Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - PROGRAM KOMEDIOWY
Dziękuję bardzo!
Dziękuję.
Dziękuję!
Witajcie! Cieszymy się, że możecie być dzisiaj z nami.
Mamy środek sezonu bożonarodzeniowego.
Bardzo to doceniam.
Mogliście teraz być
na jakiejś bożonarodzeniowej imprezie,
leżąc już we własnych wymiocinach. Ale nie…
Przyszliście zobaczyć mnie w kościele.
Niech pokój będzie z wami.
Czy to nie…
Ten czas przed Bożym Narodzeniem jest wyjątkowy, prawda?
Wyjątkowe, niepowtarzalne połączenie
refleksyjności i stresu.
Stres refleksyjny, że tak to ujmę.
Robicie to sobie,
ponieważ zawsze myślicie:
„Muszę skończyć wszystko przed Wigilią. Wszystko musi być gotowe”.
„Nie, to musi być zrobione przed Wigilią. Trzeba to dokończyć”.
Mowa o liście zadań do zrobienia oraz prywatnych konfliktach.
Muszą być uporządkowane przed Wigilią.
Tak, jakby świat miał się skończyć po Wigilii.
Muszą być uporządkowane.
Mój wujek jest majstrem. Ludzie mu mówią:
„Chcemy, by łazienka była gotowa przed świętami”.
A on odpowiada: „Jasne, przed świętami. W przyszłym roku”.
To specjalny czas i specjalne oczekiwanie, prawda?
Aby uwydatnić to oczekiwanie,
mamy kalendarze adwentowe.
Więc możemy świrować po trochu każdego dnia, a nie jednego na raz.
Dzięki nim możemy dozować nerwy. Obecnie istnieje
szalona wręcz liczba kalendarzy adwentowych.
Czy ktoś z was je robi? Czy kiedykolwiek jakiś zrobiliście?
Są ludzie, którzy robią je w sierpniu. Nie powiedzą tego.
Tylko przed świętami oświadczą:
„Tak, zrobiłem kilka dla całej rodziny, oczywiście”.
Dla dzieci i dla ich rodziców, i dla psa.
Myślisz sobie: „Czy jesteście psychopatami?”.
Mogę zrozumieć, że… O, ktoś ma już rękę w górze. Właśnie.
Mogę zrozumieć, że jeśli robisz to dla swojego partnera, to jest to słodkie.
Takie rzeczy się robi. Przynajmniej w pierwszym roku związku.
Przy pierwszych siedmiu okienkach przychodzą do głowy
świetne pomysły.
Myślisz sobie: „Jestem naprawdę świetną dziewczyną”.
„Mam bardzo twórcze pomysły”.
Ale po siódmym okienku…
Potem robi się ciężko.
Potem myślisz: „No dobra”.
„Chrzanić to, niech będzie Hanuta”.
„A potem kolejna!”.
On ma alergię na orzechy laskowe. „Co tam, jeszcze jedna!”.
Miałam kiedyś chłopaka. Miałam wtedy 16 lat.
Zrobiłam mu wtedy
kalendarz adwentowy z torebek kanapkowych.
W niektórych torebkach były litery,
a kiedy się je wszystkie zebrało, układały się w napis: „Kocham cię”.
Tak. Byłam bardzo słodka.
Ale także bardzo, bardzo głupia.
Pojawiły się dwa problemy.
Pierwszy problem.
Po „Kocha…”
jest już jasne, dokąd to zmierza.
Co innego mogłoby to być?
Kocham wylegiwać się na kanapie?
Kocham dostarczać pizzę.
Kocham kolczyki w pępku.
A drugi problem był taki,
że 9 grudnia zorientowałam się, że…
To nie jest ten jedyny.
To był problem. Gdy się ma 16 lat, wszystko dzieje się szybko.
Przejście od: „O mój Boże, jestem taka zakochana!”
do „Fuj, kto to jest?”
jest płynne.
Więc po: „Kocham”
po prostu dodałam
„Boże Narodzenie”.
Jego prezent brzmiał:
„Kocham Boże Narodzenie”.
Tak.
Zawsze chciałam opowiedzieć tę historię.
I to był koniec.
Totalne 16-letnie zerwanie.
Nie można było wysłać SMS-a, ale nawet nie odbierałam jego telefonów.
„Rzuciłam go” - powiedziałoby się teraz.
Niedawno to usłyszałam. Teraz się „rzuca”.
Już się nie zrywa z kimś, tylko się go „rzuca”.
Brzmi tak fajnie, prawda?
„Rzuciłam”. Brzmi, jakby się gościa wrzuciło do kosza.
I potem, jak w Czerwonym Kapturku,
na wierzch można położyć serwetkę.
A potem podrzuć go jego matce.
Nie, nie tak to sobie wyobrażałam.
Niedawno przeczytałam,
że kalendarze adwentowe to zwykłe kalendarze. Narzędzie do liczenia.
A kiedyś
zamiast kalendarza były kreski narysowane kredą.
Dwadzieścia cztery kredowe linie
narysowane na ścianie. Dzieci mogły codziennie ścierać jedną z nich.
Tak wyglądał kiedyś kalendarz adwentowy.
Dzieci na pewno wyskakiwały spod pierzyny pełne radości
o 5 rano, zanim wyszły na dwór, by przekopać zmarznięte pole.
Wyobraźcie to sobie dzisiaj.
Te rozpieszczone, małe bachory…
„Mamo, jaki kalendarz adwentowy dostanę w tym roku?”.
„Apple? Playmobil?”.
„Nie, synu. W tym roku mamy dla ciebie coś wyjątkowego”.
„Każdego dnia będziesz mógł ścierać ze ściany jedną kreskę”.
„Miłej zabawy”.
„Mamo, czy mogę zatrzymać chociaż gąbkę?”.
„Nie”.
„A skoro już to robisz, to zajmij się też podłogą w kuchni”.
My mieliśmy nieco lepsze kalendarze adwentowe.
Gdy byliśmy dziećmi, były naprawdę super.
Nie było tych głupich kalendarzy z obrazkami.
Moja koleżanka miała właśnie taki z obrazkami. Biedaczka.
My mieliśmy kalendarze z czekoladkami.
Każdego dnia w środku czekała czekoladka.
Wryło mi się w pamięć, że to była najlepsza czekolada na świecie.
Najlepsza.
Dzisiaj już wiem. Nie.
To była najohydniejsza czekolada na świecie.
Gdyby się spróbowało jej dzisiaj, powiedziałoby się: „Fuj!”.
„Smakuje jak rura wydechowa”.
„Smakuje tak, jakby ktoś owinął ją folią aluminiową”.
Właśnie tak to smakowało. „Fuj, dlaczego?”.
Myślę, że smakowało nam to tak, gdy byliśmy dziećmi, dlatego,
że nie wolno było nam jeść czekolady.
Nasze kubki smakowe nie mogły się rozwinąć.
Oczywiście, że smakowała jak gówno. W środku była ropa naftowa, tak?
W środku tych małych plastikowych foremek.
Ropa, od której można było dostać haju.
Jedzenie ropy to prawie to samo co wąchanie kleju.
Można powiedzieć, że dzieci były napędzane paliwami kopalnymi.
Dzisiaj wszystko może być kalendarzem adwentowym.
Są kalendarze adwentowe ze skarpetkami.
Z LEGO, Playmobil, biżuterią.
Z kosmetykami. Te są całkiem niezłe.
Z perfumami, szczeniaczkami, dinozaurami i…
erotycznymi zabawkami.
Wiecie, te z… Och, tak.
Znacie je? W porządku.
Znajdujesz erotyczną zabawkę każdego dnia
w tym okienku. Zawsze zastanawiałam się:
„To takie fajne?”.
