Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณมากค่ะ ทุกคน
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ดีจังที่ทุกคนมาที่นี่ได้
‪ยิ่งเป็นช่วงคริสต์มาสแบบนี้
‪เพราะแบบนี้ฉันให้คะแนนคุณเต็มสิบเลย
‪คุณอาจจะไป
‪ปาร์ตี้คริสต์มาสที่ไหนสักแห่ง
‪นอนจมกองอ้วกตัวเองแล้วก็เป็นได้ แต่ไม่
‪คุณเลือกที่จะมาดูฉันที่โบสถ์แทน
‪ขอสันติจงมีแด่ท่าน
‪ใช่ไหมล่ะ…
‪ฉันว่าคริสต์มาสนี่เป็นช่วงเวลาที่พิเศษมากจริงๆ ‪ว่าไหมคะ
‪พิเศษสุดๆ เป็นการผสมผสานที่เป็นเอกลักษณ์
‪ระหว่างการไตร่ตรองและอาการเครียด
‪ความเครียดที่ผ่านการพินิจพิเคราะห์
‪แต่อย่าไปทำกับคนอื่นนะ
‪เพราะคุณมักจะรู้สึกเสมอว่า
‪“ฉันต้องทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนคริสต์มาส ‪ฉันต้องทำให้เสร็จ
‪ไม่ได้ นั่นต้องเสร็จก่อนคริสต์มาส มันต้องเสร็จ”
‪รายการสิ่งที่ต้องทำของคุณ ‪แต่ก็เป็นความขัดแย้งส่วนตัวด้วย
‪งานพวกนี้ต้องเสร็จก่อนคริสต์มาส
‪ราวกับว่าโลกจะแตกหลังคริสต์มาส
‪มันต้องเสร็จ
‪ลุงฉันเป็นพ่อค้า แล้วก็โดนลูกค้าบอกตลอด
‪“ทำห้องน้ำ แต่เราอยากให้เสร็จก่อนคริสต์มาส”
‪เขาพูดประจำว่า “ได้เลยครับ ‪ก่อนคริสต์มาสแน่ แค่ไม่ใช่ปีนี้”
‪แต่มันเป็นเวลาพิเศษ ‪และการตั้งตารอที่พิเศษ ใช่ไหมคะ
‪และเพื่อให้เรายืดการตั้งตารอนี้ออกไป
‪เรามีปฏิทินนับถอยหลังคริสต์มาสใช่ไหมคะ
‪เราจะได้ค่อยๆ ตกใจไปทีละวัน ‪แทนที่จะตกใจทีเดียว
‪ดังนั้นคุณก็แบ่งมันให้พอเหมาะ ทุกวันนี้
‪มีปฏิทินคริสต์มาสมากจนนับไม่ถ้วน
‪มีใครทำปฏิทินเองไหมคะ คุณเคยทำไหม
‪มีคนที่เขานั่งทำตอนเดือนสิงหาคม ‪แต่เขาไม่บอกนะ
‪เขาไม่บอกคุณนะ ‪แต่พอใกล้คริสต์มาส เขาจะบอก
‪“ใช่ ทำให้ทุกคนในครอบครัวแน่อยู่แล้ว”
‪ให้เด็กๆ ให้พ่อแม่ ให้สุนัขที่บ้านด้วย
‪ถึงตรงนี้คุณคิดว่า “นี่จิตวิปลาสเบอร์ไหนเนี่ย”
‪ซึ่งฉันก็เข้าใจได้นะ… ‪อ๊ะ มีคนยกมือแล้วสิ ใช่เลย
‪ที่ฉันเข้าใจได้คือถ้าคุณทำให้แฟน ‪มันก็ดูน่ารักหวานแหวว
‪คุณจะทำแบบนั้น อย่างน้อยก็ตอนเป็นแฟนกันปีแรก
‪แต่จริงใช่ไหมที่ประตูเจ็ดบานแรก
‪คุณมีไอเดียดีๆ เพียบ
‪คุณก็จะแบบ “ฉันนี่เป็นแฟนที่ดีสุดๆ
‪ฉันมีไอเดียสร้างสรรค์มากๆ”
‪แต่หลังจากทำไปถึงประตูบานที่เจ็ด…
‪มันเริ่มยากแฮะ
‪ตอนนั้นคุณคิดว่า “เออ
‪ช่างหัวมันแล้ว ซื้อเวเฟอร์ช็อกโกแลตให้ละกัน”
‪“เอ้า อีกกล่อง!”
‪อุ๊ย เขาแพ้เฮเซลนัทเหรอ “เอาน่า อีกกล่อง!”
‪ฉันก็เคยมีแฟนนะ ตอนนั้นฉันอายุ 16
‪ฉันทำปฏิทินคริสต์มาส
‪ให้แฟนฉันตอนนั้น ทำจากถุงใส่ขนมปัง
‪บางถุง ฉันก็ใส่ตัวอักษรไว้
‪แล้วพอเอาอักษรมารวมกัน มันอ่านได้ว่า ‪“ฉันรักเธอ”
‪ค่ะ ตอนนั้นฉันหวานน้ำตาลเรียกพี่
‪แต่ก็โง่บรมด้วย
‪เพราะตอนนั้นฉันเจอปัญหาสองอย่าง
‪ปัญหาแรกคือ
‪หลังจาก “ฉันรั…”
‪คือมันก็ไม่เห็นต้องคิดเยอะว่าจะเขียนอะไรต่อ
‪ก็มันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ
‪ฉันรักโซฟาตัวนี้จังเหรอ
‪ฉันรักพิซซ่าหน้ามาการิต้า
‪ฉันรักสะดือที่ไปเจาะมามาก
‪แล้วปัญหาที่สองก็คือ
‪ฉันสังเกตเห็นตอนวันที่ 9 ธันวาคมว่า ‪ไม่ใช่หรอก…
‪คนนี้คงไม่ใช่
‪นั่นคือปัญหา แล้วตอนอายุ 16 ‪อะไรๆ มันไปเร็วมากใช่ไหมล่ะ
‪ที่เปลี่ยนจาก “โอ๊ย ตายแล้ว ฉันมีความรัก!”
‪ไปเป็น “ยี้ นั่นใครน่ะ”
‪มันไร้รอยต่อเลยล่ะ
‪เพราะงั้น หลังจาก “ฉันรัก”
‪ฉันก็แค่เขียนว่า
‪“คริสต์มาส”
‪ของขวัญของเขาเขียนว่า
‪“ฉันรักคริสต์มาส”
‪ค่ะ
‪เพราะอะไรเหรอ ฉันอยากบอกแบบนี้มาตลอด
‪อ้อ แล้วก็เราเลิกกันไปค่ะ
‪เป็นการเลิกกันแบบสาว 16 โดยแท้
‪สมัยนั้นส่งข้อความก็ไม่ได้ ‪และฉันก็ไม่รับสายเขาด้วยซ้ำ
‪“ฉันเทเขา” ตอนนี้ก็คงบอกแบบนี้
‪ฉันได้ยินว่าเดี๋ยวนี้เขาเรียกว่า “เท”
‪สมัยนี้เขาไม่เลิกกันแล้ว ‪เขาใช้ว่าคำ “เท” ใครสักคน
‪ฟังดูเจ๋งดีใช่ไหม
‪“เท” ฟังดูเหมือนเราจับผู้ชายใส่ตะกร้า
‪แล้วก็เหมือนในเรื่องหนูน้อยหมวกแดง
‪เราเอาผ้าเช็ดปากตาหมากรุกวางไว้ข้างบน
‪แล้วก็เอาไปเททิ้งที่บ้านแม่เขา
‪แต่นั่นก็ไม่ใช่ภาพที่ฉันนึกไว้หรอก
‪ไม่นานมานี้ฉันอ่านเจอ
‪ว่าปฏิทินคริสต์มาสก็เหมือนปฏิทินทั่วไป ‪มันเป็นเครื่องมือสำหรับการนับ
‪และเมื่อก่อนนี้
‪คุณมีขีดๆ ที่ใช้ชอล์กเขียนเป็นปฏิทินคริสต์มาส
‪มีทั้งหมด 24 ขีด
‪วาดไว้บนกำแพง ‪แล้วเด็กๆ จะได้รับอนุญาตให้ลบทิ้งวันละขีด
‪นั่นคือปฏิทินคริสต์มาส
‪เด็กๆ ก็จะกระโดดจากที่นอนขนนก ‪เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
‪ตอนตีห้า ก่อนจะออกไปขุดลานน้ำแข็งกัน
‪คุณต้องนึกภาพแบบนั้นในสมัยนี้
‪กับพวกเด็กเวรๆ ที่ถูกตามใจจนเคยตัว
‪“แม่ครับ ปีนี้ผมจะได้ปฏิทินคริสต์มาสแบบไหน
‪แอปเปิ้ลรึเปล่า เพลย์โมบิลเหรอ”
‪“ไม่จ้ะลูก ปีนี้เรามีของที่พิเศษมากให้ลูก
‪ลูกได้รับอนุญาตให้ลบขีดบนกำแพง วันละขีดทุกวัน
‪เล่นให้สนุกนะ”
‪“งั้นเสร็จแล้วผมขอฟองน้ำได้ไหมครับ”
‪“ไม่ได้
‪แล้วไหนๆ ทำแล้วก็ถูพื้นต่อด้วยเลย”
‪แต่อย่างน้อย ‪เราก็มีปฏิทินคริสต์มาสที่ดีกว่าเดิมใช่ไหม
‪ตอนที่เรายังเด็ก ปฏิทินเราเจ๋งสุดๆ
‪มันไม่ใช่แค่ปฏิทินโง่ๆ ที่มีภาพ
‪ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันคนหนึ่งมีปฏิทินโง่ๆ แบบนั้น ‪น่าสงสารจัง
‪เรามีปฏิทินที่มีช็อกโกแลต
‪ทุกๆ วันก็มีช็อกโกแลตอันเล็กๆ
‪สำหรับฉันแล้ว มันฝังอยู่ในหัวฉันเลย ‪ว่านั่นเป็นช็อกโกแลตที่เยี่ยมที่สุดในโลก
‪ล้ำเลิศสุดๆ
‪วันนี้ฉันว่าไม่ใช่
‪มันเป็นช็อกโกแลตที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลก
‪นี่ ถ้าคุณได้ลองกินใหม่นะ คุณจะคิดว่า “แหวะ”
‪รสชาติยังกับท่อไอเสีย
‪“รสมันเหมือนว่า ‪ใครเอากระดาษฟอยล์แปะไว้บนนั้นด้วย”
‪กลิ่นมันเป็นแบบนั้นเลย “อี๋ ทำไมเนี่ย”
‪แล้วฉันคิดว่ามันอร่อยมากสำหรับเราที่เป็นเด็ก
‪เพราะว่าเราไม่ได้รับอนุญาตให้กินช็อกโกแลต
‪คือปุ่มรับรสเราก็ยังไม่พัฒนาเต็มที่
‪แน่นอนรสชาติมันเฮงซวยมาก ‪มันมีน้ำมันรถอยู่ในนั้น ใช่ไหม
‪แล้วแน่นอนว่ามันก็อยู่ในแม่พิมพ์พลาสติกเล็กๆ
‪น้ำมันปิโตรเลียมนี่ที่ทำให้เราเมา
‪กินน้ำมันก็เกือบจะเหมือนดมกาว
‪คุณจะบอกว่าเด็กๆ เดินเครื่องได้ ‪ก็ด้วยเชื้อเพลิงฟอสซิล
‪ทุกวันนี้ แทบทุกอย่างเป็นปฏิทินคริสต์มาสใช่ไหม
‪มีปฏิทินคริสต์มาสที่มีถุงเท้า
‪มีเลโก้เอย เพลย์โมบิลเอย เครื่องประดับก็มี
‪เครื่องสำอาง ซึ่งก็ไม่เลวเลยนะ
‪มีน้ำหอม มีลูกหมา ไดโนเสาร์ แล้วก็…
‪มีเซ็กซ์ทอย
‪ก็ของจำพวกที่… โอ้ว เย้
‪คุณรู้ใช่ไหม งั้นก็โอเค
‪คุณได้เจอเซ็กซ์ทอยทุกวัน
‪ที่หลังบานประตูของปฏิทัน แต่ฉันคิดตลอดว่า
‪“มันเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ”
