Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nieważne, czy jesteś dobrą osobą
i czy dbasz o swoje dzieci.
To przestaje się liczyć.
Nawet tego nie zauważysz, bo ciągle jesteś na haju.
Straciłam wszystko.
Tę historię trzeba opowiedzieć.
To jest crack.
Co, dzięki niemu będziesz cool?
Widać, że sprzedaje się dużo narkotyków i to za duże kwoty.
Reporterzy utrwalili te stereotypy i ten sposób relacjonowania.
To dziecko urodziło się uzależnione od kokainy.
Osiągnęły wiek szkolny.
Całe pokolenie skazano na śmierć.
To już nie są gangi dzieciaków.
To zwykli drapieżnicy.
Narkotyki obwiniano za wszystkie okropne sprawy,
na jakie zezwalało społeczeństwo i jakich nie chciało ukrócić.
Nie możemy tolerować narkotyków i dilerów.
Obiecuję. Ta plaga dobiegnie końca!
Wciąż dotykają nas konsekwencje lat 80.
Dlaczego?
Bo odzew nie miał na celu pomóc ludziom w tarapatach.
Powiedz: „Nie”.
To nie ma znaczenia.
Nieważne, czy sami dostarczali narkotyki,
czy odwracali głowy, gdy ktoś inny je dostarczał,
są tak samo winni.
Crack zmienił wszystko w społeczności czarnych
i w końcu zmienił całą Amerykę.
KRAJOWA KONFERENCJA REPUBLIKANÓW
Będąc świadomym odpowiedzialności,
jaką daje wasze zaufanie…
przyjmuję nominację na prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Reagan składa obietnicę dobrobytu dla wszystkich...
poprawy życia, zwłaszcza rozczarowanych białych wyborców.
Zacznijmy razem od nowa.
By to osiągnąć,
pobudził wolny rynek, który miał podźwignąć ludzi z ubóstwa.
Dla tych, którzy nie mają pracy, stworzymy nowe możliwości,
zwłaszcza w biedniejszych częściach miasta.
Tym, którzy porzucili nadzieję,
przywrócimy ją i zaprosimy ich do narodowej krucjaty,
by Ameryka znów była wielka.
RAZEM... NOWY POCZĄTEK
W latach 80. zaczął się duży przepływ pieniędzy.
Na myśl przychodzi Wall Street
i Gordon Gekko, grany przez Michaela Douglasa.
Chciwość, z braku lepszego słowa, jest dobra.
ROZDZIAŁ I CHCIWOŚĆ JEST DOBRA
To początek powrotu miasta.
Panuje uczucie optymizmu.
Kluby znów się zapełniają.
Chodziło tylko o zabawę.
Kokaina była częścią tego stylu życia.
Gdy pierwszy raz zażyłem działkę kokainy...
pomyślałem...
„O Boże!
To dopiero coś!”.
To był modny narkotyk. Ludzie chcieli tylko tańczyć.
Czasem nie spałem trzy noce z rzędu.
Piłem tylko wodę i tańczyłem.
Tak było wszędzie.
W świecie jazzu, w świecie popu.
To był społeczny narkotyk elity.
W mojej branży wielu zażywa.
Jest duża presja, a oni zarabiają dużo pieniędzy.
- Sam zażywałeś? - Kilka razy.
Uwielbiam kokainę.
Chciałem skończyć studia i zarabiać,
by zacząć ten styl życia.
Człowiek z blizną sprawił, że koka stała się popularna.
Wyciągaliśmy w klubie studolarowy banknot
i naśladowaliśmy film.
To było coś wspaniałego, efektownego,
bo robili tak ludzie, którzy dużo zarabiali.
Kokaina była wtedy luksusem.
Ludzie, którzy jeździli mercedesami
i bmw byli też tymi, którzy wciągali kokę.
Ten konkretny narkotyk, kokaina w proszku,
nie był dostępny dla mniejszości z ubogich dzielnic,
bo był zbyt drogi.
Nie było nas na to stać.
Podczas rządów Reagana szybko wzbogaciło się niewielu
kosztem wielu.
Rząd Reagana odebrał
zapomogi pięciuset tysiącom ludzi
i bony żywnościowe milionowi.
2,6 miliona amerykańskich dzieci straciło bezpłatne obiady.
Miliony ludzi pogrążyło się w skrajnym ubóstwie.
Ludzie stoją w niekończącej się kolejce
przed stanowym urzędem pracy.
Prawie osiem i pół miliona Amerykanów nie ma pracy.
W 1982 r. mieliśmy jeden z najwyższych w historii wskaźników bezrobocia w USA.
A bezrobocie czarnych społeczności było dwa razy wyższe od bezrobocia białych.
Ludzie zaczęli się wkurzać.
Wszędzie potłuczone szkło
Szczają na ulicy Mają wszystko gdzieś
Nie znoszę smrodu Nie znoszę hałasu
Nie mogę się stąd zabrać Muszę zostać
Grandmaster Flash i Melle Mel namalowali jasny obraz tego,
z czym zmagała się miejska biedota.
To przypomina dżunglę
Walczę, by się nie pogrążyć
To przypomina dżunglę
Walczę, by się nie pogrążyć
Dorastałem w biednej dzielnicy.
Żyliśmy dzięki bonom żywnościowym.
Nie płaciłem za jedzenie pieniędzmi.
To były papierowe pieniądze w różnych kolorach...
Jak w kraju trzeciego świata,
nie było pieniędzy na jedzenie.
Nie było pieniędzy,
więc często byliśmy sami w domu.
Chodziliśmy do sklepu i kradliśmy.
Albo dostawaliśmy forsę za zaniesienie zakupów do domu.
Czasami powiedzieliśmy komuś, że zaniesiemy mu zakupy,
a potem nagle uciekaliśmy.
Cóż... chodziło o przetrwanie.
Czasem musiałem nosić stare dżinsy siostry.
To moje zdjęcie z piątej klasy.
Siedzę po turecku obok innych chłopaków.
Trzymają ręce na kolanach,
ale ja moje trzymam na trampkach, bo miałem w nich dziury.
Czasem brakowało prądu i gazu.
W domu były karaluchy i myszy.
Było źle.
Chyba nie rozumiemy traumy wynikającej z ubóstwa.
Ludzie uciekną się do jakiegokolwiek dostępnego sposobu,
by uniknąć biedy i ucisku. Zrobimy wszystko.
Między rokiem 1982 a 1984
ilość kokainy napływającej do Stanów Zjednoczonych wzrosła o 50%.
Kokainę wysłano do Filadelfii, a potem do Nowego Jorku.
Tony przeszły przez Florydę.
Zalewają nas narkotyki.
Mamy więcej kokainy niż kiedykolwiek wcześniej w naszej historii.
Do Stanów napływają 63 tony kokainy.
Konsekwencją pojawienia się masowych ilości kokainy
jest spadek jej ceny.
Pomimo naszych starań
nielegalna kokaina napływa do naszego kraju w niepokojącym tempie.
Regularnie używa jej około pięciu milionów ludzi.
Jedno kubańskie cygaro nie mogło przedrzeć się do Stanów.
Jedno kubańskie cygaro.
Ale nie można było przechwycić całych ton kokainy?
Ten narkotyk nie pochodził tylko z ulic.
Dzisiejszy odcinek dotyczy inwazji narkotyków przez granicę.
USA wykorzystują niewiele środków, by ją powstrzymać.
Narkotyki przedostawały się przez Amerykę Środkową i Bahamy,
napływały wieloma szlakami, różnymi środkami transportu,
samolotami, łodziami. I ze wszystkich stron.
Każdy w tym maczał palce.
Ta szokująca wiadomość odbiła się echem w całym kraju.
Sanitariusze straży pożarnej
zastali oszołomionego Richarda Pryora, pisarza i komika.
Miał poważne oparzenia ciała.
Był blisko swojego domu.
Pojawił się raport o tym, jak Pryor oparzył się fajką.
Użył kokainy w postaci wolnej zasady, która jest połączeniem kokainy z eterem.
A kiedy ją zapalił, być może w papierosie,
eter wybuchł, przez co zapaliło się jego ubranie.
Stroicie sobie ze mnie żarty.
- „Co to?” - „Richard Pryor biegnący ulicą”.
Nie znałem tego rodzaju koki.
Gdy poparzył się nią Richard Pryor,
wiele osób nagle dowiedziało się,
że kokainy można używać również w taki sposób.
Kokaina to cząsteczka.
To chlorowodorek kokainy.
Chlorowodorek to sól.
Nie można jej zapalić, gdy ma w sobie chlorowodorek.
A więc trzeba pozbyć się soli.
Wymyśliliśmy sposób, jak pozbyć się soli.
Zostaje tylko wolna zasada.
Nazywamy ją „wolną”,
bo można ją wypalić.
Crack to to samo.
Większość ludzi kupuje proszek i sami go podgrzewają.
Prawie jak naukowcy.
