Hej.
Mam tu usiąść?
Mogę zapalić?
Czekaj.
Od czego mam zacząć?
PROLOG
Mam 23 lata
i wciąż nie rozumiem, co robią ludzie.
Jakby wszystko zbudowano na niczym
i nic tego nie spajało.
Tu się wychowałem.
To niezłe mieszkania. Niektóre mają balkony.
Drzewa są ładne.
Ich też nie rozumiem, ale mi się podobają.
Chyba każde by mi się podobało.
Musiałoby być ostro zjebane, żeby mi się nie podobać.
Zastanawiam się, czy nie zmarnowano życia, dając je mnie.
Nie chodzi o to, że piękno mnie ogłupia.
Biorę piękne rzeczy do serca,
a one je jebią, aż prawie od tego umieram.
Po prostu coś we mnie zawsze mnie odciągało…
aż nie spaja mnie już nic.
Wiesz, gdzie jechać?
Trzy razy skręć w lewo. Nie zgubisz się.
Spotkamy się na parkingu za jakieś dwie, trzy minuty.
Mam na sobie bejsbolówkę,
czerwony szalik, białą koszulę, niebieską bluzę.
Dżinsy, stare trampki. Nic nadzwyczajnego.
Szalikiem mogę zasłonić dolną część twarzy,
choć na to już trochę za późno.
Robię to od pewnego czasu.
Mój wygląd nie jest tajemnicą.
Żadnych alarmów! Jestem poszukiwany! Zabiją mnie!
O Boże. Co się dzieje?
Mam na twarzy smutek, który muszę zrekompensować,
więc zachowuję się jak wariat, bo inaczej wezmą mnie za cipę.
Hej!
Na ziemię, kurwa!
Napadając na banki, okradamy głównie kobiety,
więc warto być grzecznym.
Proszę tego nie brać do siebie.
- Dobrze. - Jak pani na imię?
- Vanessa. - Miło panią poznać.
A panu?
Zabawne. Otwieraj, kurwa, szufladę.
Kiedy stałem tam z wymierzoną w nią bronią…
coś mnie ogarnęło.
Jakiś smutek.
Jakbym od zawsze wiedział, że tak ma się to skończyć,
ale miałem to sobie uświadomić dopiero…
w tej chwili.
CZĘŚĆ PIERWSZA
NA POCZĄTKU ŻYCIA
UJRZAŁEM CIEBIE
Po raz pierwszy zobaczyłem Emily na miejscowym uniwersytecie.
To była jezuicka, porządna szkoła.
Nie chcę kłamać,
ale pomyślałem, że chciałbym ją przelecieć.
Wołałam cię z dziesięć razy.
Przepraszam. Słuchałem głośno muzyki.
- Cześć. - Ładny sweter.
Dziękuję. Kupiłem go w Coventry.
To sweter żałosnego złamasa.
Chodzimy razem na angielski.
Wiem. Beznadziejny jest, nie?
Tak, ale zawsze przychodzisz.
Zgadza się.
Pewnie się jeszcze spotkamy.
Skąd jesteś?
Z Elby w stanie Nowy Jork.
Jak tam jest?
Podobne jezioro, podobne miasteczko. Tylko… trochę bardziej do dupy.
Mam dziewczynę od czasów szkoły średniej.
Naprawdę? To miło.
Chodzi do szkoły w New Jersey.
Ma jakieś imię?
Tak. Madison Kowalski.
Naprawdę ładna.
Tak. Bardzo ładna.
Spodobała mi się Emily, ale obiecałem Madison, że złapię autobus
i odwiedzę ją w tamten weekend.
Mieszkała w akademiku. Jej łóżko było za małe na dwie osoby, ale…
jej współlokatorka wyjechała, bo…
Jej babcia zmarła.
Szkoda.
Daj spokój, stara była.
No to…
pozdrów ode mnie Madison.
Madison uważała mnie za faję.
Chodźmy.
Imprezy, na które chodziliśmy, były zwykle do dupy.
Dzieciaki żłopały piwo w wyłożonej pustakami piwnicy.
Jakieś pijackie zabawy, ruchanie i syf jak z dzielnicy czerwonych latarni.
Wszystko na maksa żałosne.
Wszyscy kolesie znali Madison.
Chodziła do szkoły od miesiąca, a już wszyscy ją znali.
Lubiła być w centrum uwagi, co w sumie mi wisiało.
Czułem się tylko nieco niezręcznie, będąc na imprezie z dziewczyną,
która pieprzyła na stole ducha.
Chodziłem do pracy, zamiast zajmować się lepszymi rzeczami,
czyli czymkolwiek innym, ale…
musiałem pracować.
Stary Fatook miał z pół tuzina córek i wnuczek,
które pracowały w restauracji.
Nie wiem, czy miał wnuków, ale jeśli tak, żaden tam nie pracował.
Wnuczki jeździły Cadillacami Escalade i GMC Denali.
Umawiały się z kelnerami.
Lubi, jak ją ładuję w dupę.
Wpycham jej twarz w poduszkę. Pluję na nią.
Jest zdrowo pojebana.
Ciekawe, kto ją tego nauczył.
Hej.
No już. Pokaż, jak to robisz.
O nie. Kurwa. Co za gówno!
Co z ciebie za facet?
Co? Rzucaj wysoko. Wysoko!
Żeby goście na sali usłyszeli, kutasie.
- Do dupy z tym kolesiem. - Tak. Do dupy.
Wytrzymałem dwa tygodnie.
Po pracy chodziłem do Jamesa Lightfoota, mojego najlepszego kumpla od podstawówki.
W dzieciństwie stracił tatę i…
mamę też, a potem…
A potem wrócił jego brat, mocno popierdolony przez wojnę,
więc James był głównie sam.
Hej, stary.
Miał tylko mnie.
- Wszystko gra? - Tak.
Musiałem pojechać do banku, więc zaproponował podwózkę.
Mieliśmy tamtego dnia szczęście.
Pojechał z nami Roy.
Malował domy, ale nie miał pracy.
Co tam?
James krzyczał na Roya przez jego kuzyna Joego,
- bo ten wciąż mówił… - Zaciągam się, więc przestań.
Roy. Powiedziałeś mu? Powiedz swojemu kuzynowi.
- Nie może iść do piechoty morskiej. - Czemu?
- Idzie do piechoty. - Nie rób tego, stary.
- Podaj mi jeden dobry powód. - Nie chcę do końca życia tego robić.
Dlaczego?
Nie chcę do końca życia tego robić. Zadowala cię wożenie się po okolicy?
- Nie łapię, czemu ci to pasuje. - Chce coś zrobić, więc mu, kurwa, pozwól.
To twój obowiązek wynikający z miłości do kuzyna.
Wszyscy go kochamy,
a ty chcesz go posłać na jebaną śmierć?
Co ty wyprawiasz?
- Co ty sobie myślisz? - Zapisałem się już i kropka.
Rozumiałem zaledwie połowę z tego, co mówił James.
Widziałem, że wygląda bezradnie,
wymachując tak rękami.
Prawdopodobnie nikt go nigdy nie słuchał.
To nie jest złom.
Jest. Wielka kupa złomu.
Potrzebuję tylko schłodzić wodą silnik.
Przynieś mi trochę wody.
Miałem problem z bankiem.
Pomylili się i przyszedłem, by to wyjaśnić.
Dostałem informację o debecie, ale to pomyłka.
Już go spłaciłem.
Proszę zobaczyć.
To nowa informacja o debecie.
Niemożliwe. Niczego nie wypłacałem od ostatniej wpłaty.
Wpłata podniosła saldo do 10 dolarów.
Ale została pobrana dodatkowa opłata za tamten debet,
która spowodowała nowy.
Ale dlaczego pobraliście opłatę za debet,
skoro go spłaciłem?
- Wpływu nie zaksięgowano na czas. - Zapłaciłem go tutaj.
- Nie zaksięgowano go. - Spłaciłem go pieprzoną gotówką.
Nie zaksięgowano go.
Następny.
Przykro mi z powodu auta.
To była kupa złomu.
Odzyskałeś kasę?
Nie.
W drodze do domu Jamesa Roy poczęstował nas mocną trawą.
Po paru machach wszyscy znów poczuliśmy się zwycięzcami.
Następny dzień był typowo jesienny. Czuć było zapach mokrych liści.
Poszedłem do Shaker Square spotkać się z kumplami.
Chcieli trochę mojego xanaxu, który brałem, bo…
miewałem ataki paniki.
TYPOWY BIAŁY MĘŻCZYZNA
- No to jazda. - Jemy.
- Co robicie potem? - Idziemy na imprezę.
- Do Maggie. - Super. Mogę przyjść?
Pewnie. Chcesz trochę…
W zamian poczęstowali mnie ecstasy.
Pewnie, kurwa, że chcę ecstasy.
To ty?
Hej.
- Co ty… - Znasz Maggie?
- Co? - Znasz Maggie?
Tak jakby.
Mały świat.
Cholera jasna.
- Co? - Masz ogromne źrenice.
Tak. Wziąłem trochę ecstasy.
I jak?
Naprawdę dobrze.
Dałbym ci, ale…
nie mam więcej.
Nie szkodzi. Częstowano mnie i odmówiłam.
Pewien świr chciał mi dać. Mówił, że mam je sobie wsadzić w tyłek.
Co do chuja?
- Naprawdę? - Tak.
- Co to za pojeb? - Nie wiem.
Ale już sobie poszedł.
To było dość niegrzeczne.
Niektóre chłopaki tak gadają.
Bardzo się cieszę, że tu jesteś.
Czemu?
Bo cię lubię. Bardzo.
- Zamknij się. - Naprawdę.
I…
I masz świetną kurtkę.
I… co?
- Tak sobie myślę. - O czym?
Że jesteś podejrzany.
Chcesz się przejść?
Masz pyszne usta.
A co z Madison Kowalski?
Jest bezduszna.
Chyba cię uwielbiam.
Rób, co tylko chcesz.
Czasem czuję, że widziałem już przyszłość.
I jest koszmarna.
Co?
Nic. Po prostu…
Przepraszam.
Nigdy nie przepraszaj za to, co czujesz.
Dlaczego jesteś dla mnie taka miła?
Pociągają mnie słabeusze.
Tak znajduje się tą, która łamie serce.
Czy pamiętasz, kiedy spotkałeś swoją ukochaną
i możesz odtworzyć to wspomnienie?
Nie chodzi o miejsce czy jej ubranie,
lecz o to, co w niej zobaczyłeś i co sprawiło, że uznałeś,
że po to właśnie się urodziłeś.
Rozmawiali przez telefon, a ja podsłuchiwałam.
Dlaczego?
- Dupek z ciebie. - Przepraszam.
To musiało być okropne.
Nazajutrz mu powiedziałam. Próbował mnie przekupić.
Wyśle mnie na obóz siatkarski, jeśli nie powiem mamie.
Cholera.
- Bardzo chciałam tam jechać. - Tak? I co zrobiłaś?
Pojechałam.
A potem powiedziałam mamie.
Twój tata to kutas.
Czasem czuję, że miłość nie istnieje.
Tylko feromony płatają ludziom figle.
Kocham cię.
Dziękuję.
Po tym semestrze wyjeżdżam na dobre.
- Chcę chodzić do szkoły w Kanadzie. - Co?
Od kiedy?
Od teraz.
W Montrealu mają taką świetną szkołę.
W Montrealu?
Tak. To kanadyjski Paryż.
Wiem, kurwa. Powiedz, że żartujesz.
- To nie jest śmieszne. - Czemu bym miała?
To tyle? Musimy teraz zerwać, ot tak?
Nie za bardzo możemy być razem, mieszkając w innych krajach.
Co do chuja?
Mógłbyś zachować się dojrzale?
Proszę.
Nie możemy o tym porozmawiać? Emily!
Kurwa!
WYKAŻ SIĘ PRACA W WOJSKU
Dlaczego taki wesołek jak ty chce wstąpić do Armii Stanów Zjednoczonych?
Gość był śmiertelnie poważny, a co drugie słowo mówił „wesołek”.
- Co ty wyprawiasz? - Cholerny wesołek.
Widziałem w wiadomościach,
że umierają tam dzieci.
Wie pan?
Moi rówieśnicy z Cleveland próbują robić coś dobrego,
a ja siedzę i użalam się nad sobą, bo zerwała ze mną dziewczyna.
Cholera.
Złamała ci serce.
Szukasz złota w rynsztoku.
Poczucia celu. Tak?
Tak. Poczucia celu.
A niech mnie! Coś ci o tym powiem.
Lubię go.
Byłem za łatwy.
Wiedział, że mnie ma. Nazajutrz zostałem zaprzysiężony.
Przeciw wszystkim wrogom.
Obcym i krajowym.
Jak mogłeś go puścić na wojnę?
- Co mam zrobić? - Wybić mu to z głowy.
Rozmawiałem z nim. Codziennie z nim rozmawiam.
Ale nie próbowałeś wybić mu tego z głowy. Posłucha cię.
James, ty suko. Słyszę cię, kurwa.
- Znam twojego brata. - Jadę do Iraku.
- Znasz mojego brata? - Nie każdy kończy jak on.
Gadałeś z nim choć chwilę? Jest zjebany.
Odsuń się, kurwa…
Dobra?
- Nie, bo chcę ci pomóc! - Już o tym gadaliśmy. Jadę za tydzień!
- Co mam ci powiedzieć? - Co?
- Nie rozumiesz nawet… - James! Posłuchaj!
- Czego? - On nie chce zawsze tego robić.
Odkąd cię to obchodzi? Nic nie mówisz i nagle go popierasz?
Czy ktoś mógłby odebrać telefon? Dzwoni od 20 minut.
- Posłuchaj… - …mi z drogi.
- Halo. - Cześć. To ja.
- Jesteś tam? - Tak.
Zamknij się, kurwa.
Wybacz. Co słychać?
Niedługo wyjeżdżam.
Do Montrealu.
Możemy się pożegnać?
Dzisiaj pracuję.
- Nie ma sprawy. - Nie. Chcę się pożegnać.
Odwiedź mnie w pracy.
Roy załatwił mi pracę w innej restauracji.
Właściciel organizował przyjęcie. Roznosiłem drinki.
Powiedziałem Royowi i Joemu, żeby wpadli napić się za darmo.
Oczywiście zaprosiłem też Emily.
Ale się spóźniała.
- Jak tam? - Nieźle wyglądasz.
- Przyszła już? - Jeszcze nie.
Luzik. Polej kolejkę.
W niedzielę jadę do Parris Island.
- To baza piechoty morskiej? - Tak.
- Dobra trasa do nieba. - Widziałeś Emily?
Oddychaj. Spokojnie. Nie rozumiem, czemu świrujesz.
Co jest, kurwa? Co to za koleś?
Ogólnie nie mam z tym problemu,
ale jeśli to cię ulepsza…
Hej.
To Benji. Pochodzi z Ghany i studiuje na uniwerku Case.
Cześć, Benji.
Uścisnąłem mu po męsku dłoń,
byle zabrał od niej łapska.
Znam lepszą restaurację. Nazywa się Mi Aldea.
Mają pyszne jedzenie. Możemy tam iść.
- Możemy porozmawiać? - Nie.
- Czemu? - Bo zachowujesz się…
- Wszystko gra? - Daj mi chwilę, chłopie.
W Mi Aldea nie ma dobrego żarcia, ale nie proszą o dowód. Chce cię upić.
Przyszłam się pożegnać. Co ci jest?
- Mam go walnąć w kutasa? - Nie, Joe.
Przyszłaś z nim, żeby pożegnać się ze mną?
Nie jestem z nim.
- Myślisz, że to, kurwa, fair? - Tak myślę.
- Proszę, daj mi go walnąć w kutasa. - Usiądź, kurwa. Proszę.
Muszę pracować. Powinnaś iść.
Wyjdź, proszę.
Dobrze.
Cześć, co słychać?
Jezu, chłopie.
- Rozchmurz się. - Dobra.
Możesz puknąć dziesięć lasek tutaj. Są na wyciągnięcie ręki.
- Jasne? - Tak jest.
Zrób coś dla mnie. Jestem zmęczony. Idę do domu.
Przypilnuj mojego kumpla, Tommy’ego.
Tam siedzi. Spoko koleś. Właśnie wyszedł z paki.
Tommy był zalany w trzy dupy.
Miałem przypilnować, żeby się tam nie porzygał.
Powtarzał, że wszyscy pierdolą i że to…
Banda oszustów. Jebana Cosa Nostra.
Zgrywają chojraków, a nie mają jaj, żeby przystawić komuś spluwę do łba.
Przystawić komuś spluwę do łba i rozwalić mu mózg.
I tak w kółko.
Nie mieli jaj, by przystawić komuś spluwę do łba…
…i rozwalić mu mózg.
A potem zapytał mnie, co robię.
A ty co robisz, młody?
Właśnie wstąpiłem do wojska.
Wstąpiłeś do wojska?
Wojsko ma cię w dupie.
Co ty sobie myślałeś?
Po prostu…
nie miałem lepszego pomysłu.
Ale…
Masz jaja, żeby przystawić komuś spluwę do łba i rozwalić mu mózg?
Dasz sobie radę.
Muszę już iść, Tommy.
- Czemu? Dokąd? - Do łóżka. Już późno.
Potrzebujesz podwózki? Mogę cię podwieźć.
- Dasz radę prowadzić? - Żebyś, kurwa, wiedział.
No i Tommy pociągnął po krawężniku.
Dzięki.
- Wracaj bezpiecznie. - Jasne.
Nigdy go już nie spotkałem.
Mogę tu być?
Tak.
I tak miałem ci je potem przynieść.
To miało być ciasto na pożegnanie, ale mieli tylko babeczki.
Było 12, ale dałem jedną takiemu Tommy’emu,
bo naprawdę musiał coś zjeść.
Coś nie tak?
Nigdy wcześniej nie widziałem, jak płacze.
Przepraszam za wcześniej.
Powiedziałem, że wiem, że obecność Benjiego nic nie znaczyła.
Że ma po prostu dobre serce
i wierzy w różnorodność, i kraje rozwijające się.
Przestań.
To moja wina. Przepraszam.
Nie musisz przepraszać, rozumiesz?
Nie musisz za nic przepraszać. Wszystko gra. Już dobrze.
Przepraszam, kochanie.
Już dobrze.
- Chcesz babeczkę? - Tak.
Tak.
Na pewno?
Babeczkę?
Trochę zajęło, nim przestała płakać.
Potem się śmialiśmy
i wygłupialiśmy.
Było idealnie.
Nie pojadę do Montrealu.
Wstąpiłem do wojska.
Co?
Dlaczego to zrobiłeś?
Byłem smutny, kochanie.
Więc się zaciągnąłeś?
Tak.
Może tak będzie dobrze. Ja pojadę tam, a ty do Montrealu.
- Nie chcę tam jechać. - Przecież uwielbiasz Montreal.
Nie. Miałam tam jechać tylko po to, żeby być z dala od ciebie.
Bo cię kocham.
Posłuchaj.
Szkoła jest dla ciebie ważna.
Chcesz ją skończyć, tak?
Tak.
W takim razie…
ty zajmiesz się swoim…
a ja swoim.
To tylko parę lat.
Parę lat wobec wspólnej reszty życia.
Naprawdę tak myślę.
Jesteś dla mnie stworzona.
A ty dla mnie.
Może się pobierzemy.
Poszliśmy więc do urzędu…
i wzięliśmy ślub.
A potem świętowaliśmy.
Byliśmy dwiema najwspanialszymi istotami na świecie i nikt nie miał od nas lepiej.
Ale czas się skończył.
CZĘŚĆ DRUGA
Musiałem iść na szkolenie.
SZKOLENIE BOJOWE
Najpierw nas ostrzyżono.
Witajcie w armii.
Przez następne dziesięć tygodni będziecie mówić tylko
„tak, sierżancie” i „nie, sierżancie”.
Czy to jasne?
Tak, sierżancie!
Dotyczy to też właśnie strzyżonych.
Nie jesteście wyjątkowi. Czy to jasne?
Tak, sierżancie!
Głośniej.
Nazywam się sierżant.
Czy to jasne?
Tak, sierżancie!
Co ty robisz? Masz się za pięknisia?
- Nie, sierżancie! - Tak?
Nie, sierżancie!
To wypierdalaj z fotela!
Idź sobie. Pa, pa.
Potem dostaliśmy z setkę zastrzyków.
- Następny. - Odkryłem, że mam…
Daltonizm.
To wiele wyjaśnia.
Ale mogę być medykiem?
Przecież wiesz, jaki kolor ma krew.
Następny.
Jesteśmy waszymi mamusią i tatusiem.
W żadnym razie nie możecie robić, czego chcecie i kiedy chcecie.
Dużo staliśmy w szeregu.
Bolały nas nogi, bo do tego nie przywykliśmy.
Czy to jasne?
Tak, sierżancie!
Czy to jasne?
Tak, sierżancie!
- Co to ma, kurwa, być? - Gdzie te ręce?
Ręce na dół, kurwa! Należysz do Sił Zbrojnych…
Sznurówki mają być w butach, a buty mają się stykać. Wykonać.
Ściągaj je. Już!
- Pięć, cztery… - Co to ma, kurwa, być?
- …trzy, dwa… - Szybciej!
- Robiliście to setki razy! - …jeden.
- Wykonać. - Ruchy, do cholery!
- Dziesięć, dziewięć… - Prawidłowa postawa.
…osiem, siedem…
Kazali nam rozebrać się do bielizny i obejść salę kaczym chodem.
Sala śmierdziała niemytymi jajami i stopami.
W porządku.
Następny.
Był tam też facet, który sprawdzał wszystkim dupę.
Zdejmuj spodnie.
- Podoba mi się ta marynarka. - Zabiorę w niej dziewczynę na kolację.
- Tak? - Wyobraź sobie te naszywki i medale.
Myślisz, że dostaniesz medal?
To Jimenez.
Wiem, że tak.
Zaprzyjaźniliśmy się, bo obaj chcieliśmy zostać medykami.
Zaciągnął się, bo zrobił dziewczynie dziecko.
Kocham cię. Bardzo, wiesz?
Chcę tego.
Dostanę pracę i zatroszczę się o was oboje.
Jak?
Coś wykombinujemy, dobrze?
Ale z ciebie sflaczały kutas.
Jesteś gówno wart!
- Było dużo krzyków. - Sześć…
Ruchy, fajo! Naprzód!
Chcesz zginąć, tłusta cipo?
Czujesz na dupie oddech arabusów.
Nazywali nas…
Uszaty fiut! Wstawaj, uszaty fiucie!
- Nasze ręce to były… - Użyjcie trzepaczek worów!
- A nasze usta… - Obciągarki!
Zamknij tę paskudną obciągarkę.
Sierżanci udawali, że są ciągle wściekli.
Co do chuja?
Następnym razem odsuń się, kurwa, bo się odwinę i skręcę ci pierdolony kark.
- To ponoć PTSD. - Na co się gapicie? Gały naprzód!
Pewnego razu sierżant Cole bez powodu uderzył mnie w penisa.
Baczność!
Sierżant Deco poddusił nawet jednego chłopaka.
Sierżancie Deco.
Pierdolony arabus.
Sierżancie, to Levine.
To jednak nie było przez PTSD.
Deco nigdzie nie był. Tak tylko pierdolił.
Niektórzy sierżanci naprawdę byli w Iraku, ale też pierdolili.
W Iraku są dzieciaki z granatami.
Próbują podkraść się do amerykańskich żołnierzy,
żeby rozjebać ich na kawałki!
Musiałem przejeżdżać takie dzieciaki ciężarówką!
Dlatego mi odbiło!
Dalej! Macie iść na godzinę trzecią.
Cholera, obudź się! Pobudka!
- Pif-paf! - Na dziewiątej.
Pif-paf!
- Arabus po lewej! - Pif-paf!
Arabus po prawej. Arabus na drzewie! Na górze!
Podkrada się z lewej.
- Arabus po prawej! - Po lewej!
Arabus po lewej!
- Po lewej! - Arabus po prawej!
Zacząłem mieć dziwne wrażenie, że to wszystko na niby.
Pif-paf.
Że tylko udajemy żołnierzy.
Że sierżanci tylko udają sierżantów.
Paplanina…
Miszmasz…
A armia tylko udaje armię.
Gdziekolwiek pójdziemy Zawsze jasne jest
Że armia do przodu prze
Jedynym sposobem na zawalenie szkolenia bojowego
była próba samobójcza.
Jeden próbował powiesić się w ustępie na rurze.
Cholera! Jezu Chryste. Kurwa, gościu.
Pomocy! Sierżancie!
Nie umarł, ale też nie zaliczył.
Słyszysz mnie?
Tak. Cześć.
Wszystko gra?
Właśnie wymknąłem się z koszarów.
Ale czy wszystko gra?
Teraz tak.
Głowy i dupy nisko.
W końcu zaczęli nas uczyć na medyków. Było dużo durnot z manekinami.
Nie daj mu się wykrwawić. Uciskaj.
- Masz w rękach jego życie. - Odma opłucnowa!
- Szybciej! Tik-tak. - Nie ruszaj bandaża.
- Użyj plastiku z opakowania bandaża. - Uciskaj tu.
Zamknij z trzech stron. Szczelnie.
- Kończcie już. - Sprawdź, czy jest rana wylotowa.
Były manekiny złożone z tułowia i głowy. Inne miały gumowe kości wystające z nóg.
Niektóre tryskały fałszywą krwią.
Były nawet manekiny niemowląt o twarzach cherubinów.
Amputacja urazowa.
Zaliczone! Resuscytacja krążeniowo-oddechowa!
Raz i dwa i trzy i cztery i pięć.
- Oddech. - Zaliczone.
Razem z Jimenezem uratowaliśmy życie 47 manekinom.
Tak zaliczyliśmy kurs.
Medycy.
Mieliście wymyślić okrzyk kompanii.
Mieliście na to tydzień.
Taki był tak zwany ostateczny termin!
Właśnie go zawaliliście.
Wobec tego,
ponieważ nie wymyśliliście okrzyku kompanii,
podjąłem tak zwaną inicjatywę…
i wymyśliłem taki, którego musicie się nauczyć.
Oto, co wymyślił.
Medycy do boju stają
Dzień i noc się uwijają
Wszystkich pokonamy wnet
Kompania Charlie najlepsza jest
Bez wytchnienia każdy prze
Medycy nie poddają się
Z drogi!
Idą medycy!
Uch! Ogi!
Idą medycy!
Z drogi!
Od tej chwili zawsze, gdy stawaliśmy na baczność,
czyli co najmniej milion razy dziennie,
musieliśmy recytować cały okrzyk kompanii.
- Idą medycy! - Bez wyjątków.
Jesteście miękcy jak cycuszki.
Z drogi!
Żeby nie było za lekko, po jakimś czasie oczekiwano, że proporcowy, czyli ja,
będzie robił robota podczas refrenu.
Idą medycy!
Z drogi!
Idą medycy!
Nigdy nie wstępujcie do jebanego wojska.
CZĘŚĆ TRZECIA PRAWICZEK
Kiedy trafiliśmy pierwszy raz na front, byliśmy bardzo czujni.
W każdej chwili mogliśmy oberwać.
Nawet jeśli nie było nikogo widać w promieniu kilometrów,
byliśmy pewni, że gdzieś tam czai się arabus,
który czekał cały dzień, żeby nas zastrzelić.
Uwaga. Wrogie oddziały.
Obecne położenie Victor-Sierra 453, 132.
Przygotować się na raport.
Uwaga. Baza Raven. Tu Quebec-Romeo-Foxtrot.
Jesteśmy siedem minut drogi do wroga. Odbiór.
Jedynka, szybciej.
- Wymiana ognia. - Dobra. Jedziemy tam.
Co najmniej 17 do 20 osób.
Skoordynowany atak. Wzywam natychmiastowe wsparcie.
Jesteśmy pod ostrzałem w pobliżu…
Wróg po prawej! Odwrót!
Baza Raven! Cholera.
Sierżancie!
- Jaki jest status? - Dwóch rannych!
Zabierz ich. Wezwę siły szybkiego reagowania.
- Przyjąłem. - Szybko!
Arnold, na pozycję.
Weź wszystko. Szybko!
Kurwa!
Hej! Patrz na mnie! Oddychaj.
Trzymaj się mnie.
Idziemy.
Kryć się!
Kryjcie prawą. Dalej!
Ruchy!
Medyk naprzód!
Kryć się!
Hej! Uciśnij to.
Zostaw mnie, kurwa. Na górę!
Zostańcie tu!
Jesteśmy! Co mamy robić?
Co najmniej dwóch rannych z przodu! Zabierzcie ich!
- Dobra. Ruchy! - Idziemy!
Dobra.
Medyk!
- Tutaj. Włóż mu kiszki! - Jezu!
- Dalej. - Włóż mu kiszki. Już!
Jeszcze!
- Razem. - Podnieście go.
- Już! - Gotowi?
- Trzy, dwa, jeden! - Dobra.
Przyleciał helikopter! Podnieście nosze!
- Podnoście! - Idziemy!
W pyle widziałem jego twarz.
W oczach miał dzikość i rozpacz. Działał jego gadzi mózg.
Hej! Patrz na mnie!
Popatrzył mi w oczy. Powiedziałem…
Pomogę ci!
Powiedziałem to głośno, żeby usłyszał mimo helikopterów.
A potem się zawstydziłem, bo to była głupia odzywka.
Dobra, wracamy!
Przygotować się! Do góry!
- Do góry! - Idziemy!
Do tyłu! Cofnij się!
O tak.
Kurwa.
Jebana krew nie schodzi z obrączki.
Na początku piechota sprawiała wrażenie ogromnej i niepokonanej.
Rwali się do zabijania.
Tak bardzo chcieli zabijać,
że w naszej sile ognia była rozpustna pewność siebie.
Było też ściemnione braterstwo.
Spocznij!
Co do chuja?
Po prostu biegł. Szybko. A potem…
Co się, kurwa, stało?
Jednemu gościowi wypadły kiszki.
Musieliśmy włożyć je z powrotem. Pod ostrzałem.
Biegliśmy do helikoptera.
Słyszałem przez radio, że ci z helikoptera nie żyją.
Cholera.
Sierżancie, to prawda, że ci z helikoptera nie żyją?
Skąd wiesz?
- Arnold słyszał w radiu. - Arnold to pojeb.
- Tak słyszałem, sierżancie. - Zamknij się.
To sierżant sztabowy Greene.
Ponoć zabił już 15 arabusów.
To był twardy skurwiel.
Czyli jednak żyją?
Nie przejmuj się tym tak bardzo.
Straciłeś dziś dziewictwo.
Mieliśmy dziś osiem ofiar, kurwa.
A jest nas 800.
Będziemy tu jebany rok.
Cały, kurwa, rok. Oblicz to sobie.
Mamy przejebane.
Myśleliście, że po co tu przyjechaliśmy?
Cholera, Lessing. Dołujesz nas.
Prawda boli.
Miał rację.
Wszystko kręciło się wokół śmierci.
Nawet teren naszej bazy nazywano „Trójkątem śmierci”.
Jak idioci, patrolowaliśmy każdy jego skrawek.
Najczęściej czuliśmy się jak strachy na wróble.
Mieliśmy wyglądać na zajętych, zajebiście drogich i głupich jak but.
Patrzcie na tę w sukience. Wygląda jak Pebbles z Flinstonów.
Fakt. Całkiem ładniutka.
To sierżant North. Pochodził z Idaho.
- Też był zabójcą. - Przestań.
Przecież tego chcesz, suko. Kurwa! Nie ruszaj się.
- Panie. - Chcecie tego?
Chcecie tego?
Odsuńcie się. Pebbles, chodź tutaj.
Chcesz tego? Tak?
Jedziemy.
Na Boże Narodzenie przyjechały cheerleaderki z Denver.
Machały i podskakiwały, pokazując białe zęby.
To było cholernie paskudne. Piękne kobiety ze skórą jak drogi krem.
Nie miały się z nami ruchać. O to właśnie chodziło.
My mieliśmy chcieć je ruchać,
a one miały nas nie ruchać.
Chcesz tego, suko!
Popatrzcie na mnie i powiedzcie „arabusy”.
Arabusy!
Ale mi to nie przeszkadzało. Nawet nie oglądałem porno.
USA!
Waliłem konia w sraczu.
Nie myślałem nawet o innych.
Przeleć mnie.
Nie wstydzę się tego. Chciałem być dobry.
Cholernie za tobą tęsknię, skarbie.
Ja za tobą też.
Mam bardzo dobre wieści.
Tak? Jakie?
Twoi rodzice chcą nam pomóc kupić dom.
- Jesteś tam? - Jestem, po prostu…
- Jestem szczęśliwy. - Czas.
- Jezu, rozmawiam. - Szybciej, kurwa.
Rozmawiam, gościu.
Cały czas o tobie myślę.
- Spierdalaj. - Sam spierdalaj.
- Rozmawiam. - To się, kurwa, pośpiesz.
- Co się dzieje? - Nic, skarbie.
- Nie mogę się doczekać, aż wrócę. - Czas.
Kurwa.
Czas, szeregowy!
Muszę kończyć.
- Kocham cię. - I ja ciebie.
Proszę bardzo.
Spokój, szmatogłowy. Do tyłu!
Spytaj, co się stało.
Mówi, że to się stało parę dni temu, kiedy był związany.
O Jezu.
Stary, patrz na jego rękę.
Kurwa.
- Przepraszam, sierżancie. - Tak?
Proszę spojrzeć na jego rękę.
Zapalenie tkanki łącznej.
Skończyły się nam antybiotyki.
No i?
Co mogę dla niego zrobić?
Niech spierdala i zdycha.
Powiedz mu, żeby poszedł do szpitala
i zdobył antybiotyki, bo nie mamy tu żadnych lekarstw.
Nie ma za co.
- Dzięki. - Zaprowadź go do szpitala.
- Nie przyjmą nas. - Musicie spróbować.
Postarajcie się.
Tak jest!
Kto jest następny?
- Proszę. - Znowu te gnojki?
Hej, Pebbles. Chodź tu.
- Chwila. - Puść ją, stary.
Chodź tutaj.
Co ty odpierdalasz?
To dla ciebie, dobrze?
Chcę ci to dać. To dla ciebie.
Cholera! Uderzyli ją!
No proszę.
Aleś ją uszczęśliwił.
Kurwa.
- Wiesz, na co miałbym teraz ochotę? - Taco?
Spierdalaj, szmato.
Tak, jebane taco. Miałbym na nie ochotę.
Z czym byś je chciał?
Z carne asada, guacamole, cebulą.
Co? Jasne, spierdalaj.
Moja dziewczyna jest tą jedyną.
- Serio? - Tak, stary.
- Tą jedyną? - Tą jedyną.
- Ale Bautista też, nie? - Spierdalaj.
Jak myślisz, co teraz robią?
Pewnie są z jakimś nowym kolesiem.
Będę musiał go zabić.
Jakiegoś bysiora.
Nie było go przez rok,
a jego żona ma miesięczne dziecko.
Mówi, że to jego.
Nienawidzę tego miejsca.
Chcę wrócić do domu.
Baza Raven.
Tu Echo-5-November, odbiór.
Echo-5-November, tu baza Raven.
Zjedziemy z trasy.
Przyjęliśmy.
Mówi dwójka.
Słucham.
Zjedziemy z trasy na prawo.
Przyjąłem.
Przepraszam, sierżancie North.
Co jest, chujku?
Myślę, że nie powinniśmy tamtędy jechać,
tylko zostać na drodze.
Tak myślisz, jebany szeregowy mądralo?
Ta droga prowadzi przez gorącą strefę.
Mam narazić wszystkich ludzi,
bo nie chcesz zaoszczędzić dwóch minut?
Kiedy jechałem tamtędy z pierwszym plutonem,
utknęły nam cztery pojazdy.
- Wygląda dobrze. - Nie jest. Pod spodem są…
Wystarczy!
Morda w kubeł.
Do dechy, Gepard.
Zatrzymaj pojazd.
Zatrzymaj ten jebany pojazd! Kurwa!
A nie mówiłem, kurwa?
Gepard!
Zasuwaj tu, cherlaku, i wyciągnij ten jebany złom z błota!
Na pańskim miejscu bym tego nie robił. My też tak próbowaliśmy.
Utrudnicie tylko zadanie pomocy.
Zamknij się i obserwuj.
- Potrzeba Bradleya i kabla holowniczego. - Zamknij się, kurwa.
Tak jest, sierżancie.
Ja pierdolę.
- Kurwa. - Zajebiście gorąco.
- Pić się chce. - B!
Pojedź po Bradleya.
Utknęliśmy tu na…
North mówi, że pomoc dotrze za parę godzin.
Yuri, Lessing, Jimenez i ja mamy pojechać.
- Po Bradleya i kabel holowniczy. - Bez kitu.
Ty obstawiasz radio, cwaniaku.
- Niech spierdala. - Serio?
Tak. Powiedz mu, żeby spierdalał.
- Bautista! - Idę, sierżancie!
Chodźcie, chłopaki! Idziemy!
- A ty co, dziwka Northa? - Nie.
Nie chcę spędzić czterech godzin, czekając na ostrzał.
Gepard chyba kocha Amerykę.
Tak.
Zabieramy dupy z tej piaskownicy. Chodźcie!
Nie daj się opierdalać Northowi.
Raczej nie daj się mu pierdolić.
A dużego ma fiuta?
Jebany dupek.
Kurwa!
Kryć się!
O cholera!
Nie biegnij tam!
O cholera. Nie.
Nie.
Znamy już ten zapach.
Mamy go we krwi.
Dym dostaje się do każdego pora i każdego gruczołu.
Wypełnia nasze usta…
i równie dobrze moglibyśmy go jeść.
- Był ktoś jeszcze? - Nikogo nie widzieliśmy.
Pojadę po Bradleya.
Zabiorę ciała.
Przynieś worki.
Szeregowy.
To był Lessing.
Kierował Yuri.
Strzelał Bautista.
A tam…
A tam z tyłu jest szeregowy Jimenez.
Wyciągnijmy ich.
Kurwa. Kapitanie, moje rękawice się topią.
Nie szkodzi. Spróbuj zahaczyć ramionami.
Tak jest.
Udało się.
- Już? - Tak.
Dobrze.
Opuść.
Panie! Jedzenie!
Nagle nie było w tym już nic ciekawego.
Nie było niczego.
Widzisz złe rzeczy?
Trochę.
Ludzie giną?
Widzę w wiadomościach, że ludzie giną.
- Halo. - Jestem, skarbie.
Przetrzymasz to.
Wiem, że to przetrzymasz.
Możesz trochę poopowiadać o sobie? Co u ciebie?
Pracuję jako kelnerka w restauracji Academy,
niedaleko stąd, gdzie powinniśmy zamieszkać.
Lubisz dzielnicę Larchmere, prawda?
Kochanie.
Jestem tutaj. Po prostu…
Na pewno wszystko gra?
Po prostu tęsknię.
Ja też.
Kocham cię.
Kurwa!
Wstawaj!
Dobra! Cały jest!
WITAJCIE W DOMU, ŻOŁNIERZE!
CZĘŚĆ CZWARTA DOM
Po śmierci szeregowego Jimeneza w walce
ten żołnierz zajął się także jego plutonem,
służąc w sumie w trzech plutonach i wykonując więcej misji…
- Chcę stąd spierdolić. - …niż inni medycy w batalionie.
Nie zrobiłem niczego, żeby tak biegać po sali.
Mam zaszczyt ofiarować ci Medal za Odwagę.
Osiągnąłem tylko to, że przeżyłem. Nie miałem z tym nic wspólnego.
- Gratulacje, specjalisto. - Dziękuję, sierżancie.
Emily zawiozła mnie do Ohio i zobaczyłem nasz nowy dom.
Poszedłem do wieczorówki w szkole, gdzie pracowała,
i do pracy, gdzie zarabiałem osiem dolców na godzinę.
Załatwił mi ją kuzyn Roya, Joe.
Do dupy ta kawa.
Rozpieszczone kutasy.
Tylko Joe i ja mieliśmy tam do czynienia z wojną, morderstwami i tak dalej.
Świat znaczył dla nas coś innego niż dla nich.
Po powrocie Joe miał przez jakiś czas kłopoty.
Spytałam tylko, czy musisz dalej pić,
skoro już się narąbałeś.
- Powiedziałem, że tak. - A ja, że nie!
- Ja pierdolę! - Kurwa!
Zatrzymaj się.
Nie tylko on miał problemy.
Nie mogłem spać. A kiedy spałem, śniłem o przemocy.
Wszystko gra?
- Hej. - Co się stało?
Srałem i pierdziałem krwią, a potem łaknąłem snu.
Byłem żałosnym pojebem przez okropności, jakie widziałem.
Szybko. Spóźnimy się.
Jasne, skarbie.
Dziękuję, że się na to zdecydowałeś.
Czemu tylko my się wystroiliśmy?
To nieważne.
Nie zauważyłam.
Cholerni nadziani ludzie w średnim wieku.
Nawet im się nie chce założyć marynarki do teatru.
- Przestań. - Do ciebie mówię.
- O co ci chodzi? - A tobie?
Nawet się nie pofatygowałeś,
żeby zdjąć kurtkę z klubu golfowego!
- Cicho. - Dobra, twardzielu…
- Pierdol się. - Chcę już iść.
Nigdzie nie idziemy.
Naprawdę chcę wyjść.
Spoko. Nie ma na co patrzeć.
To tylko jakiś dupek.
Zaraz wsadzę ci tę kurtkę w dupę.
Jebana cipa.
Chcę iść.
Myjąc w łazience ręce, przypadkiem uderzyłem w lustro.
- Musimy iść. - Jezu.
Musimy, kurwa, iść. Chodź.
Po powrocie do domu wziąłem więcej xanaxu.
Akurat tamtej nocy James Lightfoot
chciał przyjść, żeby mnie przywitać, ale aresztowano go, kiedy się włamywał.
Hej, stary.
Obudź się.
Co do chuja? A ty to kto?
Kurwa!
Przepraszam…
Tyle że to nie był mój dom. Ten głupi zjeb włamał się do innego domu.
Kiedy byłem w Iraku, James rozwalił sobie kolano,
pracując przy budowie autostrady i uzależnił się od oksykodonu.
- Nie chciałem. - Idziemy.
- Przepraszam. - Idziemy.
Ty jebany psie!
Wpłaciłem za niego kaucję i zaczął często u nas bywać.
Stary, wszystko gra?
Nie. Nie gra.
Pomóż mi.
Kurwa.
Głęboki oddech.
Głęboko. Właśnie tak.
Parę tygodni później poprosił, żebym go zawiózł do banku.
Chciał, żebym pogadał za niego z kasjerem, bo ponoć mam gadane.
Cholera.
Przepiszę na ciebie moje czeki.
A potem dasz mi gotówkę, dobra?
Nie pozwolą mi założyć konta,
bo widnieję w systemie weryfikacji.
Moja zdolność kredytowa jest do dupy. Chodź.
Nie mogę ich zrealizować.
To raczej nie był sukces.
Kasjer miał mnie za kutasa, bo naćpałem się oksykodonem,
a ja niespecjalnie ukrywałem, że mam go za dupka.
Wie pan co?
Jest pan dupkiem. Proszę zawołać kierownika.
Ja nim jestem.
- Ale i tak jest pan dupkiem. - Dobrze.
- Proszę pana. - Jestem weteranem wojennym.
A wy mnie traktujecie jak osobę niepożądaną.
Jeszcze nie wiem, co zrobię,
ale na pewno nie powinniście traktować tak ludzi.
Życzymy miłego dnia.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Dzięki za pomoc.
Zajebiście. Masz kasę?
Nie mam pierdolonej kasy.
Pechowo wyszło, stary.
Wybacz.
I tak dzięki.
Spoko.
Dałbyś mi jeszcze tych pigułek?
Wszystko się zmieniło. I nic się nie zmieniło.
Problem był taki, że polubiłem oksykodon.
Dzięki niemu czułem, że nikt mnie nie będzie opierdalał.
Gdzieś ty był?
Nie.
A gdzieś ty była?
Miałeś wrócić trzy godziny temu. Coś ty, kurwa, wziął?
Co ty opierdalasz?
To ty nie będziesz…
mnie opierdalać.
Nie będziesz mnie opierdalać.
Obiecałem Emily, że znajdę lepszy sposób, by radzić sobie z wojną, niż pigułki.
DR JAKIŚTAM
Miewa pan myśli samobójcze?
Czasami.
Mam wrażenie, że gdybym zginął w Iraku…
byłaby teraz szczęśliwsza.
Przez jakiś czas by się smuciła…
ale ostatecznie miałaby lepsze życie.
- Kiedy pan wrócił? - Osiem miesięcy temu.
Był pan już badany pod kątem PTSD?
A nie robimy tego teraz?
Próbowałem.
Ciągle przenosicie moje akta.
Chyba ktoś odszedł i nowa osoba próbowała nadgonić.
Nie wiem.
- Bierze pan jakieś leki? - Xanax.
Na stany lękowe. Ale już nie działa.
Poziom bólu?
Psychicznego czy fizycznego?
Obu.
Dziewięć na dziesięć.
Słyszał pan o oksykodonie?
Oczywiście Emily się wkurzyła. Co zrozumiałe, miała już dość.
Dobra.
Teraz ja je wezmę.
Bo bardzo bym chciała…
Bardzo bym chciała odpocząć…
od całego tego gówna!
Pierdol się!
Żałuję, że ci powiedziałam o wyjeździe.
Do Montrealu.
Pamiętasz, jak nosiłaś białą wstążkę na szyi?
Miałam na nią fazę.
Podobała mi się.
Nie sądzę, żebyśmy mogli do tego wrócić.
Nie.
Ale nie przeszkadza mi to.
No tak.
Mnie też nie.
I właśnie tak zostaliśmy narkomanami.
CZĘŚĆ PIĄTA
ŻYCIE NA DOPINGU
Jak chcesz jajka?
Wyprowadzisz dziś Livinię? Muszę wyjść za dziesięć minut.
Jajecznica czy sadzone?
- Jajecznica, proszę. Na toście. - W formie kanapki?
Tak, w formie kanapki.
Kiedy jesteś ćpunem, możesz zabić się bardzo powoli,
ale w międzyczasie będziesz czuł się ekstra.
W porządku.
Dziś zostaję do późna.
Musisz być przed 17.00, bo nie przetrwam lekcji.
- Profesora dalej nie ma. - Jasne.
- Mówiłaś, że o 17.00? - Tak.
- Dobrze. - Dziękuję.
Wzięliśmy psa, żeby nie zostać ćpunami.
Zostaliśmy jednak ćpunami, tyle że z psem.
Muszę iść.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie zapomnij.
„Widzę w ręce jej robótkę i jej puste krzesło.
Płaczę udręczony i rozczarowany”…
Lia? Czytaj dalej. Skoczę do łazienki.
Wszystko gra?
Oczywiście przyszłość była czarna.
Wpadliśmy w długi.
Mój ostatni zasiłek dla weteranów trafił na złe konto. No i…
Raz za razem dźgałem rodziców w serce.
Starzy kumple trzymali się z dala. Nowi zjedliby moje oczy łyżką.
Hej, Czarny.
Ale zawsze było więcej heroiny do wzięcia.
To zwykle wystarczało, żeby uspokoić na trochę sytuację.
Pożycz mi jeszcze 80.
W piątek dostanę zasiłek.
Przeżuć tego tosta z serem.
Można by pomyśleć,
że ten gość to Biff z Powrotu do przyszłości.
Ale nim nie był.
Był Pigułą…
i był Koksem.
Położyć ci go na talerzu? Wygląda na gotowy.
Shelly, chodź po tosta.
Co robicie?
Specjalne cukierki.
Lubię cukierki. Mogę spróbować?
To zależy.
Jak myślisz, ćpunie? Powinna spróbować specjalnych cukierków?
Dobrze, otwórz buzię dla ciuchci.
- Ciuf-ciuf! - Każdy był zjebem.
Przestań lecieć w chuja. Nie pożyczysz mi tej kasy?
Nie wiem, 80 to dla niektórych dużo.
Proszę, stary.
Może, ale musisz podjechać do jednego gościa w Buckeye.
- Dobra. - Odebrać coś dla Czarnego.
Dla Czarnego?
- Tak. - Co odebrać?
Sejf. Nie pytaj, co w nim jest.
A co w nim jest?
Pizda z ciebie.
Proszę, powiedz, że masz.
- Co to jest? - Co?
Pilnuję sejfu dla Piguły & Koksu.
Tego pojeba?
Nienawidzę go.
Ten pojeb pożyczył nam kasę, więc wypadało się zgodzić.
Dobrze?
16 MINUT PÓŹNIEJ
Mówiłam, że to menda. Ten towar w ogóle na mnie nie działa.
A ty pilnujesz jego sejfu, w którym pewnie jest coś dobrego.
Zadzwoniliśmy więc po Jamesa, który pracował kiedyś u ślusarza.
Nic nie słyszę.
Zadziałało?
O tak. Zajebiście, geniuszu.
Wal, stary.
- Wal w to. - Kurwa.
Wścieknij się.
Idzie.
Pierdolę ich.
Co?
Otwierać!
To jebana policja.
To nie policja.
Policja!
To jebana policja!
Wywal narkotyki. Szybko!
- Kurwa! - Wiedzą o sejfie!
Mówiłam ci, że wiedzą.
Nie wiem, skąd wiedzą.
- O kurwa! - Co robisz?
- Opróżniam! - To nie zadziała!
Kurwa!
Już.
- Posłuchaj mnie. - Dobrze.
Połóż ręce za głową. Zostań tak.
Dobra.
Zachowajmy spokój!
Skurwysyn.
Pieprzony debil.
No już, otwieraj.
Wejdź, stary.
Orientuj się.
Gościu.
Ile tam w ogóle, kurwa, było?
Gadaj!
Dużo.
Kurwa.
Podawałeś się za policję, ćwoku.
Będziesz to na mnie zwalał, zjebie?
To nie była moja wina!
Przestań! Zabijesz go!
Powiem wam, co teraz się stanie.
Czarny założy swoją czarną maskę.
- Co? - Czarną maskę.
- Jaką czarną maskę? - Swoją czarną maskę.
Założy jebaną czarną maskę!
- Przestań! Nie wiem, co to znaczy. - Założy czarną maskę!
Nie wiem, co to znaczy!
Zabije nas wszystkich.
Zabije ciebie.
- Zabije ciebie. - Nie.
Na pewno zabije też tę pizdę!
I wiecie co? Zabije, kurwa, mnie.
Chyba że…
dacie mi
zajebiście wielką kupę kasy.
Teraz.
Nie mamy żadnych pieniędzy.
Nie mamy nawet karmy dla psa.
Mam plan.
MAM BROŃ
TO JEST NAPAD
Jesteśmy kwita.
O Boże.
Ile…
O Boże.
To zajebiście dużo towaru.
I to był powód do świętowania.
Wybacz.
Halo.
Hej, mówi Joe.
- Joe? - Tak. Kuzyn Roya.
O kurwa. Hej, Joe, co słychać?
Stary, obrabowałeś dzisiaj bank?
Idę do paki, skarbie.
Nie. Napisali, że podejrzany ma metr osiemdziesiąt i niebieskie oczy.
- Nie martw się. - Ale patrz na fotkę.
Wyglądam jak ja?
Może przez jakiś czas nie wychodź z domu.
Problem z narkomanami jest taki,
że każdą kasę przepuszczają na dragi.
Dopóki kasa się nie skończy. I wtedy robią się chorzy.
Wtedy muszą zdobyć więcej kasy.
Obrabuj, kurwa, kolejny bank!
- Nic panu nie jest? - Tylko kichałem.
Chyba jest pan chory.
Nie, po prostu nie mogę przestać kichać.
MAM BROŃ
TO JEST NAPAD
Na napad decydują się tylko ci,
którzy są zdesperowani.
Napad to czyste upokorzenie.
Dziękuję.
A my byliśmy upokorzeni.
Niesamowite, że przez 80% czasu kasjerkom nie przeszkadza napad na bank.
Są oczywiście wyjątki,
jak ta kobieta z West Side, podobna do Janet Reno.
Więcej nie dam.
W chuja pani leci?
MAM BROŃ
Umie pani czytać, prawda?
Więcej nie dam.
Ale to była fanatyczka. Zwykle jest kulturalnie.
Hej, skarbie.
Wszystko gra?
- Gdzie byłeś? - W banku. Wiele nie zdobyłem.
Czuję się jak złodziej torebek.
Tak, to ten. Dobra.
Jak to, kurwa, jest, że rabujesz te wszystkie banki,
a mimo to wciąż wisisz mi zajebiście dużo kasy?
Co do chuja?
Bo walimy dużo w żyłę.
To musicie walić mniej, bo kiedy mi wisisz, ja wiszę Czarnemu.
A Czarny nie lubi, jak ktoś mu wisi.
Dobry towar, nie? Widzimy się za rogiem.
Chwila. Co ty pierdolisz?
Mówiłem, że potrzebuję kierowcy.
Pierwsze, kurwa, słyszę.
- Dzwoniłem dziś rano. - Nie.
Mówiłem, że potrzebuję kierowcy.
Nie to słyszałem. Nie robię ćpunskiego napadu.
Mówiłeś, że wisisz Czarnemu kasę.
Tak! Bo ty mi wisisz.
Chcesz go spłacić czy nie?
Musimy uzgodnić warunki umowy.
Są zajebiście proste. Ja rabuję bank, ty czekasz za rogiem i spłacasz Czarnego.
Nie podobają mi się.
- Może tam będę… - Oto warunki.
Ty pierdolony zjebie.
Takie są, kurwa, warunki!
Postaraj się bardziej, Sheina.
To dużo pieniędzy.
To 50 jednodolarówek. Mówiłem, że masz dać całą kasę z szuflady.
GÓWNOBANK
Ten gość ma w dupie, co się tutaj dzieje.
Nie będę się z tobą pierdolił.
Wychodząc, pokażę broń, żeby wiedział,
że nie oddałaś mi kasy.
Taki jesteś porządny?
Walczyłaś o ten jebany kraj?
Wiesz, jakich warunków nie uzgodniliśmy?
Takich, w których jedziemy moim autem i strzela do nas jebana policja!
Nie uzgadnialiśmy ich, jebany ćpunie.
Gdzie byłeś? Jest środa.
Miałeś przyjechać do szkoły na 17.00.
Przepraszam. Bardzo źle się czułem.
Teraz ja się źle czuję i musiałam odwołać zajęcia,
bo się zesrałam w jebane gacie.
Kurwa.
Bardzo się staram coś robić.
A nie tylko…
siedzieć w domu na jebanej kanapie i cieszyć się odlotem.
- Kurwa! - Co to jest?
- Już dobrze. - Nie mogę, kurwa.
Nie mogę, kurwa.
- Już dobrze, skarbie. - Pomożesz mi?
Chodź tutaj. Już dobrze. Pomogę ci.
Już dobrze. Zawiąż się.
Dobra.
Gotowa?
Jestem tu. Możecie się pośpieszyć?
Proszę dać nam pracować.
Jestem przy tobie, skarbie.
Nie opuszczę cię. Jestem tu, wiesz?
Kobieta, 22 lata. Oddech agonalny, zwężone źrenice.
- Proszę. - Szybkie tętno…
Muszę być przy żonie.
Proszę iść do poczekalni.
Dobrze, ale mogę…
- Mogę zostać pięć minut? - Nie.
Będzie pan tylko przeszkadzał.
- Nie pomoże tu pan. - Dobrze, idę.
- Jezu. - Gotowi?
- Brak odpowiedzi. - Udrożnij drogi oddechowe.
Podłączam monitor.
- Postaramy się. - Nie wiem, co bez niej zrobię.
Damy z siebie wszystko.
Jestem tu, skarbie.
Proszę mi powiedzieć, co się stało.
Nie wiem.
Proszę mi pomóc.
Proszę się uspokoić i powiedzieć, co się stało.
Zasnęliśmy w domu,
a potem się obudziła i była sina.
- Ile była nieprzytomna? - Nie wiem.
Co wzięła?
- Nie wiem. - Co wzięła?
Nie wiem, kurwa.
Proszę nam pomóc. Muszę wiedzieć, co wzięła.
Proszę mi powiedzieć, czy oddycha. Jestem medykiem, proszę pani.
Dajemy z siebie wszystko. Musi pan powiedzieć, co wzięła.
Wzywam dr. Stamana.
Heroinę.
Kocham cię.
Wiem, że masz problemy.
Wiem, że jesteś zniszczony.
Ale proszę, nie niszcz mojej córki.
Jeśli ją kochasz…
to bądź człowiekiem i odejdź.
Wstań i odejdź.
Bo, kurwa, pożałujesz.
Kurwa!
- Co ty robisz? - Czekaj.
- Jedzie pan do Elby? - Co ty robisz?
Wsiadaj do autobusu.
- Co ty, kurwa, robisz? - Wsiadaj.
Nie wsiądę, kurwa!
- Posłuchaj. - Co do…
Posłuchaj mnie, dobrze?
- Wszystko gra? - Tak.
- Przepraszam. - Zostaw ją.
Oczywiście.
Musisz wrócić na odwyk.
Nie chcę tam iść.
Chcę być z tobą.
Nie możesz.
To nie twoja decyzja.
- To moja decyzja. - Nie twoja.
- Moja. - Nie…
- Tak! - To nie twoja decyzja!
Czekałam dwa lata…
aż wrócisz z tego piekła.
Dwa lata.
I zostałam z tobą przez całe to pierdolone gówno.
I naprawdę nie chcę tego robić sama.
Proszę, nie zmuszaj mnie do tego.
Przepraszam… ale nie mogę.
Nie nadaję się dla ciebie. Do niczego się nie nadaję.
Szumi mi w głowie.
Nie mogę…
- Przestań. - Cholernie głośno.
Nie chce przestać.
Przestanie.
Kiedyś… ucichnie.
Możesz wsiąść do autobusu?
Dla mnie?
Będę ćpała z tobą czy bez ciebie.
Proszę, nie.
Proszę, kochanie…
Będę ćpała.
To nic takiego. Bank nie będzie walczył z tobą o kasę.
Mają to gdzieś. To jak branie piasku z plaży.
- Ale to czyjaś kasa. - Nie, to kasa banku.
Potrzebujesz pieniędzy czy nie?
Oczywiście, że tak.
Zdobędę więcej, jeśli weźmiemy od wszystkich kasjerek.
Ale do tego potrzebuję was.
Ale jeśli napadamy wszyscy, czemu dostaję tylko 10%?
Bo to ja gadam i trzymam broń.
Gdybyś to ty miał broń i groził niewinnym ludziom,
byłoby inaczej, nie?
- To daj mi broń. - Nie dam.
- Ale powiedziałeś… - Nieważne! Zrobimy tak, jak ustaliliśmy.
Jezu. Możesz przestać być taką jebaną cipą?
Walić to. Do dzieła.
Nie włączać alarmu!
Proszę zostawić ten jebany telefon!
Dobra, wszyscy mają dać pieniądze temu mężczyźnie.
Proszę nie dotykać tego telefonu.
Kurwa!
Jedź!
Co do chuja?
- Co z tobą, kurwa? - Żałosny zjeb.
- Przepraszam. - Co teraz?
- Nie wiem, kurwa. - Spróbujmy jeszcze raz.
Ja prowadzę, a wy napadacie.
Mam rabować bank, bo jesteś jebaną cipą?
Nie jestem w tym dobry.
To trzy, cztery razy więcej kasy.
Mam zjebane nerwy, stary.
No weź.
Dobra, ale ja mam broń.
- Nie ma mowy. - Właśnie że, kurwa, tak!
Jesteś zaćpanym skurwysynem.
Z PTSD.
BANK PIERDOLI AMERYKĘ
Co z tobą, kurwa?
- To pewnie przez klonazepam. - Co?
- Mam zjechane nerwy. - Wziąłeś klonazepam?
Tylko trochę.
- Dasz radę? - Dam.
Dasz radę?
Dam, skurwielu. Do roboty.
Schowaj broń.
Dajcie swojemu mężczyźnie te pieniądze.
Już!
Cholera.
Odjebało ci? Daj mi tę broń.
- Kurwa. - Weź to i idź po kasę.
- Proszę zostawić ten telefon! - Na dół.
- Jedź. - Dawaj.
Co się stało? Postrzeliłeś kogoś?
- Nie. - Gdzie Piguła & Koks?
Spierdolił.
A ty dokąd? Co ty wyprawiasz?
Bierz… Kurwa.
Dawajcie kasę.
Otwieraj szufladę. Wyciągaj ją! Szybko.
Kurwa.
Nie możemy go zostawić. Od razu nas wyda.
Musimy po niego wrócić.
- Nie. - Jak to nie, James?
Zawróć ten jebany wóz!
Kurwa.
Nie zamyka się strzelca z niewinnymi. Trzeba było mnie zamknąć między drzwiami.
Co z was za debile? Co?
- Zawróć ten jebany wóz! Już! - Nie.
Dobrze.
Policja już jedzie.
Otwieraj te drzwi.
Naraziłeś życie tych ludzi.
Jeśli nie otworzysz, szef cię wyleje.
Co to było?
- Nie podoba mi się to. - Słyszałeś?
Nie podoba mi się to, stary.
Widzisz go?
To on? Widzę go. Zatrzymaj się.
Wsiadaj, stary. Już.
Co to odpierdalasz? Wsiadaj!
Wsiadaj.
Kurwa.
Jedź.
Co z tobą, stary?
To wszystko przez ciebie. Nie powinienem był cię brać.
Cholera.
O kurwa.
- Dostał, stary. - Co?
- Dostał, kurwa. - Mówiłeś, że nikt nie dostał.
Uciskaj to.
Daj mi sprawdzić plecy.
Wytrzymaj. Wiem, że boli.
Wiesz, jak się nim zająć?
Nie ma rany wylotowej.
- Musimy go zabrać do szpitala. - Nie możemy.
Jeśli go nie zabierzemy, to umrze!
Teraz nie możemy! Nie słuchasz mnie! Aresztują nas!
Obrabowaliśmy bank. Odjebało ci?
Widzieli cię mnóstwo razy!
Musisz, kurwa, pomyśleć!
Co robimy?
Proszę, zabierzcie mnie do szpitala.
- Do szpitala. - Przepraszam, stary.
Chłopaki…
Wiesz, że nie możemy, prawda?
- Prawda? - Chłopaki…
Co robimy?
Proszę.
Przepraszam.
Po prostu, kurwa, jedź.
Dobra.
Zabierz nas stąd.
Ale się zjebało.
Nie dowiedzieliśmy się, jak dostał.
Ale to się nie liczyło.
Chodź.
Co on tu robi?
- Wejdź do domu. - Czego chce?
Wejdź, skarbie.
Jeśli masz mnie zastrzelić, możemy gdzieś pojechać?
No wiesz…
ze względu na sąsiadów.
Nie zastrzelę cię.
Nie odzyskam pieniędzy…
jeśli cię zastrzelę.
Nie mogę już tego robić.
- Jasne, że możesz. - Nie.
Możesz.
Dla swojej dziewczyny… możesz.
Muszę najpierw wytrzeźwieć.
Wiesz co?
Czarny będzie dla mnie jeździł, żebym mógł go spłacić.
Pożyczył ci kasę?
Tak.
Zrobisz mi zastrzyk?
Jestem…
bardzo zmęczona.
Wiem, skarbie.
- Potrzebuję ciszy. - Wiem.
Możesz zrobić mi kolejny zastrzyk?
Tak, kochanie, kiedy wrócę.
Kiedy wrócę, kochanie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wiesz, gdzie jechać? Trzy razy w lewo. Nie zgubisz się.
Wrócę za dwie, trzy minuty. Nie spóźnij się. Spotkamy się na parkingu.
Dawaj moje pieniądze, Vanessa! Szybko, kurwa!
Przesuń je! Już!
Zrób coś dla mnie, Vanesso.
Co takiego?
Włącz dla mnie alarm.
Nie martw się. Nie skrzywdzę cię.
Dziękuję.
To twoje.
EPILOG
Głosujemy za natychmiastowym zwolnieniem warunkowym.
Dziękuję państwu. Mój klient jest bardzo wdzięczny.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Powodzenia.
Cherry: niewinność utracona
NA PODSTAWIE POWIEŚCI NICO WALKERA
Napisy: Marzena Falkowska