Budzisz się rano, otwierasz oczy,
śliniąc się na poduszkę z tym obrzydliwym porannym oddechem,
i pierwsza rzecz, o której myślisz, to: „Otworzę to okienko
i zobaczę, czym mam sobie dzisiaj dogodzić”.
Na Mikołajki to był koreczek analny.
Tak, na Mikołajki jest zawsze coś dużego w środku.
Boimy się kalendarzy z erotycznymi zabawkami,
bo przed grudniem nie mieliśmy pojęcia o istnieniu tych rzeczy.
„O Boże. Co to jest?”.
Najlepsze jest to, że każdy, kto kupuje ten kalendarz,
ma zamiar wieczorem wsadzić sobie gdzieś te rzeczy.
Świetne doświadczenie.
Dobra, nie wszyscy. Ci, którzy już znają kalendarz, czekają na lubrykant.
On pojawi się dopiero w okienku ósmym.
A kiedy masz tak wiele kalendarzy adwentowych w rodzinie,
trzeba uważać, żeby się nie pomieszały.
Inaczej skończy się to tak: „Hej, kochanie, to dildo spod ósemki…
„To trochę boli”.
„Kochanie, to jest T-Rex z kalendarza adwentowego naszego dziecka”.
„Oj, dobrze, dobrze. Więc mu go oddam”.
Te kalendarze z erotycznymi zabawkami są według mnie totalnie nudne.
Nie wiem czemu.
Być może jest to coś dla pruderyjnych ludzi.
Dla osób zasadniczo pruderyjnych, ale i odpowiedzialnych.
Ludzi, którzy mówią:
„Generalnie nie lubię wsadzać sobie dużych obiektów”.
„Ale, no cóż, to było w kalendarzu”.
„Kupiliśmy go, zapłaciliśmy za niego…
dzisiaj są Mikołajki i musimy to uczcić”.
„Musimy to zrobić”.
To nie moja bajka. Ale mam znajomą, która czeka na taki kalendarz z utęsknieniem.
Chce go dostać od chłopaka.
Sama sobie go nie kupi, to musi być prezent.
Uważa, że jest ekstra. Kiedyś w święta jej facet wrócił do domu i powiedział:
„Kochanie, mam dla ciebie szczególny kalendarz”.
A ona na to: „Cholera, tak”.
Powiedział: „Tego właśnie potrzebujemy,
by urozmaicić naszą relację i dodać
trochę wigoru do naszego życia”.
To dla mnie byłby powód, żeby z kimś zerwać,
jeśli użyłby słowa „wigor”.
„Chciałbym więcej wigoru w naszym…”. Dzięki. Tyle mi wystarczy.
I wtedy ona pomyślała: „Boże, co on mi przyniósł?”.
„Co to jest? Wyciągaj”.
„Czy to będzie coś z węzłami? Pejcz? Kulki?”.
Wreszcie wyciągnął prezent. Kalendarz adwentowy
z herbatą.
Tak. Podniecające.
Bardzo podniecające.
„To naprawdę niegrzeczne mieszanki”.
„Szalona melisa, mięta pieprzowa”.
„Ach, pięć minut parzenia? Tak, pozwól mi parzyć przez pięć minut”.
„Uspokajająca herbata”.
„O mój Boże, tak. Zrób mi Earl Grey. Zrób mi Earl”.
„Earl Grey”? Musiał być najnudniejszym facetem w historii.
Jedna twarz Greya.
Moja znajoma pomyślała: „Świetnie”.
„Wszyscy będą się pieprzyć w Boże Narodzenie,
a ja skończę z torebką rumianku w swoim kubku”.
„Wygląda na to, że T-Rex musi wrócić”.
Z relacjami zawsze jest ciężko na Boże Narodzenie.
Może pojawić się mnóstwo problemów.
Boże Narodzenie to oczywiście święto miłości.
Mówią tak zwłaszcza ateiści, bo wtedy też mogą świętować.
Mam do tego szczególny stosunek.
Przeżyłam święta,
podczas których zostałam rzucona w Wigilię.
Tak.
To było trudne.
Przez 20 minut udawałam, że nic się nie stało.
A potem załamałam się i szlochałam pod choinką. Katastrofa.
Może niektórzy z was wiedzą, o co chodzi.
To jeszcze gorszy scenariusz dla rodziny, która, w święta czy nie,
nie rozmawia o emocjach.
Moja rodzina była tym całkowicie przytłoczona.
Mój brat wstał i powiedział:
„Dobra, idę do kuchni zrobić wszystkim Moscow Mule”.
To była jedyna racjonalna rzecz, która się wtedy wydarzyła.
Mój ojciec stał przede mną. Wiedział, że musi coś zrobić.
Stał przede mną, patrzył na mnie,
rzucił się i uderzył naprawdę mocno w bok, po czym powiedział:
„Daj spokój! Zazwyczaj jesteś taką silną kobietą!”.
Równie dobrze mógł uderzyć pięciolatka i powiedzieć:
„Wytłumacz mi teraz teorię względności, jesteś taki bystry!”.
A gdy zaczęłam zastanawiać się, co się dzieje,
moja matka podniosła się i pomyślałam:
„Nareszcie! Ona wie, co robić. Rozumie moje emocje”.
Moja matka wstała, podeszła do fortepianu.
I poruszona albo podświadomym impulsem, albo chcąc poprawić mi humor,
zaczęła grać jedyną piosenkę, którą znała na pamięć.
Było to „My Heart Will Go On”.
„Poważnie, do cholery?”.
No dobra, porównywała moje życie miłosne do tonącego Titanica.
Tak, jakże to pasuje.
A ja leżałam pod choinką i myślałam: „Żartujecie sobie ze mnie?”.
Wypłakiwałam się w choinkę. Moje łzy zalały cały dom.
To było bardzo złe.
I po terapeutycznej poradzie
starałam się przepracować tę okropną sytuację poprzez piosenkę.
O, ty smutna
O, ty udręczona
Świąteczny czas pełen łez
Chłopak stracony
Znalazł kogoś innego
I płaczę, tak bardzo płaczę Cóż za nieszczęście
O, ty smutna
O, ty udręczona
Świąteczny czas pełen łez
Mama gra na fortepianie
Tata z uciechą mi przyłożył
Więc płaczę
Jak płaczę, cóż za nieszczęście
Bardzo dziękuję.
Od razu czuję się lepiej.
W tamtym momencie pomyślałam: „Mój Boże”.
I wróciłam myślami do chwili, w której byłam dzieckiem.
Dla dzieci Boże Narodzenie jest zawsze cudowne, prawda?
Zawsze są szczęśliwe, zawsze jest świetnie.
Ale nie oszukujmy się.
Dla dzieci najważniejszą rzeczą w Boże Narodzenie są prezenty.
Wiem, że to brzmi trochę nieetycznie, ale gdyby ktoś spytał się mnie za młodu:
„Co jest ważniejsze podczas Bożego Narodzenia?
To, że Bóg poświęcił swojego syna dla ciebie i wszystkich ludzi?
Czy nowy Game Boy?”.
Pewnie was zaskoczę,
gdy powiem:
„Game Boy”.
Przykro mi, ale co to za prezent, gdy ktoś poświęca swojego syna?
Nie, dzięki, stary! Zwariowałeś?
To, co mówicie dzieciom, jest dla nich zbyt abstrakcyjne.
„Dobry Bóg poświęcił dla was swojego syna”.
Stary! Dla mnie to jest szalenie niestosowne.
To wcale nie było konieczne. Nawet nie znam tego faceta.
To jest nieco makabryczne, że dobry Bóg pozwolił umrzeć swojemu synowi.
