.'
Mijn ma zei: 'Ja, prima.'
'Hè?'
'Nee, het is goed dat er ook dingen zijn die je niet kan.'
'Ja, geweldig.'
'Nee, het is een goede eigenschap.'
'Te kunnen zeggen dat je iets niet kan. Dat is goed.'
Maar dat kan je niet te vaak doen…
…anders lijkt het of je naar complimentjes vist.
Net als op school, iedereen had een vriend die zei:
'O, God, ik heb echt een 1. Oh, wat, weer een 10?'
'O, God.'
Daarom krijg ik altijd koekjes met Kerst.
Ik krijg altijd koekjes.
Waarbij je al ziet dat het geweldige koekjes zijn.
En je beseft dat de persoon die ze gaf…
…wil horen hoe goed ze zijn.
Ik krijg ze altijd met de zin:
'Ja, maar dit jaar zijn ze echt slecht geworden.'
'Echt slecht.' Je meent het?
'Wie gaf je de koekjes die wel zijn gelukt dan?'
Ten eerste, hoe kunnen koekjes slecht zijn?
Het is vet en suiker. Het is altijd heerlijk.
Je kan vet en suiker niet zodanig combineren…
…dat het slecht smaakt.
Daarom is het altijd overdreven, als je in een koekje hapt en zegt:
'O, heerlijk,'
Natuurlijk is het heerlijk.
Het is een koekje. Wat moet het anders zijn, magnetisch?
Wat dacht je dan?
Koekjes.
Ik neem altijd alle koekjes aan die ik krijg, ik krijg er veel…
…en leg ze op een enorm bord met koekjes.
Dan vragen mensen altijd: 'Heb je die zelf gebakken?'
Op zeker moment begon ik te zeggen: 'Ja.'
'Met mijn pony.'
'Mijn pony en ik. Wij bakken al deze koekjes.'
'Geen probleem. Doen we elk jaar. Standaard woensdag mensen.'
Het probleem is als er iemand allergisch is…
…en ze vragen: 'Zitten er noten in?'
'Ja.'
'Ja, waarschijnlijk niet.'
'Neem er een en vraag het me opnieuw over tien minuten…
…als je nog leeft.' Nee, niet echt.
Maar eten is heel belangrijk met Kerst, toch?
Het eten is het hoogtepunt met Kerst.
Voor iedereen moet er het beste eten ter wereld zijn.
Er zijn maar twee kampen.
Het eerste is Team Worst en Aardappelsalade.
Het andere is Team Dode Vogel.
Gans, eend of kalkoen.
Uilen. Wat er dan ook is.
Als kind zou ik echt Team Aardappelsalade zijn geweest…
…want dat was sneller klaar.
Voor kinderen is het een achtbaan.
Zo'n enorm lange maaltijd. Wat is dat?
Met Kerst, als je al naar de kerk bent geweest.
Je wilt cadeautjes. Met Kerst, jezelf almaar volproppen.
Meestal pasta en saus, of saus en pasta is ook goed.
Maar met Kerst zit je drie uur aan tafel.
We hadden altijd restjes.
Oké, we noemden het geen restjes. We zeiden 'raclette.' We hadden raclette.
Geniaal van m'n moeder, ze hoefde niets te koken…
…alleen zakjes openmaken.
Het nadeel voor ons als kinderen was dat het zo lang duurde voor m'n vader vol zat.
Want hij zei altijd: 'Dit is geen fatsoenlijk eten.'
Als mijn vader zei:
'Dit is niet fatsoenlijk,' bedoelde hij dat het geen vlees was. Geen vlees.
Natuurlijk heb je met raclette alleen salami, ham, enzovoort.
Geen echt vlees.
Als kind zit je al vol na een half stukje gesmolten kaas.
Je zit daar met je hete gezicht aan tafel, trillend:
'Wanneer gaan we de cadeautjes openen?'
Maar je moet wachten tot je vader vol zit.
Er zijn al 24 deurtjes open op de adventskalender.
Dan moet je wachten tot je vader 24 pannetjes laat verdwijnen.
Met Kerst spelen we altijd spelletjes na het eten.
Dat is de laatste jaren een geliefde traditie.
We spelen altijd een spelletje.
Het klinkt nu vreemd maar…
Het heet 'Je Moeder Top Trumps.'