‪ตอนเราตื่นเช้าขึ้นมา
‪ลืมตา น้ำลายยืดอยู่บนหมอน กลิ่นปากก็สุดสยอง
‪แล้วสิ่งแรกที่เราทำคือ “ฉันจะเปิดประตูบานนี้
‪แล้วดูว่าจะเล่นเสียวกับอะไรดีวันนี้”
‪ถ้าเป็นวันนักบุญนิโคลัส ก็ต้องปลั๊กเสียบทวาร
‪ใช่แล้ว วันนักบุญนิโคลัส ‪มันจะต้องมีอะไรใหญ่ๆ ข้างในเข้าไว้
‪คุณกลัวปฏิทินคริสต์มาสที่มากับเซ็กซ์ทอย
‪เพราะคุณเห็นมันมาตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม
‪“โอ๊ย พระเจ้า นั่นมันอะไร”
‪และสิ่งที่ดีที่สุดคือคุณรู้ว่าทุกคนที่ซื้อปฏิทินนี้
‪จะเอาสิ่งนี้เสียบเข้าไปในตัวคืนนี้
‪เป็นสุดยอดประสบการณ์ทีเดียว
‪ดีแล้ว ไม่ใช่ทุกคนนะคะ ‪ใครที่รู้จักปฏิทินพวกนั้นก็รอสารหล่อลื่นก่อนนะ
‪มันจะมาในประตูบานที่แปด
‪แล้วถ้าเรามีปฏิทินคริสต์มาส ‪เยอะมากในครอบครัว
‪เราก็ต้องระวังไม่ให้มันสลับกัน
‪ไม่งั้นจะกลายเป็นว่า “นี่ ที่รัก ‪แต่จู๋ปลอมนั่นจากประตูหมายเลขแปดน่ะ
‪นี่ ขอโทษที แต่ไม่รู้ทำไมมันเจ็บ”
‪“อ๋อ ที่รัก นั่นคือไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ ‪จากปฏิทินของเด็กๆ น่ะ”
‪“อ๋อ โอเค งั้นฉันเอาไปคืนพวกเขาละกัน”
‪ไม่รู้ยังไง ปฏิทินเซ็กซ์ทอยพวกนี้ ‪มันน่าเบื่อไปสำหรับฉัน
‪ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
‪บางทีมันอาจจะเหมาะกับ ‪คนที่หัวโบราณเรื่องเซ็กซ์
‪สำหรับคนที่โดยพื้นฐานเป็นคนเคร่งครัด ‪แต่ก็เป็นคนรับผิดชอบ
‪แต่คนที่บอกว่า
‪“ตามปกติฉันไม่ยอมยัดอะไรใหญ่ๆ เข้าไปในตัว
‪แต่ว่ามันอยู่ในปฏิทินนะ
‪เราซื้อมา เสียสตางค์ไปแล้ว…
‪แล้ววันนี้วันนักบุญนิโคลัสนะ เราต้องฉลองสิ
‪เราต้องทำให้มันเสร็จๆ ไป”
‪ไม่ใช่แนวฉัน แต่ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง ‪เธอจะตั้งหน้าตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ
‪หวังว่าจะได้ปฏิทินจากแฟนหนุ่มของเธอ
‪เธอไม่ยอมซื้อเอง ต้องได้เป็นของขวัญเท่านั้น
‪เธอคิดว่ามันดี แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง ‪ตอนคริสต์มาส แฟนเธอกลับมาบ้านบอกว่า
‪“ที่รัก ผมมีปฏิทินคริสต์มาสที่พิเศษสุดจะให้คุณ”
‪แล้วเธอก็แบบ “มันต้องยังงี้สิวะ”
‪คุณแฟนบอกว่า “มันเป็นของที่เราต้องมี
‪เพื่อที่ความสัมพันธ์ของเราจะได้ไม่จำเจ
‪และทำให้ชีวิตเรามีซาบซ่าขึ้นมาหน่อย”
‪นั่นจะเป็นเหตุผลที่ฉันจะเลิกกับใครสักคน
‪ถ้าเขาใช้คำว่า “ซาบซ่า”
‪“ผมอยากให้มันซาบซ่าขึ้น…” ‪ขอบคุณนะ แต่ ณ จุดนี้ ฉันขอบาย
‪แล้วเธอก็คิดไปถึงไหนต่อไหน ‪“ตายแล้ว เขาเอาอะไรมานะ
‪มันคืออะไร เอาออกมาสิ
‪เป็นอะไรที่มีเงื่อนรึเปล่า ‪ใช่กุญแจมือไหมหรือว่าลูกตุ้ม ”
‪แล้วเขาก็เอามันออกมา ปฏิทินคริสต์มาส
‪ที่มีชามาด้วย
‪ค่ะ ตื่นเต้นมาก
‪ตื่นเต้นสุดๆ
‪“เป็นชาผสมรสเบอร์รี่ป่า
‪สะระแหน่เปปเปอร์มินต์
‪อ้อ ชงทิ้งไว้ห้านาที ‪ได้ ให้ฉันชงห้านาทีนะ โอเค
‪โอ้ ชาผ่อนคลาย
‪ตายแล้ว เอิร์ลเกรย์ ท่านเอิร์ล ‪สนองให้ฉันหน่อยค่ะ”
‪“ท่านเอิร์ลเกรย์” ต้องเป็นคนที่น่าเบื่อที่สุดแน่ๆ
‪คนอะไรมีลีลาเดียว
‪แล้วเพื่อนฉันก็แบบว่า “ดีแฮะ
‪ใครๆ เขาก็เอากันให้ระเบิดเถิดเทิง ‪ตอนคริสต์มาส
‪ส่วนฉันได้แต่เกาะถ้วยกับถุงชาคาโมมายล์”
‪“ใช่แล้ว ดูเหมือนว่า ‪เจ้าทีเร็กซ์จะต้องกลับเข้าไปที่เดิม”
‪แต่คริสต์มาสกับความสัมพันธ์มันยากเสมอล่ะค่ะ
‪มีปัญหามากมายที่อาจเกิดขึ้นได้
‪แน่นอนว่าคริสต์มาส ‪คือวันหยุดเทศกาลแห่งความรัก
‪โดยเฉพาะคนไม่เชื่อในพระเจ้าจะบอกแบบนี้ ‪พวกเขาก็จะได้ฉลองเหมือนกัน
‪ฉันมีความสัมพันธ์พิเศษกับมัน
‪ฉันผ่านช่วงคริสต์มาส
‪ที่ฉันถูกเทตอนวันคริสต์มาสอีฟ
‪ค่ะ
‪มันก็… นะ มันก็สาหัสอยู่
‪ฉันทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ได้ 20 นาที
‪แต่แล้วก็ต่อมน้ำตาแตกนั่งสะอื้นอยู่ใต้ต้นไม้ ‪อเนจอนาถมากค่ะ
‪คุณบางคนอาจจะเข้าใจ
‪ถึงจะไม่ใช่คริสต์มาส ‪นั่นเป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุดสำหรับครอบครัว
‪ที่ไม่คุยกันเรื่องอารมณ์ความรู้สึก
‪ครอบครัวฉันรับกันแทบไม่ไหวทีเดียว
‪พี่ชายฉันลุกขึ้นบอกว่า
‪“โอเค เดี๋ยวจะเข้าครัว ‪ไปชงค็อกเทลมาให้ทุกคน”
‪เป็นสิ่งเดียวที่สมเหตุสมผลที่เกิดขึ้นวันนั้น
‪พ่อมายืนหน้าฉัน เขารู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ยืนอยู่หน้าฉัน มองหน้าฉัน
‪เหวี่ยงแขนมาแล้วก็ฟาดฉันอย่างแรง ‪ที่ข้างๆ นี่ แล้วก็บอกว่า
‪“พอได้แล้ว ปกติลูกเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง”
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ น่าจะไปฟาดเด็กห้าขวบแล้วบอก
‪“ทีนี้อธิบายทฤษฎีสัมพันธภาพมาซิ ‪ปกติเห็นเป็นเด็กฉลาดนักนี่!”
‪แล้วฉันก็แบบว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
‪เสร็จแล้วแม่ฉันก็ลุกขึ้น แล้วฉันก็คิดว่า
‪“ลุกซะที! แม่รู้ว่าต้องทำยังไง ‪แม่เข้าใจความรู้สึกฉัน”
‪แม่ฉันลุกขึ้น เดินไปที่เปียโน
‪แล้วไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงกระตุ้นจากจิตใต้สำนึก ‪หรือเพราะแม่เกิดอยากเปลี่ยนบรรยากาศ
‪แม่เล่นเพลงเพลงเดียวที่จำได้ขึ้นใจ
‪มันคือเพลง “มาย ฮาร์ต วิล โก ออน”
‪“แม่แม่งจะบ้ารึเปล่า”
‪โอเค แม่กำลังเปรียบเทียบชีวิตรักของฉัน ‪กับเรือไททานิกที่กำลังจม
‪ช่างเหมาะเหม็งที่สุด
‪ส่วนฉันก็นอนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ‪แบบว่า “นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม”
‪ฉันร้องไห้ให้ต้นไม้ น้ำตาฉันไหลรินท่วมบ้าน
‪มันเลวร้ายมาก
‪ตามคำแนะนำเพื่อการบำบัด
‪ฉันได้พยายามที่จะประมวลผล ‪เหตุการณ์เลวร้ายนี้ด้วยเพลง
‪โอ้ เธอผู้แสนเศร้า
‪โอ้ เธอผู้เจ็บปวด
‪ช่วงเวลาแห่งคริสต์มาสที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
‪ต้องสูญเสียแฟน
‪เขาได้เจอใครคนใหม่
‪ดังนั้นฉันจึงร้องไห้ น้ำตารินไหล โอ้ สุดแสนอาลัย
‪โอ้ เธอผู้แสนเศร้า
‪โอ้ เธอผู้เจ็บปวด
‪ช่วงเวลาแห่งคริสต์มาสที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
‪แม่บรรเลงเปียโน
‪พ่อฟาดด้วยความเริงร่า
‪ดังนั้นฉันจึงร้องไห้
‪น้ำตารินไหล โอ้ สุดแสนอาลัย
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ
‪ฉันคิดถึงช่วงเวลานั้นแบบ “พระเจ้าช่วย”
‪ขณะที่คิดย้อนกลับไปถึงคริสต์มาส ‪ที่ฉันเคยมีตอนเด็กๆ
‪เพราะตอนเป็นเด็ก ‪คริสต์มาสมันวิเศษเสมอ ใช่ไหมคะ
‪เราจะมีความสุขเสมอ มันดีมากจริงๆ
‪แต่เราอย่าหลอกตัวเองกันเลยค่ะ
‪ตอนเด็กๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคริสต์มาส ‪ก็คือของขวัญ ถูกไหมคะ