Ale to wymagało dużo...
mieszania i...
ważenia.
Odkryłem, że...
ludzie nie chcą przechodzić przez ten proces.
Woleliby to dostać w formie kryształków.
Nazywają to „crack”.
ROZDZIAŁ II NAZYWAJĄ TO CRACK
Opary kokainy trafiają prosto ze szklanej fajki do mózgu.
To zwiększa wydajność.
Narkotyk od razu trafia do krwiobiegu,
bo płuca mają dużo krwi,
więc efekty są odczuwalne natychmiast.
Haj następuje od pięciu do piętnastu sekund.
Mogę teraz wstać i pójść na Księżyc.
Mogę wstać i pójść na Księżyc.
Jest mi teraz tak dobrze.
Kokaina stała się popularna dzięki odmianie crack.
Fiolkę można było kupić za pięć, dziesięć dolarów.
Biedni ludzie mieli dostęp
do tego, co wcześniej uważano za narkotyk dla bogaczy.
To się stało bardzo szybko. Nagle wszędzie pojawiali się ćpuni.
Od pierwszego razu myślą tylko,
jak znowu móc odlecieć.
Będą nieustannie próbować
doświadczyć tego samego co za pierwszym razem,
ale to niemożliwe.
To było jak zwielokrotniona euforia.
Efekt jest prawie natychmiastowy.
Nie mogę się wysłowić. Trudno wyrazić, co wtedy czułem.
Czułam przemożne szczęście.
To jest jak orgazm.
Po pierwszym razie...
To koniec.
Od tamtej pory byłem uzależniony i chciałem tylko palić kokę.
To uczucie jest...
potężne!
Byłem w liceum i musiałem zarobić.
Miało mi się urodzić dziecko. Było ciężko.
Mama chciała, żebym znalazł pracę.
Hej. Czy to Calvin?
Dawno go nie widziałam.
Podobno dostał pracę.
Pamiętam reklamę, w której występuje Calvin i mówią:
„Możesz być jak Calvin”.
Rzeczywiście, teraz widzę, że jakby się zmienił.
Poczucie odpowiedzialności wyszło mu na dobre.
Cieszę się, że ktoś w niego uwierzył.
Ciekawe, gdzie pracuje.
Witamy w restauracji McDonald.
Pamiętam tę reklamę. Pomyślałem: „Pracowałem tam”.
Zarabiało się tylko 3,35 $ za godzinę.
Stawka minimalna, 3,35 $ za godzinę.
Od tego rząd pobierał podatki.
Cóż, pieprzyć Calvina.
To mi w niczym nie pomoże.
Przyszedł do mnie kumpel i powiedział: „Znam sposób na zarobek”.
I pokazał mi crack.
Był w fiolkach. Małych fiolkach.
Spytałem go, co to jest. Odpowiedział, że gotowa koka.
Powiedział: „Ludzie to palą i szaleją”.
Dał mi sto fiolek.
Sprzedałem wszystko w pół godziny.
Fajka przyciąga.
Oddalasz się od niej, ale każe ci wrócić.
„Podejdź.
No, wydaj resztę swoich pieniędzy”.
Ludzie przychodzili z forsą i mówili:
„Chcę tylko 20”. Kupowali, po czym...
Jak już poznałem biznes,
wiedziałem, że wrócą po więcej.
I do wieczora wydawali wszystko,
każdy cent, który mieli przy sobie.
Pierwszego dnia zarobiłem kilkaset dolarów.
Od tamtej pory pomyślałem, że to będę sprzedawać.
Bo mogę szybko zarobić.
Crack. Wszędzie tylko crack.
Nie sprzedają nic innego.
Właściwie nie ma już kokainy.
Wszyscy sprzedają tylko crack.
Kiedy pojawił się crack,
pomyślałem, że to jest to.
Na to czekaliśmy.
To było jak gorączka złota, która dotarła na osiedle.
Policji to nie obchodziło. Nie zależało im.
Większość z nich myślała:
„Jak tylko skończy się zmiana, wynoszę się stąd”.
Mieliśmy zupełną swobodę.
Wiedzieliśmy, że nas nie aresztują.
Gliny miały nas gdzieś.
Ludzie z przedmieść przyjeżdżają tutaj w piątek wieczorem,
by zrobić zapasy na weekend.
Sprzedaż nawet przy krawężniku.
Na ulicy było tak dużo ludzi kupujących crack,
to było niewiarygodne.
Ludzie siedzieli w autach i trąbili, żeby się pospieszyli
i szybko sprzedali, bo była kolejka.
Na ulicy tworzyły się korki,
tylu przyjeżdżało po narkotyki.
Skąd się brali ci ludzie?
Mieszkałem w dzielnicy, która była w 99% czarna.
Masz crack?
Może dziś wieczorem.
Przyjeżdżali biali, przyjeżdżali Latynosi.
Ludzie z różnych stron chcieli kupić ten cudowny narkotyk.
Przyjeżdżają tu z New Jersey, żeby kupować narkotyki.
- Skąd przyjeżdżają? - Z New Jersey.
Myślę, że crack był postrzegany jako narkotyk ubogich dzielnic,
jako problem tej części miasta,
co oznaczało, że używali go i sprzedawali czarni i Latynosi.
Byłem uzależniony od cracku. Z własnego doświadczenia wiem,
że ten narkotyk wykracza poza granice socjoekonomiczne.
Hej. Kasa to kasa.
Taka jest prawda. Kasa to kasa.
Sprzedam nawet dwulatkowi.
Chcesz mi dać 35 dolców za crack, to ci go sprzedam.
Widziałem, jak ludzie sprzedają crack własnej matce.
Myślą sobie: „Ktoś musi jej to sprzedać.
Równie dobrze mogę ja”.
Byliśmy kapitalistami zarabiającymi na ulicy.
Właśnie tak, kapitalistami ulicy.
Nie obchodziło nas nic poza zarabianiem pieniędzy.
ROZDZIAŁ III KAPITALIŚCI ULICY
W czasach heroiny i innych narkotyków
ktoś musiał cię wprowadzić.
To była sprawa mafii.
Nie mogłeś tego ot tak sprzedawać.
W przypadku cracku nie było pośrednika.
Nie potrzebowałeś na to niczyjej zgody.
Trzeba było chcieć pracować, i tyle.
I być rozgarniętym, żeby to samemu rozkręcić.
Jeśli jesteś młody, ale masz kasę,
możesz kupić kokę o wartości kilkuset dolarów
i zacząć od razu sprzedawać na rogu ulicy.
W ten sposób całe grupy młodych mężczyzn
mogą utrzymać siebie i rodzinę. Mogą przetrwać.
Stworzyłem mały zespół złożony z kumpli w moim wieku.
Obsługiwaliśmy dwa budynki.
Potem udało nam się zdobyć kontrolę nad całym osiedlem.
Nikt poza nami nie mógł tam sprzedawać.
Byłem wtedy ledwo nastolatkiem.
Wyjechałem z Miami w 1984 roku.
Miałem służyć w Siłach Powietrznych.
A kiedy wróciłem do domu, by odwiedzić przyjaciół,
wszyscy mieli około 18 lat
i sprzedawali towar na rogu.
Powiedzieli mi, ile można wyciągnąć ze sprzedaży cracku.
Masz niecałe 20 lat, ale czujesz się prawdziwym facetem.
Wszyscy chcieli w to wejść.
Dzieciaki zamieniały się nagle w królów podziemia.
Dzieciak, który kiedyś nie miał pieniędzy, nie starczało mu nawet na ubranie,
teraz jeździ bmw.
Na cracku oparto cały system ekonomiczny.
Nie mogłem jeszcze prowadzić aut, ale kupiłem sobie jedno za gotówkę.
Nie umiałem prowadzić.
Jeździłem autem do liceum, żeby się popisać.
„Tak, mam samochód”.
Na początku zarabialiśmy kilkaset dolców dziennie,
potem tysiące dolarów.
Robiłem to dla pieniędzy, ubrań, biżuterii i dziewczyn.
Na początku było fajnie. Dobrze się bawiłem.
Robiłem, co chciałem.
Miałem, co chciałem.
Raz policzyłem wszystkie buty.
Miałem 75 par.
Wszystkie nowe. Raz założyłem,
potem kupowałem nowe.
Zajebiście.
Sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów, w gotówce!
Możemy je wyrzucić, skoro mamy pół miliona dolców?
Powiem ci, co możemy zrobić. Możemy dać je biednym.
Pełna zgoda.
Wtedy zarabiałem...
robiłem transakcje za około milion dolarów dziennie.
A mój zysk wynosił od 200 do 300 tysięcy
do miliona dolarów.
Byłem jednym z najbogatszych gości w Los Angeles. Najmłodszym z nich.
Miałem wszystko: motel, kino,
lakiernię, złomowisko, sklep obuwniczy, salon piękności, sklep z oponami.
Miałem przy sobie około 20 gości, którzy też byli milionerami.
