Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ όλους.
Καλώς ήρθατε! Χαίρομαι που είστε όλοι εδώ.
Και μάλιστα μέσα στα Χριστούγεννα.
Σας εκτιμώ βαθύτατα γι' αυτό.
Θα μπορούσατε να είχατε πάει
σε κάποιο χριστουγεννιάτικο πάρτι
και ήδη να κολυμπούσατε στα ξερατά σας. Αλλά όχι.
Ήρθατε στην εκκλησία να δείτε εμένα.
Να 'στε καλά.
Δεν είναι…
Οι μέρες πριν τα Χριστούγεννα είναι πολύ ιδιαίτερες.
Πολύ ξεχωριστές, ένας μοναδικός συνδυασμός
αναστοχασμού και στρες.
Αναστοχαστικό στρες σαν να λέμε.
Εσείς φταίτε γι' αυτό.
Γιατί σκέφτεστε συνεχώς
"Πρέπει να τα τελειώσω όλα πριν τα Χριστούγεννα.
Αυτό πρέπει να γίνει πριν τις γιορτές, πρέπει να λήξει".
Να λήξουν και οι δουλειές και οι προσωπικές σας διαφωνίες.
Πρέπει να τακτοποιηθούν πριν τα Χριστούγεννα.
Λες και θα καταστραφεί ο κόσμος τα Χριστούγεννα.
Πρέπει να τακτοποιηθούν.
Ο θείος μου είναι τεχνίτης. Όλο του λένε
"Φτιάξε μας το μπάνιο, αλλά πριν τα Χριστούγεννα".
Και όλο απαντά "Ναι, φυσικά. Του χρόνου τα Χριστούγεννα".
Είναι, όμως, μια γιορτή που περιμένουμε όλοι ανυπόμονα.
Και για να γίνει χειρότερη η ανυπομονησία,
έχουμε τα ημερολόγια advent.
Για να φρικάρεις κάθε μέρα από λίγο, αντί για μια μέρα εντελώς.
Μπορείς να το μοιράσεις ισομερώς. Στις μέρες μας, υπάρχουν
όλων των ειδών τα advent.
Φτιάχνει κανείς από σας; Έχετε φτιάξει ποτέ;
Υπάρχουν άνθρωποι που τα φτιάχνουν από τον Αύγουστο, αλλά δεν το λένε.
Και λίγο πριν τα Χριστούγεννα λένε
"Έφτιαξα μερικά για όλη την οικογένεια".
Για τα παιδιά, τους γονείς τους και τον σκύλο.
Και σκέφτεσαι "Τι σόι ψυχοπαθής είναι;"
Το καταλαβαίνω. Βλέπω κάποιοι ήδη σηκώνουν χέρια. Μάλιστα.
Καταλαβαίνω να το φτιάξεις για το ταίρι σου, είναι γλυκούλι.
Το κάνεις μόνο στον πρώτο χρόνο της σχέσης.
Όλοι ξέρουν ότι στα πρώτα επτά παραθυράκια
έχεις πολύ καλές ιδέες.
Και λες "Είμαι φοβερή σύντροφος.
Έχω πολύ δημιουργικές ιδέες".
Αλλά μετά το έβδομο παραθυράκι,
γίνεται δύσκολο.
Σκέφτεσαι "Ναι".
"Δεν γαμιέται; Κι άλλη γκοφρέτα.
Κι άλλη μία!"
Έχει αλλεργία στα φουντούκια. "Δεν βαριέσαι, ας βάλω κι άλλη".
Είχα ένα αγόρι κάποτε, στα 16 μου.
Και έφτιαξα σ' αυτό το αγόρι
ένα advent με σακούλες από σάντουιτς.
Σε μερικές σακούλες είχα βάλει γραμματάκια
που αν τα έβαζες στη σειρά έλεγαν "Σ' αγαπάω".
Ναι. Πολύ γλυκό.
Αλλά εντελώς ηλίθιο.
Γιατί υπήρχαν δύο προβλήματα.
Πρώτο πρόβλημα.
Μετά το "Σ' αγ…",
είναι ολοφάνερο πού το πας.
Δηλαδή, τι άλλο θα έγραφε;
Σ' αγανακτώ;
Σ' αγκιστρώνω;
Σ' αγγαρεύω να πάμε για πίρσινγκ στον αφαλό;
Το δεύτερο πρόβλημα ήταν
ότι στις 9 Δεκεμβρίου συνειδητοποίησα
ότι δεν τον ήθελα πια.
Αυτό είναι πρόβλημα. Και όταν είσαι 16, συμβαίνει αστραπιαία.
Η μετάβαση από το "Θεέ μου, είμαι τόσο ερωτευμένη!"
στο "Αηδία, ποιος είναι αυτός;"
είναι άμεση.
Έτσι, στο "αγαπώ"
πρόσθεσα απλώς
"τα Χριστούγεννα".
Το δώρο του έγραφε
"Αγαπώ τα Χριστούγεννα".
Ναι.
Γιατί; Πάντα ήθελα να το πω.
Και χωρίσαμε.
Κανονικός χωρισμός 16χρονης.
Δεν του απαντούσα στο τηλέφωνο και δεν είχαμε μηνύματα τότε.
Σήμερα λένε "Τον έστειλα".
Πρόσφατα το άκουσα. Τον στέλνεις.
Δεν τον χωρίζεις απλώς, τον στέλνεις.
Ωραίο δεν ακούγεται;
"Τον έστειλα". Σαν να τον έβαλες σε δέμα.
Και όπως η Κοκκινοσκουφίτσα,
τον βάζεις μέσα στο καλαθάκι σου.
Και τον στέλνεις στη μάνα του.
Δεν το φανταζόμουν έτσι.
Διάβασα πρόσφατα
ότι τα advent είναι απλά ημερολόγια, απλώς για να μετράς.
Τα παλιά χρόνια,
χρησιμοποιούσαν απλώς μια κιμωλία.
Χάραζαν με κιμωλία 24 γραμμές στον τοίχο
και τα παιδιά κάθε μέρα έσβηναν κι από μία γραμμή.
Αυτό ήταν το ημερολόγιό τους.
Τα παιδιά πετάγονταν καταχαρούμενα από το αχυρένιο κρεβάτι τους
στις πέντε το πρωί προτού βγουν να σκάψουν το παγωμένο χωράφι.
Φανταστείτε το αυτό σήμερα.
Με τα κακομαθημένα κωλόπαιδα.
"Μαμά, τι advent θα μου πάρεις φέτος;
Apple; Playmobil;"
"Γιε μου, φέτος σου πήραμε κάτι πολύ ξεχωριστό.
Θα σε αφήνουμε να σβήνεις μία γραμμή κιμωλίας την ημέρα.
Καλή διασκέδαση".
"Μαμά, μπορώ να κρατήσω το σφουγγάρι;"
"Όχι.
Αλλά αφού ξεκίνησες, τρίψε και λίγο το πάτωμα".
Εμείς τουλάχιστον είχαμε πολύ καλύτερα advent.
Όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε πολύ ωραία.
Δεν υπήρχαν αυτά τα ηλίθια σημερινά με τις εικόνες.
Ένας φίλος μου πήρε ένα με εικόνες. Τον καημένο.
Εμείς παίρναμε με σοκολατάκια.
Κάθε μέρα κι ένα σοκολατάκι.
Έχει χαραχτεί στη μνήμη μου. Τα καλύτερα σοκολατάκια του κόσμου.
Τα κορυφαία.
Τώρα πια, όμως, ξέρω. Δεν είναι.
Ήταν τα πιο αηδιαστικά σοκολατάκια του κόσμου.
Αν τα δοκιμάσεις σήμερα, θα πεις "Αηδία!
Μυρίζει σαν εξάτμιση.
Σαν κάποιος να μην έβγαλε ποτέ το περιτύλιγμα".
Έτσι μύριζε. Αηδία. Γιατί;
Νομίζω πως σ' εμάς τα παιδιά φαινόταν πεντανόστιμο,
επειδή δεν μας άφηναν ποτέ να τρώμε σοκολάτα.
Οι γευστικοί μας κάλυκες δεν είχαν αναπτυχθεί.
Φυσικά και μύριζε χάλια. Πετρέλαιο είχε μέσα, τι περίμενες;
Αυτό είχαν μέσα τα φορμάκια όπου έλιωναν τα σοκολατάκια.
Πετρέλαιο απ' αυτό που μαστουρώνεις.
Έτρωγες τότε πετρέλαιο όπως τώρα σνιφάρεις κόλλα.
Μπορείς να πεις ότι τα παιδιά λειτουργούσαν με ορυκτά καύσιμα.
Σήμερα, τα πάντα έχουν γίνει advent.
Υπάρχουν advent με κάλτσες.
Mε LEGO, με Playmobil, με κοσμήματα.
Με καλλυντικά. Αυτά είναι τα καλύτερα.
Με αρώματα, με κουτάβια, με δεινόσαυρους
και με ερωτικά βοηθήματα.
Ξέρετε, αυτά με… Συμφωνείς, βλέπω.
Ώστε το ξέρεις; Ωραία.
Έτσι, έχεις ένα sex toy για κάθε μέρα
πίσω από το παραθυράκι. Αλλά πάντα σκέφτομαι
"Στ' αλήθεια είναι ωραίο αυτό;"
Μόλις ξυπνάς το πρωί,
ανοίγεις τα μάτια, σάλια στο μαξιλάρι, το στόμα βρομάει.
Και το πρώτο που σκέφτεσαι είναι "Θα ανοίξω το παραθυράκι
και θα δω τι θα χώσω στο σώμα μου σήμερα".
