1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:09,920 --> 00:00:13,320
{\an8}‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)

4
00:00:35,200 --> 00:00:36,200
‪ขอบคุณมากค่ะ

5
00:00:39,880 --> 00:00:41,840
‪ขอบคุณค่ะ

6
00:00:45,080 --> 00:00:47,920
‪ขอบคุณมากค่ะ ทุกคน

7
00:00:48,000 --> 00:00:53,600
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ดีจังที่ทุกคนมาที่นี่ได้

8
00:00:53,680 --> 00:00:56,920
‪ยิ่งเป็นช่วงคริสต์มาสแบบนี้

9
00:00:57,000 --> 00:01:00,000
‪เพราะแบบนี้ฉันให้คะแนนคุณเต็มสิบเลย

10
00:01:00,080 --> 00:01:01,640
‪คุณอาจจะไป

11
00:01:02,160 --> 00:01:04,600
‪ปาร์ตี้คริสต์มาสที่ไหนสักแห่ง

12
00:01:04,680 --> 00:01:08,360
‪นอนจมกองอ้วกตัวเองแล้วก็เป็นได้ แต่ไม่

13
00:01:08,440 --> 00:01:11,560
‪คุณเลือกที่จะมาดูฉันที่โบสถ์แทน

14
00:01:11,640 --> 00:01:13,440
‪ขอสันติจงมีแด่ท่าน

15
00:01:14,280 --> 00:01:15,320
‪ใช่ไหมล่ะ…

16
00:01:20,840 --> 00:01:27,840
‪ฉันว่าคริสต์มาสนี่เป็นช่วงเวลาที่พิเศษมากจริงๆ
‪ว่าไหมคะ

17
00:01:27,920 --> 00:01:33,120
‪พิเศษสุดๆ เป็นการผสมผสานที่เป็นเอกลักษณ์

18
00:01:33,640 --> 00:01:37,040
‪ระหว่างการไตร่ตรองและอาการเครียด

19
00:01:37,560 --> 00:01:40,520
‪ความเครียดที่ผ่านการพินิจพิเคราะห์

20
00:01:40,600 --> 00:01:42,960
‪แต่อย่าไปทำกับคนอื่นนะ

21
00:01:43,040 --> 00:01:44,720
‪เพราะคุณมักจะรู้สึกเสมอว่า

22
00:01:44,800 --> 00:01:48,560
‪“ฉันต้องทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนคริสต์มาส
‪ฉันต้องทำให้เสร็จ

23
00:01:48,640 --> 00:01:52,200
‪ไม่ได้ นั่นต้องเสร็จก่อนคริสต์มาส มันต้องเสร็จ”

24
00:01:52,280 --> 00:01:55,320
‪รายการสิ่งที่ต้องทำของคุณ
‪แต่ก็เป็นความขัดแย้งส่วนตัวด้วย

25
00:01:55,400 --> 00:01:57,520
‪งานพวกนี้ต้องเสร็จก่อนคริสต์มาส

26
00:01:57,600 --> 00:02:00,240
‪ราวกับว่าโลกจะแตกหลังคริสต์มาส

27
00:02:00,320 --> 00:02:01,640
‪มันต้องเสร็จ

28
00:02:01,720 --> 00:02:03,760
‪ลุงฉันเป็นพ่อค้า แล้วก็โดนลูกค้าบอกตลอด

29
00:02:03,840 --> 00:02:06,240
‪“ทำห้องน้ำ แต่เราอยากให้เสร็จก่อนคริสต์มาส”

30
00:02:06,320 --> 00:02:10,240
‪เขาพูดประจำว่า “ได้เลยครับ
‪ก่อนคริสต์มาสแน่ แค่ไม่ใช่ปีนี้”

31
00:02:11,640 --> 00:02:15,759
‪แต่มันเป็นเวลาพิเศษ
‪และการตั้งตารอที่พิเศษ ใช่ไหมคะ

32
00:02:15,840 --> 00:02:19,080
‪และเพื่อให้เรายืดการตั้งตารอนี้ออกไป

33
00:02:19,160 --> 00:02:21,360
‪เรามีปฏิทินนับถอยหลังคริสต์มาสใช่ไหมคะ

34
00:02:21,440 --> 00:02:25,880
‪เราจะได้ค่อยๆ ตกใจไปทีละวัน
‪แทนที่จะตกใจทีเดียว

35
00:02:25,960 --> 00:02:29,320
‪ดังนั้นคุณก็แบ่งมันให้พอเหมาะ ทุกวันนี้

36
00:02:29,400 --> 00:02:31,680
‪มีปฏิทินคริสต์มาสมากจนนับไม่ถ้วน

37
00:02:31,760 --> 00:02:35,240
‪มีใครทำปฏิทินเองไหมคะ คุณเคยทำไหม

38
00:02:35,320 --> 00:02:38,640
‪มีคนที่เขานั่งทำตอนเดือนสิงหาคม
‪แต่เขาไม่บอกนะ

39
00:02:38,720 --> 00:02:40,600
‪เขาไม่บอกคุณนะ
‪แต่พอใกล้คริสต์มาส เขาจะบอก

40
00:02:40,680 --> 00:02:43,320
‪“ใช่ ทำให้ทุกคนในครอบครัวแน่อยู่แล้ว”

41
00:02:43,400 --> 00:02:46,640
‪ให้เด็กๆ ให้พ่อแม่ ให้สุนัขที่บ้านด้วย

42
00:02:46,720 --> 00:02:49,520
‪ถึงตรงนี้คุณคิดว่า “นี่จิตวิปลาสเบอร์ไหนเนี่ย”

43
00:02:50,440 --> 00:02:53,880
‪ซึ่งฉันก็เข้าใจได้นะ…
‪อ๊ะ มีคนยกมือแล้วสิ ใช่เลย

44
00:02:54,680 --> 00:02:59,680
‪ที่ฉันเข้าใจได้คือถ้าคุณทำให้แฟน
‪มันก็ดูน่ารักหวานแหวว

45
00:02:59,760 --> 00:03:03,560
‪คุณจะทำแบบนั้น อย่างน้อยก็ตอนเป็นแฟนกันปีแรก

46
00:03:05,000 --> 00:03:08,400
‪แต่จริงใช่ไหมที่ประตูเจ็ดบานแรก

47
00:03:08,480 --> 00:03:10,040
‪คุณมีไอเดียดีๆ เพียบ

48
00:03:10,120 --> 00:03:14,040
‪คุณก็จะแบบ “ฉันนี่เป็นแฟนที่ดีสุดๆ

49
00:03:14,120 --> 00:03:16,520
‪ฉันมีไอเดียสร้างสรรค์มากๆ”

50
00:03:16,600 --> 00:03:18,520
‪แต่หลังจากทำไปถึงประตูบานที่เจ็ด…

51
00:03:18,600 --> 00:03:20,680
‪มันเริ่มยากแฮะ

52
00:03:21,520 --> 00:03:23,200
‪ตอนนั้นคุณคิดว่า “เออ

53
00:03:23,720 --> 00:03:25,480
‪ช่างหัวมันแล้ว ซื้อเวเฟอร์ช็อกโกแลตให้ละกัน”

54
00:03:27,560 --> 00:03:28,880
‪“เอ้า อีกกล่อง!”

55
00:03:29,800 --> 00:03:32,880
‪อุ๊ย เขาแพ้เฮเซลนัทเหรอ “เอาน่า อีกกล่อง!”

56
00:03:33,880 --> 00:03:37,080
‪ฉันก็เคยมีแฟนนะ ตอนนั้นฉันอายุ 16

57
00:03:37,160 --> 00:03:39,040
‪ฉันทำปฏิทินคริสต์มาส

58
00:03:39,120 --> 00:03:42,360
‪ให้แฟนฉันตอนนั้น ทำจากถุงใส่ขนมปัง

59
00:03:42,440 --> 00:03:45,280
‪บางถุง ฉันก็ใส่ตัวอักษรไว้

60
00:03:45,360 --> 00:03:49,480
‪แล้วพอเอาอักษรมารวมกัน มันอ่านได้ว่า
‪“ฉันรักเธอ”

61
00:03:50,600 --> 00:03:53,200
‪ค่ะ ตอนนั้นฉันหวานน้ำตาลเรียกพี่

62
00:03:53,280 --> 00:03:55,400
‪แต่ก็โง่บรมด้วย

63
00:03:56,080 --> 00:03:57,920
‪เพราะตอนนั้นฉันเจอปัญหาสองอย่าง

64
00:03:58,520 --> 00:03:59,840
‪ปัญหาแรกคือ

65
00:04:00,520 --> 00:04:03,160
‪หลังจาก “ฉันรั…”

66
00:04:04,040 --> 00:04:07,400
‪คือมันก็ไม่เห็นต้องคิดเยอะว่าจะเขียนอะไรต่อ

67
00:04:08,120 --> 00:04:11,720
‪ก็มันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ

68
00:04:11,800 --> 00:04:14,640
‪ฉันรักโซฟาตัวนี้จังเหรอ

69
00:04:15,720 --> 00:04:18,200
‪ฉันรักพิซซ่าหน้ามาการิต้า

70
00:04:18,280 --> 00:04:22,200
‪ฉันรักสะดือที่ไปเจาะมามาก

71
00:04:23,000 --> 00:04:25,880
‪แล้วปัญหาที่สองก็คือ

72
00:04:25,959 --> 00:04:29,040
‪ฉันสังเกตเห็นตอนวันที่ 9 ธันวาคมว่า
‪ไม่ใช่หรอก…

73
00:04:29,120 --> 00:04:31,400
‪คนนี้คงไม่ใช่

74
00:04:33,640 --> 00:04:37,560
‪นั่นคือปัญหา แล้วตอนอายุ 16
‪อะไรๆ มันไปเร็วมากใช่ไหมล่ะ

75
00:04:37,640 --> 00:04:41,480
‪ที่เปลี่ยนจาก “โอ๊ย ตายแล้ว ฉันมีความรัก!”

76
00:04:41,560 --> 00:04:42,880
‪ไปเป็น “ยี้ นั่นใครน่ะ”

77
00:04:44,280 --> 00:04:45,840
‪มันไร้รอยต่อเลยล่ะ

78
00:04:46,440 --> 00:04:49,640
‪เพราะงั้น หลังจาก “ฉันรัก”

79
00:04:50,200 --> 00:04:51,600
‪ฉันก็แค่เขียนว่า

80
00:04:51,680 --> 00:04:52,920
‪“คริสต์มาส”

81
00:04:54,600 --> 00:04:56,680
‪ของขวัญของเขาเขียนว่า

82
00:04:57,600 --> 00:05:00,320
‪“ฉันรักคริสต์มาส”

83
00:05:01,720 --> 00:05:02,680
‪ค่ะ

84
00:05:05,040 --> 00:05:07,560
‪เพราะอะไรเหรอ ฉันอยากบอกแบบนี้มาตลอด

85
00:05:08,160 --> 00:05:09,880
‪อ้อ แล้วก็เราเลิกกันไปค่ะ

86
00:05:11,400 --> 00:05:14,280
‪เป็นการเลิกกันแบบสาว 16 โดยแท้

87
00:05:14,360 --> 00:05:18,360
‪สมัยนั้นส่งข้อความก็ไม่ได้
‪และฉันก็ไม่รับสายเขาด้วยซ้ำ

88
00:05:19,000 --> 00:05:21,120
‪“ฉันเทเขา” ตอนนี้ก็คงบอกแบบนี้

89
00:05:21,200 --> 00:05:23,440
‪ฉันได้ยินว่าเดี๋ยวนี้เขาเรียกว่า “เท”

90
00:05:23,520 --> 00:05:26,000
‪สมัยนี้เขาไม่เลิกกันแล้ว
‪เขาใช้ว่าคำ “เท” ใครสักคน

91
00:05:26,080 --> 00:05:27,600
‪ฟังดูเจ๋งดีใช่ไหม

92
00:05:27,680 --> 00:05:32,240
‪“เท” ฟังดูเหมือนเราจับผู้ชายใส่ตะกร้า

93
00:05:32,320 --> 00:05:34,240
‪แล้วก็เหมือนในเรื่องหนูน้อยหมวกแดง

94
00:05:34,320 --> 00:05:36,360
‪เราเอาผ้าเช็ดปากตาหมากรุกวางไว้ข้างบน

95
00:05:36,440 --> 00:05:38,600
‪แล้วก็เอาไปเททิ้งที่บ้านแม่เขา

96
00:05:39,480 --> 00:05:42,320
‪แต่นั่นก็ไม่ใช่ภาพที่ฉันนึกไว้หรอก

97
00:05:44,000 --> 00:05:45,480
‪ไม่นานมานี้ฉันอ่านเจอ

98
00:05:45,560 --> 00:05:50,240
‪ว่าปฏิทินคริสต์มาสก็เหมือนปฏิทินทั่วไป
‪มันเป็นเครื่องมือสำหรับการนับ

99
00:05:50,320 --> 00:05:51,640
‪และเมื่อก่อนนี้

100
00:05:51,720 --> 00:05:55,760
‪คุณมีขีดๆ ที่ใช้ชอล์กเขียนเป็นปฏิทินคริสต์มาส

101
00:05:55,840 --> 00:05:58,000
‪มีทั้งหมด 24 ขีด

102
00:05:58,080 --> 00:06:02,520
‪วาดไว้บนกำแพง
‪แล้วเด็กๆ จะได้รับอนุญาตให้ลบทิ้งวันละขีด

103
00:06:03,040 --> 00:06:05,600
‪นั่นคือปฏิทินคริสต์มาส

104
00:06:08,320 --> 00:06:13,800
‪เด็กๆ ก็จะกระโดดจากที่นอนขนนก
‪เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

105
00:06:13,880 --> 00:06:18,720
‪ตอนตีห้า ก่อนจะออกไปขุดลานน้ำแข็งกัน

106
00:06:19,760 --> 00:06:21,840
‪คุณต้องนึกภาพแบบนั้นในสมัยนี้

107
00:06:21,920 --> 00:06:24,200
‪กับพวกเด็กเวรๆ ที่ถูกตามใจจนเคยตัว

108
00:06:24,280 --> 00:06:27,120
‪“แม่ครับ ปีนี้ผมจะได้ปฏิทินคริสต์มาสแบบไหน

109
00:06:27,720 --> 00:06:30,040
‪แอปเปิ้ลรึเปล่า เพลย์โมบิลเหรอ”

110
00:06:30,120 --> 00:06:33,600
‪“ไม่จ้ะลูก ปีนี้เรามีของที่พิเศษมากให้ลูก

111
00:06:34,440 --> 00:06:38,920
‪ลูกได้รับอนุญาตให้ลบขีดบนกำแพง วันละขีดทุกวัน

112
00:06:39,000 --> 00:06:43,280
‪เล่นให้สนุกนะ”

113
00:06:52,360 --> 00:06:54,960
‪“งั้นเสร็จแล้วผมขอฟองน้ำได้ไหมครับ”

114
00:06:55,840 --> 00:06:56,840
‪“ไม่ได้

115
00:06:57,680 --> 00:07:01,440
‪แล้วไหนๆ ทำแล้วก็ถูพื้นต่อด้วยเลย”

116
00:07:02,280 --> 00:07:05,320
‪แต่อย่างน้อย
‪เราก็มีปฏิทินคริสต์มาสที่ดีกว่าเดิมใช่ไหม

117
00:07:05,400 --> 00:07:09,480
‪ตอนที่เรายังเด็ก ปฏิทินเราเจ๋งสุดๆ

118
00:07:09,560 --> 00:07:12,320
‪มันไม่ใช่แค่ปฏิทินโง่ๆ ที่มีภาพ

119
00:07:12,400 --> 00:07:16,040
‪ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันคนหนึ่งมีปฏิทินโง่ๆ แบบนั้น
‪น่าสงสารจัง

120
00:07:16,120 --> 00:07:19,560
‪เรามีปฏิทินที่มีช็อกโกแลต

121
00:07:19,640 --> 00:07:22,520
‪ทุกๆ วันก็มีช็อกโกแลตอันเล็กๆ

122
00:07:22,600 --> 00:07:28,360
‪สำหรับฉันแล้ว มันฝังอยู่ในหัวฉันเลย
‪ว่านั่นเป็นช็อกโกแลตที่เยี่ยมที่สุดในโลก

123
00:07:28,440 --> 00:07:29,840
‪ล้ำเลิศสุดๆ

124
00:07:29,920 --> 00:07:32,240
‪วันนี้ฉันว่าไม่ใช่

125
00:07:32,320 --> 00:07:35,120
‪มันเป็นช็อกโกแลตที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลก

126
00:07:35,720 --> 00:07:39,040
‪นี่ ถ้าคุณได้ลองกินใหม่นะ คุณจะคิดว่า “แหวะ”

127
00:07:39,600 --> 00:07:41,520
‪รสชาติยังกับท่อไอเสีย

128
00:07:42,720 --> 00:07:45,840
‪“รสมันเหมือนว่า
‪ใครเอากระดาษฟอยล์แปะไว้บนนั้นด้วย”

129
00:07:45,920 --> 00:07:48,120
‪กลิ่นมันเป็นแบบนั้นเลย “อี๋ ทำไมเนี่ย”

130
00:07:48,200 --> 00:07:51,200
‪แล้วฉันคิดว่ามันอร่อยมากสำหรับเราที่เป็นเด็ก

131
00:07:51,280 --> 00:07:53,560
‪เพราะว่าเราไม่ได้รับอนุญาตให้กินช็อกโกแลต

132
00:07:53,640 --> 00:07:56,440
‪คือปุ่มรับรสเราก็ยังไม่พัฒนาเต็มที่

133
00:07:56,520 --> 00:08:00,160
‪แน่นอนรสชาติมันเฮงซวยมาก
‪มันมีน้ำมันรถอยู่ในนั้น ใช่ไหม

134
00:08:01,080 --> 00:08:04,680
‪แล้วแน่นอนว่ามันก็อยู่ในแม่พิมพ์พลาสติกเล็กๆ

135
00:08:04,760 --> 00:08:07,200
‪น้ำมันปิโตรเลียมนี่ที่ทำให้เราเมา

136
00:08:07,280 --> 00:08:10,880
‪กินน้ำมันก็เกือบจะเหมือนดมกาว

137
00:08:10,960 --> 00:08:16,600
‪คุณจะบอกว่าเด็กๆ เดินเครื่องได้
‪ก็ด้วยเชื้อเพลิงฟอสซิล

138
00:08:17,920 --> 00:08:22,920
‪ทุกวันนี้ แทบทุกอย่างเป็นปฏิทินคริสต์มาสใช่ไหม

139
00:08:23,000 --> 00:08:25,520
‪มีปฏิทินคริสต์มาสที่มีถุงเท้า

140
00:08:25,600 --> 00:08:28,280
‪มีเลโก้เอย เพลย์โมบิลเอย เครื่องประดับก็มี

141
00:08:28,360 --> 00:08:30,480
‪เครื่องสำอาง ซึ่งก็ไม่เลวเลยนะ

142
00:08:30,560 --> 00:08:34,840
‪มีน้ำหอม มีลูกหมา ไดโนเสาร์ แล้วก็…

143
00:08:34,920 --> 00:08:36,600
‪มีเซ็กซ์ทอย

144
00:08:37,200 --> 00:08:38,840
‪ก็ของจำพวกที่… โอ้ว เย้

145
00:08:41,440 --> 00:08:43,039
‪คุณรู้ใช่ไหม งั้นก็โอเค

146
00:08:43,120 --> 00:08:46,400
‪คุณได้เจอเซ็กซ์ทอยทุกวัน

147
00:08:46,480 --> 00:08:48,960
‪ที่หลังบานประตูของปฏิทัน แต่ฉันคิดตลอดว่า

148
00:08:49,039 --> 00:08:51,320
‪“มันเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ”