To ode mnie się uczyli.
Dzięki mnie bycie dilerem stało się modne.
Wtedy zarabiało na tym mnóstwo ludzi
i wszyscy chcieli być na szczycie.
Były osoby uzależnione od narkotyków
i dilerzy uzależnieni od pieniędzy.
W tym problem.
Strzelby, karabiny, łuk i strzały,
a nawet karabin .50 z pociskami przeciwpancernymi.
W Roosevelt handel crackiem prowadzą gangi uliczne,
a teraz rekrutują w liceach i gimnazjach.
Wielu młodych mężczyzn zbroiło się, by chronić swój teren.
Mają półautomatyczne pistolety, również kałasznikowy.
Bardzo potężna broń.
Jeśli dasz dzieciakowi 100 000 $,
dasz mu również broń automatyczną i dasz mu władzę.
Mówisz mu: „Pilnuj tych pięciu bloków”.
Co ma o tym wiedzieć nastolatek?
Crack dał ludziom więcej broni.
Stać ich było na broń.
I...
więcej osób zaczęło rozstrzygać spory za pomocą broni.
Teraz nie tylko chciałeś przetrwać,
ale też prosperować, choć zewsząd czyhało zagrożenie.
Musiałeś być największy i najgroźniejszy.
I tak mogli ci odstrzelić łeb.
Mieli pistolety maszynowe Uzi i Glock.
A więc, oczywiście, sprawy zaczęły wymykać się spod kontroli.
Wtedy zaczęło się wszystko pieprzyć.
Dużo zarabialiśmy.
Było fajnie.
A potem...
przestało być fajnie.
Zwiększył się handel narkotykami i przemoc.
Policja co noc znajduje ciała.
O pierwszej doszło do sześciu strzelanin.
Policjanci ujrzeli pozostałości po krwawej jatce.
Nie mogę zliczyć
osób, których śmierć widziałem.
To było normalne. Normalka.
Zaczęliśmy się znieczulać
na śmierć naszych bliskich.
W północnym Manhattanie
zabójstwa związane z crackiem przyniosły wzrost ich liczby o 63%.
W zeszłym roku w Los Angeles miało miejsce 555 zabójstw.
W hrabstwie Los Angeles zginęło 387 osób.
Dystrykt Kolumbii to stolica zabójstw.
Policja nigdy tam nie wkraczała.
Jak w tym filmie,
Ojciec chrzestny, w którym mówią:
„Niech się pozabijają. To zwierzęta”.
Nie chcieli na siebie brać tej całej epidemii.
Wcześniej ich nie było, a teraz tym bardziej.
Mówi się, że ceny kokainy spadły.
Wzmożona przemoc to wynik rywalizacji o pieniądze.
Wielu dilerów okradano i porywano.
Brano ich na przechadzkę.
Znajdowaliśmy ich owiniętych taśmą.
To przypominało wojnę.
Dostałam w plecy, blisko kręgosłupa. Kula wyszła przez klatkę piersiową.
Postanowiłam, że jeśli umrę,
to nie na ulicy.
Wstałam, wsiadłam do taksówki i pojechałam do szpitala.
Gdybym tam została, udusiłabym się.
Miałam krwawienie wewnętrzne, płuca się wypełniały.
Ulica uczyniła mnie twardą.
Musiałam zachowywać się jak twardzielka,
żeby nikt nie pomyślał, że mnie wykorzysta.
To pozbawia cię prawdziwego ja. Musisz być twardzielem 24 godziny na dobę.
Nie okazujesz słabości.
A czym jest słabość?
Na przykład śmianie się z żartu, który kiedyś rozbawiłby cię do rozpuku...
Zrobisz tylko...
Powstrzymasz się od śmiechu.
Możesz pójść na imprezę.
Ale nie zatańczysz do piosenki,
bo inni zabójcy patrzą i uznają to za słabość.
„Jest emocjonalny”.
Byli faceci, których się bano.
Naprawdę bano, nie przesadzam.
Nawet policjanci z nimi nie zadzierali.
Bo oni byli…
Byli potworami.
A to ci sami ludzie, którzy kilka lat wcześniej
poszliby z tobą do kościoła albo umawialiby się z twoją siostrą.
I nagle...
Widzisz ich leżących na ulicy, z ciałem przeszytym kulami
albo siedzisz z nimi na komisariacie,
bo właśnie kogoś brutalnie zabili.
14-letni niepełnosprawny intelektualnie David Rosario
został postrzelony, gdy jechał na rowerze.
Policja uważa, że chłopiec zginął w porachunkach dilerów.
Było dużo pogrzebów.
Za każdym razem, gdy mijaliśmy domy pogrzebowe
i widzieliśmy tam młodzież, było jasne.
To była kolejna ofiara porachunków narkotykowych.
Odprawiłem dużo pogrzebów młodych.
Niektóre w kościele,
dużo w lokalnych domach pogrzebowych.
To boli.
I żałujesz, że nie masz dobrej odpowiedzi.
Często nie masz.
To tragiczne, gdy matka mówi,
że zabrała dziewięcioletniego syna na pogrzeb
i dziecko powiedziało: „Nie ubieraj mnie jak mój kolega w koszulę i krawat, mamo.
Do trumny ubierz mnie tak, by kumple mnie rozpoznali”.
Dziewięcioletni dzieciak planuje swój pogrzeb z matką,
gdy jest na pogrzebie kolegi ze szkoły.
Dla ludzi, którzy mieszkali w tych dzielnicach,
to był straszny okres.
Wielu z nich było od dawna związanych
z dzielnicami, w których mieszkali.
Nie stać ich było na przeprowadzkę.
A więc dotykał ich stres życia w strefie walki.
Ludzie bali się wyjść z domu.
Wychodzili na ganek i tam rozmawiali z innymi.
Nie mieli żadnej swobody, bo zewsząd leciały kule.
Boisz się wyjść wieczorem?
- Tak. - Dlaczego?
Pełno tu dilerów cracku. Strzelają.
Zostanę w domu.
Nie chcę oberwać.
Wieczorem nie chodzę nawet po okolicy.
Wracam do domu, zamykam drzwi i tu zostaję.
Obywatele usilnie proszą.
- Byłabym wdzięczna... - Coś trzeba zrobić.
Przynajmniej jeden patrol.
- Błagam... - Niepokoję się.
...o pomoc w dzielnicy.
Spójrz w dół. Widać, że sprzedają, a policjant tylko odwraca głowę.
Pewnego dnia kończę zmianę
i mam 300 fiolek cracku.
Podjeżdżają gliniarze. Zatrzymują się obok mnie w parku.
Jeden z nich każe mi dać torbę.
Daję mu ją i myślę: „Cholera. Nigdy nie wyjdę z więzienia”.
Zastanawiam się, czy powinienem uciekać. Bo już po mnie.
Jeden z nich...
Jeden zagląda do torby. Jest ich dwóch.
Rzuca mi torbę, patrzy na mnie i mówi: „Powiedz szefowi,
że wyświadczyłem ci przysługę”.
Biegnę do domu szefa i mówię: „Nie uwierzysz.
Policja mnie zatrzymała. Widzieli cały towar”.
On na to: „I co z tego?”
Opłacamy ich. Stary, zabieraj dupę i sprzedawaj”.
Ja na to: „Poważnie?”.
Mówi: „Wracaj do pracy. Tracimy pieniądze”.
I tak dowiedziałem się, że płacimy policji.
W obiegu było tyle pieniędzy, że prawie wszyscy dali się skorumpować.
W pewien sposób cała okolica dała się skorumpować.
W wyniku śledztwa w nowojorskiej policji
ujawniono sieć korupcji obejmującą cały wydział.
Siedmiu policjantów z Miami
oskarżono o zakupywanie kokainy u dilerów
i odsprzedaż z zyskiem.
14 policjantów oskarżono
o wyduszanie pieniędzy od dilerów, kradzież ich narkotyków i odsprzedaż.
W całym kraju 351 policjantów oskarżono o korupcję związaną z narkotykami.
Co kradłeś?
Forsę, narkotyki, broń. Wszystko.
Raz sięgnąłem do pudełka z kokainą i wyciągnąłem dwie garści fiolek.
Włożyłem je do kieszeni i poszedłem.
Dilerom łatwo odebrać pieniądze i narkotyki.
Stoi na rogu.
Ma narkotyki. Wie, że możesz go aresztować.
Zamiast tego zabierasz mu narkotyki i pieniądze.
Nie bał się pan, że ktoś z kolegów pana wyda?
Nigdy.
Dlaczego?
Przez nasz kod honorowy.
Gliny nie donoszą na gliny.
Wiedzieliśmy, że są zamieszani.
Wiedzieliśmy, że otwarcie pobierają łapówki.
I że nie można im ufać.
Wiedzieliśmy, że handlują na boku.
Nie można winić czarnych za to, że nie ufali policji.
- Ile potrzebujesz? - Ile ci trzeba?