Του Αγίου Νικολάου είναι πρωκτική σφήνα.
Ναι, του Αγίου Νικολάου έχει πάντα μέσα κάτι μεγάλο.
Και φοβάσαι το advent με τα ερωτικά παιχνίδια,
γιατί έχεις δει τι βγάζει από την 1η Δεκεμβρίου.
"Θεέ μου, τι είναι αυτό;"
Και το καλύτερο είναι πως ξέρεις ότι όποιος αγόρασε αυτό το ημερολόγιο
θα χώσει αυτό το πράγμα κάπου μέσα του απόψε.
Τέλεια εμπειρία.
Εντάξει, όχι όλοι. Όποιος έχει εμπειρία από το ημερολόγιο περιμένει για λιπαντικό.
Αυτό πρωτοεμφανίζεται στο παραθυράκι νούμερο οκτώ.
Κι όταν έχεις πολλά advent στην οικογένεια,
πρέπει να προσέχεις μη γίνει κανένα μπέρδεμα.
Αλλιώς, καταλήγεις να λες "Μωρό μου, ο δονητής από το παραθυράκι οκτώ,
συγγνώμη, αλλά με πονάει".
"Ναι, μωρό μου, είναι ο τυραννόσαυρος από το ημερολόγιο των παιδιών".
"Μάλιστα. Να τους τον πάω πίσω, τότε".
Εμένα όλα αυτά τα ερωτικά παιχνίδια μου φαίνονται βαρετά.
Δεν ξέρω γιατί.
Ίσως επειδή απευθύνονται σε συντηρητικούς ανθρώπους.
Συντηρητικούς και καθωσπρέπει.
Σε ανθρώπους που θα πουν
"Γενικά, δεν μ' αρέσει να χώνω στο σώμα μου αντικείμενα.
Αλλά αυτό ήταν μέσα στο ημερολόγιο.
Το αγοράσαμε, το πληρώσαμε…
και σήμερα, του Αγίου Νικολάου, πρέπει να το γιορτάσουμε.
Έτσι πρέπει".
Εγώ δεν το προτιμώ. Αλλά έχω μια φίλη που το περιμένει όλο αυτό ανυπόμονα.
Να της το κάνει δώρο ο φίλος της.
Δεν θέλει να το αγοράσει, θέλει να της το κάνουν δώρο.
Το βρίσκει τέλειο. Κάποια Χριστούγεννα, έρχεται αυτός και της λέει
"Αγάπη, σου πήρα ένα καταπληκτικό advent".
Εκείνη λέει "Ναι, ζήτω!"
Της λέει "Είναι αυτό που χρειαζόμαστε
ώστε να βάλουμε λίγη ποικιλία στη σχέση μας
και λίγη σπιρτάδα στη ζωή μας".
Για μένα είναι σοβαρός λόγος να χωρίσεις
αν ο άλλος λέει "σπιρτάδα".
"Λίγη σπιρτάδα στη…" Ευχαριστώ, δεν σε χρειάζομαι άλλο.
Αλλά εκείνη σκεφτόταν "Θεέ μου, τι μου έχει πάρει;
Τι είναι; Βγάλ' το έξω.
Έχει κόμπους; Χειροπέδες; Μπίλιες;"
Και το βγάζει έξω και είναι advent
με τσάγια.
Ναι. Διεγερτικό.
Ερεθιστικό.
"Είναι άγρια χαρμάνια.
Άγριο μελισσόχορτο με μέντα.
Μουσκεύεις για πέντε λεπτά; Άσε με να μουσκέψω πέντε λεπτά, ναι.
Χαλαρωτικό τσάι.
Θεέ μου, ναι. Κάν' το μου με Earl Grey. Κάν' το μου".
Αυτός ο Ερλ Γκρέι πρέπει να ήταν ο πιο βαρετός άντρας στην ιστορία.
Μόλις μία απόχρωση του γκρι.
Και η φίλη μου είπε "Μια χαρά.
Όλοι θα σκυλοπηδιούνται τα Χριστούγεννα
κι εγώ το μόνο που θα χουφτώσω είναι το σακουλάκι του τσαγιού.
Πάω να φέρω τον τυραννόσαυρο".
Τα Χριστούγεννα είναι πάντα δύσκολη περίοδος για τις σχέσεις.
Προκύπτουν πολλά προβλήματα.
Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης.
Αυτό το λένε κυρίως οι άθεοι ώστε να τα γιορτάσουν κι εκείνοι.
Για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία
αφού κάποια Χριστούγεννα
με χώρισαν την παραμονή.
Ναι.
Ήταν δύσκολο.
Για 20 λεπτά, κατάφερα να προσποιηθώ ότι δεν συνέβη τίποτα.
Αλλά μετά ξέσπασα κι έκλαψα κάτω από ένα δέντρο. Καταστροφή.
Ίσως κάποιοι καταλαβαίνετε.
Είναι το χειρότερο σενάριο για μια οικογένεια που ανεξαρτήτως εποχής
δεν μιλά για συναισθήματα.
Η θλίψη κυρίευσε την οικογένειά μου.
Ο αδερφός μου σηκώθηκε και είπε
"Πάω στην κουζίνα να φτιάξω μόσκοου μιουλ για όλους".
Αυτό ήταν το πιο λογικό πράγμα που συνέβη.
Ο πατέρας μου στάθηκε μπροστά μου. Ήξερε ότι έπρεπε να κάνει κάτι.
Στάθηκε μπροστά μου, με κοίταξε,
όρμηξε, με βάρεσε με δύναμη και είπε
"Έλα τώρα! Εσύ είσαι συνήθως δυνατή γυναίκα".
Ήταν το ίδιο με το να χτυπάς ένα πεντάχρονο λέγοντας
"Εσύ που είσαι έξυπνος, για εξήγησέ μου τη θεωρία της σχετικότητας".
Κι εγώ σκεφτόμουν "Τι γίνεται;"
Και τότε σηκώνεται η μητέρα μου κι εγώ σκέφτομαι
"Επιτέλους! Ξέρει τι να κάνει. Καταλαβαίνει πώς νιώθω".
Σηκώνεται και πάει στο πιάνο.
Και είτε από εσωτερική ορμή είτε επειδή ήθελε να μας φτιάξει το κέφι,
παίζει το μόνο τραγούδι που ξέρει απέξω.
Το "My Heart Will Go On".
"Με κοροϊδεύεις";
Συγκρίνει την ερωτική μου ζωή με το ναυάγιο του Τιτανικού.
Ναι, πολύ ταιριαστό.
Κι εγώ ήμουν κάτω από το δέντρο και σκεφτόμουν "Πλάκα μου κάνετε όλοι;"
Έκλαψα στο δέντρο. Τα δάκρυά μου πλημμύρισαν το σπίτι.
Ένιωθα απαίσια.
Και σύμφωνα με ψυχοθεραπευτικές οδηγίες,
προσπάθησα να επεξεργαστώ την οικτρή αυτή κατάσταση με ένα τραγούδι.
Αχ, λυπημένη
Πόσο πονάς
Δακρυσμένα Χριστούγεννα
Ο γκόμενος έφυγε
Βρήκε άλλη
Κι όλο κλαίω, όλο κλαίω Τι συμφορά
Αχ, λυπημένη
Πόσο πονάς
Δακρυσμένα Χριστούγεννα
Η μαμά παίζει πιάνο
Ο μπαμπάς με βαράει χαρωπά
Κι εγώ κλαίω
Όλο κλαίω, τι συμφορά
Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ πολύ.
Ήδη νιώθω καλύτερα.
Όσο το θυμάμαι λέω "Θεέ μου".
Όσο θυμάμαι τα Χριστούγεννά μου ως παιδί.
Όταν είσαι παιδί, τα Χριστούγεννα είναι ωραία, σωστά;
Είμαστε ευτυχισμένα, είναι όλα υπέροχα.
Αλλά ας μη γελιόμαστε.
Όταν είσαι παιδί, το μόνο που σε νοιάζει είναι τα δώρα.
Ξέρω ότι ακούγεται ανήθικο, αλλά αν με ρωτούσες όταν ήμουν παιδί
"Τι είναι σημαντικότερο στα Χριστούγεννα;
Το ότι ο Θεός θυσίασε τον γιο του για σένα και την ανθρωπότητα;
Ή το νέο Game Boy;"
Θα εκπλαγείτε αν σας πω
ότι απάντησα
"Το Game Boy".
Συγγνώμη, αλλά τι σόι δώρο είναι ένας που θυσιάζει τον γιο του;
Όχι, ευχαριστώ. Τρελός είσαι;
Παραείναι αφηρημένη έννοια για ένα παιδί. Τι είναι αυτά που λες του παιδιού;
Ο καλός Θεούλης θυσίασε τον γιο του για σένα.
Φίλε μου, δεν το βρίσκω καθόλου σωστό.
Δεν ήταν ανάγκη. Βασικά, δεν ήξερα καν ποιος είναι.
Το χειρότερο δεν είναι ότι ο Θεός τον άφησε να πεθάνει.
Τον έδιωξε από τους ουρανούς και τον έστειλε
σε έναν βρομοπλανήτη με πλημμύρες, σεισμούς και λαχανάκια Βρυξελλών.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, αφήνει να τον σταυρώσουν.
Το ακούει το παιδί και κάνει…
"Αυτός είναι ο καλός Θεούλης.
Αν είναι έτσι, να προσευχηθώ, μια χαρά".
Τα δώρα είναι το σημαντικότερο πράγμα,
γι' αυτό εγώ και ο αδελφός μου ζητούσαμε κάθε χρόνο
όλο και περισσότερα κάθε Χριστούγεννα.