149
00:08:51,400 --> 00:08:54,480
‪ตอนเราตื่นเช้าขึ้นมา

150
00:08:54,560 --> 00:09:00,200
‪ลืมตา น้ำลายยืดอยู่บนหมอน กลิ่นปากก็สุดสยอง

151
00:09:00,280 --> 00:09:04,600
‪แล้วสิ่งแรกที่เราทำคือ “ฉันจะเปิดประตูบานนี้

152
00:09:04,680 --> 00:09:08,440
‪แล้วดูว่าจะเล่นเสียวกับอะไรดีวันนี้”

153
00:09:11,320 --> 00:09:14,720
‪ถ้าเป็นวันนักบุญนิโคลัส ก็ต้องปลั๊กเสียบทวาร

154
00:09:15,880 --> 00:09:18,640
‪ใช่แล้ว วันนักบุญนิโคลัส
‪มันจะต้องมีอะไรใหญ่ๆ ข้างในเข้าไว้

155
00:09:18,720 --> 00:09:21,000
‪คุณกลัวปฏิทินคริสต์มาสที่มากับเซ็กซ์ทอย

156
00:09:21,080 --> 00:09:23,760
‪เพราะคุณเห็นมันมาตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม

157
00:09:23,840 --> 00:09:27,040
‪“โอ๊ย พระเจ้า นั่นมันอะไร”

158
00:09:27,120 --> 00:09:32,760
‪และสิ่งที่ดีที่สุดคือคุณรู้ว่าทุกคนที่ซื้อปฏิทินนี้

159
00:09:32,840 --> 00:09:36,640
‪จะเอาสิ่งนี้เสียบเข้าไปในตัวคืนนี้

160
00:09:42,400 --> 00:09:44,080
‪เป็นสุดยอดประสบการณ์ทีเดียว

161
00:09:46,360 --> 00:09:50,480
‪ดีแล้ว ไม่ใช่ทุกคนนะคะ
‪ใครที่รู้จักปฏิทินพวกนั้นก็รอสารหล่อลื่นก่อนนะ

162
00:09:51,080 --> 00:09:53,320
‪มันจะมาในประตูบานที่แปด

163
00:09:54,920 --> 00:09:57,840
‪แล้วถ้าเรามีปฏิทินคริสต์มาส
‪เยอะมากในครอบครัว

164
00:09:57,920 --> 00:10:01,160
‪เราก็ต้องระวังไม่ให้มันสลับกัน

165
00:10:01,240 --> 00:10:05,880
‪ไม่งั้นจะกลายเป็นว่า “นี่ ที่รัก
‪แต่จู๋ปลอมนั่นจากประตูหมายเลขแปดน่ะ

166
00:10:05,960 --> 00:10:09,360
‪นี่ ขอโทษที แต่ไม่รู้ทำไมมันเจ็บ”

167
00:10:09,440 --> 00:10:13,400
‪“อ๋อ ที่รัก นั่นคือไดโนเสาร์ทีเร็กซ์
‪จากปฏิทินของเด็กๆ น่ะ”

168
00:10:14,080 --> 00:10:18,000
‪“อ๋อ โอเค งั้นฉันเอาไปคืนพวกเขาละกัน”

169
00:10:21,000 --> 00:10:25,440
‪ไม่รู้ยังไง ปฏิทินเซ็กซ์ทอยพวกนี้
‪มันน่าเบื่อไปสำหรับฉัน

170
00:10:25,520 --> 00:10:26,600
‪ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

171
00:10:26,680 --> 00:10:31,560
‪บางทีมันอาจจะเหมาะกับ
‪คนที่หัวโบราณเรื่องเซ็กซ์

172
00:10:31,640 --> 00:10:36,000
‪สำหรับคนที่โดยพื้นฐานเป็นคนเคร่งครัด
‪แต่ก็เป็นคนรับผิดชอบ

173
00:10:36,080 --> 00:10:37,760
‪แต่คนที่บอกว่า

174
00:10:37,840 --> 00:10:43,680
‪“ตามปกติฉันไม่ยอมยัดอะไรใหญ่ๆ เข้าไปในตัว

175
00:10:43,760 --> 00:10:46,920
‪แต่ว่ามันอยู่ในปฏิทินนะ

176
00:10:47,000 --> 00:10:50,120
‪เราซื้อมา เสียสตางค์ไปแล้ว…

177
00:10:50,200 --> 00:10:53,440
‪แล้ววันนี้วันนักบุญนิโคลัสนะ เราต้องฉลองสิ

178
00:10:54,880 --> 00:10:56,600
‪เราต้องทำให้มันเสร็จๆ ไป”

179
00:10:59,240 --> 00:11:05,160
‪ไม่ใช่แนวฉัน แต่ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง
‪เธอจะตั้งหน้าตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ

180
00:11:05,240 --> 00:11:06,800
‪หวังว่าจะได้ปฏิทินจากแฟนหนุ่มของเธอ

181
00:11:06,880 --> 00:11:09,760
‪เธอไม่ยอมซื้อเอง ต้องได้เป็นของขวัญเท่านั้น

182
00:11:09,840 --> 00:11:15,000
‪เธอคิดว่ามันดี แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง
‪ตอนคริสต์มาส แฟนเธอกลับมาบ้านบอกว่า

183
00:11:15,080 --> 00:11:17,600
‪“ที่รัก ผมมีปฏิทินคริสต์มาสที่พิเศษสุดจะให้คุณ”

184
00:11:17,680 --> 00:11:19,520
‪แล้วเธอก็แบบ “มันต้องยังงี้สิวะ”

185
00:11:20,200 --> 00:11:22,440
‪คุณแฟนบอกว่า “มันเป็นของที่เราต้องมี

186
00:11:22,520 --> 00:11:24,480
‪เพื่อที่ความสัมพันธ์ของเราจะได้ไม่จำเจ

187
00:11:24,560 --> 00:11:27,240
‪และทำให้ชีวิตเรามีซาบซ่าขึ้นมาหน่อย”

188
00:11:27,320 --> 00:11:29,520
‪นั่นจะเป็นเหตุผลที่ฉันจะเลิกกับใครสักคน

189
00:11:29,600 --> 00:11:31,720
‪ถ้าเขาใช้คำว่า “ซาบซ่า”

190
00:11:31,800 --> 00:11:36,240
‪“ผมอยากให้มันซาบซ่าขึ้น…”
‪ขอบคุณนะ แต่ ณ จุดนี้ ฉันขอบาย

191
00:11:36,760 --> 00:11:40,160
‪แล้วเธอก็คิดไปถึงไหนต่อไหน
‪“ตายแล้ว เขาเอาอะไรมานะ

192
00:11:40,240 --> 00:11:41,920
‪มันคืออะไร เอาออกมาสิ

193
00:11:42,000 --> 00:11:45,720
‪เป็นอะไรที่มีเงื่อนรึเปล่า
‪ใช่กุญแจมือไหมหรือว่าลูกตุ้ม ”

194
00:11:45,800 --> 00:11:48,920
‪แล้วเขาก็เอามันออกมา ปฏิทินคริสต์มาส

195
00:11:49,000 --> 00:11:50,160
‪ที่มีชามาด้วย

196
00:11:52,160 --> 00:11:54,280
‪ค่ะ ตื่นเต้นมาก

197
00:11:55,920 --> 00:11:57,800
‪ตื่นเต้นสุดๆ

198
00:12:00,040 --> 00:12:02,480
‪“เป็นชาผสมรสเบอร์รี่ป่า

199
00:12:04,160 --> 00:12:07,200
‪สะระแหน่เปปเปอร์มินต์

200
00:12:07,800 --> 00:12:14,040
‪อ้อ ชงทิ้งไว้ห้านาที
‪ได้ ให้ฉันชงห้านาทีนะ โอเค

201
00:12:14,120 --> 00:12:16,720
‪โอ้ ชาผ่อนคลาย

202
00:12:16,800 --> 00:12:23,200
‪ตายแล้ว เอิร์ลเกรย์ ท่านเอิร์ล
‪สนองให้ฉันหน่อยค่ะ”

203
00:12:23,280 --> 00:12:27,840
‪“ท่านเอิร์ลเกรย์” ต้องเป็นคนที่น่าเบื่อที่สุดแน่ๆ

204
00:12:27,920 --> 00:12:30,840
‪คนอะไรมีลีลาเดียว

205
00:12:30,920 --> 00:12:32,920
‪แล้วเพื่อนฉันก็แบบว่า “ดีแฮะ

206
00:12:33,000 --> 00:12:35,440
‪ใครๆ เขาก็เอากันให้ระเบิดเถิดเทิง
‪ตอนคริสต์มาส

207
00:12:35,520 --> 00:12:38,760
‪ส่วนฉันได้แต่เกาะถ้วยกับถุงชาคาโมมายล์”

208
00:12:39,640 --> 00:12:42,920
‪“ใช่แล้ว ดูเหมือนว่า
‪เจ้าทีเร็กซ์จะต้องกลับเข้าไปที่เดิม”

209
00:12:44,160 --> 00:12:48,040
‪แต่คริสต์มาสกับความสัมพันธ์มันยากเสมอล่ะค่ะ

210
00:12:48,120 --> 00:12:51,880
‪มีปัญหามากมายที่อาจเกิดขึ้นได้

211
00:12:51,960 --> 00:12:55,040
‪แน่นอนว่าคริสต์มาส
‪คือวันหยุดเทศกาลแห่งความรัก

212
00:12:55,120 --> 00:12:58,920
‪โดยเฉพาะคนไม่เชื่อในพระเจ้าจะบอกแบบนี้
‪พวกเขาก็จะได้ฉลองเหมือนกัน

213
00:12:59,640 --> 00:13:03,320
‪ฉันมีความสัมพันธ์พิเศษกับมัน

214
00:13:03,400 --> 00:13:05,400
‪ฉันผ่านช่วงคริสต์มาส

215
00:13:06,200 --> 00:13:09,960
‪ที่ฉันถูกเทตอนวันคริสต์มาสอีฟ

216
00:13:10,920 --> 00:13:11,880
‪ค่ะ

217
00:13:12,560 --> 00:13:16,040
‪มันก็… นะ มันก็สาหัสอยู่

218
00:13:16,560 --> 00:13:20,200
‪ฉันทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ได้ 20 นาที

219
00:13:20,720 --> 00:13:26,360
‪แต่แล้วก็ต่อมน้ำตาแตกนั่งสะอื้นอยู่ใต้ต้นไม้
‪อเนจอนาถมากค่ะ

220
00:13:26,440 --> 00:13:28,480
‪คุณบางคนอาจจะเข้าใจ

221
00:13:28,560 --> 00:13:32,080
‪ถึงจะไม่ใช่คริสต์มาส
‪นั่นเป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุดสำหรับครอบครัว

222
00:13:32,160 --> 00:13:33,720
‪ที่ไม่คุยกันเรื่องอารมณ์ความรู้สึก

223
00:13:34,320 --> 00:13:37,160
‪ครอบครัวฉันรับกันแทบไม่ไหวทีเดียว

224
00:13:40,560 --> 00:13:42,640
‪พี่ชายฉันลุกขึ้นบอกว่า

225
00:13:42,720 --> 00:13:45,600
‪“โอเค เดี๋ยวจะเข้าครัว
‪ไปชงค็อกเทลมาให้ทุกคน”

226
00:13:45,680 --> 00:13:48,440
‪เป็นสิ่งเดียวที่สมเหตุสมผลที่เกิดขึ้นวันนั้น

227
00:13:48,520 --> 00:13:52,240
‪พ่อมายืนหน้าฉัน เขารู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

228
00:13:52,320 --> 00:13:54,200
‪ยืนอยู่หน้าฉัน มองหน้าฉัน

229
00:13:54,280 --> 00:13:58,360
‪เหวี่ยงแขนมาแล้วก็ฟาดฉันอย่างแรง
‪ที่ข้างๆ นี่ แล้วก็บอกว่า

230
00:13:58,440 --> 00:14:01,920
‪“พอได้แล้ว ปกติลูกเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง”

231
00:14:03,200 --> 00:14:06,800
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ น่าจะไปฟาดเด็กห้าขวบแล้วบอก

232
00:14:06,880 --> 00:14:10,640
‪“ทีนี้อธิบายทฤษฎีสัมพันธภาพมาซิ
‪ปกติเห็นเป็นเด็กฉลาดนักนี่!”

233
00:14:11,200 --> 00:14:15,240
‪แล้วฉันก็แบบว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

234
00:14:15,320 --> 00:14:17,960
‪เสร็จแล้วแม่ฉันก็ลุกขึ้น แล้วฉันก็คิดว่า

235
00:14:18,040 --> 00:14:22,720
‪“ลุกซะที! แม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪แม่เข้าใจความรู้สึกฉัน”

236
00:14:22,800 --> 00:14:25,240
‪แม่ฉันลุกขึ้น เดินไปที่เปียโน

237
00:14:25,320 --> 00:14:30,240
‪แล้วไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงกระตุ้นจากจิตใต้สำนึก
‪หรือเพราะแม่เกิดอยากเปลี่ยนบรรยากาศ

238
00:14:30,320 --> 00:14:33,400
‪แม่เล่นเพลงเพลงเดียวที่จำได้ขึ้นใจ

239
00:14:33,480 --> 00:14:36,080
‪มันคือเพลง “มาย ฮาร์ต วิล โก ออน”

240
00:14:44,280 --> 00:14:45,800
‪“แม่แม่งจะบ้ารึเปล่า”

241
00:14:49,320 --> 00:14:52,360
‪โอเค แม่กำลังเปรียบเทียบชีวิตรักของฉัน
‪กับเรือไททานิกที่กำลังจม

242
00:14:52,440 --> 00:14:54,280
‪ช่างเหมาะเหม็งที่สุด

243
00:14:54,360 --> 00:14:58,800
‪ส่วนฉันก็นอนอยู่ที่ใต้ต้นไม้
‪แบบว่า “นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม”

244
00:14:58,880 --> 00:15:05,840
‪ฉันร้องไห้ให้ต้นไม้ น้ำตาฉันไหลรินท่วมบ้าน

245
00:15:05,920 --> 00:15:07,280
‪มันเลวร้ายมาก

246
00:15:07,360 --> 00:15:09,760
‪ตามคำแนะนำเพื่อการบำบัด

247
00:15:09,840 --> 00:15:13,640
‪ฉันได้พยายามที่จะประมวลผล
‪เหตุการณ์เลวร้ายนี้ด้วยเพลง

248
00:15:22,280 --> 00:15:26,600
‪โอ้ เธอผู้แสนเศร้า

249
00:15:26,680 --> 00:15:30,800
‪โอ้ เธอผู้เจ็บปวด

250
00:15:30,880 --> 00:15:37,880
‪ช่วงเวลาแห่งคริสต์มาสที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

251
00:15:39,320 --> 00:15:43,160
‪ต้องสูญเสียแฟน

252
00:15:43,240 --> 00:15:47,160
‪เขาได้เจอใครคนใหม่

253
00:15:47,680 --> 00:15:54,680
‪ดังนั้นฉันจึงร้องไห้ น้ำตารินไหล โอ้ สุดแสนอาลัย

254
00:15:56,600 --> 00:16:00,760
‪โอ้ เธอผู้แสนเศร้า

255
00:16:00,840 --> 00:16:05,080
‪โอ้ เธอผู้เจ็บปวด

256
00:16:05,160 --> 00:16:12,160
‪ช่วงเวลาแห่งคริสต์มาสที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

257
00:16:13,800 --> 00:16:18,000
‪แม่บรรเลงเปียโน

258
00:16:18,080 --> 00:16:21,760
‪พ่อฟาดด้วยความเริงร่า

259
00:16:21,840 --> 00:16:24,200
‪ดังนั้นฉันจึงร้องไห้

260
00:16:24,280 --> 00:16:29,520
‪น้ำตารินไหล โอ้ สุดแสนอาลัย

261
00:16:35,080 --> 00:16:36,280
‪ขอบคุณมากค่ะ

262
00:16:41,920 --> 00:16:42,880
‪ขอบคุณค่ะ

263
00:16:45,360 --> 00:16:47,080
‪ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ

264
00:16:47,600 --> 00:16:50,040
‪ฉันคิดถึงช่วงเวลานั้นแบบ “พระเจ้าช่วย”

265
00:16:50,120 --> 00:16:53,600
‪ขณะที่คิดย้อนกลับไปถึงคริสต์มาส
‪ที่ฉันเคยมีตอนเด็กๆ

266
00:16:53,680 --> 00:16:57,120
‪เพราะตอนเป็นเด็ก
‪คริสต์มาสมันวิเศษเสมอ ใช่ไหมคะ

267
00:16:57,200 --> 00:16:59,840
‪เราจะมีความสุขเสมอ มันดีมากจริงๆ

268
00:16:59,920 --> 00:17:01,280
‪แต่เราอย่าหลอกตัวเองกันเลยค่ะ

269
00:17:01,360 --> 00:17:06,040
‪ตอนเด็กๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคริสต์มาส
‪ก็คือของขวัญ ถูกไหมคะ

270
00:17:06,120 --> 00:17:10,760
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูไร้ศีลธรรม
‪แต่ถ้าคุณถามฉันตอนเด็กๆ

271
00:17:11,400 --> 00:17:14,280
‪“อะไรสำคัญที่สุดในช่วงคริสต์มาสสำหรับหนูจ๊ะ

272
00:17:14,359 --> 00:17:19,160
‪การที่พระเจ้าทรงสละบุตรของพระองค์
‪แก่เราและชาวโลกเหรอ

273
00:17:19,880 --> 00:17:21,800
‪หรือเกมบอยเครื่องใหม่”

274
00:17:23,560 --> 00:17:26,319
‪คุณจะแปลกใจที่ได้ยิน

275
00:17:27,640 --> 00:17:30,720
‪ว่าฉันบอกว่า

276
00:17:31,359 --> 00:17:32,319
‪“ขอเกมบอยค่ะ”

277
00:17:34,240 --> 00:17:37,600
‪ใช่ แต่ขอโทษเถอะ การเสียสละลูกตัวเอง
‪มันเป็นของขวัญตรงไหน

278
00:17:37,680 --> 00:17:42,040
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ จะบ้าเรอะ

279
00:17:42,120 --> 00:17:46,400
‪มันเป็นนามธรรมเกินไปสำหรับเด็ก
‪ที่คุณจะไปบอกแบบนั้นกับเด็ก ใช่ไหมคะ

280
00:17:46,480 --> 00:17:49,120
‪พระเจ้าที่รักทรงสละบุตรของพระองค์ให้แก่ท่าน

281
00:17:49,200 --> 00:17:54,280
‪คุณขา! สำหรับฉันนะ
‪นั่นมันไม่ถูกกาลเทศะเอามากๆ

282
00:17:54,360 --> 00:17:58,600
‪มันเกินความจำเป็นไปมากเลย
‪ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ

283
00:17:59,200 --> 00:18:03,680
‪มันไม่ได้น่าสยดสยองอะไรนะ
‪ที่พระเจ้าปล่อยให้ลูกตัวเองตาย

284
00:18:03,760 --> 00:18:05,960
‪เขาถูกเนรเทศจากสวรรค์

285
00:18:06,040 --> 00:18:11,720
‪มายังดาวเคราะห์ห่วยๆ ที่มีแต่น้ำท่วม
‪แผ่นดินไหวกับกะหล่ำดาว

286
00:18:11,800 --> 00:18:14,720
‪และถ้านั่นยังไม่พอนะ
‪เขายังปล่อยให้ลูกถูกตรึงกางเขน