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูไร้ศีลธรรม ‪แต่ถ้าคุณถามฉันตอนเด็กๆ
‪“อะไรสำคัญที่สุดในช่วงคริสต์มาสสำหรับหนูจ๊ะ
‪การที่พระเจ้าทรงสละบุตรของพระองค์ ‪แก่เราและชาวโลกเหรอ
‪หรือเกมบอยเครื่องใหม่”
‪คุณจะแปลกใจที่ได้ยิน
‪ว่าฉันบอกว่า
‪“ขอเกมบอยค่ะ”
‪ใช่ แต่ขอโทษเถอะ การเสียสละลูกตัวเอง ‪มันเป็นของขวัญตรงไหน
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ จะบ้าเรอะ
‪มันเป็นนามธรรมเกินไปสำหรับเด็ก ‪ที่คุณจะไปบอกแบบนั้นกับเด็ก ใช่ไหมคะ
‪พระเจ้าที่รักทรงสละบุตรของพระองค์ให้แก่ท่าน
‪คุณขา! สำหรับฉันนะ ‪นั่นมันไม่ถูกกาลเทศะเอามากๆ
‪มันเกินความจำเป็นไปมากเลย ‪ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ
‪มันไม่ได้น่าสยดสยองอะไรนะ ‪ที่พระเจ้าปล่อยให้ลูกตัวเองตาย
‪เขาถูกเนรเทศจากสวรรค์
‪มายังดาวเคราะห์ห่วยๆ ที่มีแต่น้ำท่วม ‪แผ่นดินไหวกับกะหล่ำดาว
‪และถ้านั่นยังไม่พอนะ ‪เขายังปล่อยให้ลูกถูกตรึงกางเขน
‪แล้วเด็กๆ ก็จะแบบ “อ๋อๆ ค่ะๆ”
‪“นั่นคือพระเจ้าที่รัก”
‪“โอเคค่ะ ถ้างั้นหนูจะสวดให้พระองค์ ดีจัง”
‪ของขวัญเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
‪เพราะแบบนั้นรายการของที่อยากได้ ‪จากฉันกับพี่ชาย
‪มันถึงยาวขึ้นๆ ทุกๆ คริสต์มาส
‪ไม่ใช่เพราะเราเป็นพวกคลั่งวัตถุ ‪ที่ได้เท่าไหร่ก็ไม่พอ
‪แต่เป็นเพราะเราไม่เคยได้ ‪อย่างที่เราอยากได้เลย
‪ได้แต่อะไรที่มันคล้ายๆ กัน
‪มีแต่ของเล่นจากตลาดขายของเลหลัง ‪หรือไม่ก็ของเล่นที่คนอื่นเล่นมาแล้ว
‪แต่ถ้ามองตามทัศนะของทุกวันนี้ ‪นั่นมันที่สุดของความยั่งยืนแล้ว
‪แต่ตอนเป็นเด็กเราคิดว่า ช่างหัวแม่งความยั่งยืน
‪ตอนเด็ก เราอยากได้ตุ๊กตาบาร์บี้ของแท้ ‪จากไอ้กล่องเวรสีชมพู
‪ไม่ใช่ของเลียนแบบจากโปแลนด์ ‪ที่มีคนเอาปากกาเมจิกไปวาดขนไว้ที่จิ๋มแล้ว
‪ถึงจะใช้แผ่นแว็กซ์ขนก็เอาไม่ออก
‪และเพราะแบบนั้นเราเลยเริ่มเขียน
‪คำบรรยายของขวัญที่เฉพาะเจาะจงมาก ‪ในรายการของที่อยากได้
‪เพราะเราคิดว่า “เด็กน้อยเยซูนี่ไม่ค่อยฉลาด”
‪เราต้องอธิบายละเอียดมากๆ ‪ฉะนั้นเราจะไม่เขียนแค่ว่า บาร์บี้
‪แต่ “บาร์บี้ของแท้จากบริษัทแมตเทล
‪บรรจุภัณฑ์ของแท้ กล่องสีชมพู ห้ามมีรอยแกะ”
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันตัดรูปของออกจาก ‪แคตตาล็อกคริสต์มาสที่เราได้รับทางไปรษณีย์
‪แล้วก็ยัดลงไปในรายการของที่อยากได้
‪ถ้าตอนนั้นเรามีอินเทอร์เน็ตนะ
‪ฉันจะกดทุกอย่างลงตะกร้าและก็สั่งซื้อเลย
‪ถ้าแม่เกิดถามว่า “คริสต์มาสอยากได้อะไร”
‪“จะมาแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวเขาจะกดออดแล้ว ‪หนูจัดการเรียบร้อย เดี๋ยวเขามาส่ง”
‪ก็ได้ๆ ฉันอาจจะขอ ‪สิ่งที่มันเป็นไปได้ยากอยู่สองสามอย่าง
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
‪อย่างเช่น ฉันขอลูกม้าทุกคริสต์มาสจนอายุ 17
‪ใช่แล้ว และตอนนี้ฉันยังรู้ว่า ‪มันรู้สึกบ้าบอแค่ไหนสำหรับฉันตอนเป็นเด็ก
‪ที่ฉันไม่เคยได้เลยสักตัว
‪ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจเลย
‪ทำไมฉันมีลูกม้าไม่ได้
‪เราก็มีสวน ลูกม้าก็กินหญ้าที่นั่นได้
‪เรามีเพิงในสวน
‪เราย้ายเครื่องตัดหญ้าไปไว้ในโรงรถ ‪แล้วให้ลูกม้าอยู่ในนั้นได้นี่
‪“ทำไมมีไม่ได้”
‪แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่ดี
‪และฉันรู้เรื่องนั้นสักช่วงก่อนคริสต์มาส ‪พี่ชายฉันบอกฉันว่า
‪“ฉันรู้ว่าเธอจะได้อะไร”
‪ฉันตอบทันควัน “ลูกม้า”
‪“โอเค แต่อย่าเอ็ดไปนะ”
‪“ตัวแค่ไหน”
‪แล้วเขาก็แบบ
‪“ใหญ่ขนาดนี้”
‪ฉันก็ “อุ๊ย จับแล้วเป็นไงบ้าง”
‪แล้วเขาก็แบบว่า “นุ่มมาก”
‪ฉันก็บอก “โอ๊ย ตายแล้ว ‪ฉันจะได้ลูกม้า โอ้ พระเจ้า!”
‪ฉันน้ำตาคลอเบ้านอนหลับไปทุกคืน
‪ฉันคิดจนถึงคริสต์มาสเลยว่าฉันจะได้ลูกม้า
‪แล้วสิ่งที่ฉันได้เป็นของขวัญก็คือ…
‪ผ้าปูที่นอน
‪ที่มีลายลูกม้า
‪พี่ชายฉันเป็นจอมซาดิสต์ที่ร้ายกาจ ‪และน่ารังเกียจ
‪บางทีฉันอาจจะอยาก ‪เอาผ้าปูที่นอนผืนนั้นรัดคอเขานะ
‪บางทีฉันอาจจะทำไปแล้ว แต่ถูกห้ามไม่ให้พูดถึง
‪ฉันหวังจริงๆ ว่าอยากได้ลูกม้า อยากได้มาก
‪เพราะงั้นฉันก็เลยมีมันในจินตนาการ
‪ฉันแค่จินตนาการเอา นึกภาพมัน ‪ภาพชีวิตฉันที่มีลูกม้า
‪และอาจจะบอกคนไม่กี่คนเรื่องนี้ ‪บ้างเป็นครั้งคราว
‪แค่พูดลอยๆ ว่าฉันมีลูกม้า
‪ตอนเด็กฉันไม่ได้ซีเรียสเรื่องความจริงอยู่แล้ว
‪แค่ลองดูเฉยๆ แล้วพอคุณบอกเด็กคนอื่น ‪ว่าคุณมีม้าจริงๆ เป็นของตัวเอง…
‪มันทำให้เราเด่นดังขึ้นมาเลย
‪พวกเขาก็แตกตื่นกันแหงอยู่แล้ว “อะไรนะ” ‪และฉันคิดว่ามันเจ๋งดี
‪แต่ฉันคิดว่าจะดีที่สุด
‪ถ้าหลอกแค่เด็กที่ไม่ได้มาเล่นที่บ้านฉันตอนบ่าย
‪ฉันเลยคิดได้ว่า ‪บอกพวกเด็กในชั้นเรียนบัลเลต์น่าจะดีที่สุด
‪และฉันจะสามารถแต่งเรื่องได้เต็มที่
‪ฉันบอกเรื่องที่ดีที่สุดกับเด็กพวกนั้น
‪ฉันกุเรื่องสีขนของลูกม้า แต่งชื่อเพราะๆ
‪ฉันพามันไปแข่งทัวร์นาเมนต์มากมาย
‪ลูกม้าตัวนี้เล่นกลได้ด้วย
‪พวกเด็กผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดกัน
‪คอยเดินตามฉันต้อยๆ ‪ขนาดบนพื้นที่ฉันยืน พวกเขายังบูชา
‪โดยเฉพาะเด็กที่เคยขี่ม้า
‪พวกนั้นรู้ว่ามันหมายความยังไง ‪ที่จะได้มีม้าเป็นของตัวเอง
‪สำหรับพวกเขา ‪ฉันเป็นทั้งบีบี้และทีน่าในคนคนเดียว
‪แล้วฉันจำได้ว่า บ่ายวันหนึ่ง ฉันตีไข่ใส่สีเต็มที่
‪“ใช่ๆ ลูกม้าฉันเป็นแบบนั้นเลย” ‪แล้วพวกเด็กผู้หญิงก็แบบ “ว้าย ดีจัง!”
‪ฉันมีก๊วนดีๆ อยู่กลุ่มเล็กๆ
‪เราพากันเดินออกมาจากอาคารบัลเลต์ ‪เด็กทุกคนก็มีพ่อแม่มารับ
‪ทีนี้เด็กคนหนึ่งวิ่งตรงไปหาแม่ของเขา
‪“แม่คะ แม่ รู้ไหมว่าแคโรมีลูกม้าด้วย”
‪แล้วคุณแม่ก็พูดกับฉัน ‪“จริงเหรอ หนูมีลูกม้าเหรอ”
‪และฉันก็รู้สึกมั่นใจมาก ตอบไป ‪“ใช่แล้ว ถูกต้อง หนูมีลูกม้า”
‪แล้วเขาก็แบบ ‪“ว้าว! มันอยู่ที่โคโลญนี่รึเปล่าจ๊ะ”
‪“ใช่เลยค่ะ”
‪“งั้นอยู่ที่ไหนล่ะ”
‪แล้วฉันก็มองไปรอบๆ ที่จอดรถ ‪ที่เหนือต้นไม้ฉันเห็นหลังคาอาคาร
‪“นั่นไงคะ ลูกม้าของหนู” แล้วคุณแม่คนนั้นก็บอก
‪“จริงน่ะ ม้าของหนูอยู่ที่นั่นเหรอ”
‪ฉันก็ “ใช่แล้ว”
‪แล้วเขาก็บอกว่า ‪“เอ๊ะ แปลกจัง เพราะนั่นมันสนามเทนนิส”
‪ฉันก็เลยบอก “อืม ลูกม้าตีเทนนิสได้ค่ะ!”
‪เล่นเทนนิสได้
‪คำเตือน มีสปอยล์นะ ฉันไม่เคยมีลูกม้า
‪ชีวิตวัยเด็กฉันยากเย็นแสนเข็ญค่ะ
‪แต่ไม่ใช่ในตอนที่ฉันต้องเป็นคนให้ของขวัญ
‪ถ้าคุณเป็นเด็กแล้วต้องให้ของขวัญใคร
‪เมื่อนั้นไม่มีอะไรยากใช่ไหมล่ะ
‪เวลาเป็นเด็ก คุณจะเอาของเฮงซวยอะไร ‪ไปให้เป็นของขวัญก็ได้ ยังไงพ่อแม่ก็ตื่นเต้น
‪จริงๆ นะ คุณจะพับกระดาษให้แม่ก็ได้
‪“อุ๊ย ลูกพับได้สวยมากเลย สวยจริงๆ!”