Όχι επειδή ήμασταν άπληστα γουρούνια που δεν χόρταιναν με τίποτα,
αλλά επειδή ποτέ δεν μας έπαιρναν ακριβώς αυτό που ζητούσαμε.
Όλο μας έπαιρναν κάτι παρόμοιο.
Μεταχειρισμένα παιχνίδια από το παζάρι, παιχνίδια που τα είχε άλλο παιδί.
Με τα σημερινά δεδομένα, εντελώς αειφορικό. Εντελώς.
Όμως, ως παιδί, να πάει να γαμηθεί η αειφορία.
Ως παιδί, θες τη γνήσια Barbie καινούργια στο κουτί της.
Όχι την πολωνική απομίμηση που κάποιος της έχει ζωγραφίσει εφήβαιο με μαρκαδόρο.
Δεν έβγαινε ούτε με ταινίες αποτρίχωσης.
Γι' αυτό αρχίσαμε να γράφουμε
λίστες με λεπτομερείς περιγραφές των δώρων που θέλαμε,
επειδή σκεφτήκαμε ότι ο μικρός Χριστούλης είναι ηλίθιος.
Έπρεπε να τα γράψουμε με ακρίβεια. Έτσι, δεν γράφαμε απλώς Barbie,
αλλά "Η γνήσια Barbie της Mattel.
Αυθεντική συσκευασία. Ροζ κουτί. Σφραγισμένο".
Κάποτε έσκισα σελίδες από έναν κατάλογο ταχυδρομικών αγορών
και την έβαλα στη λίστα μου.
Αν είχαμε ίντερνετ,
θα έβαζα τα πάντα στο καλάθι και θα παράγγελνα αμέσως.
Αν ρωτούσε η μαμά "Τι θες για τα Χριστούγεννα;"
Θα έλεγα "Έρχεται τώρα. Το κανόνισα. Το φέρνουν εδώ".
Εντάξει, ίσως ζήτησα κι εγώ κάποια πράγματα που δεν γίνονται.
Τώρα το καταλαβαίνω.
Για παράδειγμα, μέχρι τα 17 μου ζητούσα συνεχώς ένα πόνι.
Και ακόμα θυμάμαι πόσο παράλογο μου φαινόταν ως παιδί
το ότι ποτέ δεν το απέκτησα.
Δεν μπορούσα να το καταλάβω.
Γιατί δεν μου παίρνουν ένα πόνι;
Έχουμε κήπο όπου μπορεί να βοσκάει.
Έχουμε αποθήκη.
Ας μπει η μηχανή του γκαζόν στο γκαράζ και το πόνι στην αποθήκη.
Γιατί όχι; Αλλά…
Δεν μου το πήραν.
Και θυμάμαι πως κάποια στιγμή πριν τα Χριστούγεννα, ο αδελφός μου είπε
"Ξέρω τι δώρο θα πάρεις".
Του λέω αμέσως "Πόνι;
Όχι, μη μου πεις.
Πόσο μεγάλο είναι;"
Κι εκείνος κάνει
"Τόσο".
Λέω "Τι υφή έχει;"
Λέει "Πολύ μαλακό".
Λέω "Θεέ μου. Μου πήραν πόνι. Θεούλη μου!"
Κοιμόμουν κάθε βράδυ με δάκρυα στα μάτια.
Νόμιζα ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα είχα το πόνι μου.
Και το δώρο μου ήταν…
σεντόνια.
Με σχέδια πόνι.
Ο αδελφός μου ήταν ένας γελοίος, μοχθηρός μικρός σαδιστής.
Ωραία θα ήταν να τον είχα πνίξει μ' εκείνο το σεντόνι.
Ίσως το προσπάθησα, αλλά δεν επιτρέπεται να το αναφέρω.
Ήθελα πάρα πολύ ένα πόνι. Αλήθεια.
Γι' αυτό το απέκτησα στη φαντασία μου.
Το φαντάστηκα, το έκανα εικόνα, η ζωή μου με ένα πόνι.
Και μπορεί πού και πού να το έλεγα και σε άλλους.
Τους έλεγα ότι έχω πόνι.
Ως παιδί δεν τα πήγαινα καλά με την αλήθεια.
Το δοκίμασα. Και όταν λες στα άλλα παιδιά ότι έχεις αλογάκι…
γίνεσαι πολύ δημοφιλής.
Φυσικά, έπαθαν πλάκα. "Τι πράγμα;" Και μου φάνηκε υπέροχο.
Αλλά σύντομα κατάλαβα ότι είναι καλύτερα
να μην το λέω στα παιδιά που έρχονταν σπίτι μου να παίξουμε.
Το έλεγα στα παιδιά που πηγαίναμε μαζί μπαλέτο.
Κι εκεί το παραμύθι πήγε σύννεφο.
Καταπληκτικές ιστορίες.
Επινόησα ένα υπέροχο χρώμα για το τρίχωμα, ένα θαυμάσιο όνομα.
Το πήγα σε αγώνες.
Το πόνι ήξερε να κάνει κόλπα.
Τα κορίτσια ξετρελάθηκαν.
Με ακολουθούσαν παντού. Φιλούσαν το χώμα που πατούσα.
Ειδικά εκείνα που πήγαιναν ιππασία.
Ήξεραν τι σημαίνει να έχεις το δικό σου άλογο.
Ήμουν γι' αυτές ο γητευτής των αλόγων.
Θυμάμαι ένα απόγευμα που τις είχα φλομώσει στο ψέμα.
"Έτσι τα περνάω με το πόνι μου". Κι εκείνες έλεγαν "Θεέ μου!"
Είχα μόνιμη ακολουθία.
Βγήκαμε από τη σχολή μπαλέτου, οι γονείς έπαιρναν τα παιδιά τους
και ένα κορίτσι πάει και λέει στη μαμά του
"Μαμά, ξέρεις ότι η Κάρο έχει πόνι;"
Και με ρωτάει εκείνη "Αλήθεια, έχεις πόνι;"
Κι εγώ με σιγουριά της λέω "Ναι, φυσικά. Έχω πόνι".
Και λέει "Φοβερό. Το έχεις εδώ στην Κολωνία;"
"Ναι, φυσικά".
"Και πού είναι;"
Κοιτάω γύρω γύρω από το πάρκινγκ και βλέπω μια στέγη ανάμεσα στα δέντρα.
"Εκεί πέρα είναι το πόνι μου". Και με ρωτάει
"Αλήθεια, εκεί είναι το πόνι σου;" Και εγώ λέω
"Ναι, λέμε".
Και λέει "Παράξενο, αυτό εκεί είναι γήπεδο τένις".
Και της λέω "Ε, ναι, το πόνι μου παίζει τένις.
Παίζει τένις".
Σπόιλερ: Δεν μου πήραν ποτέ πόνι.
Πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια.
Αλλά όχι όταν ήμουν εγώ εκείνη που έδινε τα δώρα.
Αν είσαι παιδί και δίνεις δώρα,
τότε όλα είναι εύκολα, σωστά;
Άμα είσαι παιδί, και σκατά να κάνεις δώρο στους γονείς σου, θα ενθουσιαστούν.
Αλήθεια. Τύλιξε μια σελίδα χαρτί για τη μητέρα σου.
"Τι ωραία που το δίπλωσες. Υπέροχο!"
Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσεις.
Κάνεις μια άθλια ζωγραφιά της οικογένειας όπου όλοι είναι σαν εξωγήινα τέρατα.
"Θαυμάσιο".
Εγώ βαριόμουν και να ζωγραφίσω.
Τους έγραφα δωροεπιταγές σε κουπόνια.
Στην αρχή, δεν υπολόγισα σωστά πόσος χρόνος και προσπάθεια χρειάζεται.
Το πρώτο μου κουπόνι έγραφε
"Ένα έτος βοήθεια στο νοικοκυριό".
Ναι. Η μάνα μου ξεκαρδίστηκε.
Την επόμενη μέρα είπα "Έχει γίνει κάποιο λάθος".
Και στη συνέχεια στράφηκα σε κάτι πιο ρεαλιστικό.
Έφτιαξα ένα κουπόνι που έλεγε "Θα είμαι ευγενική για μία μέρα".
Αλλά είχα γράψει "Θα είμαι γενική για μία μέρα".
Έλειπε το "ευ".
Και αυτό βρήκαν στα δώρα τους. "Γενική για μία μέρα". Μια χαρά.
Αλλά αυτό που πραγματικά εννοούσα
ήταν πως θα ήμουν φρόνιμη για μία μέρα τον χρόνο.
Δηλαδή, τις υπόλοιπες 364 θα ήμουν άτακτη.
Και στα δίσεκτα, 365 μέρες.
Αυτό δεν ήταν δώρο, ήταν καθαρός εκβιασμός.
Αλλά οι μαμάδες δεν νοιάζονται.
Τους δωρίζεις ό,τι κουπόνι θες.
Όλα τα βρίσκουν θαυμάσια.
Μάλλον είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Ώστε να είναι πάντα χαρούμενες.
Όλες λένε "Ευχαριστώ, πολύ ευγενικό, δεν ήταν ανάγκη".
Αυτοσυντήρηση.
Επειδή υπάρχει ένα φαινόμενο που σπάνια μιλάμε γι' αυτό.
Επειδή διστάζουμε.
Ένα πράγμα που ονομάζεται
"Το Δωρικό Χάσμα Μεταξύ των Φύλων".
Το μισθολογικό χάσμα το ξέρετε.
Οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από τους άντρες για την ίδια εργασία.
