Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
GECE VE SİS
Huzur veren bir manzara bile...
Kargaların uçtuğu, ekinler ve tutuşan otlarla dolu bir çayırlık bile,
Hatta arabaların, köylülerin, ve çiftlerin geçtiği bir yol,
Bir çan kulesi ile pazar yeri olan ve tatil için gelinen bir köy bile
sizi bir toplama kampına götürebilir.
Struthof, Oranienburg, Auschwitz,
Neuengamme, Belsen, Ravensbrück, Dachau...
bunlar haritalarda ve turist rehberlerinde adı geçen yerlerdir.
Kanlar kurudu, Diller sustu.
O blokların tek ziyaretçisi artık sadece kameralar.
Bir zamanlar mahkûmların ayaklarıyla çiğnediği patikaları tuhaf otlar bürümüş.
Elektrik hatlarında cereyan yok.
Kendi ayak sesimizden başka ses yok.
Yıl 1933..
Makine harekete geçiyor.
Düşünce ayrılığının ve kavganın olmadığı
bir milet gerek.
Çalışmaya başlıyorlar.
Bir toplama kampı, stadyum veya otel inşa eder gibi yapılıyor.
Yatırımcılarla, bütçelerle, rekabetle...
Ve hiç şüphesiz rüşvetle.
Belirgin bir üslup yok. Her şey hayal gücüne bırakılmış.
Alpin üslubu
Garaj üslubu
Japon üslubu.
Üslupsuz.
Mimarlar sükunetle tek bir kez aşılacak olan kapıları ortaya koyuyor.
O sırada, Burger adında bir Alman işçi,
Amsterdam'da yaşayan Yahudi öğrenci Sterne
Krakowlu bir tüccar olan Schmulszki
Bordeauxlu bir lise öğrencisi olan Annette, biinlerce kilometre ötede
kendilerine bir yer hazırlandığını bilmeksizin gündelik yaşamlarını sürdürüyor.
Nihayet bir gün kışlalar tamamlanıyor.
Bir tek onlar eksik.
Varşova'da yakalanıyorlar.
Lodz'dan, Prag'dan, Brüksel'den, Atina'dan
Zagreb'de, Odessa veya Roma'dan sürülüp
Pithiviers'de gözaltına alınıyor,
Vel-d'Hiv'de yakalanıyor,
direnişçi üyeleri Compiegne' toplanıyorlar,
baskınla, yanlışlıkla ve sanssızlıkla alınan kalabalıklar,
Toplama kamplarına doğru yolculuklarına başlıyorlar.
Tren vagonları kilitlenip mühürlenior.
Her vagona yüzlerce insan tıkıştırılıyor.
Gündüz yok, gece yok. Açlık, susuzluk, havasızlık, delilik.
Bir telaş ve heyecan başlıyor. Acaba bulacaklarmı ?
Ölüm ilk vuruşunu yapıyor.
İkincisi varışlarında gece ve sisle geliyor.
Bugün ayni patikalarda, güneş parlıyor.
Yavaşça yürüyoruz patikalarda, ne arıyoruz ?
Vagon kapıları açıldığında yere düşen cesetlerin izlerini mi ?
yoksa, belki de namlu ucunda kamplara sokulanların,
havlayan köpeklerin ve gözleri kör eden projektörlerin,
biraz ötede ölülerin yakıldığı krematoryumun alevleri,
arasında bu gece manzarası bir Nazi'nin kalbinde aziz duygular yaratıyor.
Kampın ilk görüntüsü. Başka bir dünya
BANYO/DEZENFEKTE
Hijyen bahanesi ile,
mahkumları çırılçıplak soyarak gururla dipçikliylorlar.
Saçları kesilmiş.
Dövmeleri yapılmış.
Numaralanmış.
İstemeyerek de olsa anlaşılmaz bir sıra düzeni içinde,
mavi çizgili üniformalarını giymiş,
bazen "Nacht und Nebel" olarak bilinen deyimle tasnif edilmiş,
"gece ve sis."
Siyasi mahkumlar kırmızı üçgen, yeşil üçgen takılanlarla karşılaşıyor :
Adi suçlular, sınıflarının larının ustaları.
En yukarda, Kapo'lar,
hemen-hemen herzaman adi suçlular.
Daha da yukarısı: SS'ler, dokunulmazlar, on metre uzaktan konuşulabilinenler.
En üstte de, Kumandan, kendi usülü ile kampı yönetiyor.
Kamp hakkında hiçbirşey bilmiyormuş gibi davranıyor.
Kim biliyor ki zaten ?
Bu kampların gerçekliği, yapımcıları tarafından aşağılandı,
ve onları sürdürenler tarafından hiç bir zaman anlaşılamadı
gerçeği görebilmek için nasıl ümidimiz olabilr ?
Üç kişinin bir yatakta yattığı, tahta barakalar,
saklandıkları çukurlar,
kaçamak korku ile yedikleri
ve uyumak bile bir tehlike olunca
hiç bir tanımlama, hayal gücü bunların gerçek boyutlarını açıklayamaz:
Sonsuz, kesintisiz korku.
Kiler, kasa ve hasır bir şilteye, ihtiyaç duyarız,
elde etmek için mücadele edilen battaniye, suçlamalar ve lanetler,
her ağzın tekrarladığı emirler,
SS'lerin aniden ortaya çıkışı,
çoşkuyla yaptıkları ani kontroller uygulamalı şakaları.
Tuğla yatakhaneden ve bu sancılı rüyalardan
size ancak bir kısmını, yüzeysel tarafını gösterebiliriz.
İşte çerçeve :
Geçtiğimiz binalar, ahırlar, garajlar veya atelyeler.
Zavallı topraklar, artık çöplüğe dönmüş.
Ayni sonbahar gökyüzü.
İnsanın içine işleyen çığlıkların atıldığı o geceyi sizlerin hayal gücüne bırakıyoruz,
Buzlardan sakınmayı, titreyen dişleri.
Hemen uykuya dalmaya çalışın.
Şafak sökerken kalkın,
gece çalınan eşyalarınıı ararken çarpışan mahkumlar.
Sabah 05.00 - Sonu olmayan yoklama yerinde toplanma,
O gece ölenlerin ortadan kaldırılması.
Bando bir opertten marşlar çalıyor
Mahkumlar taşocağına veya fabrikalara giderken.
İşler kar yağarken hemen donmuş çamura dönüşüyor
Ağustos sıcağında ise, Susuzluk ve dizanteri getiriyor.
Mauthausen taşocaklarına uzanan bu tarım teraslarını yaparken
üçbin İspanyol asıllı mahkum öldü.
Yeraltı fabrikalarda ki işler:
Aylarca çukurlar kazdılar, gömdüler, saklandılar, öldürdüler.
Çukurların kadın isimleri vardı : Dora, Laura.
Ancak, bu 35 kg lık garip işçiler inanılmazda.
SS'ler onları izlediler seyrettiler.
Kamplara dönmezden önce toplayıp, denetlediler ve üzerlerini aradılar.
Kaba işaretlerle barakalarına gönderdiler.
Kapo sadece o günün kurbanlarının çetelesini tuttu.
Mahkumlar bir kez daha içgüdüsel saplantılarına döndü :
Yiyecek.
Çorba.
Her dolu kaşık paha biçilmez.
Bir kaşık az ise yaşamdan bir eksilmesi demek.
İki üç sigara bir tas çorba ile takas edildi.
Birçokları istihkaklarını hırsızlarandan koruyamayacak kadar zayıftı.
Onlar artık çamurun veya kar'ın hayalarına son vermesini bekliyorlardı.
Neresi olursa bir yere uzanmak, ve yapayalnız ölmeyi bekliyorlardı.
Helalar ve civarlarında.
Karnı davul gibi şişmiş iskeletlerin hergece 7-8 tanesi geliyordu.
Çorbalar idrar söktürücülü idi.
Gece ay ışığında sarhoş Kapo ile karşılaşan zavallıya yazık olur.
Mahkum gözleri korkuyla dolar,
Gözcü ile karşılaşan da ayni tepkiyi verir :
"Kan bulaştırmak" ölümün işaretiydi.
Karaborsa: El altından alış-verişler, satışlar ve vurgunlar.
Arkadaş görüşmeleri, haber takaslar ve dedikodular,
direniş grupları oluşturmalar.
Korku ve teröre rağmen zamanla bir grup oluşur,
SS'ler ve sloganlarından daha az düzen bozan :
"Temizlik Sağlıktır."
"Çalışmak Özgürlüktür."
"Herkese Hak."
"Bit ölüm demektir." Ne denebilir, o zaman, bir SS subayı ?
Her kampın kendi surprizi oldu :
Bir senfoni orkestrası.
Bir havyanat bahçesi.
Himmler'in nadir bitkiler yetiştirdiği ısıtmalı seralar
Buchenwald'da Goethe'nin meşe ağacı.
Kampı onun etrafında kurdular ama meşe ağacına dokunmadılar.
Bir yetimhane, geçici ama sürekli birilerinin geldiği.
Sakatlar için bir baraka.
Bu gibi zamanlarda, gerçek dünya, önceki dünya,
huzur dolu manzarası ile, fazla uzak gözükmüyordu.
Ama bu mahkumlar için sadece bir hayalden ibaretti.
Kendi evrenine bu kadar yakındı,
Gözetleme kulelerinin baskısı
askerlerin nöbet tuttuğu,
mahkumlara nişan alarak,
onları öldürmeyi düşünmek can sıkıntısından öte birşeydi.
Herşey bir bahane ile sataşmalardan, cezalardan
aşağılanmalardan ibaretti.
Ad okunarak yapılan içtimalar saatlerce sürüyordu.
İyi yapılmamış bir yatak 20 cop demekti.
Kendine itina etme. Herhangi bir dini işaret yapma.
Kurbanlıklarında kendi darağaçları var.
Orası 11 No'lu blokta ve, dışardan görünmüyor,
özellikle infazlarda,
kurşun sekmelerine karşı korunmalıdır.
Hartheim treni dumanlı camlarıyla her nereden geliyorsa,
bir daha hiç görülmeyecek olan yolcularını taşıyor.
Gece yola çıkacak olan "kara nakil araçlar"
bir daha hiç görülemeyecek yolcuların taşıyor.
Fakat adam çabuk iyileşiyor.
Vucudu her nekadar bitkinse de, aklı yerinde.
Elleri bandajlı.
Elleri kaşık yapıyor, oyuncak bebekler yapıyor gizlice.
Canavarlar.
Kutular.
Elleri yazabiliyor, notlar alıyor.
Zihinlerini ve rüyalarını canlı tutuyor.
"Bask usulü istakoz"
Düşüncelere Tanrı'ya dönüyor.
Hatta siyasi olarak örgütleniyorlar,
kampı kontral altında tutan adi suçlulara meydan okuyorlar.
Durumu kötüleşen arkadaşlarına bakıyorlar.
Yiyeceklerini paylaşıyorlar onlarla.
As a last resort, ve kederli kalpleriyle,
ölmek üzere olanları kamp hastanesine taşıyorlar.
Hastane deyince gerçek bir hastane,
gerçek bir yatak düşünmeyin,
sadece bir iğne ile hayatlarına son veriyorlar.
İlaçları hayali. Pansuman ve sargılar sadece kağıt.
Ayni tamponlar her yarada ve hastalıkta kullanılıyor.
Açlıktan kıvrananlar bazen pansumanlarını yiyor.
En sonunda, her mahkum diğerinin benzeri oluyor :
Yaşı belirsiz hale galiyor ve gözleri açık olarak ölüyor.
Bir de ameliyathane binası var.
Bir an için sizler gerçek bir klinik tasavvur edebilirsiniz.
Bir SS doktor.
Korkuç bir hemşire.
Ancak görünenin arka yüzünde ?
Gereksiz ameliyatlar, organ kesmeler,
deneysel sakatlıklar.
Kapos'da, SS doktorlar gibi, ellerini dahi kullanıyor.
Büyük kimya sanayi fabrikaları ellerindeki toksik atıkları kampa gönderiyorlar,
ve gruplar halinde mahkum satın alıp onları deneylerinde kullanıyorlar.
Bu deneklerin bazıları hayatta kaldı,
ve hadım edildiler.
Fosfor ile yakıldılar.
Bazılarının ise, vücutları yaşam boyu işaretlendi,
kamplardan sağ kurtulup evlerine dönmelerine rağmen.
Yönetim mahkumların gelişinde hepsinin fotoğraflarını çekti.
22 ayrı milletten İsimleri kaydedildi.
Kayıtlar yüzlerce raflarda, binlerce dosya olarak saklandı.
Ölenlerin dosyalarının üzerine kırmızı bir çizik atıldı.
Mahkumlar bunları daima yanlış, belgeler olarak,
SS lerin ve imtiyazlı Kapos'un dikkatli gözlemleri altında sakladılar.
Onlar kampın patronları, seçkinlerdi.
Kapo'nun gelen erzakları istiflediği kendine ait odası vardı
orada akşamları genç gözdelerini kabul ediyordu.
Kumandanın yakın bir yerde villası vardı,
eşi kasabadaki diğer garnizonlarda olduğu gibi,
aile hayatının kendi payına düşen görevlerini yerine getiriyordu.
Hernekadar biraz sıkılıyor olsada:
Savaş biteceğe benzemiyordu.
Yine şanslı sayılırdı, Kapos'un bir de kerhanesi vardı.
İyi beslenmiş kadınlar diğerleri gibi, ölüme mahkum edilmişlerdi.
Bazen bir ekmek kırıntısı düşerdi dışardaki kader arkadaşının önüne.
Böylece SS'ler gerçek bir şehir görüntüsünü yaratmışlalrdı,
hastahanesiyle, kırmızı ışıklı bölge, yaşam alanları,
evet bir hapishanesi bile vardı.
Bu hücrelerde olanları anlatmak yararsız.
Kafesler mahkumun ne ayakta durabileceği ne de uzanabileceği şekilde yapılmıştı,
erkekler ve kadınlar sistemli bir şekilde işkence görüyordu.
Havalandırmalar ses-geçirmez değildi.
Yıl 1942.
Himmler ziyarete geldi.
"Verimli bir şekilde, yok etmeliyiz."
Verimlilik cephesini teknisyenlerine bırakarak,
Himmler imhaya konsantre oldu.
Planlar yapıldı.
Modeller hazırlandı.
Mahkumları görevlendirerek hazırlıklarını tamamladılar.
Bir krematorium - dışardan bir posta kartı gibi görünüyordu.
Bugün turistler önünde fotoğraf çektiriyorlar.
Sınırdışı etmeler tüm Avrupaya yayıldı.
Konvoylar yollarını kaybetti, durdular, sonra yine başladılar,
bombalandılar, sonunda geldiler.
Bazılarının sonu, zaten yolda geldi.
Kalanların ki ise, yakında gelecekti.
Sol tarafta olanlar çalışacak, Sağ taraftakiler ise ...
Bu fotoğraflar kitle ölümlerin başlatılmasından hemen önce çekildi.
Elle öldürmek vakit alıyor.
Zyklon gazı tüpleri sipariş edildi.
Gaz odasının diğer barakalardan hiç bir farkı yoktu.
İçerisi, yeni gelenlere büyük bir banyo gibi görünüyordu.
Kapılalr kapatıldı.
Gözlem başladı.
Bilinen tek iz bilmeniz gereken
tavanlardaki tırnak çizikleri oldu.
Hatta betonlar bile çizilmişti.
Krematoryum'in yetersiz kaldığı zamanlarda ise, ölüleri yakmak için
dışarda büyük odun ateşi hazırlandı.
Ancak fırınlar günde binlerce vücudu yakıyordu.
Herşey gizlendi.
Savaşta Nazilerden kalanlar bunlardır.
Bunlar depoları.
Kadınların saçları.
Kilosu 15 kuruştan, bez dokumak için kullanılıyor.
Kemiklerden...
gübre-en azından, Naziler denediler.
Gövdelerden- Kelimeler yetersiz.
Vücutlardan ise sabun yaptılar.
Derilere gelince...
Yıl 1945.
Kamplar yaygınlaşıyor, ve hepsi dolu.
100.000 kişilik bir şehir, patlayacak kadar dolu.
Bu sürekli yenilenen iş gücü ağır sanayi şirketlerinin dikkatini çekti.
Fabrikalar kendi toplama kamplarını kurdular.
Steyer, Krupp, Heinckel,
I. G. Farben, Siemens, Hermann Goering firmalar işgücünü buralardan temin etti.
Naziler savaşı kazanabilirdi.
Bu yeni mahkum kasabaları ekonomilerinin bir parçasıydı.
Ancak savaşı kaybediyorlar.
Krematoryum için kömür yok, mahkumlar için ekmek yok.
Kampın sokakları cesetlerden bir hasırla örtülmüştü.
Tifüs.
Müttefikler kapıları açtıklarında...
Tüm kapıları...
Mahkumlar anlamsızca baktılar.
Özgürmüydüler ? Yeniden günlük yaşama dönebilecekler mi ?
"Ben sorumlu değilim," dedi Kapo.
""Ben sorumlu değilim," dedi subay.
""Ben sorumlu değilim."
O zaman kim sorumlu ?
Şimdi burada sizlerle konuşurken, bu soğuk ortamda harabeler arasında,
buradaki kitle mezarların boşlukları,
soğuk ve çamurlu sular doldururken, bu utanç verici olaylar anılarımıza kazınıyor.
Savaş uykuya yattı,
ancak bir gözü daima açık.
Barakalar arasındaki içtima yerinde yeniden bitmeye başladı.
Bu terkedilmiş köy, hala tehlike ile ağırlaşıyor.
Krematoryum artık kullanılmıyor.
Nazi kandırmacası bugün çocuk oyuncağı.
Dokuz milyon ölünün ruhları için burası bir uğrak yeri oldu.
Bu garip gözlem kulesinden aramızdan birisinin,
Yeni mahkumların gelişini haberini mi veriyor ?
Onlar bizden farklı bir insan türü mü idi ?
Bir yerlerde aramızdan, biri şanslı Kapo olarak yaşıyormu,
ya da yeniden görev alan subaylar. veya adsız muhbirler.
İnanmak istemeyenler, veya olaylara anlık olarak inananlar var.
Bu harabeleri samimiyetle, inceliyoruz,
sanki bu eski canavar bu molozların altında ebediyen ezilmiş yok olmuş gibi.
Bu olayların mazide kaldığını ümid ederek,
bu kampların musibetinden ebediyen kultulduğumuza inanalım.
Bunların sadece bir kez, belirli bir yerde ve zamanda olduğuna inanır gibi yapalım
Gözlerimizi bizi çevreleyen herşeye
Ve insanlığın bu sonsuz çığlıklarına kulaklarımızı tıkayalım.