Został wygnany z nieba
na jakąś podupadłą planetę, gdzie są tylko powodzie, trzęsienia ziemi i brukselka.
A gdyby tego było mało, pozwolił, by został ukrzyżowany.
Jako dziecko myślisz sobie: „Uhm”.
„To właśnie dobry Bóg”.
„Dobra, w porządku, pomodlę się do niego”.
Prezenty są najważniejsze,
dlatego moje i mojego brata listy do Świętego Mikołaja
z roku na rok były coraz dłuższe.
Nie dlatego, że byliśmy materialistycznymi świniami, które nie mają dość.
Ale dlatego, że nigdy nie dostawaliśmy tego, o co prosiliśmy,
tylko coś, co było jakoś podobne.
Jak zabawka z pchlego targu, którą ktoś się już bawił.
Z dzisiejszej perspektywy - to super dobre dla planety.
Ale jako dziecko nie myślisz o zrównoważonym rozwoju.
Jako dziecko chcesz prawdziwą Barbie z pieprzonego różowego pudełka.
A nie polską podróbkę, której ktoś narysował markerem łoniaki.
Nie dałoby się tego usunąć nawet gorącym woskiem.
Dlatego zaczęliśmy pisać
bardzo dokładne opisy prezentów,
bo sądziliśmy, że ten Jezusek jest trochę głupiutki.
Musieliśmy opisywać życzenia precyzyjnie. Nie pisaliśmy więc po prostu Barbie,
ale „Oryginalna Barbie z Mattel”.
„Oryginalne opakowanie. Różowe pudełko. Musi być zaklejone”.
Pewnego razu wycięłam rzeczy z katalogu, który przyszedł pocztą,
i przykleiłam je do listy.
Gdybyśmy mieli internet,
dodałabym wszystko do koszyka i od razu zamówiła.
Gdyby mama spytała: „Co chcesz dostać?”,
„Już się robi, za chwilę zadzwonią. Wszystko załatwione”.
Tak, dobrze. Może prosiłam o kilka nierealistycznych rzeczy.
Teraz to wiem.
Na przykład konsekwentnie prosiłam o kucyka do 17 roku życia.
I wciąż pamiętam, jakim absurdem wydawało mi się to,
że nigdy go nie dostałam.
Po prostu nie mogłam tego zrozumieć.
Dlaczego nie mogłam mieć kucyka?
Mamy ogród, więc kucyk może się tam pasać.
Mamy szopę ogrodową,
wstawimy kosiarkę do garażu i kucyk mógłby tam zamieszkać.
„Czemu nie?”.
Nigdy go nie dostałam.
Przed którąś Gwiazdką brat powiedział do mnie:
„Wiem, co dostaniesz”.
Zapytałam od razu: „Kucyka?”.
„Nic nie mów”.
„Jak duży jest?”.
A on odpowiedział:
„Jest taki duży”.
Zapytałam: „Jaki jest w dotyku?”.
A on na to: „Bardzo miękki”.
Myślałam: „O Boże, dostanę kucyka!”.
Usypiałam ze łzami w oczach.
Do samej Wigilii byłam pewna, że dostanę kucyka.
A w prezencie dostałam…
pościel.
Z nadrukiem w kształcie kucyka.
Mój brat był nędznym, wrednym, małym sadystą.
Może powinnam chcieć udusić go tą pościelą.
Może próbowałam to zrobić, ale nie wypada mi o tym mówić.
Naprawdę chciałam mieć kucyka. Naprawdę.
I dlatego posiadałam go w swojej wyobraźni.
Wyobrażałam je sobie, moje życie z kucykiem.
Może powiedziałam o tym kilku osobom.
Wspomniałam, że mam kucyka.
Jako dziecko nie przejmowałam się tak bardzo prawdą.
Kiedy powiesz innym dzieciom, że masz swojego własnego konia…
cóż, to sprawia, że stajesz się popularna.
Oczywiście się dziwiły: „Co?”. A ja myślałam, że to świetne.
Wymyśliłam sobie, że najlepiej
wkręcać tylko te dzieciaki, które nie przychodzą bawić się do mnie.
Więc zrozumiałam, że najlepiej powiedzieć o tym koleżankom z baletu.
Tam mogłam grubo zaszaleć.
Opowiadałam świetne historie.
Wymyśliłam kucykowi piękny kolor sierści, piękne imię.
Zabierałam go na turnieje.
Kucyk znał różne sztuczki.
Dziewczynki świrowały.
Chodziły za mną. Czciły ziemię, na której stałam.
Zwłaszcza te, które jeździły konno.
Wiedziały, co oznacza posiadanie własnego konia.
Byłam dla nich jak Bibi i Tina w jednym.
Pewnego popołudnia naprawdę odleciałam.
„Tak, to właśnie mój kucyk”, a dziewczyny: „O Boże!”.
Miałam za sobą małą świtę.
Wyszłyśmy z sali baletowej. Wszystkie dzieci były odbierane
i jedna dziewczynka podbiegła do swojej matki:
„Mamo, mamo, wiesz, że Caro ma kucyka?”.
Mama zapytała: „Naprawdę?”.
Czułam się taka pewna siebie: „Tak, to prawda. Mam kucyka”.
A ona na to: „Łał! Jest tutaj w Kolonii?”.
„Tak, oczywiście”.
„Gdzie w takim razie jest?”.
Rozejrzałam się po parkingu i ponad drzewami zobaczyłam dach hali.
„Tam. Tam jest mój kucyk”. A ona powiedziała:
„Naprawdę twój koń tam jest?”. A ja na to:
„Tak, tak, tak”.
A ona wtedy: „Cóż, to dziwne, bo tam jest kort tenisowy”.
A ja na to: „Kucyk gra też w tenisa!”.
…gra też w tenisa.
Uwaga, spoiler: nigdy nie dostałam kucyka.
Za młodu było mi dość ciężko.
Jednak obdarowywanie było łatwe.
Jeśli dajesz prezenty jako dziecko,
nie masz trudnego zadania, racja?
Jako dziecko wystarczy, że dasz byle co, a twoi rodzice świrują.
Poważnie. Możesz złożyć kartkę papieru dla matki.
„Och, jak pięknie złożone. Pięknie!”.
Nawet nie trzeba się starać.
Namalujesz gówniany obrazek z rodziną, na którym wszyscy wyglądają jak kosmici.
„Jak pięknie”.
Ja byłam zbyt leniwa, żeby nawet malować.
Więc zamiast tego wypisywałam vouchery.
Na początku źle obliczyłam stosunek czasu i wysiłku do efektu.
Mój pierwszy voucher brzmiał:
„Rok pomagania w pracach domowych”.
Tak. Moja matka bardzo się śmiała.
Po pierwszym dniu powiedziałam: „Popełniłam błąd”.
Potem wypracowałam coś realistycznego.
Następnie dałam voucher z napisem: „Dzień bycia miłym”.
Było na nim napisane: „Dzień bycia miły”.
Brakowało „m”.
To znalazła w pudełku: „Dzień bycia miły”.
Chociaż to znaczy coś odwrotnego:
„Cześć, mamo, będę miła przez jeden dzień w roku”.
To znaczy, że przez pozostałe 364 dni miła nie będę.
W roku przestępnym oznacza to 365 dni.
To nie był prezent, to był skuteczny szantaż.
Ale to bez znaczenia dla matek.
Można dać im każdy voucher.
Wszystko będą uważały za świetne.
Myślę, że jest to rodzaj samoobrony.
Że zawsze są szczęśliwe.
Każda matka powie: „Dziękuję, to miło z twojej strony. Nie trzeba było”.
Poważnie, to samoobrona,
ponieważ istnieje zjawisko, o którym zbyt mało się mówi.