Αλλά οι γυναίκες λαμβάνουν λιγότερα δώρα.
Τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα δώρα τα λαμβάνουν οι άντρες και τα παιδιά.
Γιατί; Επειδή οι γυναίκες το οργανώνουν απ' τον Ιούλιο.
Γράφουν τις λίστες τους. Κρατούν σημειώσεις.
Γι' αυτό άντρες και παιδιά παίρνουν ωραία δώρα
όπως τηλεσκόπια και ιμάντες μπάντζι τζάμπινγκ.
Ή μαθήματα τροχίσματος μαχαιριών.
Οι γυναίκες παίρνουν ψίχουλα. Και όλο δώρα πρακτικά.
Εξάρτημα ηλεκτρικής σκούπας.
Αυτό παίρνει η μανούλα, εξάρτημα ηλεκτρικής σκούπας.
Δεν κάνω πλάκα. Αυτό δώρισαν σε μια φίλη μου.
Υπάρχουν πράγματα που απαγορεύεται να τυλίγονται σε συσκευασία δώρου.
Όπως το εξάρτημα ηλεκτρικής σκούπας.
Ναι, αλλά είναι εργονομική και πολύ πρακτική.
Και το χαρτί υγείας είναι πρακτικό,
αλλά δεν το δωρίζουμε τα Χριστούγεννα.
Εξάρτημα…
Στις γυναίκες κάνουν όλο πρακτικά δώρα, αν τους κάνουν δώρο.
Ρωτήστε όποια γυναίκα θέλετε, μια μητέρα
ή μια νοικοκυρά τι δώρο της πήραν τα Χριστούγεννα.
Θα σας πει κάτι σαν
"Μου ζωγράφισε ο μικρός ένα σουβέρ".
Και στο γραμματοκιβώτιο
ήρθε ένα τιρμπουσόν από την εξυπηρέτηση πελατών της τράπεζας.
Φοβερό δώρο.
Θαυμάσιο.
Είναι κατάφωρη αδικία.
Οι περισσότερες γυναίκες που ξέρω
αξίζουν ένα μεγάλο καρότσι γεμάτο δώρα.
Άλλωστε, αυτές σκηνοθετούν όλον τον εορτασμό των Χριστουγέννων.
Και, σε αντίθεση με τους κανονικούς παραγωγούς,
δεν παίρνουν όλα τα λεφτά.
Ναι.
Σκηνοθετούν τα Χριστούγεννα.
Αν υπήρχε Όσκαρ για τα Χριστούγεννα ή για τα χριστουγεννιάτικα πάρτι,
θα έπρεπε να ευχαριστούν όλες τις γυναίκες.
"Ευχαριστώ. Χωρίς εσένα, τίποτα απ' αυτά δεν θα γινόταν".
Οι γυναίκες κάνουν τα πάντα.
Όχι μόνο φροντίζουν να έχουν όλοι δώρα.
Χωρίς τις γυναίκες, η μισή οικογένεια δεν θα έπαιρνε χαμπάρι ότι γιορτάζουμε.
Επειδή λένε σε όλους πού, πώς και πότε θα τα γιορτάσουμε.
Μια φίλη μου έχει δική της επιχείρηση και τρία παιδιά.
Είχε γράψει στη λίστα της "Να οργανώσω Χριστούγεννα". Μία γραμμή.
Μία γραμμή στην ατζέντα της. "Θα το κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου".
Φροντίζουν τα πάντα.
Το πάρτι, τη διακόσμηση, το φαγητό.
Ταυτόχρονα, διατηρούν την ειρήνη στην οικογένεια.
Χωρίς εκείνες, οι συγγενείς θα τσακώνονταν,
θείοι με ξαδέλφια ή ό,τι να 'ναι.
Προλαμβάνουν διακριτικά τις συρράξεις μοιράζοντας σναπς.
Όλα αυτά ενώ είναι σεξοβόμβες.
Το μεγαλύτερο και μη αναγνωρισμένο επίτευγμά τους
είναι ότι όλη την ώρα προσποιούνται
ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Το αποκορύφωμα των Χριστουγέννων δεν θα έπρεπε να είναι τα δώρα,
αλλά η αποθέωση της κυρίας του σπιτιού.
Αλλά αυτό δεν γίνεται. Κι αν κάποια τολμήσει να πει
"Παιδιά, πιέζομαι πολύ, δεν μπορώ άλλο".
"Έλα, μωρέ μαμά.
Πάει, τρελάθηκε.
Ηρέμησε. Χαλάρωσε, για όνομα του Θεού. Χριστούγεννα είναι".
Τέλος πάντων. Ίσως φταίμε κι εμείς οι κοπέλες,
επειδή πριν τις γιορτές λέμε με μια δόση πανικού
πράγματα όπως
"Φέτος λέω να μην ανταλλάξουμε δώρα. Τι λες κι εσύ;"
Αντί για δώρα, τίποτα. Ακούγεται εύκολο στην αρχή,
αλλά το πρόβλημα εντοπίζεται στις διαφορετικές ερμηνείες του "τίποτα".
Τι σημαίνει το "τίποτα" σε μια πρόταση;
Είναι γεγονός ότι για τους άντρες το "τίποτα" σημαίνει τίποτα.
Τίποτα, δηλαδή καθόλου. Εντελώς τίποτα.
Για τις γυναίκες είναι "Τίποτα;
Εκτός από κάτι,
όχι πολύ μεγάλο,
κάτι μικρό που θα εκφράζει την αιώνια αγάπη σου για μένα
και που θα δακρύζω καθώς το ξετυλίγω.
Αυτό το τίποτα εννοώ".
Είναι άλλη ερμηνεία.
Τέλος πάντων. Ίσως είναι λογικό που υπάρχει αυτή η διάσταση.
Η περιφρόνηση προς τις γυναίκες είναι παράδοση στην εκκλησία
και τα Χριστούγεννα είναι παραδοσιακή γιορτή.
Είναι συνέπεια αυτού.
Ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι καθολικοί εφηύραν την τέλεια οικογένεια,
χωρίς καμία γυναίκα.
Έτσι; Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
Τρία αγόρια. Δεν ακούγεται και πολύ καθολικό αρχικά.
Μια συγκατοίκηση είναι. Τίποτα σεξουαλικό.
Αλλά δεν έχουν γυναίκες να τους ζαλίζουν.
Βέβαια, στην ιστορία του καθολικισμού υπάρχουν μερικές γυναίκες,
αλλά δυστυχώς είναι όλες απαίσιες προσωπικότητες.
Όλα ξεκίνησαν με την Εύα. Αυτή μας έμπλεξε άσχημα.
Έφαγε το μήλο. Μας πέταξε από τον Παράδεισο.
Θα μπορούσες να πεις "Η Εύα ήταν πονηρή. Ήταν περίεργη.
Κοιτούσε και πέρα από τη μύτη της. Δεν ήταν υποταγμένη,
ενδιαφερόταν να μάθει".
Κι απ' όσο γνωρίζω, δάγκωσε κι ο Αδάμ το μήλο.
Αλλά αυτός δεν πειράζει.
Εντάξει, τιμωρήθηκαν κι οι δύο κι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο,
αλλά όχι, η Εύα χρεώθηκε το προπατορικό αμάρτημα.
Όχι μόνο η Εύα, αλλά και όλες οι γυναίκες μετά από αυτήν.
Κουβαλάμε όλες την αμαρτία της.
Αυτό σημαίνει ότι γεννάμε με φρικτούς πόνους
και αιμορραγούμε από τα γεννητικά όργανα μία φορά τον μήνα.
Εντάξει, φίλε, το καταλάβαμε.
Λίγο υπερβολική η αντίδραση.
Ίσως το θέμα αυτής της διάστασης στο δώρο είναι θεία τιμωρία.
Δεν ξέρω, πάντα πίστευα ότι η θεία μου έλεγε μαλακίες.
Η θεία μου έλεγε
"Εγώ ποτέ δεν έπαιρνα ωραία δώρα σαν τον αδερφό μου". Τον θείο μου, δηλαδή.
"Ούτε χρειαζόταν να βοηθάει πολύ στο σπίτι".
Κι ο πατέρας μου έλεγε. "Μαλακίες".
Όλοι λέγαμε "Ναι, μαλακίες".
Μια μέρα, κοιτούσαμε κάτι παλιά σλάιντς με τη γιαγιά.
Από τη δεκαετία του '60, Χριστούγεννα τίγκα στη γιρλάντα.
Και να ο θείος μου σε πρώτο πλάνο,
με το καινούργιο του ποδήλατο, να χαμογελά πλατιά.
Στο βάθος, η θεία μου να κλαίει με μια σοκολάτα στο χέρι.
Και δεν θα ήταν καν από τις καλές, με το πετρέλαιο.
Μια χαρά ήταν η θεία μου.
Τουλάχιστον δεν πήρε τίποτα ντροπιαστικά δώρα.
Η ξαδέρφη μου πήρε ως δώρο κάποτε μια συσκευή αποτρίχωσης.
Από τη γιαγιά μου. Μπροστά σε όλους.
Για να είμαι δίκαιη, η γιαγιά δεν ήξερε τι είναι.
Το είχε τυλίξει η θεία μου για την ξαδέρφη μου.
Ευτυχώς που η θεία μου εξήγησε σε όλους τι ήταν.
"Ναι, μόλις έκλεισε τα 13,
αλλά έχει ήδη στα πόδια κάτι τριχάρες να".
