Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Çok teşekkürler.
Sağ olun.
Hepinize çok teşekkürler.
Çok teşekkürler. Hoş geldiniz. Burada olmanıza çok sevindim.
Hem de Noel zamanı olmasına rağmen.
Ne kadar teşekkür etsem azdır.
Şu an bir Noel partisinde olabilirdiniz.
Kendi kusmuğunuz içinde yatıyor olabilirdiniz.
Ama onun yerine gösterimi izlemeye bir kiliseye geldiniz.
Sağ olun, var olun.
Sizce bu…
Yani…
Noel'den önceki dönem gerçekten çok özel, haksız mıyım?
Birçok farklı şeyin bir araya geldiği çok eşsiz, özel bir dönem.
Mesela hem strese dalma hem düşüncelere boğulma vakti.
Bir nevi düşündüren stres.
Bunu kendi kendimize yapıyoruz.
Hep aynı şeyi diyoruz.
"Noel'den önce her şeyi bitirmem lazım. Hepsi bitsin istiyorum."
"Hayır, Noel'den önce bitmesi lazım. Başka yolu yok."
Hem kişisel planlarınız hem kişisel çelişkileriniz.
"Hepsini Noel'den önce halletmem lazım."
Sanki Noel'den sonra dünya sona erecek.
Her şey halledilmeli.
Amcam tamirci.
Sürekli "Banyoyu tamir et ama Noel'e bitmiş olsun" diyorlar.
O da her seferinde "Noel'e biter ama sonraki Noel'e" diyor.
Ama Noel özel bir zaman, özel bir heyecan, değil mi?
Ve bu heyecanı iyice sündürmek için bir de hediyeli Noel takvimleri var.
Böylece toptan kafayı yemek yerine her gün azar azar yiyorsunuz.
Ufak ufak delirebiliyorsunuz.
Tabii doğal olarak çeşit çeşit takvim var.
Hediyeli Noel takvimi hazırlayanınız var mı?
Hazırlamaya ağustosta başlıyorlar.
Ama bunu kimseye söylemiyorlar.
Noel öncesi "Tüm aile için yapıverdim" diyorlar.
Çocuklar için, kendi anne babaları için, köpek için.
Siz içinizden "Bu nasıl bir psikopatlık?" diyorsunuz.
Ki anlıyorum… Biri elini kaldırdı bile. Peki.
Bunu sevgilinizle yaparsanız anlarım, sevimli olabilir.
Onu yapabilirsiniz. En azından ilişkinin ilk yılında.
Hatta takvimin ilk yedi hediyesi için çok iyi fikirleriniz olabilir.
O aşamaya kadar "Ne iyi bir sevgiliyim. Müthiş yaratıcı fikirlerim var" dersiniz.
Ama yedinci kutudan sonra…
İş o zaman zora biner.
"Aman be" dersiniz.
"Fındıklı çikolata koy gitsin."
"Bir tane daha!"
"Eyvah, fındık alerjisi vardı. Boş ver, koy gitsin."
16 yaşındayken bir erkek arkadaşım vardı.
Sandviç torbalarından hediyeli Noel takvimi hazırlamıştım.
Bazı torbaların içinde harfler vardı
ve bu harfleri birleştirince "Seni seviyorum" yazıyordu.
Evet, inanılmaz tatlıydım.
Ama çok da aptaldım.
Çünkü iki sorun vardı.
İlk sorun.
"Seni se"den sonra
işin nereye gittiği gayet aşikâr.
Ardından başka ne gelebilir ki?
"Seni sere serpe yatırırım" mı?
"Seni servis ederim" mi?
"Seni sepetleyip göbeğimi deldireceğim" mi?
İkinci sorun ise 9 Aralık'ta fark ettim ki
çocuk meğer pek benlik değilmiş.
Bu ciddi bir sorundu.
16 yaşında bu işler çok hızlı oluyor.
"Tanrım, deli divane âşığım"dan "Iy, o da kim"e geçiş
o kadar hızlı ki.
O yüzden ilk kelimeyi değiştirip
sadece "Noel'i" yazdım.
Yani hediyesinde
"Noel'i seviyorum" yazıyordu.
Evet.
"Niye ki? Hep bunu söylemek istemiştim."
"Bu arada, bu ilişki bitti."
Tam bir 16 yaş ayrılığı.
Henüz mesajlaşma yoktu ama telefonlarına çıkmıyordum.
Şimdinin deyişiyle "sepetlemiştim".
Bunu yeni duydum. "Sepetlemek" diyorlar.
Ayrılmıyorsunuz, sepetliyorsunuz.
Çok havalı, değil mi?
"Sepetledim." Sanki adamı sepete koymuşsunuz.
Üstünü Kırmızı Başlıklı Kız'daki ekose örtüyle örtüp
annesine iade etmişsiniz gibi.
"Pek beklediğim gibi çıkmadı da."
Geçenlerde bir şey okudum.
Noel takvimi de aynı diğer takvimler gibi geri sayabilmek için.
Noel takvimi eskiden sadece tebeşirden ibaretmiş.
Duvara tebeşirle 24 çizgi çekilirmiş ve çocuklar her gün birini silermiş.
Noel takvimi bundan ibaretmiş.
Eminim çocuklar yumuşacık yataklarından neşe içinde fırlayıp
buz gibi havada sabahın beşinde dışarı çıkmaya can atıyordur.
Bugün hayal etsenize.
Bugünkü şımarık veletlerle.
"Anne, bu yıl hangi Noel takviminden aldın?
Apple mı? Playmobil mi?"
"Hayır oğlum, sana bu yıl çok özel bir hediyem var.
Her gün duvardan bir çizgi silmene izin vereceğim.
Tadını çıkar."
"En azından sünger benim olabilir mi anne?"
"Hayır."
"Hazır sünger elindeyken mutfağın yerlerini de hallediver."
Ama en azından bizim Noel takvimlerimiz daha iyiydi.
Biz çocukken çok güzel takvimler alırdık.
Şu aptal resimli takvimlerden değildi.
Bir arkadaşıma resimli takvim gelmişti. Yazık, zavallıcık.
Ama bizde çikolatalı takvimlerden vardı.
Her gün içinden küçük bir çikolata çıkardı.
Bir sebepten şundan çok emindim. O, dünyanın en iyi çikolatasıydı.
Hem de en iyisi.
Artık biliyorum, değilmiş.
Hatta dünyanın en iğrenç çikolatasıymış.
Bugün yiyecek olsanız "İğrenç" dersiniz.
"Tadı egzoz borusu gibi."
"Biri alüminyum folyoyu üstünde unutmuş gibi.
Aynen öyle kokuyor. İğrenç, bu ne be?"
Sanırım tadının o kadar güzel gelmesinin sebebi
çocukken hiç çikolata yiyemememizdi.
Daha tat alma duyumuz o kadar gelişmemişti.
Tabii ki tadı bok gibiydi. İçinde petrol vardı yahu.
O küçük plastik kalıpların içinde petrol vardı.
Petrol insanın kafasını güzel yapar.
Petrol tüketmenin uhu koklamaktan farkı yok ki.
Aslında çocuklar bir nevi fosil yakıtla çalışıyordu.
Artık Noel takvimlerinin içinde yok yok.
Çorap hediyeli Noel takvimleri var.
LEGO var, Playmobil var, takı takvimi var.
Kozmetik. Gerçi onlar bayağı iyi.
Parfümler, köpekler, dinozorlar ve…
Seks oyuncakları.
Hani var ya… Evet.
Biliyorsunuz demek. Peki.
Her günün hediye kutusundan bir seks oyuncağı çıkıyor.
Ama insan sormadan edemiyor, bu gerçekten güzel bir şey mi?
Sabah daha yeni uyanmışsınız.
Gözlerinizi yeni yeni açıyorsunuz, nefesiniz leş, salyanız yastığa akıyor.
İlk yaptığınız şey
"Şu kutuyu bir açayım da
bugün kendime neyle zevk vereceğime bakayım."
Aziz Nikolaos Günü'nde anal tıpa çıkıyor.
Aziz Nikolaos söz konusuysa kutudan büyük çıkar.
1 Aralık'ta o kutunun boyutunu gördüğünüzden beri endişelisinizdir.
"Tanrım, bu da ne böyle?"
İşin en güzel yanı da aynı takvimi alan herkesin
tıpayı o gece kendine sokacağını biliyor olmanızdır.
Muhteşem bir deneyim.
Ama takvimi önceden bilenler ise kayganlaştırıcıyı bekler.
Aziz Nikolaos Günü'nden bir gün sonra.
Bir ailede birden fazla Noel takvimi olunca
karıştırmamaya da dikkat etmek gerekiyor.
Yoksa sonuç şu.
"Hayatım, sekizinci kutudaki dildo vardı ya?
Kusura bakma ama çok canımı yaktı."
"O, çocukların takvimindeki T-Rex oyuncağı hayatım."
"Anlaşıldı, tamam. O zaman çocuklara geri vereyim."
Nedense seks oyuncaklı takvimler bana çok sıkıcı geliyor.
Neden, bilmiyorum.
Belki daha tutucu insanlar için hazırlıyorlardır.
Tutucu ama aynı zamanda sorumluluk sahibi insanlar.
Şunu diyen insanlar,
"Genelde içime büyük objeler almayı sevmem.
Ama bu, takvimin içinden çıktı.
Bunu satın aldık, parasını verdik.
Bugün Aziz Nikolaos Günü ve bunu kutlamamız lazım.
Elden bir şey gelmez."
Hiç benlik değil.
Ama büyük heyecanla sevgilisinden bu takvimi bekleyen bir arkadaşım var.
Kendi almıyor nedense. Hediye olacakmış.
Bu takvimlere bayılıyor.
Bir Noel'de sevgilisi eve gelmiş
ve "Aşkım, sana çok özel bir Noel takvimi aldım" demiş.
Arkadaşım "Hele şükür" demiş.
"İlişkimize biraz renk ve hayatımıza heyecan katmak için
ihtiyacımız olan şey işte bu" demiş.
Benim için bu lafları etmesi bile ayrılma sebebi olurdu.
"İlişkimize renk katmak"mış. "Teşekkürler, ben almayayım."
Ama arkadaşım "Tanrım, acaba ne aldı?" demiş.
"Ne aldın? Göster hadi.
İpli bir şeyler mi? Kırbaç mı? Penis yüzüğü mü?"
Sevgilisi takvimi çıkarmış.
Noel takvimi çay hediyeli çıkmış.
Evet, çok heyecan verici.
Çok heyecan verici.
"Bunlar ne çılgın karışımlar böyle!
Müthiş bir naneli melisa çayı.
Demleme süresi beş dakika mı? Tamam, beş dakika demleyeyim.
Ne sakinleştirici bir çaymış.
Tanrım, evet. Early Grey'le beni. Götür beni Earl."
"Earl Grey" mi? "Kont Gri" yani. Eminim çok sıkıcı bir adamdır.
Grinin Tek Bir Tonu.
Arkadaşım görünce "Harika!" demiş.
"Herkes Noel'de tavşanlar gibi düzüşüyor,
bense elimde papatya çayıyla oturuyorum."
"Evet, T-Rex'i geri sokmam gerekecek."
Ama Noel zamanı tüm ilişkiler biraz zorludur.
Çıkabilecek bir sürü sorun vardır.
Noel elbette bir sevgi bayramıdır.
Bunu en çok ateistlerden duyarsınız. Kutlamak için bahaneleri bu.
Hele benim Noel'le çok özel bir ilişkim var.
Bir keresinde Noel zamanı
Noel arifesinde sevgilim benden ayrıldı.
Evet.
Gerçekten çok zordu.
İlk 20 dakika bir şey olmamış gibi yapabildim.
Ama sonra Noel ağacının altına çöküp ağlamaya başladım. Çok korkunçtu.
Belki aranızda anlayan vardır.
Noel olsun olmasın,
duygularından konuşmayan bir aile için olabilecek en kötü şey bu.
Ailem tamamen ne yapacağını şaşırdı.
Erkek kardeşim kalkıp
"Ben mutfağa gidip herkese kokteyl yapayım" dedi.
Tek mantıklı hareketi de o yaptı.
Babam karşıma geçti. Bir şey yapması gerektiğini biliyordu.
Karşıma geçti, bana baktı.
Kolunu kaldırıp yan tarafıma bir güzel indirdi.
"Hadi ama, normalde çok güçlü bir kadınsındır" dedi.
Beş yaşındaki bir çocuğa vurup
"Normalde çok zekisin, görelilik teorisini anlatsana" dese aynı.
O aşamada ben zaten "Neler oluyor?" modundaydım.
Derken annem ayağa kalktı.
"Nihayet! Annem ne yapacağını bilir. Ne hissettiğimi anlar" dedim.
Annem kalkıp piyanoya doğru yürüdü.
Ya bilinçaltının tetiklemesiyle ya da ortamı yumuşatmak için
ezbere bildiği tek şarkıyı çalmaya başladı.
O şarkı da "My Heart Will Go On"du.
"Dalga mı geçiyorsunuz ya?"
Aşk hayatımı batan Titanik'e benzetiyor. Doğru, aynen öyle tabii.
Bense ağacın dibine çökmüş "Dalga mı geçiyorsunuz?" diyorum.
Ağaca ağlamaya başladım.
Saksının su seviyesi göstergesi tavan yaptı.
Çok korkunçtu.
Terapötik bir tavsiye sonucu
bu korkunç olayı bir şarkıyla sindirmeye çalıştım.
Ah, seni hüzünlü
Ah, seni acı verici
Gözyaşlarıyla dolu Noel vakti
Gitti sevgili
Buldu başka birini
Ağlıyorum ben şimdi Ah ne acı
Ah, seni hüzünlü
Ah, seni acı verici
Gözyaşlarıyla dolu Noel vakti
Annem piyanonun başında
Babam bana vuruyor heyecanla
Bense ağlıyorum
Ağlıyorum ben şimdi Ah ne acı
Çok teşekkürler.
Sağ olun.
Şimdiden daha iyiyim.
O an "Tanrım!" diye düşündüm.
Çocukluğumun Noelleri aklıma geldi.
Çünkü çocukken Noel hep muhteşemdir.
Hep mutlusunuzdur, her şey harikadır.
Ama açık olalım.
Çocukken Noel'in en önemli kısmı aldığımız hediyelerdir.
Kulağa ahlak dışı geldiğinin farkındayım
ama ben çocukken bana sorsanız,
"Senin için Noel'de hangisi daha önemli?
Tanrı'nın kendi oğlunu sen ve tüm dünya için feda etmesi mi
yoksa yeni bir Game Boy mu?" deseniz…
Bunu duyduğunuza şaşıracaksınız
ama buna cevabım şu olurdu.
"Game Boy lütfen."
Kusura bakmayın ama oğlunuzu feda etmek diye hediye mi olur?
Yok, ben almayayım. Delirdin mi?
Bu bir çocuğa anlatmak için fazla soyut bir kavram.
"Tanrı senin için oğlunu feda etti."
Benim için mi? Bu kesinlikle kabul edilemez.
Böyle bir fedakârlığa gerek yoktu, adamı tanımıyordum bile.
Tanrı'nın kendi oğlunun ölümüne göz yummasını geçtim.
Adamı cennetten sürgün etmiş,
sel, deprem ve Brüksel lahanası olan sefil bir gezegene göndermiş.
Yetmezmiş gibi çarmıha gerilmesine izin vermiş.
Çocukken buna tepkiniz anca şu…
"Tanrı böyle işte."
"Tamam o zaman, harikaymış. Kendisine dua ederim. İyiymiş."
En önemli şey hediyedir.
O yüzden kardeşimle yaptığımız hediye listeleri
her Noel'de giderek kabarırdı.
Asla gözü doymayan materyalistik tipler olduğumuzdan değil.
Ama asla tam olarak istediğimiz şeyi alamadığımız için.
Sadece istediğimiz şeyi andıran bir şey olurdu.
Bit pazarından alınmış, ikinci el bir oyuncak olurdu.
Bugün bakınca çok çevre dostu, orası doğru.
Ama bir çocuk olarak "Sikeyim çevreyi" diyorsunuz.
Bir çocuk olarak pembe kutulu orijinal Barbie istiyorsunuz.
Keçeli kalemle apış arasına kıl çizilmiş Polonya imitasyonunu değil.
Ağda bantlarıyla bile çıkaramazdınız.
İşte o yüzden hediye listelerimize tam ne istediğimizi yazmaya başladık
çünkü "Bu İsa Bebek galiba biraz aptal" dedik.
"Çok açık yazmalıyız."
Sadece "Barbie" yazmak yerine "Mattel marka orijinal Barbie" yazıyordum.
"Orijinal ambalajında. Pembe kutu. Açılmamış olması lazım."
Bir keresinde postayla gelen Noel kataloglarından bir şeyler kestim
ve kestiğim fotoğrafları hediye listesine yapıştırdım.
İnternet olsaydı her şeyi sepete ekler, anında siparişi verirdim.
Annem "Noel'de ne istersin?" dediğinde
"Az sonra zili çalarlar. Ben hallettim, gelecek." derdim.
Tamam, gerçekçi olmayan birkaç şey istemiş olabilirim.
Şimdi anlıyorum.
Örneğin 17 yaşına gelene kadar her sene midilli isteyip durdum.
Bana midilli almamalarının ne kadar saçma geldiğini iyi hatırlıyorum.
Bir türlü anlayamamıştım.
Neden midillim olamıyordu ki?
Bahçemiz vardı, midilli orada otlardı.
Bahçede kulübemiz vardı.
Çim biçme makinasını kaldırırdık, kulübe onun olurdu.
Niye olmasın? Ama midillim olmadı.
Bir sene Noel'den önce kardeşim bana gelip "Ne hediye alacağını biliyorum" dedi.
Tabii ilk tepkim "Midilli mi?" olmuştu.
"Tamam, söyleme."
"Ne kadar büyük?
Kardeşim de "İşte bu kadar" yaptı.
"Öyle mi? Peki dokununca nasıl?" dedim.
"Çok yumuşak" dedi.
"Aman Tanrım, midillim olacak. İnanamıyorum!"
Her gece ağlayarak uyudum.
Noel'e kadar midilli alacağımı sanıyordum.
Ama hediyem neydi dersiniz?
Çarşaf.
Midilli desenli.
Kardeşim çok kötü, acımasız, sadist bir veletti.
O çarşafla onu boğmak istemiş olabilirim.
Hatta denemiş olabilirim ama anlatmaya iznim olmayabilir.
Bir midillim olmasını çok istemiştim.
O yüzden sürekli hayallerimde bu vardı.
Bir midilliyle yaşamımı hayal ederdim, kafamda canlandırırdım.
Bundan birkaç kişiye bahsetmiş olmam da mümkün.
Midillim olduğunu söylemiş olabilirim.
Çocukken gerçeği pek takmazdım. Ben de deneyeyim dedim.
Diğer çocuklara gerçek bir atınız olduğunu söylediğinizde
gerçekten çok popüler oluyorsunuz.
Tabii çok şaşırdılar, "Ne?" dediler. Çok hoşuma gitti.
Ama bu yalanı yalnızca
öğleden sonraları oyun oynamak için bize gelmeyen çocuklara söyleyecektim.
O yüzden en iyisinin bale dersindekiler olduğunu düşündüm.
Baledeyken abarttıkça abartıyordum.
Ne hikâyeler anlatıyordum.
Midilli için güzel bir renk, güzel bir isim uydurdum.
Midilliyi turnuvalara götürdüm.
Çok maharetli bir midilliydi.
Kızlar deliriyordu.
Sürekli peşimdelerdi, hayranlıktan eriyip bitiyorlardı.
Özellikle de ata binmeye gidenler.
Kendi atının olmasının ne demek olduğunu biliyorlardı.
Onlar için ben Bibi ve Tina'nın birleşimiydim.
İyi hatırlıyorum, bir akşamüstü yalan üstüne yalan atıyordum.
"Midillim böyle işte" diyordum, kızlar "Tanrım!" diyordu.
Herkes arkamda sıra olmuştu.
Bale salonundan çıktık.
Aileler çocuklarını alıyordu.
Bir kız annesine koştu.
"Anne, Caro'nun midillisi varmış, biliyor muydun?" dedi.
Annesi "Midillin mi var?" diye sordu.
Kendimden o kadar emindim ki "Evet, midillim var tabii" dedim.
"Vay canına, Köln'de mi?" dedi.
"Evet, tabii" dedim.
"Peki nerede?" diye sordu.
Otoparkta etrafıma baktım, ağaçların ardında bir çatı gördüm.
"İşte, midillim orada" dedim. "Gerçekten orada mı?" dedi.
"Evet, evet" dedim.
"Çok tuhaf, orası tenis kortu" dedi.
"Midillim tenis de oynuyor zaten" dedim.
"Tenis de oynuyor…"
Spoiler veriyorum, asla midillim olmadı.
Çocukluğum zor geçti.
Ama hediyeyi ben veriyorsam durum başkaydı.
Çocukken birine hediye vermek oldukça kolay bir iş.
Çocukken ne bok verirseniz verin anne babanız kafayı yiyecektir.
Ciddiyim, annenize katlanmış kâğıt verin,
"Ne güzel katlamışsın, müthiş olmuş" diyecektir.
Çaba göstermeniz bile gerekmez.
Herkesin şişme uzaylıya benzediği korkunç bir aile resmi çizin.
"Ne güzel olmuş."
Ama ben resim yapmaya bile üşeniyordum.
O yüzden kupon hazırlardım.
Ama başta harcayacağım efor ve zamanı yanlış hesaplamıştım.
İlk kupon bir yıl ev işlerine yardım kuponuydu.
Evet, annem çok güldü.
İlk günün sonunda "Bir hata yaptım" dedim.
Sonra daha gerçekçi bir vaade geçtim.
Yeni kupon hazırlayıp "Bir gün uslu duracağım" yazdım.
Ama yazarken "Bir gün uhu olacağım" olmuş.
"H" gibi çıkmış.
"Kutuda uhu olacağım yazıyordu, artık olmam lazım."
Ama aslında tersini diyordum.
"Selam anne. Yılın bir günü uslu duracağım.
Yani kalan 364 gün uslu durmayacağım.
Hatta artık yıllarda 365 gün."
Hediye değil, resmen şantajdı.
Ama anneler umursamaz.
Hangi kuponu verirseniz verin.
Müthiş olduğuna inanırlar.
Bence sürekli mutlu davranmak da bir çeşit savunma mekanizması.
Tüm anneler "Sağ ol. Çok tatlısın, zahmet etmeseydin" der.
Bence bu bir savunma mekanizması ve ortada pek konuşulmayan bir olgu var.
Bunu konuşmaktan kaçınıyoruz.
"Cinsiyetler Arası Hediye Farkı" diye bir şey var.
Cinsiyetler arası ücret farkını hepimiz biliyoruz.
Kadınlar aynı iş için erkeklerden az para alıyor.
Ama kadınlar aynı zamanda daha az hediye de alıyor.
Noel'de en güzel hediyeleri erkekler ve çocuklar alıyor.
Neden mi? Çünkü kadınlar temmuzda düşünmeye başlıyorlar.
Listeler yapıyorlar, telefonlarında notlar tutuyorlar.
Erkekler ve çocuklar işte bu sayede teleskop ve bungee jumping hediye alıyor.
Ya da bıçak bileme kursu filan.
Ama kadınlar hiçbir şey almıyor.
Kadınlar anca süpürge ucu gibi pratik hediyeler alıyorlar.
Annenin hediyesi bu, süpürge ucu.
Şaka yapmıyorum. Bir arkadaşım hediye olarak aldı.
Bence hayatta bazı şeyler vardır ki hediye kâğıdını hak etmez.
Onlardan biri de süpürge ucudur.
"Ama inanılmaz ergonomik ve çok pratik!"
Tuvalet kâğıdı da çok pratik ama Noel hediyesi olarak vermiyorum.
Süpürge…
Kadınlara sadece pratik şeyler hediye ediliyor.
Lütfen gidip tanıdığınız bir kadına ya da annenize
ya da ailenizdeki bir kadına geçen Noel'de ne aldığını sorun.
Cevap şu olacaktır.
"Sanırım benim ufaklık bana bir bardak altlığı yapmış.
Posta kutusunda da bankanın gönderdiği şişe açacağı vardı."
Vay canına.
Bu harika.
Bu, haksızlığın ta kendisidir!
Tanıdığım birçok kadın sepet dolusu hediyeyi hak ediyor.
Sonuçta bu Noel kutlamalarının asıl yapımcıları onlar, değil mi?
Ama film yapımcılarının aksine eve cepleri para dolu dönmüyorlar.
Evet.
Kadınlar Noel'in yapımcıları.
Noel'e ya da Noel partilerine verilen bir Oscar ödülü olsaydı
her kadına teşekkür etmek gerekirdi.
"Teşekkürler, sensiz bu mümkün olmazdı Margaret."
Her şeyi onlar yapıyor.
Sadece herkese hediye almakla kalmıyorlar.
Kadınlar olmasa ailenin yarısının Noel'den haberi olmazdı.
Nerede, nasıl ve ne zaman kutlanacağını herkese kadınlar söylüyor.
Hem kendi işinin sahibi hem de üç çocuğu olan bir dostum var.
Yapılacaklar listesini gördüm. "Noel planla" tek bir maddeydi.
Listede tek bir maddeydi. "Bir kenarda yapıveririm işte."
Partiyi, dekorasyonu, yemekleri, her şeyi kadınlar yapıyor.
Aynı zamanda ailede huzuru da sağlamaları gerekiyor.
Onlar olmasa akrabalar kavga eder, bir amcayla kuzen birbirine girer.
İçki servis ederek çaktırmadan kavgaya engel oluyorlar.
Hem de Noel boyu fıstık gibi görünerek.
Ama takdir görmeyen en büyük başarıları ise
tüm bu süre boyunca hiçbir sorun yokmuş gibi davranmaları.
Noel'in asıl zirve noktası hediye vermek değil,
ailenin kadınlarını takdir etmek olmalı fakat bunu yapmıyoruz.
Ama bir kadın cesaretini toplayıp "Şu an bu stresi kaldıramam" dese
"Ama anne!
Kafayı yemiş.
Sakin olsana, biraz rahatla. Noel'deyiz yahu!"
Belki de kadınlar olarak hata aslında bizdedir
çünkü Noel öncesinde biraz da paniğe kapılmanın verdiği etkiyle
birtakım şeyler söylediğimiz oluyor.
"Bu Noel birbirimize hiçbir şey almasak da olur."
Hiçbir şey almayacağız.
Başta kulağa kolay geliyor
ama asıl sorun "hiçbir şey"i farklı tanımlıyor olmamız.
"Hiçbir şey" tam olarak ne anlama geliyor?
Açıkçası erkekler için "hiçbir şey" gerçekten "hiçbir şey" demek.
Bildiğimiz hiçbir şey. Hiç ama hiçbir şey. Hiçbir şey işte.
Ama bir kadın için "hiçbir şey" aslında "Hiçbir şey mi?"
"Ufak bir şey olabilir.
Büyük bir şey olmasın
ama bana olan sonsuz aşkını ifade eden ufak bir şeyler olabilir.
Açarken ağlatacak bir şey olsun.
Bu bir şey sayılmaz ki."
Yani tanımlar farklı.
Belki cinsiyetler arası bir hediye eşitsizliği olması mantıklıdır.
Kadınları hor görmek kilisenin eski geleneklerinden
ve Noel demek gelenek demektir.
Bu da onun bir sonucu.
Her şey Katoliklerin mükemmel aileyi icadıyla başlıyor.
Kadın filan yok.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh.
Üç erkek. Başta kulağa pek Katolik gelmiyor ama.
"Sadece oda arkadaşıyız, cinsel bir durum yok."
Canlarını sıkacak bir kadın yok.
Katolikliğin hikâyesinde elbette birkaç kadın var
ama hepsi çok gıcık karakterler.
Hepsi Havva'yla başlıyor. Bizi bu boka o batırdı.
Elmayı yedi, hepimizi cennetten kovdurdu.
Kimileri Havva'nın akıllı ve meraklı olduğunu da düşünebilir.
Etrafında olup bitenin farkındaydı, emir kulu değildi, gerçekten ilgiliydi.
Ayrıca bildiğim kadarıyla Âdem de o elmadan ısırık aldı.
Ama sorun değildi.
Tamam, ikisi de cenneten kovulmuş olabilir
ama ilk günah için cezalandırılan Havva oldu.
Sadece Havva da değil, ardından gelen tüm kadınlar.
Yani hepimiz onun günahının yükünü taşıyoruz.
Yani doğum yaparken inanılmaz acılar çekiyoruz
ve her ay genital organımızdan kanıyoruz.
Tamam yahu, anladık.
Bence biraz abartı bir tepki.
Belki cinsiyetler arası hediye farkı da Tanrı'nın bize verdiği bir cezadır.
Eskiden halamın saçma sapan konuştuğunu düşünürdüm.
Amcam için hep "Ben hiç kardeşim kadar güzel hediyeler almadım" derdi.
"Ev işlerine de yardım etmesi gerekmezdi."
Babam hep "Hadi lan oradan" derdi.
Hepimiz "Hadi be oradan" diyorduk.
Derken bir gün babaannemle eski fotoğraflara bakıyoruz.
60'lı yıllardan kalma bir Noel fotoğrafı, her yanda süsler var.
Ön planda amcam duruyor,
yeni yarış bisikletiyle yüzünde güller açıyor.
Arka taraftaysa halam elinde çikolatayla hüngür hüngür ağlıyor.
Muhtemelen petrollü bile değildi.
Halam aslında şanslı. En azından utanç verici hediyeler almadı.
Ama büyükannem bir keresinde herkesin gözünün önünde
kuzenime Noel hediyesi olarak epilatör vermişti.
Gerçi ne olduğunu bilmiyordu.
Kuzenim için halam paketlemiş.
Neyse ki halam herkese ne olduğunu açıkladı.
"13 yaşına yeni bastı ama şimdiden bacakları kara kara kıllarla kaplı."
Büyükannem "O ne öyle? Bacak almak için mi?" diyordu.
"Nasıl bir icat çıkardılar başımıza?"
Kendime şunu sorup duruyorum, insan ne aşamada büyükanne olur?
Ne zaman büyükanne ve büyükbaba olunur?
Torun sahibi olmayı demiyorum, görünüş olarak.
Örneğin şu an gayet normalim, renkli kıyafetler giyiyorum.
Ama bir aşamada büyükanne olacağım ve giyeceğim her kıyafet bej olacak.
Bejin Kim Kardashian tonu değil, sağlık tonu.
Bu ne zaman oluyor?
Mesela şu an hâlâ kendime ait bir tarzım var.
Ama bir aşamada bu sona erecek ve büyükanne gibi giyinmeye başlayacağım.
Bu ne zaman oluyor? Nasıl oluyor?
Ayrıca işin en güzel yanı her nesilde büyükannelerin aynı görünmesi.
Benim çocukluğumdaki büyükanneler aynı bugünküler gibi görünüyordu.
Pilili etek, parlak hırka ve ortopedik ayakkabı.
Aynen öyle.
O dönüşüm yavaş yavaş mı oluyor?
Bir gün bej ayakkabıyla başlayıp "Vay be" mi diyorsunuz?
"Tam benlikmiş."
Sonra oradan yukarı doğru mu devam ediyor? Mesela bej pantolon.
Yoksa daha resmî bir süreç mi? Devletten mektup mu geliyor?
Mektubu açıyorsunuz, şöyle yazıyor.
"Manfred, vakit geldi. Artık bej giyeceğiz."
Renkli ayakkabılarınızı, şapkalarınızı ve renkli eşyalarınızı alıp
teslim etmeniz gerekiyor.
Sonra da giymeniz için bir emekli yeleği veriyorlar.
20 tane filan cebi var.
Tüm o cepleri ne yapacaksınız?
Koyacak şeyleri nereden bulacaksınız?
Müller'in emekli kıyafetleri mağazasından kupon da geliyor olabilir.
Sonra bir de emeklilik kiti alıyorsunuz.
"Emekli cep içi malzemeleri."
"Bir avuç pastil."
Tabii ki tarihleri geçmiş ve yarısının da paketi yok.
Kumaştan bir mendil ve 2007'den kalmış bir fiş.
Ama hâlâ 20 cep boş. Ne koyacaksınız?
Tabii ki her birini paketli yiyeceklerle dolduracaksınız.
Saklama kabına konabilecek her şey olur. Mesela yumurta!
Sanki doğa zaten yumurtaları güzelce paketlememiş gibi.
Yiyecekleri saklama kabına koyup yalnızca trende çıkarıyoruz.
Trende oturup yiyebilirsiniz.
Geçenlerde yaşlı bir grup kadını trende yumurtalarını çıkarırken gördüm.
"Tanrım!" diye düşündüm. Nedense artık pek büyükanne görmüyorum.
Benim için yaşlı kadınlar
yalnızca trende ya da aile toplantılarında gördüğüm bir güruh.
Ya televizyonu açtığınızda?
40'ını geçen her sunucunun yerine yenisi geliyor.
Filmlerde bir sürü genç kadın oynuyor ama ya yaşlı kadınlar?
Instagram'da da yoklar.
Sanki toplumdan tamamen çekip çıkarılmış gibiler.
Yok olmuş gibiler.
Küçükken ölümü böyle hayal ederdim.
Yok olup gittiğimizi düşünürdüm.
Gerçi biraz farklı hayal ediyordum.
Büyükannem boyumu bir kapıda ölçerdi.
Her seferinde "Boyun şu kadar" derdi.
Derken bir gün "Eskiden ben de daha uzundum" dedi.
Çocuk kafasıyla "Ne? Nasıl yani?" dedim. "İnsan büyür, küçülmez."
"Yaşlanınca insan çeker, küçülür" dedi.
"Ne?" dedim.
Beynimdeki çarklar işte o an dönmeye başladı.
"Demek yaşlanmak böyle bir şey" dedim.
"Yaşlanmak yeniden küçülmek demek."
Büyükannem de giderek küçülecekti.
Bir aşamada bebek evinde yaşayacaktı.
Sonra LEGO'dan bir eve geçecekti.
Artık bulamayacağımız kadar küçüldüğünde
evi süpürürken "Ay, bir şey çekti" diyecektik.
"Eyvah."
"Büyükanne."
Böyle öldüğümüzü sanıyordum.
Süpürgeye çekilerek.
Sonra büyükannem gerçekten öldü.
Kilisede bir baktım, tabut kocaman.
Yoksa tabutta birkaç büyükanne mi vardı?
Bu, isteyerek son kiliseye gidişimdi. Büyükannemin cenazesi.
İnsan her gün kiliseye gitmiyor.
Ama bence Noel hâlâ…
Noel ayinlerinde kilise tıka basa dolu oluyor.
Onun dışında Korona yokken bile boş.
Ama Noel'de hep tıklım tıklım.
Sanki kasımdan beri yer tutuyorlar.
"Hayır, orası dolu. Oraya ailem oturacak."
Dolup taşıyor.
Bir gösteri yapıyor olsam
ve tüm yıl boyunca tek bir kişi bile gelmese
ama yılda bir kez salon dolsa
"Onlara hayatlarının gösterisini verelim" derim.
"Sonra her gün gelecekler.
Öyle bir eğlendireceğiz ki neye uğradıklarını şaşıracaklar."
Ama Katolik kilisesi "Ne gerek var?" diyor.
"Onun yerine çocuklar tiyatro oynasın ama gereğinden fazla uzun olsun.
Ezbere bildiğimiz bir oyun olsun.
Herkes çok ama çok sessiz konuşsun.
Tavanın öyle yüksek olmasına aldırmayın.
Ayrıca herkes izleyicilere sırtını dönsün.
Sonra okuması için havalı, kısa saçlı kadınlar çıkarırız.
İncil'den güzel bir bölümü öyle bir okurlar ki
'Dünyanın en güzel kitabını bile böyle okursanız boka döner' dedirtsin."
"O günlerde Sezar Augustus
bütün Roma dünyasında bir nüfus sayımının yapılması için
buyruk çıkardı.
Bu ilk sayım,
Kirinius’un Suriye valiliği zamanında yapıldı."
Hayır.
Sonra bir de rahip olur,
çocuklardan ettiği nefreti her saniye iliklerinizde hissedersiniz.
Nefret ediyordur, seviyormuş gibi yapıyordur.
Elinden gelse Finn-Friedrich'i ilk sıradan anında atar.
Yanındakinin başına ilahi kitabıyla vurup ayini bölüyor.
Ama yapamaz çünkü konuşuyordur.
"Noel doğum mucizesi ve çocuk sevgisi bayramıdır!
Bana gelin çocuklarım!"
Ama asıl isteği Finn-Friedrich'i tutup
"Kapa çeneni çocuk. Yoksa şamdanı kafana yersin" demektir.
"Sessiz olmazsan öcüler gelip gözlerine koca koca iğneler sokar."
Tabii…
Katolik kilisesinde bir rahip çocukları sevmiyorsa sevinmek lazım.
Diğer türlüsü daha kötü.
Ama tabii…
Sürpriz!
İnsanlar artık kiliseye gitmiyor
çünkü Noel hikâyesi günümüz hayatlarında yankı bulmuyor.
Bir genç olarak baktığınızda "Bu ne yahu?" diyorsunuz.
Noel hikâyesi bugün gerçekleşecek olsa
her şey bambaşka olurdu.
Meryem'in hamileliğinden başlayarak.
Meryem'le Tanrı muhtemelen Tinder'da tanışırdı.
Herhâlde.
Her şey farklı olurdu.
Yusuf'la Meryem ahırda kalacak değil ya! Olur mu öyle şey?
Tabii ki Beytüllahim'in nezihleştirilmiş merkezinde
Airbnb'den bir çatı katı tutmuş olurlardı. Tabii canım.
Otel karşılaştırma sitesinde ahırı görüp "Bir yıldız mı? Olmaz!" demişlerdir.
Müneccimler de hediye vermek için kalkıp bizzat gelecek değil ya.
Amazon'dan sipariş ediverirlerdi.
Hediye paketi seçeneğiyle.
79,80 avro ekstra ödeyip o dandik kumaş torbalarla sardırırlardı.
"Param var ama umurumda değilsin" demenin en kolay yolu bu.
Böyle olurdu. Başka ne hediye verseniz daha iyi.
Arkadaşlarımla şakasına Noel çekilişi yaparız.
Şakasına yaptığımız çekiliş gerçek Noel çekilişine benzer
ama hediyelerin boktanlığını açıkça kabul edersiniz.
Bunu her yıl Noel öncesi yapıyoruz
ama ne yazık ki hep Noel arifesinden önceki gün oluyor.
Yani son birkaç Noel arifesini pek hatırlamıyorum.
Çünkü Noel arifesi öncesi çok içmiş ve akşamdan kalma oluyorum.
Hatırlayamıyorum.
Ama bu çekilişi 23'ünde yapmak zorundayız çünkü herkesin Köln'de olduğu tek gün o.
Kimi Çin'de yaşıyor, kimi Hamburg'da. Sadece o gün uygun.
Ama bir aşamada çekiliş büyüdü.
Yaklaşık 20 yıl önce başlamıştık.
Altı kişiydik, birinin evinde değiş tokuş yapardık.
Sonra yıllar içinde
daha çok insan katılmaya başladı ve zamanla çekiliş büyüdü.
Öyle bir aşamaya geldi ki kimse evini açmak istemiyordu.
"Yerleri bir daha yaptıramam. Geçen sene boka döndüler" diyorlardı.
Bir aşamada her 23 Aralık'ta bir yer kiralamaya başladık.
Ağacı koyardık.
Kısa süre sonra kapı görevlilerimiz, bir programımız oldu
ve sonunda davetiyeli, yıllık bir etkinlik hâline geldi.
Ağaca süs asıp toplayacak ekiplerimiz vardı.
Hediye getirmeyi unutursan cezası vardı.
Sonra deliler gibi içerdik.
Zil zurna sarhoş olurduk. Noel'in işkence olacağını bilirdim.
Ağırdan almaya çalışırdım.
O miktarda alkolü yavaş yavaş içmem gerekiyordu.
Ama yapamıyordum.
Alkol arasında su içen insanlar var.
Su içiyorlar. Manyak bu insanlar. Nasıl yapıyorlar?
Nasıl bu kadar iradelisiniz?
Her alkollü içkiden sonra "Su alayım."
"Hep böyle yaparım. Bir bira, bir su."
Vay be. Ben de hep deniyorum.
"Tamam, su içeceğim" diye düşünüyorum. "Bu sefer kesin içeceğim."
Sonra almak için kalkıyorum. "Su, su, su."
Ama iş almaya gelince "Sıçayım, bira ver!" deyiveriyorum.
Sonra…
Bir keresinde Rage Against The Machine dinliyoruz,
insanlar çılgın gibi dans ediyor.
Herkes etrafta hoplayıp zıplıyor,
her şey kırılıyor, siz de yaralanıyorsunuz.
Gözüm mosmor geçirdiğim Noeller oldu. Kardeşimin de alnında şişlik vardı.
Masada büyükannemizin karşısına oturduk, büyükannem bize baktı,
"Birbirinize mi girdiniz? Hem de Noel'de!" dedi.
"Dün nasıl olduysa ikimiz de bir şekilde düşüverdik de…"
Tüm arkadaşlarım, hepimiz, Noel arifesinde hep akşamdan kalmayız.
O yüzden çok bilinen bir Noel şarkısının bize özel versiyonunu yaptık.
Her sene gibi bu sene de
Aynı şey oldu yine
Yere diz çöktüm
Çenemden kusmuk akıyor
Ne hareket edebiliyorum
Ne acıya dayanmak mümkün
Ellerimin üstünde emekliyorum
Tüm evi geçip gidiyorum
Aileler neşe içinde bekliyor
Kaz bir güzel pişmiş
İçmeye devam edeceğim
Gelecek yıla kadar
Kullanabilirsiniz.
Ama…
Noel'de ya da Noel öncesinde içtiğiniz içki işin en son kısmı.
Aslında tabii ki daha erken başlıyoruz.
Kurulan Noel pazarlarında ay boyu kafayı çekiyoruz zaten.
Tanıdığınız herkes sizinle pazara gitmek istiyor.
"Noel pazarına gitmemiz lazım, hadi."
Birden iyice strese giriyorsunuz çünkü herkes pazara gitmek istiyor.
Sosyal baskı kuruluyor.
"Noel'den önce gitmemiz lazım. Noel pazarına gitmemiz şart!"
Köln'de biri size "Noel pazarına gidelim" deyince
"Hangisine?" diye sormanız gerekiyor.
Köln'de yüzlerce Noel marketi kuruluyor.
Muhtemelen park yerinden çok Noel pazarı vardır.
Bir sürü sıcak şarap içiyorsunuz.
Acaba bu kimin icadı?
Buz gibi havada dışarıda elinizde kupayla duruyorsunuz
ve aldığınız ilk yudumla anında dilinizi yakıyorsunuz.
Diliniz uyuşuyor. Bu aslında iyi bir şey.
Aynı şarap bir derece soğuduğu an tadı ayak tadına dönüyor.
Akşamdan kalmalığın tadının birebir aynısı.
Ağzınız o tatla doluyor.
Elimde yarı soğumuş sıcak şarapla orada duruyorum, iğrenç.
İki saniye sonra gruptan birisi gelip
"Birer tane daha? Alıp getireyim. Kupalarınızı verin" diyor.
"Ha siktir" diyorsunuz. "Adam alacaklı gibi."
"Çıkın kupaları."
Çünkü kupa depozitosunu istiyor.
Bir keresinde şarabı karın üstüne döktüm.
Kara kan kusmuşum gibiydi. "İyi misin sen?" dediler.
"Evet."
Ya da dikip içeceksin.
Tanrı sıcak şarabı dikip içmek için yaratmamış.
Sıcak olmasının sebebi de bu zaten.
Sonra sıcak şarapla sarhoş olursunuz.
Çok iğrenç bir sarhoşluk çeşididir.
Çok içtiğimi anlamamın bir yolu var.
"Sarımsaklı mantar da fena olmazdı" diye düşündüğüm an.
Yılın geri kalanında ağzıma sokmam.
Ama Noel pazarına gidince "Yaşasın, sarımsaklı mantar!"
Değil mi?
Bir de yeterince sıcak şarap içtiğinizde
yavaş yavaş tezgâhlardaki her şey gözünüze güzel gelmeye başlıyor.
"Ne güzelmiş o ya!" diyorsunuz.
"Çok güzelmiş.
Vay canına, hem de keçeden yapılmış."
Keçe.
Yılın geri kalanında keçe umurunuzda olmaz
ama Noel marketinde "Ay, keçe!" oluyorsunuz.
"Keçe terlik, muhteşem."
Her şey süslü püslü oluyor.
Alıyorsunuz, evin bir köşesinde duruyorlar.
"Harika, hepsini istiyorum" diyorsunuz.
Eskiden evden alışveriş böyleydi.
Nasıl yapıyorlardı, bilmem
ama ürüne ilk baktığınızda "Hadi be oradan!" diyordunuz.
"Şu dünyada bunu almamı gerektirecek hiçbir neden yok.
Tiftik kızartıcıyı ne yapayım?"
Ama 10 dakika izleyince "Almak zorundayım" diyorsunuz.
"Tüm tiftiklerimi kızartmam lazım!"
Noel pazarında da aynı durum oluyor. "Almam lazım."
Ama bana gerçekten lazım.
Noel pazarından süs almam şart.
Ortama Noel havası katacaksam o süslere bel bağlıyorum.
Kendim yapamıyorum. Olmuyor.
Pinterest'e ne kadar bakarsam bakayım işe yaramıyor.
Yapabilenler var.
Öyle insanlar var ki tutkal tabancasını veriyorsunuz,
birkaç kuru yaprak ve materyal de buldu mu
birden mucizevi biçimde yoktan çiçekli süsler yaratıveriyor.
Sanki iki dakikaya Schöner Wohnen'ın fotoğrafçısı gelecek
ve Vogue için sekiz sayfalık yazı hazırlayacaklar.
Yok artık, daha neler?
Kurumuş bitkilerden yarattığım son şey kesinlikle yasal değildi.
Benim yaptığım süsler berbat görünüyor.
Cidden, ben yapınca güzel bir süs masadan düşüp yamulmuş gibi görünüyor.
Sonra biri kenara süpürmüş.
İnsanlar yanından geçerken "Amirim, şuna bir baksanıza" diyorlar.
"Mum ve tüy. Acaba burada ne oldu?"
Black Stories oyunu gibi.
"Yerde bir mum ve bir tüy var. Burada ne oldu?
Soygun mu oldu? Patlama mı yaşandı?"
"Hayır, Caro süs yapıyordu." "Ha, tamam. Güzel."
Bir aşamada annemi arayıp ona anlattım.
"Anne, süs yapmakta çok beceriksizim" dedim.
Annem "Evet, harika" dedi. "Nasıl yani?" dedim.
"Bence yapamadığın şeyler olması güzel." "Evet, muhteşem."
"Bence bu iyi bir şey.
Yapamadığın bir şey olduğunda bunu söyleyebilmen güzel."
Ama bunu sık yapamazsınız,
iltifat almak için olta atıyormuşsunuz gibi olur.
Okulda herkesin bir arkadaşı vardır,
"Kesin sıfır çektim. Ne? Yine mi A almışım?" der.
"İnanamıyorum!"
Noel'de kurabiye verdiklerinde de hep aynı şey.
Hep birileri kurabiye veriyor.
Daha ilk bakıştan kurabiyelerin enfes olduğu belli.
Kurabiyeyi ikram eden insan belli ki sadece iltifat bekliyor.
İkram ederken hepsi "Bu sene hiç güzel olmadı" diyor.
Hiç güzel olmamış. Öyle mi?
"Peki güzel olan kurabiyeleri kime ikram ettin?"
Öncelikle kurabiye nasıl kötü olabilir ki?
Yağ ve şekerle ne yapsanız güzel olur.
Yağ ve şekeri karıştırınca kötü bir şey çıkmasına imkân yok.
O yüzden kurabiyeyi ısırıp şu tepkiyi vermek hep abartı gelmiştir.
"Ay, enfes."
Tabii ki enfes.
Kurabiye bu. Manyetik olacak hâli yoktu ya.
Ne sandınız?
Kurabiye işte!
Her seferinde bir sürü kurabiye geliyor, hepsini alıp koca bir tabağa koyuyorum.
Gelen giden "Bunları sen mi yaptın?" diyor.
Bir aşamada "Evet" demeye başladım.
"Midillimle beraber."
"Bu kurabiyeleri midillimle yapıyoruz."
"Her sene yapıyoruz. Sıradan bir çarşamba günü işte."
Ama asıl sorun alerjisi olan biri gelince "İçinde kabuklu yemiş var mı?" demesi.
"Evet…"
"Evet, muhtemelen yok."
"Bir tane dene, 10 dakikaya yeniden sor.
Hâlâ yaşıyorsan yoktur."
Ama Noel'de yemek çok önemli bir şey.
Bayramın asıl olayı Noel yemekleri.
Noel'de herkesin zevkine göre mutlaka bir yemek olur.
Ama iki grup vardır.
Sosis ve patates salatası sevenler.
Bir de ölü kuş sevenler.
Kaz olur, ördek olur, hindi olur.
Baykuş olur. Ne bulursanız.
Çocukken patates salatacılardandım çünkü daha çabuk hazır olurdu.
Çocuklar için bekleme kısmı çok sinir bozucu.
Yemeğin hazır olması asırlar sürer.
Noel'desiniz, zaten kiliseye gitmişsiniz. Hediyelerinizi istiyorsunuz.
Noel yemeği saatler sürer.
Normalde soslu makarna ya da makarnalı sos filan yersiniz.
Ama Noel yemeğinde masada üç saat oturursunuz.
Biz hep artıkları yerdik.
Gerçi adına "artık" demezdik, "raclette" derdik, onu yerdik.
Annemin yemek yapmamak için dâhice planıydı,
sadece paketleri açardı.
Biz çocuklar için işin kötü yanı babamın doymasının çok uzun sürmesiydi.
Hep "Doğru düzgün yemek yok" derdi.
Babam "Doğru düzgün yemek yok" dediğinde aslında "Et yok" demek isterdi.
Tabii raclette'in içinde yalnızca salam, jambon filan var.
Gerçek et sayılmaz.
Çocukken bir parça erimiş peynir yeseniz zaten doymuş oluyorsunuz.
Masada kıpkırmızı suratınızla kendinize hâkim olamıyorsunuz.
"Hediyeleri ne zaman açacağım?"
Ama babanız doyana kadar beklemeniz lazım.
Noel takviminin 24 kutusunda sabrınızı kanıtladınız.
Ama üstüne babanızın 24 tabağı mideye indirmesini bekliyorsunuz.
Noel'de yemekten sonra hep oyun oynarız.
Son birkaç yıldır güzel bir gelenek hâlini aldı.
Hep bir oyun oynuyoruz.
Biraz tuhaf gelecek ama oyunun adı "Anneli Kart Yarıştırmaca".
Kart yarıştırma oyunları gibi ama annenizle oynuyorsunuz.
Kilo, kıllar, başıboş çocuk sayısı konusunda birbirinizi geçmeniz gerekiyor.
"Senin annen"li cümleler var, aralarından en komik olanı seçiyoruz.
Sonra başkalarına karşı kullanıyoruz. Oyunun kendisi o kadar güzel değil.
Ama annemle babamın bu cümleleri okuyuşu karşısında
kardeşim ve ben gülmekten yerlere yatıyoruz.
Babam cümleleri ne zaman okusa
komik olup olmadığını anlamak için kardeşime bakıyor.
Çünkü bazen espriyi anlamıyor.
Noel'de oturmuş
"Senin annene giren çıkan iş bulma kurumuna giren çıkandan çok."
"Güzel miydi?"
"Güzel."
Annem de esprileri pek anlamıyor.
Heyecanlı bir inançlı Köln kadını edasıyla okuyor.
Mesela…
"Senin annen halıya sıçar,
üstüne birkaç kraker batırır ve 'Orada bir kirpi yaşıyor' der."
Bu kadarı çok fazla.
Büyüdükçe ailenizin evine eskisi kadar gitmez oluyorsunuz.
Ama birkaç sene önce
bir "durum" yüzünden kısa bir süre ailemin evinde kaldım.
Çok korkuyordum.
Birbirimize gireceğimizi düşünüyordum.
Ama harika zaman geçirdik, muhteşemdi.
Öğünlerimiz düzenliydi, beraber kahvaltı ettik.
Masada çocukken oturduğum yere oturdum.
Beş farklı çeşit sosis vardı.
Bazen dolabı açıp sosis çeşitlerini sayıyordum.
Hiçbiri bozulmamış, yamulmamış. Hiçbir sorun yok.
Bu bile başlı başına inanılmazdı.
Kıyafetlerim temiz, ütülü ve onarılmış olurdu.
Tüm bluzlarımda delik vardır. Yapacak bir şey yok.
Etiket kaşındırmaya başlayınca birinin makas getirmesini bekleyemiyorum.
Bir aşamada çileden çıkıyorum
ve her şeyi paramparça ediyorum.
Annemse hepsini alıp dikmiş.
Ama öyle anlar oldu ki bir şeyi çok iyi anladım.
"Evet, onları cidden fazla yalnız bırakmışız."
Mesela bir aşamada banyo yapmak istedim.
Banyo ikinci kattaydı. Küvette suyu açtım.
Annem bunu alt kattan duydu, çığlık çığlığa bağırarak koştu.
"Banyo mu yapacaksın? Kusura bakma, yapamazsın."
"Niye yapamıyormuşum?" dedim.
İçeri girip "Banyo yapamazsın. Su, küveti doldurmak için çok soğuk.
Baban onu öyle ayarladı. Duş alabilirsin, banyo yapamazsın" dedi.
Şunu söyleyeceğim.
Kafam çok karışmıştı
çünkü ondan birkaç sene önce annemler jeotermal enerjiye geçmişti.
Bu jeotermal ısıtma için çılgınca para dökmüşlerdi.
Babam oturup hesabını yapmıştı.
90 yaşına bastıkları an parasını çıkarmış olacaklardı.
Nasıl yapıldığını bile biliyorum. Sondaj yaptılar.
"Dinozor arıyorlar herhâlde" demiştim. "Bu ne yahu?"
Annemlerin ön bahçesine koca bir delik açtılar.
Ben jeoloji ve ısınmadan anlamam ama
benim anladım kadarıyla jeotermal Dünya'nın çekirdeğine ulaşmak demek.
Benim için jeotermal ısıtma annemlerin evi cehennem gibi demek.
Evlerindeki su daimi kaynar sıcaklıkta.
Neden kullanmayacaktım ki?
Meğer babam ısıyı biraz indirirse birkaç sent tasarruf edeceğini öğrenmiş.
Hayretler içindeydim.
Anneme dönüp "Dur bir dakika" dedim.
"Sen banyo yapmaya bayılırsın.
Banyo yapamıyor musun? Ama banyoya bayılırsın!"
Annem küvet kraliçesi gibidir.
Gerçekten, ben çocukken sürekli banyo yapardı.
"Banyo yapacağım zaman büyük makarna tenceresini alıyorum" dedi.
"İçinde su kaynatıyorum."
"Sonra da elinde kaynar suyla merdivenden mi tırmanıyorsun?" dedim.
"Savaş sırasındaki gibi mi yıkanıyorsunuz?
Böyle saçma bir şey olabilir mi?"
"Banyo olmaz, baban öyle ayarladı."
Derken bu konuşmayı babam duydu.
Bağırmaya başladı, "Tamam, değiştiririm." Öfkeden köpürüyordu.
Neden sinirlendi ki şimdi?
Kime? Kendine mi? Bize mi? Suya mı? Niye bu kadar kızgındı?
Cidden inanılmaz.
"Annemle babam ne tuhaf" diye düşünüyorsunuz.
"Seviyorum ama tuhaflar."
Bana çok komik geliyor. Ama gençken utanç verici bulurdum.
Ailenize bakıp "Tanrım, çok tuhafsınız" diyorsunuz.
Yaşınız büyüdükçe
"Tanrım, ne tuhafsınız ya" diyorsunuz.
"Tuhafsınız ama ailemsiniz. Seviyorum işte."
O yüzden her ailenin tuhaf gelenekleri var.
Ama bizim için durum şu.
Bizim ailede İsa'nın doğum sahnesi 6 Aralık'ta hazırlanır.
Sonra bu ahır ay boyu orada durur.
Ama bizim için İsa henüz doğmamıştır.
Çünkü daha ayın 24'ü olmamıştır. Böyle de mantıklıyızdır.
O yüzden İsa doğana kadar beşiğin arkasında yatar.
Diğer bebekler anne karnında yatsa da bizim İsa tozlu bir dolabın ardında yatar.
Nihayet bir gün uzun süredir beklenen şey oldu.
İsa kayboluverdi.
İsa yerinde yoktu. Kedi mi yemişti, bilmiyorum.
Belki de süpürgeyle çekmiştik. Hatta belki cennette büyükannemledir!
Nerede olduğunu bilmiyorduk. Yerine yenisini koymamız gerekti.
Noel'de beşiği boş bırakmak olmaz. Ne tuhaf olurdu, düşünsenize.
Birinin İsa olması şart!
Biz de yerine oyuncak koymaya başladık.
Bir yıl Playmobil inşaat işçisi vardı.
Güzeldi, yüzünde bıyığı, elinde küreği vardı.
Bir Noel'de Polly Pocket koymayı başardım.
İsa sektöründe çeşitlilik.
Kinder yumurtadan çıkan su aygırı. O da güzeldi.
Bir aşamada süper kahramanlara geçtik.
İsa'nın yerini doldurmak zor. Sağlam birilerini bulmak lazım.
Bu kesinlikle Batman'e göre bir işti.
Batman üç sene İsa oldu.
Hadi ama, ha Gotham ha Beytüllahim, ikisi de aynı şey.
Hem bence bu çeşitlilik İsa'nın ruhuna daha uygun.
İsa'nın mesajını herkes yayabilir. Sevgi dolu mesajını.
Niye Batman olmasın? Benim için Noel budur.
İncil'den eski hikâyeler değil,
arkadaşlarınız ve ailenizle evinizde paylaştığınız şeyler.
Herkesin kendine göre özel bir anı vardır.
Noel herkes için farklıdır.
Noel'de içip kafayı bulduysanız ne olmuş?
Ya da çocuklarınıza Polonya'dan ucuz Barbie aldıysanız?
Ya da evinizdeki halıda kahverengi bir kirpi yaşıyorsa?
Benim için asıl Noel Batman'in beşikte olduğu Noel'dir.
Sessiz gece
Kutsal gece
Batman, Tanrı'nın oğluna gülüyor
İsa dolabın arkasında bir yerlerde
Kimsenin onu bulamadığı bir delikte
Burada kurtarıcımız Batman
Kurtarıcımız Batman
Sessiz gece
Kutsal gece
Ev yapımı kurabiye
Dolapta keçeden yapılmış bir şeylerle
Sarımsaklı mantar kokusu sinmiş nefesine
Kapalı tutun ağzınızı
Mutlu Noeller! Gösteri bitti. Dikkatli gidin!
İyi ki geldiniz, bayramın tadını çıkarın!
Sizinle olmak çok güzeldi.
Düzgün bir şeyler için!
Sessiz gece
Kutsal gece
Umarım hepiniz eğlendiniz
Şimdi eve dönüp bayramın tadını çıkarın
Bebek İsa'nın Her şeyi görebildiğini unutmayın
Hoşça kalın, gösteri sona erdi
Midillime atlayıp evime dönüyorum
Mutlu Noeller!
Sağ olun!
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