‪ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรยังได้
‪คุณระบายสีรูปครอบครัวได้อุบาทว์ ‪จนพวกเขาดูเหมือนเอเลี่ยนเหยียบกับระเบิด
‪“สวยจัง ลูก”
‪แต่ฉันขี้เกียจขนาดระบายสีก็ไม่เอา
‪ฉันก็เลยใช้วิธีเขียนคูปอง
‪แต่ตอนแรก ฉันคำนวณปัจจัย ‪ด้านเวลากับความพยายามผิดพลาด
‪คูปองใบแรกของฉันคือ
‪“ช่วยทำงานบ้านหนึ่งปี”
‪ใช่ แม่ฉันหัวเราะไม่หยุด
‪แต่พอผ่านไปหนึ่งวัน ฉันบอก “อ๊ะๆ หนูเขียนผิด”
‪แล้วฉันก็เลยแก้ไขเป็นอะไรที่สมเหตุสมผล
‪แล้วฉันก็ให้คูปองที่เขียนว่า ‪“จะเป็นเด็กดีหนึ่งวัน”
‪แต่มันดันเขียนว่า “จะเป็นเด็ก ‘ดอย’ หนึ่งวัน”
‪พอดีสะกดผิด
‪แล้วยังเจอในกล่องด้วย ‪“จะเป็นเด็กดอยหนึ่งวัน” ใช้ได้แหละ
‪ถึงที่สุดแล้ว นั่นมันหมายความตรงกันข้ามค่ะ
‪“สวัสดีค่ะ แม่ หนูจะเป็นเด็กดีหนึ่งวันในหนึ่งปี”
‪ซึ่งแปลว่าอีก 364 วัน ฉันจะไม่เป็นเด็กดี
‪ถ้าในปีอธิกสุรทิน นั่นหมายถึง 365 วันเต็ม
‪ใช่ของขวัญไหมนั่นน่ะ นั่นมันขู่กรรโชกกันชัดๆ
‪แต่สำหรับแม่ๆ แล้ว มันไม่เป็นไรค่ะ
‪เราจะเอาคูปองอะไรให้แม่เป็นของขวัญก็ได้
‪พวกแม่คิดว่าทุกอย่างดีหมด
‪ฉันคิดว่านั่นเป็นเหมือนการป้องกันตัวเอง
‪ว่าเรามีความสุขเสมอ
‪แม่ทุกคนบอกว่า “ขอบใจจ้ะ ‪ลูกน่ารักมาก ไม่ต้องลำบากก็ได้”
‪ฉันคิดว่ามันคือการป้องกันตัวเอง
‪เพราะมันมีปรากฏการณ์ ‪ที่ถูกนำมาพูดถึงน้อยเกินควรไปมาก
‪ค่ะ เพราะความไม่เต็มใจ
‪มันมีสิ่งที่เรียกกันว่า
‪“ช่องว่างของขวัญระหว่างชายและหญิง”
‪ช่องว่างรายได้ระหว่างชายและหญิง
‪เราทุกคนรู้เรื่องนี้ ผู้หญิงได้ค่าจ้างไม่เท่าผู้ชาย ‪สำหรับงานประเภทเดียวกัน
‪แต่ผู้หญิงจะได้ของขวัญน้อยกว่า
‪ผู้ชายกับเด็กได้ของขวัญที่ดีที่สุดในโลก ‪สำหรับคริสต์มาส
‪ทำไม เพราะผู้หญิงนั่งคิดว่าจะให้อะไร ‪มาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม
‪ผู้หญิงนั่งเขียนรายการของขวัญ บันทึกไว้ในมือถือ
‪เพราะแบบนี้เด็กกับผู้ชายเลยได้ของขวัญเจ๋งๆ
‪อย่างกล้องโทรทัศน์หรือเชือกบันจี้
‪หรือคอร์สเรียนวิธีลับมีดหรืออะไรสักอย่าง
‪แต่ผู้หญิงแทบไม่ได้อะไร ‪เวลาผู้หญิงได้ของขวัญ มีแต่ของให้ใช้งาน
‪อย่างหัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น
‪แม่ๆ ได้ของแบบนั้นเป็นของขวัญค่ะ ‪หัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น
‪ไม่ได้พูดเล่นนะเนี่ย
‪ฉันว่าของบางอย่าง ‪มันก็ไม่เหมาะกับกระดาษห่อของขวัญนะ
‪และหนึ่งในนั้นคือหัวแปรงเครื่องดูดฝุ่น
‪ก็ใช่ แต่มันเป็นแบบถูกหลักสรีรศาสตร์สุดๆ ‪แล้วก็ใช้งานง่ายมาก
‪แม่เจ้า! กระดาษชำระก็ใช้งานง่ายเหมือนกัน
‪แต่ฉันไม่ให้ของแบบนั้น ‪เป็นของขวัญคริสต์มาสหรอก
‪หัวแปรง…
‪ผู้หญิงถ้าจะได้ของขวัญ ก็ได้แต่ของสำหรับใช้งาน
‪ลองถามผู้หญิงที่คุณรู้จักสิ คนที่เป็นแม่
‪หรือคนดูแลจัดการครอบครัว ‪พวกเขาได้อะไรตอนคริสต์มาสปีที่แล้ว
‪ฉันว่าคุณจะได้ยินอะไรอย่าง
‪“รู้สึกว่าลูกจะระบายสีที่รองแก้วเบียร์ให้นะ”
‪แล้วก็ที่ส่งมาทางไปรษณีย์
‪มีที่เปิดขวดจากบริษัทผู้ให้บริการ ‪จากธนาคารของคุณ
‪ให้ตายสิ มันไม่ธรรมดาเลย
‪เจริญจริงๆ
‪มันคือความอยุติธรรมอย่างแท้จริง
‪ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ฉันรู้จัก
‪สมควรจะได้รับรถเข็นช้อปปิง ‪ที่เต็มไปด้วยของขวัญ
‪ยังไงซะ พวกหล่อนเป็นผู้ผลิตทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับคริสต์มาส ถูกไหมคะ
‪ยกเว้นเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ผลิตภาพยนตร์
‪พวกเธอไม่ได้เอาเงินกลับบ้านหมด
‪ใช่ค่ะ
‪พวกเธอสร้างคริสต์มาส
‪ถ้ามีรางวัลออสการ์ที่จะให้กับงานคริสต์มาส ‪หรือปาร์ตี้คริสต์มาส
‪เมื่อนั้นจะต้องขอบคุณผู้หญิงทุกคน
‪“ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีคุณ ‪งานนี้คงไม่เกิดขึ้น มาร์กาเร็ต”
‪เพราะพวกเธอทำทุกอย่าง
‪ไม่ได้แค่ทำให้แน่ใจว่าจะมีของขวัญสำหรับทุกคน
‪ถ้าไม่มีผู้หญิง คนในบ้านครึ่งหนึ่งจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่ามีงานคริสต์มาส
‪เพราะพวกเธอก็ยังเป็นคนบอกทุกคน ‪ว่าจะฉลองกันแบบไหนและเมื่อไหร่
‪ฉันมีเพื่อนที่มีธุรกิจของตัวเอง แล้วก็มีลูกสามคน
‪ฉันเห็นรายการสิ่งที่ต้องทำของเธอ ‪“จัดงานคริสต์มาส” นั่นเป็นแค่ข้อเดียว
‪ข้อเดียวบนรายการเวรนั่น ‪“เอาไว้ทำตอนว่างละกัน ช่างแม่งมัน”
‪ผู้หญิงค่ะ ดูแลทุกอย่าง
‪ปาร์ตี้เอย ตกแต่งเอย อาหารเอย
‪แถมยังต้องนั่งห่วง ‪เรื่องรักษาบรรยากาศในบ้านในสงบสุข
‪ถ้าไม่มีผู้หญิง ญาติๆ จะตีกัน
‪บางทีอาจจะเป็นคุณลุง ‪ทะเลาะกับญาติหรืออะไรสักอย่าง
‪พวกเขาต้องป้องกันการดวลกำปั้นกัน ‪ด้วยการคอยส่งเหล้า
‪ทำทุกอย่างนี้ในขณะที่ตัวเองก็ต้องดูสวยแซ่บ
‪และความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแต่ไร้คำชม ‪แน่นอนว่าก็คือ
‪ตลอดเวลานี้พวกเธอต้องทำท่า
‪ราวกับว่าไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้น
‪อันที่จริงไฮไลต์ของคริสต์มาส ‪ไม่ควรจะเป็นช่วงมอบของขวัญ
‪แต่เป็นการเชิดชูผู้หญิงของบ้าน
‪แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น และถ้าพวกผู้หญิงกล้าพูดว่า
‪“หนุ่มๆ ตอนนี้มันเครียดไปแล้วสำหรับฉัน ‪มันมากไปแล้ว”
‪“โธ่ แม่!
‪แม่จะสติแตกแล้ว
‪ชิลหน่อยสิ ใจเย็นหน่อย โธ่เอ๊ย ‪นี่มันคริสต์มาสนะ!”
‪เอาเถอะ บางทีอาจจะเป็นความผิด ‪พวกเราลูกผู้หญิงเอง เพราะ
‪ก่อนคริสต์มาส บ่อยๆ ที่พวกเรา ‪ด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย
‪เราก็จะพูดอะไรอย่าง
‪“นี่ คุณ ปีนี้เราไม่ให้ของขวัญกัน ดีไหม”
‪เราจะไม่แลกของขวัญกัน ‪ได้ยินตอนแรก มันเหมือนง่ายๆ
‪แต่ปัญหาอยู่ที่ความแตกต่าง ‪ของนิยามคำว่าไม่มีอะไร
‪ไม่มีอะไรมันแปลว่าอะไรกันแน่ในประโยคนี้
‪ความจริงก็คือ สำหรับผู้ชายแล้ว ‪“ไม่มีอะไร” หมายถึงไม่มีอะไร
‪ไม่มีอะไรในแง่ที่ว่าไม่มีอะไร ‪ไม่มีอะไรไม่ว่าอะไรทั้งสิ้น
‪แล้ว “ไม่มีอะไร” สำหรับผู้หญิง ‪คือ “ไม่มีอะไรหรอก
‪นอกจากมีอะไรนิดหน่อย
‪ก็ไม่มีอะไรมาก
‪อาจจะมีอะไรเล็กๆ ที่แสดงความรัก ‪ที่คุณมีต่อฉันชั่วนิรันดร์
‪และนั่นก็อาจจะทำฉันน้ำตาไหลพรากๆ ‪ตอนแกะของขวัญ
‪แต่นั่นมันไม่มีอะไรเลย”
‪นั่นคือนิยามที่แตกต่าง
‪เอาเถอะค่ะ บางทีมันอาจจะสมเหตุสมผลอยู่ ‪ที่มีช่องว่างของขวัญระหว่างชายและหญิง
‪การที่ผู้หญิงไม่ได้รับความสำคัญ ‪เป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมานานในศาสนา
‪แล้วคริสต์มาสก็เป็นเรื่องของธรรมเนียม ‪ใช่ไหมล่ะ
‪มันก็เป็นแค่ผลจากการนั้น
‪มันเริ่มจากการที่นิกายคาทอลิก ‪สร้างเรื่องครอบครัวสมบูรณ์แบบขึ้นมา
‪โดยที่ไม่มีผู้หญิงอยู่
‪ใช่ไหมคะ พระบิดา พระบุตรและพระจิต
‪หนุ่มๆ สามคน ฟังตอนแรก ‪มันก็ไม่คาทอลิกเท่าไหร่ใช่ไหมคะ
‪มันก็แค่การจัดการความเป็นอยู่ ‪ไม่มีเรื่องเซ็กซ์มาเกี่ยวข้อง
‪แต่อย่างน้อยก็ไม่มีผู้หญิงมาคอยกวนใจ
‪แน่นอนว่าในเรื่องราวของนิกายคาทอลิก ‪ก็มีผู้หญิงอีกสองสามคน
‪แต่โชคไม่ดีที่พวกเธอเป็นตัวละครที่ไม่ได้เรื่อง
‪เริ่มที่อีฟก่อนเลย คนที่พาพวกเราซวยกันหนัก
‪ดันไปกินแอปเปิ้ล ‪ทำให้พวกเราต้องถูกไล่ลงจากสวรรค์
‪หรือเราจะบอกว่า ‪“อีฟเป็นคนหลักแหลม เธอสนใจใคร่รู้
‪เธอมองการณ์ไกล เธอไม่ใช่คนที่เชื่อไปหมด
‪เธอก็เลยสนใจ”
‪แต่เท่าที่ฉันรู้นี่ อดัมก็กินแอปเปิ้ลเหมือนกัน
‪แต่กับเขา มันไม่มีปัญหา
‪ก็ใช่ พวกเขาโดนลงโทษด้วยกันทั้งคู่ ‪ด้วยการถูกขับออกจากสวรรค์
‪แต่ไม่ อีฟถูกลงโทษด้วยบาปกำเนิด
‪และไม่ใช่แค่อีฟ แต่กับผู้หญิงทุกคนที่ตามมา
‪เราทุกคนก็เลยมีบาปของเธอติดตัว
‪ซึ่งหมายความถึงความเจ็บปวดเหลือทน ‪ของการคลอดลูก
‪ต้องมีเลือดไหล ‪จากอวัยวะสืบพันธุ์ของเราทุกเดือน