Κι η γιαγιά μου έλεγε "Πώς ξυρίζεις μ' αυτό τα πόδια;
Τι καινούργιο μαραφέτι είν' ετούτο;"
Αναρωτιέμαι πραγματικά ποια στιγμή γίνεσαι γιαγιά.
Πότε γίνεσαι γιαγιά ή παππούς;
Δεν λέω να αποκτήσεις εγγόνια. Εξωτερικά εννοώ.
Αυτήν τη στιγμή, είμαι κανονική. Φοράω πολύχρωμα ρούχα.
Αλλά κάποια στιγμή, θα είμαι γιαγιά και θα φοράω
μπεζ.
Όχι το μπεζ της Κιμ Καρντάσιαν, αλλά το ξεπλυμένο μπεζ.
Πότε γίνεται αυτό;
Προς το παρόν, έχω ακόμα το δικό μου στιλ, ελπίζω.
Αλλά κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει και τότε θα ντύνομαι σαν γιαγιά.
Πότε συμβαίνει αυτό; Πώς συμβαίνει αυτό;
Το καλό, επίσης, είναι πως όλες οι γιαγιάδες, σε κάθε γενιά, είναι ίδιες.
Όταν ήμουν μικρή, οι γιαγιάδες ήταν ίδιες με τις σημερινές.
Φούστα με πιέτα, γυαλιστερό πουλόβερ κι ορθοπεδικά παπούτσια.
Ακριβώς.
Είναι κάτι που συμβαίνει σταδιακά;
Ξεκινάς από τα μπεζ παπούτσια και λες
"Για μένα είναι αυτά".
Και μετά εξαπλώνεται προς τα πάνω; Με μπεζ παντελόνια, ίσως;
Ή είναι κάτι πιο επίσημο; Λαμβάνεις κάποιο γράμμα;
Το ανοίγεις και λέει
"Μάνφρεντ, ήρθε η ώρα. Πλέον θα φοράμε μπεζ".
Και πρέπει να πάρεις όλα τα πολύχρωμα αθλητικά
και να τα παραδώσεις.
Και σου δίνουν να φοράς το γιλέκο του συνταξιούχου.
Με 20 τσέπες.
Και τι τις κάνεις τόσες άδειες τσέπες;
Πού βρίσκεις πράγματα να βάλεις μέσα;
Ίσως σου δίνουν κουπόνι να πας να ψωνίσεις από είδη ηλικιωμένων.
Παίρνεις και το κιτ έναρξης του συνταξιούχου.
"Περιεχόμενο τσέπης συνταξιούχου.
Δειγματάκια. Καραμέλες για τον βήχα.
Ληγμένες, εννοείται. Οι μισές χωρίς περιτύλιγμα.
Υφασμάτινο μαντιλάκι και απόδειξη αγοράς από το 2007".
Μα έχεις ακόμα 20 άδειες τσέπες. Τι βάζεις εκεί;
Βάζεις κάποιο τυλιγμένο τρόφιμο σε κάθε μία.
Κάποιο τρόφιμο που θα έβαζες σε τάπερ.
Κι αυγά!
Η φύση τα έχει τυλίξει ήδη με τον καλύτερο τρόπο.
Τα βάζεις σε τάπερ και τα βγάζεις μόνο μέσα σε τρένο.
Εκεί τρως τα αυγά.
Είδα πρόσφατα μια παρέα ηλικιωμένων γυναικών στο τρένο
να ξεφλουδίζουν όλες μαζί τα αυγά τους.
Σκέφτηκα "Για δες!" Δεν βλέπω πια ηλικιωμένες γυναίκες.
Είχα την εντύπωση ότι αυτές
τις βλέπεις μόνο στο τρένο ή σε οικογενειακές συγκεντρώσεις.
Αλλά όταν ανοίγεις τηλεόραση;
Κάθε παρουσιάστρια άνω των 40 έχει αντικατασταθεί.
Υπάρχουν πολλές νέες γυναίκες σε ταινίες. Αλλά μεγαλύτερες;
Μη μιλήσω για το Instagram.
Είναι λες και τις έχουμε ρουφήξει από την κοινωνία.
Απλώς χάθηκαν μυστηριωδώς.
Ως παιδί, φανταζόμουν ότι έτσι είναι ο θάνατος.
Ότι απλώς κάπως σβήνεις.
Το φανταζόμουν λίγο διαφορετικά.
Η γιαγιά μου σημείωνε πάντα πόσο ψήλωσα στο κούφωμα της πόρτας.
Κι έλεγε πάντα "Τώρα είσαι μέχρι εδώ".
Μετά εξηγούσε "Ήμουν κι εγώ πιο ψηλή".
Ως παιδί, αναρωτιόμουν. "Ορίστε; Πώς γίνεται αυτό;
Ψηλώνεις, δεν κονταίνεις".
Κι έλεγε "Γίνεται. Στα γεράματα συρρικνώνεσαι. Κονταίνεις".
Κι εγώ ήμουν σε φάση "Αλήθεια;"
Έτσι άρχισαν να γυρίζουν τα γρανάζια στο κεφάλι μου.
Σκεφτόμουν "Έτσι είναι τα γεράματα, άρα".
Αρχίζεις και συρρικνώνεσαι λίγο λίγο.
Η γιαγιά θα συνεχίσει να συρρικνώνεται.
Και κάποια στιγμή, θα ζει στο κουκλόσπιτο.
Μετά στο σπιτάκι LEGO.
Μετά, όταν δεν θα τη βρίσκουμε πουθενά,
θα σκουπίζουμε και… "Αμάν, κάτι ρούφηξε".
Όχι.
Γιαγιά.
Νόμιζα ότι έτσι πεθαίνεις.
Όταν σε ρουφήξουν.
Όταν πέθανε η γιαγιά μου,
σκεφτόμουν στην εκκλησία ότι της είναι μεγάλο το φέρετρο.
Μήπως έχουν βάλει κι άλλες μέσα;
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα σε εκκλησία. Όταν πέθανε η γιαγιά μου.
Δεν είναι και για κάθε μέρα η εκκλησία.
Αλλά τα Χριστούγεννα είναι…
Η εκκλησία γεμίζει πάντα στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία.
Τις άλλες μέρες δεν πάει κανείς. Και προ κορονοϊού.
Αλλά τα Χριστούγεννα είναι φίσκα.
Νομίζεις ότι κλείνουν θέση από τον Νοέμβριο.
"Όχι, δεν κάθεται κανείς εδώ. Είναι κρατημένες".
Γεμάτη όσο δεν πάει.
Αν έκανα παράσταση
και δεν πατούσε ψυχή όλο τον χρόνο,
αλλά μία μέρα μόνο γινόταν χαμός,
θα έλεγα "Παιδιά, θα δώσουμε την παράσταση της ζωής μας.
Και μετά θα έρχονται κάθε μέρα.
Θα τους διασκεδάσουμε. Δεν θα ξέρουν τι τους χτύπησε".
Αλλά στην καθολική εκκλησία λένε "Ναι. Ή και όχι.
Καλύτερα να βάλουμε τα παιδάκια να παίξουν, είναι και πολύ μεγάλο έργο.
Και το ξέρουν όλοι ήδη.
Θα μιλούν όλοι ψιθυριστά.
Σε έναν χώρο υπερβολικά ψηλοτάβανο.
Και θα παίξουμε πλάτη στο κοινό.
Μετά θα βάλουμε ευγενικές γυναίκες με αγορίστικο κούρεμα να διαβάσουν".
Θα διαβάσουν ένα όμορφο κείμενο δυνατά. Από τη Βίβλο. Κι εσύ σκέφτεσαι
"Και το καλύτερο βιβλίο του κόσμου, αν το διαβάσεις έτσι, θα είναι αίσχος".
"Τις ημέρες εκείνες
ο Καίσαρας Αύγουστος έβγαλε διάταγμα
να απογραφτεί όλη η οικουμένη.
Η απογραφή αυτή ήταν η πρώτη που έγινε
όταν έπαρχος της Συρίας ήταν ο Κυρήνιος".
Όχι.
Κι αυτός ο παπάς ξέρεις από την αρχή
ότι μισεί τα παιδιά.
Τα μισεί. Αλλά προσποιείται.
Θα ήθελε πολύ να διώξει τον Φιν-Φρίντριχ από την πρώτη σειρά.
Επειδή τον διακόπτει
και χτυπά τον διπλανό του με το ψαλτήριο.
Αλλά δεν μπορεί, γιατί πρέπει να πει
"Τα Χριστούγεννα γιορτάζουν το θαύμα της γέννησης και της αγάπης!
Ας έρθουν κοντά μου τα παιδιά!"
Θα ήθελε, όμως, να αρπάξει τον Φιν-Φρίντριχ
και να πει "Βγάλε τον σκασμό, μη σε κοπανήσω με το μανουάλι.
Αν δεν κάτσεις φρόνιμα,
θα έρθει ο Κνεχτ Ρούπρεχτ να σου μπήξει μακριές βελόνες στα μάτια".
Βεβαίως…
Στην καθολική εκκλησία πρέπει να είσαι ευγνώμων που ο παπάς μισεί τα παιδιά.
Το μη χείρον βέλτιστον.
Φυσικά…
Έκπληξη!
Ο κόσμος δεν πηγαίνει στην εκκλησία, επειδή αυτή η χριστουγεννιάτικη ιστορία
δεν έχει πια και πολλή σχέση με τις ζωές μας.
Αν είσαι νέος, κάθεσαι και σκέφτεσαι
"Τι διάολο συμβαίνει;"
Αν συνέβαινε σήμερα αυτό,
τα πάντα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Ας ξεκινήσουμε από τη σύλληψη.