Tak, z niechęci.
Mówią na to:
„Genderowa luka prezentowa”.
Luka płacowa.
Wiemy o niej wszyscy. Kobiety zarabiają mniej od mężczyzn za tę samą pracę.
Ale otrzymują także mniej prezentów.
Faceci i dzieci dostają najlepsze prezenty na Boże Narodzenie.
Dlaczego? Bo kobiety myślą o tym od lipca.
Zapisują listy. Robią notatki w telefonach.
Dlatego dzieci i faceci dostają tak fajne prezenty
jak teleskop albo lina bungee.
Albo kurs ostrzenia noży, czy coś w tym stylu.
A kobiety właściwie nic nie dostają. Jeśli dostają prezent, to jest praktyczny.
Jak nasadka do odkurzacza.
Oto, co dostaje mama, nasadkę do odkurzacza.
Nawet nie żartuję. Moja przyjaciółka dostała to w prezencie.
Są chyba rzeczy, których nie powinno owijać się papierem prezentowym.
Jedną z nich jest nasadka do odkurzacza.
Tak, ale jest bardzo ergonomiczna i super praktyczna.
Boże! Papier toaletowy też jest super praktyczny,
a nie wręczam go pod choinkę.
Nasadka…
Kobiety, jeśli już coś dostają, to są to praktyczne rzeczy.
Zapytajcie znaną wam kobietę, matkę,
czyli rodzinnego menedżera, co dostała w zeszłym roku pod choinkę.
Założę się, usłyszycie:
„Mój mały namalował mi podkładkę pod piwo, tak mi się wydaje”.
A na poczcie
czekał otwieracz do piwa od pracownika banku.
Rety, to naprawdę coś.
Po prostu coś wspaniałego.
To jest rażąca niesprawiedliwość.
Większość kobiet, które znam,
zasługuje na kosz pełen prezentów.
W końcu to one produkują to całe Boże Narodzenie, prawda?
W przeciwieństwie do producentów filmowych
nie zabierają wszystkich pieniędzy.
Tak.
Produkują Boże Narodzenie.
Gdyby istniał Oscar za przyjęcie bożonarodzeniowe,
to podziękowania powinny być złożone każdej kobiecie.
„Dzięki. Bez ciebie to by się nie udało, Margaret”.
One robią wszystko.
Nie tylko upewniają się, że wszyscy dostaną prezenty.
Bez kobiet połowa rodziny nie wiedziałaby, że nadeszły święta.
One mówią wszystkim gdzie, jak i kiedy będą obchodzone święta.
Mam znajomą, która prowadzi własny biznes i ma trójkę dzieci.
Na jej liście rzeczy do zrobienia ujrzałam jeden punkt: „Zorganizować święta”.
Jeden punkt na pieprzonej liście. „Zrobię to na boku, pieprzyć to”.
Kobiety myślą o wszystkim.
Przyjęciu, dekoracjach, jedzeniu.
W międzyczasie muszą troszczyć się o zachowanie pokoju w rodzinie.
Bez nich krewni wdaliby się w walkę,
jakiś wujek z kuzynem czy coś.
Niepozornie zapobiegają walkom na pięści poprzez rozdawanie sznapsów,
przy tym wszystkim wyglądając jak seksbomby.
Ich największym niedocenionym osiągnięciem
jest to, że cały czas muszą udawać,
że nie ma żadnego problemu.
Najważniejszym punktem świąt nie powinno być rozdawanie prezentów,
ale uhonorowanie kobiety domu.
Ale tak nie jest, a jeśli odważy się powiedzieć:
„Słuchajcie, to jest zbyt stresujące dla mnie, tego jest za dużo”.
„Mamo!”.
„Ona zwariowała”.
„Wyluzuj. Zrelaksuj się. Są przecież święta!”.
Nieważne. Być może to nasza wina, nasza, dziewczyny, ponieważ
przed świętami mówimy z paniką w głosie,
mówimy na przykład:
„Hej, nie dawajmy sobie prezentów w tym roku”.
Nie będziemy wymieniać się prezentami. Brzmi to niepozornie,
lecz problem leży w różnych definicjach „niczego”.
Co „nic” dokładnie oznacza w tym zdaniu?
Dla facetów „nic” oznacza nic.
Nic. Nic w ogóle.
A dla kobiet nic, czyli: „Nic?”.
„Może poza jakimś drobiazgiem”.
„Cóż, to nie musi być nic wielkiego,
drobiazg, który wyrazi twoją nieskończoną miłość do mnie”.
„I uronię łzę, gdy będę go rozpakowywać”.
„Ale to nic takiego”.
To inna definicja.
Nieważne. Może to logiczne, że istnieje ta płciowa luka prezentowa.
Pogarda dla kobiet ma długą tradycję w Kościele,
a w Bożym Narodzeniu tradycja jest najważniejsza.
To tylko tego konsekwencja.
Zaczęło się od tego, że katolicy wymyślili idealną rodzinę,
bez żadnych kobiet.
Prawda? Ojciec, Syn, Duch Święty.
Trzech chłopaków. Nie brzmi to szczególnie katolicko.
To tylko układ życiowy. Nie ma w tym podtekstu seksualnego.
Przynajmniej kobiety im nie przeszkadzają.
Oczywiście w historii katolicyzmu jest kilka kobiet,
ale wszystkie są, niestety, nędznymi postaciami.
Wszystko zaczęło się od Ewy. Wpakowała nas w straszne gówno.
Zjadła jabłko. Przez nią wyrzucili nas z raju.
Można też powiedzieć: „Ewa była sprytna, była dociekliwa”.
„Patrzyła dalej niż czubek własnego nosa, nie potakiwała,
była zainteresowana”.
I o ile mi wiadomo, Adam również ugryzł jabłko.
Ale to nie problem.
Tak więc oboje zostali ukarani i wyrzuceni z raju,
ale nie, Ewa została ukarana grzechem pierworodnym.
I nie tylko Ewa, ale wszystkie kobiety, które po niej nadeszły.
Więc my wszystkie nosimy jej grzech.
Co oznacza nieznośny ból podczas porodu
i krwawienie z naszych narządów rozrodczych każdego miesiąca.
Tak, rozumiemy to.
Trochę przesadzone.
Może luka prezentowa jest konsekwencją grzechu pierworodnego.
Nie wiem. Myślałam, że moja ciotka zawsze opowiada brednie.
Moja ciotka zawsze mówiła:
„Nigdy nie dostaję prezentów tak fajnych jak mój brat”. Czyli mój wujek.
„Do tego on nie musi pomagać w domu”.
A mój tata zawsze mówił: „Pieprzone bzdury”.
Wszyscy mówiliśmy: „Tak, to nonsens”.
Kiedyś oglądaliśmy jakieś stare zdjęcia z naszą babcią.
Były z lat 60-tych, Boże Narodzenie pełne blichtru.
Na pierwszym planie widać mojego wujka
z nowym rowerem wyścigowym, uśmiechnięty od ucha do ucha.
W tle moja ciotka szlochająca, z tabliczką czekolady w ręku.
Serio. To pewnie nie była nawet ta dobra z ropą.
Ciotka nie miała tak źle.
Przynajmniej nie dostała żadnych żenujących prezentów.
Moja kuzynka dostała kiedyś depilator na Gwiazdkę
od naszej babci na oczach wszystkich.
Babcia nawet nie wiedziała, co to jest.
Ciotka zapakowała go dla kuzynki.
Dzięki Bogu, ciotka wyjaśniła wszystkim, co to jest.
„Właśnie skończyła 13 lat,
ale ma już takie długie czarne włosy na nogach”.