‪จ้ะ เข้าใจแล้ว
‪ก็แค่ตีโพยตีพายเกินเหตุนิดหน่อย
‪และบางทีช่องว่างของขวัญระหว่างชายกับหญิง ‪ก็อาจเป็นการลงโทษของพระเจ้าเช่นกัน
‪ฉันก็ไม่รู้นะ ฉันมักจะคิดว่าป้าฉันพูดจาเลอะเทอะ
‪ป้าชอบบอกว่า
‪“ฉันไม่เคยได้ของขวัญดีๆ เหมือนพี่ชายฉันเลย” ‪ซึ่งก็คือลุงของฉัน
‪“งานบ้านเขาก็ไม่ได้มาช่วยมากเท่าฉัน”
‪แล้วพ่อฉันก็จะบอกว่า “เลอะเทอะน่า”
‪เราทุกคนก็บอกว่า “จริงด้วย ไร้สาระ”
‪แต่แล้วมีอยู่ตอนหนึ่งที่เรานั่งดูสไลด์เก่าๆ ‪กับย่าของเรา
‪จากยุค 60 โน่น ‪คริสต์มาสที่ประดับสายรุ้งเต็มไปหมด
‪แล้วคุณจะเห็นลุงฉันอยู่ด้านหน้า
‪กับจักรยานคันใหม่เอี่ยม ฉีกยิ้มซะกว้างเลย
‪ข้างหลังจะเห็นป้ากำลังร้องไห้ ‪ในมือถือช็อกโกแลตหนึ่งแท่ง
‪จริงๆ นะ อาจจะไม่ใช่ช็อกโกแลตอย่างดี ‪ที่มีน้ำมันรถด้วยซ้ำ
‪ที่จริงป้าก็ได้ของขวัญโอเคอยู่นะ
‪อย่างน้อย ป้าแกก็ไม่ได้ได้ของขวัญที่น่าอาย
‪มีครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องฉัน ‪ได้เครื่องกำจัดขนเป็นของขวัญคริสต์มาส
‪ที่ย่าให้ต่อหน้าทุกคน
‪แต่เราก็ไปว่าย่าไม่ได้หรอก ‪เพราะแกไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪ป้าเป็นคนจัดการห่อของขวัญให้
‪อนิจจา ขอบคุณพระเจ้า ‪ป้าได้อธิบายให้ทุกคนฟังว่ามันคืออะไร
‪“ก็ใช่ๆ เขาเพิ่งอายุ 13
‪แต่ฉันเห็นที่ขาเขานี่ขนดกดำเลย”
‪ย่าก็บอกว่า “นี่ ไอ้เจ้านั่นมันเอาไว้โกนขาเหรอ
‪ข้าวของอะไรมันล้ำขนาดนี้”
‪ฉันต้องถามตัวเองเลย ‪ว่าคนเราจะเป็นย่าเป็นยายกันตอนไหน
‪คนเราจะเป็นปู่ย่าตายายกันเมื่อไหร่
‪ไม่ใช่ตอนที่มีหลาน แต่จากรูปลักษณ์ภายนอก
‪ตอนนี้ฉันยังปกติดี ฉันใส่เสื้อผ้าสีสันสดใส
‪แต่ถึงจุดหนึ่ง ฉันจะกลายเป็นคุณยายและใส่แต่…
‪สีเบจ
‪ค่ะ แต่ไม่ใช่เบจแบบคิม คาร์ดาเชียนนะ ‪เบจแบบสุขภาพดี
‪มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่
‪คือตอนนี้ฉันยังมีสไตล์ของฉันอยู่ หวังว่านะ
‪แต่ถึงจุดหนึ่ง มันจะถูกเพิกถอน ‪แล้วฉันก็จะแต่งตัวเหมือนคุณยาย
‪มันเกิดขึ้นตอนไหน มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪และสิ่งที่ดีที่สุดก็คือย่ายายทุกคนในทุกรุ่น ‪หน้าตาเหมือนกันหมด ใช่ไหมคะ
‪ตอนฉันเป็นเด็ก พวกย่ายาย ‪หน้าตาเหมือนย่ายายในปัจจุบันเป๊ะ
‪ต้องกระโปรงอัดพลีต สเวตเตอร์ระยิบระยับ ‪กับรองเท้าสำหรับสุขภาพ
‪ใช่เลยค่ะ
‪มันใช่อะไรที่ค่อยๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า
‪คุณรู้ไหมคะ ‪คือเราเริ่มใส่รองเท้าสีเบจแล้วก็คิดว่า “อืม”
‪“นี่ล่ะแนวฉันเลย”
‪และมันก็ค่อยๆ ไล่ขึ้นมาข้างบน ‪กางเกงสีเบจก็เข้าท่าไหมนะ
‪หรือว่ามันเป็นขั้นตอนที่เป็นทางการกว่านี้ ‪มีจดหมายจากกระทรวง
‪พอคุณเปิดปุ๊บ แล้วคุณก็บอก
‪“คุณมานเฟรด ถึงเวลาแล้ว ‪ที่คุณจะต้องใส่เสื้อผ้าสีเบจ”
‪แล้วคุณก็ต้องเอารองเท้าผ้าใบ หมวก ‪อะไรต่ออะไรที่มีสารพัดสี
‪ไปส่งมอบให้เขา
‪แล้วคุณก็จะได้เสื้อกั๊กผู้รับบำนาญมาใส่
‪เสื้อที่มี 20 กระเป๋า
‪แล้วคุณจะทำยังไงกับกระเป๋าเปล่า
‪จะไปเอาของจากที่ไหนมาใส่
‪หรือคุณอาจได้รับคูปอง ‪คุณจะได้ไปแผนกเสื้อผ้าสูงวัยที่ห้างมึลเลอร์
‪แล้วคุณจะได้รับชุดคู่มือผู้รับบำนาญเบื้องต้น
‪“ทีนี้ก็ข้าวของในกระเป๋าผู้รับบำนาญ
‪นี่เงินพกติดตัว ลูกอมแก้ไอ
‪หมดอายุแล้วแหง ครึ่งหนึ่งไม่มีกระดาษห่อ
‪แล้วก็ผ้าเช็ดหน้า ‪ใบเสร็จสินค้าที่ซื้อเมื่อปี 2007”
‪แต่ยังมีอีก 20 กระเป๋าที่ไม่มีอะไรใส่ ‪จะเอาอะไรใส่ดี
‪แน่นอนว่า คุณก็เอาอาหารที่ห่อไว้เป็นห่อๆ ‪ใส่ไว้ในแต่ละกระเป๋า
‪อาหารประเภทที่ ‪คุณจะเอาใส่กล่องทัปเปอร์แวร์น่ะ
‪ไข่ด้วย
‪ก็ไม่ใช่ว่าธรรมชาติเขาแพ็คมาให้เราไม่ดีพอนะ
‪แล้วเราก็เอาใส่ทัปเปอร์แวร์ ‪แล้วค่อยเอาออกมาตอนอยู่บนรถไฟ
‪อยู่บนนั้นคุณก็กินไข่
‪ไม่นานมานี้ฉันเพิ่งได้เห็นกลุ่มหญิงสูงวัย ‪นั่งอยู่บนรถไฟ
‪ทุกคนกำลังปอกไข่
‪ฉันนึกในใจ “ตายจริง!” ‪ฉันไม่ได้เห็นคุณย่าคุณยายเท่าไหร่แล้ว
‪ในความรับรู้ของฉัน ผู้หญิงอายุเยอะๆ
‪เราจะเห็นได้ก็แต่บนรถไฟหรืองานรวมญาติ
‪แต่พอเราเปิดทีวี
‪พิธีกรผู้หญิงทุกคนที่อายุเกิน 40 โดนปลดหมด
‪แน่นอน คุณเห็นสาวๆ มากมายในหนังทุกเรื่อง ‪แล้วผู้สูงวัยไปไหนหมด
‪อินสตาแกรมนั้นลืมไปได้เลย
‪มันคล้ายๆ ว่าพวกเขาโดนดูดออกจากสังคม
‪พวกเขาหายไปซะงั้น
‪ตอนเด็กฉันนึกภาพว่า ‪เวลาตาย มันจะเป็นอะไรแบบนั้น
‪คือเราค่อยๆ จางหายไป
‪ฉันนึกภาพมันต่างออกไปนิดหน่อย
‪ยายฉันมักจะวัดความสูงให้ฉันแล้วขีดไว้ที่ประตู
‪แล้วก็จะบอก “สูงเท่านี้แล้วนะ”
‪แล้วแกก็จะอธิบาย “แต่ก่อนยายก็สูงกว่านี้”
‪ฉันเป็นเด็ก ฉันก็แบบ “ฮะ มันเป็นไปได้ไงคะ
‪เราโตขึ้น แต่เราตัวเล็กลงไม่ได้”
‪ยายบอก “เรื่องจริงนะ ‪เวลาแก่ตัว เราจะหดลง เราตัวเล็กลง”
‪ฉันก็บอก “อ๋อ เหรอคะ”
‪สมองฉันก็เริ่มทำงานเลย
‪ฉันคิดว่า “อ๋อ แก่ไปแล้วเป็นแบบนั้นนี่เอง”
‪พอแก่ตัวเราจะหดไปเรื่อยๆ
‪ยายจะหดไปๆ ไม่หยุด
‪พอถึงจุดหนึ่ง ยายจะไปอยู่ในบ้านตุ๊กตา
‪แล้วก็ไปอยู่ในบ้านเลโก้
‪แล้วพอเราหาแกไม่เจออีกแล้ว
‪เราก็จะดูดฝุ่น “อุ๊ย เครื่องมันส่งเสียงแปลกๆ”
‪โอ๊ย ตายแล้ว
‪ยายจ๋า
‪ฉันนึกว่านั่นคือตาย
‪คือเมื่อเราโดนดูดเข้าไป
‪พอยายฉันตายจริงๆ
‪ฉันอยู่ที่โบสถ์ ก็ยังคิดอยู่ว่า ‪โลงศพมันใหญ่ไปเยอะเลยนะ
‪หรือในนั้นมีแก๊งคุณยายอยู่สองสามคน
‪นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจำได้ว่าตัวเองเข้าโบสถ์ ‪คือตอนยายเสีย
‪คือการไปโบสถ์มันก็ไม่ใช่กิจวัตรนี่นะ
‪แต่ฉันคิดว่าคริสต์มาสก็ยัง…
‪วันคริสต์มาส โบสถ์จะเต็มตลอดเพราะมีมิสซา
‪ถ้าไม่งั้นก็ไม่มีคนหรอก ถึงจะไม่มีโควิดก็เถอะ
‪แต่แล้วโบสถ์เต็มตลอด
‪อย่างกับว่าพวกเขาจองที่กันไว้ ‪ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนโน่น
‪“ไม่ได้ค่ะ ตรงนี้ห้ามนั่ง ‪เป็นที่ของครอบครัวเรา”
‪คนแน่นจนล้น
‪ถ้าฉันขึ้นแสดง
‪แล้วมันว่างตลอดเวลาที่เหลือทั้งปี ‪แบบไม่มีสักคนเดียว
‪แต่แน่นเอี๊ยดปีละครั้ง
‪ฉันจะบอกว่า “คุณๆ คะ เราจะแสดงให้สุดชีวิต
‪แล้วพวกเขาก็จะมาทุกวัน
‪เราจะสร้างความบันเทิงแบบระเบิดระเบ้อ ‪จนพวกเขาพูดอะไรไม่ออก”
‪แล้วคณะบาทหลวงก็จะแบบ “โอเค หรือไม่ดีกว่า
‪ไม่ๆ เราให้เด็กๆ มาแสดงดีกว่า ‪ซึ่งมันก็จะยาวมากๆ เลย
‪ซึ่งทุกคนรู้ดีอยู่แล้ว
‪แล้วทุกคนจะต้องพูดกันเบามาก
‪ในห้องที่เพดานมันสูงเกินเหตุ
‪อ้อ แล้วทุกคนควรจะหันหลังให้คนดูนะ
‪แล้วเราจะให้ผู้หญิงที่ดูอ่อนโยนตัดผมสั้นเห่ยๆ ‪มาเป็นคนอ่าน”
‪พวกเขาจะอ่านข้อความเสียงดัง ‪จากคัมภีร์ไบเบิล แล้วคุณจะคิดว่า
‪“ขนาดหนังสือที่ดีที่สุดในโลกก็คงเฮงซวย ‪ถ้าอ่านแบบนั้น”
‪“แล้วสมัยนั้น ที่เกิดขึ้นคือ
‪มีการออกกฎหมายจากซีซาร์ ออกุสตุส
‪ว่าคนทั้งโลกจะต้องถูกเก็บภาษี
‪และการเก็บภาษีนี้ก็ถูกดำเนินการครั้งแรก
‪เมื่อไซเรนเนียสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย”
‪ไม่ใช่แล้ว
‪แล้วพระรูปนี้ คือคุณรู้อยู่ตลอดว่า
‪เขาเป็นพวกชังเด็ก
‪เขาเกลียดเด็ก เขาแค่เสแสร้ง
‪เขาคงอยากจะโยนฟินฟรีดริค ‪ออกจากที่นั่งแถวแรก
‪เพราะเจ้าหนูขัดจังหวะการเทศน์
‪และเอาหนังสือเพลงสวดฟาดหัวคนที่นั่งข้างๆ
‪แต่เขาทำไม่ได้เพราะเขาจะต้องพูดอะไรแบบว่า
‪“คริสต์มาสคือปาฏิหาริย์แห่งการให้กำเนิด ‪และความรักที่มีต่อเด็ก!
‪เด็กๆ จงมาหาพ่อ”
‪แต่สิ่งที่เขาอยากทำจริงๆ คือ ‪คว้าตัวฟินฟรีดริคออกมาแล้วบอก
‪“หุบปากซะ เจ้าหนู ‪ไม่งั้นจะโดนฟาดด้วยเล่มเทียน
‪ถ้ายังไม่เงียบ
‪คเนชท์ รูเพรชท์ จะเอาเข็มยาวมาทิ่มตา”
‪แน่นอนว่า…
‪ในนิกายคาทอลิก ‪เราต้องขอบคุณที่นักบวชเกลียดแค่เด็ก
‪ถ้าให้เลือกแล้ว มันก็เลวร้ายน้อยกว่าอีกอย่าง
‪ก็แหงล่ะนะคะ…
‪เซอร์ไพรส์!
‪คนไม่ชอบไปโบสถ์ ‪เพราะเรื่องราวเกี่ยวกับคริสต์มาส
‪มันไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตเราเท่าไหร่แล้ว
‪คนหนุ่มสาวไปนั่งในโบสถ์พลางคิดว่า
‪“นี่มันบ้าอะไรวะ”
‪คือถ้าเรื่องราวคริสต์มาสเกิดขึ้นในวันนี้
‪ทุกอย่างจะแตกต่างกันแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
‪ก่อนอื่นเลย เริ่มจากการให้กำเนิด
‪พระแม่มารีกับพระเจ้าอาจจะเจอกันบนทินเดอร์
‪ฉันเดาเอานะ
‪ทุกอย่างจะต่างออกไป
‪อย่างกับว่าโยเซฟกับมารีจะนอนด้วยกันในยุ้งฉาง ‪คงเป็นไปได้หรอกนะ
‪พวกเขาคงจะไปเช็กอิน ‪ที่ลอฟต์สวยๆ จากแอร์บีเอ็นบี
‪ที่กลางเมืองเบธเลเฮมที่ทำใหม่หมด ‪เรื่องนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
‪แน่ล่ะค่ะ
‪พวกเขาก็คงไปเช็กคอกม้า ‪ที่เห็นในเว็บโรงแรมอีกแห่งแล้ว
‪“ดาวเดียวเหรอ ไม่เอาแน่นอน”
‪ราวกับว่านักปราชญ์สามคน
‪จะเดินทางมาแสนไกลด้วยตัวเอง ‪เพื่อมอบของขวัญ
‪พวกเขาก็คงหาจากอะเมซอนส่งมาใช่ไหมล่ะ
‪ห่อของขวัญมาเรียบร้อย
‪และคุณต้องจ่ายเพิ่ม 79.80 ยูโร
‪แค่ขอให้ห่อในถุงผ้าเส็งเคร็งนั่น
‪มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะบอกว่า ‪“ฉันมีเงินและไม่สนเธอหรอก”
‪มันจะเป็นแบบนั้น ‪งั้นก็เอาของกากๆ อะไรมาให้ก็ได้ใช่ไหม
‪ฉันกับเพื่อนๆ ชอบเล่นใครคือซานต้ากัน
‪มันก็เหมือน ‪ก็เหมือนกับใครคือซานต้าแบบธรรมดา
‪ยกเว้นว่าเราจะต้องยอมรับว่า ‪ของขวัญมันห่วยแตกแค่ไหน
‪เราจะเล่นแบบนั้นกันทุกปีก่อนคริสต์มาส
‪แต่แย่หน่อยที่เป็นวันก่อนวันคริสต์มาสอีฟ
‪ซึ่งแปลว่าฉันจำคริสต์มาสอีกสองสามปีก่อน ‪ไม่ค่อยได้เท่าไหร่
‪เพราะฉันมักจะแฮงค์หนักในวันคริสต์มาสอีฟ
‪ฉันจำไม่ได้ค่ะ
‪แต่เราต้องเล่นเกมนี้กันวันที่ 23 เสมอเลย
‪เพราะมันเป็นเวลาเดียวที่ทุกคนจะอยู่ที่โคโลญ
‪ทุกวันนี้บางคนก็อยู่เมืองจีนหรือฮัมบูร์ก ‪หรือที่ไหนต่อไหนก็ไม่รู้
‪ฉะนั้นเราเลยต้องเล่นกันตอนนั้น
‪แล้วถึงวันหนึ่ง มันก็ขยายไปใหญ่โต
‪เราเริ่มเล่นกันสัก 20 ปีที่แล้วได้ ราวๆ นั้น
‪พวกเรามีกันหกคนและเราจะเล่นกันที่บ้าน
‪แต่พอผ่านไปหลายๆ ปี
‪ก็มีคนมาร่วมเล่นเยอะขึ้นเรื่อยๆ ‪แล้วมันก็ขยายไปอีกเมื่อเวลาผ่านไป
‪จนถึงจุดที่ว่า ‪ไม่มีใครอยากเป็นคนจัดเล่นที่บ้านแล้ว
‪“โธ่เอ๊ย จะให้รื้อพื้นบ้านซ่อมอีกไม่ไหวแล้ว ‪ปีที่แล้วมันเลวร้ายมาก”
‪แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ‪เราก็เริ่มไปเช่าสถานที่กันในวันที่ 23
‪จะได้มีต้นคริสต์มาส ‪ไม่นาน เรามีคนเปิดประตู ตารางจัดงาน
‪และมันก็กลายเป็นงานที่ต้องจัดเป็นประจำ ‪มีการส่งคำเชิญ
‪เรามีทีมตกแต่งต้นคริสต์มาสแล้วก็เก็บหลังเลิก
‪มีการลงโทษ ‪ถ้าใครลืมเอาใครคือซานต้าของตัวเองมา
‪แล้วเราก็จะเมากันสุดๆ
‪เราเมากันปลิ้นมาก ‪ทุกครั้งฉันรู้ว่าคริสต์มาสจะต้องนรกแตก
‪ฉันต้องพยายามค่อยๆ จิบ
‪ฉันต้องพยายามเพลาๆ ปริมาณเหล้าที่ดื่ม
‪แต่ฉันทำไม่ได้
‪มีบางคนที่เขาพักดื่มน้ำเป็นช่วงๆ
‪ดื่มน้ำค่ะ บ้าไปแล้ว! ทำได้ยังไง
‪อะไรจะควบคุมตัวเองได้ขนาดนั้น
‪พอดื่มแอลกฮอล์หมดหนึ่งแก้ว “น้ำ”
‪“ฉันทำแบบนี้ประจำ เบียร์ตามด้วยน้ำ”
‪ว้าว ฉันลองทุกครั้ง
‪ทุกครั้งฉันคิดนะ “โอเค ทีนี้ฉันจะดื่มน้ำ น้ำจ้ะ
‪ดื่มน้ำแน่ๆ”
‪แล้วฉันก็ลุกขึ้นไปเอา “น้ำๆๆ”
‪แล้วพอฉันยืนอยู่ตรงนั้น “เบียร์ก็เบียร์วะแม่ง”
‪จากนั้น…
‪จากนั้นพอถึงตอนหนึ่ง เราฟังเพลง ‪ของเรจ อะเกนส์ เดอะ แมชชีน
‪แล้วเราก็จะเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง
‪ทุกคนก็กระโดดกันไปมา
‪ข้าวของแตกหัก สุดท้ายเจ็บตัวด้วย
‪คริสต์มาสบางปี เราเลยนั่งกันตาเขียว
‪ส่วนพี่ชายฉันนี่มีลูกมะนาวปูดที่หน้าผาก
‪เราก็นั่งกันที่โต๊ะตรงข้ามกับยาย ‪ยายก็มองแล้วบอกว่า
‪“นี่เอาหัวไปชนกันมาเหรอ ตอนคริสต์มาสนี่นะ!”
‪แล้วเราก็จะ “ใช่ เราทั้งคู่หกล้มเมื่อวานนี้”
‪พวกเราทุกคน เพื่อนฉันทุกคน ‪จะแฮงค์กันหนักในวันคริสต์มาสอีฟ
‪เราก็เลยมีเพลงคริสต์มาสที่รู้จักกันดี ‪ในเวอร์ชั่นของพวกเราเอง
‪ก็เหมือนทุกๆ ปี
‪มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
‪ฉันนั่งเข่าทรุดอยู่บนพื้น
‪อาเจียนย้อยอยู่ที่คาง
‪ฉันแทบจะกระดิกตัวไม่ได้
‪ทนความเจ็บปวดแทบไม่ไหว
‪ลงหมอบคลานเหมือนหมา
‪คลานไปทั่วบ้านแบบนั้น
‪พ่อแม่กำลังรออย่างเริงร่า
‪ห่านปรุงสุกดีแล้ว
‪ฉันก็จะแค่ดื่มไปอีกหลายแก้ว
‪จนกว่าจะถึงปีหน้า
‪เอาไปร้องกันได้ค่ะ
‪แต่ว่า…
‪การดื่มในวันคริสต์มาสหรือก่อนคริสต์มาส ‪มันย่อมเป็นสุดยอดไฮไลต์
‪เดี๋ยวนี้เราเริ่มกันเร็วขึ้นมาก
‪เราต้องเมากันทั้งเทศกาลวันหยุด ‪ที่ตลาดคริสต์มาส
‪ไอ้เบื๊อกที่ไหนก็อยากไปตลาดคริสต์มาสกับคุณ
‪“เราต้องไปตลาดคริสต์มาสกันนะ
‪เราต้องไปจริงๆ” ‪แล้วจู่ๆ คุณก็ต้องมานั่งเครียดว่าจะจัดการยังไง
‪เพราะทุกคนอยากไปตลาดคริสต์มาสกับคุณ
‪มันเป็นความกดดันทางสังคม
‪“เราต้องไปก่อนคริสต์มาสนะ ต้องไปตลาด!”
‪ที่โคโลญ เวลาคนพูดว่า ‪“ไปเถอะ เราจะไปตลาดคริสต์มาส”
‪เมื่อนั้นคุณต้องถามว่า “ตลาดไหน”
‪เรามีตลาดคริสต์มาสเป็นร้อยๆ แห่งที่โคโลญ
‪ที่โคโลญ เรามีตลาดคริสต์มาสมากกว่าที่จอดรถ
‪เราจะดื่มไวน์ร้อนกันเยอะมากด้วย
‪ใครเป็นคนต้นคิดเหรอคะ
‪คุณยืนอยู่ในความหนาว
‪พร้อมกับถ้วย
‪และพอดื่มเข้าไปอึกแรก ปากพองทันที
‪ลิ้นนี่ชาเลยทีเดียว ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี
‪พอเจ้าไวน์นี่เย็นลงแค่หนึ่งองศา
‪เมื่อนั้นรสชาติสุดจะทน
‪มันรสเหมือนความรู้สึกเมาค้างในวันถัดไป
‪ฉะนั้น เราก็จะได้รสชาติแบบนั้นในปากอย่างช้าๆ
‪จากนั้นฉันก็ยืนถือแก้ว ‪ที่ใส่ไวน์ที่เกือบจะเย็นแล้ว “อี๋”
‪หลังจากนั่นเพียงสองวินาที ‪ก็จะมีคนจากกลุ่มของเราเดินมาบอกว่า
‪“อีกแก้วนะ ฉันจะเติมอีกแก้ว เอาแก้วเธอมา”
‪แล้วเราก็ยืนจ๋องอยู่ตรงนั้นแบบว่า ‪“ห่านเอ๊ย ตานี่เป็นพวกตามทวงหนี้รึไง”
‪“เอาแก้วมา”
‪เพราะเขาต้องการเอาเงินมัดจำแก้วคืน
‪ครั้งหนึ่งฉันทำแก้วตกลงไปในหิมะ
‪มันดูเหมือนฉันอ้วกเป็นเลือดในหิมะ ‪“เธอโอเคมั้ย”
‪“โอเค”
‪ไม่งั้นเราต้องดื่มมันรวดเดียว
‪แต่พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้ดื่มไวน์ร้อนแบบนั้น
‪พระองค์ถึงได้สร้างสิ่งที่ร้อนสุดๆ
‪แน่นอนถ้าแบบคุณก็จะเมาจากไวน์ร้อน
‪ซึ่งเป็นอาการเมาแบบที่น่ารังเกียจมาก
‪ฉันมักจะสังเกตเวลาฉันดื่มมากไป
‪ตอนนั้นฉันจะคิด “นี่ให้กินเห็ดกระเทียม ‪เป็นเมือกๆ ตอนนี้ได้เลยนะ”
‪ถ้าไม่ใช่เวลานั้น ‪ฉันไม่มีทางกระเดือกมันเด็ดขาด
‪แต่ที่ตลาดคริสต์มาส “อุ๊ย เห็ดกระเทียม”
‪ใช่ไหมคะ
‪หรือพอเราดื่มไวน์ร้อนได้ที่แล้ว ‪สำหรับฉัน ฉันจะเริ่ม
‪คิดว่าทุกอย่างในซุ้มต่างๆ มันดีงามหมด
‪คุณจะคิดว่ามันสวยมากจริงๆ
‪“สวยจัง
‪ว้าว ทำจากผ้าสักหลาดทั้งตัวเลย”
‪ผ้าสักหลาด ถ้าไม่ใช่คริสต์มาส ‪ฉันไม่เคยสนผ้าสักหลาด
‪แต่ที่ตลาดคริสต์มาส “ผ้าสักหลาด โอ้
‪รองเท้าผ้าสักหลาดด้วย สุดยอดเลย”
‪มีของกระจุกกระจิกเต็มไปหมด
‪คุณก็ซื้อ แล้วมันก็วางเกลื่อนบ้าน
‪คุณคิดว่า “ของพวกนี้ ต้องใช้จริงๆ นะ”
‪มันเหมือนโฮมช้อปปิ้งสมัยก่อน
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาทำกันแบบไหน
‪แต่เวลาเปิดไปทีไร เราจะแบบ
‪“ฮึ่ย ไม่มีทาง!”
‪ไม่มีเหตุผลใดในโลกนี้ที่จะทำให้ฉัน
‪อยากได้ที่กำจัดใยผ้า
‪แต่พอเรานั่งดูสักสิบนาที เราก็จะคิดแล้ว ‪“เฮ้ย ของมันต้องมี”
‪ฉันต้องกำจัดใยผ้า กำจัดให้หมด
‪มันก็เหมือนตลาดคริสต์มาส “ฉันต้องใช้ไอ้นั่น”
‪แต่อันที่จริง ฉันต้องใช้จริงๆ
‪ของประดับจากตลาดคริสต์มาส
‪ฉันขาดมันไม่ได้อย่างแน่นอน ‪ถ้าฉันอยากให้มันดูเป็นช่วงเทศกาล
‪ฉันประดิษฐ์เองไม่ได้ มันไม่เวิร์ก
‪ฉันจะนั่งดูในเว็บพินเทอร์เรสทั้งวันก็ได้ ‪แต่มันไม่เวิร์กค่ะ
‪ฉันรู้ว่ามีบางคนเขาทำได้
‪มีคนที่เขาใช้ปืนยิงกาว
‪ยิงไปที่ใบไม้แห้งสองสามใบกับอะไรอีกนิดหน่อย
‪แล้วพวกเขาก็ประดิดประดอย ไม่สิ ‪พวกเขาก็เสกดอกไม้ประดับขึ้นมาได้แล้ว
‪คุณคิดว่าเดี๋ยวช่างภาพบ้านและสวนจะมาที่นี่
‪แล้วถ่ายรูปไปลงบทความในโว้กเหรอ
‪บ้าสิ! ทำได้ไงน่ะ
‪สิ่งเดียวที่ฉันเสกขึ้นจากใบไม้แห้งได้น่ะ ‪ไม่ถูกกฎหมายแน่ๆ
‪มันดูอุบาทว์มากตอนฉันเอาไปตกแต่ง
‪จริงๆ นะ กับฉัน
‪มันดูเหมือนของตกแต่งที่เคยสวย ‪แล้วมันหล่นจากโต๊ะ
‪แล้วมีคนเก็บมันขึ้นมา
‪แล้วคนเดินผ่านก็จะบอกว่า
‪“นี่ ลูกพี่ ดูนี่สิ
‪เทียนกับขนนก นี่มันอะไรกัน”
‪หรือเหมือนกับเกมกระดานแบล็คสตอรี่ส์ ‪รู้จักไหมคะ
‪เวลามีเทียนกับขนนกอยู่บนพื้น เกิดอะไรขึ้น
‪มีคนงัดบ้านเข้ามาเหรอ หรือเกิดระเบิด
‪เปล่า แคโรกำลังทำงานประดิษฐ์ อ้อ โอเค
‪มีอยู่วันหนึ่ง ฉันโทรไปบอกแม่
‪ฉันบอกว่า “แม่ หนูตกแต่งอะไรไม่เป็นเลย ‪ไม่ได้สักอย่าง”
‪แม่ก็บอกว่า “ดีแล้วล่ะ”
‪“หา”
‪“เปล่า แม่ว่าก็ดีแล้วที่มีบางอย่างที่ลูกทำไม่ได้
‪ดีๆ
‪มันเป็นบุคลิกลักษณะที่ดี
‪การที่จะบอกได้ว่า ‪มีอะไรบางอย่างที่เราทำไม่ได้ เป็นเรื่องดี”
‪แต่เราทำแบบนั้นบ่อยเกินไปไม่ได้นะ
‪ไม่งั้นมันจะเหมือนว่า ‪เราพยายามจะให้คนพูดถึงเราในเรื่องดีๆ
‪ก็เหมือนที่โรงเรียน เราทุกคนจะมีเพื่อนแบบ
‪“ตายแล้ว ฉันต้องได้ ‘เอฟ’ แน่เลย ‪อ๊ะ อะไร ‘เอ’ อีกแล้วเหรอ
‪ตายแล้ว”
‪ตอนคริสต์มาสฉันถึงได้คุกกี้เพราะแบบนี้แหละ
‪ฉันได้คุกกี้ประจำ
‪คุกกี้ที่คุณเห็นแล้วล่ะว่ามันเป็นคุกกี้ชั้นเลิศ
‪แล้วคุณก็ตระหนักว่าคนที่เป็นคนเอาให้คุณ
‪อยากได้ฟังว่ามันอร่อยแค่ไหน
‪ฉันมักจะได้รับพร้อมกับประโยคที่ว่า
‪“แต่ปีนี้มันออกมาแย่มากเลยล่ะ”
‪“ออกมาแย่มาก” คิดยังงั้นเหรอ
‪“แล้วเธอเอาคุกกี้ที่ออกมาดีๆ ไปให้ใคร”
‪ก่อนอื่นเลย คุกกี้มันจะออกมาไม่ดีได้ไง
‪มันก็แค่ไขมันกับน้ำตาล ยังไงก็อร่อย
‪คุณไม่มีทางผสมไขมันกับน้ำตาลแล้ว
‪ทำให้รสชาติออกมาเลวร้ายได้
‪เพราะงั้นมันถึงได้ดูเกินกว่าเหตุ ‪เวลาคุณกัดคุกกี้แล้วบอกว่า
‪“โอ๊ย อร่อยจัง”
‪แน่นอนว่ามันต้องอร่อย
‪ก็มันคุกกี้ ไม่งั้นมันจะเป็นอะไรได้ แม่เหล็กเหรอ
‪คุณคิดว่าไง
‪คุกกี้ย่ะ!
‪ฉันมักจะเอาคุกกี้ที่มีคนให้ ฉันได้เยอะมาก
‪เอาเรียงใส่จานคุกกี้ขนาดยักษ์
‪แล้วคนก็มักจะถามว่า “นี่อบเองรึเปล่า”
‪พอถึงจุดหนึ่ง ฉันเริ่มบอกว่า “ใช่แล้ว
‪กับลูกม้าของฉัน
‪ฉันกับลูกม้าของฉัน เราอบคุกกี้ด้วยกัน
‪ไม่มีปัญหา ทำกันทุกปี พวกเราชาววันพุธค่ะ”
‪ปัญหาก็คือเวลาเรามีคนที่แพ้นั่นนี่
‪แล้วเขาถาม “ใส่ถั่วรึเปล่าเนี่ย”
‪“ค่ะ
‪ค่ะ อาจจะไม่ใส่
‪ลองชิมแล้วมาถามฉันใหม่ในอีกสิบนาที…
‪ถ้าคุณยังไม่ตาย” เปล่าค่ะ
‪แต่ว่าอาหารนี่เป็นพระเอกของคริสต์มาสใช่ไหม
‪อาหารคริสต์มาสทั้งหลายคือไฮไลต์
‪สำหรับทุกคน มันต้องมีอาหารที่ดีที่สุดในโลก
‪เรามีแค่สองทีมเท่านั้น
‪ทีมแรกคือทีมไส้กรอกและสลัดมันฝรั่ง
‪ส่วนทีมที่สองคือทีมนกตายแล้ว
‪ทั้งห่าน เป็ด ไก่งวง
‪นกฮูก อะไรก็แล้วแต่
‪ตอนเด็ก ฉันต้องเลือกอยู่ทีมสลัดมันฝรั่งแน่นอน
‪เพราะมันจะทำเสร็จก่อน
‪สำหรับเด็กๆ นี่มันกลลวงชัดๆ
‪มื้ออาหารอะไรกินกันไม่เลิก จะบ้ารึไง
‪วันคริสต์มาส ถ้าเราไปโบสถ์มาแล้ว
‪เราจะต้องการของขวัญ ‪วันคริสต์มาส ไอ้ที่นั่งกินกันชาติกว่าๆ นี่
‪ปกติแค่พาสต้ากับซอส ‪หรือซอสกับพาสต้าก็โอเคแล้ว
‪แต่คริสต์มาส คุณต้องนั่งที่โต๊ะสามชั่วโมง
‪บ้านเรามักจะมีอาหารเหลือ
‪คือเราก็ไม่ได้เรียกว่าอาหารเหลือหรอก ‪เราเรียก “ราเคล็ตต์” เรามีราเคล็ตต์
‪เป็นความอัจริยะของแม่ฉันเอง ‪แม่ไม่ต้องเตรียมอะไรเลย
‪แค่ฉีกซอง
‪แต่ที่แย่สำหรับพวกเราเด็กๆ ก็คือ ‪พ่อกินนานมากกว่าจะอิ่ม
‪เพราะพ่อชอบบอกว่า “พวกนี้มันไม่ใช่อาหารนะ”
‪เวลาพ่อบอกว่า
‪“พวกนี้มันไม่ใช่อาหารนะ” ‪พ่อหมายถึงว่ามันไม่ใช่เนื้อสัตว์ ไม่มีเนื้อสัตว์
‪แน่นอนว่าอาหารที่เหลือ ‪มันก็มีแค่ซาลามี่กับแฮม ฯลฯ
‪ไม่มีเนื้อสัตว์จริงๆ
‪ตอนเด็ก เรากินชีสละลายครึ่งก้อน ‪ก็อิ่มถึงคอแล้ว
‪แล้วเราก็นั่งสันนิบาตกินอยู่ที่โต๊ะ ‪ส่ายหน้าที่ร้อนผ่าวไปมา
‪“เมื่อไหร่เราจะได้เปิดของขวัญคะ”
‪ลูกต้องรอพ่อกินอิ่มก่อน
‪ลูกอุตส่าห์เปิดประตูปฏิทินคริสต์มาส ‪มาตั้ง 24 บานแล้วนะ
‪เพราะงั้นลูกต้องนั่งรอพ่อกวาดอาหาร ‪24 จานเล็กๆ ให้หมดก่อน
‪“โอ๊ย อร่อยสุดๆ”
‪ช่วงคริสต์มาส กินเสร็จเราก็มักจะเล่นเกม
‪มันกลายเป็นวิถีปฏิบัติที่เราชอบ ‪ในช่วงสองสามปีมานี้
‪เรามักจะเล่นเกม
‪ตอนนี้มันอาจจะฟังดูแปลก แต่…
‪มันเรียกว่า “เกมไพ่ของแม่”
‪มันก็เหมือนเกมไพ่ท็อปทรัมส์ ‪แต่ว่าเราแค่เปลี่ยนไปเล่นกับแม่ๆ
‪เราต้องเล่นให้เหนือกว่าอีกฝ่าย
‪ในแง่น้ำหนัก เส้นผม และจำนวนเด็กที่ไม่ต้องดูแล
‪เราจะต้องพูดประโยคที่ประกอบด้วยวลีว่า ‪“แม่เธอ” แล้วทุกคนก็จะตัดสิน
‪ว่าประโยคของใครตลกที่สุด ‪และเราสามารถเอามันมาใช้เกทับคนอื่น
‪ตัวเกมมันก็ไม่ได้เด็ดอะไรขนาดนั้น
‪แต่พี่ชายฉันกับฉันจะหัวเราะกันขี้แตกขี้แตน
‪เวลาพ่อแม่เราอ่านวลีพวกนี้
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่พ่อฉันอ่านนะ
‪เขาจะมองหน้าพี่ชายว่ามันตลกไหม
‪เพราะบางครั้งเขาจะไม่เข้าใจมุก
‪ตอนคริสต์มาส เขาก็จะนั่งแล้วพูดว่า
‪“แม่ของลูกมีคนมาสี ‪บ่อยยิ่งกว่าประตูศูนย์จัดหางานอีก
‪ตลกไหม”
‪“ก็ดีค่ะ”
‪แม่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่
‪แม่อ่านประโยคพวกนั้นเหมือน ‪ภรรยาสมาชิกโบสถ์ผู้กระตือรือร้นของโคโลญ
‪แม่อ่านประมาณว่า
‪“แม่ของเธออึรดพรม
‪เอาเพรทเซลจิ้มลงไปแล้วบอกว่า ‪เม่นจะมาอยู่ที่นี่แล้ว”
‪มันเยอะไป
‪เราไม่ได้ไปบ้านพ่อแม่บ่อยเหมือนสมัยก่อน
‪แต่สองสามปีก่อน
‪ฉันไปอยู่บ้านพ่อแม่พักหนึ่ง ‪เพราะมี “สถานการณ์พิเศษ” แล้ว…
‪ฉันสยองเลยล่ะ
‪เพราะฉันคิดว่าเราจะต้องตีกันหัวแตกแน่ ‪แบบนั้นคงไม่ดี
‪แต่ที่จริงมันเป็นเวลาที่วิเศษมาก
‪ฉันได้ใช้เวลาวาดรูป เรากินมื้อเช้าด้วยกัน
‪เราจะนั่งที่ที่เราเคยนั่งสมัยเด็ก
‪มีไส้กรอกห้าอย่าง
‪บางครั้งฉันแค่เปิดตู้เย็นเพื่อนับไส้กรอกทั้งหมด
‪ไม่มีชิ้นไหนเสีย ไม่มีชิ้นไหนหงิกงอ ไม่ค่ะ
‪แค่นั้นมันก็ยอดเยี่ยมแล้ว
‪เสื้อผ้าฉันซัก รีด ซ่อมแซมเรียบร้อย
‪เสื้อฉันมีรูทุกตัว มันเป็นของมันแบบนั้น
‪ฉันอยากจะเอากรรไกรตัดพวกป้ายทิ้งใจจะขาด
‪เวลามันใส่แล้วคัน
‪ถึงตอนหนึ่ง ฉันสติแตก
‪เอามือฉีกมันขาดเป็นชิ้นๆ
‪แล้วแม่ฉันมาเย็บมันเข้าด้วยกันให้
‪แต่มันก็มีบางครั้งที่ฉันตระหนักว่า
‪“จริงสิ
‪เราทิ้งให้พ่อกับแม่อยู่กันลำพังตั้งนาน”
‪ตัวอย่างเช่น มีอยู่วันหนึ่ง ‪ฉันอยากลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ
‪ซึ่งอยู่ชั้นบนและฉันก็เพิ่งเปิดน้ำใส่อ่าง
‪แม่ได้ยินเสียงจากข้างล่าง ‪รีบวิ่งขึ้นมา วิ่งไปกรี๊ดไปตลอดทาง
‪“ลูกจะแช่อ่างเหรอ ลูกจะแช่อ่างอาบน้ำเหรอ ‪เสียใจด้วย ไม่ได้จ้ะ”
‪ฉันก็แบบ “อ้าว ทำไมล่ะ”
‪แล้วแม่ก็เข้ามาในห้องน้ำ “ก็ไม่ได้แหละ
‪ลูกแช่น้ำไม่ได้ น้ำมันเย็นเกินไป
‪พ่อเขาตั้งอุณหภูมิไว้แบบนั้น
‪ลูกอาบฝักบัวได้อย่างเดียว แช่ไม่ได้”
‪เรื่องนี้ ฉันต้องบอกว่า
‪ฉันงงสาหัสมาก
‪เพราะสองสามปีก่อน
‪พ่อแม่ฉันเปลี่ยนไปใช้พลังความร้อนใต้พิภพ
‪พวกเขาเสียสตางค์ไปเยอะมาก ‪กับระบบทำความร้อนแบบนี้
‪พ่อฉันเป็นคนจัดการ เขาคำนวณนั่นนี่
‪พอพ่อแม่ฉันอายุ 90 เมื่อไหร่
‪มันก็จะคุ้มทุนในที่สุด
‪ฉันยังรู้ด้วยว่ามันติดตั้งยังไง ‪มีช่องที่เขาเจาะเอาไว้
‪ฉันนึกว่าจะเจาะหาไดโนเสาร์ จะบ้ารึเปล่า
‪พวกเขาเจาะรูที่สวนหน้าบ้านพ่อแม่ฉัน
‪ฉันก็ไม่รู้เรื่องธรณีวิทยาหรือความร้อนอะไร
‪แต่เท่าที่ฉันเข้าใจความร้อนใต้พิภพ
‪คือเขาเจาะแม่งเข้าไปถึงแกนกลางโลก
‪สำหรับฉัน ความร้อนใต้พิภพหมายถึงว่า ‪พ่อแม่ฉันใช้ไฟอัตราคงที่ของลาวา
‪น้ำมันเดือดอยู่ตลอดที่บ้านพวกเขา
‪แล้วทำไมเราถึงไม่ควรใช้มัน
‪ไม่ค่ะ พ่อฉันค้นพบว่า ‪เราจะสามารถประหยัดได้สองสามเซนต์
‪ถ้าเราปรับมันลงเล็กน้อย
‪ฉันนี่อึ้งไปเลย
‪ฉันยืนอยู่หน้าแม่แล้วพูดว่า “เดี๋ยวนะ
‪แต่แม่ชอบแช่อ่างมากนี่นา”
‪แล้วแม่แช่อ่างไม่ได้ แต่แม่ชอบแช่มากนะ!
‪แม่ฉันนี่เป็นเจ้าแห่งการแช่อ่างเลยล่ะ
‪จริงๆ นะ ตอนฉันยังเด็ก แม่แช่อ่างประจำ
‪แล้วแม่บอกว่า
‪“เวลาแม่อยากอาบน้ำอ่าง ‪แม่ก็เอากระทะพาสต้าอันใหญ่บึ้ม
‪แล้วก็ต้มน้ำ”
‪ฉันบอก “แล้วแม่ก็ถือกระทะน้ำเดือด ‪เดินขึ้นบันไดเหรอ
‪แม่อาบน้ำเหมือนที่อาบในช่วงสงครามเหรอ”
‪มันสถานการณ์บ้าบออะไรกันเนี่ย
‪“ลูกอาบไม่ได้ พ่อเขาตั้งไว้แบบนั้น”
‪แล้วพ่อฉันก็ได้ยินเราคุยกัน
‪ฉันได้ยินพ่อตะโกน
‪“เออๆ ก็ได้ เดี๋ยวปรับให้!” แต่โกรธมาก
‪พ่อฉันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
‪แต่โกรธใคร โกรธเราเหรอ ‪หรือโกรธตัวเอง ทำไมต้องโกรธขนาดนั้น
‪มันบ้ามาก
‪แล้วเราก็คิด “ว้าว พ่อแม่เราพิลึกจริงๆ
‪ฉันรักพวกเขานะ แต่พวกเขาประหลาดมาก”
‪ฉันว่ามันตลกมากเลย ‪แต่ตอนเป็นวัยรุ่น มันน่าอายสุดๆ
‪ครอบครัวเราทุกคนทำให้เราคิดว่า ‪“ตายล่ะสิ ครอบครัวฉันแปลกมาก”
‪พอเราอายุมากขึ้นเราก็คิดว่า
‪“ตายล่ะสิ พวกพ่อแม่นี่แปลกมาก
‪พ่อแม่นี่ประหลาด แต่ก็เป็นตัวประหลาดของหนู ‪มันก็เลยไม่เป็นไร”
‪เพราะงั้นในทุกครอบครัว ‪ถึงได้มีธรรมเนียมพิลึกๆ
‪แต่บ้านเราเป็นแบบนี้ อย่างเช่นว่า
‪ตอนที่เราจัดวางฉากกำเนิดพระเยซู ‪ในวันที่ 6 ธันวาคม
‪มันก็ตั้งอยู่ตรงนั้น เจ้าคอกม้านี่
‪แต่สำหรับเรา พระเยซูยังไม่ประสูติ
‪เพราะแน่นอนมันยังไม่ถึงวันที่ 24 ซะหน่อย ‪พวกเราสมจริงมาก
‪ฉะนั้นก่อนจะประสูติ ‪พระเยซูก็นอนอยู่หลังเปลเด็ก
‪ทารกคนอื่นจะนอนอยู่ในมดลูก ‪แต่พระเยซูอยู่หลังตู้เก็บจานฝุ่นเขรอะ
‪แล้วเมื่อถึงเวลาหนึ่ง สิ่งที่จะต้องเกิดมันก็เกิด
‪พระเยซูหายไป
‪พระเยซูหายไป ไม่รู้ว่าแมวกินไปหรือว่าอะไร
‪หรือเราดูดเข้าไปแล้วด้วยเครื่องดูดฝุ่น ‪หรือพระองค์ไปอยู่กับยายแล้วบนสวรรค์
‪ไม่รู้เลยพระเยซูไปไหน
‪ยังไงก็ตาม แน่นอนว่าเราต้องหามาใหม่
‪คือเราจะให้เปลว่างในวันคริสต์มาสไม่ได้
‪แบบนั้นมันจะน่าขนลุกแค่ไหน
‪ใครสักคนต้องเป็นพระเยซู
‪แล้วเราก็เลยเอาตัวตุ๊กตาไปไว้ในนั้น
‪ปีหนึ่ง เรามีคนงานก่อสร้างเพลย์โมบิล
‪เจ๋งมาก เขามีหนวดกับพลั่วอยู่ในมือ
‪แล้วอีกปีหนึ่ง ฉันมีตุ๊กตาพอลลี่ พ็อคเก็ต ‪ฉันเลยเอาไปใส่ไว้จนได้
‪สร้างความหลากหลายมากขึ้น ‪ในตัวตนของพระเยซู
‪แล้วเราก็มีฮิปโปจากไข่ช็อกโกแลตคินเดอร์ ‪อันนั้นก็ไม่เลว
‪จนมาถึงช่วงหนึ่ง เราใส่ซูเปอร์ฮีโร่ทั้งหลาย
‪คือมันยากนะที่จะตามรอยเท้าของพระเยซู
‪เราต้องมีอะไรมาเสนอด้วย
‪งานนี้ก็ต้องแบทแมนแน่นอน
‪แบทแมนเป็นพระเยซูอยู่สามปี
‪คือว่า แหม ก็อตแธม เบธเลเฮม ‪ต่างกันตรงไหนล่ะ
‪และความหลากหลายนี้ ‪ยิ่งทำให้พระจิตของพระเยซูยิ่งใหญ่ขึ้นอีก
‪ใครๆ ก็สามารถเผยแผ่คำสอนของพระเยซู ‪คำสอนเรื่องความรัก
‪ทำไมแบทแมนจะทำบ้างไม่ได้ ‪และสำหรับฉัน นั่นล่ะคริสต์มาส
‪ไม่ใช่เรื่องเล่าเก่าแก่จากไบเบิล
‪แต่เป็นสิ่งที่เราได้ประสบพบเจอกับเพื่อน ‪และกับคนประหลาดของคุณที่บ้าน
‪ทุกคนมีช่วงเวลาที่พิเศษของตัวเอง
‪คริสต์มาสของใครก็ของมัน
‪ไม่เป็นไรถ้าคุณจะนั่งดื่มคนเดียว ‪ใต้โต๊ะตอนคริสต์มาส
‪หรือคุณจะซื้อบาร์บี้ถูกๆ จากโปแลนด์ ‪ให้ลูกเป็นของขวัญ
‪หรือถ้าเม่นสีน้ำตาลอาศัยอยู่บนพรมในบ้านคุณ
‪สำหรับฉัน เมื่อแบทแมนนอนในเปลเท่านั้น ‪ถึงจะเป็นคริสต์มาส
‪ราตรีอันเงียบงัน
‪ราตรีค่ำคืนอันศักดิ์สิทธิ์
‪แบทแมนหัวเราะบุตรของพระเจ้า
‪พระเยซูนอนอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังตู้เก็บจาน
‪ที่ที่ไม่มีใครพบพระองค์อีกเลย
‪แบทแมนผู้ช่วยให้รอดอยู่ที่นี่
‪ราตรีอันเงียบงัน
‪ราตรีอันศักดิ์สิทธิ์
‪คุกกี้อบเองที่บ้าน
‪ในตู้เก็บจานมีอะไรไม่รู้ทำจากผ้าสักหลาด
‪ปากเธอเหม็นกลิ่นกระเทียมเห็ด
‪ช่วยปิดปากไว้เถอะ
‪เมอร์รี่คริสต์มาส! ‪จบแล้วค่ะทุกท่าน เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพค่ะ
‪ดีใจที่ได้อยู่ที่นี่ด้วยกัน ‪ขอให้สนุกกับเทศกาลนะคะ!
‪หาของขวัญดีๆ ให้ตัวเอง
‪ดื่มอะไรที่เหมาะๆ นะคะ
‪ค่ำคืนอันเงียบงัน
‪ค่ำคืนอันศักดิ์สิทธิ์
‪ฉันหวังว่าทุกท่านได้สนุกกันในวันนี้
‪ตอนนี้ออกไปใช้เวลาดีๆ กันค่ะ
‪อย่าลืมว่าทารกเยซูมองเห็นทุกอย่าง
‪ทุกท่านคะ วันนี้จบแล้ว
‪ฉันจะขี่ลูกม้าของฉันกลับบ้าน
‪เมอร์รี่คริสต์มาสค่ะ!
‪ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย เอมวลี อัศวเปรม