287
00:18:14,800 --> 00:18:17,160
‪แล้วเด็กๆ ก็จะแบบ “อ๋อๆ ค่ะๆ”

288
00:18:17,240 --> 00:18:18,520
‪“นั่นคือพระเจ้าที่รัก”

289
00:18:18,600 --> 00:18:23,480
‪“โอเคค่ะ ถ้างั้นหนูจะสวดให้พระองค์ ดีจัง”

290
00:18:31,840 --> 00:18:33,600
‪ของขวัญเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

291
00:18:33,680 --> 00:18:37,040
‪เพราะแบบนั้นรายการของที่อยากได้
‪จากฉันกับพี่ชาย

292
00:18:37,120 --> 00:18:39,640
‪มันถึงยาวขึ้นๆ ทุกๆ คริสต์มาส

293
00:18:40,160 --> 00:18:44,120
‪ไม่ใช่เพราะเราเป็นพวกคลั่งวัตถุ
‪ที่ได้เท่าไหร่ก็ไม่พอ

294
00:18:44,200 --> 00:18:49,280
‪แต่เป็นเพราะเราไม่เคยได้
‪อย่างที่เราอยากได้เลย

295
00:18:49,360 --> 00:18:52,280
‪ได้แต่อะไรที่มันคล้ายๆ กัน

296
00:18:52,360 --> 00:18:57,880
‪มีแต่ของเล่นจากตลาดขายของเลหลัง
‪หรือไม่ก็ของเล่นที่คนอื่นเล่นมาแล้ว

297
00:18:57,960 --> 00:19:00,880
‪แต่ถ้ามองตามทัศนะของทุกวันนี้
‪นั่นมันที่สุดของความยั่งยืนแล้ว

298
00:19:00,960 --> 00:19:03,600
‪แต่ตอนเป็นเด็กเราคิดว่า ช่างหัวแม่งความยั่งยืน

299
00:19:04,600 --> 00:19:09,040
‪ตอนเด็ก เราอยากได้ตุ๊กตาบาร์บี้ของแท้
‪จากไอ้กล่องเวรสีชมพู

300
00:19:09,120 --> 00:19:13,080
‪ไม่ใช่ของเลียนแบบจากโปแลนด์
‪ที่มีคนเอาปากกาเมจิกไปวาดขนไว้ที่จิ๋มแล้ว

301
00:19:13,600 --> 00:19:16,640
‪ถึงจะใช้แผ่นแว็กซ์ขนก็เอาไม่ออก

302
00:19:17,160 --> 00:19:18,720
‪และเพราะแบบนั้นเราเลยเริ่มเขียน

303
00:19:18,800 --> 00:19:22,960
‪คำบรรยายของขวัญที่เฉพาะเจาะจงมาก
‪ในรายการของที่อยากได้

304
00:19:23,720 --> 00:19:28,040
‪เพราะเราคิดว่า “เด็กน้อยเยซูนี่ไม่ค่อยฉลาด”

305
00:19:28,120 --> 00:19:32,160
‪เราต้องอธิบายละเอียดมากๆ
‪ฉะนั้นเราจะไม่เขียนแค่ว่า บาร์บี้

306
00:19:32,240 --> 00:19:34,800
‪แต่ “บาร์บี้ของแท้จากบริษัทแมตเทล

307
00:19:35,400 --> 00:19:39,160
‪บรรจุภัณฑ์ของแท้ กล่องสีชมพู ห้ามมีรอยแกะ”

308
00:19:41,560 --> 00:19:46,880
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันตัดรูปของออกจาก
‪แคตตาล็อกคริสต์มาสที่เราได้รับทางไปรษณีย์

309
00:19:46,960 --> 00:19:50,760
‪แล้วก็ยัดลงไปในรายการของที่อยากได้

310
00:19:50,840 --> 00:19:51,960
‪ถ้าตอนนั้นเรามีอินเทอร์เน็ตนะ

311
00:19:52,040 --> 00:19:56,480
‪ฉันจะกดทุกอย่างลงตะกร้าและก็สั่งซื้อเลย

312
00:19:56,560 --> 00:19:58,800
‪ถ้าแม่เกิดถามว่า “คริสต์มาสอยากได้อะไร”

313
00:19:58,880 --> 00:20:02,040
‪“จะมาแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวเขาจะกดออดแล้ว
‪หนูจัดการเรียบร้อย เดี๋ยวเขามาส่ง”

314
00:20:09,920 --> 00:20:13,480
‪ก็ได้ๆ ฉันอาจจะขอ
‪สิ่งที่มันเป็นไปได้ยากอยู่สองสามอย่าง

315
00:20:13,560 --> 00:20:14,520
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้ว

316
00:20:15,040 --> 00:20:20,200
‪อย่างเช่น ฉันขอลูกม้าทุกคริสต์มาสจนอายุ 17

317
00:20:20,960 --> 00:20:24,560
‪ใช่แล้ว และตอนนี้ฉันยังรู้ว่า
‪มันรู้สึกบ้าบอแค่ไหนสำหรับฉันตอนเป็นเด็ก

318
00:20:25,280 --> 00:20:27,120
‪ที่ฉันไม่เคยได้เลยสักตัว

319
00:20:27,200 --> 00:20:29,760
‪ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจเลย

320
00:20:29,840 --> 00:20:31,960
‪ทำไมฉันมีลูกม้าไม่ได้

321
00:20:32,040 --> 00:20:35,520
‪เราก็มีสวน ลูกม้าก็กินหญ้าที่นั่นได้

322
00:20:35,600 --> 00:20:37,120
‪เรามีเพิงในสวน

323
00:20:37,200 --> 00:20:40,120
‪เราย้ายเครื่องตัดหญ้าไปไว้ในโรงรถ
‪แล้วให้ลูกม้าอยู่ในนั้นได้นี่

324
00:20:40,200 --> 00:20:42,040
‪“ทำไมมีไม่ได้”

325
00:20:42,640 --> 00:20:43,600
‪แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่ดี

326
00:20:44,160 --> 00:20:48,200
‪และฉันรู้เรื่องนั้นสักช่วงก่อนคริสต์มาส
‪พี่ชายฉันบอกฉันว่า

327
00:20:48,800 --> 00:20:50,320
‪“ฉันรู้ว่าเธอจะได้อะไร”

328
00:20:50,400 --> 00:20:53,280
‪ฉันตอบทันควัน “ลูกม้า”

329
00:20:55,400 --> 00:20:56,640
‪“โอเค แต่อย่าเอ็ดไปนะ”

330
00:20:57,160 --> 00:20:58,680
‪“ตัวแค่ไหน”

331
00:20:58,760 --> 00:20:59,840
‪แล้วเขาก็แบบ

332
00:20:59,920 --> 00:21:00,960
‪“ใหญ่ขนาดนี้”

333
00:21:01,480 --> 00:21:04,480
‪ฉันก็ “อุ๊ย จับแล้วเป็นไงบ้าง”

334
00:21:04,560 --> 00:21:06,680
‪แล้วเขาก็แบบว่า “นุ่มมาก”

335
00:21:07,800 --> 00:21:10,360
‪ฉันก็บอก “โอ๊ย ตายแล้ว
‪ฉันจะได้ลูกม้า โอ้ พระเจ้า!”

336
00:21:10,440 --> 00:21:12,960
‪ฉันน้ำตาคลอเบ้านอนหลับไปทุกคืน

337
00:21:13,040 --> 00:21:15,680
‪ฉันคิดจนถึงคริสต์มาสเลยว่าฉันจะได้ลูกม้า

338
00:21:16,640 --> 00:21:18,760
‪แล้วสิ่งที่ฉันได้เป็นของขวัญก็คือ…

339
00:21:20,240 --> 00:21:21,160
‪ผ้าปูที่นอน

340
00:21:23,040 --> 00:21:25,360
‪ที่มีลายลูกม้า

341
00:21:26,760 --> 00:21:30,520
‪พี่ชายฉันเป็นจอมซาดิสต์ที่ร้ายกาจ
‪และน่ารังเกียจ

342
00:21:31,720 --> 00:21:34,440
‪บางทีฉันอาจจะอยาก
‪เอาผ้าปูที่นอนผืนนั้นรัดคอเขานะ

343
00:21:35,080 --> 00:21:38,680
‪บางทีฉันอาจจะทำไปแล้ว แต่ถูกห้ามไม่ให้พูดถึง

344
00:21:39,480 --> 00:21:41,840
‪ฉันหวังจริงๆ ว่าอยากได้ลูกม้า อยากได้มาก

345
00:21:41,920 --> 00:21:44,800
‪เพราะงั้นฉันก็เลยมีมันในจินตนาการ

346
00:21:44,880 --> 00:21:48,760
‪ฉันแค่จินตนาการเอา นึกภาพมัน
‪ภาพชีวิตฉันที่มีลูกม้า

347
00:21:49,320 --> 00:21:52,520
‪และอาจจะบอกคนไม่กี่คนเรื่องนี้
‪บ้างเป็นครั้งคราว

348
00:21:54,640 --> 00:21:56,880
‪แค่พูดลอยๆ ว่าฉันมีลูกม้า

349
00:21:56,960 --> 00:21:59,560
‪ตอนเด็กฉันไม่ได้ซีเรียสเรื่องความจริงอยู่แล้ว

350
00:21:59,640 --> 00:22:03,760
‪แค่ลองดูเฉยๆ แล้วพอคุณบอกเด็กคนอื่น
‪ว่าคุณมีม้าจริงๆ เป็นของตัวเอง…

351
00:22:04,320 --> 00:22:06,640
‪มันทำให้เราเด่นดังขึ้นมาเลย

352
00:22:06,720 --> 00:22:10,080
‪พวกเขาก็แตกตื่นกันแหงอยู่แล้ว “อะไรนะ”
‪และฉันคิดว่ามันเจ๋งดี

353
00:22:10,160 --> 00:22:12,880
‪แต่ฉันคิดว่าจะดีที่สุด

354
00:22:12,960 --> 00:22:16,920
‪ถ้าหลอกแค่เด็กที่ไม่ได้มาเล่นที่บ้านฉันตอนบ่าย

355
00:22:17,000 --> 00:22:21,440
‪ฉันเลยคิดได้ว่า
‪บอกพวกเด็กในชั้นเรียนบัลเลต์น่าจะดีที่สุด

356
00:22:21,520 --> 00:22:23,800
‪และฉันจะสามารถแต่งเรื่องได้เต็มที่

357
00:22:23,880 --> 00:22:26,440
‪ฉันบอกเรื่องที่ดีที่สุดกับเด็กพวกนั้น

358
00:22:26,520 --> 00:22:30,280
‪ฉันกุเรื่องสีขนของลูกม้า แต่งชื่อเพราะๆ

359
00:22:30,360 --> 00:22:33,440
‪ฉันพามันไปแข่งทัวร์นาเมนต์มากมาย

360
00:22:33,520 --> 00:22:35,760
‪ลูกม้าตัวนี้เล่นกลได้ด้วย

361
00:22:35,840 --> 00:22:37,960
‪พวกเด็กผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดกัน

362
00:22:38,040 --> 00:22:42,840
‪คอยเดินตามฉันต้อยๆ
‪ขนาดบนพื้นที่ฉันยืน พวกเขายังบูชา

363
00:22:42,920 --> 00:22:45,240
‪โดยเฉพาะเด็กที่เคยขี่ม้า

364
00:22:45,320 --> 00:22:48,640
‪พวกนั้นรู้ว่ามันหมายความยังไง
‪ที่จะได้มีม้าเป็นของตัวเอง

365
00:22:48,720 --> 00:22:51,280
‪สำหรับพวกเขา
‪ฉันเป็นทั้งบีบี้และทีน่าในคนคนเดียว

366
00:22:51,800 --> 00:22:56,240
‪แล้วฉันจำได้ว่า บ่ายวันหนึ่ง ฉันตีไข่ใส่สีเต็มที่

367
00:22:56,320 --> 00:22:59,080
‪“ใช่ๆ ลูกม้าฉันเป็นแบบนั้นเลย”
‪แล้วพวกเด็กผู้หญิงก็แบบ “ว้าย ดีจัง!”

368
00:22:59,160 --> 00:23:01,440
‪ฉันมีก๊วนดีๆ อยู่กลุ่มเล็กๆ

369
00:23:01,520 --> 00:23:04,680
‪เราพากันเดินออกมาจากอาคารบัลเลต์
‪เด็กทุกคนก็มีพ่อแม่มารับ

370
00:23:04,760 --> 00:23:07,400
‪ทีนี้เด็กคนหนึ่งวิ่งตรงไปหาแม่ของเขา

371
00:23:07,480 --> 00:23:11,920
‪“แม่คะ แม่ รู้ไหมว่าแคโรมีลูกม้าด้วย”

372
00:23:12,000 --> 00:23:13,880
‪แล้วคุณแม่ก็พูดกับฉัน
‪“จริงเหรอ หนูมีลูกม้าเหรอ”

373
00:23:13,960 --> 00:23:20,200
‪และฉันก็รู้สึกมั่นใจมาก ตอบไป
‪“ใช่แล้ว ถูกต้อง หนูมีลูกม้า”

374
00:23:20,800 --> 00:23:24,280
‪แล้วเขาก็แบบ
‪“ว้าว! มันอยู่ที่โคโลญนี่รึเปล่าจ๊ะ”

375
00:23:24,360 --> 00:23:26,440
‪“ใช่เลยค่ะ”

376
00:23:26,520 --> 00:23:27,920
‪“งั้นอยู่ที่ไหนล่ะ”

377
00:23:28,000 --> 00:23:32,880
‪แล้วฉันก็มองไปรอบๆ ที่จอดรถ
‪ที่เหนือต้นไม้ฉันเห็นหลังคาอาคาร

378
00:23:32,960 --> 00:23:35,160
‪“นั่นไงคะ ลูกม้าของหนู” แล้วคุณแม่คนนั้นก็บอก

379
00:23:35,240 --> 00:23:37,320
‪“จริงน่ะ ม้าของหนูอยู่ที่นั่นเหรอ”

380
00:23:37,400 --> 00:23:39,120
‪ฉันก็ “ใช่แล้ว”

381
00:23:39,640 --> 00:23:43,160
‪แล้วเขาก็บอกว่า
‪“เอ๊ะ แปลกจัง เพราะนั่นมันสนามเทนนิส”

382
00:23:44,560 --> 00:23:48,600
‪ฉันก็เลยบอก “อืม ลูกม้าตีเทนนิสได้ค่ะ!”

383
00:23:49,600 --> 00:23:51,400
‪เล่นเทนนิสได้

384
00:23:59,840 --> 00:24:02,120
‪คำเตือน มีสปอยล์นะ ฉันไม่เคยมีลูกม้า

385
00:24:02,960 --> 00:24:04,560
‪ชีวิตวัยเด็กฉันยากเย็นแสนเข็ญค่ะ

386
00:24:04,640 --> 00:24:07,200
‪แต่ไม่ใช่ในตอนที่ฉันต้องเป็นคนให้ของขวัญ

387
00:24:07,280 --> 00:24:09,200
‪ถ้าคุณเป็นเด็กแล้วต้องให้ของขวัญใคร

388
00:24:09,280 --> 00:24:11,320
‪เมื่อนั้นไม่มีอะไรยากใช่ไหมล่ะ

389
00:24:11,400 --> 00:24:15,280
‪เวลาเป็นเด็ก คุณจะเอาของเฮงซวยอะไร
‪ไปให้เป็นของขวัญก็ได้ ยังไงพ่อแม่ก็ตื่นเต้น

390
00:24:15,360 --> 00:24:17,840
‪จริงๆ นะ คุณจะพับกระดาษให้แม่ก็ได้

391
00:24:17,920 --> 00:24:21,640
‪“อุ๊ย ลูกพับได้สวยมากเลย สวยจริงๆ!”

392
00:24:21,720 --> 00:24:24,000
‪ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรยังได้

393
00:24:24,080 --> 00:24:29,560
‪คุณระบายสีรูปครอบครัวได้อุบาทว์
‪จนพวกเขาดูเหมือนเอเลี่ยนเหยียบกับระเบิด

394
00:24:31,520 --> 00:24:33,160
‪“สวยจัง ลูก”

395
00:24:33,240 --> 00:24:35,720
‪แต่ฉันขี้เกียจขนาดระบายสีก็ไม่เอา

396
00:24:35,800 --> 00:24:37,920
‪ฉันก็เลยใช้วิธีเขียนคูปอง

397
00:24:38,000 --> 00:24:43,720
‪แต่ตอนแรก ฉันคำนวณปัจจัย
‪ด้านเวลากับความพยายามผิดพลาด

398
00:24:43,800 --> 00:24:45,280
‪คูปองใบแรกของฉันคือ

399
00:24:45,360 --> 00:24:47,760
‪“ช่วยทำงานบ้านหนึ่งปี”

400
00:24:50,680 --> 00:24:52,600
‪ใช่ แม่ฉันหัวเราะไม่หยุด

401
00:24:53,520 --> 00:24:58,880
‪แต่พอผ่านไปหนึ่งวัน ฉันบอก “อ๊ะๆ หนูเขียนผิด”

402
00:25:00,160 --> 00:25:03,800
‪แล้วฉันก็เลยแก้ไขเป็นอะไรที่สมเหตุสมผล

403
00:25:04,360 --> 00:25:07,520
‪แล้วฉันก็ให้คูปองที่เขียนว่า
‪“จะเป็นเด็กดีหนึ่งวัน”

404
00:25:09,040 --> 00:25:11,280
‪แต่มันดันเขียนว่า “จะเป็นเด็ก ‘ดอย’ หนึ่งวัน”

405
00:25:11,360 --> 00:25:12,360
‪พอดีสะกดผิด

406
00:25:12,880 --> 00:25:16,080
‪แล้วยังเจอในกล่องด้วย
‪“จะเป็นเด็กดอยหนึ่งวัน” ใช้ได้แหละ

407
00:25:16,840 --> 00:25:18,920
‪ถึงที่สุดแล้ว นั่นมันหมายความตรงกันข้ามค่ะ

408
00:25:19,000 --> 00:25:21,880
‪“สวัสดีค่ะ แม่ หนูจะเป็นเด็กดีหนึ่งวันในหนึ่งปี”

409
00:25:22,760 --> 00:25:27,080
‪ซึ่งแปลว่าอีก 364 วัน ฉันจะไม่เป็นเด็กดี

410
00:25:27,680 --> 00:25:31,120
‪ถ้าในปีอธิกสุรทิน นั่นหมายถึง 365 วันเต็ม

411
00:25:31,200 --> 00:25:33,520
‪ใช่ของขวัญไหมนั่นน่ะ นั่นมันขู่กรรโชกกันชัดๆ

412
00:25:33,600 --> 00:25:35,200
‪แต่สำหรับแม่ๆ แล้ว มันไม่เป็นไรค่ะ

413
00:25:35,280 --> 00:25:37,160
‪เราจะเอาคูปองอะไรให้แม่เป็นของขวัญก็ได้

414
00:25:37,240 --> 00:25:39,480
‪พวกแม่คิดว่าทุกอย่างดีหมด

415
00:25:39,560 --> 00:25:41,640
‪ฉันคิดว่านั่นเป็นเหมือนการป้องกันตัวเอง

416
00:25:41,720 --> 00:25:43,600
‪ว่าเรามีความสุขเสมอ

417
00:25:43,680 --> 00:25:47,200
‪แม่ทุกคนบอกว่า “ขอบใจจ้ะ
‪ลูกน่ารักมาก ไม่ต้องลำบากก็ได้”

418
00:25:48,240 --> 00:25:49,480
‪ฉันคิดว่ามันคือการป้องกันตัวเอง

419
00:25:49,560 --> 00:25:52,320
‪เพราะมันมีปรากฏการณ์
‪ที่ถูกนำมาพูดถึงน้อยเกินควรไปมาก