A babcia na to: „Co to za rzecz, służy do golenia nóg?”.
„Co to za nowomodna fanaberia?”.
Naprawdę zastanawiam się, kiedy stajemy się babciami.
Kiedy stajesz się babcią albo dziadkiem?
Na zewnątrz, nie chodzi o wnuki.
W jednej chwili jestem normalna. Noszę kolorowe ubrania.
Ale w pewnym momencie zostanę babcią i będę nosić tylko…
beże.
Tak, ale nie beże Kim Kardashian, tylko zdrowe beże.
Kiedy to się dzieje?
W tej chwili nadal mam mój własny styl, mam nadzieję.
Ale w pewnym momencie to zostanie odebrane i wtedy będę się ubierać jak babcia.
Kiedy to się dzieje? Jak to się dzieje?
Najlepsze jest to, że każda babcia w każdym pokoleniu wygląda tak samo.
Kiedy byłam dzieckiem, babcie wyglądały dokładnie tak samo jak dzisiaj.
Plisowana spódnica, błyszczący sweter i buty ortopedyczne.
Właśnie.
Czy to się dzieje etapami?
Wiecie? Po prostu zaczynasz od beżowych butów, myślisz sobie: „Ach”.
„To mi pasuje”.
I wtedy idziesz coraz wyżej i wyżej. Może beżowe spodnie?
A może to bardziej formalny proces? Dostajesz list z departamentu?
Otwierasz go i mówisz:
„Manfredzie, nadszedł czas. Teraz musimy nosić beż”.
Potem trzeba zebrać wszystkie kolorowe buty, czapki i inne rzeczy
i oddać je.
A potem dostajesz kamizelkę emeryta do noszenia.
Z dwudziestoma kieszeniami.
Ale co robić z tymi pustymi kieszeniami?
Skąd brać rzeczy, które wsadza się do środka?
Może dostaje się wtedy voucher do działu z odzieżą w Müller.
Potem wręczają ci zestaw startowy emeryta.
„Zawartość kieszeni emeryta”.
„Macie. Cukierki na kaszel”.
„Oczywiście, że przeterminowane. Połowa z nich bez papierka”.
„Chusteczka do nosa i paragon za zakupy z 2007 roku”.
Wciąż zostaje 20 wolnych kieszeni. Co tam można włożyć?
Do każdej z nich możesz wsadzić zapakowane jedzenie.
Coś takiego, co wsadza się do Tupperware.
Jajka też!
No bo natura nie stworzyła idealnych opakowań.
Wsadzasz jedzenie do Tupperware i wyjmujesz tylko w pociągu.
I możesz zjeść swoje jajka.
Widziałam niedawno w pociągu grupę starszych kobiet,
które rozbijały swoje jajka.
Pomyślałam: „Ojej!”. Jakoś nie widuję już babć.
W moim odczuciu starsze kobiety
widuje się tylko w pociągu albo na rodzinnych imprezach.
A gdy włączasz telewizor?
Każda prezenterka powyżej 40 roku życia jest zwalniana.
Oczywiście jest mnóstwo młodych kobiet w filmach. A starsze?
Możecie zapomnieć o Instagramie.
Jakby zostały odessane ze społeczeństwa.
Jakoś po prostu zniknęły.
Za młodu myślałam, że to właśnie jest umieranie.
Że tak po prostu się znika.
Wyobrażałam to sobie trochę inaczej.
Moja babcia zawsze zaznaczała na drzwiach, jak duża już jestem.
I mówiła: „Teraz już jesteś taka duża”.
A potem tłumaczyła: „Ja też kiedyś rosłam”.
Jako dziecko zastanawiałam się: „Jak to działa?”.
„Rośniesz, ale nie możesz się skurczyć”.
Powiedziała: „Na starość kurczysz się, zmniejszasz się”.
A ja na to: „Och, tak?”.
Wtedy trybiki w moim mózgu zaczęły się obracać.
Pomyślałam: „To właśnie jest starzenie się”.
Starzenie się to ciągłe kurczenie.
Babcia będzie mniejsza i mniejsza.
A któregoś dnia zamieszka w domku dla lalek.
Potem zamieszka w domku z LEGO.
Potem, gdy nie będziemy mogli jej znaleźć,
a będziemy odkurzać: „Ups, coś zagrzechotało”.
O nie.
Babcia.
Myślałam, że wtedy jest się martwym.
Kiedy cię wessie.
Gdy moja babcia naprawdę umarła,
stałam w kościele, myśląc o tym, że trumna jest o wiele za duża.
A może w środku jest kilka babć?
To był ostatni raz, kiedy świadomie byłam w kościele, gdy zmarła babcia.
To nie jest codzienna rzecz, chodzenie do kościoła.
Ale myślę, że Boże Narodzenie jest…
Kościół jest zawsze pełen podczas mszy w Boże Narodzenie.
Inaczej jest w nim pusto, nawet gdy nie ma Covid-19.
Kościół jest zawsze wypchany po brzegi.
Ma się wrażenie, że miejsca rezerwowano od listopada.
„Proszę tu nie siadać. Tu siedzi nasza rodzina”.
Wypełniony po brzegi.
Jeśli miałabym występ,
na którym przez cały rok nikogo by nie było,
a raz do roku byłoby pełno ludzi,
powiedziałabym: „Słuchajcie, damy najlepszy występ w życiu”.
„Wtedy będą przychodzić codziennie”.
„Zabawimy ich, nie będą wiedzieli, co się stało”.
Ale kościół katolicki jest jak: „Tak. A może i nie”.
„Nie. Zamiast tego niech dzieci wystawią sztukę, która jest za długa”.
„Którą wszyscy już znają”.
„I wszyscy powinni mówić bardzo cicho”.
„W budynku ze zbyt wysokimi sufitami”.
„Aha, i wszyscy muszą być zwróceni plecami do widowni”.
I wtedy damy coś do czytania delikatnym kobietom z zadziorną krótką fryzurą.
Będą głośno czytać delikatnym głosem tekst z Biblii, a ty myślisz:
„Nawet najlepsza książka na świecie źle brzmi, gdy tak czytasz”.
„W owym czasie
wyszło rozporządzenie Cezara Augusta,
żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie.
Pierwszy ten spis odbył się wówczas,
gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz”.
Nie.
A potem ten ksiądz, cóż, cały czas widzisz,
że nienawidzi dzieci.
Nienawidzi dzieci. Tylko udaje.
Z chęcią wyrzuciłby Finn Friedricha z pierwszego rzędu.
Bo przerywa kazanie,
uderzając w głowę swojego sąsiada śpiewnikiem.
Nie może tego zrobić, bo musi mówić:
„Boże Narodzenie to cud narodzin i miłości do dziecka!”.
„Niech więc dzieci przyjdą do mnie!”.
Naprawdę chciałby złapać Finn Friedricha i powiedzieć:
„Zamknij jadaczkę, chłopcze, albo walnę cię świecznikiem”.
„Jeśli nie będziesz cicho,
przyjdzie Knecht Ruprecht i wbije ci długie igły w oczy”.
Oczywiście…
Katolicy muszą być wdzięczni, że ksiądz nienawidzi tylko dzieci.
To jest mniejsze zło.
No, oczywiście…
Niespodzianka!
Ludzie nie lubią chodzić do kościoła, ponieważ cała historia Bożego Narodzenia
nic już nie znaczy w naszym życiu.
Jesteś młodą osobą, siedzisz i myślisz:
„Co się dzieje, do diabła?”.
Gdyby historia Bożego Narodzenia wydarzyła się dzisiaj,
to wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej.
Zaczyna się od prokreacji.
Maryja i Bóg prawdopodobnie poznaliby się na Tinderze.
