Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Chcę rozpalić ognisko po tamtej stronie.
Szybko!
Chodźmy nad morze.
Przynieśliśmy piwo.
- Czyja to czapka? - Moja.
Co za przypał.
- To idź po nią. - Dzięki.
- Kto chce chłodne piwko? - Z życiem, brachu.
- Spójrzcie tylko na nich. - Biegiem!
Co oni tam wyczyniają? Hej!
Jest bosko.
Hej!
No sorki.
- Zostaw to. Obiecałaś. - A jeśli wysłał mi SMS-a?
- A wysłał? - Nie.
Okej.
Ma ktoś ochotę poskakać przez ognisko?
Dawaj, Lorenzo.
- Dawaj, Lorenzo! - Skacz!
Skacz!
Typowy pokaz męskiego ego.
- Śmiało! - Nie!
Efekt rozczarowujący.
Wiadomo.
Cicho.
Chwila…
Co ona robi?
Olé!
Dałaś czadu!
Ktoś skoczył!
WYSPA FAVIGNANA
Już czas.
- Wstawać! - Zostaw mnie, jestem zmęczona.
Co tu mamy za burdel?
- Nie potraficie dbać o porządek? - A ty pukać?
Dziewczyny na plażę. Zajęcia teoretyczne.
- Jest siódma rano! - Nie ustawiono budzika na ósmą?
Dobrze się wczoraj bawiłyście, co? Włóżcie tu komórki.
Szybko!
Gdzie moje buty?
- Chłopaki też. Pobudka! - Dziewczyny.
Ale z was wredne suki!
- Dalej, z życiem. - Chodźcie, dziewczyny.
- Tu się przebierasz? - Tak.
Poczekam na dworze.
Co on teraz wyprawia?
WIATR POZORNY – RZECZYWISTY – WŁASNY
Wiatr rzeczywisty.
Na tym obozie wyznaczyłem Francesca i Lorenza na asystentów.
Pomogą w kwestiach technicznych i teoretycznych. Proszę.
Rozmawialiśmy o wietrze rzeczywistym.
- Pokażę trzy możliwe kursy. - Asystent, co?
Bajdewind.
Półwiatr.
Oraz wiatr z rufy.
Z rufy, dziękuję.
Wiatr rzeczywisty to suma wektorowa wiatru pozornego i własnego.
- To nieprawda. - Przepraszam, co mówiłaś?
Wstań.
Nie wstydź się. Śmiało.
Cóż, chodzi o to, że…
Wiatr pozorny to suma wektorowa wiatru rzeczywistego i własnego.
- Zgadza się. - No tak.
Świetna obserwacja. Dziękuję.
Dalej, stwórzmy krąg.
Właśnie, świetnie wam idzie!
Teraz zmiana stron. Brawo.
- Wiatr pozorny? - Idiota.
Teraz zapętlamy.
Brawo. O to chodziło.
Przełóż pod spodem. Włóż i jest.
To do środka i ciągniemy.
Pamiętam.
Chwila, pomogę ci.
- Schwytana! - Daj spokój…
- Nie rozumiesz. - Co się dzieje?
Poznajcie Agatę i Maurilia.
Reprezentują federację, która organizuje Regaty w Zatoce.
Konkurs jest ważny dla ustalenia mistrza.
W tym roku mam świetny zespół.
Uważajcie!
Może ktoś podciągnąć z tej strony?
Myślisz, że dzwonił?
Odpuść sobie, Barbaro.
Na pewno wciąż mnie kocha.
Kochaj mnie, Giuseppe!
Zerwaliście trzy miesiące temu.
Trzy miesiące?
Mogę?
Jasne.
- Już kumam. Gdzie ciastka? - Nie ma.
Jak uroczo.
Spadam stąd.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Dziękuję.
Za pięć minut wszyscy idą do łóżka.
Mario zezłościł się dzisiaj.
Francesco i ja nie traktujemy tego poważnie.
- Od jak dawna tu przyjeżdżasz? - Już czwarty rok.
Kiedyś pomagałem. To mój pierwszy rok jako asystent.
Miejski festyn na koniec lata. Pięknie, prawda?
Tak.
Co cię tak bawi?
Wyglądasz jak lampa uliczna.
Jaki wygląda ten festyn?
Sam nie wiem. Nie wolno nam opuszczać obozu.
Tyle lat i nigdy tego nie sprawdziłeś?
Nie.
Szkoda.
Wszyscy do środka!
- Pierwszy raz widzicie fajerwerki? - Chodź ze mną.
Już wierzę, że nigdy tam nie byłeś.
Może zna drogę.
Są śliczne.
Boże!
Są śliczne.
Może nie powinniśmy.
Co nam szkodzi zapytać?
- Witam. - Dobry wieczór.
Gdzie odbywa się miejski festyn?
Po drugiej stronie wyspy.
Nie śmiej się.
Nie śmieję się z nich.
Po prostu jestem szczęśliwa. Ten festyn jest świetny.
Zwykła impreza.
Zatańczymy?
Nie.
Skaczesz przez ogień, ale nie masz odwagi zatańczyć?
Powtarzaj za mną.
Wolisz wolniejszą piosenkę?
- Zachowajmy powagę. - No, zachowajmy powagę.
Dziękuję za ten wieczór.
Uwaga. Dziś udamy się na sam kraniec wyspy.
Poćwiczymy to, czego się uczyliśmy.
Lorenzo, popłyniesz ze mną.
Francesco, weź drugą łódkę. Migiem.
Wiem, że jest ciężko bez wiatru.
Uwaga. Nie za blisko.
- Większe odstępy. - Nie usłyszą cię.
- Musisz krzyczeć. - Słuchajcie! Pozostańcie w kręgu!
Marco, ruszasz za wcześnie. Dalej.
Dalej, naprzód! Carletto, właśnie tak. Brawo.
Saro!
Wszystko dobrze?
Wychyl się bardziej. Zyskasz na prędkości.
Nie widzę was. Mieliście lekko obrócić łódkę.
Trenerze!
Saro!
Trzymaj się łódki. Właśnie.
- Nie da rady. Podpłyńmy do niej. - Poradzi sobie.
Musi wyjść sama. Powiedz jej.
Dawaj, Saro!
Trzeba samemu wydostać się z wody!
Dobra, płyńmy do niej.
Spokojnie.
Podaj mi rękę. Śmiało.
Chodź.
- Właź. - No chodź.
Udało ci się.
Wszystko w porządku?
Chwileczkę.
Wszystko się topi.
- Na pewno ci lepiej? - Tak, mówiłam, że to nic wielkiego.
Mam ciastka.
- Przykro mi z powodu tego, co się stało. - To nic wielkiego.
- Przestrzegałem zasad. - Wiem.
Czekaj.
Możesz zostawić ciastka.
Słuchajcie.
Wasze telefony.
Uspokójcie się.
Nie oddalajcie się. Prom zaraz przypłynie.
Cóż, wiedział, że jestem zajęta.
Pożegnania są okropne.
Koszmarne.
Chcesz?
Nie, dzięki.
On też jest koszmarny.
Mogę cię o coś poprosić?
- Jasne. - Nie mów mojej mamie o nodze.
- Okej? - Okej.
To już ostatni.
- Zaniosę do magazynu. - Dobra, jadę do ojca.
- Do jutra. - Na razie.
Rąbiesz te łodzie toporkiem? Spójrz na stan dzioba.
Widziałem. Co mam zrobić? Zostawić tu, żeby gniły?
Nie jestem cudotwórcą, Mario.
Jaki znów cud? To twoja praca. Cuda…
Trening jutro. Masz pozostać skupiony.
- Mój piękny syn. Jak było? - Dobrze, dzięki.
Jeśli chodzi o mnie, możemy już iść.
KTOŚ MIAŁ JESZCZE GORZEJ OD CIEBIE
- Mój skarb! - Mamo.
Jak było?
Wciąż radzisz sobie na żaglach?
- Było fajnie. - Dobrze słyszeć. Już jesz?
Co ty robisz?
Zrobiłam tego od groma.
- Właśnie. Idź po swój talerz. - Kupiłam ci ciastka.
Twoje ulubione pierożki cassatelle z pieca.
Dokąd to? Idziesz po więcej?
Nie, do klubu się naćpać.
- To pójdę z tobą. - Nie zaszkodziłoby ci.
Saro?
Wszystko dobrze.
Saro, co się dzieje?
Nic takiego. Upuściłam talerz.
Co się stało?
Kochanie, co się stało?
Co się dzieje?
- Skurcz. Nie mogę wstać. - Rozciągnij…
To nic poważnego.
- Po co marnujesz pieniądze? - Zachowujesz się, jakby były twoje.
- Czego ci tu brakuje? - Podjęłam decyzję.
Zjadła wszystkie rozumy.
Byłam już w agencji.
- Dzień dobry. - Drogie dziecko.
Jak poszło? Łapy precz! To dla sąsiadów.
- Co się dzieje? - Ta pani chce odejść.
Odejść? Dokąd?
Chcę wynająć mieszkanie w pobliżu.
Całe życie tu mieszkam. Jesteś już mężczyzną. A ty…
Nieważne. W moim wieku mam prawo do intymności.
- Intymności? - Tak.
Po co ci ona?
Po cholerę tracę czas na rozmowę z nim?
Jutro muszę załatwić kilka spraw.
- Pewnie. Mam trening po południu. - Dobra.
Pani Mario…
Gdzie idziesz? Twoja kawa.
Lorenzo…
Chcesz kawy?
Intymność…
Dlaczego, u licha, postanowiłam zostawić męża?
On zostawił ciebie!
W dół.
Teraz na samą górę.
Możesz już zejść.
Wyginam.
- Boli? - Troszeczkę.
Proszę wejść.
Witam.
Proszę się ubrać.
- Witam. - Dziękuję.
- Od razu przyleciałem. - Tato.
Cześć.
Niestety, trzy lata po pierwszej diagnozie zaczął się nowy etap dystrofii mięśniowej.
Jak dobrze wiecie, nie ma lekarstwa.
Miałaś już jakieś inne epizody?
Miałam skurcz podczas zajęć żeglarskich.
I nic mi nie powiedziałaś?
Jej mięśnie słabną. W całym ciele.
Saro, zrobimy, co w naszej mocy, by spowolnić proces zwyrodnieniowy.
Skoczymy na lody?
Tak, chodźmy na lody.
Wolałabym zostać sama.
- Dlaczego? Twój tata dopiero przyjechał. - Nie ma sprawy.
Skoczę do hotelu. Muszę ogarnąć parę spraw.
Spotkamy się na spokojnie później. Pa.
Pa.
Wszystko dzieje się w tempie przewidzianym przez lekarzy.
Niedługo mogę nie być już w stanie chodzić.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Boże, przepraszam.
Wieczorem spotykamy się z chłopakami z kursu żeglarskiego.
Lorenzo tam będzie.
Jaki to ma sens?
Może zjawię się na wózku.
Za dużo się ze mną zadajesz.
Zmieniłem drążek. Ten jest dużo lepszy.
Dzięki, tato.
Jego Wysokość jest gotowy.
Miesiąc do regat, a ty się spóźniasz. Wskakuj do wody.
Ale jest upierdliwy.
Tak, ale tym razem ma rację.
Uważajcie!
Bierzcie od środka.
Kto cię uczy matematyki?
Ten wysoki i chudy.
Dali mi Suso. Nie wiem, jak z nią wytrzymam.
Jak wczorajsza impreza?
- Nie zostałam długo. - No i?
- Nic wielkiego. - Saro?
No i?
- Jak pierwszy dzień w szkole? - Dobrze.
- Co ty tu robisz? - Jak myślisz?
Wysłałem ci SMS-a.
- Widziałam. Wybacz, ale… - Saro!
Moja matka.
- Tu jestem. - Idę!
Przepraszam, muszę iść.
- Musimy porozmawiać. - Innym razem.
O ile mi odpiszesz.
- Jak poszło? - Dobrze.
Możesz się ruszyć? Widzicie to?
Chwileczkę.
Halo?
- Tak? - Mój telefon jest w twoim aucie.
Domyśliłam się.
Musiał wypaść mi z ręki.
Warzywa, burgery…
Super zdrowe rzeczy.
Mniam, burger z tofu. Żyć, nie umierać.
Nie mówię, że nie, ale…
- Dzieciaki, skończyłyście już? - W co ty wierzysz?
Dalej.
Skosztuj te wegańskie cuda. Uszczęśliwisz ojca.
Zjedz burgera z tofu.
Saro.
Rozmawiałem z twoją mamą.
Pomyśleliśmy... Mamy propozycję, żeby…
Twój tata mógłby z nami zamieszkać.
Co o tym myślisz? Tak tymczasowo.
- Tymczasowo… - Tylko przejściowo.
Właśnie.
Mógłbym pracować zdalnie.
Dopóki sobie nie poradzimy…
z tą przeszkodą.
Czyli sytuacja jest poważna?
- Nie… - No co ty?
To tylko pomysł.
Tylko, jeśli ci się podoba…
Aby być razem.
Wszystko mi jedno. Jutro możemy być razem.
Witam.
Proszę o zwrot rzeczy zagubionych.
Dziękuję.
Proszę tędy.
Piękny.
Naprawdę piękny.
To specjalne miejsce. Nigdy tu z nikim nie byłem.
Tak? To się jeszcze okaże.
Nie wierzysz mi?
Trudno cię rozgryźć.
Mama mnie tu przyprowadzała.
Jesteś już za duży, żeby tu z nią przychodzić.
Moja mama zmarła.
- Przepraszam. Nie… - Wybacz. Zepsułem wszystko.
Dlaczego? Szczerze? Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Zamknij oczy.
- Co? - Zamknij oczy.
Śmiało.
Zaufaj mi.
Już blisko.
Jeszcze kawałek.
Okej.
I na dół.
Połóż się.
Śmiało.
Otwórz je.
Niesamowite.
Zaczniemy od nowa?
Dziękuję.
Jest też taki miły i uczynny.
Jeszcze jeden komplement i spadam.
Nie bądź zazdrosna.
- To znaczy? - Nieważne, przepraszam.
Spotykam się z nim.
- Dzisiaj? - Tak.
Niech powalczy o ciebie.
Po tym, co mi powiedział, to chyba zbędne.
Saro, pamiętaj. To wciąż facet.
Musi trochę pocierpieć. Nieważne co.
Posłuchaj,
tylko nie złość się.
Powiedziałaś mu już?
Nie.
Musisz to zrobić.
Tak mi z nim dobrze. Nie chcę go stracić.
- Teraz tak mówisz. A potem? - Co potem?
- Mówię wszystko Giuseppe. - Szkoda, że milczy od trzech miesięcy!
Saro.
To było zbędne.
Zawsze się mnie czepiasz.
- Nie jestem winna twojej choroby. - Właśnie.
Nie wtrącaj się.
Tam jest.
- Cześć. - Cześć.
Patrz, gdzie jestem.
Widzisz, jakie piękne morze? Trenuję i myślę o tobie.
Ciężki dzień. Wiatr wieje jak szalony.
Dokąd jedziemy?
Do szpitala.
Są nowe wyniki badań.
Lekarka postanowiła zapisać cię na kurs rehabilitacyjny.
- Czuję się świetnie. - To tylko kilka ćwiczeń.
- Spowolnią rozwój choroby. - Tak, to dla twojego zdrowia.
Od dawna o tym wiecie?
- Od niedawna. - Tak.
Od niedawna, tak?
Tak.
Mama przygotowała ci trampki i strój.
- Jest też basen. - Właśnie.
Zostaw. Ja to zrobię.
- Chodźmy. - Nie, pójdę sama.
- To Dory. - Cześć.
Najnowsza. Pojawiła się, gdy spadłam ze schodów. Zapomniałabym.
To Diva, była jedną z pierwszych.
Ubieram się w ciuchy trzy rozmiary za duże, żeby to ukryć.
- Jedna łopatka w górę, druga w dół. - Niesamowite.
A ty?
Nie rozumiem.
Nie mam nic do pokazania.
Spróbuj oprzeć się na bolącej stopie.
Weź głęboki oddech.
Wczuj się w rytm. To sprawa fundamentalna.
Zobacz, jak ona to robi.
Powolny, głęboki oddech…
No dalej.
Nie mogę. Boli.
Nie martw się. To normalne, że mięsień się męczy.
Oto ich trener, Nanni Sanfilippo.
- Spójrz na tych dziadków! - Daj spokój, zaraz nasza kolej.
…kategoria 470, Ricci i Danesi. Proszę o brawa.
Już zaczęli.
Co wy robicie?
Proszę, przemyjcie twarze.
Przyszli sponsorzy.
Oto nasza następna drużyna, 29er Juniorzy.
Klub reprezentują dzisiaj Francesco Lombardo i Lorenzo Giardini.
Proszę o brawa.
Oto wschodzące gwiazdy, trenowane przez naszego mistrza.
- Brawo, Mario. - Twój syn jest utalentowany.
To będą ich pierwsze Regaty Zatokowe.
- Coś mi wypadło. Długo czekasz? - Jak elegancko.
To tylko koszula.
Na koszt firmy.
Lorenzo, wracam do pracy. Wrócisz wieczorem?
Nie przejmuj się mną.
Na razie.
Chodzi o mój skuter. To złota rączka klubu.
Byli tam członkowie i sponsorzy.
Presja jest duża, zawody odbędą się u nas.
Gdy miałam 14 lat, też brałam udział w regatach.
Naprawdę?
Byłam druga w mistrzostwach kraju.
Druga w mistrzostwach kraju? Rany, brawo.
Wygrałem trzy.
Dlaczego to porzuciłaś?
Nie starczało czasu na szkołę i przyjaciół.
Koniec z zawodami, ale żeglarstwo pozostanie moją wielką miłością.
Koniec z zawodami? Ale wyścigi są kluczowe.
Co z adrenaliną przed wyścigiem?
- Chodzi o stres? - Nie.
Odwróć się.
Wyobraź sobie,
że jesteś przy boi startowej.
- Słyszysz wiatr? - Nie.
- A teraz? - Tak.
Co widzisz wokół siebie?
Co widzę? Dwie osoby bawiące się, ktoś inny się opala…
- A co innego? - Nie widzisz innych łodzi?
No i ten tłum. Saro!
Saro!
Jeszcze chwila i…
Bum! Wystrzał startera.
I ruszyli!
Do samego końca trwa walka o wynik!
Oto i oni. Nadpływają. Jako pierwsi… Jesteśmy pierwsi.
- Wygraliśmy. - Wygraliśmy!
Jesteś ranna?
To nic takiego.
To tylko zwichnięcie.
- Wybacz, to moja wina. Usiądziesz? - Nie.
Usiądź.
Gdzie cię boli?
- Naokoło jest pełno ludzi. - Przepraszam. Masz rację.
Ale dziś daję ciała.
Chcesz wracać?
Zaczekaj.
Musisz popchnąć.
- Potem pociągnij. O tak. - Fajna sztuczka.
- Kanapa ma co najmniej dziesięć lat. - Wiem.
Zawsze mam je przy sobie.
Postawię je tutaj.
Przed twoim trofeum.
A może jednak tutaj.
- Co ty na to? - Boris.
Gotowa.
- Twój, prawda? - Tak.
- Był na moim biurku. - Przepraszam.
Przygotuj się, Saro. Jedziemy do szpitala.
- W sobotę też? - Tak, też. Pospiesz się.
Głęboki wdech.
Wydech.
Wdech. Oddychaj przez usta.
Znów miałam problem.
Trochę wyżej w nodze.
Byłam z przyjacielem…
Nie miałam odwagi powiedzieć mu prawdy.
To całkiem inny rodzaj problemu.
Jeśli jest przyjacielem,
zaakceptuje cię taka, jaka jesteś.
Wydech przez usta i odpychaj się.
Odpychaj się.
Właśnie.
…w nadziei, że spowolni proces chorobowy.
Spowolni?
Tak, spowolni.
Saro?
Co zrobiliście?
Był na dole. Zaprosiliśmy go, bo…
Susanno…
Czekał na ciebie.
Lorenzo, zaczekaj.
Chciałam ci powiedzieć.
Naprawdę musieliście?
Jakie to smutne.
Saro, zaczekaj…
Corso Olivuzza…
Wróciłeś wcześniej. Możesz mi pomóc…
Cześć.
Lorenzo…
Lorenzo!
Brawo. Idealne do treningów.
Paliłem już wcześniej.
Daj mi to. Nawet nie umiesz zapalić.
Jak ma na imię?
- Sara. - I co zrobiła?
Nic, ciociu.
Więc o co ci chodzi?
Pierwszy raz naprawdę kogoś polubiłem.
No i?
Za kilka miesięcy wyląduje na wózku.
Wyszłam za faceta zdrowego jak koń. Nie minęło pół roku i mnie zdradzał.
Sama z chęcią wsadziłabym drania na wózek.
Tata wciąż przeżywa chorobę mamy.
Twój tata zawsze taki był. Jest w depresji od urodzenia.
To był trudny okres,
ale sam wybrał samotność.
Miał nawet kilka fanek.
- Tata? - Tak.
Kogo?
Marię.
- Marię z targu? - Tak.
Ona jest stara.
Zawsze był wybuchowy,
ale nie znam większej miłości niż ta, która łączyła twojego ojca i twoją matką.
Coś pięknego.
Boję się.
To normalne.
Pomocy!
Mamo!
Masz, spróbuj.
Dobra.
Mocne.
Znalazłaś coś?
Tak, 50 metrów kwadratowych. Tylko kilka minut stąd.
Co zrobisz z tym wszystkim?
To pamiątki. Tamta należała do kuzyna mojego taty, Franco.
- Dzień dobry. - Cześć, tato.
Naprawdę się wyprowadzasz.
Zostaw, zniszczysz coś!
Zamierzam usiąść na kanapie.
Ją też bierzesz?
- Nie, możesz zatrzymać kanapę. - Dziękuję.
Jakaś dziewczyna czeka na zewnątrz.
Gdzie? Na podwórku?
Złota rączka klubu zabrała ją do robotniczej dzielnicy.
- Tato… - Idź. Nie przejmuj się.
- Powinnam była ci powiedzieć. - Raczej tak.
Kiedy miałam 13 lat,
pewnego dnia zaczęłam się słaniać, gdy szłam.
Mama myślała, że się spiłam.
Nawet mnie za to ukarała.
Potem odkryliśmy powód.
Nie chcę, żebyś był ze mną z litości.
To wykluczone.
Wiele osób tak robi.
Mój tata zamieszkał z mamą, żeby być blisko mnie, więc…
Mógłbyś mieć każdą dziewczynę.
Przyszłaś mnie przeprosić czy rzucić?
Jeśli chcesz mnie rzucić, spóźniłaś się.
Spójrz na mnie.
Długo o tym myślałem. Chcę być z tobą.
Okej.
Okej, czyli co?
Ale żadnych kompromisów.
Będę bezlitosny.
Zaczekaj tu na mnie.
- Ciociu, nagła sytuacja. - Co się dzieje? Zachorowała?
- Nie, potrzebuję jedzenia. - Więc mów!
Przestań. Należą do Marii.
Pospiesz się. Czeka na mnie.
No dalej!
Twój tata przypomina wyglądem złotą rączkę klubu.
Tak, nawet ja czasem się mylę. Wsiadaj.
- Dokąd jedziemy? - Żadnych pytań.
Dotarliśmy?
To klub przyjaciela mojego taty. Tu zaczynałem.
Zaczekaj na mnie.
- Ernesto, potrzebuję przysługi. - Wal śmiało…
- Widzisz tę dziewczynę? - Nie da się jej nie zauważyć.
Chcę popłynąć z nią łodzią.
Co? Dalej, chodź.
Moja ciotka to geniusz.
Ty niekoniecznie.
Chodź tu.
Jesteś pewna?
Jesteś piękna.
- Gdzie byłaś? - Wyszłam.
Ponoć byłaś na wagarach. Co się stało?
Saro.
Rób, co chcesz, ale nie znikaj. Musimy wiedzieć, gdzie jesteś. Zrozumiano?
Saro?
Cieszymy się, że wróciłaś.
Dalej, wskakuj.
- O co mu chodzi? - Myślicie, że to ma jakiś sens?
- Co? - Rehabilitacja, ćwiczenia.
Pewnie, jeszcze miesiąc i będziemy pływać jak delfiny.
Co się stało, Caterino?
Caterino!
Spokojnie, oddychaj…
Powoli.
Powoli. Już lepiej?
- Tak, dziękuję. - Tak?
- Na dziś wystarczy. Odpocznij. - Tak.
Tu jest prąd wodny.
Niekoniecznie.
Dla jasności, Sara miała zapaść sercowo-naczyniową.
Można temu zapobiec za pomocą respiratora.
Dziękuję, pani doktor.
- Do jutra. - Tak.
Do widzenia.
Co się stało?
Wczoraj wróciła późno do domu.
Dziś przez dwie godziny czekała na ciebie na słońcu.
Jak myślisz, dlaczego cię ostrzegałam? Sara nie będzie mieć normalnego życia.
Rozumiesz to już?
Chodź, Susanno. Chodźmy.
Jestem kolegą Sary.
Wybacz, ale potrzebuje odpoczynku.
Co z nią?
Trzeba zrobić badania. Na wszelki wypadek zostanie na noc.
Wciąż nie śpisz? Która godzina?
Nie wiem.
Wybacz za wczoraj.
Zobacz, jak się bałeś.
Jesteście do siebie tacy podobni.
- Nie pamiętam jej. - Byłeś zbyt młody.
Nie w tym rzecz.
Tak jakbym próbował wymazać mamę z pamięci.
Nie wiem, może to mniej bolesne.
Lorenzo.
Przez lata myślenie o twojej mamie było dla mnie trudne.
Cierpiała, ale pozostała dzielna.
Z kolei mnie ogarniał gniew.
A teraz?
To było szczęście móc ją kochać.
Nie unikniesz bólu, Lorenzo.
Musisz się nauczyć z nim żyć.
Mogę to zatrzymać?
Pewnie, bierz je.
Idź spać.
Witaj w domu.
Witaj, Barbaro.
Cześć.
No i?
Co robimy?
Ty przodem.
Dopiero teraz mi mówisz?
Jak ja cię nienawidzę.
Jak było?
Nie chcę wiedzieć.
Najpierw pokazał ci spalony sufit,
a teraz jaskinię…
Może jest seryjnym mordercą.
O rety.
Wiem, że jest na dworze.
- Wysłał mi dziesięć wiadomości. - Jest też prześladowcą.
Nie.
Chyba powinnaś z nim pogadać.
Mój stan się pogarsza.
Mama nie odstępuje mnie na krok.
A ja wciąż czepiam się ciebie.
Lorenzo, nie płyń tak ostro!
Musisz liczyć tylko na siebie.
Tylko nie przesadź.
Lorenzo!
Chodź tu.
Nie bądź taka namolna.
Saro, proszę. Chcę ci tylko pomóc.
Chodzenie tutaj już i tak jest ciężkie.
Wiem, kochanie. Tylko ci towarzyszę.
- Co innego mogę zrobić? - Nie ufasz mi?
Nie chcesz, żebym go widywała. Wyluzuj, nie ucieknę.
Dobrze, zaczekam tutaj.
- Nie wierzę. - Niestety, to prawda.
- Kiedy? - Wczoraj rano.
Co się stało?
Gdzie jest Caterina?
Serce nagle ją zawiodło.
Niemożliwe.
Tak dobrze jej szło.
Jaki to wszystko ma sens?
- To bez sensu. Bezcelowe. - Nieprawda.
To nieprawda. Poważnie.
Miała tylko dziesięć lat.
Wiem, kochanie.
Mogła zrobić jeszcze tyle rzeczy.
Razem zrobimy jeszcze więcej.
Tak dużo.
Tak to już jest.
Chcesz trochę?
Jasne.
Trochę al dente.
Lorenzo.
Gdzie Francesco?
Odjechana balanga, co?
Przyniosę ci drinka.
Cześć, Fra.
- Mój najlepszy przyjaciel. - Hej.
Co ty robisz?
Nic takiego. Co niby robię?
Co brałeś?
Dobrze się czujesz?
Świetnie. Nie stresuj się.
Gdzie byłeś? Regaty za dziesięć dni.
Hej, Fra!
Francesco!
Fra? Pomocy!
Francesco!
Totalnie nawalony.
To poważna sprawa.
Problem w tym, że byłeś z nim.
Rozumiesz?
Nie martw się. Znaleźliśmy ci nowego partnera.
A Francesco?
Jego tata zgadza się, że dobrze mu zrobi przerwa.
Ale jaki to ma sens bez Francesca?
- Pójdę już. - Na razie.
Lorenzo,
zainwestowaliśmy w ciebie, bo masz talent.
Jak myślisz, kto opłacał te wszystkie łodzie i wyjazdy?
Może tego nie wiesz, ale nie masz wyboru.
Teraz już wiem.
O co ci chodzi?
Beze mnie nie stać cię nawet na kurtkę.
Rozumiesz?
Długo musimy tu siedzieć?
Nie rozumiem.
Myślałam, że się ucieszysz.
- Nie poszłaś dzisiaj do szkoły. - I co z tego?
Myślisz, że nie wiem,
ile razy wagarowałaś z Barbarą, by robić zakupy?
Dziś kolej twojej mamy.
Dla Borisa?
Nie? Przyda mu się choć odrobina koloru.
Znalazłaś coś?
Może.
- Za długie. - Pokaż.
Może odrobinę. Przymierz to.
Tę tutaj.
Raczej nie pasuje.
Mamo!
Mamo?
Wyglądasz pięknie. Chodź tu.
Idę sobie.
Na razie.
- Twoja mama jest świetna. - Raczej szalona.
Naprawdę tęskniłem.
„Ja też”.
Tak, tęskniłam za tobą.
- Myślisz, że to szaleństwo? - Sytuacja nie jest normalna.
- Już gotowa. Spójrz. - Dziękuję.
- Gorąca. - Mogłeś wymyślić coś innego.
Ale to nasza wspólna pasja.
- Chyba przesadziłaś z prasowaniem. - Nikt wcześniej nie narzekał.
Chodź tutaj.
- Wyglądam jak bankier. - Raczej przystojnie.
No dobra.
Życz mi powodzenia.
- Pamiętaj, żeby kupić Marii kwiaty. - Jak miałbym zapomnieć?
Zamierzasz zjeść ten naszyjnik?
Dziękuję. Nie trzeba było, ale bardzo miło z twojej strony.
- Właściwie to kupiłem je dla Sary. - Wiadomo.
Dziękuję.
- Daj mi to. - Dziękuję.
- Witaj, Lorenzo. - Witam.
Piękne. Włożyć je do wazonu?
Tak.
A teraz czas na wielki finał.
Smaczne i tłuste, tak jak lubicie.
Wznieśmy teraz toast.
Upijmy się.
Nareszcie.
Jeszcze moment.
Możesz się odwrócić.
To tylko na noc.
Boli?
To cię przeraża?
W życiu nie pomyślałabym, że zjesz kolację z moimi rodzicami.
A potem…
Co potem?
A potem…
Co innego możemy zrobić razem?
Chcę wyjść.
A potem?
A potem…
Chcę budzić się każdego ranka…
z tobą u swego boku.
A potem?
Saro?
Co to jest?
A potem?
Regaty w Zatoce.
Znalazłem klub, do którego możemy dołączyć.
Byłaś tam. To klub przyjaciela mojego taty.
Lorenzo,
wyszłam z wprawy. Nie mogę…
Przemyśl to.
Pomyślmy o tym.
Mamy też te. Chcemy je sprzedać.
Nie interesują mnie lasery, Ernesto. Tylko 29er.
Spokojnie, tam jest.
- Chodźmy więc. - Pokażę wam.
Proszę.
Należała do członka.
Kupił dla córek.
Od pięciu lat nie była na wodzie.
- Tu jest trochę porysowana. - Uderzyła w skały.
Co myślisz?
Nie jest w złym stanie.
Naprawiałem większe szkody.
Sara już się zdecydowała?
Wciąż myśli.
Wiem, że to brzmi jak obłęd.
Cztery lata temu marzyłaś o olimpiadzie.
Nie możesz bać się Regat Dwóch Zatok.
Jest jedna zatoka, nie dwie.
Ale racja. Boję się.
Martwię się, że nie dam rady.
- To kiepski pomysł. - Pozwól jej mówić, tato.
Jak już mówiłam, poddanie ciała takiemu wysiłkowi
będzie miało pewne konsekwencje.
Ale mogę napisać ci zaświadczenie.
Powiedz coś!
Lekarka mówi, że może wystawić certyfikat…
- I co z tego? - Tato, chcę tego.
Jakie mogą być konsekwencje?
Choroba degeneratywna Sary jest nieunikniona.
Regaty mogą ją przyspieszyć.
Słyszałaś?
Co mam robić?
Zamknąć się w domu?
Na co mam czekać?
Saro…
Urodziłaś się w tym szpitalu.
Trzeba było zostać w Palermo.
Dobrze się bawiliśmy, gdy byłaś mała.
Umiałem cię uszczęśliwić.
Naprawdę mnie uszczęśliwiałeś.
- Pamiętasz… - Co takiego ?
Lody koło domu babci.
Pistacjowe i stracciatella. Uwielbiałaś je.
Albo gdy trzeba było mnie zmusić do jazdy na rowerze,
bo bałam się wywrotki.
Albo gdy żeglowaliśmy.
Gdyby nie ty, nigdy nie odkryłabym swojej pasji.
No cóż.
Może nie poznałabym Lorenzo.
Mówisz to teraz, żebym ci podpisał zaświadczenie.
Znam cię.
Może.
Tato, on jest moją miłością.
Moją pierwszą miłością.
Chcę go zapamiętać, gdy wszystko stanie się trudniejsze.
Rozumiem, Saro.
Nie, dobrze to zakryj. To ma być niespodzianka.
Dobra.
- Na pewno przyjdą? - Już dość, tato.
Tam są.
Na razie.
Uważaj na siebie.
Powodzenia.
Cześć.
WYSPA FAVIGNANA
Pierwsze regaty zakończone…
Wyścig zacznie się za kilka sekund.
Wy tam.
Chcecie zobaczyć delfina?
- Jakiego delfina? - Za mną.
Niespodzianka.
- Witam. - Witam.
- Do zobaczenia w klubie. - Nie mogę się doczekać.
To nowa ekipa klubu…
Saro, co się dzieje?
- Nic. - Nic…
Daj spokój.
Co jest grane?
Boję się jutra.
Boisz się? Czego?
Nie chcę być ciężarem.
Jakim cudem? Sesje treningowe poszły dobrze.
Chcę dać z siebie wszystko.
Już jestem zmęczona.
Jesteśmy tu razem.
Jesteś ze mną. Nic lepszego nie mogło mnie spotkać.
Pójdziemy coś zjeść?
Mamo!
Saro?
Zrobiłem to dla ciebie. Pomoże ci utrzymać równowagę. Masz.
Dziękuję.
Nie wychylisz się zbytnio, ale nie wpadniesz do morza.
Co jest grane?
Nadszedł czas. Wezwano ich do wody.
Słyszysz wiatr?
- Widzisz inne łodzie? - Saro.
Spokój.
Oddychaj.
Wszystko dobrze, Saro?
- Obracamy? - Okej.
Trzy, dwa, jeden, ruszamy!
Płyniemy za wolno.
Przyspieszamy.
Ostrożnie!
Spójrz na genakera.
Utknął. Spróbuję go uwolnić.
Wybierz szota.
Dalej, doganiamy ich.
Jesteśmy blisko, na trzecim miejscu.
Dalej, jesteśmy tak blisko.
Ostrożnie!
- Właź do środka. - Nie martw się.
Saro!
Tu jesteś!
Chciałam ich pokonać.
- Ale zrobiłeś zły skręt. - Jak się czujesz, ty głupolu?
Dobrze.
- Prawie skończyli na trzecim miejscu. - Słyszałem.
- Niesamowite. - Właśnie.
Prawie zajęli trzecie miejsce. Niesamowite, co?
Jasne, niesamowite…
Jadą.
Co ci się stało?
Witam.
Co robisz? Wysiadaj.
To mój tata.
- Witam. - Miło mi. Boris.
- Witam. - Dziękuję.
Teraz chyba czas uspokoić się nieco.
Tak troszeczkę?
Zmęczona?
Spokojnie, już blisko.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Skończyłem. Wychodzę. - Pa.
Napisy: Przemysław Stępień