Η Μαρία κι ο Θεός μάλλον θα είχαν γνωριστεί στο Tinder.
Υποθέτω.
Τα πάντα θα ήταν αλλιώς.
Σιγά μην κοιμόντουσαν σε αχυρώνα. Ούτε με σφαίρες!
Θα είχαν βρει κανένα ωραίο λοφτ στο Airbnb,
στο ανακαινισμένο κέντρο της Βηθλεέμ. Προφανώς.
Βέβαια.
Θα είχαν δει κανέναν στάβλο στο ίντερνετ.
"Μόνο ένα αστέρι; Όχι. Με τίποτα".
Σιγά μην έρχονταν οι μάγοι
τόσο δρόμο για να δώσουν τα δώρα αυτοπροσώπως.
Θα είχαν στείλει κάτι από το Amazon.
Σε συσκευασία δώρου.
Από αυτές που πληρώνεις 79,80 ευρώ επιπλέον
για να σου τα βάλουν σε μια άθλια πάνινη τσάντα.
Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να πεις "Έχω λεφτά και σε έχω γραμμένο".
Έτσι θα γινόταν. Καλύτερα να δώσεις μια βλακεία για δώρο.
Με τους φίλους μου παίζουμε τον Αστείο Κρυφό Αϊ-Βασίλη.
Η Αστείος Κρυφός Αϊ-Βασίλης είναι σαν τον κανονικό Κρυφό Αϊ-Βασίλη,
μόνο που παραδέχεσαι πόσο γελοία είναι τα δώρα.
Το κάνουμε κάθε χρόνο πριν τα Χριστούγεννα.
Την προπαραμονή των Χριστουγέννων.
Οπότε δεν θυμάμαι πολύ καλά τις τελευταίες παραμονές Χριστουγέννων.
Έχω πάντα φρικτό χανγκόβερ.
Δεν θυμάμαι.
Αλλά το κάνουμε πάντα στις 23,
γιατί μόνο τότε είμαστε όλοι στην Κολωνία.
Άλλος ζει στην Κίνα, άλλος στο Αμβούργο ή όπου να 'ναι.
Κι έτσι, μόνο τότε γίνεται.
Κάποια στιγμή το τερματίσαμε.
Ξεκινήσαμε πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια.
Ήμασταν έξι και κάναμε Κρυφό Αϊ-Βασίλη στο σπίτι.
Περνώντας τα χρόνια,
μαζεύονταν όλο και περισσότεροι. Γινόταν όλο και μεγαλύτερο πάρτι.
Κάποια στιγμή δεν ήθελε κανείς να το οργανώσει σπίτι του.
"Δεν μπορώ να ξαναλλάζω πάτωμα. Πέρυσι έγινε χαμός".
Οπότε, αρχίσαμε να νοικιάζουμε ένα μέρος για τις 23.
Παίρναμε δέντρο. Μετά από λίγο είχαμε πορτιέρη, πρόγραμμα
και με τα πολλά έγινε σταθερή εκδήλωση με προσκλήσεις.
Είχαμε ομάδες για να στολίζουμε και να ξεστολίζουμε το δέντρο.
Υπήρχε τιμωρία αν δεν έφερνες δώρο.
Και μεθούσαμε πολύ.
Πάρα πολύ. Κάθε φορά ήξερα ότι τα Χριστούγεννα θα είναι κόλαση.
Έπρεπε να το μοιράζω σωστά.
Έπρεπε να προσέχω τον ρυθμό στην κατανάλωση αλκοόλ.
Αλλά δεν τα κατάφερνα.
Κάποιοι πίνουν νερό ενδιάμεσα.
Πίνουν νερό. Ψυχασθενείς είναι; Πώς το κάνουν;
Πού τη βρίσκουν τόση εγκράτεια;
Μετά από κάθε ποτό. "Νερό.
Πάντα έτσι κάνω. Μπίρα και μετά νερό".
Το προσπαθώ πάντα.
Σκέφτομαι πάντα "Εντάξει, τώρα θα πιω νερό.
Οπωσδήποτε θα πιω νερό".
Μετά πάω να πάρω νερό. "Θα πιω νερό".
Και μετά "Μπίρα! Γαμώτο!"
Μετά…
Μια χρονιά, ακούγαμε Rage Against The Machine
και έγινε μια ωραία αρένα.
Άρχισαν όλοι να κοπανιούνται,
έσπασαν πράγματα και καταλήξαμε τραυματισμένοι.
Κάποια Χριστούγεννα ήμουν εγώ με μαυρισμένο μάτι
κι ο αδερφός μου με ένα τεράστιο καρούμπαλο.
Καθόμασταν απέναντι από τη γιαγιά που μας κοιτάει και λέει
"Πλακωθήκατε; Χριστουγεννιάτικα;"
"Ναι, πέσαμε κι οι δύο χθες".
Όλοι, κι εγώ κι οι φίλοι μου, έχουμε χανγκόβερ την παραμονή των Χριστουγέννων.
Γι' αυτό φτιάξαμε τη δική μας εκδοχή του γνωστού χριστουγεννιάτικου τραγουδιού.
Όπως κάθε χρόνο
Έτσι και φέτος
Πεσμένη στο πάτωμα
Ξερατά κρέμονται στο σαγόνι μου
Με το ζόρι κουνιέμαι
Μετά βίας αντέχω τον πόνο
Σέρνομαι στα τέσσερα
Όλη μέρα μες στο σπίτι
Οι γονείς περιμένουν χαρούμενοι
Η χήνα έχει καλοψηθεί
Θα συνεχίσω να πίνω
Μέχρι του χρόνου
Μπορείτε να το πάρετε.
Αλλά…
Το ποτό τα Χριστούγεννα ή λίγες μέρες πριν είναι η κορυφή του παγόβουνου.
Όλα ξεκινούν πολύ νωρίτερα, φυσικά.
Μεθάς όλη την εορταστική περίοδο στις χριστουγεννιάτικες αγορές.
Κάθε ζώον θέλει να πάει μαζί σου εκεί.
"Να πάμε στις αγορές,
να πάμε οπωσδήποτε". Και βρίσκεσαι να κανονίζεις.
Γιατί όλοι θέλουν να πάνε μαζί σου.
Δέχεσαι κοινωνική πίεση.
"Να πάμε πριν τα Χριστούγεννα. Να πάμε στις χριστουγεννιάτικες αγορές!"
Στην Κολωνία, όταν κάποιος λέει "Έλα, πάμε στη χριστουγεννιάτικη αγορά",
πρέπει να ρωτήσεις "Σε ποια;"
Έχουμε χιλιάδες στην Κολωνία.
Περισσότερες κι από θέσεις στάθμευσης.
Πίνεις πολύ ζεστό κρασί εκεί.
Ποιος το εφηύρε αυτό;
Στέκεσαι στο κρύο
με το κυπελλάκι σου
και με την πρώτη γουλιά καις το στόμα σου.
Μουδιάζει η γλώσσα σου, που δεν είναι κακό.
Μόλις κρυώσει έναν βαθμό αυτό,
είναι παγωμένο.
Έχει την ίδια γεύση με το χανγκόβερ της επόμενης μέρας.
Σιγά σιγά έχεις αυτήν τη γεύση.
Και στέκομαι εκεί με αυτό το κρύο πράγμα.
Δυο δευτερόλεπτα μετά, λέει κάποιος από την παρέα
"Δεύτερος γύρος; Πάω να τα γεμίσω. Φέρτε τα κύπελλά σας".
Κι εσύ στέκεσαι εκεί "Γαμώτο, ούτε εφοριακός να ήταν".
"Ελάτε".
Γιατί θέλει πίσω την εγγύηση.
Μια φορά έχυσα το δικό μου στο χιόνι.
Ήταν λες και είχα ξεράσει αίμα. "Είσαι καλά;"
"Ναι".
Ή πρέπει να την πιεις μονορούφι τη μαλακία.
Ο Θεός δεν το έφτιαξε αυτό για να το πίνουμε μονορούφι.
Γι' αυτό το έκανε ζεματιστό.
Γιατί τότε προφανώς και θα μεθύσεις.
Όπου θα κάνεις και εντελώς αηδιαστικό μεθύσι.
Πάντα καταλαβαίνω ότι ήπια πολύ
όταν σκέφτομαι "Να πάω να φάω μανιτάρια με σκόρδο".
Όλο τον υπόλοιπο χρόνο, ούτε να τα φτύσω.
Αλλά στη χριστουγεννιάτικη αγορά "Μανιτάρια με σκόρδο".
Έτσι;
Όταν έχεις πιει αρκετό ζεστό κρασί… Εγώ βασικά αρχίζω σιγά σιγά
να σκέφτομαι ότι όλες οι μαλακίες στα κιόσκια είναι ωραίες.
Σου φαίνονται πολύ ωραίες.
"Ωραίο αυτό.
Φοβερό. Είναι όλο από τσόχα".
Τσόχα. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο, ούτε να τη φτύσω,
αλλά στη χριστουγεννιάτικη αγορά "Τσόχα!
Και παπούτσια από τσόχα! Τέλεια!"
Παντού έχει μπιχλιμπίδια.
Τα αγοράζεις κι απλώς υπάρχουν μες στο σπίτι.
Σκέφτεσαι "Τέλεια, τα χρειάζομαι όλα".
Όπως ήταν παλιά το τηλεμάρκετινγκ.
Δεν ξέρω πώς το κάνουν,
αλλά όταν το έβαζες, έλεγες
"Για κανέναν λόγο!
Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος
να αγοράσω φριτέζα για χνούδια.