Tak przypuszczam.
Wszystko byłoby inaczej.
Józef i Maryja spaliby w stodole? Zapomnij!
Zameldowaliby się w jakimś fajnym lofcie przez Airbnb
w całkowicie zgentryfikowanym centrum Betlejem. To oczywiste.
Pewnie.
A gdyby porównywali stajenkę w internecie:
„Tylko jedna gwiazdka? Nie. Nie ma szans”.
Trzech mędrców
przebyłoby osobiście całą tę drogę tylko po to, aby dać prezent?
Po prostu wysłaliby coś z Amazona.
Już zapakowane na prezent.
Płacisz dodatkowo 79.80€
za te gówniane, płócienne torby.
To najprostszy sposób, by oznajmić: „Mam pieniądze i nie interesuję się tobą”.
Tak by to wyglądało. To lepsze niż dać byle co w prezencie.
Z przyjaciółmi bawimy się w sekretnego Mikołaja.
Różni się to od zwykłego dawania prezentów tym,
że przyznajesz, jak gówniane dostajesz prezenty.
Robimy to co roku przed świętami,
ale niestety dzień przed Wigilią.
Co oznacza, że nie pamiętam ostatnich kilku Wigilii zbyt dobrze.
Bo zawsze mam strasznego kaca w Wigilię.
Niczego nie pamiętam.
Musimy organizować zabawę 23 grudnia,
bo to jedyny dzień, gdy wszyscy są w Kolonii.
Niektórzy mieszkają w Chinach, Hamburgu, czy Bóg wie gdzie.
Możemy to zrobić tylko wtedy.
W pewnym momencie to po prostu eskalowało.
Zaczęliśmy mniej więcej 20 lat temu.
Było nas sześcioro, sekretny Mikołaj odbywał się w domu.
Potem przez lata
dołączało coraz więcej ludzi. Z czasem to naprawdę eskalowało.
Nadszedł moment, w którym nikt nie chciał już organizować tego u siebie.
„Nie mogę znowu remontować podłogi. W zeszłym roku było strasznie”.
W którymś momencie zaczęliśmy wynajmować lokal na 23 grudnia.
Zorganizowaliśmy choinkę. Wkrótce mieliśmy portierów, grafik
i stało się to stałym wydarzeniem, na zaproszenie.
Mieliśmy zespoły od dekorowania choinki.
Były kary, jeśli ktoś zapomniał przynieść prezentu.
A potem bardzo się upijaliśmy.
Tak bardzo się upijaliśmy. Zawsze wiedziałam, że Wigilia będzie piekielna.
Musiałam to sobie porcjować.
Musiałam pilnować tempa przyjmowania takiej ilości alkoholu.
Ale nie byłam w stanie.
Niektórzy w międzyczasie piją wodę.
Piją wodę. Co za psychole! Jak oni mogą to robić?
Jak można być tak opanowanym?
Po każdym napoju alkoholowym: „Woda”.
„Zawsze tak robię: najpierw piwo, potem woda”.
Łał. Zawsze próbowałam.
Zawsze myślałam: „Teraz będę piła wodę”.
„Na bank pójdę po wodę”.
Potem wstawałam, żeby przynieść sobie „wody”,
a nagle patrzę i: „Piwo! Cholera”.
A potem…
Zaczynamy słuchać Rage Against The Machine
i zaczyna się pogo.
Wszyscy odbijają się od siebie,
wszystko się rozwala, a ty wychodzisz ranny.
Bywały Wigilie, na których ja siedziałam z podbitym okiem,
a mój brat z wielkim guzem na czole.
Siedzimy naprzeciwko naszej babci przy stole, a babcia patrzy i mówi:
„Biliście się? W Boże Narodzenie!”.
A my na to: „Oboje przewróciliśmy się wczoraj”.
Wszyscy z nas, wszyscy moi przyjaciele, zawsze mają kaca w Wigilię,
dlatego zrobiliśmy własną wersję znanej piosenki świątecznej.
Jak każdego roku
To stało się znowu
Kolana na ziemi
Wymiociny wiszą na mojej brodzie
Ledwo się ruszam
Ledwo mogę znieść ten ból
Pełzając na czworakach
Drogą przez cały dom
Rodzice czekają radośnie
Gęś już jest upieczona
Będę pić dalej
Aż do następnego roku
Możecie ją mieć.
Ale…
Picie w Boże Narodzenie lub tuż przed nim to oczywiście apogeum.
To się zaczyna dużo, dużo wcześniej.
Trzeba się upijać przez cały sezon na jarmarkach bożonarodzeniowych.
Każdy głupek chce iść z tobą na jarmark bożonarodzeniowy.
„Musimy iść na jarmark bożonarodzeniowy,
naprawdę musimy”. Stresujesz się przygotowaniami,
bo każdy chce iść na jarmark.
To presja społeczna.
„Musimy to zrobić przed świętami. Trzeba iść na jarmark!”.
W Kolonii, gdy ludzie mówią: „Chodźcie, pójdziemy na jarmark”,
trzeba zapytać: „Na który?”.
Mamy tu setki jarmarków bożonarodzeniowych.
Mamy więcej jarmarków niż miejsc parkingowych.
Pije się na nich dużo grzanego wina.
Kto to wymyślił?
Stoisz w zimnie
ze swoim kubkiem
i z pierwszym łykiem natychmiast parzysz sobie usta.
Twój język drętwieje, co nie jest złą rzeczą.
Jak tylko wino schłodzi się o jeden stopień,
to smakuje jak zimne stopy.
Smakuje tak samo jak kac następnego dnia.
Ten smak powoli rozchodzi się po języku.
Więc stoję z tym zimnym napojem: „Fuj”.
Po zaledwie dwóch sekundach ktoś przychodzi i mówi:
„Jeszcze jedna kolejka? Ja stawiam. Dajcie swoje kubki”.
A ty stoisz i myślisz: „Cholera. Ten facet to komornik”.
„Dalej, dalej”.
Chce odzyskać swój pieprzony depozyt.
Kiedyś po prostu wylałam swoje wino na śnieg.
Wyglądało tak, jakbym zwymiotowała krwią na śnieg. „Wszystko dobrze?”.
„Tak”.
W przeciwnym razie trzeba to wypić.
Bóg nie chciał, aby grzane wino było popijane.
Dlatego stworzył je tak gorące.
Oczywiście upijasz się w końcu tym winem.
To naprawdę obrzydliwy rodzaj pijaństwa.
Zawsze orientuję się, że za dużo wypiłam,
gdy myślę: „Mam teraz ochotę na te oślizgłe grzyby czosnkowe”.
Przez resztę roku nie dałabym im szans.
Ale na jarmarku bożonarodzeniowym: „Och, grzyby czosnkowe”.
Gdy wypijesz za dużo grzanego wina, powoli zaczynasz
myśleć, że całe to badziewie jest naprawdę ładne.
Właściwie to zaczynasz myśleć, że jest piękne.
„Jakie piękne”.
„Łał. To wszystko jest zrobione z filcu”.
Filc. Przez cały rok nie zwróciłabym na niego uwagi,
ale na jarmarku bożonarodzeniowym… „Och, filc”.
„Filcowe buty, niesamowite”.
Wszędzie jest pełno bibelotów.
Kupujesz je, a potem leżą sobie w domu.
Myślisz sobie: „Świetnie, potrzebuję tego wszystkiego”.
Podobnie było kiedyś z zakupami w domu.
Nie wiem, jak oni to robią,
ale gdy próbują ci coś wcisnąć:
„Ej, nie ma mowy!”.
Nie ma żadnego powodu, dla którego miałabym kiedykolwiek
chcieć kupić frytkownicę do kłaczków.
Ale potem patrzysz na to i myślisz: „To jest mi potrzebne”.
Muszę smażyć moje kłaczki. Wszystkie.
Podobnie na jarmarku bożonarodzeniowym: „Potrzebuję tego”.
Naprawdę, bardzo tego potrzebuję.
Dekoracji z jarmarku.
Polegam na nich, jeśli chcę, żeby wszystko było świąteczne.
Nie zrobię tego sama. To nie działa.
Mogę cały dzień oglądać Pinteresta, ale to nie działa.
Wiem, że są ludzie, którzy to potrafią.
Możesz im dać pistolet do klejenia na gorąco,
kilka suszonych liści i trochę materiału
i oni robią, nie, oni w jakiś sposób wyczarowują kwiatowe dekoracje.
Myślisz sobie, że fotograf z Beautiful Homes będzie za sekundę,
by zrobić ośmiostronicową relację dla Vogue'a.
Ja pierniczę! O co chodzi?
Ostatnia rzecz, którą wyczarowałam z suszonych liści, nie była legalna.
Moje dekoracje są do niczego.
Naprawdę.
Wyglądają tak, jakby kiedyś były piękne, ale spadły ze stołu
i ktoś je sponiewierał.
Ludzie podchodzą i pytają:
„Hej, szefie, powinieneś spojrzeć na to”.
„Świeczka i piórko. Co tu się stało?”.
Albo jak w Czarnych historiach, znacie to?
Na podłodze leży świeczka i piórko. Co się stało?
Czy to było włamanie? Czy to był wybuch?
Nie, Caro zajmowała się rękodziełem. Aha, okej. Fajnie.
Któregoś dnia zadzwoniłam do matki i powiedziałam jej:
„Mamo, nie potrafię niczego udekorować”.
A mama na to: „No, świetnie”.
„Co?”.
„Myślę, że to dobrze, że są rzeczy, których nie umiesz”.
„Świetnie”.
„To dobra cecha, warto ją mieć”.
„Przyznać się, że czegoś nie potrafimy zrobić. To dobrze”.
Ale nie można przyznawać się za często,
w przeciwnym razie będzie to brzmiało, jakbyś był spragniony komplementów.
Zupełnie jak w szkole. Każdy miał przyjaciela:
„Boże, na pewno dostanę pałę. Co? Kolejna piątka?”.
„Mój Boże”.
Podobnie jest, gdy dostaję ciasteczka na Gwiazdkę.
Zawsze dostaję ciasteczka.
Od razu widać, że te ciasteczka są super dobre.
Wiesz, że osoba, która je dała,
chce usłyszeć, jakie są dobre.
Zawsze dostaję je razem z oceną:
„No tak, w tym roku mi nie wyszły”.
„W tym roku nie wyszły”. Tak?
„Komu dałaś te ciasteczka, które się udały?”.
Po pierwsze, jak ciasteczka mogą nie wyjść?
To tłuszcz i cukier. Zawsze są pyszne.
Nie da się z połączenia cukru i tłuszczu
zrobić czegoś złego.
Dlatego to już przesada, gdy gryziesz kawałek i mówisz:
„Och, przepyszne”.
Oczywiście, że pyszne.
To ciasteczko. Jakie miałoby być? Magnetyczne?
Co sobie myślałaś?
Ciasteczka!
Zawsze wszystkie ciasteczka, a dostaję ich bardzo dużo,
kładę na wielkim talerzu z ciasteczkami.
Ludzie zawsze pytają: „Sama je upiekłaś?”.
W końcu zaczęłam odpowiadać: „Tak.
Ze swoim kucykiem.
Upiekłam ze swoim kucykiem wszystkie te ciasteczka.
Żaden problem. Robię to co roku”. Typowi ludzie.
Problem zaczyna się, gdy przychodzą alergicy
i pytają: „Czy mają orzechy?”.
„Tak”.
„Tak, pewnie nie”.
„Spróbuj jedno i zapytaj za dziesięć minut,
jeśli będziesz żywy”. Niekoniecznie.
Jedzenie jest bardzo ważne w Boże Narodzenie.
Wszystkie świąteczne potrawy są główną atrakcją.
Dla każdego musi znaleźć się najlepsze jedzenie na świecie.
Tylko są dwa obozy.
Pierwszy - Zespół Kiełbasek i Sałatki Ziemniaczanej.
Drugi - Drużyna Martwego Ptaka.
Gęsi, kaczki lub indyka.
Sowy. Co tam jeszcze jest…
Za młodu należałam do Zespołu Sałatki Ziemniaczanej,
bo to było gotowe najszybciej.
Dla dzieci to pieprzona szykana.
To cholernie długi posiłek. Co do diabła?
W święta, kiedy już byłeś w kościele,
chcesz prezentów. W święta obżeranie się trwa wieki.
Zwykle na obiad jest makaron z sosem, sos z makaronem.
Ale na Gwiazdkę siedzi się przy stole trzy godziny.
My zawsze mieliśmy resztki.
Dobra, nie nazywaliśmy tego resztkami. Mówiliśmy: „raclette”. Mieliśmy raclette.
Genialne posunięcie mamy, nie musiała nic przygotowywać,
po prostu rozrywała paczki.
Wadą tego dla nas jako dzieci było to, że mijały wieki, zanim mój tata był pełny.
Zawsze mówił: „To nic konkretnego”.
A gdy ojciec mówił:
„To nic konkretnego”, to miał na myśli, że nie ma mięsa.
Oczywiście w raclette jest tylko salami, szynka itp.
Nie ma prawdziwego mięsa.
Jako dziecko jesteś najedzony już po połowie kawałka roztopionego sera.
Siedzisz przy stole z wypiekami na twarzy, trzęsąc się:
„Kiedy otworzymy prezenty?”.
Ale musisz czekać, aż twój ojciec się naje.
Udało ci się przeczekać 24 okienka kalendarza adwentowego.
A potem musisz czekać, aż twój ojciec wyczyści 24 rondelki.
W Boże Narodzenie zawsze gramy w gry po jedzeniu.
Stało się to ulubioną tradycją w ciągu ostatnich lat.
Zawsze gramy w jedną grę.
Brzmi trochę dziwnie, ale…
Nazywa się „Top Trumps: Twoja Matka”.
To rodzaj Tom Trumps, ale gra się matkami.
Trzeba pokonać pozostałych,
a atrybuty to waga, włosy i liczba nieupilnowanych dzieci.
Zawsze jest zwrot „Twoja matka” i każdy musi zdecydować,
kto ma najzabawniejszy zwrot i czego użyć, by pokonać graczy.
Gra sama w sobie właściwie nie jest taka fajna.
Ale z bratem pękamy ze śmiechu
przez sposób, w jaki nasi rodzice czytają te zwroty.
Gdy ojciec odczytuje swoje zwroty,
patrzy na brata, aby zobaczyć, czy to było śmieszne.
Bo czasami nie rozumie żartów.
Siedzi podczas świąt i mówi:
„Twoja matka obrywa częściej niż drzwi w urzędzie pracy”.
„To było dobre?”.
„Dobre”.
Moja matka też nie załapała.
Czyta je trochę jak entuzjastyczna żona kościelnego z Kolonii.
Czyta tak:
„Twoja mama zrobiła kupę na dywan,
wetknęła w nią preclowe paluszki i twierdzi, że teraz mieszka tu jeż”.
To za dużo.
Z czasem nie bywasz u swoich rodziców tak często jak kiedyś.
Jednak parę lat temu
przez chwilę mieszkałam u rodziców z powodu „sytuacji”. I…
Byłam przerażona,
bo sądziłam, że się pozabijamy.
Ale to był wspaniały czas. Było cudownie.
Był czas na rysowanie, jedliśmy razem śniadania.
Siedzisz w tym samym miejscu, w którym zawsze siedziałeś jako dziecko.
Było pięć różnych rodzajów kiełbasek.
Czasami otwierałam lodówkę tylko po to, żeby policzyć kiełbaski.
Ani jedna nie była zepsuta, ani jedna nie była skręcona.
Już samo to było fascynujące.
Wszystkie moje rzeczy zostały wyprane, wyprasowane i zszyte.
Wszystkie moje bluzki mają dziury. Po prostu tak jest.
Nie mogę się doczekać, aż ktoś poda mi nożyczki,
gdy metka zacznie swędzieć.
W końcu tracę cierpliwość
i rozdzieram wszystko na strzępy.
A moja matka wszystko zszyła.
Były też momenty, kiedy uświadamiałam sobie:
„Rety”.
„Naprawdę zostawiliśmy ich na długi czas”.
Na przykład któregoś razu chciałam wziąć kąpiel.
To było na pierwszym piętrze. Ledwo co zdążyłam puścić wodę,
moja matka usłyszała to z dołu i zaczęła biec, krzycząc po drodze:
„Chcesz wziąć kąpiel? Przykro mi, nie możesz”.
A ja na to: „Dlaczego nie?”.
I weszła do środka: „Nie możesz”.
„Nie możesz się wykąpać. Woda jest na to za zimna”.
„Twój ojciec tak to ustawił”.
„Możesz brać tylko prysznic, nie możesz się kąpać”.
Muszę powiedzieć,
że byłam całkowicie zdezorientowana,
ponieważ parę lat wcześniej
moi rodzice przeszli na energię geotermalną.
Zapłacili dużo pieniędzy za to geotermalne ogrzewanie.
Mój tata to rozpracował, zrobił kalkulacje.
Jak tylko rodzice skończą 90 lat,
wtedy to się w końcu opłaci.
Wiem nawet, jak to było zbudowane. Było tam wiertło.
Myślałam, że będą wiercić w poszukiwaniu dinozaurów. Co do diabła?
Wywiercili dziurę w ogrodzie moich rodziców.
Nie jestem ekspertem w dziedzinie geologii czy ogrzewania,
ale jak rozumiem geotermię,
dowiercili się do pieprzonego jądra Ziemi.
Dla mnie ogrzewanie geotermalne oznacza, że rodzice mają płaską jak lawa stawkę.
Woda dosłownie gotuje się w ich domu przez cały czas.
Dlaczego, do cholery, miałoby się jej nie używać?
Nie, mój ojciec dowiedział się, że można zaoszczędzić kilka centów,
jeśli przykręci się trochę temperaturę.
Byłam zdumiona.
Stałam tam przed matką i powiedziałam: „Chwileczkę”.
„Ale ty bardzo lubisz kąpiele”.
„Nie możesz wykąpać się w wannie? Przecież to uwielbiasz!”.
Moja matka jest królową kąpieli.
Poważnie, gdy byłam dzieckiem, zawsze kąpała się w wannie.
Odpowiedziała:
„Cóż, gdy chcę wziąć kąpiel, biorę duży garnek”.
„Gotuję w nim wodę”.
A ja na to: „A potem wchodzisz po schodach z garnkiem wrzącej wody?”.
„Bierzesz kąpiel, jakbyś była na wojnie?”.
Co to za dziwna sytuacja?
„Nie można inaczej. Twój ojciec tak to ustawił”.
Ojciec usłyszał naszą rozmowę.
I krzyknął do nas:
„No dobra, w porządku, zmienię to!”. Ale był zły.
Mój ojciec się wściekł.
Ale na kogo? Na nas? Na siebie? Dlaczego tak się zezłościł?
To szaleństwo.
Myślisz sobie: „Rety, moi rodzice są tacy dziwni”.
„Kocham ich, ale są dziwni”.
Sądzę, że to zabawne. Ale gdy byłam nastolatką, to był obciach.
Twoja własna rodzina sprawia, że myślisz: „Boże. Wszyscy jesteście tacy dziwni”.
A z wiekiem zaczynasz myśleć:
„Mój Boże. Jesteście tacy dziwni”.
„Jesteście dziwakami, ale jesteście moimi dziwakami. To fajne”.
To dlatego w każdej rodzinie są jakieś dziwne tradycje.
U nas na przykład
szopkę bożonarodzeniową stawiamy 6 grudnia.
I sobie stoi ta stajenka.
Ale u nas Jezus się jeszcze nie narodził.
Przecież nie ma jeszcze 24 grudnia. Jesteśmy bardzo racjonalni.
Dlatego dopóki się nie narodzi, Jezus leży za szopką.
Inne dzieci czekają w łonie matki, ale on leży z tyłu zakurzonego pudełka.
I kiedyś stało się to, co miało się stać.
Jezus zniknął.
Jezus zniknął. Nie wiem, chyba kot go zjadł.
A jeśli go wciągnęliśmy do odkurzacza? O! Czyli jest z babcią w niebie.
Nie wiemy, gdzie zniknął.
Tak czy inaczej, musieliśmy go czymś zastąpić.
Żłobek nie może być pusty w Boże Narodzenie.
Czyż nie byłoby to przerażające?
Ktoś musi być Jezusem!
Zaczęliśmy wkładać do szopki różne figurki.
Któregoś roku mieliśmy budowlańca z Playmobil.
Był super. Miał brodę i trzymał w ręku łopatę.
Kiedyś miałam Polly Pocket, udało mi się to przeboleć.
Większa różnorodność w sektorze jezusowym.
Potem szczęśliwy hipopotam z Kinder Niespodzianki.
Potem zatrzymaliśmy się przy superbohaterach.
Ciężko podążać śladami Jezusa.
Trzeba mieć coś do zaoferowania.
To była robota dla Batmana.
Batman był Jezusem przez lata.
Gotham, Betlejem, co za różnica?
I to jest jakoś bardziej w duchu Jezusa, ta różnorodność.
Każdy może głosić przesłanie Jezusa. Przesłanie miłości.
Dlaczego nie Batman? Dla mnie to jest właśnie Boże Narodzenie.
Nie te stare historie z Biblii,
ale to, czego doświadczasz z przyjaciółmi i swoimi dziwakami w domu.
Każdy ma swój własny wyjątkowy moment.
Święta są inne dla każdego.
Nieważne, czy potajemnie upijasz się podczas Bożego Narodzenia.
Albo czy dajesz swoim dzieciom tanie Barbie z Polski.
Albo czy brązowy jeż mieszka w twoim domu na dywanie.
Dla mnie Boże Narodzenie jest wtedy, gdy Batman leży w żłobku.
Cicha noc
Święta noc
Batman śmieje się z Syna Bożego
Jezus leży gdzieś za szafą
Gdzie nikt go już nigdy nie znajdzie
Batman zbawiciel jest tutaj
Cicha noc
Święta noc
Ciasteczka domowej roboty
W szafce jakieś badziewie z filcu
Twój oddech pachnie czosnkowymi grzybami
Po prostu nie otwieraj ust
Nie otwieraj ust
Wesołych Świąt! To wszystko. Wracajcie bezpiecznie do domu!
Wspaniale, że przyszliście, miłego świętowania!
Podarujcie sobie coś fajnego!
Wypijcie coś konkretnego!
Cicha noc
Święta noc
Mam nadzieję, że dobrze się bawiliście
Teraz idźcie i spędźcie miło czas
Pamiętajcie, że mały Jezus wszystko widzi
Przedstawienie się skończyło
Wrócę do domu na swoim kucyku
Wesołych Świąt!
Dziękuję!
Napisy: Marlena Wilczak