Dobra, daj mi jedną. Jedną.
W Biblii mówi się o szarańczy,
która zbliża się w stronę zboża i niszczy wszelkie plony.
- Masz 25? - Ile?
Crack zniszczył naszą społeczność.
Proszę.
Crack był jak wirus.
- Skąd ten dym? - Jakby coś wisiało w powietrzu.
Sam sprzedawałem crack.
Zmienił całą kulturę.
To jest crack.
Chwileczkę. Chwileczkę.
Tak.
Blokowiska były niczym ruina.
Wszędzie leżały śmieci.
To wyglądało jak scena z filmu George'a Romero.
Noc żywych trupów.
Dobra.
- Fiolki... - Ile chcesz?
Zażywam crack.
Crack całkiem zmienił moją osobowość.
Czego on chce?
Inni przestali mnie obchodzić.
- Wiem. - Dwie za 20?
Ile chcesz?
Widziałam, że coraz bardziej się pogrążam, ale nie mogłam przestać.
- Czego chce? - Czego chcesz?
Zaczęłam tracić na wadze.
Schudłam w talii. Moja koszula była na mnie za duża.
- Ile ci trzeba? - Masz 25?
Niektórzy z nas próbowali to ukryć,
ale gdy było gorzej, nie obchodziło nas, kto nas widział.
Czego potrzebujesz?
Jak leci?
Nie byłam w domu od czterech dni.
Nie śpię od czterech dni. Ale jem.
Ważę 44 kilogramy.
Masz dzieci?
Tak. Jedno, ma 11 lat.
Jedenastolatek?
Chłopiec.
Gdzie on jest?
Z moją mamą.
Kiedy się widzieliście?
Półtora roku temu.
Jak się nazywa?
Angelo.
Tęsknisz za nim?
Tak.
Ten narkotyk odsuwał ludzi od samych siebie.
I przez to odsuwał ich od rodzin.
Wydawało się,
że zasięg działania narkotyku jest większy w przypadku kobiet.
Miałam syna.
Miał pięć lat.
Został zamordowany.
Pochłonęły mnie żal i gniew,
crack pomagał mi od tych uczuć uciec.
Kiedy zażywałam crack,
doświadczałam ciszy.
Milkły rozmowy, ból, całe cierpienie
i żal znikały...
na tę chwilę.
Zaczęłam go zażywać, gdy pracowałam.
Właśnie urodziłam pierwszą córkę.
Miałam swoje pierwsze mieszkanie.
Po powrocie z pracy dawałam jej jeść i sprawdzałam jej pracę domową.
Potem się kąpała i szła spać.
Tak było codziennie, dopóki nie zaczęłam brać cracku.
Zupełnie straciłam kontrolę... odebrano mi dzieci.
Siostra musiała się nimi zająć.
Właśnie urodziłam trzecią córkę. Była noworodkiem.
I...
Nawet mnie nie zna.
Tyle kobiet, matek i ciotek, zrobiłoby wszystko dla cracku.
Jak zaczęły go zażywać, już nie mogły przestać.
Narkoman potrzebuje pieniędzy.
Mężczyzna może kogoś pobić.
Może kogoś okraść.
Może się włamać, jeśli trzeba.
Kobiety nie. Przynajmniej tak myślały.
Kobiety sprzedawały zabawki dla dzieci.
Robiły rzeczy nie do pomyślenia,
których najpewniej nie zrobiłyby,
gdyby nie były pod wpływem cracku.
Musiałam uprawiać seks z facetami. Jak prostytutka.
To przez narkotyki.
Nie masz kontroli.
Widziałam, że kobiety uprawiały seks z trzema mężczyznami naraz,
czterema naraz, nawet pięcioma naraz.
Gdy nie masz forsy, zabierają cię na dach, żeby uprawiać z tobą seks.
Albo robisz to w windzie.
Zrobisz to, gdzie zechcą,
by móc dostać crack.
Na mojej ulicy stała porzucona furgonetka.
I niektórzy dilerzy wchodzili do niej...
Kobiety mówiły: „Obciągnę ci za fiolkę”.
Liczył się wygląd...
Jeśli crack spaskudził im twarz, to nie.
Jeśli jeszcze były ładne, za fiolkę
robiły co trzeba i odchodziły.
Tak robiły kobiety.
Sam też na to pozwoliłem.
Pomyślałem sobie...
Ktoś to musi zrobić.
Równie dobrze mogę to być ja.
Gdy od cracku uzależnia się kobieta...
tracisz matkę, tracisz żywicielkę.
Gdy niszczy się kobietę, niszczy się społeczność.
Mamo! Mamo! Mamo!
Nie zabierajcie mojej matki! Proszę!
Mamusiu! Nie zabierajcie mojej matki!
Dlaczego nasza społeczność była przesiąknięta
tą niszczycielską substancją?
Słyszałam o wojnie chemicznej...
To było jak wojna chemiczna...
dla czarnej społeczności.
Skąd to się wzięło?
A przede wszystkim... dlaczego?
Raport specjalny NBC.
Wprost z Białego Domu, prezydent Ronald Reagan z żoną.
Przesłanie o narkotykach.
Narkotyki pozbawiają marzeń
dziecięce serca i zastępują je koszmarami.
Nancy jest intensywnie zaangażowana w walkę z narkotykami.
Niedawno
grupa dzieci zapytała mnie, co robić, gdy ktoś daje im narkotyki.
Odrzekłam: „Po prostu powiedz nie”.
My, Los Angeles Lakers, mówimy, że
narkotyki mogą zabić cię.
Kokaina i crack Niech je trafi szlag
Pamiętaj, by po prostu mówić nie!
Kampania „Po prostu powiedz nie” była
bezprecedensowa pod względem zasięgu i nasilenia.
Właśnie tak. Powiedz nie crackowi, żeby żyć.
Jeśli musisz za coś umrzeć…
to nie za to.
Crack to nie tylko błąd.
To śmiertelny błąd.
Kampania przeciw crackowi była największą
kampanią antynarkotykową w historii Ameryki.
- Nie chcę - Powiedz nie
Po prostu powiedz nie Pokonaj je
To twój mózg.
To narkotyki.
To twój mózg na narkotykach.
Jakieś pytania?
Co zrobisz, gdy ktoś ci zaoferuje narkotyki?
Po prostu powiem nie!
Nie słyszę. Głośniej!
Po prostu powiem nie!
Wspaniale.
Nie do wiary.
Taki slogan? Powiedz nie?
A nie lepiej pomóc biednym dzielnicom
z ich problemami, żeby nie walczyć z narkotykami?
Dla naszej społeczności to sprawa polityczna.
Kampania Nancy Reagan „Po prostu powiedz nie”...
To była... wyjątkowa hipokryzja,
bo to działo się w czasie, gdy rząd USA
przymykał oko na przemyt kokainy do Stanów.
Kupowałem kokę od Nikaraguańczyków,
większość koki.
Miałem też inne źródła, z których dostawałem kokainę,
ale głównym byli Nikaraguańczycy.
W Ameryce Środkowej toczyło się wtedy wiele krwawych wojen domowych,
w Gwatemali, Hondurasie, Salwadorze i Nikaragui.
Stany Zjednoczone poparły dyktaturę w Nikaragui.
Ten rząd został obalony przez ruch sandinistów w 1979 roku.
To była banda lewaków i marksistów.
Dyktatura sandinistów w Nikaragui,
z pełnym poparciem Kuby i Związku Radzieckiego,
nie tylko prześladuje ludzi, kościół i wolną prasę,
ale też wyposaża w broń i bazy terrorystów komunistycznych
atakujących sąsiednie kraje.
USA powiedziały:
„Nie będziemy tolerować marksistów w Ameryce Środkowej”.
Zaczęli współpracować z bandami partyzantów...
pomagając im zmierzyć się z marksistowskim rządem w Nikaragui.
To były oddziały Contras.
Były karmione, podsycane i opłacane przez rząd Stanów Zjednoczonych.
Reagan organizował konferencje prasowe
i przemawiał niemal codziennie.
Ci bojownicy o wolność są dziś w Nikaragui
ze względu na nasze zaangażowanie.
Wychwalał Contras
jako moralny odpowiednik naszych ojców założycieli.
Odetniemy się od nich i pozostawimy bezbronnymi?
Jeśli tak, to kto znowu zaufa Stanom Zjednoczonym Ameryki?
Kongres nie chce wspierać wojny domowej w Ameryce Środkowej.
Sprzeciwiam się wszelkiej pomocy dla Contras.
Amerykanie nie chcą, by wojna się rozprzestrzeniła.
Wierzę, że Amerykanie chcą dać szansę pokojowi.
Nadszedł czas,
by zapomnieć o polityce wspierania Contras.
To była polityka, która wzięła się z obłudy,
z kłamstwa, z prób zatajenia.
Zanim dalej zainwestujemy w Amerykę Środkową,
zajmijmy się mieszkańcami tego kraju.
Kongres mówi, że nie możemy wykorzystać pieniędzy federalnych na wsparcie Contras.
Nie możemy im kupić broni, mundurów,
amunicji.
Wtedy rząd Reagana zaczął szukać
alternatywnych źródeł funduszy.
A jednym z tych źródeł były zyski ze sprzedaży broni do Iranu.
STANY ZJEDNOCZONE POCISKI - RAKIETY
Zaczęliśmy Iranowi nielegalnie sprzedawać pociski i rakiety
i otrzymaliśmy zysk w wysokości 15-30 milionów dolarów,
którego można było użyć,
by opłacić nielegalną wojnę Contras, której Kongres nie finansował.
Pracowaliśmy z pilotami, którzy latali z pomocą dla Contras.
Amerykańscy urzędnicy przymykali oko,
a nawet współpracowali z każdą, nawet nieetyczną, osobą.
Associated Press wysłała mnie,
bym opisywał amerykańskie relacje z rebeliantami Contras w Nikaragui.
Ciągle o tym słyszeliśmy.
Trudno mi było w to uwierzyć.
Mieliśmy ponad 30 źródeł
opisujących przemyt kokainy
przez nikaraguańskie Contras.
John Kerry został właśnie członkiem Senatu,
gdy publikowaliśmy naszą historię.
Wysłał część swoich pracowników, by w nią wniknęli.
Dziś zaczniemy mówić
o powiązaniach Contras z narkotykami.
Czy po wyładowaniu broni załadowano coś do samolotu?
Tak. Załadowałem około 17 worków
i jakieś sześć...
60-centymetrowych kwadratowych pudełek.
Co było w tych workach?
Koks. Kokaina.
A w pudełkach?
Kokaina.
To był skandal na wielką skalę.
Biały Dom potajemnie przesyłał broń
rebeliantom w Ameryce Środkowej...
STANY ZJEDNOCZONE
opłacaną z zysków ze sprzedaży rakiet Iranowi.
Musiano przymykać oko na przemyt kokainy do Stanów,
by sfinansować tę tajną i nielegalną wojnę.
Idealny schemat przemytu narkotyków.
Gdy wysyłano broń do Ameryki Środkowej,
można było ją wyładować i załadować worki kokainy
i wrócić z nimi do Stanów.
Zysk dla Contras.
Zysk dla przemytników.
To było świetny układ dla wszystkich
poza Amerykanami.
Rząd Reagana udawał, że tego nie widzi,
albo świadomie współpracował z przemytnikami
w ich próbach obalenia rządu sandinistów.
Naszym celem było pokonanie komunizmu w Ameryce Środkowej,
a więc to, że amerykańska młodzież zaczęła używać narkotyków,
nie było ważne.
Bias przechwycił piłkę.
ROZDZIAŁ VI GORĄCZKA MEDIALNA
Świetny ruch Lenny'ego Biasa! Celnie strzela i...
Ważnym punktem zwrotnym
był Len Bias, gwiazda koszykówki na Uniwersytecie Maryland.
Świetny przechwyt. Adrian Branch. Podanie do Biasa!
Wszyscy w Waszyngtonie wiedzieli, kim jest Len Bias.
Ludzie go kochali. Był przystojnym, porządnym facetem.
Bias przy koszu, strzał z wyprostowanej ręki!
- O rany! - Jasny gwint! Co za strzał!
Jego dużym rywalem był zawodnik grający dla drużyny Karoliny Północnej.
Michael Jordan pilnuje Lena Biasa.
Piłka meczowa. Dwa punkty. Udało mu się!
Dwóch najlepszych sportowców w kraju,
Michael Jordan i Bias, idą ramię w ramię.
Bias go wyprzedził.
Jego marzeniem było grać dla drużyny Celtics.
Boston Celtics wybierają
Lena Biasa z Uniwersytetu Maryland.
I to właśnie jego najbardziej chcieli.
Wrócił do akademika na Uniwersytecie Maryland i…
zaczął imprezować z przyjaciółmi.
Wyślijcie kogoś szybko.
Nie żartuję.
Robimy mu sztuczne oddychanie.
To Len Bias.
Musicie przywrócić go do życia.
Nie może umrzeć.
Przyjedźcie szybko!
Historia sukcesu lokalnej gwiazdy przybrała tragiczny obrót.
Bias, gwiazda koszykówki na Uniwersytecie Maryland,
będąc o krok od zdobycia mistrzostwa świata,
zmarł dziś na zawał
w szpitalu w hrabstwie Prince George.
Policja była zszokowana nagłą śmiercią Lena Biasa,
a jeszcze bardziej faktem, że powodem był crack.
Policja określiła sprawę jako podejrzaną.
To wszystko, co mówią publicznie.
Jim Kaiserski przedstawi raport o tym,
że tragedia Lena Biasa potwierdza fakt,
iż kokaina zabija.
ŚLEDZTWO: POLICJA MÓWI, ŻE BIAS ZAŻYŁ CRACK NA KRÓTKO PRZED ŚMIERCIĄ
Gdy media przejmują historię,
zakładają, że Len Bias palił crack...
I to było przyczyną jego śmierci.
Potem staje się przykładem tego, co może zrobić crack
i to daje początek narodowej debacie.
Amerykańskie media przejęły temat cracku.
I dopisały do niego inną narrację.
Powiedziały, że palił crack
i że to był jego pierwszy raz.
„Ten narkotyk jest tak silny i niebezpieczny”.
MSZE ZA BIASA
Na pogrzebie Lena Biasa Jesse Jackson powiedział:
„Narkotyki zabiły więcej czarnych niż Ku Klux Klan”.
Następnego tygodnia Don Rogers
tylny obrońca Cleveland Browns...
zginął w wyniku przedawkowania kokainy.
Dali do zrozumienia, że palił crack.
Taka była narracja.
„To epidemia! Młodzi czarni mężczyźni…
silni sportowcy, umierają przez kokę”.
W całym kraju ludzie mówili: „kokaina”. „Koka”. „Koka!”
Media wprost oszalały.
Problem cracku przerodził się w kryzys
dotyczący całego kraju.
Słowa, których używano do opisu cracku,
to „epidemia” i „plaga”.
„Epidemia narkotykowa jest tak niebezpieczna jak terroryzm.
To poważna sprawa. To epidemia, która zabija”.
To część wypowiedzi w Izbie Reprezentantów...
Używano ich, by ludzie się bali.
Politycy tak robili. I media tak robiły.
I zadziałało.
Narkotyk tak potężny, że wydasz wszystkie pieniądze,
sprzedasz zegarek noszony na nadgarstku, zdejmiesz ubranie z pleców…
lub zabijesz matkę.
By pokazać problem narkotykowy,
wysyłano ekipę na aleję Martina Luthera Kinga.
Pokazywano kilku czarnych mężczyzn
siedzących na schodach albo stojących przed sklepem.
„Widać problem z crackiem! Tam są! To oni!”
Tak zwana „Ulica Cracku”
rozciąga się na miasta i miasteczka w całym kraju.
Gangi z Los Angeles zdominowały sprzedaż cracku w ponad 25 miastach.
Nawet w takich miastach jak Omaha, Kansas City, Denver,
czy York w Pensylwanii. Typowe amerykańskie miasta.
Zaczął się szum medialny związany z crackiem i jego wpływem.
Mówiono, kto zażywał.
Policja w Kansas City, Missouri, szuka dziś rano
kobiety, która sprzedała syna za kokainę o wartości 20 dolarów.
Czteromiesięczny chłopiec trafił do opieki społecznej.
Utrwalają stereotypy dotyczące czarnych kobiet,
czarnych matek, biednych czarnych matek,
ukazując je w kontekście cracku.
Plaga cracku zyskała nowe, przerażające oblicze
cierpienia dzieci osób uzależnionych od cracku.
Dziś o dzieciach matek uzależnionych od kokainy.
Dzieci urodzone przez matki-narkomanki.
Jej matka była tak naćpana w chwili porodu,
że dopiero następnego dnia zdała sobie sprawę, że urodziła.
Cała ta sprawa opierała się głównie na jednym artykule opublikowanym
przez Irę Chasnoffa, pediatrę z Chicago.
Ira Chasnoff zasugerował,
że narażenie na kokainę w okresie prenatalnym powoduje ogromne szkody.
Jego badania, dotyczące około 23 dzieci,
nie powinny były nigdy doprowadzić
do takiego poziomu strachu i pogotowia.
Dzieci na koksie...
Dzieci na koksie. Osiągnęły już wiek szkolny.
Raporty były mocno przesadzone,
publikowano w „New York Timesie”,
w czasopiśmie „Time”.
Umieszczano takie nagłówki jak:
„Dzieci na koksie: Największym zagrożeniem jest mama”.
W tych artykułach były zdjęcia czarnych dzieci.
Ciężko o tym mówić, bo to był stek kłamstw.
Sprzedawano to jako prawdziwą informację.
To odegrało dużą rolę w tworzeniu nazwy „dzieci na koksie”.
Oczywiście wiemy, że to kłamstwo. Teraz to wiemy.
Ale epidemia nie była kłamstwem.
Każdego roku rodzi się sto tysięcy dzieci na koksie.
Wydaje się, że są uszkodzone na całe życie.
Prawdziwy horror zacznie się, gdy osiągną wiek szkolny.
W ciągu kilku lat te dzieci będą stanowiły nawet 60% uczniów
klas w biednych dzielnicach.
W rzeczywistości tylko dwa do trzech procent dzieci urodzonych w tym okresie
miało kokainę w organizmie.
Prawdziwy problem związany z matkami
dotyczył nadużywania alkoholu i marihuany.
Ale to tę gadkę sprzedawano Amerykanom
i zaczęto coraz bardziej kryminalizować
czarne kobiety
w już naznaczonych społecznościach.
Porzucił mnie ojciec moich dzieci i czułam się samotna.
Będąc w kryzysie,
powiedziałam lekarzowi, że mam problem z narkotykami.
A on poinformował o tym policję.
Mimo że zdobyła się na szczerość w kwestii uzależnienia,
w nadziei, że lekarze, system zdrowia,
zapewni jej potrzebne leczenie,
została aresztowana i oskarżona o przemoc wobec dzieci
i dostarczanie narkotyków nieletnim, jakby była handlarzem narkotyków.
W zeszłym roku skazano kobietę za podanie kokainy osobie nieletniej
przez pępowinę.
Niektóre stany próbują tego samego.
Po raz pierwszy w historii prokurator
oskarżył kobietę o podanie narkotyków noworodkowi
w ciągu 60 sekund od narodzin dziecka,
gdy było jeszcze z matką połączone pępowiną.
Nie mieli bezpośrednich dowodów,
że podanie narkotyku miało miejsce.
A więc co było karane? Co było przestępstwem?
Urodziłam dwójkę zdrowych dzieci.
Wbrew obiegowym opiniom i naukowej dezinformacji.
Ale moją rodzinę rozdzielono.
Moje dzieci trafiły pod opiekę krewnych w innym stanie.
To było druzgocące.
Sędzia nie rozumiał natury uzależnienia,
tego, że matka nie miała wyboru, nie miała kontroli.
Potrzebowała pomocy. Prosiła o nią.
Nie była w stanie jej otrzymać. Nigdy jej tego nie zaoferowano.
W tamtym czasie nie istniała.
W tym okresie…
biała pielęgniarka, Shirley Brown,
na Uniwersytecie Medycznym w Karolinie Płd.
testowała czarne matki na obecność narkotyków.
Potajemnie szukała śladów zażywania kokainy u ciężarnych czarnych kobiet.
Jak zdobywa pani narkotyki? Czy...
Kupuje je pani? Dostaje za seks?
Skąd te pytania?
Komu przekaże pani moje odpowiedzi?
Te odpowiedzi są dla mnie.
Udostępniła je policji
i pomogła jej dotrzeć do łóżek kobiet
i zabrać je stamtąd
albo w czasie ciąży, albo tuż po porodzie,
nawet gdy nie ustało jeszcze krwawienie.
Wszyscy dążyli do kryminalizacji czarnych kobiet.
Czarne kobiety można kryminalizować
tak samo jak każdą inną kobietę,
mówiąc, że krzywdzi swoje dzieci. I tak zrobiono.
Sheryl! Otwórz!
Trzymaj dziecko z dala od ulicy.
W końcu ktoś ją potrąci.
Masz kokę? Masz crack? Obciągnę ci.
Trzymaj dziecko z dala od ulicy.
Pop kultura rozpowszechniła stereotyp,
że crack zażywają głównie czarne kobiety z nizin społecznych,
które crack kochają bardziej niż swoje dzieci.
I nie nadano ich życiu żadnej głębi ani kontekstu.
Pojawiły się jakby znikąd,
paliły crack i zaniedbywały dzieci.
Nic więcej nie wiadomo.
Oto historia dziewczyny Idącej aleją
To może twoja mama Ale nie śmiej się
Twoja mama jest na cracku
Ale nie moja mama
Twoja mama jest na cracku
Kłamiecie
Oczerniano osoby palące crack...
chcąc dać krajowi do zrozumienia,
że ci ludzie wymykają się spod kontroli,
bo używają tej substancji.
„Ci ludzie nie zasługują na naszą pomoc, bo zażywają tę substancję.
Tych ludzi możemy zignorować”.
Dlatego to niebezpieczne.
Twoja mama jest na cracku
Pobiliście moją mamę
Twoja mama jest na cracku
Bo jest ćpunką
Powiesz, że ktoś używa cracku,
i już wszystko wiadomo.
Nie trzeba mówić o straconej pracy.
O tym, że kogoś napastowano seksualnie.
O samoleczeniu.
Nie musisz o niczym mówić.
Można te osoby odrzucić.
Jest zgoda na to, by niektórzy z nas zostali odrzuceni.
A my tylko się przyglądamy.
Odkąd na ulicach jest crack,
tysiące mieszkańców Bronxu
domagają się większej ochrony policji,
by wypędzić dilerów z ich dzielnic.
Precz z koką! Witaj, nadziejo!...
Na Florydzie protesty przeciw narkotykom
i na rzecz egzekwowania prawa.
Przesłanie dla dilerów.
Precz z koką!
Ludzie z czarnej społeczności mówią, że coś trzeba zrobić.
Crack zabija! Crack zabija!
W Miami, na prośbę grup kościelnych i obywatelskich,
policja wysłała specjalne patrole motocyklowe.
- Cieszycie się, że tu są? - Tak... Tak.
Ktoś musi coś zrobić.
Hej, dilerze! Hej, ty!
Czarni mężczyźni cię obserwują.
Hej, dilerze! Hej, ty!
Ludzie się bali. Nie wiedzieli, co robić.
Gdy otacza cię tyle przemocy,
tyle brzydoty…
Uciekają się do tego, co według nich powstrzyma szaleństwo.
Gdyby to zależało ode mnie, zdobyłbym cyrkowe klatki
i wsadziłbym tam dilerów i jeździłbym po okolicy,
pokazując te szumowiny dzieciom.
To właśnie szumowiny.
Nasz kongresmen z Harlemu, Charlie Rangel,
mówi Reaganowi:
„Robisz za mało dla czarnych.
Nie zależy ci”.
Żeby wygrać wojnę,
musisz mieć środki, a środki są kosztowne.
Nikt nie ma wątpliwości,
że Amerykanie są gotowi za to zapłacić.
Zamknąć ich, zgarnąć z ulicy.
Nie miałem żadnych wątpliwości, że społeczność to popiera.
A ministrowie...
rozpętali piekło wśród polityków.
„Dlaczego cię wybraliśmy?” „Dlaczego ulice nie są bezpieczniejsze?”
Możesz kupić crack, ale nie możesz kupić mleka.
Skazać ich na dożywocie.
Koniec z crackiem!
Chcemy odzyskać dom!
Precz narkotykom! Dość cracku!
Czyste szaleństwo...
Rodzice błagali, by uwięzić ich dzieci...
bo handlowały narkotykami.
Trzeba się bronić, tak jak my.
Jeśli nie chcą tu narkotyków,
muszą się bronić.
A więc społeczność uważa, że to złe,
i tak samo sądzą politycy, zarówno republikanie, jak i demokraci.
Marzenie każdego polityka.
To kanalie, które do zarabiania milionów popycha chciwość.
Nasze dzieci będą nadal narażone
na ten okropny narkotyk zwany crackiem.
Kokaina była wyłącznie rozrywką bogatych.
Teraz można ją kupić za zasiłek.
Jest rok 1986.
Zbliżają się wybory.
Wszyscy członkowie Izby Reprezentantów chcą ponownego wyboru.
Uznali, że:
„Wojna z narkotykami to okazja, by pokazać, jaki ze mnie twardziel”.
Spikerem Izby był Tip O'Neill.
Mówi: „Chcę mieć ustawę antynarkotykową”.
Chce mieć ją gotową w cztery tygodnie,
aby członkowie mogli rozpocząć kampanię z poczuciem sukcesu.
Pokazać, że byli twardzi.
Że powstrzymali zarazę.
Gdybym mógł,
uwięziłbym wszystkich dilerów w Alcatraz
i siedzieliby tam całe życie bez możliwości odwiedzin.
Społeczeństwo na ogół nie rozumie,
jak długo trwa przyjęcie projektu ustawy, od chwili przedstawienia do uchwalenia
przez Izbę i Senat oraz podpisu prezydenta.
W Waszyngtonie może to potrwać lata.
Ale Tip O'Neill chciał to załatwić w miesiąc.
W tym okresie,
właściwie w ostatnim tygodniu, pojawia się hasło:
„Zapiszmy obowiązkową minimalną odsiadkę i wrzućmy handlarzy narkotyków do kicia”.
Dziś mam przyjemność podpisać ustawę,
która świadczy o całkowitym zaangażowaniu Amerykanów
i rządu w walkę ze złem narkotyków.
USTAWA ANTYNARKOTYKOWA
To było najbardziej niesprawiedliwe prawo federalne.
Podaje ilości kokainy w proszku…
100 gramów daje ci konkretny wyrok,
gram cracku równa się temu samemu wyrokowi.
Saszetka cukru podawana w restauracji to jeden gram.
To bardzo mała ilość.
Pięć takich saszetek cracku dałoby ci od pięciu lat więzienia
do 40 lat, zgodnie z obowiązującym prawem.
Pięć gramów cracku i 500 gramów kokainy w proszku...
ta sama odsiadka.
Wiele osób uważało,
że to dlatego,
iż Kongres uważał, że crack jest 100 razy niebezpieczniejszy niż kokaina w proszku.
Nie.
To wynikało z pośpiechu, z jakim opracowaliśmy ustawę.
Tak szybko, że nie zastanowiliśmy się nad tym, co chcemy osiągnąć.
Spartoliliśmy to.
Cała ustawa była jednym wielkim partactwem.
To nastąpiło w 1986 roku.
Prawo wymierzono w „przemytników”.
Potem... w 1988 roku, poszerzono prawo,
włączając każdego, kto posiadał crack.
Ustawa z 1988 roku,
by ustalić minimalną karę
za posiadanie niewielkiej ilości cracku
było częścią większej zmiany i decyzji
ze strony urzędników administracji Reagana,
by kryminalizować narkomanów,
a zwłaszcza ludzi, którzy zażywali crack.
Wtedy uważaliśmy, że...
cracku... używano...
bardziej otwarcie w społeczności czarnych,
kokaina zaś była tajnym narkotykiem
zażywanym przez klasę średnią, która nikogo nie krzywdziła.
Nie napadali, nie zabijali, nie rabowali.
Pomyślano, żeby skupić się na największej szkodzie dla społeczeństwa...
To była gruba przesada. Najwyraźniej przesadzono.
Nie było dla tego usprawiedliwienia.
Najlepiej wyjaśnić to...
często powtarzanym powiedzeniem:
„Wydawało się, że to dobry pomysł”.
Ja, George Herbert Walker Bush,
przysięgam uroczyście...
„Będę wiernie wykonywał urząd…”
W 1989 roku
sondaże wskazują, że narkotyki były
głównym problemem, który budził niepokój opinii publicznej.
A zatem George Bush objął urząd,
przysięgając powstrzymać epidemię narkotyków nękającą kraj.
Moi przyjaciele, mamy zadanie.
Są tacy, którzy nie mogą się uwolnić od zniewolenia z powodu uzależnienia,
narkotyków, zapomóg, demoralizacji rządzącej slumsami.
George Bush był wiceprezydentem za czasów Reagana.
Prowadził działania antynarkotykowe
w Białym Domu we wczesnych latach rządów Reagana.
A więc miał powody, by pokazać,
że będzie twardszy niż inni.
Niewiele jest kwestii,
w przypadku których całe społeczeństwo musi się zjednoczyć
i wyrazić brak tolerancji.
Najoczywistszą są obecnie narkotyki.
I jest wiele do zrobienia…
i do powiedzenia.
Daję słowo, że ta plaga dobiegnie końca!
Uwaga polityczna zaczęła coraz bardziej skupiać się na narkotykach.
Narkotyki stały się niemal antytezą amerykańskiego stylu życia.
Narkotyki to wróg, którego musimy zniszczyć.
Byłem agentem antynarkotykowym.
Raz poproszono mnie o zakup narkotyków przed Białym Domem.
A więc... zadzwoniłem do dilera, z którym miałem do czynienia.
Mówię: „Przyjedź pod Biały Dom”.
Pyta: „Gdzie to, kurwa, jest?”.
Musiałem mu wyjaśnić.
Kiedy przyszedł, usiedliśmy na ławce w parku.
Dał mi narkotyki, a ja forsę.
W tle widać ludzi wchodzących do Białego Domu.
Wszyscy wiemy, że największym zagrożeniem dla naszego kraju są narkotyki.
Prezydent George Bush
po raz pierwszy wystąpił w telewizji.
Pamiętam, jak to oglądałem i...
prezydent miał przy sobie...
niespodziewany rekwizyt.
To...
To jest crack,
skonfiskowany przez agentów kilka dni temu
w parku naprzeciwko Białego Domu.
Nie do wiary. George Bush ma w ręce narkotyki, które właśnie kupiłem.
Niemal spadłem z krzesła.
Szaleństwo. Nie mogłem w to uwierzyć. Niewiarygodne.
To było ustawione.
Wygląda niewinnie jak cukierki.
Ale zmienia nasze miasta w strefy walki.
To był teatr polityczny.
Biały Dom manipuluje prawdziwym... dzieciakiem...
w celach politycznych, by zapunktować i wzmocnić przesłanie.
Tutaj zasady się zmieniły.
Jeśli sprzedajesz narkotyki, złapiemy cię.
A kiedy cię złapiemy, zostaniesz oskarżony.
A kiedy zostaniesz skazany, pójdziesz do więzienia.
Biały Dom przyznał, że dramatyczny moment
mowy prezydenta, gdy wypowiada wojnę narkotykom,
był wynikiem zasadzki agentów antynarkotykowych.
Poszedł tam i sprzedawał narkotyki przed Białym Domem.
To jest najważniejsze.
Tak właśnie postąpił i został aresztowany.
Taką mam nadzieję. Nie wiem.
Nie jest mi go szkoda.
Ten nastolatek bez wcześniejszych wyroków, bez historii przemocy…
spędził prawie dziesięć lat życia w więzieniu federalnym.
Dowód na to, że miasta przegrywają wojnę z narkotykami.
Nowojorska policja pochowała dziś jednego ze swoich ludzi.
Dwudziestodwuletni Edward Byrne został zastrzelony w piątek rano.
Śmierć Byrne'a miała duży wydźwięk.
Początkujący policjant zamordowany przez dilerów.
Siedział po prostu w aucie. I nic nie zrobił.
Nasz syn, Eddie, siedział w radiowozie,
reprezentował nas i chronił...
i został zabity...
przez szumowiny...
Wszyscy jesteśmy zagrożeni.
Śmierć Lena Biasa tylko zwróciła uwagę.
Nie było żadnej reakcji ze strony policji.
Ale po tym, jak w Queens zabito Edwarda Byrne'a,
pomyśleli: „Zabiliście jednego z naszych policjantów?
Teraz pocierpicie… Cały naród pocierpi”.
Obiecuję.
Zabójstwa muszą się skończyć.
Dobra! Nie mam przy sobie niczego!
Jedno zabójstwo zmieniło policję w całej Ameryce.
Policja oszalała.
Oszalała.
Stworzyli nową grupę zadaniową, którą nazwali TNT.
Oddział ds. Narkotyków na Manhattanie
aresztował kilka osób po zakupie cracku w parku.
Zebrali wszystkich gliniarzy
i dali do tego oddziału, by robić aresztowania podczas sprzedaży.
Policja. Jesteś aresztowany.
Większość osób kupujących crack była biała,
w przeciwieństwie do osób zajmujących się sprzedażą.
A policja celowała głównie
w te populacje działające w gospodarce podziemnej.
Akcja policyjna związana z crackiem.
Organizowali duże naloty.
Największy nalot na handlarzy narkotyków.
A kiedy zrobią nalot i cię złapią,
i znajdą 10 fiolek u jednej osoby, a u ciebie żadnej,
rozdzielą dziesięć po pięć dla was obojga.
Policja!
Weszli na osiedla z chęcią zemsty.
- Dobra, dobra! - Twarzą do ziemi!
Czołgać się! Na kolana!
Wtedy wszystko się zmieniło.
Założyli ci kajdanki, szedłeś do pierdla.
Te dzieciaki zatrzymywano na ulicy i przeszukiwano.
Mogli ich wtrącić do radiowozu.
Trzymać w areszcie trzy, cztery dni,
zanim się dowiedziano, gdzie byli.
Mówili: „Jak handlujesz, idziesz do kicia”.
Na 15, 20, 30 lat. Nieważne.
Zwłaszcza jeśli jesteś czarny.
Policja...
nawet nie wie, co robi.
Bo nie odróżnia dobrych od złych.
Wyglądają i zachowują się podobnie.
I tak się ich traktuje.
Aresztowano mnie za posiadanie nielegalnej substancji.
Tą substancją był crack.
Pamiętam, jak ktoś ciągnie mnie za nogę o trzeciej w nocy
i budzi, żebym ubrała się do transportu więziennego.
Ja i 70 innych kobiet
wtrącono do dużej sali, tam nas rozebrano.
Patrzono na nasze gołe ciała.
A potem połączono nas długim łańcuchem i wsadzono do autobusu.
Wcześnie rano.
I zabrano do miejsca, w którym nigdy nie byłam.
Nie wiem, dokąd jadę.
Podczas podróży myślałam o moich przodkach.
Zastanawiałam się, czy nastąpił jakiś postęp.
ZAPRZYSIĘŻENIE BILLA CLINTONA
Panie i panowie,
prezydent Stanów Zjednoczonych,
William Jefferson Clinton.
Bush odegrał ważną rolę w przygotowaniu gruntu,
ale Clinton musi być jeszcze twardszy...
bo o to chodzi.
Ludzie muszą być twardsi.
ROZDZIAŁ VIII TWARDSZY
Będziemy mieli środki, dzięki którym kara będzie pewniejsza.
Wyślemy na ulice 100 000 policjantów, czyli 20% więcej.
Dalej! Ruchy!
Wojna z narkotykami zmieniła policję w żołnierzy.
Stać! Stać!
Dziesiątki milionów z Kongresu
służyły zakupowi helikopterów i militaryzacji policji.
Zrestrukturyzowano policję.
Pozbyto się zwykłych policjantów i stworzono elitarne jednostki,
które otrzymały specjalne zasoby i specjalne prawa.
Zaczyna się nowy poziom inwestycji
i skupienia na biednych społecznościach...
z policją i nadzorem,
a wyroki są bardziej drakońskie i bezwzględne.
Tam jest moja żona i dzieci.
O Boże!
Federalny budżet antynarkotykowy to 12 miliardów dolarów.
Sześć razy większy niż za czasów Reagana
i dalej rośnie.
Kiedy podpiszę ustawę,
razem zrobimy duży krok
w celu przywrócenia prawa na naszym terytorium
i wartości naszych ludzi.
Ustawa z 1994 roku wspiera nowych policjantów na ulicach
nie tylko dużych miast, jak Nowy Jork i Chicago,
ale i mniejszych, jak Indiana, Flint i Stockton w Kalifornii.
Dziesiątki milionów dolarów wędrują na rozwój więziennictwa.
Widać gwałtowny wzrost
populacji więziennej w Stanach.
Pod rządami Clintona rosną wskaźniki uwięzienia.
Ale...
mniej więcej w tym czasie, w 1994 r., ludzie zaczynają się zastanawiać,
dlaczego osoby aresztowane za crack
były prawie wyłącznie czarne.
Dwie trzecie konsumentów cracku były białe.
Ale między Ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii z 1988 roku
i uchwaleniem ustawy Clintona w 1994 roku
ani jedna biała osoba nie została skazana
za przestępstwo związane z crackiem w Los Angeles.
CZARNI UWIĘZIENI ZA PRZESTĘPSTWA NARKOTYKOWE
WZROST O 707%
Afro-amerykańska społeczność jest ogromnie oburzona
masowym uwięzieniem
i szkodą gospodarczą wyrządzoną przez crack.
Większość gniewu skupiła się na CIA...
i jej roli w kryzysie związanym z crackiem.
To nie ma znaczenia.
Niezależnie od tego, czy sami dostarczali towar,
czy odwracali głowy, gdy robił to inny,
są tak samo winni.
Sprawię, że zapłacą za to, co zrobili
mojej społeczności i moim ludziom.
Myślę, że CIA jest w to zamieszana.
CIA brała udział w każdym przekręcie
w ciągu ostatnich dekad.
Musicie się przebudzić!
Epidemia cracku wpłynęła na poziom ubóstwa
i bezpieczeństwo społeczności.
Ucierpiało zdrowie ludzi.
Ludzie tracili życie lub diametralnie je zmieniali.
Ludzie tracili wolność.
To nie ja sprowadzam narkotyki,
ale ci na ważnych stanowiskach
- to robią. - Na pewno.
Łatwo zrozumieć,
dlaczego społeczność, która ucierpiała tak niewspółmiernie,
czuje odrazę i przerażenie,
słysząc, że rząd USA mógł być choć trochę zaangażowany
w napływ narkotyków do ich społeczności.
W latach 80. i 90. Los Angeles było głównym ośrodkiem cracku.
Ta cała złość z Los Angeles wylewa się na cały kraj,
a Los Angeles staje się centrum nowego ruchu,
który w końcu zmusza szefa CIA, Johna Deutcha,
do spotkania się z lokalnymi mieszkańcami w liceum w Watts.
Szef CIA był dziś w Los Angeles,
usiłując zaprzeczyć doniesieniom, że CIA w przeszłości
przymykała oko na przepływ kokainy w biednych dzielnicach miast.
Doszło do konfrontacji społeczności z CIA.
W Baldwin Village nie ma pracy dla młodych.
A nasze dzieci są towarem.
Przewozi się je z więzienia do więzienia.
Wracają na ulicę
i są naznaczone i okaleczone do końca życia.
Mamy już tego dość. Zraniono nas. Jesteśmy źli.
Wyjaśnijcie to nam.
Ty, prezydent i wszyscy inni powinniście się tym bardziej przejąć...
i zapytać: „Skąd się tu wziął ten rak?
Jak to się stało?”.
Teraz wiemy, że rząd Stanów i CIA wspierali
Contras i ich próby obalenia
rządu sandinistów w Nikaragui w połowie lat 80.
Mówi się, że CIA pomogła też Contras zebrać pieniądze na broń,
przemycając crack do Kalifornii.
To okropny zarzut.
Na to oskarżenie należy zareagować.
Poprosiłem inspektora generalnego CIA o pełne śledztwo.
To chyba oczywiste,
że na tej sali można wyczuć ból, złość,
a zwłaszcza brak zaufania.
Jak ma nas uspokoić śledztwo
prowadzone przez osobę z rządowej listy płac,
która będzie badać wykroczenia CIA?
To jakieś bzdury.
Chwila.
Generalny inspektor CIA opracował dość duży raport,
który rzeczywiście zawierał wiele nowych odkryć
względem stopnia, w jakim CIA przymykała oko,
wiedziała o przemycie narkotyków, a nawet w nim współpracowała,
realizując cel obalenia rządu sandinistów.
Rząd Reagana mniej interesował fakt przemytu kokainy do kraju
niż nielegalna wojna paramilitarna
prowadzona przeciw małemu krajowi w Ameryce Środkowej,
który nie stanowił właściwie zagrożenia
dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.
Narkotyki, oczywiście, stanowią zagrożenie.
Wojna z narkotykami...
czy to wojna z dostawcami narkotyków?
Czy to tylko wojna z ofiarami wojny narkotykowej?
W tym tkwiła hipokryzja.
I niestety... nigdy o tym nie mówiliśmy.
Ludzie ginęli. Społeczności były niszczone.
Niczego nigdy nie zrobiono.
Zostawiliśmy te społeczności samym sobie.
Dostałam odsiadkę sześć razy.
Dziwne, że nikt nigdy nie powiedział...
że nie mam problemu z przestępczością...
lecz z alkoholem albo narkotykami.
I można temu zaradzić.
Nikt nigdy mi nie pomógł.
Czytam gazety...
i widzę podejście do konsumpcji opioidów...
próbuje się leczyć uzależnienie.
A nie za nie karać.
Jestem trzeźwa od 21 lat.
Nie warto było inwestować w moje leczenie?
Przepraszam.
Od ostatnich...
20 lat...
cierpię na zespół stresu pourazowego.
Zaczęło się, gdy mnie postrzelono.
I od czasu do czasu miewam epizody choroby dwubiegunowej.
Mam wahania nastroju.
Mam zaburzenia lękowe.
Z tymi rzeczami muszę sobie radzić
z powodu podjętych wyborów.
Tak.
Postrzelono mnie w 1988 roku.
Pięć razy.
Byłem w więzieniu trzy lata.
Zamknęli mnie za posiadanie broni i narkotyków.
Zagubiłem się.
Żałuję wielu rzeczy...
roli, jaką odgrywałem w epoce cracku.
Straciłem wielu przyjaciół.
Wielu. Prawie wszystkich.
Straciłam pracę.
Straciłam dom.
Straciłam wszystko. Wszystko...
Do tego stopnia, że nic mnie nie obchodziło.
Zwłaszcza po tym, jak poprosiłam siostrę o zabranie córeczek.
Zmieniłam się z osoby, którą byłam...
na tę, którą jestem.
O Boże.
Myślę o moich kuzynach.
Przyjaciołach...
którzy trafili do systemu
przed osiemnastką...
przez tę rzecz zwaną crackiem.
Jest takie przysłowie.
Wróciłem do starej dzielnicy i krzyknąłem: „Gdzie są moi przyjaciele?”.
Usłyszałem echo:
„Gdzie są moi przyjaciele?”.
Wojna z narkotykami kosztowała USA bilion dolarów,
a populacja więźniów diametralnie wzrosła
z 300 tysięcy w 1980 roku do ponad dwóch milionów w dniu dzisiejszym.
Napisy: Joanna Gołąb