420
00:25:52,400 --> 00:25:54,200
‪ค่ะ เพราะความไม่เต็มใจ

421
00:25:54,280 --> 00:25:56,280
‪มันมีสิ่งที่เรียกกันว่า

422
00:25:56,360 --> 00:25:58,480
‪“ช่องว่างของขวัญระหว่างชายและหญิง”

423
00:25:58,560 --> 00:25:59,920
‪ช่องว่างรายได้ระหว่างชายและหญิง

424
00:26:00,000 --> 00:26:04,320
‪เราทุกคนรู้เรื่องนี้ ผู้หญิงได้ค่าจ้างไม่เท่าผู้ชาย
‪สำหรับงานประเภทเดียวกัน

425
00:26:04,400 --> 00:26:08,360
‪แต่ผู้หญิงจะได้ของขวัญน้อยกว่า

426
00:26:08,440 --> 00:26:12,720
‪ผู้ชายกับเด็กได้ของขวัญที่ดีที่สุดในโลก
‪สำหรับคริสต์มาส

427
00:26:12,800 --> 00:26:16,080
‪ทำไม เพราะผู้หญิงนั่งคิดว่าจะให้อะไร
‪มาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม

428
00:26:16,160 --> 00:26:19,240
‪ผู้หญิงนั่งเขียนรายการของขวัญ บันทึกไว้ในมือถือ

429
00:26:19,320 --> 00:26:22,560
‪เพราะแบบนี้เด็กกับผู้ชายเลยได้ของขวัญเจ๋งๆ

430
00:26:22,640 --> 00:26:24,840
‪อย่างกล้องโทรทัศน์หรือเชือกบันจี้

431
00:26:24,920 --> 00:26:28,040
‪หรือคอร์สเรียนวิธีลับมีดหรืออะไรสักอย่าง

432
00:26:28,120 --> 00:26:32,440
‪แต่ผู้หญิงแทบไม่ได้อะไร
‪เวลาผู้หญิงได้ของขวัญ มีแต่ของให้ใช้งาน

433
00:26:32,520 --> 00:26:34,080
‪อย่างหัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น

434
00:26:34,160 --> 00:26:36,840
‪แม่ๆ ได้ของแบบนั้นเป็นของขวัญค่ะ
‪หัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น

435
00:26:36,920 --> 00:26:40,080
‪ไม่ได้พูดเล่นนะเนี่ย

436
00:26:40,160 --> 00:26:44,880
‪ฉันว่าของบางอย่าง
‪มันก็ไม่เหมาะกับกระดาษห่อของขวัญนะ

437
00:26:44,960 --> 00:26:47,040
‪และหนึ่งในนั้นคือหัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น

438
00:26:47,120 --> 00:26:50,200
‪ก็ใช่ แต่มันเป็นแบบถูกหลักสรีรศาสตร์สุดๆ
‪แล้วก็ใช้งานง่ายมาก

439
00:26:50,280 --> 00:26:52,840
‪แม่เจ้า! กระดาษชำระก็ใช้งานง่ายเหมือนกัน

440
00:26:52,920 --> 00:26:54,720
‪แต่ฉันไม่ให้ของแบบนั้น
‪เป็นของขวัญคริสต์มาสหรอก

441
00:26:55,560 --> 00:26:57,040
‪หัวแปรง…

442
00:26:57,120 --> 00:27:00,680
‪ผู้หญิงถ้าจะได้ของขวัญ ก็ได้แต่ของสำหรับใช้งาน

443
00:27:00,760 --> 00:27:04,680
‪ลองถามผู้หญิงที่คุณรู้จักสิ คนที่เป็นแม่

444
00:27:04,760 --> 00:27:08,040
‪หรือคนดูแลจัดการครอบครัว
‪พวกเขาได้อะไรตอนคริสต์มาสปีที่แล้ว

445
00:27:08,120 --> 00:27:09,400
‪ฉันว่าคุณจะได้ยินอะไรอย่าง

446
00:27:10,440 --> 00:27:14,400
‪“รู้สึกว่าลูกจะระบายสีที่รองแก้วเบียร์ให้นะ”

447
00:27:15,480 --> 00:27:17,280
‪แล้วก็ที่ส่งมาทางไปรษณีย์

448
00:27:18,200 --> 00:27:21,600
‪มีที่เปิดขวดจากบริษัทผู้ให้บริการ
‪จากธนาคารของคุณ

449
00:27:22,520 --> 00:27:23,840
‪ให้ตายสิ มันไม่ธรรมดาเลย

450
00:27:26,000 --> 00:27:27,520
‪เจริญจริงๆ

451
00:27:33,440 --> 00:27:36,640
‪มันคือความอยุติธรรมอย่างแท้จริง

452
00:27:36,720 --> 00:27:38,160
‪ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ฉันรู้จัก

453
00:27:38,240 --> 00:27:41,520
‪สมควรจะได้รับรถเข็นช้อปปิง
‪ที่เต็มไปด้วยของขวัญ

454
00:27:41,600 --> 00:27:45,000
‪ยังไงซะ พวกหล่อนเป็นผู้ผลิตทุกอย่าง
‪เกี่ยวกับคริสต์มาส ถูกไหมคะ

455
00:27:45,080 --> 00:27:47,960
‪ยกเว้นเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ผลิตภาพยนตร์

456
00:27:48,040 --> 00:27:50,000
‪พวกเธอไม่ได้เอาเงินกลับบ้านหมด

457
00:27:51,160 --> 00:27:52,000
‪ใช่ค่ะ

458
00:27:53,120 --> 00:27:55,720
‪พวกเธอสร้างคริสต์มาส

459
00:27:55,800 --> 00:28:01,160
‪ถ้ามีรางวัลออสการ์ที่จะให้กับงานคริสต์มาส
‪หรือปาร์ตี้คริสต์มาส

460
00:28:01,240 --> 00:28:04,320
‪เมื่อนั้นจะต้องขอบคุณผู้หญิงทุกคน

461
00:28:04,400 --> 00:28:07,280
‪“ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีคุณ
‪งานนี้คงไม่เกิดขึ้น มาร์กาเร็ต”

462
00:28:07,360 --> 00:28:08,880
‪เพราะพวกเธอทำทุกอย่าง

463
00:28:08,960 --> 00:28:11,880
‪ไม่ได้แค่ทำให้แน่ใจว่าจะมีของขวัญสำหรับทุกคน

464
00:28:11,960 --> 00:28:16,000
‪ถ้าไม่มีผู้หญิง คนในบ้านครึ่งหนึ่งจะไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪ว่ามีงานคริสต์มาส

465
00:28:16,080 --> 00:28:20,080
‪เพราะพวกเธอก็ยังเป็นคนบอกทุกคน
‪ว่าจะฉลองกันแบบไหนและเมื่อไหร่

466
00:28:20,160 --> 00:28:25,520
‪ฉันมีเพื่อนที่มีธุรกิจของตัวเอง แล้วก็มีลูกสามคน

467
00:28:25,600 --> 00:28:30,160
‪ฉันเห็นรายการสิ่งที่ต้องทำของเธอ
‪“จัดงานคริสต์มาส” นั่นเป็นแค่ข้อเดียว

468
00:28:30,240 --> 00:28:33,840
‪ข้อเดียวบนรายการเวรนั่น
‪“เอาไว้ทำตอนว่างละกัน ช่างแม่งมัน”

469
00:28:33,920 --> 00:28:35,040
‪ผู้หญิงค่ะ ดูแลทุกอย่าง

470
00:28:35,120 --> 00:28:37,040
‪ปาร์ตี้เอย ตกแต่งเอย อาหารเอย

471
00:28:37,120 --> 00:28:41,400
‪แถมยังต้องนั่งห่วง
‪เรื่องรักษาบรรยากาศในบ้านในสงบสุข

472
00:28:41,480 --> 00:28:43,440
‪ถ้าไม่มีผู้หญิง ญาติๆ จะตีกัน

473
00:28:43,520 --> 00:28:45,600
‪บางทีอาจจะเป็นคุณลุง
‪ทะเลาะกับญาติหรืออะไรสักอย่าง

474
00:28:45,680 --> 00:28:51,360
‪พวกเขาต้องป้องกันการดวลกำปั้นกัน
‪ด้วยการคอยส่งเหล้า

475
00:28:51,440 --> 00:28:54,920
‪ทำทุกอย่างนี้ในขณะที่ตัวเองก็ต้องดูสวยแซ่บ

476
00:28:55,000 --> 00:28:57,840
‪และความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแต่ไร้คำชม
‪แน่นอนว่าก็คือ

477
00:28:57,920 --> 00:29:01,320
‪ตลอดเวลานี้พวกเธอต้องทำท่า

478
00:29:01,400 --> 00:29:04,440
‪ราวกับว่าไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้น

479
00:29:04,520 --> 00:29:07,720
‪อันที่จริงไฮไลต์ของคริสต์มาส
‪ไม่ควรจะเป็นช่วงมอบของขวัญ

480
00:29:07,800 --> 00:29:10,640
‪แต่เป็นการเชิดชูผู้หญิงของบ้าน

481
00:29:10,720 --> 00:29:13,040
‪แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น และถ้าพวกผู้หญิงกล้าพูดว่า

482
00:29:13,120 --> 00:29:16,440
‪“หนุ่มๆ ตอนนี้มันเครียดไปแล้วสำหรับฉัน
‪มันมากไปแล้ว”

483
00:29:16,520 --> 00:29:17,760
‪“โธ่ แม่!

484
00:29:18,960 --> 00:29:21,000
‪แม่จะสติแตกแล้ว

485
00:29:21,080 --> 00:29:25,400
‪ชิลหน่อยสิ ใจเย็นหน่อย โธ่เอ๊ย
‪นี่มันคริสต์มาสนะ!”

486
00:29:26,040 --> 00:29:30,640
‪เอาเถอะ บางทีอาจจะเป็นความผิด
‪พวกเราลูกผู้หญิงเอง เพราะ

487
00:29:30,720 --> 00:29:34,800
‪ก่อนคริสต์มาส บ่อยๆ ที่พวกเรา
‪ด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย

488
00:29:34,880 --> 00:29:37,280
‪เราก็จะพูดอะไรอย่าง

489
00:29:37,800 --> 00:29:40,720
‪“นี่ คุณ ปีนี้เราไม่ให้ของขวัญกัน ดีไหม”

490
00:29:41,800 --> 00:29:45,400
‪เราจะไม่แลกของขวัญกัน
‪ได้ยินตอนแรก มันเหมือนง่ายๆ

491
00:29:45,480 --> 00:29:50,560
‪แต่ปัญหาอยู่ที่ความแตกต่าง
‪ของนิยามคำว่าไม่มีอะไร

492
00:29:51,640 --> 00:29:54,240
‪ไม่มีอะไรมันแปลว่าอะไรกันแน่ในประโยคนี้

493
00:29:54,760 --> 00:30:00,160
‪ความจริงก็คือ สำหรับผู้ชายแล้ว
‪“ไม่มีอะไร” หมายถึงไม่มีอะไร

494
00:30:00,800 --> 00:30:06,800
‪ไม่มีอะไรในแง่ที่ว่าไม่มีอะไร
‪ไม่มีอะไรไม่ว่าอะไรทั้งสิ้น

495
00:30:06,880 --> 00:30:10,720
‪แล้ว “ไม่มีอะไร” สำหรับผู้หญิง
‪คือ “ไม่มีอะไรหรอก

496
00:30:12,480 --> 00:30:14,160
‪นอกจากมีอะไรนิดหน่อย

497
00:30:14,240 --> 00:30:16,400
‪ก็ไม่มีอะไรมาก

498
00:30:16,480 --> 00:30:21,680
‪อาจจะมีอะไรเล็กๆ ที่แสดงความรัก
‪ที่คุณมีต่อฉันชั่วนิรันดร์

499
00:30:22,360 --> 00:30:24,440
‪และนั่นก็อาจจะทำฉันน้ำตาไหลพรากๆ
‪ตอนแกะของขวัญ

500
00:30:24,520 --> 00:30:27,480
‪แต่นั่นมันไม่มีอะไรเลย”

501
00:30:28,280 --> 00:30:30,800
‪นั่นคือนิยามที่แตกต่าง

502
00:30:30,880 --> 00:30:37,280
‪เอาเถอะค่ะ บางทีมันอาจจะสมเหตุสมผลอยู่
‪ที่มีช่องว่างของขวัญระหว่างชายและหญิง

503
00:30:37,360 --> 00:30:40,800
‪การที่ผู้หญิงไม่ได้รับความสำคัญ
‪เป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมานานในศาสนา

504
00:30:40,880 --> 00:30:43,320
‪แล้วคริสต์มาสก็เป็นเรื่องของธรรมเนียม
‪ใช่ไหมล่ะ

505
00:30:43,400 --> 00:30:45,120
‪มันก็เป็นแค่ผลจากการนั้น

506
00:30:45,200 --> 00:30:49,680
‪มันเริ่มจากการที่นิกายคาทอลิก
‪สร้างเรื่องครอบครัวสมบูรณ์แบบขึ้นมา

507
00:30:49,760 --> 00:30:51,040
‪โดยที่ไม่มีผู้หญิงอยู่

508
00:30:51,560 --> 00:30:54,760
‪ใช่ไหมคะ พระบิดา พระบุตรและพระจิต

509
00:30:55,960 --> 00:30:59,960
‪หนุ่มๆ สามคน ฟังตอนแรก
‪มันก็ไม่คาทอลิกเท่าไหร่ใช่ไหมคะ

510
00:31:00,800 --> 00:31:04,480
‪มันก็แค่การจัดการความเป็นอยู่
‪ไม่มีเรื่องเซ็กซ์มาเกี่ยวข้อง

511
00:31:05,040 --> 00:31:07,200
‪แต่อย่างน้อยก็ไม่มีผู้หญิงมาคอยกวนใจ

512
00:31:07,800 --> 00:31:11,240
‪แน่นอนว่าในเรื่องราวของนิกายคาทอลิก
‪ก็มีผู้หญิงอีกสองสามคน

513
00:31:11,320 --> 00:31:14,240
‪แต่โชคไม่ดีที่พวกเธอเป็นตัวละครที่ไม่ได้เรื่อง

514
00:31:14,760 --> 00:31:18,960
‪เริ่มที่อีฟก่อนเลย คนที่พาพวกเราซวยกันหนัก

515
00:31:19,040 --> 00:31:22,040
‪ดันไปกินแอปเปิ้ล
‪ทำให้พวกเราต้องถูกไล่ลงจากสวรรค์

516
00:31:22,120 --> 00:31:26,680
‪หรือเราจะบอกว่า
‪“อีฟเป็นคนหลักแหลม เธอสนใจใคร่รู้

517
00:31:26,760 --> 00:31:29,680
‪เธอมองการณ์ไกล เธอไม่ใช่คนที่เชื่อไปหมด

518
00:31:29,760 --> 00:31:31,280
‪เธอก็เลยสนใจ”

519
00:31:31,360 --> 00:31:35,240
‪แต่เท่าที่ฉันรู้นี่ อดัมก็กินแอปเปิ้ลเหมือนกัน

520
00:31:35,320 --> 00:31:36,360
‪แต่กับเขา มันไม่มีปัญหา

521
00:31:36,440 --> 00:31:39,920
‪ก็ใช่ พวกเขาโดนลงโทษด้วยกันทั้งคู่
‪ด้วยการถูกขับออกจากสวรรค์

522
00:31:40,000 --> 00:31:43,680
‪แต่ไม่ อีฟถูกลงโทษด้วยบาปกำเนิด

523
00:31:43,760 --> 00:31:48,320
‪และไม่ใช่แค่อีฟ แต่กับผู้หญิงทุกคนที่ตามมา

524
00:31:48,400 --> 00:31:52,520
‪เราทุกคนก็เลยมีบาปของเธอติดตัว

525
00:31:52,600 --> 00:31:55,760
‪ซึ่งหมายความถึงความเจ็บปวดเหลือทน
‪ของการคลอดลูก

526
00:31:55,840 --> 00:32:00,320
‪ต้องมีเลือดไหล
‪จากอวัยวะสืบพันธุ์ของเราทุกเดือน

527
00:32:00,400 --> 00:32:02,920
‪จ้ะ เข้าใจแล้ว

528
00:32:03,720 --> 00:32:06,120
‪ก็แค่ตีโพยตีพายเกินเหตุนิดหน่อย

529
00:32:13,960 --> 00:32:19,360
‪และบางทีช่องว่างของขวัญระหว่างชายกับหญิง
‪ก็อาจเป็นการลงโทษของพระเจ้าเช่นกัน

530
00:32:19,440 --> 00:32:23,040
‪ฉันก็ไม่รู้นะ ฉันมักจะคิดว่าป้าฉันพูดจาเลอะเทอะ

531
00:32:23,120 --> 00:32:24,720
‪ป้าชอบบอกว่า

532
00:32:24,800 --> 00:32:28,280
‪“ฉันไม่เคยได้ของขวัญดีๆ เหมือนพี่ชายฉันเลย”
‪ซึ่งก็คือลุงของฉัน

533
00:32:28,360 --> 00:32:30,880
‪“งานบ้านเขาก็ไม่ได้มาช่วยมากเท่าฉัน”

534
00:32:30,960 --> 00:32:33,520
‪แล้วพ่อฉันก็จะบอกว่า “เลอะเทอะน่า”

535
00:32:33,600 --> 00:32:36,080
‪เราทุกคนก็บอกว่า “จริงด้วย ไร้สาระ”

536
00:32:36,960 --> 00:32:40,520
‪แต่แล้วมีอยู่ตอนหนึ่งที่เรานั่งดูสไลด์เก่าๆ
‪กับย่าของเรา

537
00:32:40,600 --> 00:32:44,320
‪จากยุค 60 โน่น
‪คริสต์มาสที่ประดับสายรุ้งเต็มไปหมด

538
00:32:44,400 --> 00:32:46,400
‪แล้วคุณจะเห็นลุงฉันอยู่ด้านหน้า

539
00:32:46,480 --> 00:32:49,400
‪กับจักรยานคันใหม่เอี่ยม ฉีกยิ้มซะกว้างเลย

540
00:32:50,040 --> 00:32:54,640
‪ข้างหลังจะเห็นป้ากำลังร้องไห้
‪ในมือถือช็อกโกแลตหนึ่งแท่ง

541
00:32:55,400 --> 00:32:57,720
‪จริงๆ นะ อาจจะไม่ใช่ช็อกโกแลตอย่างดี
‪ที่มีน้ำมันรถด้วยซ้ำ

542
00:33:09,240 --> 00:33:10,960
‪ที่จริงป้าก็ได้ของขวัญโอเคอยู่นะ

543
00:33:11,040 --> 00:33:13,920
‪อย่างน้อย ป้าแกก็ไม่ได้ได้ของขวัญที่น่าอาย

544
00:33:14,000 --> 00:33:17,320
‪มีครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องฉัน
‪ได้เครื่องกำจัดขนเป็นของขวัญคริสต์มาส

545
00:33:17,400 --> 00:33:20,720
‪ที่ย่าให้ต่อหน้าทุกคน

546
00:33:20,800 --> 00:33:23,080
‪แต่เราก็ไปว่าย่าไม่ได้หรอก
‪เพราะแกไม่รู้ว่ามันคืออะไร

547
00:33:23,680 --> 00:33:26,440
‪ป้าเป็นคนจัดการห่อของขวัญให้

548
00:33:26,520 --> 00:33:29,080
‪อนิจจา ขอบคุณพระเจ้า
‪ป้าได้อธิบายให้ทุกคนฟังว่ามันคืออะไร