Αλλά μόλις το δεις δέκα λεπτά, λες "Το χρειάζομαι.
Πρέπει να τηγανίζω τα χνούδια μου. Όλα".
Έτσι και στη χριστουγεννιάτικη αγορά. "Το χρειάζομαι".
Αλλά εγώ όντως τα χρειάζομαι.
Στολίδια από την αγορά.
Σ' αυτήν στηρίζομαι για την εορταστική ατμόσφαιρα.
Δεν μπορώ να το κάνω μόνη. Δεν παίζει.
Όσες φωτογραφίες κι αν δω στο Pinterest, δεν βγαίνει με τίποτα.
Κάποιοι άνθρωποι απλώς το κάνουν.
Κάποιοι άνθρωποι, τους δίνεις μια κόλλα,
λίγα ξερά φύλλα και λίγο ύφασμα
και κατασκευάζουν… Όχι! Επινοούν στολισμούς λουλουδιών.
Περιμένεις τον φωτογράφο του Beautiful Homes από στιγμή σε στιγμή
να κάνει οκτασέλιδο αφιέρωμα στη Vogue.
Χέστε με! Τι φάση;
Το τελευταίο πράγμα που επινόησα από ξερά φύλλα δεν ήταν καθόλου νόμιμο.
Όταν διακοσμώ, βγαίνουν όλα χάλια.
Αλήθεια.
Είναι σαν κάποιο ωραίο διακοσμητικό που έπεσε από το τραπέζι.
Και κάποιος το σκούπισε.
Εκεί που περνάνε και λένε
"Αρχηγέ, μάλλον πρέπει να το δεις αυτό.
Ένα κερί κι ένα φτερό. Τι συνέβη εδώ πέρα;"
Ή σαν το Ιστορίες Μυστηρίου. Το ξέρετε;
Στο πάτωμα βρίσκονται ένα κερί κι ένα φτερό. Τι συνέβη;
Έγινε διάρρηξη; Έγινε έκρηξη;
Όχι, έκανε χειροτεχνίες η Κάρο. Εντάξει, όλα καλά.
Σε κάποια φάση πήρα τη μαμά μου και της το είπα.
"Μαμά, δεν το 'χω καθόλου με τη διακόσμηση. Καθόλου".
Κι η μαμά μου λέει "Ναι, τέλεια".
"Ορίστε;"
"Είναι καλό που υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις".
"Ναι, τέλεια".
Είναι ωραίο χαρακτηριστικό.
Να μπορείς να πεις πότε δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Είναι καλό.
Δεν μπορείς να το κάνεις συχνά,
γιατί είναι σαν να ψαρεύεις κομπλιμέντα.
Όπως στο σχολείο, όλοι είχαν έναν φίλο που έλεγε
"Στάνταρ πήρα χάλια βαθμό. Τι; Πάλι άριστα;
Θεούλη μου".
Έτσι κι όταν μου δίνουν κουλουράκια τα Χριστούγεννα.
Πάντα μου δίνουν κουλουράκια.
Βλέπεις με τη μία ότι είναι ωραία.
Καταλαβαίνεις ότι αυτός που σου τα έδωσε
θέλει να το ακούσει.
Μου τα δίνουν λέγοντας
"Φέτος βγήκαν εντελώς χάλια.
Βγήκαν εντελώς χάλια". Αλήθεια;
"Και σε ποιον έδωσες αυτά που βγήκαν καλά;"
Αρχικά, πώς γίνεται να μη βγουν καλά τα κουλουράκια;
Έχουν λίπος και ζάχαρη. Είναι πάντα νόστιμα.
Όπως και να αναμείξεις λίπος και ζάχαρη,
θα βγει κάτι νόστιμο.
Γι' αυτό είναι υπερβολικό όταν δαγκώνεις ένα, να λες
"Είναι πεντανόστιμο".
Φυσικά και είναι.
Κουλουράκι είναι. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Μαγνητικό;
Τι νόμιζες;
Κουλουράκια!
Παίρνω πάντα όσα κουλουράκια μού δίνουν. Παίρνω πολλά.
Τα βάζω σε μεγάλες πιατέλες.
Και μετά με ρωτούν "Εσύ τα έφτιαξες;"
Κάποια στιγμή άρχισα να λέω "Ναι.
Με το πόνι μου.
Κάτσαμε και φτιάξαμε κουλουράκια.
Δεν είναι τίποτα. Κάθε χρόνο το κάνω. Μια κλασική Τετάρτη, παιδιά".
Το πρόβλημα είναι αν έχεις κανέναν αλλεργικό
και σε ρωτήσει "Έχουν ξηρούς καρπούς;"
"Ναι.
Ναι, μάλλον όχι.
Φάε ένα και ξαναρώτα με σε δέκα λεπτά,
αν ζεις". Όχι.
Το φαγητό είναι πολύ σημαντικό τα Χριστούγεννα.
Το φαγητό είναι στο επίκεντρο της γιορτής.
Για όλους πρέπει να είναι το καλύτερο φαγητό στον κόσμο.
Υπάρχουν δύο στρατόπεδα.
Το ένα είναι οι "Λουκάνικα και Πατατοσαλάτα".
Το άλλο είναι οι "Ψόφιο Πουλί".
Χήνα, πάπια ή γαλοπούλα.
Κουκουβάγια. Ό,τι άλλο είναι.
Ως παιδί ήμουν στάνταρ στην ομάδα της πατατοσαλάτας,
γιατί ετοιμαζόταν πολύ πιο γρήγορα.
Για τα παιδιά είναι κοροϊδία.
Ένα γεύμα που κρατά τόσες ώρες. Τι διάολο;
Τα Χριστούγεννα, που έχεις πάει ήδη στην εκκλησία.
Θες δώρα. Τα Χριστούγεννα κάθεσαι και τρως με τις ώρες.
Κανονικά, τρώτε μακαρόνια με σάλτσα ή σάλτσα με μακαρόνια.
Αλλά τα Χριστούγεννα κάθεσαι τρεις ώρες στο τραπέζι.
Στο σπίτι μας έμεναν περισσεύματα.
Αλλά δεν τα λέγαμε περισσεύματα. Τα λέγαμε ρακλέτ. Έμεναν ρακλέτ.
Ευφυέστατο κόλπο από τη μητέρα μου, δεν ετοίμαζε τίποτα,
μόνο άνοιγε πακέτα.
Το πρόβλημα όταν ήμασταν παιδιά ήταν ότι ο μπαμπάς δεν χόρταινε με τίποτα.
Γιατί έλεγε συνέχεια "Δεν είναι κανονικό φαΐ".
Όταν έλεγε
"Δεν είναι κανονικό φαΐ", εννοούσε ότι δεν είχε κρέας. Καθόλου.
Βέβαια, το ρακλέτ έχει μόνο σαλάμι, ζαμπόν και τέτοια.
Όχι κανονικό κρέας.
Όταν είσαι παιδί, χορταίνεις με μισό κομμάτι λιωμένο τυρί.
Κάθεσαι ξαναμμένος στο τραπέζι, τρέμοντας.
"Πότε θα ανοίξουμε τα δώρα;"
Αλλά πρέπει να περιμένεις να χορτάσει ο μπαμπάς.
Περίμενες να ανοίξεις 24 παραθυράκια στα advent.
Και μετά έπρεπε να περιμένεις τον μπαμπά να αδειάσει 24 τηγάνια.
Τα Χριστούγεννα παίζουμε μετά το φαγητό.
Έχει γίνει αγαπημένη παράδοση τα τελευταία χρόνια.
Πάντα παίζουμε ένα παιχνίδι.
Ακούγεται λίγο περίεργο,
Λέγεται "Υπερατού: Η Μαμά σου".
Είναι σαν τις κάρτες του Υπερατού, αλλά παίζεται με μανάδες.
Πρέπει να νικήσεις τον άλλο
σε σχέση με το βάρος, τα μαλλιά και τον αριθμό παιδιών χωρίς επίβλεψη.
Υπάρχουν πάντα φράσεις "Η μαμά σου…" και όλοι πρέπει να αποφασίσουν
ποιος έχει την πιο αστεία φράση, και αυτήν να έχεις ως υπερατού.
Το ίδιο το παιχνίδι δεν είναι και τόσο ωραίο.
Αλλά με τον αδερφό μου ξεκαρδιζόμαστε
με το πώς διαβάζουν οι γονείς μας αυτές τις φράσεις.
Όποτε διαβάζει ο πατέρας μου τις φράσεις του,
κοιτάζει αμέσως τον αδερφό μου, να δει αν ήταν αστείο.
Γιατί μερικές φορές δεν καταλαβαίνει το αστείο.
Κάθεται και λέει
"Τη μαμά σου τη χτυπούν πιο συχνά κι από πόρτα γραφείου ευρέσεως εργασίας.
Ήταν καλό;"
"Καλό".
Ούτε η μητέρα μου τα πιάνει.
Τα διαβάζει λίγο σαν ενθουσιασμένη παπαδιά.
Διαβάζει
"Η μαμά σου χέζει στο χαλί,
καρφώνει πάνω πρέτσελ στικ και λέει ότι πήρε σκαντζόχοιρο".
Παραπάει.
Δεν πηγαίνεις στους γονείς σου τόσο συχνά όσο παλιότερα.
Πριν δυο χρόνια, όμως,
έμεινα λίγο διάστημα μαζί τους λόγω μιας "κατάστασης". Και…
Ήμουν έντρομη με την προοπτική,
γιατί πίστευα ότι θα τσακωνόμασταν συνέχεια.
Αλλά ήταν ένα υπέροχο διάστημα. Ήταν τέλεια.
Είχα χρόνο για ζωγραφική, τρώγαμε πρωινό μαζί.
Κάθεσαι εκεί όπου καθόσουν όταν ήσουν μικρή.
Είχαμε πέντε διαφορετικά είδη λουκάνικων.
Μερικές φορές άνοιγα το ψυγείο για να μετρήσω λουκάνικα.
Κανένα ληγμένο, κανένα ζαρωμένο. Τίποτα.
Αυτό ήταν από μόνο του εντυπωσιακό.
Τα ρούχα μου ήταν πλυμένα, σιδερωμένα και μανταρισμένα.
Όλα τα μπλουζάκια μου έχουν τρύπες. Συμβαίνει το εξής.
Δεν μπορώ να περιμένω να μου δώσουν ένα ψαλίδι
για να κόψω την ετικέτα.
Χάνω την ψυχραιμία μου
και το ξεσκίζω.
Η μητέρα μου τα έραψε όλα.
Αλλά κάποιες στιγμές συνειδητοποιούσα
"Ναι.
Τους αφήσαμε μόνους πολύ καιρό".
Ας πούμε, ήθελα να κάνω ένα αφρόλουτρο.
Το μπάνιο είναι στον πρώτο όροφο κι είχα μόλις ανοίξει το νερό.
Το άκουσε η μητέρα μου από κάτω κι ανέβηκε φωνάζοντας
"Θες να κάνεις αφρόλουτρο; Συγγνώμη, δεν γίνεται".
Λέω "Γιατί δεν γίνεται;"
Μπαίνει μέσα. "Ναι, δεν γίνεται.
Δεν μπορείς να κάνεις αφρόλουτρο. Το νερό είναι πολύ κρύο.
Έτσι το έφτιαξε ο πατέρας σου.
Μπορείς να κάνεις μόνο ντους. Όχι αφρόλουτρο".
Πρέπει να πω
ότι καταμπερδεύτηκα,
γιατί λίγα χρόνια νωρίτερα
οι γονείς μου είχαν βάλει γεωθερμική ενέργεια.
Πλήρωσαν ένα σωρό λεφτά για αυτό το σύστημα θέρμανσης.
Ο πατέρας μου τα είχε βάλει κάτω.
Όταν έφταναν τα 90,
θα είχαν κάνει απόσβεση.
Ξέρω μέχρι και πώς τοποθετήθηκε. Είχαν ένα τρυπάνι.
Νόμιζα ότι τρυπούσαν για να βρουν δεινόσαυρους. Τι διάολο;
Έκαναν μια τρύπα στον κήπο των γονιών μου.
Δεν είμαι ειδική στη Γεωλογία ούτε στη θέρμανση,
αλλά αυτό που κατάλαβα
είναι ότι φτάνουν στον πυρήνα της Γης.
Για μένα, θέρμανση με γεωθερμία θα πει ότι έχουν σταθερή θερμοκρασία λάβας.
Το νερό βράζει πάντα στο σπίτι τους.
Γιατί να μην το χρησιμοποιήσουμε;
Όχι, ο πατέρας μου ανακάλυψε ότι κερδίζεις μερικά σεντς
αν χαμηλώσεις λίγο τη θερμοκρασία.
Έμεινα άναυδη.
Λέω στη μητέρα μου "Μια στιγμή.
Εσένα σου άρεσαν τα αφρόλουτρα.
Δεν μπορείς να κάνεις; Αφού σου αρέσουν πολύ!"
Η μητέρα μου είναι η βασίλισσα του αφρόλουτρου.
Αλήθεια, όταν ήμουν μικρή, έκανε συνέχεια.
Και λέει
"Όταν θέλω να κάνω αφρόλουτρο, παίρνω τη μεγάλη κατσαρόλα.
Και ζεσταίνω νερό".
"Κι ανεβαίνεις όλη τη σκάλα με μια κατσαρόλα γεμάτη καυτό νερό;
Κάνεις μπάνιο όπως έκαναν στον πόλεμο;"
Τι αλλόκοτη κατάσταση είναι αυτή;
"Δεν γίνεται. Έτσι το έφτιαξε ο πατέρας σου".
Άκουσε κι ο μπαμπάς τη συζήτησή μας.
Και φώναξε
"Ναι, εντάξει, όλα καλά, θα το προσαρμόσω". Αλλά με νεύρα.
Είχε γίνει έξαλλος.
Με ποιον; Μ' εμάς; Με τον εαυτό του; Γιατί θύμωσε τόσο;
Είναι εντελώς τρελό.
Σκέφτεσαι "Οι γονείς μου είναι περίεργοι.
Τους αγαπώ, αλλά είναι περίεργοι".
Το βρίσκω πολύ αστείο τώρα. Αλλά στην εφηβεία νιώθεις φοβερά άβολα.
Όλη η οικογένειά σου σε κάνει να σκέφτεσαι "Έλεος. Είστε εντελώς παράξενοι".
Όσο μεγαλώνεις, σκέφτεσαι
"Έλεος. Είστε εντελώς παράξενοι.
Είστε τρελοί, αλλά είστε οι τρελοί μου. Κι είναι ωραίο αυτό".
Γι' αυτό κάθε οικογένεια έχει τα δικά της παράξενα έθιμα.
Εμείς, για παράδειγμα, κάνουμε το εξής.
Όταν στήνουμε τη φάτνη, τη φτιάχνουμε στις 6 Δεκεμβρίου
και μετά μένει εκεί. Σταθερή.
Αλλά για εμάς δεν έχει γεννηθεί ακόμα ο Ιησούς.
Αφού δεν έχει έρθει ακόμα η 24η. Πολύ λογικό.
Μέχρι να γεννηθεί, λοιπόν, ο Ιησούς είναι κρυμμένος πίσω από το λίκνο.
Όλα τα άλλα μωρά είναι σε μια μήτρα, μα εκείνος είναι στο βάθος του ντουλαπιού.
Κάποια στιγμή, έγινε αυτό που ήταν αναμενόμενο.
Ο Ιησούς χάθηκε.
Δεν ξέρω αν τον έφαγε η γάτα.
Ή αν τον ρουφήξαμε με καμιά σκούπα. Είναι με τη γιαγιά στον Παράδεισο.
Δεν έχω ιδέα πού πήγε.
Έπρεπε, φυσικά, να τον αντικαταστήσουμε.
Δεν γίνεται να έχεις άδειο λίκνο στη φάτνη.
Είναι ανατριχιαστικό.
Πρέπει να υπάρχει Ιησούς.
Αρχίσαμε να βάζουμε κουκλάκια.
Μια χρονιά βάλαμε έναν εργάτη Playmobil.
Πολύ ωραίος ήταν. Είχε μουστάκι και κρατούσε και φτυάρι.
Μια χρονιά έβαλα την Polly Pocket.
Προώθησα τη διαφορετικότητα.
Μια άλλη φορά, ένα ιπποποταμάκι από σοκολατένιο αυγό.
Και κάποια στιγμή αρχίσαμε τους υπερήρωες.
Ο Ιησούς έχει βάλει ψηλά τον πήχη.
Πρέπει να έχεις κάτι να προσφέρεις.
Αυτή ήταν δουλειά για τον Μπάτμαν.
Ο Μπάτμαν έκανε τρία χρόνια τον Ιησού.
Ελάτε τώρα. Γκόθαμ. Βηθλεέμ. Ποια η διαφορά;
Αυτή η ποικιλία είναι περισσότερο και στο πνεύμα του Ιησού.
Όλοι διαδίδουν το μήνυμα του Ιησού. Το μήνυμα της αγάπης.
Γιατί όχι κι ο Μπάτμαν; Για μένα, αυτό θα πει Χριστούγεννα.
Όχι εκείνες οι παλιές ιστορίες της Βίβλου,
αλλά αυτό που ζεις με τους φίλους και τους τρελούς σου στο σπίτι.
Όλοι έχουν τη δική τους ξεχωριστή στιγμή.
Είναι αλλιώς για τον καθένα.
Δεν πειράζει αν πιεις πολύ.
Ή αν χαρίσεις στα παιδιά σου φτηνές κούκλες από την Πολωνία.
Ή αν ένας σκαντζόχοιρος ζει στο χαλί σου.
Για μένα Χριστούγεννα είναι όταν μπει ο Μπάτμαν στο λίκνο.
Άγια νύχτα
Σε προσμένουν
Κι ο Μπάτμαν γελά Με τον Υιό του Θεού
Ο Ιησούς είναι κάπου Στο βάθος του ντουλαπιού
Και κανείς δεν θα τον βρει Ποτέ ξανά
Ο Μπάτμαν ο σωτήρας ήρθε
Άγια νύχτα
Σε προσμένουν
Με μπισκότα σπιτικά
Και μπιχλιμπίδια από τσόχα
Η ανάσα σου βρομάει μανιτάρια με σκόρδο
Κράτα το στόμα σου κλειστό
Χρόνια πολλά! Αυτό ήταν, παιδιά. Καλή επιστροφή.
Χάρηκα πολύ που σας είδα εδώ, καλές γιορτές!
Δωρίστε κάτι ωραίο στο εαυτό σας!
Πιείτε τίποτα της προκοπής!
Άγια νύχτα
Σε προσμένουν
Ελπίζω να περάσατε όλοι καλά
Τώρα βγείτε και διασκεδάστε
Θυμηθείτε ότι ο Ιησούς Βλέπει τα πάντα
Παιδιά, η παράσταση τελείωσε
Παίρνω το πόνι μου και φεύγω
Καλά Χριστούγεννα!
Σας ευχαριστώ!
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού