Downloaded from YTS.MX
Не бевме загрижени. Бродот не може да потоне.
Тежок пренос!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Мајко моја! Помислив дека ќе умреме сите.
Луѓето плачеа, бродот се наведнуваше се повеќе.
Неколку минути по ударот, знаеше дека му нема спас на бродот.
Водата се крева се повеќе!
Уверен беше дека бродот ќе стигне до пристаништето.
Кажи дека снемало струја.
Веќе не видов во морето. На Сандра и реков: "Те молам, не терај ме".
Во тој момент, инстиктивно се скокаше во чамец.
Слушнете, Скетино, можеби сте се спасиле од морето, но тешко вам.
Качете се, бестрага!
Над мене имаше 10-20 см воздух и се обидував да се одржам.
Бевме во безнадежна ситуација и знаевме дека нема излез.
Смртно настрадани имаше 32,
и тоа требаше да се спречи зашто можеше да се спречи.
Остров Џиљо, 14.01.2012, 01:46
Ало?
Да? -Овде Де Фалко од Ливорно. Вие сте капетанот?
Да. Добровечер, капетане Де Фалко. - Кажете го вашето име, молам.
Овде капетан Скетино, капетане.
Слушнете, Скетино. На бродот има заробени луѓе.
Одете со чамецот за спасување под носот на бродот, надесно.
Таму има скали од јаже.
Качете се и кажете ми колку луѓе има.
Сфативте ли? Разговоров го снимам, капетане Скетино.
Капетане, во овој момент, бродот е превртен.
Разбирам. Некои се спуштаат низ скалите на носот.
Одете од другата страна на бродот
и кажете ми дали има деца, жени или луѓе на кои им треба помош.
И кажете ми точно колкумина се, јасно?
Слушнете, Скетино, можеби сте се спасиле од морето, но тешко вам.
Качете се, бестрага!
Моето име е Грегори Де Фалко.
Тогаш бев шеф на Одделот за операции на крајбрежната стража на Ливорно.
Ја координирав спасувачката акција за Коста Конкордија
и комуницирав со командата и капетанот на бродот.
Во телефонскиот повик се обидував на секој начин да го замолам господинот
да се врати на должност.
Капетане, ве молам. -Ништо "ве молам". Качете се веднаш!
Координирам спасувања... - Што координирате?
Качете се и координирајте оттаму.
Не, не одбивам.
Качете се! Тоа е заповед. Сега заповедам јас.
Качете се!
Јасно? -Во ред, капетане. Одам. - Веднаш.
Капетан не смее да го напушти бродот.
Затоа му реков, иако грубо, да се врати на бродот.
Да се вратеше на бродот,
да се посветеше на спасувањето луѓе,
би било се поинаку.
Заповедта на Де Фалко влезе во колективното сеќавање на светот,
но таа заповед не можеше да се изврши,
таа беше интересна само медијски,
оставаше силен впечаток
и послужи да се создаде непријателски став кон Скетино.
Мислам дека Де Фалко тогаш постапи правило со Скетино.
Немаше друг начин. Можеби беше малку груб,
но всушност беше мошне прецизен.
И само тој го држеше кренато италијанското знаме таа вечер.
Зашто Скетино не посрами пред светот.
Капетане, пребрзо ве распнале?
На 13 јануари делумно умрев и јас.
Од првите часови на бродоломот до завршните фази на судењето,
главата ми беше под меч на едно судење што требаше да опфати
една цела компанија,
но во мене го гледаа единствен обвинет.
Сметам дека Франческо Скетино беше жртва на силен медиумски притисок.
Земете предвид дека првостепеното судење, иако на симболичен начин,
се одвиваше во театар.
Се викам Саверио Сенесе. Адвокат сум му на Франческо Скетино
во жалбениот процес.
Значи, немав можност да го следам ниту во истражната фаза,
ниту во првостепениот процес.
Јас сум Франческо Верузио. Бев обвинител во Гросет, 2012-та.
Подготвуваме судење за да се утврди одговорноста за бродоломот.
Испитувајќи го Скетино непосредно,
имав јасно чувство дека воопшто не е свесен што се случило.
Не беше свесен дека препуштил 4200 патници сами на себе.
Мислеше само на тоа како да го сочува својот имиџ
кон луѓето и компанијата.
Конкордија? Како од сон беше. Потоа бев на уште неколку крстосувања,
но тоа беше најубавиот "крузер" на којшто сум бил.
Големината на бродот оставаше силен впечаток. Би помислиле:
"Прекрасна седмица, ќе видиме многу прекрасни градови со прекрасен брод.
Подобро не може."
Се викам Матијас Ханке и патував на Коста Конкордија во 2012-та
со партнерот Марчело.
Се викам Марсел Цун. Тоа ни беше второто крстосување во животот.
Благодарам што ја одбравте Коста Конкордија за својот одмор на море.
Ви посакуваме безгрижно пловење и среќно крстосување. Благодарам.
Прекрасно. Светот за себе, градот за себе...
Целиот театар, се беше убаво и од дрво,
со огромни лустери и прекрасни лифтови.
Не знаев каде да гледам.
Тоа попладне, син ми беше со нас.
И рече:
"Никогаш не си патувала, се надевам дека нема да го потопиш бродот."
Во таа соба, креветот беше наместен, бањата беше прекрасна,
мала трпезарија и прозорец што го отворив веднаш...
Се гледа морето... Се вљубив во бродот.
Се викам Даниела Престано.
Се качив на Коста Конкордија на 13-ти јануари 2012-та,
за да учествувам на натпревар за фризери.
Се викам Луиџи Катали.
На Коста Конкордија се качив како придружба на жена ми.
Услугата беше совршена, како и сите организирани претстави.
Персоналот беше беспрекорен, секогаш љубезен.
Се на се, тоа беше успешен одмор.
Дента бевме во Рим, навечер се вративме на бродот,
се освеживме, отидовме на вечера и сакавме
да ја завршиме неделата во пријатна атмосфера во барот,
но, тогаш се тргна како што тргна.
Добровечер. - Добровечер, капетане.
Добро. Погледнете со која брзина мора да одиме во близина на Џиљо.
Имаме само едно свртување близу Џиљо. Да го скицираме.
Да означам на картата, капетане?
Половина милја? - Може. -До пристаништето?
Доволно е длабоко.
Колку ни треба да стигнеме ако тргнеме во седум?
Неколку часа.
Пристигнуваме во 9:30.
Во ред. Ќе се видиме. - Ќе се видиме.
Ќе се видиме.
Скршнувањето беше предвидено. Требаше да биде една недела порано,
но тоа не се случи од повеќе причини.
Таа вечер, при примопредавањето, беше речено дека курсот
ќе биде малку изменет, за да биде поздравен некој на островот Џиљо.
Се викам Стефано Јанели и кога потона Коста Конкордија,
бев на командниот мост како помошник на палуба.
Скршнувањето е стара пракса во пловењето. Се проаѓа близу брегот,
а во антиката, тоа се правеше за да се поздрави град или споменик.
Бродот проаѓа што поблизу за да го видат сите. Своевидна реклама.
На вечера стигнавме во 18:30 и ги чекавме сопатниците од Берлин.
Беа имигранти со германско потекло од советските републики.
На училиште учевме руски. Пеевме руски народни песни.
Забавно ни беше уште таа вечер.
Да? -Капетану, Чиро е.
Да? -Шест милји.
Шест милји? Добро. Во ред.
Во 21:44 речиси ќе бидеме точно пред островот Џиљо.
21:44, добро.
Јас сум Сандро Чинквини.
Повеќе од 30 години управувам со здравствениот оддел Коста Крошере.
И ноќта на 13 јануари ја преживеав целата трагедија.
Чув дека планираат да се приближат до Џиљо.
Бев во мојата кабина, и делумно и од љубопитност,
околу 9 - 9:30 излегов и ѕирнав
да видам што ќе видиме од Џиљо.
Но се беше темно, па и јас се запрашав зошто минуваме оттаму.
Добровечер! Здраво, Франческо. Доцнам? Мора да завршам со смената.
Здраво, Антонело. Ќе те чекаме. Островот нема да побегне.
Добро. -Имаме речиси половина час. -Во ред.
Антонело, нашиот шеф на салата.
Мило ми е. - И мене ми е мило.
Добро...
Скетино сакаше да покаже дека е добар.
Да завршиме и одиме. -Таа вечер, Тиеволи, шефот на салата, го замоли
да поминат покрај Џиљо, зашто мајката на Тиеволи била таму
и тој сакал да ја поздрави.
Затоа Скетино се доближил.
Но тука беше и Чемортан. Имаше нежности меѓу неа и Скетино.
Можеби Скетино сакал да маневрира за да се покаже пред Чемортан.
Добровечер! - Добровечер, капетане.
Со која брзина пловиме?
15,5.
Рачно управување со кормилото.
Потврдувам, рачно управување со кормило!
Рузли беше морнар стражар.
Тогаш имаше само еден морнар што или стражареше или управуваше.
Доколку беше потребно рачно да се управува со кормилото,
морнарот ја менуваше положбата и го исклучуваше автопилотот.
Сите други заповеди одеа директно до кормиларот.
278. Потврдете.
278.
На колку сме?
285.
Скетино тврдеше дека се одлучил за рачно управување со кормило
зашто бил убеден дека е на голема оддалеченост од карпите. Впрочем,
праксата на скршнување од курсот беше мошне честа
и тоа беше договорено со компанијата.
Антонело, му се јави ли на Паломбо? - Се уште не. -Јави му се.
Скетино се качи на командниот мост и нареди рачно кормиларење.
Меѓу другото, кога го правеше тоа, требаше да постави еден стражар
на крилото на бродот и да ги следи
наутичките карти, а тој рачно кормилараше.
И додека го правеше тоа, му се јави на Паломбо,
стариот капетан што го познаваше и што требаше да биде на Џиљо.
Да. Секако.
Не, тука е. Ќе ви го дадам.
Марио е.
Капетане Паломбо, добровечер!
Пловиме покрај Џиљо.
Не сте на Џиљо. Во Гросето сте?
Паломбо тврди дека Скетино бил одличен капетан во однос на техниката,
но со доза на ароганција кон екипажот и неговите подредени.
Кога ќе одлучеше нешто, ништо не можеше да го поколеба.
Ако одиме на 0,3 или 0,4, се уште сме доволно длабоко? -На 290? сме.
Во ред, разбрав. Значи, безбедни сме.
Да, ќе трубиме и ќе ги поздравиме сите.
Во ред? Ќе се слушнеме подоцна.
Јас преземам команда.
Капетанот презема команда.
Кога ја презеде командата, бродот веќе скршнал од курсот,
а сепак офицерите на мостот не го известија
дека бродот скршнал од курсот.
Па, неизвестен и неинформиран се упати кон карпите.
Ќе зголемиме на 16.
Го игнорираше курсот на Канеса и рачно кормилареше
со брод долг 300 м на 16 јазли без курс и без...
Рачно управување со кормило, како да возите глисер или гумен чамец.
Тоа е лудост.
Забавете. Забавете на 310. Полека.
310.
Каде одиме? Во пристаништето?
Па, да.
Капетанот Скетино беше мошне строг.
Штом ќе дојдеше на командниот мост, владееше тишина. Не беше...
Страв... но во воздухот секогаш постоеше напнатост... авторитет.
Сега, по 8 години пловење, можам да кажам дека мојата најголема грешка е
што не ја кренав раката и не реков: "Пловиме многу брзо, капетане.
Да почнеме порано со сопирање." Зашто брзината беше преголема.
Знаев што се случуваше,
па обвинителството ми наложи да соработувам во истрагата.
Во Гросето три месеци ги сослушувавме
сите учесници, сведоци, компанијата... сите.
Според член 295 од нашиот Закон за пловидба, капетанот е
единствениот одговорен за управување со бродот на море.
Но, ако капетанот не е присутен
или покажува знаци на лудило,
мора да го замени некој друг.
Но непосредно пред тоа, на 17 декември 2011 година,
испловија од Марсеј, иако дуваше ветер со јачина од 60-65 јазли.
Одлуката за испловување ја оспори Чиро Амбросио.
Капетанот беше многу лут зашто на командниот мост се снима се.
Тоа и го натера Амбросио да му даде негативна оценка во документите.
Капетанот заповеда, а тој беше капетан.
Офицерите, а некои од нив беа многу млади,
немаа карактер или навика
да работат слушајќи ги наредбите критички.
Зашто не смееја.
325.
315.
325!
325.
Бев смирен. Имаше способни офицери и искусен капетан.
Затоа не можев ни да замислам што ќе се случи.
350.
340? -350!
350, инаку ќе завршиме на карпите!
И тогаш, кога ќе видите личност што верувате дека е смирена,
како почнува да покажуваа знаци на загриженост,
знаци што укажуваат дека можеби нешто сепак не е во ред.
Десно 10!
Десно 10.
Десно 20!
Десно 10.
Десно!
Десно.
Зафатени сме лево! Крмата е зафатена лево!
Зафатена крма значи дека крмата нема место. Во нешто ќе удри.
Лева страна 10!
Лева страна 10.
Лева, не десна!
Капетанот веднаш заповеда движење во спротивната насока.
Управувајте во спротивната насока за да се оддалечите од пречката.
Заради големата брзина и замав, бродот се сврте, но не доволно.
Лева страна 20!
Тежок пренос!
Капетане, мораме напред! - Сосема налево со крмата, капетане!
Удривме во карпа? Затворете ги преградите кај крмата!
Затворете ги водонепропустливите прегради на крмата! Веднаш!
Мајко Божја, што сторив?
Во 21:30 влеговме во барот и одеднаш шок:
почна да се лизга се од масата.
Да, беше сосема нереално. Како возење кола и нагло сопирање.
Чув брум-брум-брум, потоа бум!
И уште едно бум!