549
00:33:29,760 --> 00:33:31,120
‪“ก็ใช่ๆ เขาเพิ่งอายุ 13

550
00:33:31,200 --> 00:33:35,760
‪แต่ฉันเห็นที่ขาเขานี่ขนดกดำเลย”

551
00:33:37,360 --> 00:33:42,240
‪ย่าก็บอกว่า “นี่ ไอ้เจ้านั่นมันเอาไว้โกนขาเหรอ

552
00:33:42,760 --> 00:33:45,360
‪ข้าวของอะไรมันล้ำขนาดนี้”

553
00:33:46,400 --> 00:33:51,800
‪ฉันต้องถามตัวเองเลย
‪ว่าคนเราจะเป็นย่าเป็นยายกันตอนไหน

554
00:33:51,880 --> 00:33:54,600
‪คนเราจะเป็นปู่ย่าตายายกันเมื่อไหร่

555
00:33:54,680 --> 00:33:59,560
‪ไม่ใช่ตอนที่มีหลาน แต่จากรูปลักษณ์ภายนอก

556
00:33:59,640 --> 00:34:05,120
‪ตอนนี้ฉันยังปกติดี ฉันใส่เสื้อผ้าสีสันสดใส

557
00:34:05,200 --> 00:34:08,600
‪แต่ถึงจุดหนึ่ง ฉันจะกลายเป็นคุณยายและใส่แต่…

558
00:34:09,160 --> 00:34:10,080
‪สีเบจ

559
00:34:11,320 --> 00:34:16,400
‪ค่ะ แต่ไม่ใช่เบจแบบคิม คาร์ดาเชียนนะ
‪เบจแบบสุขภาพดี

560
00:34:17,080 --> 00:34:18,840
‪มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

561
00:34:18,920 --> 00:34:22,199
‪คือตอนนี้ฉันยังมีสไตล์ของฉันอยู่ หวังว่านะ

562
00:34:22,280 --> 00:34:27,000
‪แต่ถึงจุดหนึ่ง มันจะถูกเพิกถอน
‪แล้วฉันก็จะแต่งตัวเหมือนคุณยาย

563
00:34:27,080 --> 00:34:31,000
‪มันเกิดขึ้นตอนไหน มันเกิดขึ้นได้ยังไง

564
00:34:31,080 --> 00:34:37,280
‪และสิ่งที่ดีที่สุดก็คือย่ายายทุกคนในทุกรุ่น
‪หน้าตาเหมือนกันหมด ใช่ไหมคะ

565
00:34:37,360 --> 00:34:41,920
‪ตอนฉันเป็นเด็ก พวกย่ายาย
‪หน้าตาเหมือนย่ายายในปัจจุบันเป๊ะ

566
00:34:42,440 --> 00:34:45,239
‪ต้องกระโปรงอัดพลีต สเวตเตอร์ระยิบระยับ
‪กับรองเท้าสำหรับสุขภาพ

567
00:34:45,760 --> 00:34:46,880
‪ใช่เลยค่ะ

568
00:34:47,520 --> 00:34:50,440
‪มันใช่อะไรที่ค่อยๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า

569
00:34:50,520 --> 00:34:54,320
‪คุณรู้ไหมคะ
‪คือเราเริ่มใส่รองเท้าสีเบจแล้วก็คิดว่า “อืม”

570
00:34:55,199 --> 00:34:56,840
‪“นี่ล่ะแนวฉันเลย”

571
00:34:57,840 --> 00:35:01,719
‪และมันก็ค่อยๆ ไล่ขึ้นมาข้างบน
‪กางเกงสีเบจก็เข้าท่าไหมนะ

572
00:35:04,240 --> 00:35:07,960
‪หรือว่ามันเป็นขั้นตอนที่เป็นทางการกว่านี้
‪มีจดหมายจากกระทรวง

573
00:35:08,920 --> 00:35:11,720
‪พอคุณเปิดปุ๊บ แล้วคุณก็บอก

574
00:35:12,360 --> 00:35:15,960
‪“คุณมานเฟรด ถึงเวลาแล้ว
‪ที่คุณจะต้องใส่เสื้อผ้าสีเบจ”

575
00:35:17,240 --> 00:35:22,360
‪แล้วคุณก็ต้องเอารองเท้าผ้าใบ หมวก
‪อะไรต่ออะไรที่มีสารพัดสี

576
00:35:22,440 --> 00:35:24,280
‪ไปส่งมอบให้เขา

577
00:35:24,360 --> 00:35:27,080
‪แล้วคุณก็จะได้เสื้อกั๊กผู้รับบำนาญมาใส่

578
00:35:28,240 --> 00:35:30,240
‪เสื้อที่มี 20 กระเป๋า

579
00:35:40,800 --> 00:35:42,880
‪แล้วคุณจะทำยังไงกับกระเป๋าเปล่า

580
00:35:42,960 --> 00:35:45,280
‪จะไปเอาของจากที่ไหนมาใส่

581
00:35:45,880 --> 00:35:49,480
‪หรือคุณอาจได้รับคูปอง
‪คุณจะได้ไปแผนกเสื้อผ้าสูงวัยที่ห้างมึลเลอร์

582
00:35:49,560 --> 00:35:52,440
‪แล้วคุณจะได้รับชุดคู่มือผู้รับบำนาญเบื้องต้น

583
00:35:52,520 --> 00:35:54,800
‪“ทีนี้ก็ข้าวของในกระเป๋าผู้รับบำนาญ

584
00:35:54,880 --> 00:35:56,440
‪นี่เงินพกติดตัว ลูกอมแก้ไอ

585
00:35:57,240 --> 00:36:00,640
‪หมดอายุแล้วแหง ครึ่งหนึ่งไม่มีกระดาษห่อ

586
00:36:00,720 --> 00:36:06,000
‪แล้วก็ผ้าเช็ดหน้า
‪ใบเสร็จสินค้าที่ซื้อเมื่อปี 2007”

587
00:36:06,520 --> 00:36:09,440
‪แต่ยังมีอีก 20 กระเป๋าที่ไม่มีอะไรใส่
‪จะเอาอะไรใส่ดี

588
00:36:09,520 --> 00:36:15,160
‪แน่นอนว่า คุณก็เอาอาหารที่ห่อไว้เป็นห่อๆ
‪ใส่ไว้ในแต่ละกระเป๋า

589
00:36:15,240 --> 00:36:18,200
‪อาหารประเภทที่
‪คุณจะเอาใส่กล่องทัปเปอร์แวร์น่ะ

590
00:36:18,280 --> 00:36:19,160
‪ไข่ด้วย

591
00:36:19,960 --> 00:36:23,120
‪ก็ไม่ใช่ว่าธรรมชาติเขาแพ็คมาให้เราไม่ดีพอนะ

592
00:36:23,200 --> 00:36:27,760
‪แล้วเราก็เอาใส่ทัปเปอร์แวร์
‪แล้วค่อยเอาออกมาตอนอยู่บนรถไฟ

593
00:36:28,360 --> 00:36:30,560
‪อยู่บนนั้นคุณก็กินไข่

594
00:36:31,920 --> 00:36:34,760
‪ไม่นานมานี้ฉันเพิ่งได้เห็นกลุ่มหญิงสูงวัย
‪นั่งอยู่บนรถไฟ

595
00:36:35,360 --> 00:36:38,080
‪ทุกคนกำลังปอกไข่

596
00:36:39,160 --> 00:36:44,640
‪ฉันนึกในใจ “ตายจริง!”
‪ฉันไม่ได้เห็นคุณย่าคุณยายเท่าไหร่แล้ว

597
00:36:44,720 --> 00:36:47,640
‪ในความรับรู้ของฉัน ผู้หญิงอายุเยอะๆ

598
00:36:47,720 --> 00:36:53,160
‪เราจะเห็นได้ก็แต่บนรถไฟหรืองานรวมญาติ

599
00:36:53,240 --> 00:36:55,240
‪แต่พอเราเปิดทีวี

600
00:36:55,320 --> 00:37:00,040
‪พิธีกรผู้หญิงทุกคนที่อายุเกิน 40 โดนปลดหมด

601
00:37:00,120 --> 00:37:03,200
‪แน่นอน คุณเห็นสาวๆ มากมายในหนังทุกเรื่อง
‪แล้วผู้สูงวัยไปไหนหมด

602
00:37:03,280 --> 00:37:05,640
‪อินสตาแกรมนั้นลืมไปได้เลย

603
00:37:05,720 --> 00:37:09,880
‪มันคล้ายๆ ว่าพวกเขาโดนดูดออกจากสังคม

604
00:37:09,960 --> 00:37:11,720
‪พวกเขาหายไปซะงั้น

605
00:37:11,800 --> 00:37:13,840
‪ตอนเด็กฉันนึกภาพว่า
‪เวลาตาย มันจะเป็นอะไรแบบนั้น

606
00:37:13,920 --> 00:37:15,960
‪คือเราค่อยๆ จางหายไป

607
00:37:16,040 --> 00:37:18,960
‪ฉันนึกภาพมันต่างออกไปนิดหน่อย

608
00:37:19,040 --> 00:37:23,800
‪ยายฉันมักจะวัดความสูงให้ฉันแล้วขีดไว้ที่ประตู

609
00:37:23,880 --> 00:37:26,080
‪แล้วก็จะบอก “สูงเท่านี้แล้วนะ”

610
00:37:26,160 --> 00:37:30,080
‪แล้วแกก็จะอธิบาย “แต่ก่อนยายก็สูงกว่านี้”

611
00:37:30,840 --> 00:37:33,480
‪ฉันเป็นเด็ก ฉันก็แบบ “ฮะ มันเป็นไปได้ไงคะ

612
00:37:33,560 --> 00:37:35,280
‪เราโตขึ้น แต่เราตัวเล็กลงไม่ได้”

613
00:37:35,880 --> 00:37:38,840
‪ยายบอก “เรื่องจริงนะ
‪เวลาแก่ตัว เราจะหดลง เราตัวเล็กลง”

614
00:37:38,920 --> 00:37:41,280
‪ฉันก็บอก “อ๋อ เหรอคะ”

615
00:37:41,840 --> 00:37:44,920
‪สมองฉันก็เริ่มทำงานเลย

616
00:37:45,440 --> 00:37:48,240
‪ฉันคิดว่า “อ๋อ แก่ไปแล้วเป็นแบบนั้นนี่เอง”

617
00:37:48,320 --> 00:37:50,680
‪พอแก่ตัวเราจะหดไปเรื่อยๆ

618
00:37:50,760 --> 00:37:54,000
‪ยายจะหดไปๆ ไม่หยุด

619
00:37:54,080 --> 00:37:56,440
‪พอถึงจุดหนึ่ง ยายจะไปอยู่ในบ้านตุ๊กตา

620
00:37:56,520 --> 00:37:59,160
‪แล้วก็ไปอยู่ในบ้านเลโก้

621
00:37:59,680 --> 00:38:02,160
‪แล้วพอเราหาแกไม่เจออีกแล้ว

622
00:38:02,240 --> 00:38:04,480
‪เราก็จะดูดฝุ่น “อุ๊ย เครื่องมันส่งเสียงแปลกๆ”

623
00:38:06,680 --> 00:38:07,920
‪โอ๊ย ตายแล้ว

624
00:38:09,560 --> 00:38:10,800
‪ยายจ๋า

625
00:38:17,400 --> 00:38:19,960
‪ฉันนึกว่านั่นคือตาย

626
00:38:21,000 --> 00:38:22,800
‪คือเมื่อเราโดนดูดเข้าไป

627
00:38:23,720 --> 00:38:26,520
‪พอยายฉันตายจริงๆ

628
00:38:26,600 --> 00:38:29,520
‪ฉันอยู่ที่โบสถ์ ก็ยังคิดอยู่ว่า
‪โลงศพมันใหญ่ไปเยอะเลยนะ

629
00:38:31,360 --> 00:38:33,520
‪หรือในนั้นมีแก๊งคุณยายอยู่สองสามคน

630
00:38:35,000 --> 00:38:39,280
‪นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจำได้ว่าตัวเองเข้าโบสถ์
‪คือตอนยายเสีย

631
00:38:39,360 --> 00:38:42,280
‪คือการไปโบสถ์มันก็ไม่ใช่กิจวัตรนี่นะ

632
00:38:42,360 --> 00:38:45,080
‪แต่ฉันคิดว่าคริสต์มาสก็ยัง…

633
00:38:45,160 --> 00:38:48,120
‪วันคริสต์มาส โบสถ์จะเต็มตลอดเพราะมีมิสซา

634
00:38:48,200 --> 00:38:50,560
‪ถ้าไม่งั้นก็ไม่มีคนหรอก ถึงจะไม่มีโควิดก็เถอะ

635
00:38:50,640 --> 00:38:52,760
‪แต่แล้วโบสถ์เต็มตลอด

636
00:38:52,840 --> 00:38:55,720
‪อย่างกับว่าพวกเขาจองที่กันไว้
‪ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนโน่น

637
00:38:55,800 --> 00:38:58,280
‪“ไม่ได้ค่ะ ตรงนี้ห้ามนั่ง
‪เป็นที่ของครอบครัวเรา”

638
00:38:58,800 --> 00:38:59,920
‪คนแน่นจนล้น

639
00:39:00,000 --> 00:39:02,440
‪ถ้าฉันขึ้นแสดง

640
00:39:02,520 --> 00:39:05,360
‪แล้วมันว่างตลอดเวลาที่เหลือทั้งปี
‪แบบไม่มีสักคนเดียว

641
00:39:05,440 --> 00:39:07,160
‪แต่แน่นเอี๊ยดปีละครั้ง

642
00:39:07,240 --> 00:39:10,360
‪ฉันจะบอกว่า “คุณๆ คะ เราจะแสดงให้สุดชีวิต

643
00:39:10,440 --> 00:39:12,440
‪แล้วพวกเขาก็จะมาทุกวัน

644
00:39:12,520 --> 00:39:16,120
‪เราจะสร้างความบันเทิงแบบระเบิดระเบ้อ
‪จนพวกเขาพูดอะไรไม่ออก”

645
00:39:16,200 --> 00:39:19,640
‪แล้วคณะบาทหลวงก็จะแบบ “โอเค หรือไม่ดีกว่า

646
00:39:21,480 --> 00:39:27,000
‪ไม่ๆ เราให้เด็กๆ มาแสดงดีกว่า
‪ซึ่งมันก็จะยาวมากๆ เลย

647
00:39:27,520 --> 00:39:29,520
‪ซึ่งทุกคนรู้ดีอยู่แล้ว

648
00:39:29,600 --> 00:39:32,880
‪แล้วทุกคนจะต้องพูดกันเบามาก

649
00:39:32,960 --> 00:39:35,280
‪ในห้องที่เพดานมันสูงเกินเหตุ

650
00:39:35,360 --> 00:39:37,680
‪อ้อ แล้วทุกคนควรจะหันหลังให้คนดูนะ

651
00:39:37,760 --> 00:39:43,000
‪แล้วเราจะให้ผู้หญิงที่ดูอ่อนโยนตัดผมสั้นเห่ยๆ
‪มาเป็นคนอ่าน”

652
00:39:43,080 --> 00:39:48,080
‪พวกเขาจะอ่านข้อความเสียงดัง
‪จากคัมภีร์ไบเบิล แล้วคุณจะคิดว่า

653
00:39:48,160 --> 00:39:52,600
‪“ขนาดหนังสือที่ดีที่สุดในโลกก็คงเฮงซวย
‪ถ้าอ่านแบบนั้น”

654
00:39:52,680 --> 00:39:56,120
‪“แล้วสมัยนั้น ที่เกิดขึ้นคือ

655
00:39:56,200 --> 00:39:59,840
‪มีการออกกฎหมายจากซีซาร์ ออกุสตุส

656
00:39:59,920 --> 00:40:03,360
‪ว่าคนทั้งโลกจะต้องถูกเก็บภาษี

657
00:40:03,440 --> 00:40:07,520
‪และการเก็บภาษีนี้ก็ถูกดำเนินการครั้งแรก

658
00:40:07,600 --> 00:40:10,920
‪เมื่อไซเรนเนียสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย”

659
00:40:16,360 --> 00:40:17,200
‪ไม่ใช่แล้ว

660
00:40:23,280 --> 00:40:27,640
‪แล้วพระรูปนี้ คือคุณรู้อยู่ตลอดว่า

661
00:40:27,720 --> 00:40:29,840
‪เขาเป็นพวกชังเด็ก

662
00:40:29,920 --> 00:40:33,040
‪เขาเกลียดเด็ก เขาแค่เสแสร้ง

663
00:40:33,120 --> 00:40:36,760
‪เขาคงอยากจะโยนฟินฟรีดริค
‪ออกจากที่นั่งแถวแรก

664
00:40:36,840 --> 00:40:38,120
‪เพราะเจ้าหนูขัดจังหวะการเทศน์

665
00:40:38,200 --> 00:40:41,240
‪และเอาหนังสือเพลงสวดฟาดหัวคนที่นั่งข้างๆ

666
00:40:41,920 --> 00:40:43,800
‪แต่เขาทำไม่ได้เพราะเขาจะต้องพูดอะไรแบบว่า

667
00:40:43,880 --> 00:40:47,680
‪“คริสต์มาสคือปาฏิหาริย์แห่งการให้กำเนิด
‪และความรักที่มีต่อเด็ก!

668
00:40:47,760 --> 00:40:49,720
‪เด็กๆ จงมาหาพ่อ”

669
00:40:49,800 --> 00:40:52,040
‪แต่สิ่งที่เขาอยากทำจริงๆ คือ
‪คว้าตัวฟินฟรีดริคออกมาแล้วบอก

670
00:40:52,120 --> 00:40:56,960
‪“หุบปากซะ เจ้าหนู
‪ไม่งั้นจะโดนฟาดด้วยเล่มเทียน

671
00:40:57,040 --> 00:40:58,360
‪ถ้ายังไม่เงียบ

672
00:40:58,440 --> 00:41:02,360
‪คเนชท์ รูเพรชท์ จะเอาเข็มยาวมาทิ่มตา”

673
00:41:03,440 --> 00:41:04,920
‪แน่นอนว่า…

674
00:41:11,040 --> 00:41:15,800
‪ในนิกายคาทอลิก
‪เราต้องขอบคุณที่นักบวชเกลียดแค่เด็ก

675
00:41:15,880 --> 00:41:17,520
‪ถ้าให้เลือกแล้ว มันก็เลวร้ายน้อยกว่าอีกอย่าง

676
00:41:17,600 --> 00:41:18,680
‪ก็แหงล่ะนะคะ…

677
00:41:20,240 --> 00:41:21,920
‪เซอร์ไพรส์!

678
00:41:23,200 --> 00:41:28,240
‪คนไม่ชอบไปโบสถ์
‪เพราะเรื่องราวเกี่ยวกับคริสต์มาส

679
00:41:28,320 --> 00:41:30,840
‪มันไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตเราเท่าไหร่แล้ว

680
00:41:30,920 --> 00:41:32,920
‪คนหนุ่มสาวไปนั่งในโบสถ์พลางคิดว่า

681
00:41:33,000 --> 00:41:35,400
‪“นี่มันบ้าอะไรวะ”

682
00:41:35,480 --> 00:41:39,200
‪คือถ้าเรื่องราวคริสต์มาสเกิดขึ้นในวันนี้

683
00:41:39,280 --> 00:41:41,720
‪ทุกอย่างจะแตกต่างกันแบบหน้ามือเป็นหลังมือ

684
00:41:41,800 --> 00:41:44,040
‪ก่อนอื่นเลย เริ่มจากการให้กำเนิด

685
00:41:44,120 --> 00:41:47,640
‪พระแม่มารีกับพระเจ้าอาจจะเจอกันบนทินเดอร์

686
00:41:48,760 --> 00:41:49,880
‪ฉันเดาเอานะ

687
00:41:49,960 --> 00:41:51,240
‪ทุกอย่างจะต่างออกไป

688
00:41:51,320 --> 00:41:56,640
‪อย่างกับว่าโยเซฟกับมารีจะนอนด้วยกันในยุ้งฉาง
‪คงเป็นไปได้หรอกนะ

689
00:41:56,720 --> 00:41:59,480
‪พวกเขาคงจะไปเช็กอิน
‪ที่ลอฟต์สวยๆ จากแอร์บีเอ็นบี

690
00:41:59,560 --> 00:42:03,120
‪ที่กลางเมืองเบธเลเฮมที่ทำใหม่หมด
‪เรื่องนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

691
00:42:03,200 --> 00:42:04,120
‪แน่ล่ะค่ะ

692
00:42:04,200 --> 00:42:06,280
‪พวกเขาก็คงไปเช็กคอกม้า
‪ที่เห็นในเว็บโรงแรมอีกแห่งแล้ว

693
00:42:06,360 --> 00:42:09,120
‪“ดาวเดียวเหรอ ไม่เอาแน่นอน”

694
00:42:10,920 --> 00:42:12,240
‪ราวกับว่านักปราชญ์สามคน

695
00:42:12,320 --> 00:42:17,000
‪จะเดินทางมาแสนไกลด้วยตัวเอง
‪เพื่อมอบของขวัญ

696
00:42:17,080 --> 00:42:19,520
‪พวกเขาก็คงหาจากอะเมซอนส่งมาใช่ไหมล่ะ

697
00:42:19,600 --> 00:42:21,480
‪ห่อของขวัญมาเรียบร้อย

698
00:42:21,560 --> 00:42:23,880
‪และคุณต้องจ่ายเพิ่ม 79.80 ยูโร

699
00:42:23,960 --> 00:42:26,200
‪แค่ขอให้ห่อในถุงผ้าเส็งเคร็งนั่น

700
00:42:26,280 --> 00:42:31,360
‪มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะบอกว่า
‪“ฉันมีเงินและไม่สนเธอหรอก”

701
00:42:32,000 --> 00:42:35,800
‪มันจะเป็นแบบนั้น
‪งั้นก็เอาของกากๆ อะไรมาให้ก็ได้ใช่ไหม

702
00:42:35,880 --> 00:42:38,360
‪ฉันกับเพื่อนๆ ชอบเล่นใครคือซานต้ากัน

703
00:42:38,440 --> 00:42:42,760
‪มันก็เหมือน
‪ก็เหมือนกับใครคือซานต้าแบบธรรมดา

704
00:42:42,840 --> 00:42:45,760
‪ยกเว้นว่าเราจะต้องยอมรับว่า
‪ของขวัญมันห่วยแตกแค่ไหน

705
00:42:45,840 --> 00:42:47,800
‪เราจะเล่นแบบนั้นกันทุกปีก่อนคริสต์มาส

706
00:42:47,880 --> 00:42:51,080
‪แต่แย่หน่อยที่เป็นวันก่อนวันคริสต์มาสอีฟ

707
00:42:51,160 --> 00:42:56,840
‪ซึ่งแปลว่าฉันจำคริสต์มาสอีกสองสามปีก่อน
‪ไม่ค่อยได้เท่าไหร่

708
00:42:57,360 --> 00:43:01,440
‪เพราะฉันมักจะแฮงค์หนักในวันคริสต์มาสอีฟ

709
00:43:01,520 --> 00:43:03,080
‪ฉันจำไม่ได้ค่ะ

710
00:43:03,160 --> 00:43:05,760
‪แต่เราต้องเล่นเกมนี้กันวันที่ 23 เสมอเลย

711
00:43:05,840 --> 00:43:07,920
‪เพราะมันเป็นเวลาเดียวที่ทุกคนจะอยู่ที่โคโลญ

712
00:43:08,000 --> 00:43:10,640
‪ทุกวันนี้บางคนก็อยู่เมืองจีนหรือฮัมบูร์ก
‪หรือที่ไหนต่อไหนก็ไม่รู้

713
00:43:10,720 --> 00:43:12,240
‪ฉะนั้นเราเลยต้องเล่นกันตอนนั้น

714
00:43:12,320 --> 00:43:14,960
‪แล้วถึงวันหนึ่ง มันก็ขยายไปใหญ่โต

715
00:43:15,040 --> 00:43:17,200
‪เราเริ่มเล่นกันสัก 20 ปีที่แล้วได้ ราวๆ นั้น

716
00:43:17,280 --> 00:43:20,200
‪พวกเรามีกันหกคนและเราจะเล่นกันที่บ้าน

717
00:43:20,280 --> 00:43:21,360
‪แต่พอผ่านไปหลายๆ ปี

718
00:43:21,440 --> 00:43:26,000
‪ก็มีคนมาร่วมเล่นเยอะขึ้นเรื่อยๆ
‪แล้วมันก็ขยายไปอีกเมื่อเวลาผ่านไป

719
00:43:26,080 --> 00:43:30,200
‪จนถึงจุดที่ว่า
‪ไม่มีใครอยากเป็นคนจัดเล่นที่บ้านแล้ว

720
00:43:30,280 --> 00:43:33,840
‪“โธ่เอ๊ย จะให้รื้อพื้นบ้านซ่อมอีกไม่ไหวแล้ว
‪ปีที่แล้วมันเลวร้ายมาก”

721
00:43:34,360 --> 00:43:38,000
‪แล้วอยู่มาวันหนึ่ง
‪เราก็เริ่มไปเช่าสถานที่กันในวันที่ 23

722
00:43:38,080 --> 00:43:42,360
‪จะได้มีต้นคริสต์มาส
‪ไม่นาน เรามีคนเปิดประตู ตารางจัดงาน

723
00:43:42,440 --> 00:43:46,800
‪และมันก็กลายเป็นงานที่ต้องจัดเป็นประจำ
‪มีการส่งคำเชิญ

724
00:43:46,880 --> 00:43:49,480
‪เรามีทีมตกแต่งต้นคริสต์มาสแล้วก็เก็บหลังเลิก

725
00:43:49,560 --> 00:43:52,240
‪มีการลงโทษ
‪ถ้าใครลืมเอาใครคือซานต้าของตัวเองมา

726
00:43:52,840 --> 00:43:55,200
‪แล้วเราก็จะเมากันสุดๆ

727
00:43:55,280 --> 00:43:59,880
‪เราเมากันปลิ้นมาก
‪ทุกครั้งฉันรู้ว่าคริสต์มาสจะต้องนรกแตก

728
00:43:59,960 --> 00:44:01,480
‪ฉันต้องพยายามค่อยๆ จิบ

729
00:44:01,560 --> 00:44:04,480
‪ฉันต้องพยายามเพลาๆ ปริมาณเหล้าที่ดื่ม

730
00:44:04,560 --> 00:44:05,920
‪แต่ฉันทำไม่ได้

731
00:44:06,000 --> 00:44:08,240
‪มีบางคนที่เขาพักดื่มน้ำเป็นช่วงๆ

732
00:44:08,320 --> 00:44:12,560
‪ดื่มน้ำค่ะ บ้าไปแล้ว! ทำได้ยังไง

733
00:44:13,080 --> 00:44:15,040
‪อะไรจะควบคุมตัวเองได้ขนาดนั้น

734
00:44:15,120 --> 00:44:18,320
‪พอดื่มแอลกฮอล์หมดหนึ่งแก้ว “น้ำ”

735
00:44:18,400 --> 00:44:20,480
‪“ฉันทำแบบนี้ประจำ เบียร์ตามด้วยน้ำ”

736
00:44:20,560 --> 00:44:23,600
‪ว้าว ฉันลองทุกครั้ง

737
00:44:23,680 --> 00:44:25,840
‪ทุกครั้งฉันคิดนะ “โอเค ทีนี้ฉันจะดื่มน้ำ น้ำจ้ะ

738
00:44:25,920 --> 00:44:27,240
‪ดื่มน้ำแน่ๆ”

739
00:44:27,320 --> 00:44:29,480
‪แล้วฉันก็ลุกขึ้นไปเอา “น้ำๆๆ”

740
00:44:29,560 --> 00:44:32,360
‪แล้วพอฉันยืนอยู่ตรงนั้น “เบียร์ก็เบียร์วะแม่ง”

741
00:44:33,440 --> 00:44:34,560
‪จากนั้น…

742
00:44:41,960 --> 00:44:44,920
‪จากนั้นพอถึงตอนหนึ่ง เราฟังเพลง
‪ของเรจ อะเกนส์ เดอะ แมชชีน

743
00:44:45,000 --> 00:44:47,240
‪แล้วเราก็จะเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง

744
00:44:47,320 --> 00:44:49,040
‪ทุกคนก็กระโดดกันไปมา

745
00:44:49,120 --> 00:44:51,960
‪ข้าวของแตกหัก สุดท้ายเจ็บตัวด้วย

746
00:44:52,040 --> 00:44:54,840
‪คริสต์มาสบางปี เราเลยนั่งกันตาเขียว

747
00:44:54,920 --> 00:44:56,880
‪ส่วนพี่ชายฉันนี่มีลูกมะนาวปูดที่หน้าผาก

748
00:44:56,960 --> 00:45:01,160
‪เราก็นั่งกันที่โต๊ะตรงข้ามกับยาย
‪ยายก็มองแล้วบอกว่า

749
00:45:01,240 --> 00:45:04,920
‪“นี่เอาหัวไปชนกันมาเหรอ ตอนคริสต์มาสนี่นะ!”

750
00:45:05,000 --> 00:45:11,440
‪แล้วเราก็จะ “ใช่ เราทั้งคู่หกล้มเมื่อวานนี้”

751
00:45:18,520 --> 00:45:25,520
‪พวกเราทุกคน เพื่อนฉันทุกคน
‪จะแฮงค์กันหนักในวันคริสต์มาสอีฟ

752
00:45:25,600 --> 00:45:30,800
‪เราก็เลยมีเพลงคริสต์มาสที่รู้จักกันดี
‪ในเวอร์ชั่นของพวกเราเอง

753
00:45:38,080 --> 00:45:42,440
‪ก็เหมือนทุกๆ ปี

754
00:45:43,200 --> 00:45:47,640
‪มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

755
00:45:48,240 --> 00:45:53,400
‪ฉันนั่งเข่าทรุดอยู่บนพื้น

756
00:45:53,480 --> 00:45:57,280
‪อาเจียนย้อยอยู่ที่คาง

757
00:45:58,440 --> 00:46:03,200
‪ฉันแทบจะกระดิกตัวไม่ได้

758
00:46:03,800 --> 00:46:07,840
‪ทนความเจ็บปวดแทบไม่ไหว

759
00:46:09,000 --> 00:46:13,960
‪ลงหมอบคลานเหมือนหมา

760
00:46:14,040 --> 00:46:17,800
‪คลานไปทั่วบ้านแบบนั้น

761
00:46:19,280 --> 00:46:23,800
‪พ่อแม่กำลังรออย่างเริงร่า

762
00:46:23,880 --> 00:46:28,720
‪ห่านปรุงสุกดีแล้ว

763
00:46:29,760 --> 00:46:34,720
‪ฉันก็จะแค่ดื่มไปอีกหลายแก้ว

764
00:46:34,800 --> 00:46:39,600
‪จนกว่าจะถึงปีหน้า

765
00:46:42,080 --> 00:46:43,240
‪เอาไปร้องกันได้ค่ะ

766
00:46:49,840 --> 00:46:50,680
‪แต่ว่า…

767
00:46:52,840 --> 00:46:56,800
‪การดื่มในวันคริสต์มาสหรือก่อนคริสต์มาส
‪มันย่อมเป็นสุดยอดไฮไลต์

768
00:46:56,880 --> 00:46:59,280
‪เดี๋ยวนี้เราเริ่มกันเร็วขึ้นมาก

769
00:46:59,360 --> 00:47:02,680
‪เราต้องเมากันทั้งเทศกาลวันหยุด
‪ที่ตลาดคริสต์มาส

770
00:47:02,760 --> 00:47:05,600
‪ไอ้เบื๊อกที่ไหนก็อยากไปตลาดคริสต์มาสกับคุณ

771
00:47:05,680 --> 00:47:07,400
‪“เราต้องไปตลาดคริสต์มาสกันนะ

772
00:47:07,480 --> 00:47:10,000
‪เราต้องไปจริงๆ”
‪แล้วจู่ๆ คุณก็ต้องมานั่งเครียดว่าจะจัดการยังไง

773
00:47:10,600 --> 00:47:12,440
‪เพราะทุกคนอยากไปตลาดคริสต์มาสกับคุณ

774
00:47:12,520 --> 00:47:14,000
‪มันเป็นความกดดันทางสังคม

775
00:47:14,080 --> 00:47:17,840
‪“เราต้องไปก่อนคริสต์มาสนะ ต้องไปตลาด!”

776
00:47:17,920 --> 00:47:21,520
‪ที่โคโลญ เวลาคนพูดว่า
‪“ไปเถอะ เราจะไปตลาดคริสต์มาส”

777
00:47:21,600 --> 00:47:23,520
‪เมื่อนั้นคุณต้องถามว่า “ตลาดไหน”

778
00:47:23,600 --> 00:47:26,200
‪เรามีตลาดคริสต์มาสเป็นร้อยๆ แห่งที่โคโลญ

779
00:47:26,280 --> 00:47:29,000
‪ที่โคโลญ เรามีตลาดคริสต์มาสมากกว่าที่จอดรถ

780
00:47:30,520 --> 00:47:32,480
‪เราจะดื่มไวน์ร้อนกันเยอะมากด้วย

781
00:47:32,560 --> 00:47:34,840
‪ใครเป็นคนต้นคิดเหรอคะ

782
00:47:34,920 --> 00:47:37,240
‪คุณยืนอยู่ในความหนาว

783
00:47:37,320 --> 00:47:38,320
‪พร้อมกับถ้วย

784
00:47:38,400 --> 00:47:41,880
‪และพอดื่มเข้าไปอึกแรก ปากพองทันที

785
00:47:41,960 --> 00:47:44,120
‪ลิ้นนี่ชาเลยทีเดียว ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี

786
00:47:44,200 --> 00:47:46,120
‪พอเจ้าไวน์นี่เย็นลงแค่หนึ่งองศา

787
00:47:46,200 --> 00:47:47,840
‪เมื่อนั้นรสชาติสุดจะทน

788
00:47:48,360 --> 00:47:52,480
‪มันรสเหมือนความรู้สึกเมาค้างในวันถัดไป

789
00:47:52,560 --> 00:47:54,720
‪ฉะนั้น เราก็จะได้รสชาติแบบนั้นในปากอย่างช้าๆ

790
00:47:54,800 --> 00:47:58,560
‪จากนั้นฉันก็ยืนถือแก้ว
‪ที่ใส่ไวน์ที่เกือบจะเย็นแล้ว “อี๋”

791
00:47:59,080 --> 00:48:02,760
‪หลังจากนั่นเพียงสองวินาที
‪ก็จะมีคนจากกลุ่มของเราเดินมาบอกว่า

792
00:48:02,840 --> 00:48:06,560
‪“อีกแก้วนะ ฉันจะเติมอีกแก้ว เอาแก้วเธอมา”

793
00:48:06,640 --> 00:48:09,440
‪แล้วเราก็ยืนจ๋องอยู่ตรงนั้นแบบว่า
‪“ห่านเอ๊ย ตานี่เป็นพวกตามทวงหนี้รึไง”

794
00:48:09,520 --> 00:48:10,400
‪“เอาแก้วมา”

795
00:48:10,480 --> 00:48:12,440
‪เพราะเขาต้องการเอาเงินมัดจำแก้วคืน

796
00:48:12,520 --> 00:48:15,360
‪ครั้งหนึ่งฉันทำแก้วตกลงไปในหิมะ

797
00:48:15,440 --> 00:48:19,480
‪มันดูเหมือนฉันอ้วกเป็นเลือดในหิมะ
‪“เธอโอเคมั้ย”

798
00:48:19,560 --> 00:48:20,600
‪“โอเค”

799
00:48:20,680 --> 00:48:22,560
‪ไม่งั้นเราต้องดื่มมันรวดเดียว

800
00:48:22,640 --> 00:48:26,000
‪แต่พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้ดื่มไวน์ร้อนแบบนั้น

801
00:48:26,080 --> 00:48:28,840
‪พระองค์ถึงได้สร้างสิ่งที่ร้อนสุดๆ

802
00:48:29,360 --> 00:48:32,000
‪แน่นอนถ้าแบบคุณก็จะเมาจากไวน์ร้อน

803
00:48:32,080 --> 00:48:34,920
‪ซึ่งเป็นอาการเมาแบบที่น่ารังเกียจมาก

804
00:48:35,000 --> 00:48:37,640
‪ฉันมักจะสังเกตเวลาฉันดื่มมากไป

805
00:48:37,720 --> 00:48:41,920
‪ตอนนั้นฉันจะคิด “นี่ให้กินเห็ดกระเทียม
‪เป็นเมือกๆ ตอนนี้ได้เลยนะ”

806
00:48:42,000 --> 00:48:45,240
‪ถ้าไม่ใช่เวลานั้น
‪ฉันไม่มีทางกระเดือกมันเด็ดขาด

807
00:48:45,320 --> 00:48:49,120
‪แต่ที่ตลาดคริสต์มาส “อุ๊ย เห็ดกระเทียม”

808
00:48:50,440 --> 00:48:51,320
‪ใช่ไหมคะ

809
00:49:01,400 --> 00:49:04,800
‪หรือพอเราดื่มไวน์ร้อนได้ที่แล้ว
‪สำหรับฉัน ฉันจะเริ่ม

810
00:49:04,880 --> 00:49:09,200
‪คิดว่าทุกอย่างในซุ้มต่างๆ มันดีงามหมด

811
00:49:09,280 --> 00:49:11,880
‪คุณจะคิดว่ามันสวยมากจริงๆ

812
00:49:12,400 --> 00:49:14,000
‪“สวยจัง

813
00:49:15,080 --> 00:49:18,240
‪ว้าว ทำจากผ้าสักหลาดทั้งตัวเลย”

814
00:49:18,840 --> 00:49:22,960
‪ผ้าสักหลาด ถ้าไม่ใช่คริสต์มาส
‪ฉันไม่เคยสนผ้าสักหลาด

815
00:49:23,040 --> 00:49:27,200
‪แต่ที่ตลาดคริสต์มาส “ผ้าสักหลาด โอ้

816
00:49:27,720 --> 00:49:30,920
‪รองเท้าผ้าสักหลาดด้วย สุดยอดเลย”

817
00:49:31,440 --> 00:49:35,280
‪มีของกระจุกกระจิกเต็มไปหมด

818
00:49:35,360 --> 00:49:38,120
‪คุณก็ซื้อ แล้วมันก็วางเกลื่อนบ้าน

819
00:49:39,240 --> 00:49:42,920
‪คุณคิดว่า “ของพวกนี้ ต้องใช้จริงๆ นะ”

820
00:49:43,000 --> 00:49:46,200
‪มันเหมือนโฮมช้อปปิ้งสมัยก่อน

821
00:49:46,280 --> 00:49:47,560
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาทำกันแบบไหน

822
00:49:47,640 --> 00:49:49,640
‪แต่เวลาเปิดไปทีไร เราจะแบบ

823
00:49:49,720 --> 00:49:51,400
‪“ฮึ่ย ไม่มีทาง!”

824
00:49:51,480 --> 00:49:55,400
‪ไม่มีเหตุผลใดในโลกนี้ที่จะทำให้ฉัน

825
00:49:55,480 --> 00:49:58,480
‪อยากได้ที่กำจัดใยผ้า

826
00:49:58,560 --> 00:50:01,680
‪แต่พอเรานั่งดูสักสิบนาที เราก็จะคิดแล้ว
‪“เฮ้ย ของมันต้องมี”

827
00:50:02,200 --> 00:50:04,920
‪ฉันต้องกำจัดใยผ้า กำจัดให้หมด

828
00:50:05,640 --> 00:50:09,000
‪มันก็เหมือนตลาดคริสต์มาส “ฉันต้องใช้ไอ้นั่น”

829
00:50:09,080 --> 00:50:11,280
‪แต่อันที่จริง ฉันต้องใช้จริงๆ

830
00:50:11,360 --> 00:50:13,040
‪ของประดับจากตลาดคริสต์มาส

831
00:50:13,120 --> 00:50:16,760
‪ฉันขาดมันไม่ได้อย่างแน่นอน
‪ถ้าฉันอยากให้มันดูเป็นช่วงเทศกาล

832
00:50:16,840 --> 00:50:18,760
‪ฉันประดิษฐ์เองไม่ได้ มันไม่เวิร์ก

833
00:50:18,840 --> 00:50:22,760
‪ฉันจะนั่งดูในเว็บพินเทอร์เรสทั้งวันก็ได้
‪แต่มันไม่เวิร์กค่ะ

834
00:50:23,280 --> 00:50:25,320
‪ฉันรู้ว่ามีบางคนเขาทำได้

835
00:50:25,400 --> 00:50:28,240
‪มีคนที่เขาใช้ปืนยิงกาว

836
00:50:28,320 --> 00:50:30,640
‪ยิงไปที่ใบไม้แห้งสองสามใบกับอะไรอีกนิดหน่อย

837
00:50:30,720 --> 00:50:35,800
‪แล้วพวกเขาก็ประดิดประดอย ไม่สิ
‪พวกเขาก็เสกดอกไม้ประดับขึ้นมาได้แล้ว

838
00:50:35,880 --> 00:50:39,800
‪คุณคิดว่าเดี๋ยวช่างภาพบ้านและสวนจะมาที่นี่

839
00:50:39,880 --> 00:50:42,720
‪แล้วถ่ายรูปไปลงบทความในโว้กเหรอ

840
00:50:42,800 --> 00:50:44,800
‪บ้าสิ! ทำได้ไงน่ะ

841
00:50:44,880 --> 00:50:50,200
‪สิ่งเดียวที่ฉันเสกขึ้นจากใบไม้แห้งได้น่ะ
‪ไม่ถูกกฎหมายแน่ๆ

842
00:50:53,520 --> 00:50:56,600
‪มันดูอุบาทว์มากตอนฉันเอาไปตกแต่ง

843
00:50:56,680 --> 00:50:58,000
‪จริงๆ นะ กับฉัน

844
00:50:58,080 --> 00:51:02,680
‪มันดูเหมือนของตกแต่งที่เคยสวย
‪แล้วมันหล่นจากโต๊ะ

845
00:51:03,200 --> 00:51:05,520
‪แล้วมีคนเก็บมันขึ้นมา

846
00:51:05,600 --> 00:51:07,320
‪แล้วคนเดินผ่านก็จะบอกว่า

847
00:51:08,040 --> 00:51:10,400
‪“นี่ ลูกพี่ ดูนี่สิ

848
00:51:11,600 --> 00:51:14,840
‪เทียนกับขนนก นี่มันอะไรกัน”

849
00:51:15,360 --> 00:51:17,160
‪หรือเหมือนกับเกมกระดานแบล็คสตอรี่ส์
‪รู้จักไหมคะ

850
00:51:17,240 --> 00:51:20,520
‪เวลามีเทียนกับขนนกอยู่บนพื้น เกิดอะไรขึ้น

851
00:51:20,600 --> 00:51:22,880
‪มีคนงัดบ้านเข้ามาเหรอ หรือเกิดระเบิด

852
00:51:22,960 --> 00:51:26,280
‪เปล่า แคโรกำลังทำงานประดิษฐ์ อ้อ โอเค

853
00:51:27,440 --> 00:51:31,360
‪มีอยู่วันหนึ่ง ฉันโทรไปบอกแม่

854
00:51:31,440 --> 00:51:35,240
‪ฉันบอกว่า “แม่ หนูตกแต่งอะไรไม่เป็นเลย
‪ไม่ได้สักอย่าง”

855
00:51:35,320 --> 00:51:37,320
‪แม่ก็บอกว่า “ดีแล้วล่ะ”

856
00:51:37,400 --> 00:51:38,280
‪“หา”

857
00:51:38,360 --> 00:51:41,320
‪“เปล่า แม่ว่าก็ดีแล้วที่มีบางอย่างที่ลูกทำไม่ได้

858
00:51:41,400 --> 00:51:42,280
‪ดีๆ

859
00:51:42,360 --> 00:51:43,840
‪มันเป็นบุคลิกลักษณะที่ดี

860
00:51:43,920 --> 00:51:47,280
‪การที่จะบอกได้ว่า
‪มีอะไรบางอย่างที่เราทำไม่ได้ เป็นเรื่องดี”

861
00:51:47,360 --> 00:51:49,160
‪แต่เราทำแบบนั้นบ่อยเกินไปไม่ได้นะ

862
00:51:49,240 --> 00:51:53,160
‪ไม่งั้นมันจะเหมือนว่า
‪เราพยายามจะให้คนพูดถึงเราในเรื่องดีๆ

863
00:51:53,240 --> 00:51:55,520
‪ก็เหมือนที่โรงเรียน เราทุกคนจะมีเพื่อนแบบ

864
00:51:55,600 --> 00:52:00,600
‪“ตายแล้ว ฉันต้องได้ ‘เอฟ’ แน่เลย
‪อ๊ะ อะไร ‘เอ’ อีกแล้วเหรอ

865
00:52:01,400 --> 00:52:03,200
‪ตายแล้ว”

866
00:52:03,840 --> 00:52:06,680
‪ตอนคริสต์มาสฉันถึงได้คุกกี้เพราะแบบนี้แหละ

867
00:52:06,760 --> 00:52:08,520
‪ฉันได้คุกกี้ประจำ

868
00:52:08,600 --> 00:52:11,840
‪คุกกี้ที่คุณเห็นแล้วล่ะว่ามันเป็นคุกกี้ชั้นเลิศ

869
00:52:11,920 --> 00:52:14,280
‪แล้วคุณก็ตระหนักว่าคนที่เป็นคนเอาให้คุณ

870
00:52:14,360 --> 00:52:15,800
‪อยากได้ฟังว่ามันอร่อยแค่ไหน

871
00:52:15,880 --> 00:52:17,480
‪ฉันมักจะได้รับพร้อมกับประโยคที่ว่า

872
00:52:17,560 --> 00:52:19,720
‪“แต่ปีนี้มันออกมาแย่มากเลยล่ะ”

873
00:52:22,240 --> 00:52:23,680
‪“ออกมาแย่มาก” คิดยังงั้นเหรอ

874
00:52:25,080 --> 00:52:28,800
‪“แล้วเธอเอาคุกกี้ที่ออกมาดีๆ ไปให้ใคร”

875
00:52:29,960 --> 00:52:32,600
‪ก่อนอื่นเลย คุกกี้มันจะออกมาไม่ดีได้ไง

876
00:52:32,680 --> 00:52:35,600
‪มันก็แค่ไขมันกับน้ำตาล ยังไงก็อร่อย

877
00:52:35,680 --> 00:52:37,640
‪คุณไม่มีทางผสมไขมันกับน้ำตาลแล้ว

878
00:52:37,720 --> 00:52:38,920
‪ทำให้รสชาติออกมาเลวร้ายได้

879
00:52:39,440 --> 00:52:43,560
‪เพราะงั้นมันถึงได้ดูเกินกว่าเหตุ
‪เวลาคุณกัดคุกกี้แล้วบอกว่า

880
00:52:43,640 --> 00:52:44,880
‪“โอ๊ย อร่อยจัง”

881
00:52:44,960 --> 00:52:46,200
‪แน่นอนว่ามันต้องอร่อย

882
00:52:46,280 --> 00:52:48,960
‪ก็มันคุกกี้ ไม่งั้นมันจะเป็นอะไรได้ แม่เหล็กเหรอ

883
00:52:49,040 --> 00:52:50,000
‪คุณคิดว่าไง

884
00:52:51,480 --> 00:52:52,320
‪คุกกี้ย่ะ!

885
00:53:01,360 --> 00:53:04,480
‪ฉันมักจะเอาคุกกี้ที่มีคนให้ ฉันได้เยอะมาก

886
00:53:04,560 --> 00:53:06,760
‪เอาเรียงใส่จานคุกกี้ขนาดยักษ์

887
00:53:07,520 --> 00:53:10,360
‪แล้วคนก็มักจะถามว่า “นี่อบเองรึเปล่า”

888
00:53:10,440 --> 00:53:12,600
‪พอถึงจุดหนึ่ง ฉันเริ่มบอกว่า “ใช่แล้ว

889
00:53:14,720 --> 00:53:16,000
‪กับลูกม้าของฉัน

890
00:53:17,480 --> 00:53:20,840
‪ฉันกับลูกม้าของฉัน เราอบคุกกี้ด้วยกัน

891
00:53:21,520 --> 00:53:24,840
‪ไม่มีปัญหา ทำกันทุกปี พวกเราชาววันพุธค่ะ”

892
00:53:25,920 --> 00:53:28,280
‪ปัญหาก็คือเวลาเรามีคนที่แพ้นั่นนี่

893
00:53:28,360 --> 00:53:30,560
‪แล้วเขาถาม “ใส่ถั่วรึเปล่าเนี่ย”

894
00:53:31,880 --> 00:53:32,880
‪“ค่ะ

895
00:53:35,320 --> 00:53:37,960
‪ค่ะ อาจจะไม่ใส่

896
00:53:39,240 --> 00:53:42,040
‪ลองชิมแล้วมาถามฉันใหม่ในอีกสิบนาที…

897
00:53:42,680 --> 00:53:44,680
‪ถ้าคุณยังไม่ตาย” เปล่าค่ะ

898
00:53:45,960 --> 00:53:49,480
‪แต่ว่าอาหารนี่เป็นพระเอกของคริสต์มาสใช่ไหม

899
00:53:49,560 --> 00:53:52,240
‪อาหารคริสต์มาสทั้งหลายคือไฮไลต์

900
00:53:52,320 --> 00:53:55,280
‪สำหรับทุกคน มันต้องมีอาหารที่ดีที่สุดในโลก

901
00:53:55,360 --> 00:53:56,960
‪เรามีแค่สองทีมเท่านั้น

902
00:53:57,040 --> 00:53:59,240
‪ทีมแรกคือทีมไส้กรอกและสลัดมันฝรั่ง

903
00:53:59,320 --> 00:54:01,800
‪ส่วนทีมที่สองคือทีมนกตายแล้ว

904
00:54:02,400 --> 00:54:04,720
‪ทั้งห่าน เป็ด ไก่งวง

905
00:54:05,400 --> 00:54:08,200
‪นกฮูก อะไรก็แล้วแต่

906
00:54:08,280 --> 00:54:10,880
‪ตอนเด็ก ฉันต้องเลือกอยู่ทีมสลัดมันฝรั่งแน่นอน

907
00:54:10,960 --> 00:54:13,200
‪เพราะมันจะทำเสร็จก่อน

908
00:54:13,280 --> 00:54:16,200
‪สำหรับเด็กๆ นี่มันกลลวงชัดๆ

909
00:54:16,280 --> 00:54:18,720
‪มื้ออาหารอะไรกินกันไม่เลิก จะบ้ารึไง

910
00:54:18,800 --> 00:54:21,160
‪วันคริสต์มาส ถ้าเราไปโบสถ์มาแล้ว

911
00:54:21,240 --> 00:54:25,760
‪เราจะต้องการของขวัญ
‪วันคริสต์มาส ไอ้ที่นั่งกินกันชาติกว่าๆ นี่

912
00:54:25,840 --> 00:54:28,880
‪ปกติแค่พาสต้ากับซอส
‪หรือซอสกับพาสต้าก็โอเคแล้ว

913
00:54:28,960 --> 00:54:32,320
‪แต่คริสต์มาส คุณต้องนั่งที่โต๊ะสามชั่วโมง

914
00:54:32,400 --> 00:54:33,960
‪บ้านเรามักจะมีอาหารเหลือ

915
00:54:34,040 --> 00:54:38,400
‪คือเราก็ไม่ได้เรียกว่าอาหารเหลือหรอก
‪เราเรียก “ราเคล็ตต์” เรามีราเคล็ตต์

916
00:54:39,800 --> 00:54:42,640
‪เป็นความอัจริยะของแม่ฉันเอง
‪แม่ไม่ต้องเตรียมอะไรเลย

917
00:54:42,720 --> 00:54:45,000
‪แค่ฉีกซอง

918
00:54:45,080 --> 00:54:49,320
‪แต่ที่แย่สำหรับพวกเราเด็กๆ ก็คือ
‪พ่อกินนานมากกว่าจะอิ่ม

919
00:54:49,400 --> 00:54:52,040
‪เพราะพ่อชอบบอกว่า “พวกนี้มันไม่ใช่อาหารนะ”

920
00:54:52,120 --> 00:54:53,120
‪เวลาพ่อบอกว่า

921
00:54:53,200 --> 00:54:57,360
‪“พวกนี้มันไม่ใช่อาหารนะ”
‪พ่อหมายถึงว่ามันไม่ใช่เนื้อสัตว์ ไม่มีเนื้อสัตว์

922
00:54:57,440 --> 00:55:00,600
‪แน่นอนว่าอาหารที่เหลือ
‪มันก็มีแค่ซาลามี่กับแฮม ฯลฯ

923
00:55:00,680 --> 00:55:02,200
‪ไม่มีเนื้อสัตว์จริงๆ

924
00:55:02,280 --> 00:55:06,400
‪ตอนเด็ก เรากินชีสละลายครึ่งก้อน
‪ก็อิ่มถึงคอแล้ว

925
00:55:06,480 --> 00:55:10,240
‪แล้วเราก็นั่งสันนิบาตกินอยู่ที่โต๊ะ
‪ส่ายหน้าที่ร้อนผ่าวไปมา

926
00:55:10,320 --> 00:55:12,080
‪“เมื่อไหร่เราจะได้เปิดของขวัญคะ”

927
00:55:12,160 --> 00:55:14,600
‪ลูกต้องรอพ่อกินอิ่มก่อน

928
00:55:14,680 --> 00:55:17,680
‪ลูกอุตส่าห์เปิดประตูปฏิทินคริสต์มาส
‪มาตั้ง 24 บานแล้วนะ

929
00:55:17,760 --> 00:55:21,640
‪เพราะงั้นลูกต้องนั่งรอพ่อกวาดอาหาร
‪24 จานเล็กๆ ให้หมดก่อน

930
00:55:22,520 --> 00:55:23,360
‪“โอ๊ย อร่อยสุดๆ”

931
00:55:32,200 --> 00:55:34,920
‪ช่วงคริสต์มาส กินเสร็จเราก็มักจะเล่นเกม

932
00:55:35,000 --> 00:55:37,840
‪มันกลายเป็นวิถีปฏิบัติที่เราชอบ
‪ในช่วงสองสามปีมานี้

933
00:55:38,360 --> 00:55:40,320
‪เรามักจะเล่นเกม

934
00:55:40,400 --> 00:55:41,880
‪ตอนนี้มันอาจจะฟังดูแปลก แต่…

935
00:55:41,960 --> 00:55:44,120
‪มันเรียกว่า “เกมไพ่ของแม่”

936
00:55:44,200 --> 00:55:47,720
‪มันก็เหมือนเกมไพ่ท็อปทรัมส์
‪แต่ว่าเราแค่เปลี่ยนไปเล่นกับแม่ๆ

937
00:55:47,800 --> 00:55:50,480
‪เราต้องเล่นให้เหนือกว่าอีกฝ่าย

938
00:55:50,560 --> 00:55:54,520
‪ในแง่น้ำหนัก เส้นผม และจำนวนเด็กที่ไม่ต้องดูแล

939
00:55:54,600 --> 00:55:58,240
‪เราจะต้องพูดประโยคที่ประกอบด้วยวลีว่า
‪“แม่เธอ” แล้วทุกคนก็จะตัดสิน

940
00:55:58,320 --> 00:56:01,840
‪ว่าประโยคของใครตลกที่สุด
‪และเราสามารถเอามันมาใช้เกทับคนอื่น

941
00:56:01,920 --> 00:56:04,360
‪ตัวเกมมันก็ไม่ได้เด็ดอะไรขนาดนั้น

942
00:56:04,440 --> 00:56:07,200
‪แต่พี่ชายฉันกับฉันจะหัวเราะกันขี้แตกขี้แตน

943
00:56:07,280 --> 00:56:10,240
‪เวลาพ่อแม่เราอ่านวลีพวกนี้

944
00:56:10,880 --> 00:56:12,880
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่พ่อฉันอ่านนะ

945
00:56:12,960 --> 00:56:16,240
‪เขาจะมองหน้าพี่ชายว่ามันตลกไหม

946
00:56:17,000 --> 00:56:19,440
‪เพราะบางครั้งเขาจะไม่เข้าใจมุก

947
00:56:19,520 --> 00:56:21,280
‪ตอนคริสต์มาส เขาก็จะนั่งแล้วพูดว่า

948
00:56:21,360 --> 00:56:27,080
‪“แม่ของลูกมีคนมาสี
‪บ่อยยิ่งกว่าประตูศูนย์จัดหางานอีก

949
00:56:29,040 --> 00:56:30,160
‪ตลกไหม”

950
00:56:31,440 --> 00:56:32,400
‪“ก็ดีค่ะ”

951
00:56:35,160 --> 00:56:39,000
‪แม่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่

952
00:56:39,080 --> 00:56:42,280
‪แม่อ่านประโยคพวกนั้นเหมือน
‪ภรรยาสมาชิกโบสถ์ผู้กระตือรือร้นของโคโลญ

953
00:56:42,360 --> 00:56:43,200
‪แม่อ่านประมาณว่า

954
00:56:43,280 --> 00:56:47,440
‪“แม่ของเธออึรดพรม

955
00:56:47,520 --> 00:56:52,240
‪เอาเพรทเซลจิ้มลงไปแล้วบอกว่า
‪เม่นจะมาอยู่ที่นี่แล้ว”

956
00:56:54,040 --> 00:56:55,680
‪มันเยอะไป

957
00:56:58,920 --> 00:57:02,800
‪เราไม่ได้ไปบ้านพ่อแม่บ่อยเหมือนสมัยก่อน

958
00:57:03,640 --> 00:57:05,560
‪แต่สองสามปีก่อน

959
00:57:05,640 --> 00:57:10,000
‪ฉันไปอยู่บ้านพ่อแม่พักหนึ่ง
‪เพราะมี “สถานการณ์พิเศษ” แล้ว…

960
00:57:11,960 --> 00:57:13,600
‪ฉันสยองเลยล่ะ

961
00:57:13,680 --> 00:57:16,120
‪เพราะฉันคิดว่าเราจะต้องตีกันหัวแตกแน่
‪แบบนั้นคงไม่ดี

962
00:57:16,200 --> 00:57:19,360
‪แต่ที่จริงมันเป็นเวลาที่วิเศษมาก

963
00:57:19,440 --> 00:57:22,880
‪ฉันได้ใช้เวลาวาดรูป เรากินมื้อเช้าด้วยกัน

964
00:57:22,960 --> 00:57:26,920
‪เราจะนั่งที่ที่เราเคยนั่งสมัยเด็ก

965
00:57:27,000 --> 00:57:29,120
‪มีไส้กรอกห้าอย่าง

966
00:57:29,200 --> 00:57:32,080
‪บางครั้งฉันแค่เปิดตู้เย็นเพื่อนับไส้กรอกทั้งหมด

967
00:57:32,160 --> 00:57:35,400
‪ไม่มีชิ้นไหนเสีย ไม่มีชิ้นไหนหงิกงอ ไม่ค่ะ

968
00:57:36,240 --> 00:57:39,560
‪แค่นั้นมันก็ยอดเยี่ยมแล้ว

969
00:57:45,960 --> 00:57:48,560
‪เสื้อผ้าฉันซัก รีด ซ่อมแซมเรียบร้อย

970
00:57:48,640 --> 00:57:51,760
‪เสื้อฉันมีรูทุกตัว มันเป็นของมันแบบนั้น

971
00:57:51,840 --> 00:57:56,560
‪ฉันอยากจะเอากรรไกรตัดพวกป้ายทิ้งใจจะขาด

972
00:57:56,640 --> 00:57:57,800
‪เวลามันใส่แล้วคัน

973
00:57:57,880 --> 00:57:59,600
‪ถึงตอนหนึ่ง ฉันสติแตก

974
00:58:00,120 --> 00:58:02,920
‪เอามือฉีกมันขาดเป็นชิ้นๆ

975
00:58:03,440 --> 00:58:05,800
‪แล้วแม่ฉันมาเย็บมันเข้าด้วยกันให้

976
00:58:05,880 --> 00:58:09,080
‪แต่มันก็มีบางครั้งที่ฉันตระหนักว่า

977
00:58:09,160 --> 00:58:10,960
‪“จริงสิ

978
00:58:11,480 --> 00:58:14,240
‪เราทิ้งให้พ่อกับแม่อยู่กันลำพังตั้งนาน”

979
00:58:15,240 --> 00:58:18,120
‪ตัวอย่างเช่น มีอยู่วันหนึ่ง
‪ฉันอยากลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ

980
00:58:18,200 --> 00:58:21,240
‪ซึ่งอยู่ชั้นบนและฉันก็เพิ่งเปิดน้ำใส่อ่าง

981
00:58:21,320 --> 00:58:27,640
‪แม่ได้ยินเสียงจากข้างล่าง
‪รีบวิ่งขึ้นมา วิ่งไปกรี๊ดไปตลอดทาง

982
00:58:27,720 --> 00:58:32,440
‪“ลูกจะแช่อ่างเหรอ ลูกจะแช่อ่างอาบน้ำเหรอ
‪เสียใจด้วย ไม่ได้จ้ะ”

983
00:58:32,520 --> 00:58:34,240
‪ฉันก็แบบ “อ้าว ทำไมล่ะ”

984
00:58:34,320 --> 00:58:36,120
‪แล้วแม่ก็เข้ามาในห้องน้ำ “ก็ไม่ได้แหละ

985
00:58:36,200 --> 00:58:39,240
‪ลูกแช่น้ำไม่ได้ น้ำมันเย็นเกินไป

986
00:58:39,320 --> 00:58:40,760
‪พ่อเขาตั้งอุณหภูมิไว้แบบนั้น

987
00:58:40,840 --> 00:58:43,320
‪ลูกอาบฝักบัวได้อย่างเดียว แช่ไม่ได้”

988
00:58:44,800 --> 00:58:46,600
‪เรื่องนี้ ฉันต้องบอกว่า

989
00:58:47,400 --> 00:58:49,960
‪ฉันงงสาหัสมาก

990
00:58:50,040 --> 00:58:53,000
‪เพราะสองสามปีก่อน

991
00:58:53,080 --> 00:58:55,680
‪พ่อแม่ฉันเปลี่ยนไปใช้พลังความร้อนใต้พิภพ

992
00:58:55,760 --> 00:58:59,520
‪พวกเขาเสียสตางค์ไปเยอะมาก
‪กับระบบทำความร้อนแบบนี้

993
00:58:59,600 --> 00:59:02,040
‪พ่อฉันเป็นคนจัดการ เขาคำนวณนั่นนี่

994
00:59:02,120 --> 00:59:04,240
‪พอพ่อแม่ฉันอายุ 90 เมื่อไหร่

995
00:59:04,320 --> 00:59:07,120
‪มันก็จะคุ้มทุนในที่สุด

996
00:59:07,200 --> 00:59:10,880
‪ฉันยังรู้ด้วยว่ามันติดตั้งยังไง
‪มีช่องที่เขาเจาะเอาไว้

997
00:59:10,960 --> 00:59:14,400
‪ฉันนึกว่าจะเจาะหาไดโนเสาร์ จะบ้ารึเปล่า

998
00:59:14,480 --> 00:59:17,440
‪พวกเขาเจาะรูที่สวนหน้าบ้านพ่อแม่ฉัน

999
00:59:17,520 --> 00:59:20,000
‪ฉันก็ไม่รู้เรื่องธรณีวิทยาหรือความร้อนอะไร

1000
00:59:20,080 --> 00:59:21,600
‪แต่เท่าที่ฉันเข้าใจความร้อนใต้พิภพ

1001
00:59:21,680 --> 00:59:24,120
‪คือเขาเจาะแม่งเข้าไปถึงแกนกลางโลก

1002
00:59:24,200 --> 00:59:28,240
‪สำหรับฉัน ความร้อนใต้พิภพหมายถึงว่า
‪พ่อแม่ฉันใช้ไฟอัตราคงที่ของลาวา

1003
00:59:28,320 --> 00:59:32,560
‪น้ำมันเดือดอยู่ตลอดที่บ้านพวกเขา

1004
00:59:32,640 --> 00:59:35,640
‪แล้วทำไมเราถึงไม่ควรใช้มัน

1005
00:59:35,720 --> 00:59:39,680
‪ไม่ค่ะ พ่อฉันค้นพบว่า
‪เราจะสามารถประหยัดได้สองสามเซนต์

1006
00:59:39,760 --> 00:59:42,040
‪ถ้าเราปรับมันลงเล็กน้อย

1007
00:59:42,120 --> 00:59:44,000
‪ฉันนี่อึ้งไปเลย

1008
00:59:44,080 --> 00:59:46,680
‪ฉันยืนอยู่หน้าแม่แล้วพูดว่า “เดี๋ยวนะ

1009
00:59:46,760 --> 00:59:49,080
‪แต่แม่ชอบแช่อ่างมากนี่นา”

1010
00:59:49,160 --> 00:59:52,320
‪แล้วแม่แช่อ่างไม่ได้ แต่แม่ชอบแช่มากนะ!

1011
00:59:52,400 --> 00:59:54,720
‪แม่ฉันนี่เป็นเจ้าแห่งการแช่อ่างเลยล่ะ

1012
00:59:54,800 --> 00:59:57,880
‪จริงๆ นะ ตอนฉันยังเด็ก แม่แช่อ่างประจำ

1013
00:59:57,960 --> 00:59:58,960
‪แล้วแม่บอกว่า

1014
00:59:59,040 --> 01:00:03,720
‪“เวลาแม่อยากอาบน้ำอ่าง
‪แม่ก็เอากระทะพาสต้าอันใหญ่บึ้ม

1015
01:00:04,840 --> 01:00:06,400
‪แล้วก็ต้มน้ำ”

1016
01:00:07,040 --> 01:00:11,920
‪ฉันบอก “แล้วแม่ก็ถือกระทะน้ำเดือด
‪เดินขึ้นบันไดเหรอ

1017
01:00:12,000 --> 01:00:14,200
‪แม่อาบน้ำเหมือนที่อาบในช่วงสงครามเหรอ”

1018
01:00:14,960 --> 01:00:18,200
‪มันสถานการณ์บ้าบออะไรกันเนี่ย

1019
01:00:18,280 --> 01:00:20,480
‪“ลูกอาบไม่ได้ พ่อเขาตั้งไว้แบบนั้น”

1020
01:00:20,560 --> 01:00:22,800
‪แล้วพ่อฉันก็ได้ยินเราคุยกัน

1021
01:00:22,880 --> 01:00:24,160
‪ฉันได้ยินพ่อตะโกน

1022
01:00:24,240 --> 01:00:27,240
‪“เออๆ ก็ได้ เดี๋ยวปรับให้!” แต่โกรธมาก

1023
01:00:27,320 --> 01:00:29,920
‪พ่อฉันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

1024
01:00:30,000 --> 01:00:35,560
‪แต่โกรธใคร โกรธเราเหรอ
‪หรือโกรธตัวเอง ทำไมต้องโกรธขนาดนั้น

1025
01:00:36,560 --> 01:00:37,680
‪มันบ้ามาก

1026
01:00:37,760 --> 01:00:41,480
‪แล้วเราก็คิด “ว้าว พ่อแม่เราพิลึกจริงๆ

1027
01:00:41,560 --> 01:00:43,360
‪ฉันรักพวกเขานะ แต่พวกเขาประหลาดมาก”

1028
01:00:43,440 --> 01:00:47,240
‪ฉันว่ามันตลกมากเลย
‪แต่ตอนเป็นวัยรุ่น มันน่าอายสุดๆ

1029
01:00:47,320 --> 01:00:52,840
‪ครอบครัวเราทุกคนทำให้เราคิดว่า
‪“ตายล่ะสิ ครอบครัวฉันแปลกมาก”

1030
01:00:53,360 --> 01:00:55,200
‪พอเราอายุมากขึ้นเราก็คิดว่า

1031
01:00:55,280 --> 01:00:58,480
‪“ตายล่ะสิ พวกพ่อแม่นี่แปลกมาก

1032
01:01:00,120 --> 01:01:04,080
‪พ่อแม่นี่ประหลาด แต่ก็เป็นตัวประหลาดของหนู
‪มันก็เลยไม่เป็นไร”

1033
01:01:04,160 --> 01:01:09,440
‪เพราะงั้นในทุกครอบครัว
‪ถึงได้มีธรรมเนียมพิลึกๆ

1034
01:01:09,520 --> 01:01:11,520
‪แต่บ้านเราเป็นแบบนี้ อย่างเช่นว่า

1035
01:01:11,600 --> 01:01:15,720
‪ตอนที่เราจัดวางฉากกำเนิดพระเยซู
‪ในวันที่ 6 ธันวาคม

1036
01:01:15,800 --> 01:01:20,040
‪มันก็ตั้งอยู่ตรงนั้น เจ้าคอกม้านี่

1037
01:01:20,120 --> 01:01:24,080
‪แต่สำหรับเรา พระเยซูยังไม่ประสูติ

1038
01:01:24,160 --> 01:01:28,240
‪เพราะแน่นอนมันยังไม่ถึงวันที่ 24 ซะหน่อย
‪พวกเราสมจริงมาก

1039
01:01:29,160 --> 01:01:33,880
‪ฉะนั้นก่อนจะประสูติ
‪พระเยซูก็นอนอยู่หลังเปลเด็ก

1040
01:01:35,880 --> 01:01:41,520
‪ทารกคนอื่นจะนอนอยู่ในมดลูก
‪แต่พระเยซูอยู่หลังตู้เก็บจานฝุ่นเขรอะ

1041
01:01:42,320 --> 01:01:46,240
‪แล้วเมื่อถึงเวลาหนึ่ง สิ่งที่จะต้องเกิดมันก็เกิด

1042
01:01:46,760 --> 01:01:48,120
‪พระเยซูหายไป

1043
01:01:48,760 --> 01:01:52,000
‪พระเยซูหายไป ไม่รู้ว่าแมวกินไปหรือว่าอะไร

1044
01:01:52,080 --> 01:01:55,800
‪หรือเราดูดเข้าไปแล้วด้วยเครื่องดูดฝุ่น
‪หรือพระองค์ไปอยู่กับยายแล้วบนสวรรค์

1045
01:01:56,640 --> 01:01:57,840
‪ไม่รู้เลยพระเยซูไปไหน

1046
01:01:57,920 --> 01:02:00,440
‪ยังไงก็ตาม แน่นอนว่าเราต้องหามาใหม่

1047
01:02:00,520 --> 01:02:02,520
‪คือเราจะให้เปลว่างในวันคริสต์มาสไม่ได้

1048
01:02:02,600 --> 01:02:04,640
‪แบบนั้นมันจะน่าขนลุกแค่ไหน

1049
01:02:04,720 --> 01:02:06,480
‪ใครสักคนต้องเป็นพระเยซู

1050
01:02:06,560 --> 01:02:09,280
‪แล้วเราก็เลยเอาตัวตุ๊กตาไปไว้ในนั้น

1051
01:02:09,360 --> 01:02:11,280
‪ปีหนึ่ง เรามีคนงานก่อสร้างเพลย์โมบิล

1052
01:02:12,800 --> 01:02:16,720
‪เจ๋งมาก เขามีหนวดกับพลั่วอยู่ในมือ

1053
01:02:17,240 --> 01:02:19,680
‪แล้วอีกปีหนึ่ง ฉันมีตุ๊กตาพอลลี่ พ็อคเก็ต
‪ฉันเลยเอาไปใส่ไว้จนได้

1054
01:02:21,600 --> 01:02:23,840
‪สร้างความหลากหลายมากขึ้น
‪ในตัวตนของพระเยซู

1055
01:02:24,760 --> 01:02:27,440
‪แล้วเราก็มีฮิปโปจากไข่ช็อกโกแลตคินเดอร์
‪อันนั้นก็ไม่เลว

1056
01:02:28,120 --> 01:02:30,360
‪จนมาถึงช่วงหนึ่ง เราใส่ซูเปอร์ฮีโร่ทั้งหลาย

1057
01:02:30,440 --> 01:02:31,960
‪คือมันยากนะที่จะตามรอยเท้าของพระเยซู

1058
01:02:32,040 --> 01:02:33,960
‪เราต้องมีอะไรมาเสนอด้วย

1059
01:02:34,040 --> 01:02:36,080
‪งานนี้ก็ต้องแบทแมนแน่นอน

1060
01:02:36,160 --> 01:02:38,280
‪แบทแมนเป็นพระเยซูอยู่สามปี

1061
01:02:38,800 --> 01:02:42,000
‪คือว่า แหม ก็อตแธม เบธเลเฮม
‪ต่างกันตรงไหนล่ะ

1062
01:02:42,760 --> 01:02:47,040
‪และความหลากหลายนี้
‪ยิ่งทำให้พระจิตของพระเยซูยิ่งใหญ่ขึ้นอีก

1063
01:02:47,120 --> 01:02:51,520
‪ใครๆ ก็สามารถเผยแผ่คำสอนของพระเยซู
‪คำสอนเรื่องความรัก

1064
01:02:51,600 --> 01:02:54,800
‪ทำไมแบทแมนจะทำบ้างไม่ได้
‪และสำหรับฉัน นั่นล่ะคริสต์มาส

1065
01:02:54,880 --> 01:02:57,520
‪ไม่ใช่เรื่องเล่าเก่าแก่จากไบเบิล

1066
01:02:57,600 --> 01:03:01,600
‪แต่เป็นสิ่งที่เราได้ประสบพบเจอกับเพื่อน
‪และกับคนประหลาดของคุณที่บ้าน

1067
01:03:01,680 --> 01:03:05,280
‪ทุกคนมีช่วงเวลาที่พิเศษของตัวเอง

1068
01:03:05,360 --> 01:03:07,040
‪คริสต์มาสของใครก็ของมัน

1069
01:03:07,120 --> 01:03:11,240
‪ไม่เป็นไรถ้าคุณจะนั่งดื่มคนเดียว
‪ใต้โต๊ะตอนคริสต์มาส

1070
01:03:11,320 --> 01:03:14,280
‪หรือคุณจะซื้อบาร์บี้ถูกๆ จากโปแลนด์
‪ให้ลูกเป็นของขวัญ

1071
01:03:14,360 --> 01:03:18,280
‪หรือถ้าเม่นสีน้ำตาลอาศัยอยู่บนพรมในบ้านคุณ

1072
01:03:18,360 --> 01:03:23,160
‪สำหรับฉัน เมื่อแบทแมนนอนในเปลเท่านั้น
‪ถึงจะเป็นคริสต์มาส

1073
01:03:28,840 --> 01:03:30,960
‪ราตรีอันเงียบงัน

1074
01:03:31,480 --> 01:03:33,640
‪ราตรีค่ำคืนอันศักดิ์สิทธิ์

1075
01:03:34,240 --> 01:03:39,320
‪แบทแมนหัวเราะบุตรของพระเจ้า

1076
01:03:39,400 --> 01:03:44,760
‪พระเยซูนอนอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังตู้เก็บจาน

1077
01:03:44,840 --> 01:03:49,880
‪ที่ที่ไม่มีใครพบพระองค์อีกเลย

1078
01:03:49,960 --> 01:03:55,240
‪แบทแมนผู้ช่วยให้รอดอยู่ที่นี่

1079
01:03:55,320 --> 01:03:58,840
‪แบทแมนผู้ช่วยให้รอดอยู่ที่นี่

1080
01:04:00,760 --> 01:04:03,120
‪ราตรีอันเงียบงัน

1081
01:04:03,200 --> 01:04:05,720
‪ราตรีอันศักดิ์สิทธิ์

1082
01:04:05,800 --> 01:04:11,240
‪คุกกี้อบเองที่บ้าน

1083
01:04:11,320 --> 01:04:16,440
‪ในตู้เก็บจานมีอะไรไม่รู้ทำจากผ้าสักหลาด

1084
01:04:16,520 --> 01:04:22,120
‪ปากเธอเหม็นกลิ่นกระเทียมเห็ด

1085
01:04:22,200 --> 01:04:27,440
‪ช่วยปิดปากไว้เถอะ

1086
01:04:27,520 --> 01:04:31,200
‪ช่วยปิดปากไว้เถอะ

1087
01:04:34,360 --> 01:04:37,440
‪เมอร์รี่คริสต์มาส!
‪จบแล้วค่ะทุกท่าน เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพค่ะ

1088
01:04:40,240 --> 01:04:42,560
‪ดีใจที่ได้อยู่ที่นี่ด้วยกัน
‪ขอให้สนุกกับเทศกาลนะคะ!

1089
01:04:44,040 --> 01:04:45,880
‪หาของขวัญดีๆ ให้ตัวเอง

1090
01:04:46,480 --> 01:04:48,080
‪ดื่มอะไรที่เหมาะๆ นะคะ

1091
01:04:54,120 --> 01:04:56,280
‪ค่ำคืนอันเงียบงัน

1092
01:04:56,840 --> 01:04:58,800
‪ค่ำคืนอันศักดิ์สิทธิ์

1093
01:04:59,320 --> 01:05:04,520
‪ฉันหวังว่าทุกท่านได้สนุกกันในวันนี้

1094
01:05:04,600 --> 01:05:09,640
‪ตอนนี้ออกไปใช้เวลาดีๆ กันค่ะ

1095
01:05:10,240 --> 01:05:15,000
‪อย่าลืมว่าทารกเยซูมองเห็นทุกอย่าง

1096
01:05:15,840 --> 01:05:20,640
‪ทุกท่านคะ วันนี้จบแล้ว

1097
01:05:20,720 --> 01:05:24,600
‪ฉันจะขี่ลูกม้าของฉันกลับบ้าน

1098
01:05:26,640 --> 01:05:28,560
‪เมอร์รี่คริสต์มาสค่ะ!

1099
01:05:30,080 --> 01:05:31,120
‪ขอบคุณค่ะ

1100
01:06:14,840 --> 01:06:16,840
‪คำบรรยายโดย เอมวลี อัศวเปรม