Het lijkt op Top Trumps, maar je speelt het met moeders.
Je moet elkaar verslaan…
…in gewicht, haar en aantal kinderen zonder toezicht.
Er zijn altijd 'Je moeder'-zinnen en dan moet iedereen beslissen…
…wie de leukste zin heeft en daarmee kan je mensen overtroeven.
Het spel op zich is niet echt cool.
Maar mijn broer en ik lachen ons altijd rot…
…over hoe onze ouders die zinnen lezen.
Als mijn vader zijn zinnen opleest…
…kijkt hij m'n broer recht aan om te zien of het grappig was.
Want soms snapt hij de grap niet.
Hij zit daar met Kerst en zegt:
'Je moeder krijgt meer tikken dan de deur van het uitzendbureau.'
'Was die goed?'
'Goed.'
Mijn moeder snapte hem ook niet echt.
Ze leest ze een beetje als een enthousiaste vrouw in een Keulse kerk.
Ze leest als:
'Je moeder schijt op het tapijt…
…steekt er pepsels in en zegt dat de egel daar nu woont.'
Het is te veel.
Je bent niet zo vaak bij je ouders als vroeger.
Maar een paar jaar geleden…
…woonde ik even bij mijn ouders vanwege een 'situatie.' En…
…ik was doodsbang…
…want ik dacht dat we elkaar de hersens zouden inslaan.
Maar het was een mooie tijd. Het was geweldig.
Er was tijd om te tekenen, we ontbeten samen.
Je zit op dezelfde plek waar je als kind zat.
Er waren vijf verschillende soorten worst.
Soms opende ik gewoon de koelkast om de worsten te tellen.
Geen ervan over de datum, niet verschrompeld. Niets.
Dat op zich was zo fascinerend.
Al mijn spullen waren gewassen, gestreken en genaaid.
Al mijn tops hebben gaten. Zo is het gewoon.
Ik kan niet wachten tot iemand me een schaar geeft…
…als het etiket jeukt.
Op een zeker moment verlies ik mezelf…
…en ik scheur alles aan stukken.
En mijn moeder heeft alles genaaid.
Maar er waren ook momenten dat ik besefte:
'Ah, ja.'
'We hebben ze echt lang alleen gelaten.'
Op een moment wilde ik bijvoorbeeld een bad nemen.
Dat was op de eerste etage, ik had net het bad laten lopen.
Mijn moeder hoorde dat en rende gillend naar boven:
'Wil je een bad nemen? Wil je een bad nemen? Sorry, dat kan niet.'
En ik zei: 'Hè? Waarom niet?'
Ze kwam binnen: 'Ja, dat kan niet.'
'Je kan geen bad nemen. Daar is het water te koud voor.'
'Je vader heeft het zo ingesteld.'
'Je kan alleen douchen, geen bad nemen.'
Daar moet ik over zeggen…
…ik was volledig in de war…
…want een paar jaar eerder…
…waren mijn ouders geswitcht naar geothermische energie.
Ze betaalden zoveel voor die geothermische verwarming.
Mijn vader had het helemaal uitgerekend.
Als mijn ouders 90 zouden worden…
…zou het eindelijk rendabel zijn.
Ik weet zelfs hoe het is aangelegd. Er was een boor.
Ik dacht dat ze naar dinosaurussen gingen boren. Wat?
Ze boorden een gat in de voortuin van m'n ouders.
Ik ben geen expert in geologie of verwarming…
…maar wat ik begreep van geothermie…
…is dat ze naar de kern van de aarde boren.
Voor mij betekent geothermie dat m'n ouders een lavatarief hebben.
Het water kookt daar letterlijk voortdurend.
Waarom zou je het niet gebruiken?
Nee, mijn vader ontdekte dat je een paar cent kan besparen…
…als je het iets omlaag draait.
En ik was verbouwereerd.
Ik stond voor mijn moeder en zei: 'Wacht even.'
'Maar je gaat graag in bad.'
'Je kan niet in bad? Maar je houd van baden.'
Mijn moeder is de koningin van het badwater.
Echt, toen ik klein was, zat ze altijd in bad.
En ze zei:
…'Als ik een bad wil, pak ik de pastapan, de grote.'
'Dan kook ik wat water.'
Ik zeg: 'En je gaat verdomme de trap op met een pan kokend water?'
'Je neemt een bad zoals in de oorlog?'
Wat is dat voor rare situatie?
'Het kan niet. Je vader heeft het zo ingesteld.'
En toen hoorde mijn pa ons gesprek.
Ik hoor hem schreeuwen…
…'Ja, het is oké, ik zal het aanpassen.' Maar boos.
Mijn vader was woedend.
Maar op wie? Op ons? Op zichzelf? Waarom was hij zo kwaad?
Dat is zo raar.
Je denkt: 'Wauw, mijn ouders zijn zo raar.'
'Ik hou van ze maar ze zijn raar.'
Ik vind het zo grappig. Maar als tiener is het echt gênant.
Je hele gezin laat je denken: 'Oh, God. Jullie zijn allemaal zo raar.'
Naarmate je ouder wordt, denk je:
'Mijn God. Jullie zijn zo raar.'
'Jullie zijn freaks, maar mijn freaks. Eigenlijk is het cool.'
Daarom zijn er vreemde tradities in elke familie.
Maar bij ons is het bijvoorbeeld zo.
We zetten op 6 december de kerststal op.
Dan staat ie daar gewoon, die stal.
Maar voor ons is Jezus nog niet geboren.
Want het is nog niet de 24e. We zijn erg logisch.
Dus tot zijn geboorte ligt Jezus achter de kribbe.
Andere baby's liggen in de baarmoeder, hij ligt achterin een stoffige kast.
En op een gegeven moment gebeurde het onvermijdelijke.
Jezus was verdwenen.
Jezus was weg. Misschien had de kat hem opgegeten of zo.
Of we hadden hem opgestofzuigd? Oh. Hij is bij oma in de hemel.
Geen idee waar hij was.
Natuurlijk moesten we hem vervangen.
Een lege kribbe met Kerst, dat kan niet.
Dat zou enorm eng zijn.
Iemand moet Jezus zijn.
Dus legden we er speelgoedfiguurtjes in.
Een jaar hadden we een Playmobil-bouwvakker.
Echt cool. Hij had een snor en een schep in zijn hand.
Een keer had ik Polly Pocket, dat kreeg ik erdoor.
Meer diversiteit in de Jezus-afdeling.
Toen een vrolijk nijlpaard uit een Kinder-ei. Dat was ook leuk.
En toen kwamen we uit bij superhelden.
Het is moeilijk Jezus na te volgen.
Je moet iets te bieden hebben.
Het was echt een taak voor Batman.
Batman was drie jaar lang Jezus.
Ik bedoel, kom op. Gotham, Bethlehem, bijna hetzelfde.
En dat is meer in de geest van Jezus, die diversiteit.
Iedereen kan Jezus' boodschap verspreiden. De boodschap van liefde.
Waarom niet Batman? En voor mij is dat Kerst.
Niet die oude verhalen uit de Bijbel…
…maar wat je beleeft met je vrienden en freaks thuis.
Iedereen heeft zijn eigen bijzondere moment.
Kerst is voor iedereen anders.
Al drink je jezelf onder tafel met Kerst.
Of je geeft je kinderen goedkope Barbies uit Polen cadeau.
Of er woont een bruine egel op je tapijt.
Voor mij is het alleen Kerst als Batman in de kribbe ligt.
stille nacht
heilige nacht
Batman lacht naar Gods Zoon
Jezus ligt ergens achter de kast
waar niemand hem ooit meer vond
Batman de redder is hier
stille nacht
heilige nacht
zelfgemaakte koekjes
in de kast wat troep van vilt
je adem stinkt naar knoflookchampignons
hou gewoon je mond dicht
hou je mond dicht
Vrolijk Kerstfeest. Dat is het, mensen. Wel thuis.
Geweldig jullie hier te hebben, geniet van het feest.
Geef jezelf wat leuks.
Drink iets goeds.
stille nacht
heilige nacht
ik hoop dat jullie plezier hadden
ga nu en heb een geweldige tijd
bedenk dat kindeke Jezus alles kan zien
mensen, de show is voorbij
ik ga met mijn pony naar huis
Vrolijk Kerstfeest.
Bedankt.
Ondertiteld door: Jan Jacob Mekes