Целиот брод се сврте, чиниите паѓаа. Веднаш ми рече да си одиме
зашто веднаш сфатил дека нешто не е во ред.
Одеднаш чув чкрипење,
но звучеше како трупот на бродот да удира во песок.
Мислев дека се доближил премногу до Џиљо
и дека го допрел дното.
Не можев да замислам колку ќе се отвори трупот.
Додека лежевме и гледавме ТВ, почувствуваме потрес.
Се погледнавме и помисливме: "Сме стигнале? Невозможно.
Прерано е. Треба да стигнеме дури утре."
Завесата веднаш се наведна и така се виде јасно
дека бродот бил наведнат уште од самиот почеток.
Се викам Сандра Бирнштил и патував на Коста Конкордија 2012-та.
Се викам Бјанка Цигарт. Во 2012-та бев вторпат на Коста Конкордија.
Тогаш размисливме за упатствата на снимката,
а тоа е да се облечеме топло и сепак да останеме смирени.
Шетавме по зелениот лакобран, кога на хоризонтот видовме
огромен брод: зачудувачки близу, преблизу до островот.
Јас сум Џорџо Фанчули.
Ноќта на 13.01.2012, јас и моите пријатели видовме
како Коста Конкордија се доближува до островот,
неколку секунди откако удрила во карпите.
Само скршнале. -Сигурно е многу подалеку. -Чекај...
Обично се гледаат светла и блицеви од камери на копното.
Но, таа ноќ го немаше сето тоа.
И одеднаш се изгаснаа сите светилки.
Бродот се претопи со мракот на хоризонтот. Изгледаше како дух.
Ве молам, бидете смирени. Штом ќе знаеме повеќе, ќе ве известиме.
Изгаснати светла.
Кога потрчавме низ скалите, светлото се изгасна
и беше мрак 20-30 секунди.
Тогаш се слушнаа првите крици. Се разбира, некои паднаа.
А потоа повторно се запали светлото. Се смиривме,
се качивме на палубата бр. 8 и погледнавме од балконот...
Имаше меурчиња. Се создаваа како луди. Не знаевме од каде.
Не бевме загрижени, бродот не можеше да потоне.
Се огласи се што можеше да се огласи на командниот мост во таква несреќа.
Сфатив дека сме судриле со нешто.
Не можев да замислам дека може да биде толку лошо.
Веројатно и моите колеги не сфатиле веднаш колкава е штетата.
Каде се случи допирот?
На карпата и на површината од водата.
Решете го прекинот на струја.
Важно е да не навлегува вода.
Лева страна 10!
Лева страна 10.
Лева, не десна!
Кормиларот Русли Бин ги следеше погрешно наредбите
дадени во ситуација на апсолутна нужда.
Односно, сосема спротивно.
Скетино му нареди да оди 10? Лево, а тој отиде 10? десно.
Според Скетино, да ги следел неговите заповеди исправно,
бродот не би удрил во карпите.
Всушност, доказите укажуваат дека при таква брзина
бродот секако би удрил во карпите, така што...
Скетино немаше доволно средства да си дозволи адвокати
што би и се спротивставиле на моќната војска
од стручњаци и адвокати на обвинителството. Имаше среќа
што постоеше професорот Нери, признат стручњак,
личност сосема непристрасна,
кој дојде до јасен заклучок.
Овде гледаме што се случило навистина, целата еволуција,
а овде гледаме што би се случило кога кормиларот би свртел лево,
како што заповедал Скетино, 12 секунди пред ударот во карпите.
Гледате?
Карпите се допираат и бродот се оддалечува.
И да имало допир со бродот, ударот би се случил подалеку
и веројатно би биле погодени помалку од пет оддели.
Рачно кормиларење.
Пред да го одредат за кормилар, Русли Бин работеше на одржување,
или беше домар.
Скетино дури испратил и имејл за да укаже на проблемите
во врска со неспособноста на многу членови на екипажот.
Но, речено му е дека тоа е така и дека мора да продолжи со нив.
И да ја послушал заповедта кормиларот
и бродот да не удрил во карпата,
Скетино не смееше да го стори тоа.
Но би било интересно да се испита кормиларот.
Не можевме зашто му беше дозволено да побегне
и да се врати во својата земја. Не успеавме да го најдеме.
Активирајте ги пумпите!
Дизел во итен случај!
Вклучи пумпа за итен случај!
Управителе? - Да?
Влезе ли вода? - Многу, многу... одам да видам.
Каде? - Во машинскиот простор.
Има ли многу вода?
Има, не може да се слезе. Ќе слеземе од другата страна.
Штом ќе ги вклучиме пумпите, ќе ти јавам.
Можеби наваму...
Капетане, да ги предупредиме патниците?
Да, ќе кажеме дека снемало струја.
Кажете ми каде сте, што се случило.
Во машинскиот простор, проверувам.
Дами и господа, внимание, ве молам!
Поради технички проблем има прекин на струјата.
Повторувам, поради технички проблем има прекин на струјата.
Нема причина за паника, останете мирни.
Нашите техничари веќе работат на проблемот. Благодарам.
Одеднаш чувме бучава во ходникот.
Излеговме да го прашаме стјуардот, но ни тој не знаеше ништо.
Решивме да спакуваме некои работи и да излеземе.
Тогаш објавија првпат: "Не треба да сме загрижени."
Но прво на безброј други јазици.
Тоа не излудуваше додека да стигне пораката на германски
дека е расипана "црната кутија" и не дознавме ништо ново.
Не знаевме што значи тоа за таков брод.
На враќање забележавме
дека бродот е чудно наведнат,
а, две црвени светилки светеа на главната палуба.
Тоа значи дека никој не управува со бродот,
дека бродот нема ниту погон, ниту кормилар.
Зборувате ли шпански?
Зошто елек за спасување ако е се во ред?
Зошто, ако е се во ред?
Зошто?
Никогаш не се знае.
Кога се огласи првиот аларм, отидов во болницата
и додека бевме во собичка со отворена врата,
одеднаш видовме како проаѓа количка со ЕКГ.
Мојата медицинска сестра рече побрзо од мене:
"Бродот се наведнува, да ја провериме ситуацијата."
Потоа дојде веста дека водата расте.
За среќа, веќе ги чистеа палубите Б и Ц, каде што живееше екипажот.
Управителе, може ли да се вклучи барем еден мотор?
Се уште не слеговме, капетане!
Не може да се влезе оддесно во машинскиот простор.
Вода се пробива во работилницата.
Значи, тонеме? Не разбирам...
Да.
Вода се пробива во работилницата.
Капетане, само за миг...
Не може да тргнеме. Централата за итни случаи е поплавена.
Ме интересира само едно: може ли да плови бродот или не?
Во спротивно мора да се закотвам.
Бродот не може да плови, главната електрична плоча е поплавена.
Неколку минути по ударот,
знаеше дека на бродот му нема спас, дека тоне.
А ти си на брод што ќе потоне
и не гледаш да ги спуштиш чамците за спасување, да го евакуираш бродот
и да ги наведеш патниците да го напуштат бродот?
Роберто, погрешив гадно.
Премногу се доближив до островот Џиљо.
Капетанот Паломбо ми рече само да поминам.
Се доближив и удрив со крмата во плитко.
Мртов сум.
Не вели ништо! Умирам!
Роберто Ферарини беше ККФ, како што го нарекуваа во фирмата,
координатор за кризи на флотата.
Но се занимаваше со проблеми од прв степен,
најмногу со оние во врска со комерцијалната страна на бродот.
Значи, со можни штрајкови, со проблеми на персоналот,
па и со мали непријатности, но со ништо во врска со безбедноста
или загрозувањето на околината.
Тоа го сторив за да му угодам на капетанот.
Се приближив, а потоа наидовме на таа мала карпа
и сега немаме струја зашто удривме со крмата.
Според законот, капетанот на бродот прво мора да ги извести надлежните
и сопственикот.
Ако е известен, сопственикот треба да не извести нас.
Но не добивме ниту еден повик од Коста.
Веројатно мислеле дека ситуацијата не е толку драматична и сериозна
за да ги известат надлежните.
На влезот сум!
Ве молам, извештај за водонепропустливите делови под вода.
На бродот знаеле многу добро дека тонат,
зашто офицерот Јакарино бил испратен да го провери степенот на штетата
и пријавил дека се поплавени најмалку три соседни дела.
На левата страна сме, под наклонот, има вода 1-1,5 м над палубата "0".
Безбедносниот критериум за овие бродови да останат на површината е
само ако се поплавени два соседни дела,
но ако се три, бродот треба да се смета за брод што тоне.
Потврдувам дека водата не се крева, водонепропустливата врата држи.
На 1-1,5 м над палубата "0", водата е на левата страна.
Значи, Роберто, слушни...
Не тонеме, нема да потонеме.
Набргу ќе фрлам сидро, па ќе застанеме тука.
И ќе треба да повикаме реморкер да не одвлече.
До одреден момент, Скетино се надеваше дека ќе го спаси бродот
со сите патници и опремата.
Не сфаќаше колку е катастрофална ситуацијата.
Кога побара од Ферарини да испрати реморкери и хеликоптери,
беше уверен дека бродот ќе стигне до пристаништето.
Постојат поморски правила.
Кога ќе се случи ваква несреќа, секој има јасно дефинирана задача.
Никој не постапил како што треба.
А Скетино не сторил ништо. Телефонирал со Ферарини
и се обидувал да се извлече.
Тоа е навистина непростливо за Скетино.
Бестрага! Каде е капетанот?
Карабинери.
Ало, карабинери? -Да.
Простете, јас сум дома со моите пријатели.
Мајката на мојата пријателка се јави да повикаме помош.
Тие се на "крузерот" на "Коста", а бродот удрил во нешто,
сите носат елеци за спасување... Не знам каде треба да пријавиме?
Не разбирам, што се случило? - Помогнете!
Околу 22:00, мислам во 22:06,
дојде повик од карабинер во Прат.
Во Капетанијата на пристаништето во Ливорно пријавил
дека една госпоѓа добила порака од мајката на нејзината пријателка
што се наоѓала на патничкиот брод каде што снемало струја
и за време на вечерата паѓале предмети од масите
и дека сите морале да носат елеци за спасување.
Оперативниот центар набргу го нашол бродот крај Џиљо. Бил неподвижен.
Бродот пловел за Савона, со носот насочен кон југ.
Стана чудно, зашто едната страна пловеше на ветрот и струјата,
а другата страна беше многу близу до островот, што е мошне опасно.
Коста Конкордија? Овде крајбрежната стража во Порто Санто Стефано.
Ме слушате ли на канал 16?
Овде Коста Конкордија, кажете.
Добровечер, Коста Конкордија, имате ли проблеми на бродот?
Кажи му дека снема струја.
Немаме струја, проверуваме.
Ви треба ли помош или ќе останете на островот Џиљо?
Роберто? -Да, ќе останеме да ја провериме струјата.
Во што е проблемот? Само во агрегатот?
Карабинерите од Прат добиле повик од роднина на некоја патничка
што вели дека паѓало се додека јадела.
Не, негативно, снема струја и само ја проверуваме состојбата.
Колку време сте без струја?
Околу 20 минути.
Добро, информирајте не за развојот на ситуацијата.
Јасно го слушнавме првиот повик на Крајбрежната стража од Ливорно
до капетанот на бродот.
Од копното слушнавме крици, патници облечени во елеци за спасување,
од звучниците јасно чувме како им велат да останат смирени.
Сето ова не одговараше на обичен прекин на струја.
Лично се јавив на дежурниот број во Пристанишната капетанија
да им објаснам
дека информацијата добиена од бродот не се совпаѓа со реалноста.
Бродот се сврти така само заради Божјата рака.
Бродот би се превртел целосно, ако ветерот не го турнеше на карпите.
Ќе загинеа 4200 луѓе.
На бродот завладеа паника.
Луѓето беа ужаснати.
Постапуваа според: "нека се спаси кој може"!
Ноќта... Навистина се работи за голема среќа
што Коста Конкордија на крајот се придвижи кон островот Џиљо
каде што запре.
Инаку, катастрофата ќе беше многу, многу полоша.
Ја увиде опасноста и рече: "Ајде да се качиме, видов елек за спасување".
И така се качувавме осум ката.
Но вознемирени, не можевме да се сетиме на бројот на собата.
Ја најдовме дури по долго време.
Ништо не ни кажаа. -Не. Спакувавме неколку работи.
Облековме елеци за спасување и излеговме.
Во ресторанот тропаше и траскаше. Слушав тропот од садови.
Насекаде скршено стакло. Толку што беше невозможно да се оди.
Ајде да го изнесеме екипажот одовде, но и патниците.
Зошто не ми одговара Ферарини?
Потоа се вративме долу. Се повеќе луѓе доаѓаа во елеци
и седеа таму... Некои плачеа, други врескаа.
Многумина стоеја во редица на контролниот пункт,
но ние не можевме да стигнеме дотаму,
па сепак, решивме да одиме да ги земеме нашите елеци за спасување.
На бродот имаше и многу деца. Малите Италијанци со своите мајки.
Кога прашавме каде да одиме, прво рекоа напред, а потоа рекоа одзади.
Немаше никакви упатства што треба да правиме, па одлучивме
да излеземе надвор и да видиме каде се наоѓаме.
Вклучивте ли некоја пумпа?
Не? Не можеме да го исправиме наклонот?
Бев на многу бродови во морнарицата.
Потоа веднаш отидовме на 4-ти кат каде што беа чамците за спасување.
И почнав да го подготвувам чамецот зашто се уште немаше никој надвор.
Екипажот беше малуброен
и само една жена дојде да ми помогне со чамецот.
Се случуваше сешто.
Врескаа, сакаа да ви го украдат елекот зашто немаше елеци за сите.
Не праќаа по елеци во кабините и не смируваа.
Луѓето врескаа, децата плачеа,
имаше вода на подот, а луѓето се лизгаа и паѓаа.
Мајко мила! Смирете се!
Сите се расправаа, се гледаше дека е сериозно,
а бродот се повеќе се навалуваше.
Јас сум Нада Сабатели. Ноќта на 13.01.2012. бев на Коста Конкордија.
Јас сум В. Гратаљано и се уште ја чувам картичката за во кабина.
Јас сум Џузепе Миколи, го довезов чамецот за спасување до брегот.
Отидовме на другата страна што веќе беше потоната.
Се јавив на карабинерите, рекоа да се јавам на крајбрежната стража.
Им реков: "Извинете, зар нема вие да им се јавите?"
Ми го дадоа бројот и се јавив. Рекоа: "Велат дека нема струја".
Одговорив дека сум работел на воени бродови.
"Да, точно е, нема струја, но бродот е наведнат 7-8 степени".
Одговорија: "Добро, испративме три брода. За секој случај".
Поткапетанот, човек од Ливорно, ми рече:
"Капетане, тие не ја кажуваат вистината."
Повторно контактирав со бродот и овојпат од Коста Конкордија рекоа
дека не само што снемало струја,
туку во бродот почнала да се пробива вода.
Значи, не е само дека немате струја? Имате и дефект?
Да, имаме дефект. Имаме дефект.
Сакате ли реморкер за влечење или друга помош? Има ли повредени?
Значи... бараме реморкер за помош,
а сите патници веќе носат елеци за спасување.
Во тој момент, секако дека се исплашив малку.
Американците велат, цел живот се подготвувате за масовни спасувања,
молејќи се тоа да не се случи никогаш,
зашто во такви ситуации секогаш постои цена што треба да се плати.
Цената се човечки животи.
Тогаш, близу до местото на настанот имаше патролен чамец
на финансиската полиција. Го зедовме.
Да, капетане, набргу ќе ви се придружиме.
Штом ја видоа Конкордија, пријавија дека бродот заринкал
со крмата на карпите.
Тие пријавија и дека е фрлено десното сидро.
Тоа значи дека бродот можел да ги спушти чамците за спасување.
Зошто не ги спуштаат чамците за спасување?
Потврдено, водата стигна до лифтот на крмата!
Метар височина! Влегува низ противпожарна врата!
Роберто, овде е многу лошо.
Се уште не, се уште не.
Беше 22:30,
на бродот немаше ниту повик, за помош ниту општа тревога,
ниту пак заповед да се напушти бродот.
Екипажот стоеше пред чамците и не пушташе луѓе во нив.
Напротив, некој од нив им рекол на луѓето
да се вратат во кабините и да не креваат паника.
Во името на капетанот, молиме да се вратите во кабините,
или, ако сакате, да останете во салоните.
Се е под контрола, во ред?
Капетане, патниците одат кон чамците.
Мора да дадеме општа тревога.
Чекај.
Многумина предлагаа давање општа тревога,
а тој сакаше да почека.
До крај се обидуваше да најде начин да се извлече од тоа,
иако знаеше дека бродот тоне.
Да го напуштиме бродот!
Одете си, одете си!
Го напуштам бродот.
Добро, но дозволи да му се јавам на Ферарини.
Роберто, имаме целосна хаварија.
На 0,2 сме од островот.
Дами и господа, молам за внимание!
Одете на збирните места до контролната станица на палуба 4,
со елеци за спасување, и запазете ги упатствата на екипажот.
Роберто, разговарав со хостесите што ги смируваат луѓето.
Близу остров сме.
Кога дојдовме на палуба 4, се беше полно со луѓе.
Потоа имаше сцени на нечовечност.
Луѓето трчаа, врескаа, се туркаа,
мажите одеа пред жените и децата.
Не сите. Не демонизирам никого, ситуацијата беше исклучителна,
но страшно беше да се гледа како секој се бори за себе,
со тоа дека условите на палуба 4 веќе беа ужасни.
Коста Конкордија, во неволја сте или не?
Што да кажам, капетане?
Кажи дека штотуку прогласивме вонредна состојба.
Да, штотуку прогласуваме вонредна состојба.
Конечно прогласуваат вонредна состојба на мое барање.
Да чекавме, би задоцниле со спасувањето.
Својот брод го насочи кон карпите со брзина од 17 јазли.
Да не се шегуваме, за тоа нема оправдување, бродот се уште плута.
На бродот имаше 4000 луѓе.
Не беше доволно да испловат 30-40-50 спасувачки единици.
Луѓето мора да слезат од бродот.
Нивната судбина е во рацете на командата на бродот.
Ако командата не е координирана со спасувачите однадвор,
машината не работи.
Можно е да се помисли дека некој се загубил во моментот,
но, по саат време или подолго, знаеш
дека бродот ќе потоне,
и мора да се погрижиш да ги извлечеш чамците за спасување
и да ги спасиш сите патници.
Не беше загрижен за ништо.
Кога стигнаа појасни посигурни информации,
Скетино веднаш прогласи општа тревога.
Настојуваше да се доближи до брегот.
Да заповедал да се напушти бродот што пловел со одредена брзина,
чамците за спасување најверојатно би се превртеле
и би имало стотици мртви.
Овој аспект требаше да се истражи, со стручни мислења и симулации.
Јас сум Марио Пелегрини.
Бев заменик на началникот на општината Џиљо на 13.01.2012.
Штотуку бев вратен од крстосување во САД.
Сакав да легнам зашто не се наспав поради другата временска зона.
Ми се јави шефот на карабинерите на островот Џиљо
и рече дека има брод во неволја покрај брегот на Џиљо Порто,
а јас ја зедов колата и се одвезов во Џиљо Порто.
Кога влегов во кривината кон источната страна на островот,
не ми се веруваше што гледам.
На нашиот карпест брег имаше огромен, блескаво осветлен брод.
Возев понатаму знаејќи го патот, или колата го знаеше подобро од мене
и не можев да го тргнам погледот од бродот.
Адреналинот се појави и уморот дојде по само неколку моменти.
Паркирав среде плоштадот.
Веднаш го сретнав началникот што стигнал неколку минути пред мене.
Заедно ги викнавме сите соработници,
ги отклучивме училиштата, активиравме систем за итни случаи,
но се уште не знаевме што се случило.
Кога чувме 7 сигнали за напуштање на бродот, мојот партнер рече:
"Доста". Го зграпчи момчето што беше пред синџирите
и не ни даваше да дојдеме до чамците и рече:
"Ајде, мора да поминеме, овде не може да останеме."
Имаше целосен хаос на тој дел од палубата.
Драматично беше да се видат луѓето како трчаат не знаејќи кој чамец
да одберат и како скокаат во првиот, доколку не се лизнале,
зашто палубата
веќе беше наведната.
Се обидував да им кажам дека сме на само 100-200 метри до Џиљо.
Бев сигурен дека сме на отворено море, островот не го гледавме,
само отворено море.
Зошто никој не се сетил да ги смири патниците?
Значи, ако ги спуштам чамците, може да јавам дека го напуштаме бродот?
"Патниците ги евакуираме на копно."
Повтори, "патниците ги евакуираме на копно."
Евакуираме патници со свои чамци.
Не можеше да прифати да им каже на патниците како капетан:
"Да го напуштиме бродот!" Се срамеше од тоа.
Полн е со себеси.
Никогаш не би сторил така.
Барав информации и не ги добив.
Кога се вратив, стоеше покрај чамецот. Другите беа влезени.
Прашав што прави.
Рече дека ме чека. "Што чекаш? Влези!"
Влеговме, а имаше само едно слободно место.
Возачот почна да го турка чамецот, зашто бродот беше овде,
а чамците овде,
па беа заглавени на палубата подолу.
Го придвиживме со нишање и одеднаш...
Почна да се движи вака и пак не врати.
Боже! Помислив дека ќе умреме сите.
Да се падне од трети кат со стотина луѓе во чамец за спасување е
како паѓање на бетон. Сите би загинале.
Мислејќи дека ќе умрам, се молев.
Секако, подоцна ти е срам зашто последната мисла ти била...
И така никој не те познава. - Му се посвети само на Господа.
Мора да се каже.
Долу, финансиската полиција ни покажа со светилка
дека на бродот има пукнатина
што ги шмука навнатре.
Боже! Никогаш не видов такво нешто!
Вистинска исеченица.
Како со брич.
Повторуваа да се оди напред, зашто таму има повеќе чамци,
а потоа рекоа да не одиме зашто чамци веќе нема.
Не мислев на стравот. Едноставно, функциониравме.
Не можев да поверувам што се случува.
Екипажот се трудеше да ги подготви чамците за спасување.
Првин ги одврзавме.
Тука беа готвач, келнер, персонал.
Сите освен офицерите.
Јас не ги видов.
Што се однесува на нас, односно на мене, сите не изневерија.
Мојата кариера како капетан заврши.
Бродот заринкал во плитко.
Сега направив добар потег.
Спасувам патници и тоа е во ред.
Без грижа, се е под контрола.
Како офицер на палуба добив задача да го водам тимот "Танго Индија"
што ги спасуваше повредените.
Веднаш по судирот ја напуштив палубата барајќи повредени.
За среќа, реагирав инстинктивно. Адреналинот ме држеше
се додека да излезам.
Роберто, да ги евакуираме патниците на копно.
Не довлечкаа каде што им реков.
Во близина на пристаништето фрлив две сидра.
Крмата е на дното.
Бродот не се движи, не може да се помести.
Што да им кажам на новинарите?
Овде Пристанишната капетанија Ливорно. Кажете ми,
уште колку патници ќе излезат?
Мислам дека ги евакуиравме речиси сите. -Приближно?
Информацијата ја бара единицата задолжена за спасување.
200-300. -200-300, вклучително екипажот и патниците.
Сите ќе го напуштат бродот, или некои ќе останат?
Ќе останам јас, близу сме до брегот.
Мислам дека сме во плитка вода
и дека ќе престане да се наведнува. Не би требало да се наведне.
Значи, на бродот останувате само вие или уште некој?
Мислам дека останувам само јас. - Само вие. Во ред, капетане.
Земете ги документите и дојдете на палуба 4.
Напуштање команден мост...
Не реков така. Дојдете со мене.
Како капетан, Скетино требаше да остане на командниот мост.
Не смееше да шета.
Неговата задача беше да остане на командниот мост и да управува
со сите операции до крај, а да излезе требало последен.
Видовме чамци за спасување како се спуштаат од големиот брод.
Од првиот што пристигна, јас и началникот вадевме патници
и ги прашувавме што е ново, но никој не ни одговори.
Реков: "Шефе, можеби е подобро да се качам.
Тој прифаќаше кимнувајќи со главата.
Одејќи, вчудовиден гледав во бродот.
Колку што бевме поблизу, толку поголем и пострашен беше
и изгледаше дека ќе падне во секој миг врз тебе.
Застанавме на носот каде што имаше скали од јаже.
Качувањето беше тешко.
Барав офицер на бродот.
Тргнав кон палубата, а одев 20-тина минути и не сретнав никого.
Кога се вратив долу на десната страна,
имаше и постари лица што бараа помош да влезат во чамците
што се доближуваа до бродот.
Сите тие луѓе доаѓаа од другата страна на бродот.
Помислив дека мора да одам и јас на другата страна од бродот,
да ги одведам на десната страна.
Потоа престанаа да спуштаат чамци за да не удрат во трупот.
Тогаш требаше да бидат сите на другата страна,
зашто веќе беа многу близу до водата.
Се уште се движи? - Да, се движи.
Спуштајќи ги чамците, фрлаа бови што требаше да се надујат сами,
а имаше и минијатурна дупка низ којашто се провлековме.
На Сандра и реков: "Те молам, не терај ме, не можам.
Да почекаме да влеземе во водата без да скокаме."
Не знаевме како е долу и едноставно чекавме.
Искрено, веќе не видов во водата, но тогаш се врати чамецот.
Дојде близу до бродот и влеговме со суви нозе.
Внимавајте! - Внимавајте, внимавајте...
Можеби беше полноќ или подоцна.
Потоа дојде брод и наклонот се смени многу брзо.
И за миг бевме во бродот.
Скокнавме јас, Салваторе и капетанот Скетино.
На покривот видов дека капетанот е со мене.
Набргу потоа, палубата 3 беше поплавена. Значи...
Од таа страна не би влегле повеќе.
Ако некој останал на таа палуба, потонал.
Би бил во вода со вртлози што би се создале...
Можеше да се спаси или да не се спаси.
Инстинктот за преживување кажуваше да се скокне на бродот.
Може да се каже дека сум имал многу среќа,
зашто штом скокнав на палубата 4, од левата страна,
бродот почна да се превртува.
Овде се наведна третпат и беше драматично
зашто тоа значеше дека е под вода палубата од другата страна.
Звукот на водата беше ужасен.
Доаѓаше со огромна сила.
Сите бевме обземени со страв.
Речиси стигнавме на другата страна,
кога бродот се затресе уште еднаш и водата тргна кон нас.
Водата се пробиваше и се создаде паника: "Назад, назад..."
Две постари госпоѓи се држеа за раце. Ги влечевме безуспешно,
па јас и Марсел се слизнавме практично до лифтот.
И кога водата беше до бедрата, се отвори вратата на лифтот.
Беше сосема искривено.
Се чу кус, жесток писок на едната од жените.
Потоа исчезнаа.
Немаа шанса. Сите што беа до нас, а не се држеле за нешто
беа однесени од водата.
Мислам дека немаше други преживеани освен нас.
Стоев до жената. Ме стискаше и велеше дека не сака да умре.
И реков: "Имате елек за спасување. Главата секогаш над водата.
Не плашете се."
Да, но во лифтот...
Односно, во окното на лифтот...
Не одеше.
Не знаевме што понатаму.
Другата страна не беше достапна зашто беше предалеку.
На страната од којашто дојдовме водата растеше се повеќе.
И секако дека не фати паника.
Бевме во толку безизлезна ситуација
што бевме свесни дека нема да се спасиме.
Во еден момент, бродот престана да се движи.
Потоа, светлината се врати. Светлината на полната месечина.
На палубата не имаше можеби стотина.
Метежот беше неверојатен, видов семејства со деца.
Сите брзаа нагоре. Реков: "Вие сте животни.
Првин жените и децата. Не бидете ѕверови."
Потоа, зад себе чув глас што, за разлика од мене, зрачеше спокој:
"Не бидете такви кон нив. Само се плашат."
Се свртев и видов господин од 60-тина години,
малку дебел, со брада, две големи очи и широка насмевка.
Имаше паника, а штом завладее паника, разумот не владее...
И тоа ќе научиш. Не можеш, како што видовме кај капетанот
кој изгубил контрола...
Не можеш да знаеш како некој реагира во паника,
дури и да е капетан на брод.
И него го фати паника.
Јас сум Роберто Гали.
Во 2012-та бев командант на полицијата на островот Џиљо.
Прв го сретнав Франческо Скетино ноќта кога се случи бродоломот.
Успеавме да дојдеме до карпите точно пред Конкордија.
Сите луѓе скокаа во морето. Еден беше повреден.
Имаше и лице со инвалидитет.
Сите се стиснаа меѓусебно за да создадат малку топлина,
зашто иако вечерта беше прекрасна, сепак беше 13-ти јануари.
Тогаш најдов пет или шест луѓе.
Едниот рече дека се офицери на бродот
и дека господинот што телефонира е капетанот Скетино.
Дојдов до капетанот, се претставив и реков:
"Ќе ве одвезам до пристаништето, па ќе ве вратам на бродот."
Не изгледаше воден. Значи, не паднал во морето,
додека сите други офицери беа водени.
Тој рече: "Не, мора да раководам со евакуацијата на бродот."
Малку изненаден, му реков: "Оттука не може да раководите со ништо."
Офицерот го праша зошто не оди во пристаништето па да се врати,
а тој остана на своето и не успеав да го наведам да се премисли.
Овде Де Фалко од Ливорно, ми треба капетанот.
Да, добровечер, капетане Де Фалко. -Слушнете, Скетино.
На бродот има заробени луѓе.
Одете со чамец за спасување под носот на бродот, оддесно.
Мислам дека капетанот Скетино се уште немал сфатено
што се случило навистина.
Се уште не беше помирен со огромната штета, со трагедијата
што ја преживувал.
Овде координирам спасувања. - Што координирате таму?
Со самото тоа што кажа дека мора да раководи со спасувачки акции
кога веќе не можеше да се стори ништо,
покажува во каква состојба е личноста.
Тогаш се случи познатиот телефонски разговор со капетанот Де Фалко.
Качете се, бестрага!
Капетане, ве молам... -Ништо "ве молам"! Качете се веднаш!
Качете се! -Во ред, капетане. - Одам. -Одете! Веднаш!
Скетино ми рече: "Од карпата бев во постојан контакт
со пристанишната капетанија и надлежните органи
и ги координирав сите спасувачки акции,
предлагав како да се интервенира, каде се бродоломците...
Тогаш раскажа како во мракот видел
чамец со светилка што му давал сигнали
и ги прашал дали ќе му помогнат да се врати на бродот.
Се викам Масимо Банкала.
На 12. јануари 2012 бев на моторниот брод "Ежилиум".
Спасивме 80 бродоломци од сплавот за спасување.
Потоа ме пратија со чамец да проверам во морето
дали има преживеани или настрадани на десната страна на Конкордија.
И таму, на десната страна, видовме двајца луѓе
како даваат светлински сигнали.
Пријдовме и едниот од нив беше капетанот Скетино.
Влезе во овој чамец
и како што доближуваа до бродот,
за жал, во чамецот почна да навлегува вода,
па на морнарот му заповедаа да се врати
и да не го придружува Скетино.
Морето беше брановито, бродови пловеа и правеа дополнителни бранови,
така што двапати завршивме во морето и ризикувавме да потонеме.
Мислам дека не би успеал да се качам зашто скалите од јаже беа полни
со патници што слегуваа.
Значи, тешко беше да се вратам на бродот.
Капетанот беше многу молчалив.
Чувствуваше вина зашто знаеше што се случило.
И мислам дека не му се допадна што не може да се врати на бродот.
Скетино не побегна.
Не беше страшлив капетан што го напуштил бродот,
остана таму, откако последен го напуштил бродот
непосредно пред сигурната смрт,
и се уште се обидуваше да се врати на бродот и беше одбиен.
Сите ми велат дека обвинителството било злонамерно кон него.
Но внимателно ги извршивме сите истраги што требаше да се извршат.
Само Скетино можеше да биде обвинет
за тоа што се случи.
Бевме единствениот хотел што беше отворен таа вечер
и имавме двајца гости што веќе спиеја.
Се викам Паоло Фанчули. Сопственик сум на хотелот Бахамас.
Таа ноќ примивме стотици бродоломци,
а последниот бродоломец беше капетанот Скетино.
Видов дека бродот тоне и веднаш пуштив греење во хотелот.
Потоа видов плима од луѓе, облечени во портокалово,
зашто се уште носеа елеци за спасување.
Никој не сакаше да ги соблече.
Не беше студено, но носевме само маици зашто на бродот беше топло.
Луѓето стоеја насекаде.
Црквата е полна!
Цркава беше полна, деца во костуми за капење, некои без чевли.
Сепак, ништо не зедовме со себе.
Влегуваа во собите, 30-40 одеднаш, натискани како сардини.
Веќе немав место за нив,
а тие се уште доаѓаа.
Хотел, аптека...
Островјаните ги даваа своите јакни, својата облека, прекрасни беа.
Дадовме се што имавме, но набргу снема се.
Сакавме да им дадеме ќебиња, но ги немаше доволно,
па ги извадија завесите да се покријат,
ги зедоа сите видови покривки и ги однесоа.
Немаше многу ќебиња,
неколкуте достапни веќе ги немаше кога стигнавме.
Но, се на се, се чувствуваш и среќно
зашто слушаш дека некои се уште не излегле, а некои...
Чувме дека некој загинал.
На крајот веќе не мислиш на себе.
Тој беше од едната страна, јас од другата, се погледнавме уште еднаш
и рековме: "Отсега секој за себе."
Немоќта и смртниот страв што се роди во нас и се надви над нас,
не наведе, секако, да не обрнуваме внимание на другите,
зашто ние двајца и така не можевме ништо.
Секој нека прави во свое. И тоа е навистина брутално.
Водата ми беше до колена, па до бедрата и потоа се повисока,
а над мене имаше 10-20 см воздух и се обидував да се одржам.
Помислив: "Задржи го здивот и види до каде ќе стигнеш."
Потоа, во еден момент, се фатив за држачот
и одев низ ходникот метар по метар како на шипка.
По 3-4 метра, сосема си скршен.
Траеше бескрајно долго се додека во еден момент
не стигнав до палубата.
Потоа нурнав и завршив во ресторанот.
Со главата удрив во нешто и успеав да се фатам за нешто.
Се качив и за миг бев на суво.
Се држев за конструкцијата и се качував малку по малку
за конечно да легнам на надворешниот покрив.
Меѓутоа, при секоја бучава што ја слушав,
при секое движење на бродот,
се плашев дека Коста ќе потоне наполно.
Немаше можност да се спасува, да се дава помош и слично.
Постојано викав за помош.
Потоа чув глас: "Господине, дојдете, излезот е овде".
Видов двајца луѓе и отпливав до нив.
Со последни сили се трудеа да ме извлечат од водата,
па се провлековме низ некаков отвор.
Да, низ отворот се гледаше небо.
Но не беше можно да се искачиме зашто беше од нерѓосувачки челик.
И одеднаш некој ѕирна низ дупката.
Видовме луѓе како викаат за помош во деловите
во кои претходно чув како навлегува вода.
Веднаш побарав јаже.
Успеавме да извлечеме најмалку деветмина луѓе од ходникот.
Тоа беше ужасно напорно.
Кога го извлече последното момче,
рече дека видел како во ресторанот плутаат
телата на дете и возрасно лице.
Потоа некој од нас почна да ја сфаќа големината на трагедијата
и рече: "Којзнае колку ги има?"
Лазејќи по надворешниот труп здогледав скали од јаже.
Слеговме еден по друг.
На чамецот на крајбрежната стража видов светла,
видов остров.
И тука се запрашав зошто никој не ни кажал.
Спуштивме стотина луѓе што беа примени на пловилата
на крајбрежната стража.
Таа ноќ беше многу тешко да се спуштат сите тие луѓе.
Прво, се беше лизгаво од влага.
Второ, моравме да ги спуштаме полека, еден по еден.
Зашто некој можеше да се слизне и да падне од 40-50 м височина.
Така што не беше лесно да ги смириме луѓето,
да им помогнеме да го надминат стравот.
Во четири и пол бев на островот.
Првин видов море од елеци за спасување.
Сите чамци за спасување беа преполни.
Бевме препуштени сами на себе и само ме мачеше дали е жив Матијас.
На сите лица имаше неискажлив страв дека некој не се спасил.
Јасно, така се чувствував и јас и само гледав каде е.
Кога го видов на молот,
бев пресреќен.
Бев многу среќен. Колената не ме држеа.
Седнав и почекав да стигнеме,
па слегов од бродот на крајбрежната стража.
Мислам дека не сум плачел толку многу никогаш во животот.
Да, тоа погодува.
А подоцна, кога ќе размислите за се што се случило,
и уште полошо, што можело да се случи...
Да, секако дека бев пресреќен што се спасивме обајцата,
што имавме среќа.
Другите немаа таква среќа.
Во 8-8:30-9 заминаа сите,
и тогаш пристигна капетанот Скетино.
Праша дали може да му сварам кафе со многу шеќер.
Изгледаше многу изнемоштено,
со уморно и натажено лице.
Сепак бев изненаден зашто кога го погледна бродот
од прозорецот на терасата,
ми рече: "Тие карпи не беа означени."
Како да сакаше да се изземе од одговорноста за тоа што се случило.
Имав гадно чувство зашто сфатив
дека е на работ на психички слом.
Но во исто време, зрачеше со некаква ароганција
кога кажа:
"Тие карпи не беа означени."
Како да се виновни карпите.
Скетино ме вчудовиде.
Беше самоуверен и полн со себе, искрено.
Понекогаш дури ми беше жал за него,
но мора да кажам дека неговата одговорност беше толку очигледна,
што не сфаќав како може да се крие зад други претпоставки
за коишто сметаше дека може да поминат.
Скетино се обидуваше да се извлече од ситуацијата на илјада начини.
Франческо Скетино го сметам за жртва на неверојатен медиумски притисок
што го прикажа како страшлив и неспособен капетан,
што ги напушта екипажот и патниците по бродоломот,
не сфаќајќи ја својата законска должност.
Судиите беа добри,
но мислам дека останаа под влијание
на првичната конструкција за жртвено јагне
од страна на светскиот печат.
Се осудува на вкупна казна затвор од 16 години,
безусловно, и мора да ги плати трошоците на постапката.
Добро се сеќавам дека осудивме 12-13 луѓе.
Освен Скетино, сите се спогодија за скратена казна.
Казната на Скетино можеше да биде скратена најмалку за третина.
Сакам да кажам дека не ми беше јасно зошто бараше судење.
Дали мислел дека ќе го ослободат од вина?
Никогаш не призна дека погрешил.
На крајот рече дека не е вистина дека го напуштил бродот.
Се обративме до Европскиот суд на правдата.
Се пожаливме на медиумското влијание во текот на целото судење
и побаравме од Европскиот суд да провери
дали, како што стравуваме,
постоело силно влијание на медиумите,
што беше лајтмотивот на целото судење на Скетино.
Вистина е дека ако се спасиш, носиш нешто со себе. Така е.
И денес велиме: "Поминаа 10 години, што сме направиле оттогаш?"
Зашто можевме да умреме дента.
Му се враќам на тоа искуство по сите години поминати на море,
за да се усовршам, за да ги разберам луѓето.
Најлошото искуство во животот ми помогна да созреам.
Кога ќе чујам хеликоптер и тропот на садови, се сеќавам на се.
Тоа ми остана во сеќавањето.
Не ме плаши, но кога ќе го чујам тоа, ме потсетува на таа катастрофа.
Првата година и пол ми беше многу тешко поради ослабениот имунитет.
Сето тоа остави трага во мене и психички бев многу истрошена.
А сега, 10 години подоцна, се е релативизирано.
Со оглед на тоа што двете госпоѓи што ни беа доверени не се спасиле,
се чувствуваме многу лошо.
Дадовме се од себе, поминавме речиси два часа со нив на бродот,
движејќи се чекор по чекор,
храбрејќи ги и разговарајќи со нив.
Мислам дека не можевме поинаку,
но сепак останува чувството дека сте потфрлиле, дека не сте успеале.
Некои трагедии се големи, како во овој случај.
Оваа беше голема.
Но, нешто божествено секогаш им помага
на сите несреќници. Вклучувајќи ме и мене.
Да дуваше поинаку ветерот,
бродот би бил далеку од островот
и таму би потонал.
Тогаш би броеле преживеани, а не мртви луѓе.
Компанијата на Коста Конкордија одби да даде изјава по повеќе молби.
Во писмено соопштение изразија солидарност со жртвите.
Немаше коментари за судската постапка извршена во Италија.
Со меѓународното здружение на крузерски услуги развија пакет мерки
што ги надминуваат меѓународните барања.
Ревидирани се и постапките на бродот,
вклучително предавањето команда на сите офицери во сите постапки.
Во спомен на 32-те жртви од бродоломот на Коста Конкордија, 13 јануари 2012.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС