Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ไม่สำคัญหรอกว่าคุณเคยเป็นคนดีแค่ไหน…
‎หรือคุณดูแลลูกๆ ของคุณดีแค่ไหน
‎เรื่องทั้งหมดนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป
‎คุณจะไม่ได้คิดถึงมันด้วยซ้ำ ‎เพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับการเมายา
‎ฉันสูญเสียทุกอย่าง
‎มันเป็นเรื่องที่ต้องเล่าต่อ
‎นี่คือแคร็ก
‎คุณคิดว่ามันคือยาเสพติดสุดเท่แห่งยุค 80 เหรอ
‎หลักฐานของเงินจำนวนมาก ‎และการค้ายาจำนวนมากมีอยู่รอบตัว
‎การรายงานข่าวทำให้การเหมารวม ‎และเรื่องเล่าทั้งหมดนี้คงอยู่ตลอดไป
‎หนูน้อยคนนี้เสพติดโคเคนตั้งแต่เกิด
‎ตอนนี้พวกเขาเข้าสู่วัยเรียนแล้ว
‎คนทั้งรุ่นวัยถูกตัดสินประหารชีวิต
‎พวกเขาไม่ได้เป็นแค่กลุ่มเด็กอีกต่อไป
‎พวกเขาคือยอดนักล่า
‎ยาเสพติดถูกกล่าวโทษในทุกสถานการณ์
‎ที่สังคมยอมปล่อยให้เรื้อรัง ‎และไม่ยินดีที่จะเผชิญหน้า
‎เราต้องไม่อดทนต่อการใช้และการค้ายาเสพติด
‎เชื่อคำพูดผมได้เลย หายนะนี้จะต้องสิ้นสุด
‎วันนี้เรายังคงแก้ปัญหาของยุค 80 กันอยู่
‎เพราะอะไร
‎เพราะการตอบสนองไม่ได้ถูกออกแบบมา ‎เพื่อช่วยเหลือคนที่กำลังมีปัญหา
‎แค่พูดว่า "ไม่"
‎มันไม่ได้แตกต่างกันเลย
‎ไม่ว่าพวกเขาจะส่งยาเป็นกิโลด้วยตัวเอง
‎หรือเพิกเฉยเวลาที่คนอื่นส่งยา
‎พวกเขาก็มีความผิดเหมือนกัน
‎ยุคแคร็กเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเกี่ยวกับชุมชนคนดำ
‎และสุดท้ายก็เปลี่ยนทุกอย่างเกี่ยวกับอเมริกา
‎(ปี 1980)
‎ด้วยความตระหนักอย่างยิ่งถึงความรับผิดชอบ
‎ที่ทุกท่านไว้ใจมอบให้…
‎ผมขอน้อมรับการที่ท่านเสนอชื่อผม ‎เข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ
‎เรแกนหาเสียงด้วยการให้สัญญา ‎ว่าทุกคนจะมั่งคั่ง…
‎จะทำให้ชีวิตทุกคนดีขึ้น โดยเฉพาะ ‎ผู้ลงคะแนนเสียงผิวขาวที่หมดศรัทธาไปแล้ว
‎มาร่วมมือกัน ‎ทำให้สิ่งนี้เป็นการเริ่มต้นใหม่กันเถอะ
‎และวิธีการของเขาคือ
‎กระตุ้นตลาดเสรี ‎ที่จะช่วยยกระดับผู้คนจากความยากจน
‎สำหรับผู้ที่ไม่มีโอกาสเรื่องงาน ‎เราจะกระตุ้นโอกาสใหม่ๆ
‎โดยเฉพาะในแหล่งเสื่อมโทรมที่พวกเขาอาศัยอยู่
‎สำหรับผู้ที่เลิกหวังไปแล้ว
‎เราจะฟื้นฟูความหวังและจะต้อนรับพวกเขา ‎เข้าสู่การต่อสู้ระดับชาติอันยิ่งใหญ่
‎เพื่อทำให้อเมริกายิ่งใหญ่อีกครั้ง
‎(ร่วมมือกัน… การเริ่มต้นใหม่)
‎ในยุค 80 คุณเริ่มเห็นเงินหมุนเวียน
‎ผมมักจะคิดถึงวอลสตรีต
‎และกอร์ดอน เก็กโกที่แสดงโดยไมเคิล ดักลาส
‎ความโลภ ไม่มีคำไหนดีกว่านี้แล้ว คือสิ่งที่ดี
‎(บทที่หนึ่ง ‎ความโลภคือสิ่งที่ดี)
‎มันคือการเริ่มต้นของการกลับมาของเมือง
‎คุณมีความรู้สึกมองโลกแง่ดีแบบนั้น
‎ตามคลับมีคนแน่นอีกครั้ง
‎มันคือวิถีชีวิตแห่งการเฉลิมฉลอง
‎และโค้กคือส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตแบบนั้น
‎ครั้งแรกที่ผมเสพโคเคน…
‎ผมรู้สึก…
‎"โอ้พระเจ้า!
‎ของสิ่งนี้ไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย"
‎มันเป็นยาเสพติดที่มีเสน่ห์ ผู้คนเต้นรำตลอดเวลา
‎บางครั้งผมไม่หลับไม่นอนตั้งสามคืน
‎แค่ดื่มน้ำและเต้นต่อ
‎มันเป็นที่ยอมรับ
‎มันเป็นที่ยอมรับในวงการเพลงแจ๊ส ‎เป็นที่ยอมรับในวงการเพลงป็อป
‎มันคือยาเสพติดเพื่อเข้าสังคมของคนชั้นสูง
‎หลายๆ คนในวงการของผมเสพมัน
‎มันมีความกดดันสูง ‎และพวกเขาทำเงินได้เยอะมาก
‎- คุณเคยลองไหม ‎- สองสามครั้ง
‎ผมรักโคเคน
‎ผมอยากรีบเรียนมหาลัยให้จบและหาเงิน
‎เพราะผมอยากมีวิถีชีวิตแบบนั้น
‎หนังเรื่องมาเฟียหน้าบาก ‎ทำให้การเสพโคเคนเป็นที่นิยมมาก
‎เราจะอยู่ในคลับกัน ‎และพกเงินไปหลายร้อยดอลลาร์
‎และเลียนแบบมาเฟียหน้าบาก
‎มันเป็นอะไรที่เก๋ไก๋
‎เพราะมันเหมือนกับว่า "คนมีตังค์ทำแบบนี้กัน"
‎สมัยนั้นโคเคนเป็นของฟุ่มเฟือย
‎มันเหมือนกับว่าคนที่ขับรถเบนซ์
‎หรือบีเอ็มดับเบิลยูคือกลุ่มคนที่ดมโค้ก
‎ยาเสพติดที่พิเศษนั้น หมายถึงโคเคนน่ะ
‎คนผิวสีในแหล่งเสื่อมโทรมไม่มีปัญญาเอื้อมถึง
‎เพราะมันแพงเกินไป
‎เราไม่มีปัญญาซื้อมัน
‎(ปี 1982)
‎สิ่งที่มาพร้อมกับเรแกนคือการเพิ่มขึ้น ‎ของความมั่งคั่งสำหรับคนไม่กี่คน
‎ด้วยการสูญเสียของคนจำนวนมาก
‎รัฐบาลของเรแกน
‎เอาคนออกจากโครงการสวัสดิการห้าแสนคน
‎ออกจากโครงการแสตมป์อาหารหนึ่งล้านคน
‎เอาเด็กอเมริกันออกจาก ‎โครงการอาหารกลางวัน 2.6 ล้านคน
‎เราเห็นคนเข้าสู่ภาวะยากจนแสนสาหัส ‎เพิ่มขึ้นหลายล้านคน
‎ผู้คนต่อแถวยาวสามด้านของช่วงตึก
‎ที่สำนักจัดหางานแห่งรัฐเมื่อเช้านี้
‎คนอเมริกันเกือบแปดล้านห้าแสนคนไม่มีงานทำ
‎ปี 1982 เป็นหนึ่งในปี ‎ที่มีอัตราการว่างงานสูงสุดในสหรัฐฯ
‎และการว่างงานของชุมชนคนดำ ‎ก็มากกว่าชุมชนคนขาวสองเท่าเสมอ
‎ผู้คนก็เลยโกรธมาก
‎แก้วแตกเต็มไปหมด
‎ผู้คนฉี่บนขั้นบันได พวกเขาไม่สนอะไรหรอก
‎ผมทนกลิ่นไม่ไหว ทนฟังเสียงไม่ได้
‎แต่ไม่มีตังค์จะย้ายออกไป ผมคงเลือกอะไรไม่ได้
‎แกรนด์มาสเตอร์ แฟลช ‎และเมลล์ เมลบรรยายภาพสิ่งที่เราเจอ
‎ในแหล่งเสื่อมโทรมไว้ชัดมาก
‎บางครั้งมันก็เหมือนป่าสุดโหด
‎ทำให้ผมสงสัยว่าผมจะไม่ล่มจมได้ยังไง
‎บางครั้งมันก็เหมือนป่าสุดโหด
‎ทำให้ผมสงสัยว่าผมจะไม่ล่มจมได้ยังไง
‎ผมโตมาในย่านที่ยากจนสุดๆ
‎ครอบครัวทั่วไปที่นั่นอยู่ได้ด้วยแสตมป์อาหาร
‎ไม่ใช้เงินจริงๆ ซื้ออาหารด้วยซ้ำ
‎มันเป็นธนบัตรสีน้ำตาล สีม่วง และ…
‎ดูเหมือนคุณอยู่ในประเทศโลกที่สาม
‎ถ้าคุณจะใช้เงินของคุณซื้ออาหาร
‎เราไม่มีเงิน
‎เด็กๆ อย่างพวกเรา ‎เลยต้องอยู่บ้านกันตามลำพังบ่อยครั้ง
‎เราก็เลยไปร้านค้าแถวบ้านและขโมยของกัน
‎หรือไม่ก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อหาเงิน ‎ด้วยการช่วยคนขนของชำกลับบ้าน
‎บางครั้งเราก็เดินไปกับใครบางคน ‎แบกของชำของพวกเขากลับบ้าน
‎เราหอบของวิ่งหนีมาเลย
‎ส่วนใหญ่ทำไปเพื่อความอยู่รอด
‎บางครั้งผมก็ต้องใส่กางเกงยีนส์ของพี่สาวผม ‎กางเกงยีนส์มือสอง
‎รูปถ่ายของผมตอน ป.ห้ารูปนี้คลาสสิกมาก
‎ผมนั่งขัดสมาธิอยู่แถวหน้ากับพวกเด็กผู้ชาย
‎คนอื่นจะวางมือไว้บนตัก
‎แต่ผมเอามือจับรองเท้าทั้งสองข้างไว้ ‎เพราะรองเท้าผมมีรู
‎บางทีเราก็ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีแก๊สใช้
‎มีแมลงสาบในบ้าน มีหนู
‎มันแย่มากครับ
‎ผมคิดว่าเราไม่ได้เข้าใจความเจ็บช้ำ ‎ของความยากจนอย่างแท้จริง
‎และผมคิดว่าถ้าเราสามารถ ‎ใช้วิธีอะไร สิ่งใด วิธีการใด
‎เพื่อหลีกหนีความจริงที่ว่า ‎เราถังแตกและหดหู่ได้ เราจะทำ
‎ระหว่างปี 1982 และ 1984
‎ปริมาณโคเคนที่เข้ามาในสหรัฐฯ ‎เพิ่มขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์
‎ตำรวจรู้ว่าโคเคนถูกส่งไปที่ฟิลาเดลเฟีย ‎แล้วส่งไปนิวยอร์กทางรถบรรทุก
‎โคเคนหลายตันเข้ามาทางฟลอริดาตอนใต้
‎ยาเสพติดหลั่งไหลเข้ามาในประเทศ
‎ปัจจุบันแทบจะมีโคเคนมากกว่า ‎ทุกยุคทุกสมัยในประวัติศาสตร์ของเรา
‎มีโคเคนเข้ามาในสหรัฐฯ 63 ตัน
‎ผลที่ตามมาของการลุกลามของโคเคนครั้งใหญ่นี้
‎คือโคเคนราคาตก
‎ถึงแม้เราจะพยายามอย่างยิ่งยวด
‎แต่โคเคนผิดกฎหมายก็เข้ามา ‎ในประเทศของเราในระดับที่น่าตกใจ
‎และประชาชนสี่ถึงห้าล้านคนใช้มันเป็นประจำ
‎ซิการ์คิวบาร์มวนเดียว ‎ยังเล็ดลอดเข้ามาในสหรัฐฯ ไม่ได้
‎ซิการ์คิวบามวนเล็กๆ น่ะ
‎แต่คุณหยุดโคเคนตั้งหลายตัน ‎ไม่ให้เข้ามาไม่ได้เนี่ยนะ
‎มันเป็นอะไรที่ใหญ่กว่าเรื่องข้างถนนจริงๆ
‎ช่วงพิเศษในค่ำคืนนี้ เราจะไปดู ‎การบุกรุกของยาเสพติดข้ามพรมแดนกัน
‎และสหรัฐฯ ใช้ทรัพยากรในการตอบโต้น้อยมาก
‎มันเข้ามาทางอเมริกากลาง ทางบาฮามาส
‎และมันเข้ามาหลายช่องทาง หลายวิธีการ
‎เช่นทางเครื่องบิน เรือ และอื่นๆ ‎มันเลยเข้ามาจากทุกทิศทาง
‎และทุกคนล้วนมีส่วนเกี่ยวข้อง
‎(ริชาร์ด ไพรเออร์)
‎จากนั้นก็มีข่าวใหญ่ที่จะส่งผลกระทบต่อทั้งประเทศ
‎หน่วยกู้ชีพแผนกดับเพลิง
‎พบริชาร์ด ไพรเออร์ นักเขียนและนักแสดงตลก ‎เดินเตร็ดเตร่ด้วยความมึนงง
‎และถูกไฟลวกสาหัสที่ท่อนบนของร่างกาย
‎ใกล้บ้านพักเขตลอสแอนเจลิสของเขาเมื่อคืนนี้
‎มีการรายงานข่าวเกี่ยวกับริชาร์ด ไพรเออร์ ‎ว่าถูกไฟลวกเพราะกล้องยาสูบ
‎เขาใช้ฟรีเบส ซึ่งเป็นการเอาโคเคน ‎และอีเธอร์มาผสมกัน
‎แล้วพอเขาจุดไฟ มันเป็นบุหรี่รึเปล่า เราไม่รู้
‎อีเธอร์ก็ระเบิด ทำให้ไฟลุกท่วมเสื้อผ้าของเขา
‎พวกคุณปล่อยมุกตลกร้ายเกี่ยวกับผม
‎"นั่นอะไรน่ะ" ‎"ริชาร์ด ไพรเออร์วิ่งไปตามถนนไง"
‎ผมไม่รู้ว่าฟรีเบสคืออะไร
‎และการที่ริชาร์ด ไพรเออร์โดนไฟลวกเพราะมัน
‎ก็ทำให้หลายๆ คนได้รู้ว่า
‎สามารถเสพโคเคนด้วยวิธีนี้ได้
‎โคเคนคือโมเลกุล
‎มันเรียกว่า "โคเคนไฮโดรคลอไรด์"
‎และส่วนที่เป็นไฮโดรคลอไรด์คือเกลือ
‎และคุณสูบมันไม่ได้ ‎ถ้าส่วนของไฮโดรคลอไรด์นั้นยังอยู่
‎ดังนั้นคุณต้องกำจัดเกลือออกไป
‎เราจึงคิดหาวิธีกำจัดเกลือออกไปโดยใช้ฟรีเบส
‎ทีนี้คุณก็ได้เบสแล้ว
‎เราเลยเรียกมันว่า "ฟรีเบส"
‎ไม่มีเบส และคุณสูบมันได้
‎แคร็กก็เรื่องเดียวกัน
‎คนส่วนใหญ่ เวลาซื้อผงโคเคน ‎พวกเขาจะปรุงมันเพื่อตัวเอง
‎แทบจะเป็นนักวิทยาศาสตร์เลยละ
‎มันต้องใช้…
‎การผสมและ…
‎การตวงเยอะมาก
‎สิ่งที่ผมคิดได้คือ…
‎คนเราไม่อยากเสียเวลากับขั้นตอนพวกนั้นหรอก
‎พวกเขาอยากได้แบบที่มาเป็นผลึกแล้ว
‎พวกเขาเรียกมันว่า "แคร็ก"
‎(บทที่สอง ‎พวกเขาเรียกมันว่าแคร็ก)
‎(แคร็ก)
‎ควันของโคเคนที่สูดเข้าไป ‎จะตรงจากกล้องยาสูบไปยังสมองทันที
‎มันมีประสิทธิภาพกว่า
‎ยาเสพติดถูกส่งตรงเข้าไปในกระแสเลือดทันที
‎เพราะปอดมีพื้นที่ของเลือดอยู่มาก
‎ก็เลยรู้สึกได้ถึงผลของมันทันที
‎ผู้เสพแคร็กจะเมาภายในเวลาห้าถึง 15 วินาที
‎ผมสามารถลุกจากที่นี่ตอนนี้ ‎และเดินไปพระจันทร์ได้เลย โอเคไหม
‎ผมลุกแล้วเดินไปพระจันทร์ได้เลย
‎ผมพร้อมแล้ว พร้อมไปได้เลย
‎โคเคนหาได้ง่ายขึ้นด้วยการทำเป็นแคร็ก
‎และด้วยการที่ขายได้ในราคา ‎ห้าหรือสิบดอลลาร์ต่อการเสพหนึ่งครั้ง
‎ตอนนี้คนจนก็เลยสามารถเข้าถึง
‎สิ่งที่เคยถูกมองว่าเป็นยาเสพติดของคนรวยได้
‎มันเกิดขึ้นเร็วมาก มันเหมือนกับ ‎"ตู้ม มีคนติดแคร็ก 20 คนแล้ว"
‎พอได้เสพครั้งแรก พวกเขาก็จะพยายาม
‎เสพให้ได้แบบนั้นอีกครั้งไปตลอดชีวิต
‎พวกเขาจะเสพแล้วเสพอีก
‎พยายามจะให้ได้ความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เสพ…
‎ซึ่งพวกเขาไม่มีวันได้มันกลับมา
‎ระดับของความเคลิบเคลิ้มมันเพิ่มขึ้นหลายเท่า
‎ผลของยาแทบจะเกิดขึ้นพร้อมกัน
‎ลิ้นผมพันกันเพราะว่า
‎มันไม่มีคำพูดไหนจะบรรยาย ‎สิ่งที่ผมรู้สึกในตอนนั้นได้
‎มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันมีความสุขเหลือล้น
‎มันเหมือนถึงจุดสุดยอด
‎ทันทีที่คุณได้ลองเสพครั้งแรก…
‎มันก็จบเลย
‎นับจากนั้นมา ผมก็เสพติด ‎และสิ่งเดียวที่ผมอยากทำคือเสพโคเคน
‎ทุกอย่างมัน…
‎ปิ๊ง!
‎ตอนนั้นผมยังเรียนอยู่ ม.ปลาย ‎และผมอยากหาเงิน
‎ลูกผมกำลังจะเกิด และผมลำบาก
‎แม่ผมบอก "ไปหางานทำซะ"
‎นี่ นั่นคาลวินไม่ใช่เหรอ
‎ไม่เห็นเขาตั้งนาน
‎ได้ข่าวว่าเขามีงานทำแล้ว
‎ผมจำโฆษณาตัวนั้นได้ ‎ที่มีคาลวินและพวกเขาพูดว่า
‎"คุณเป็นเหมือนคาลวินได้นะ"
‎พอคุณพูดแบบนั้นแล้ว ‎เขาก็ดูมีบางอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ
‎ดูเหมือนความรับผิดชอบจะดีสำหรับเขานะ
‎ฉันดีใจนะที่มีคนเชื่อในตัวเขา ‎มากพอที่จะให้โอกาสเขา
‎อยากรู้จังว่าเขาทำงานที่ไหน
‎ยินดีต้อนรับสู่แมคโดนัลด์ มีอะไรให้ช่วยครับ
‎ผมจำตอนที่เห็นโฆษณาตัวนั้นได้ ‎ผมคิด "ฉันเคยทำงานที่นั่น"
‎เราทำเงินได้แค่ชั่วโมงละ 3.35 ดอลลาร์
‎นั่นคือค่าแรงขั้นต่ำ ชั่วโมงละ 3.35 ดอลลาร์
‎แล้วรัฐบาลยังหักภาษีออกไปอีก
‎ช่างหัวคาลวินแม่ง
‎เพราะมันไม่ได้ผลสำหรับผมหรอก
‎แล้วเพื่อนผมก็มาหาผม บอกว่า ‎"ฉันมีวิธีที่นายจะหาเงินได้แล้ว"
‎แล้วเขาก็แนะนำให้ผมรู้จักแคร็ก
‎มันอยู่ในขวดแก้ว ขวดแก้วเล็กๆ
‎ผมถามเขาว่า "มันคืออะไร" ‎เขาบอก "มันคือโคเคนปรุงแล้ว"
‎และเขาบอกว่า "พวกเขาเสพมันแล้วบ้าไปเลย"
‎เขาเอาให้ผม 100 ขวด
‎แล้วไม่เกิน 20 หรือ 30 นาทีก็ขายหมดเกลี้ยง
‎กล้องยาสูบพูดกับคุณ
‎คุณเดินหนีมันไป มันก็พูด มันเรียกคุณกลับมา
‎"มานี่
‎มาสิ ใช้เงินที่เหลือของนายซะ"
‎คนจะมาพร้อมเงินเล็กน้อย
‎"ฉันอยากได้ 20" ‎แล้วพวกเขาก็จะซื้อไป 20 และ…
‎และหลังจากที่ผมได้เรียนรู้ธุรกิจนี้
‎ผมก็คิด "เดี๋ยวเขาต้องกลับมา"
‎และในที่สุดก่อนฟ้าสาง
‎พวกเขาก็ใช้เงินที่มีอยู่หมดเกลี้ยงไม่เหลือสักบาท
‎ในวันแรก ผมน่าจะทำเงินได้ ‎สองสามร้อยดอลลาร์
‎หลังจากวันนั้นผมก็คิด "ผมจะขายไอ้นี่แหละ
‎ผมหาเงินได้เร็วดี"
‎แคร็กๆ ไปที่ไหนก็มีแคร็ก
‎แทบไม่ได้ยินคำว่าไม่เอากัญชาเลย
‎แทบไม่ได้ยินคำว่าไม่เอาโค้กเลย
‎สิ่งเดียวที่คุณได้ยินคือคนขายแคร็กๆ
‎พอมีแคร็กเข้ามา มันก็แบบว่า
‎"โย่ มันต้องอย่างนี้สิ"
‎นี่แหละสิ่งที่เราเฝ้ารอ
‎มันเหมือนกับการตื่นทอง ‎เหมือนการตื่นทองที่เกิดขึ้นในสลัม
‎ตำรวจไม่สน พวกเขาไม่สน
‎พวกเขาส่วนใหญ่มีทัศนคติว่า
‎"ฉันขอทำงานกะของฉัน ‎แล้วออกไปจากชุมชนนี้ก็พอ"
‎มันเหมือนกับการค้าขายอย่างอิสระ
‎เพราะเรารู้ว่าเราจะไม่โดนจับ
‎ตำรวจไม่สนหรอก
‎ผู้อยู่อาศัยย่านชานเมือง ‎มาที่ย่านนี้ในนิวยอร์กทุกคืนวันศุกร์
‎เพื่อหาของสำหรับสุดสัปดาห์
‎ที่นี่มีบริการขายให้ถึงรถด้วย
‎ตอนนั้นมีผู้คนบนท้องถนนซื้อแคร็กเยอะมาก
‎มันเหลือเชื่อจริงๆ
‎คนจะยังนั่งอยู่ในรถ บีบแตรให้พ่อค้ารีบวิ่งมา
‎และขายแคร็กให้อีกคน พวกเขาจะได้ขับรถไปต่อ
‎พวกเขาทำให้รถติดจริงๆ
‎ด้วยการเข้ามาและซื้อยาเสพติด
‎คนพวกนี้มาจากไหนกัน
‎และผมอยู่ในย่านที่มีแต่คนดำ ‎เป็นคนดำ 99เปอร์เซ็นต์
‎มีแคร็กไหม
‎มี แต่อาจจะเป็นคืนนี้
‎คนขาวแวะมา คนละตินแวะมา
‎มีคนมาจากทุกหนทุกแห่ง ‎เพื่อซื้อยาเสพติดสุดมหัศจรรย์นี้
‎พวกเขามาจากนิวเจอร์ซีย์ ‎และจากทุกที่เพื่อซื้อยาเสพติดที่นี่
‎- พวกเขามาจากไหนเหรอ ‎- จากนิวเจอร์ซีย์
‎ผมคิดว่าแคร็กถูกมองว่าเป็นยาเสพติด ‎ของแหล่งเสื่อมโทรมอย่างกว้างขวาง
‎ถูกมองว่าเป็น ‎ปัญหา "ในเมือง" อย่างกว้างขวาง
‎และนั่นแปลว่าคนดำและคนละตินใช้มันและขายมัน
‎ผมเสพติดแคร็ก ผมเลยรู้จากประสบการณ์ของผม
‎ว่าสิ่งเสพติดนี้อยู่ในทุกสภาวะเศรษฐกิจสังคม
‎นี่ เงินก็คือเงิน รู้ไหม
‎นั่นคือความจริงที่เที่ยงแท้ เงินก็คือเงิน
‎ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะสองขวบรึเปล่า
‎ถ้าคุณเอาเงิน 35 ดอลลาร์มาซื้อแคร็กจากผม ‎ผมก็จะขายให้คุณ
‎ผมเคยเห็นคนขายแคร็กให้แม่ตัวเองมาแล้ว
‎แบบว่า "ยังไงแม่ก็จะไปหาจากที่อื่นอยู่แล้ว
‎ขายให้แม่เองเลยแล้วกัน"
‎เรามันก็แค่นักลงทุนข้างถนน
‎นั่นคือสิ่งที่เราเป็น นักลงทุนข้างถนน…
‎ที่ไม่สนอะไรทั้งสิ้นนอกจากหาเงิน
‎(บทที่สาม ‎นักลงทุนข้างถนน)
‎ในยุคของเฮโรอีนและยาเสพติดอื่นๆ
‎ต้องมีคนพาคุณเข้าวงการนั้น
‎มีพวกมาเฟียเกี่ยวข้อง
‎อยู่ๆ คิดจะขายยาพวกนั้นก็ขายไม่ได้
‎แต่สำหรับแคร็ก มันไม่มีคนกลาง
‎ไม่ต้องมีใครมาอนุญาตให้คุณขาย
‎เข้าใจที่ผมพูดไหม ‎คุณแค่ต้องมีความมุ่งมั่นพร้อมลุย
‎คุณต้องมีความหลักแหลม แล้วคุณก็จะทำได้
‎ต่อให้คุณยังเด็ก ถ้าคุณมีเงิน
‎ไปลงทุนกับโคเคนสักสองสามร้อยดอลลาร์
‎คุณก็ทำเงินจากแคร็กได้ ‎คุณเปิดร้านเล็กๆ หัวถนนได้สบาย
‎แล้วกลุ่มคน โดยเฉพาะพวกคนหนุ่ม
‎ก็จะหาทางเลี้ยงดูตัวเองได้ ‎เลี้ยงดูครอบครัวได้ และอยู่รอดทันที
‎ผมรวบรวมทีมงานเล็กๆ ‎ที่เป็นเพื่อนผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม
‎แล้วเราก็กั้นตึกสองตึกเป็นอาณาเขตของเรา
‎ต่อมาเราก็กั้นอาคารสงเคราะห์ทั้งโครงการ ‎เป็นอาณาเขตของเรา
‎ซึ่งใครจะมาขายยาในโครงการไม่ได้ ‎ถ้ายาไม่ได้มาจากเรา
‎นั่นคือตอนอายุยังน้อยนะ ผมยังเป็นวัยรุ่นอยู่เลย
‎ผมออกจากไมแอมีในปี 1984
‎ผมมุ่งหน้าไปยังกองทัพอากาศ
‎จากนั้นพอผมกลับมาเยี่ยมบ้าน ‎เพื่อเจอเพื่อนๆ ของผม
‎พวกเขาทุกคนก็อายุ 18 หรือ 19
‎และพวกเขาขายยาอยู่หัวถนนกัน
‎บอกผมว่าพวกเขาทำเงินได้ ‎มากแค่ไหนด้วยผลึก ด้วยแคร็ก
‎และในวัย 18 19 20 คุณรู้สึกว่าคุณเจ๋ง
‎ใครๆ ก็อยากเข้าวงการ
‎เด็กๆ กลายเป็นเจ้าพ่อชั่วข้ามคืน
‎เด็กที่ถังแตกอยู่ในอาคารสงเคราะห์
‎ใส่เสื้อผ้าของพี่ชายไปโรงเรียน
‎แต่ตอนนี้เขาขับบีเอ็มดับเบิลยู
‎เศรษฐกิจทั้งหมดเกิดขึ้นจากแคร็กโคเคน
‎ผมยังไม่โตพอจะขับรถได้ด้วยซ้ำ ‎แต่ผมก็ซื้อรถคันหนึ่งด้วยเงินสด
‎ผมขับรถไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎แต่ผมขับรถไปโรงเรียนเพื่ออวด
‎"ใช่แล้ว ฉันมีรถ"
‎เราพัฒนาจากการทำเงิน ‎วันละสองสามร้อยดอลลาร์
‎ไปเป็นวันละหลายพันดอลลาร์
‎ผมทำแบบนั้นเพื่อเงิน เสื้อผ้า ‎เครื่องประดับ และสาวๆ
‎และมันเริ่ม… มันสนุก มันสนุกมาก ผมสนุกสุดๆ
‎ผมทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
‎ได้ของทุกอยากที่อยากได้
‎ผมจำได้ว่าผมนับรองเท้าตัวเอง
‎ผมมีรองเท้าตั้ง 75 คู่
‎ยังใหม่ทุกคู่ ใส่คู่ละครั้งสองครั้งเอง
‎แล้วก็ซื้อคู่ใหม่ไปเรื่อยๆ
‎ผมมีความสุขมาก
‎เงินสด 150,000 ดอลลาร์!
‎เอาธนบัตรหนึ่งเหรียญไปทิ้งได้ไหม ‎เรามีตั้ง 500,000 ดอลลาร์
‎จะบอกให้ว่าเราทำอะไรได้ ‎เราเอาไปแจกคนจนได้
‎ฉันก็ว่างั้นแหละ
‎ในตอนนั้น ผมทำเงินได้…
‎ในตอนนั้นมีเงินประมาณหนึ่งล้านดอลลาร์ ‎ผ่านมือผมทุกวัน
‎และกำไรของผมจะอยู่ราวๆ สองถึงสามแสน
‎ของการขายหนึ่งล้านดอลลาร์
‎ผมเป็นคนหนึ่งที่รวยที่สุดในแอลเอ
‎แน่นอนว่าน่าจะเป็น ‎คนรวยที่อายุน้อยสุดในแอลเอด้วย
‎ผมซื้อโรงแรมเล็กๆ ผมซื้อโรงหนัง
‎อู่ซ่อมรถ ป่าช้ารถ ร้านขายรองเท้า ‎ร้านเสริมสวย ร้านขายยางและล้อรถ
‎และมีคนที่นี่ประมาณ 15 ถึง 20 คนที่เป็นเศรษฐี
‎ซึ่งผมเป็นคนสอนพวกเขา
‎ผมทำให้การค้ายาเป็นเรื่องทันสมัย
‎ในตอนนั้นมีคนมากมายทำเงินได้
‎และทุกคนอยากเป็นที่หนึ่ง
‎คุณมีผู้ใช้ยาที่เสพติดยา
‎แล้วคุณก็มีผู้ค้ายาที่เสพติดเงิน
‎นั่นแหละปัญหา
‎มีปืนสั้น ปืนยาว ธนู และลูกธนู
‎และแม้แต่ปืนยาวขนาด .50 นิ้ว ‎พร้อมด้วยกระสุนเจาะเกราะ
‎ตำรวจบอกว่าแก๊งนักเลงข้างถนน ‎ขายแคร็กโคเคนในโรสเวลต์
‎และตอนนี้หาพ่อค้าหน้าใหม่ ‎ตามโรงเรียน ม.ปลายและ ม.ต้น
‎เด็กหนุ่มพวกนี้หลายคนพกอาวุธร้ายแรง ‎เพื่อจัดหาหรือปกป้องเขตอิทธิพลของพวกเขา
‎พวกเขามีปืนสั้นกึ่งอัตโนมัติ ‎บางทีก็มีเอเค 47
‎เป็นอาวุธที่มีกำลังแรงสูงมาก
‎คุณกำลังเอาเงินให้เด็ก 100,000 ดอลลาร์
‎คุณกำลังเอาปืนกลให้เขา ‎และคุณกำลังมอบอำนาจให้เขา
‎คุณบอกว่า "นายดูแลทั้งห้าบล็อกนี้นะ"
‎เด็กอายุ 16 จะไปรู้อะไร
‎สิ่งที่แคร็กทำคือแคร็กทำให้คนมีปืนมากขึ้น
‎คนหาซื้อปืนได้มากขึ้น
‎และ…
‎คนเริ่มยุติการโต้แย้งด้วยปืนมากขึ้น
‎ตอนนี้คุณไม่ได้แค่พยายามรอดตายแล้ว
‎คุณพยายามจะประสบความสำเร็จ ‎ในบ่อที่เต็มไปด้วยปลาฉลาม
‎นั่นแปลว่าคุณต้องเป็นปลาฉลาม ‎ที่ตัวใหญ่ที่สุดและเลวที่สุด
‎และคุณก็อาจจะยังโดนยิงตายอยู่ดี
‎พวกเขามีปืนอูซี่ พวกเขามีปืนกล็อก
‎แน่นอนว่าเราประมาท และผลก็คือเกิดเรื่องขึ้น
‎นั่นคือตอนที่ปัญหาเลวร้ายจริงๆ
‎เราทำเงินได้เยอะมากจริงๆ
‎มันสนุก
‎แต่หลังจากนั้น…
‎มันก็ไม่สนุกอีกต่อไป
‎เมื่อการค้ายาเพิ่มขึ้น ความรุนแรงก็เพิ่มขึ้น
‎ตำรวจเก็บศพกันทุกคืนจริงๆ
‎เสียงปืนหกนัดดังขึ้นราวๆ ตีหนึ่ง
‎และเจ้าหน้าที่ที่ไปถึงที่เกิดเหตุบอกว่า ‎พวกเขาพบกองเลือด
‎นับไม่ถ้วนเลยจริงๆ
‎ว่าผมเห็นคนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาไปกี่คน
‎นั่นคือเรื่องปกติ ปกติสุดๆ
‎เราเริ่มไม่รู้สึกรู้สา
‎กับการที่คนที่เราใกล้ชิดตาย
‎ในแมนฮัตตันตอนเหนือ
‎การฆาตกรรมที่เกี่ยวข้องกับแคร็กเป็นสาเหตุให้ ‎อัตราการฆาตกรรมสูงขึ้นถึง 63 เปอร์เซ็นต์
‎ปีที่แล้ว สถิติการฆาตกรรม ‎ในลอสแอนเจลิสอยู่ที่ 555 ครั้ง
‎มีผู้เสียชีวิต 387 คนในเทศมณฑลลอสแอนเจลิส
‎เขตโคลอมเบียคือศูนย์กลาง ‎การฆาตกรรมของประเทศ
‎ตำรวจไม่เคยอยู่ใกล้แหล่งเสื่อมโทรมเลยจริงๆ
‎พวกเขาเหมือนกับ
‎ฉากนั้นในเรื่องก็อดฟาเธอร์ที่ผู้ชายคนนั้นพูดว่า
‎"ปล่อยให้พวกมันฆ่ากันไป ‎ยังไงพวกมันก็เป็นสัตว์อยู่แล้ว"
‎พวกเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว ‎กับการแพร่ระบาดทั้งหมดนี้
‎ดังนั้นถ้าก่อนหน้านี้พวกเขาไม่อยู่ ‎ตอนนี้พวกเขาก็ไม่อยู่จริงๆ
‎เจ้าหน้าที่กล่าวว่าราคาโคเคนลดลง
‎ความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นเป็นผลมาจาก ‎การแข่งกันทำเงินที่มากขึ้น
‎พ่อค้ายาหลายคนโดนปล้น โดนอุ้ม
‎โดนเอาตัวไปที่สวนสาธารณะ
‎เราเจอพวกเขาถูกมัดไว้ด้วยเทปกาว
‎ข้างนอกนั่นคือสงคราม
‎ฉันถูกยิงที่หลัง ‎ห่างจากระดูกสันหลังประมาณหนึ่งหรือสองนิ้ว
‎และกระสุนทะลุออกมาทางหน้าอกฉัน
‎ฉันตัดสินใจเลยว่าถ้าฉันกำลังจะตาย
‎ฉันจะไม่ยอมนอนอยู่ใต้ผ้าคลุมศพสีขาว
‎ฉันเลยลุกขึ้น ขึ้นแท็กซี่ ‎และลากสังขารตัวเองไปโรงพยาบาล
‎เพราะถ้าฉันนอนอยู่ตรงนั้น ‎ฉันคงหายใจไม่ออกจนตาย
‎เพราะฉันเลือดตกในและน้ำกำลังจะท่วมปอด
‎การขายยาอยู่ข้างถนนทำให้ฉันแกร่งมาก
‎ฉันต้องทำตัวแบบหนึ่งและต้องอึด
‎จะได้ไม่มีใครคิดว่าจะมาเอาเปรียบฉันได้
‎มันปล้นคุณไปจากตัวตนที่แท้จริงของคุณ ‎เพราะคุณกลายเป็นคนที่ด้านชาตลอดเวลา
‎คุณแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้
‎แล้วก็เกิดคำถามว่า ‎"อะไรล่ะที่เป็นความอ่อนแอ"
‎การหัวเราะให้กับมุกตลก ‎ที่คุณอาจจะหัวเราะจนฟันร่วง…
‎แต่คุณแค่…
‎แล้วก็กลั้นเสียงหัวเราะที่เหลือไว้
‎คุณอาจจะไปปาร์ตี้
‎คุณอยากจะเต้นรำไปกับเสียงเพลง ‎แต่คุณเต้นไม่ได้
‎เพราะมีนักฆ่าคนอื่นๆ มองคุณอยู่ ‎และพวกเขาจะมองว่านั่นคือความอ่อนแอ
‎"โอ้ เขาอ่อนไหวเกินไป"
‎มีคนบางคนที่… ผมกำลังพูดถึงคนที่น่ากลัว
‎เวลาที่ผมพูดว่า "น่ากลัว" ‎ผมหมายถึงน่ากลัวจริงๆ
‎มีบางคนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะไม่ยุ่งด้วยเลย
‎เพราะคนพวกนี้…
‎พวกเขาโหดมาก
‎และคนพวกนี้คือคนเดียวกันกับคนที่เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‎เป็นคนที่คุณพาไปโบสถ์ได้ คนที่คุณ…
‎ยอมให้คบกับน้องสาวคุณได้
‎รู้ตัวอีกที…
‎ถ้าคุณไม่เห็นพวกเขานอนอยู่บนพื้น ‎พรุนไปด้วยกระสุน
‎คุณก็ต้องนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาในโรงพัก
‎เพราะพวกเขาฆ่าใครบางคนอย่างโหดเหี้ยม
‎เดวิด โรซาริโอวัย 14 ปี ‎เด็กชายผู้บกพร่องทางการเรียนรู้
‎ถูกยิงกลางอกเสียชีวิตระหว่างที่กำลังขี่จักรยาน
‎ตำรวจเชื่อว่าเขาเสียชีวิต ‎ในเหตุยิงกันของแก๊งค่ายาคู่อริ
‎มีงานศพเยอะมาก
‎ทุกครั้งที่คุณเดินผ่านสถานที่จัดงานศพ
‎แล้วเห็นคนหนุ่มสาวอยู่ข้างนอก คุณรู้เลย
‎นั่นคืออีกหนึ่งศพที่เป็นผลจากยาเสพติด
‎ผมจัดงานศพให้คนหนุ่มสาวเยอะมาก
‎บางครั้งก็จัดในโบสถ์
‎หลายๆ ครั้งก็จัดใน ‎สถานที่จัดงานศพท้องถิ่นทั่วชุมชนแห่งนี้
‎มันเจ็บปวดครับ
‎และคุณอยากจะมีคำตอบที่ใช่ในเวลาที่เหมาะสม
‎แต่คุณมักจะไม่มี
‎มันเศร้ามากตอนที่คุณแม่คนหนึ่งเล่าให้ผมฟัง
‎ว่าเธอพาลูกชายวัยเก้าขวบของเธอ ‎ไปงานศพงานหนึ่ง
‎แล้วลูกเธอก็พูดว่า
‎"อย่าแต่งตัวผมเหมือนเพื่อนของเรา ‎ที่ใส่เสื้อเชิ้ตและผูกเนคไทนะแม่
‎ผมอยากให้แต่งตัวผม ‎แบบที่เพื่อนผมจะจดจำผมได้"
‎เด็กเก้าขวบวางแผนงานศพตัวเองกับแม่ของเขา
‎ตอนไปงานศพของใครคนหนึ่ง ‎ที่เรียนหนังสือกับเขา
‎ผมคิดว่าสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในย่านนี้
‎มันเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวและเลวร้าย
‎และหลายๆ คนก็ผูกพัน
‎กับสถานที่และละแวกที่พวกเขาอยู่มายาวนาน
‎พวกเขาไม่สามารถ ‎เก็บข้าวของและย้ายไปเฉยๆ ได้
‎พวกเขาจึงใช้ชีวิตอยู่กับความเครียด ‎ในการอยู่ในเขตสงครามดีๆ นี่เอง
‎ผู้คนกลัวที่จะต้องย้ายออกไปจากบ้านที่ครั้งหนึ่ง…
‎พวกเขาเคยนั่งอยู่หน้าเฉลียง ‎นั่งเล่นกัน ซุบซิบนินทากัน
‎พวกเขาทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว ‎เพราะตอนนี้มีกระสุนว่อนเต็มไปหมด
‎กลัวไหมจ๊ะเวลาออกไปกลางถนนตอนกลางคืน
‎- กลัวครับ ‎- เพราะอะไรจ๊ะ
‎มีพ่อค้าแคร็กเยอะมาก พวกเขาจะยิงกัน
‎หนูจะอยู่ในบ้านค่ะ
‎หนูไม่อยากโดนยิง
‎ฉันไม่เดินบนถนนแถวนี้ตอนกลางคืนด้วยซ้ำ
‎พอเข้าบ้านปุ๊บ ฉันก็ล็อกประตูและอยู่แต่ในนี้
‎ประชาชนกำลังวิงวอน
‎- ฉันจะซาบซึ้งใจมาก… ‎- ถ้าจัดการอะไรได้
‎อย่างน้อยก็ขับรถผ่าน
‎- วอนขอ… ‎- มันทำให้ฉันกลัว
‎ความช่วยเหลือในละแวกบ้านของพวกเขา
‎ถ้ามองลงไป คุณจะเห็นว่ากำลังมีการซื้อขาย ‎ในขณะที่ตำรวจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
‎มีวันหนึ่ง ผมเลิกงาน
‎ผมมีแคร็กอยู่ 300 ขวด
‎แล้วรถตำรวจก็ขับเข้ามา ‎ในสวนสาธารณะ ตรงเข้ามาหาผมเลย
‎เขาเอากระเป๋าไป "ขอดูหน่อยว่าในนี้มีอะไร"
‎ผมส่งกระเป๋าให้เขาและพูดว่า ‎"ซวยแล้ว ผมติดคุกทั้งชาติแน่ๆ"
‎ผมคิดว่าควรวิ่งตอนนี้ดีไหมนะ ‎เพราะผมตายแน่ๆ
‎แล้วตำรวจก็พูดว่า…
‎เขาดูในกระเป๋า ตำรวจน่ะ สองนาย
‎เขาโยนกระเป๋าคืนให้ผม มองผมและพูดว่า
‎"บอกลูกพี่นายนะว่าฉันช่วยนาย"
‎ผมเลยวิ่งไปที่บ้านเขา บอกว่า ‎"เฮ้ย นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‎ฉันเพิ่งโดนตำรวจเรียก ‎ตรวจกระเป๋าทั้งใบเลย"
‎เขาบอก "พูดอะไรของนาย
‎เรายัดเงินพวกเขานะ ‎ไสหัวกลับออกไปได้แล้ว"
‎ผมเลยถาม "เอาจริงดิ"
‎เขาบอก "กลับออกไปทำงานได้แล้ว ‎เรากำลังสูญเงินไป"
‎ผมเลยได้รู้ว่าเรายัดเงินให้ตำรวจ
‎เงินสะพัดมากซะจน ‎มันแทบจะทำให้ทุกคนเสื่อมทราม
‎มันทำให้ทั้งละแวกเสื่อมทรามไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎การสืบสวนกรมตำรวจนิวยอร์กอันยาวนาน
‎ทำให้พบเครือข่ายการทุจริต ‎ที่ขยายลึกภายในองค์กร
‎ตำรวจไมแอมีอีกเจ็ดนายไปขึ้นศาล
‎ในข้อหาขโมยของจากพ่อค้าโคเคนรายอื่นๆ
‎และค้ายาด้วยตัวเอง
‎ตำรวจ 14 นายถูกตั้งข้อหา
‎กรรโชกทรัพย์จากพ่อค้ายาเสพติด ‎ขโมยยาเสพติดของพวกเขา แล้วเอาไปขายใหม่
‎เจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฎหมาย ‎351 นายทั่วประเทศ
‎ถูกตั้งข้อหาทุจริตเกี่ยวกับยาเสพติด
‎คุณจะขโมยอะไร
‎เงิน ยา และปืน อะไรก็ได้ที่อยู่ตรงนั้น
‎ผมจำได้ว่าเอามือล้วงกล่องใบหนึ่ง ‎ที่เต็มไปด้วยโคเคน
‎และหยิบออกมาเต็มสองกำมือ
‎และใส่มันไว้ในกระเป๋า แล้วเดินออกไป
‎การเอาเงินและยาเสพติด ‎มาจากพ่อค้ายาไม่ใช่เรื่องยากเลย
‎เขายืนอยู่ที่หัวถนน
‎เขามียาเสพติด ‎เขารู้ว่าเขาติดคุกแน่ถ้าเราจะให้ติด
‎ดังนั้นแทนที่จะส่งเขาเข้าคุก ‎เราก็เอายาและเงินของเขามา
‎คุณเคยกลัวไหมว่า ‎เพื่อนตำรวจของคุณจะแจ้งจับคุณ
‎ไม่เคยกลัวครับ
‎เพราะอะไร
‎เพราะตำรวจไม่ทำร้ายกันเอง
‎ตำรวจไม่แฉตำรวจด้วยกัน
‎เรารู้ว่าพวกเขามีเอี่ยว
‎เรารู้ว่าบางครั้งพวกเขาก็รับเงินอย่างเปิดเผย
‎เรารู้ว่าพวกเขาไว้ใจไม่ได้
‎เรารู้ว่าพวกเขามีนอกมีในกัน
‎ดังนั้นคุณจะโทษคนดำไม่ได้ ‎ที่ไม่ศรัทธาในตัวตำรวจ
‎(บทที่สี่ ‎ไวรัส)
‎- นายต้องการเท่าไหร่ ‎- ใช่ เอาเท่าไหร่
‎เอามาหนึ่ง เอาให้ฉันหนึ่ง
‎ในไบเบิลมีการพูดถึงการมาของตั๊กแตน
‎และมุ่งไปที่ต้นข้าวสาลี และทำลายพืชผลทั้งหมด
‎- มี 25 ไหม ‎- เท่าไหร่
‎แคร็กทำลายชุมชนของเราอย่างรุนแรง
‎ได้แล้ว 20 ดอลลาร์
‎แคร็กเป็นเหมือนไวรัส
‎ราวกับอะไรบางอย่างอยู่ในอากาศ
‎ฉันก็เคยขายแคร็กนะ
‎มันเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทั้งหมด
‎นี่คือแคร็ก
‎รอเดี๋ยวนะ รอเดี๋ยว
‎ใช่
‎แต่ละช่วงตึกล้วนเสียหายยับเยิน
‎ตอนนี้มีขยะอยู่ทุกหนทุกแห่ง
‎มันดูเหมือนฉากหนึ่งจากหนังของจอร์จ โรเมโร
‎เรื่องซากดิบไม่ต้องคุมกำเนิด
‎โอเค
‎- ขวด… ‎- จะเอาเท่าไหร่
‎ฉันใช้แคร็ก
‎แคร็กเปลี่ยนบุคลิกของฉันทั้งหมด
‎เขาต้องการอะไร
‎มันทำให้ฉันไม่สนใจผู้คน
‎- ฉันรู้ ‎- มีสักสองในราคา 20 ไหม
‎อยากได้เท่าไหร่
‎ฉันเห็นตัวเองตกต่ำลงเรื่อยๆ ‎แต่ฉันก็ไม่คิดจะหยุดและหยุดไม่ได้
‎- เขาต้องการอะไร ‎- นายต้องการอะไร
‎น้ำหนักฉันลดลงเรื่อยๆ
‎เอวฉันเริ่มเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ‎เสื้อเริ่มหลวมเกินไป
‎- ต้องการเท่าไหร่ ‎- มี 25 ไหม
‎ตอนแรกพวกเราบางคนพยายามปกปิดมัน
‎แต่พอมันแย่ลง เราก็ไม่สนว่าใครจะเห็นเรา
‎นายต้องการอะไร
‎ว่าไง พวก
‎ฉันไม่ได้กลับบ้านสี่วันแล้ว
‎ไม่ได้นอนสี่วันแล้ว แต่กินตลอด
‎หนัก 43 กิโล
‎คุณมีลูกไหม
‎มี หนึ่งคน 11 ขวบ
‎สิบเอ็ดขวบเหรอ
‎ผู้ชาย
‎เขาอยู่ที่ไหน
‎อยู่กับแม่ฉัน
‎เจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎ปีครึ่งที่ผ่านมา
‎เขาชื่ออะไร
‎แองเจโล
‎คิดถึงเขาไหม
‎คิดถึง
‎ยาเสพติดนั่นแยกผู้คนออกจากตัวเอง
‎และแยกพวกเขาจากครอบครัวของพวกเขาด้วย
‎และมันรู้สึกเหมือนกับ
‎ขอบเขตของยาเสพติด ในแง่ของผลกระทบ ‎กว้างกว่าสำหรับผู้หญิง
‎ฉันมีลูกชายหนึ่งคน
‎ตอนนั้นเขาอายุห้าขวบ
‎และเขาถูกฆ่าตาย
‎ความเศร้าและความโกรธแค้นกัดกินฉัน และ…
‎แคร็กช่วยให้ฉันหลีกหนีได้
‎เวลาฉันใช้แคร็ก
‎ฉันได้พบกับความเงียบสงบ
‎การพูดไร้สาระทั้งหมด ความเจ็บปวดทั้งหมด ‎ความเสียใจทั้งหมด
‎ความเศร้าโศกทั้งหมดมันหายไป…
‎ในช่วงเวลานั้น
‎ตอนที่ฉันเริ่มใช้มัน ฉันทำงานอยู่
‎คุณนึกออกไหม ฉันเพิ่งมีลูกสาวคนแรก
‎เพิ่งมีอะพาร์ตเมนต์แรก ‎เป็นของตัวเองและทุกอย่าง
‎พอฉันเลิกงานและกลับถึงบ้าน แกจะกินอาหาร ‎ฉันอาบน้ำให้แก ฉันตรวจดูการบ้านแก
‎"ไปอาบน้ำซะ" จากนั้นเราก็เข้านอนกัน
‎นั่นคือกิจวัตรของเรา จนกระทั่งฉันเริ่มใช้แคร็ก
‎มันเกินควบคุมอย่างมาก ‎จนถึงขั้นที่ฉันเสียลูกๆ ไป
‎พี่สาวฉันต้องเอาลูกๆ ของฉันไป
‎ฉันเพิ่งมีลูกสาวคนที่สาม แกเพิ่งเกิด
‎และ…
‎แกไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ
‎ผู้หญิงหลายคนที่เคยเป็นแม่คน เป็นป้าคน ‎ยอมทำทุกอย่างเพื่อแคร็ก
‎ทันทีที่พวกเขาเริ่มใช้ยานั่น มันก็จบเห่เลย
‎ทันทีที่คุณเสพติด คุณก็ต้องหาเงิน
‎ผู้ชายก็อาจออกไปทำร้ายใครสักคน
‎ผู้ชายอาจออกไปปล้น
‎ผู้ชายอาจไปงัดแงะและบุกเข้าอาคาร
‎ผู้หญิงทำไม่ได้ อย่างน้อยพวกเธอก็คิดว่าทำไม่ได้
‎คุณจะเห็นผู้หญิงขายของเล่นของลูกๆ
‎คุณจะเห็นพวกเธอทำสิ่งที่คาดไม่ถึง
‎ที่พวกเธอคงจะไม่ทำ
‎ถ้าไม่ได้ตกอยู่ใต้อิทธิพลของแคร็ก
‎ฉันต้องมีเพศสัมพันธ์กับชายอื่น เป็นเหมือนโสเภณี
‎เป็นเพราะยาเสพติด
‎คุณควบคุมอะไรไม่ได้
‎ฉันเคยเห็นผู้หญิงมีเพศสัมพันธ์ ‎กับผู้ชายสามคนพร้อมกัน
‎สี่คนพร้อมกัน ห้าคนพร้อมกัน
‎เวลาที่คุณไม่มีเงิน พวกเขาอาจพาคุณ ‎ขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อมีเซ็กซ์กับคุณ
‎คุณอาจมีเซ็กซ์ในลิฟต์
‎ไม่ว่าพวกเขาอยากมีเซ็กซ์ที่ไหน คุณก็จะยอม
‎เพราะคุณอยากได้แคร็ก
‎ในช่วงตึกของผม เรามีรถตู้ที่จอดทิ้งไว้คันหนึ่ง
‎เรามีรถตู้ พ่อค้ายาบางคนก็จะ…
‎พวกผู้หญิงจะเข้ามาและบอกว่า ‎"ฉันจะอมนกเขาให้นายแลกกับยา"
‎ก็แล้วแต่ว่าพวกเธอดูเป็นไง
‎ถ้าพวกเธอดูโทรมมาก เราก็จะไม่ยุ่งด้วย
‎ถ้าพวกเธอเพิ่งเริ่มเสพ ก็จัดให้สักครั้ง
‎ทำอะไรก็ตามที่คุณทำแล้วแยกย้าย มัน…
‎และพวกผู้หญิงทำแบบนั้นกัน
‎ผมเองก็เคยรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นเหมือนกันนะ
‎ตอนนั้นผมมองว่ามันเป็น…
‎ใครสักคนต้องทำแบบนั้น
‎น่าจะเป็นผมด้วยที่ได้ประโยชน์จากมัน
‎เวลาที่คุณเสียผู้หญิงไปเพราะยาเสพติดชนิดนี้…
‎คุณเสียคนเป็นแม่ไป คุณเสียผู้เลี้ยงดูไป
‎เวลาที่ผู้หญิงถูกทำลาย ชุมชนก็ถูกทำลายไปด้วย
‎แม่!
‎อย่าพาแม่ไปเลยนะ
‎แม่! อย่าพาแม่ไปเลย!
‎ทำไมชุมชนของเราถึงเต็มไปด้วย
‎สารเคมีที่สร้างความเสียหายได้มากขนาดนั้น
‎ฉันเคยได้ยินเรื่องสงครามเคมี
‎และนั่นมันค่อนข้างเหมือนสงครามเคมี…
‎ในชุมชนคนดำเลยทีเดียว
‎มันมาจากไหน
‎และที่สำคัญที่สุด เพราะอะไร
‎นี่คือรายงานพิเศษจากข่าวเอ็นบีซี
‎(บทที่ห้า ‎แค่พูดว่าไม่)
‎จากทำเนียบขาว ประธานาธิบดีและนางเรแกน
‎สาสน์เรื่องยาเสพติด
‎ยาเสพติดพรากความฝันไป
‎จากหัวใจของเด็กทุกคน และแทนที่มันด้วยฝันร้าย
‎แนนซี่มีส่วนร่วมอย่างมาก ‎ในการพยายามที่จะต่อสู้กับการใช้ยาเสพติด
‎เมื่อไม่นานมานี้
‎เด็กกลุ่มหนึ่งถามฉันว่าจะทำยังไง ‎ถ้ามีคนเอายาเสพติดให้พวกเขา
‎และฉันตอบว่า "แค่พูดว่า 'ไม่'"
‎เราคือแอลเอเลเกอร์และมาที่นี่เพื่อบอกว่า
‎ยาเสพติดนั่นฆ่าคนทุกวัน
‎โคเคนและแคร็กจะต้องหมดไป
‎เราต้องหัดพูดว่าไม่!
‎การรณรงค์ "แค่พูดว่าไม่" นั้น
‎ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ‎ในส่วนของขอบเขตและความจริงจังของมัน
‎ใช่แล้ว ปฏิเสธแคร็ก คุณจะได้มีชีวิตต่อไป
‎ถ้าคุณต้องตายเพื่ออะไรสักอย่าง…
‎ต้องไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้
‎แคร็กไม่ได้แค่ผิด
‎มันผิดมหันต์เลยละ
‎การรณรงค์ต่อต้านแคร็กเป็นการรณรงค์
‎ต่อต้านยาเสพติดที่ใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎- ไม่ต้องการมัน ‎- พูดว่าไม่
‎แค่ปฏิเสธยาเสพติด เอาชนะมัน
‎นี่คือสมองคุณ
‎นี่คือยาเสพติด
‎นี่คือสมองคุณเมื่อเสพยา
‎มีคำถามไหม
‎หนูจะทำยังไงเมื่อมีคนเอายาเสพติดให้หนู
‎แค่พูดว่าไม่!
‎ไม่ได้ยินเลย ดังอีกหน่อยซิ
‎แค่พูดว่าไม่!
‎วิเศษเลย
‎เอาจริงดิ
‎นั่นสโลแกนของคุณเหรอ "ปฏิเสธยาเสพติด"
‎แล้วการช่วยเหลือแหล่งเสื่อมโทรม
‎ที่มีปัญหา ที่พวกเขาไม่ต้องปฏิเสธยาเสพติดล่ะ
‎ในชุมชนของเรา มันเป็นแค่การเมือง
‎การรณรงค์ "แค่พูดว่าไม่" โดยแนนซี่ เรแกน…
‎มัน… มันรู้สึกปากว่าตาขยิบเป็นพิเศษ
‎เพราะการรณรงค์นี้เกิดขึ้นตอนที่รัฐบาลสหรัฐฯ
‎เพิกเฉยต่อการลักลอบขนโคเคนเข้ามาในสหรัฐฯ
‎ผมเอาโคเคนมาจากคนนิการากัว
‎โคเคนส่วนใหญ่น่ะ
‎ผมก็เอาโคเคนมาจากแหล่งอื่นด้วยนะ
‎แต่แหล่งสำคัญของผมคือคนนิการากัว
‎ตอนนั้นอเมริกากลางกำลังเผชิญ ‎สงครามกลางเมืองที่รุนแรง
‎ในกัวเตมาลา ฮอนดูรัส ‎เอลซัลวาดอร์ และนิการากัว
‎สหรัฐฯ ให้การสนับสนุน ‎ระบอบเผด็จการในนิการากัว
‎รัฐบาลนั้นถูกขบวนการซานดินิสตา ‎โค่นล้มในปี 1979
‎มันคือกลุ่มหัวเอียงซ้าย ‎และพวกมาร์กซิสต์ที่ผสมปนเปกัน
‎ระบอบเผด็จการซานดินิสตาของนิการากัว
‎ด้วยการสนับสนุนของ ‎รัฐบริวารคิวบา-โซเวียตเต็มรูปแบบ
‎ไม่เพียงแค่ก่อกวนประชาชน โบสถ์ของพวกเขา ‎และปฏิเสธเสรีภาพของสื่อเท่านั้น
‎แต่ยังจัดหาอาวุธและฐานทัพ ‎ให้ผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์
‎ในการโจมตีรัฐใกล้เคียงอีกด้วย
‎สหรัฐฯ บอกว่า
‎"เราจะไม่ทนพวกมาร์กซิสต์ในอเมริกากลาง"
‎พวกเขาก็เลยเริ่มร่วมมือกับกลุ่มกองโจร…
‎อำนวยความสะดวกพวกเขา ‎ในการต่อสู้กับรัฐบาลมาร์กซิสต์ในนิการากัว
‎พวกนั้นคือกลุ่มคอนทรา
‎พวกเขาได้รับอาหาร เชื้อเพลิง ‎และค่าจ้างจากรัฐบาลสหรัฐฯ
‎ประธานาธิบดีเรแกนแถลงข่าว
‎และกล่าวสุนทรพจน์แทบจะทุกวัน
‎นักสู้เพื่ออิสรภาพเหล่านั้นอยู่ในนิการากัวในวันนี้
‎เพราะเราให้สัญญากับพวกเขาไว้
‎เขายกย่องกลุ่มคอนทรา
‎ว่ามีคุณธรรมพอๆ กับบิดาผู้ก่อตั้งของเราเลย
‎เราจะหยุดให้ทุนสนับสนุนพวกเขา ‎และปล่อยให้พวกเขาไร้ที่พึ่งเหรอ
‎ถ้าเราทำแบบนั้น ใครจะไว้ใจสหรัฐอเมริกาอีก
‎สภาคองเกรสไม่ต้องการสนับสนุน ‎สงครามกลางเมืองในอเมริกากลาง
‎ผมขอคัดค้านการช่วยเหลือ ‎กลุ่มคอนทราทุกรูปแบบ
‎ผมเชื่อว่าคนอเมริกัน ‎ไม่ต้องการสงครามที่บานปลาย
‎ผมเชื่อว่าคนอเมริกันต้องการให้โอกาสกับสันติสุข
‎ถึงเวลาแล้วที่จะ
‎ยุตินโยบายสนับสนุนกลุ่มคอนทราของรัฐบาลนี้
‎นี่คือนโยบายที่เกิดขึ้นในการหลอกลวง
‎เกิดขึ้นในการโกหก เกิดขึ้นในการปกปิด
‎ก่อนที่เราจะลงเงินไปอีกแดงในอเมริกากลาง
‎มาดูแลประชาชนที่อยู่ในประเทศนี้ก่อนเถอะ
‎คองเกรสบอกว่าเราไม่สามารถใช้เงิน ‎ของรัฐบาลกลางเพื่อสนับสนุนกลุ่มคอนทรา
‎ซื้ออาวุธ ซื้อเครื่องแบบให้พวกเขาไม่ได้
‎ซื้อกระสุนให้พวกเขาไม่ได้
‎ณ ตอนนั้น รัฐบาลของเรแกนเริ่มมองหา
‎แหล่งเงินทุนอื่น
‎และหนึ่งในแหล่งเงินทุนเหล่านั้น ‎กลายเป็นกำไรจากการขายอาวุธให้อิหร่าน
‎(สหรัฐฯ ‎ขีปนาวุธ - จรวด)
‎เราเริ่มขายขีปนาวุธและจรวด ‎ให้อิหร่านอย่างผิดกฎหมาย
‎และเอากำไร ‎ซึ่งเป็นจำนวนเงิน 15 ถึง 30 ล้านดอลลาร์
‎ที่สามารถโยกย้ายไปจ่ายให้
‎สิ่งที่ตอนนี้คือสงครามคอนทรา ‎ที่สภาคองเกรสไม่ยอมให้เงินทุน
‎เราร่วมมือกับนักบิน ‎ที่บินเอาความช่วยเหลือไปส่งให้กลุ่มคอนทรา
‎และเจ้าหน้าที่สหรัฐฯ ไม่ได้แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‎แต่ยังร่วมมือกับทุกคนที่น่าประณามอีกด้วย
‎ตอนนั้นผมทำงานให้สำนักข่าวเอพี
‎เรื่องความข้องเกี่ยวของสหรัฐฯ ‎กับกบฏคอนทราในนิการากัว
‎และเราได้ยินเรื่องนี้อยู่ตลอด
‎และมันเป็นเรื่องที่ผมค่อนข้างไม่เชื่อ
‎เรามีแหล่งข่าวมากกว่า 30 แหล่ง
‎ที่ระบุถึงองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่ง ‎ของการลักลอบขนโคเคน
‎โดยกลุ่มคอนทราชาวนิการากัว
‎จอห์น เคอร์รีเพิ่งได้รับเลือกตั้ง ‎เป็น ส.ว.สหรัฐฯ
‎ตอนที่เราตีพิมพ์เรื่องของเรา
‎และเขาส่งคนของเขาไปสืบเรื่องนี้
‎วันนี้เราจะบอกเล่า
‎เรื่องราวหนึ่งเกี่ยวกับยาเสพติดของคอนทรา
‎หลังจากขนปืนลงจากเครื่องบิน ‎มีการขนอะไรขึ้นเครื่องบินไหม
‎มีครับ ผมขนกระเป๋าขึ้นไปประมาณ 17 ใบ
‎และกล่องสี่เหลี่ยม…
‎ขนาดราวๆ ครึ่งเมตร ห้าหรือหกใบขึ้นเครื่องบิน
‎แล้วในกระเป๋ามีอะไร
‎โค้กครับ โคเคน
‎แล้วในกล่องล่ะ
‎โคเคนครับ
‎นี่คือเรื่องอื้อฉาวที่ใหญ่โตมาก
‎ทำเนียบขาวมีส่วนเกี่ยวข้องในการแอบส่งปืน
‎ให้กลุ่มกบฏในอเมริกากลาง…
‎(สหรัฐฯ)
‎โดยหาเงินทุนด้วยการขายขีปนาวุธให้อิหร่าน
‎อย่างน้อยก็จงใจเพิกเฉย ‎ต่อการลักลอบขนโคเคนเข้าสู่สหรัฐฯ
‎เพื่อหาเงินทุนให้สงครามลับและผิดกฎหมายนี้
‎มันคือรูปแบบที่สมบูรณ์แบบ ‎สำหรับการลักลอบขนยาเสพติด
‎เวลาคุณส่งปืนไปอเมริกากลาง
‎คุณสามารถขนปืนลง ‎และขนกระเป๋าที่เต็มไปด้วยโคเคนขึ้นเครื่อง
‎แล้วบินกลับไปสหรัฐฯ ได้
‎มันให้ประโยชน์กับกลุ่มคอนทรา
‎มันให้ประโยชน์กับผู้ลักลอบขนยา
‎มันเป็นการจัดการที่เป็นประโยชน์ที่ดีสำหรับทุกคน
‎ยกเว้นประชาชนชาวอเมริกัน
‎รัฐบาลเรแกนแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‎รู้เรื่อง หรือไม่ก็ร่วมมือ ‎กับผู้ลักลอบขนยาเสพติดเลย
‎โดยมีเป้าหมายคือการโค่นล้มรัฐบาลซานดินิสตา
‎เป้าหมายของเราคือการปราบ ‎ลัทธิคอมมิวนิสต์ในอเมริกากลาง
‎และถ้านั่นหมายถึงการที่ยาเสพติดเข้ามา ‎และเยาวชนของอเมริกาใช้มัน
‎มันก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ
‎ไบแอสแย่งบอลไป
‎(บทที่หก ‎สื่อบ้าคลั่ง)
‎เลนนี ไบแอสชูตได้สวยมาก ‎และทำแต้มได้ และ…
‎จุดเปลี่ยนใหญ่จุดหนึ่ง
‎คือเลน ไบแอส นักบาสชื่อดัง ‎ของมหาวิทยาลัยแมริแลนด์
‎รับได้สวย เอเดรียน แบรนช์ ‎ส่งกลับให้ไบแอสได้สวยมาก
‎ทุกคนในวอชิงตันรู้ว่าเลน ไบแอสคือใคร
‎ผู้คนรักเขา เขาเป็นคนมีเสน่ห์และประณีต
‎ไบแอสอยู่ที่เส้นขอบสนาม ‎ผ่านเฮลไป ชูตย้อนกลับ
‎- แม่เจ้า! ‎- คุณพระ! เด็ดจริงๆ!
‎และคู่แข่งคนสำคัญของเขาในสมาคม ‎อยู่ที่นอร์ทแคโรไลนา
‎และไมเคิล จอร์แดนกันเลน ไบแอสไว้
‎นัดนี้ยิ่งใหญ่จริงๆ ดับเบิล! ชูตทีเดียวลงไปเลย
‎สองนักกีฬาที่เก่งที่สุดในประเทศ
‎ไมเคิล จอร์แดนและไบแอสไล่บี้กันมา
‎แต่ไบแอสทำได้ดีกว่า
‎ความฝันของเขาคือการเล่นให้ทีมเซลติกส์
‎ทีมบอสตัน เซลติกส์เลือก
‎เลน ไบแอสจากมหาวิทยาลัยแมริแลนด์
‎และตัวเลือกแรกของพวกเขาคือเลน ไบแอส
‎เขากลับไปที่หอของเขา ‎ที่มหาวิทยาลัยแมริแลนด์และ…
‎เขาปาร์ตี้กับเพื่อนๆ
‎รีบส่งคนมาทันทีที่ทำได้นะครับ
‎นี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ
‎เรากำลังเป่าปากให้เขา
‎นี่คือเลน ไบแอส
‎คุณต้องช่วยให้เขาฟื้นนะ
‎เขาจะตายไม่ได้เด็ดขาด
‎รีบส่งคนมาเลย
‎เรื่องราวความสำเร็จในท้องถิ่น ‎ได้กลายเป็นเรื่องสุดสลดเมื่อเช้านี้
‎เลน ไบแอส นักบาสชื่อดัง ‎แห่งมหาวิทยาลัยแมริแลนด์
‎กำลังมุ่งสู่การเป็นแชมป์โลกบอสตัน เซลติก
‎เสียชีวิตเพราะหัวใจล้มเหลววันนี้
‎ที่โรงพยาบาลลีแลนด์เมโมเรียล ‎ในเทศมณฑลปรินซ์จอจส์
‎ถ้าตำรวจตกใจที่ได้ยินข่าว ‎การเสียชีวิตกะทันหันของเลน ไบแอส
‎พวกเขาจะต้องตกใจด้วย ‎ที่ได้ยินว่าแคร็กอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
‎ตำรวจกล่าวว่าตอนนี้คดีถูกตีตราว่า "น่าสงสัย"
‎และนั่นคือสิ่งเดียวที่พวกเขาพูดกับสาธารณชน
‎คืนนี้ จิม คาเซอร์ส์กีจากเอ็นบีซีจะรายงาน
‎ว่าโศกนาฏกรรมของเลน ไบแอส ‎ส่งสารถึงทางบ้านว่าอย่างไร
‎กับโคเคนสังหาร
‎(การสืบสวนไบแอส: ตำรวจกล่าวว่าไบแอส ‎อาจใช้ 'แคร็ก' ก่อนตายไม่นาน)
‎ตอนที่สื่อเกาะติดเรื่องนี้
‎มีสมมติฐานว่าเลน ไบแอสเสพแคร็ก…
‎และนั่นคือสาเหตุการตายของเขา
‎จากนั้นเขาก็กลายเป็น ‎ตัวอย่างที่ดีของการเสพแคร็กจริงๆ
‎และเป็นจุดเริ่มต้น ‎ของการโต้เถียงระดับชาติครั้งใหม่
‎ตอนนี้สื่ออเมริกันเกาะติดเรื่อง "แคร็ก" กันแล้ว
‎และตอนนี้มันใช้แนววิถี ‎หรือการเล่าเรื่องที่ต่างออกไป
‎พวกเขาไม่ได้พูดแค่ว่าเขาเสพแคร็ก
‎พวกเขาพูดว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเสพแคร็ก
‎"ยาเสพติดชนิดนี้แรง ‎และอันตรายขนาดนี้เชียวละ" พวกเขาว่างั้น
‎(ที่งานศพของไบแอส)
‎ที่งานศพของเลน ไบแอส แจสซี แจ็คสันพูดว่า
‎"ยาเสพติดคร่าชีวิตคนดำ ‎มากกว่าเชือกของคูคลักซ์แคลนเสียอีก"
‎สัปดาห์ต่อมา ดอน โรเจอร์ส
‎คอร์เนอร์แบคของทีมคลีฟแลนด์ บราวน์ส…
‎เขาตายโดยมีสาเหตุเกี่ยวข้องกับโคเคน
‎พวกเขาพาดพิงถึงข้อเท็จจริงที่ว่าเขามีแคร็ก
‎เนื้อหาของข่าวว่าอย่างนั้น
‎"มันคือการแพร่ระบาด! ของการที่คนหนุ่มผิวดำ…
‎นักกีฬาที่แข็งแรงตายเพราะโคเคน"
‎คนทั้งประเทศก็เลยพากัน ‎"โคเคน" "โคเคน" "โคเคน"
‎สื่อหมกมุ่นอยู่กับมัน
‎ปัญหาแคร็กได้กลายเป็นวิกฤตแคร็ก
‎และกำลังกระจายไปทั่วประเทศ
‎คำสองคำที่ถูกใช้กับแคร็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎คือ "การแพร่ระบาด" และ "ภัยพิบัติ"
‎"การแพร่ระบาดของยาเสพติดนั้นอันตราย ‎พอๆ กับผู้ก่อการร้ายที่เราเผชิญอยู่
‎มันร้ายแรง มันคือการแพร่ระบาด ‎และทำให้ตายได้"
‎นั่นคือบางส่วนของสิ่งที่ถูกกล่าวกับ ‎คณะกรรมการสภาและวุฒิสภา…
‎คำพวกนี้ถูกใช้เพื่อทำให้คนกลัว
‎นักการเมืองใช้มันเพื่อทำให้คนกลัว ‎สื่อใช้มันเพื่อทำให้คนกลัว
‎และมันได้ผล
‎ยาเสพติดนั้นทรงอำนาจมาก ‎มันทำให้กระเป๋าคุณไม่มีเงินเหลือได้เลย
‎ทำให้คุณขายนาฬิกาข้อมือของคุณทิ้งได้ ‎ขายเสื้อผ้าของคุณทิ้งได้…
‎หรือฆ่าแม่คุณได้
‎ถ้าผมอยากแสดงให้เห็นปัญหายาเสพติดนะ
‎ส่งตากล้องไปที่ ‎มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ อะเวนิวเลย
‎แล้วเราจะแสดงให้เห็นภาพคนหนุ่มผิวดำ
‎นั่งอยู่ที่เฉลียงหรือไม่ก็ยืนอยู่หน้าร้านค้า
‎"นั่นไงปัญหาแคร็ก! นั่นไง! มันอยู่ตรงนั้นไง!"
‎สิ่งที่ซีบีเอสนิวส์เรียกว่าถนนแคร็ก
‎ชัดเจนว่ามันขยายเข้าไป ‎ในเมืองเล็กเมืองใหญ่ทั่วประเทศแล้ว
‎แก๊งลอสแอนเจลิสได้มอบสัมปทาน ‎ปฏิบัติการแคร็กให้กว่า 25 เมืองใหญ่
‎เมืองเล็กๆ ที่ไม่น่าเป็นไปได้อย่างโอมาฮา ‎แคนซัสซิตี เดนเวอร์
‎แม้แต่ยอร์ก เพนซิลเวเนีย ‎สถานที่ทั่วไปในอเมริกา
‎สื่อสร้างความบ้าคลั่ง ‎เกี่ยวกับแคร็กและผลกระทบของมัน
‎และใครใช้แคร็กและใช้ที่ไหน
‎เมื่อเช้านี้ตำรวจในแคนซัสซิตี มิสซูรีออกค้นหา
‎ผู้หญิงคนหนึ่งที่เอาลูกชายแบเบาะของเธอ ‎ไปแลกกับแคร็กโคเคนมูลค่า 20 ดอลลาร์
‎เด็กชายวัยสี่เดือนถูกส่งตัว ‎ให้นักสังคมสงเคราะห์แล้ว
‎เราเห็นแบบแผนตายตัว ‎เกี่ยวกับความไม่ปกติของหญิงผิวดำ
‎และแม่ผิวดำ แม่ผิวดำที่ยากจน
‎ถูกตีความในบริบทของแคร็ก
‎ภัยพิบัติแคร็กแสดงให้เห็นมิติที่ใหม่และน่ากลัว
‎ความเสียหายที่มันก่อกับลูกๆ ของคนที่ติดแคร็ก
‎ข่าวเชิงสืบสวนคืนนี้ เรื่องเด็กโคเคน
‎เด็กทารกที่เกิดจากแม่ผู้เสพติดโคเคน
‎แม่ของเธอเมามากตอนคลอด
‎เธอไม่รู้ตัวจนกระทั่งช่วงเวลาหนึ่งของวันรุ่งขึ้น ‎ว่าเธอได้คลอดลูกแล้ว
‎เรื่องเด็กโคเคนทั้งหมดอ้างอิงจาก ‎การตีพิมพ์ครั้งใหญ่ของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
‎โดยคนชื่อไอรา แชสนอฟฟ์ ‎กุมารแพทย์ชาวชิคาโก
‎ไอรา แชสนอฟฟ์ชี้ให้เห็นว่า
‎มีความเสียหายที่ร้ายแรงและไม่ธรรมดา ‎จากการได้รับโคเคนก่อนคลอด
‎การวิจัยของเขาที่อ้างอิงจาก ‎เด็กทารกประมาณ 23 คน
‎ไม่สามารถและไม่ควรนำไปสู่
‎ความหวาดกลัว ‎และการรายงานข่าวอย่างที่เกิดขึ้น
‎- ทารกยาเสพติด… ‎- ทารกโค้ก…
‎เด็กแคร็ก ตอนนี้พวกเขาเข้าสู่วัยเรียนแล้ว
‎มีการรายงานข่าวที่น่าตื่นเต้นเกินไป
‎ในทุกอย่างตั้งแต่เดอะนิวยอร์กไทมส์
‎ไปจนถึง "เด็กแคร็ก" ในนิตยสารไทม์
‎และมีพาดหัวข่าว อย่างเช่น
‎"ทารกแคร็ก: ‎ภัยคุกคามที่เลวร้ายที่สุดคือตัวแม่เอง"
‎และเรื่องราวพวกนั้นใช้รูปของเด็กผิวดำ
‎เรื่องนี้พูดยากจริงๆ เพราะมันไร้สาระมาก
‎เรื่องแบบนั้นทำตัวเหมือนเป็นข้อมูลจริงที่แท้จริง
‎มันเลยมีบทบาทสำคัญ ‎ในแนวคิดเรื่อง "ทารกแคร็ก"
‎แน่นอน ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันเป็นเรื่องโกหก
‎ตอนนี้เรารู้แล้ว
‎แต่มันทำให้เกิดการแพร่ระบาดจริงๆ
‎มีทารกแคร็กเกิดมาปีละ 100,000 คน
‎และตอนนี้ดูเหมือนพวกเขา ‎จะได้รับความเสียหายไปตลอดชีวิต
‎เรื่องราวน่ากลัวที่อาจเกิดขึ้นได้ ‎เมื่อเด็กเหล่านี้เข้าสู่วัยเรียน
‎ในอีกไปกี่ปี เด็กๆ เหล่านี้ ‎อาจมีจำนวนถึง 60 เปอร์เซ็นต์ของเด็กนักเรียน
‎ในชั้นเรียนของแหล่งเสื่อมโทรมบางแห่ง
‎ในความเป็นจริง พบว่าเด็กที่เกิดในช่วงนี้ ‎มีโคเคนอยู่ในร่างกายพวกเขา
‎แค่สองถึงสามเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง
‎ปัญหาเกี่ยวกับแม่ที่แท้จริง
‎คือคนที่ดื่มแอลกอฮอล์และเสพกัญชามากกว่า
‎แต่นั่นคือสิ่งที่ขายให้กับประชาชนชาวอเมริกัน
‎และยังนำไปสู่ระดับใหม่ ‎ของการทำให้เป็นสิ่งผิดกฎหมายอีกด้วย
‎ในชีวิตของหญิงผิวดำ
‎ที่อาศัยอยู่ในชุมชนที่ตกเป็นเป้าอยู่แล้ว
‎ฉันถูกพ่อของลูกๆ ฉันทิ้ง ‎และฉันรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาก
‎ในวิกฤตของฉัน
‎ฉันเล่าให้หมอของฉันฟังว่า ‎ฉันมีปัญหาเกี่ยวกับการใช้สารเสพติด
‎และเขาเอาเรื่องของฉันไปบอกตำรวจ
‎ทั้งๆ ที่เธอจริงใจอย่างยิ่ง ‎เกี่ยวกับปัญหายาเสพติดของเธอ
‎ด้วยหวังว่าคนในวงการแพทย์ ระบบสาธารณสุข
‎จะให้การรักษาเธออย่างที่เธอต้องการ
‎แต่เธอกลับถูกจับ และถูกตั้งข้อหาทารุณกรรมเด็ก
‎และส่งมอบยาเสพติดให้กับเยาวชน
‎ราวกับเธอเป็นผู้ค้ายาเสพติด
‎(จับกุมแม่ฐานส่งมอบโคเคน ‎ให้กับลูกของเธอที่ยังไม่เกิด)
‎ปีที่แล้ว หญิงชาวฟลอริดาคนหนึ่งถูกตัดสิน ‎ว่ามีความผิดฐานให้โคเคนกับเยาวชน
‎ผ่านทางสายสะดือ
‎รัฐอื่นๆ อีกหลายรัฐพยายามจะทำแบบเดียวกัน
‎เราเชื่อว่ามันเป็นครั้งแรกที่อัยการ
‎ตั้งข้อกล่าวหาผู้หญิงว่าขายยา ‎ให้กับลูกของเธอที่เพิ่งเกิด
‎ภายใน 60 วินาทีหลังจากเด็กเกิด
‎ในขณะที่สายสะดือยังคงติดกัน
‎พวกเขาไม่ได้มีหลักฐานโดยตรงอะไรเลย
‎ว่ามีการส่งผ่านอะไร
‎แล้วสรุปว่าลงโทษอะไรเหรอ ‎อะไรที่เป็นความผิดอาญา
‎ฉันสามารถคลอดลูกที่แข็งแรงสองคนได้
‎ถึงแม้จะมีเรื่องโกหก ‎และข้อมูลผิดๆ ทางวิทยาศาสตร์
‎แต่ครอบครัวฉันกลับถูกแยกจากกัน
‎และลูกๆ ของฉันถูกส่งไปให้ ‎ญาติฉันเลี้ยงดูระยะยาว ที่รัฐอื่น
‎มันน่าเศร้ามาก
‎ผู้พิพากษาไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับการติดยา
‎ซึ่งเธอไม่มีทางเลือก เธอควบคุมไม่ได้
‎เธอต้องการความช่วยเหลือ ‎เธอขอความช่วยเหลือ
‎เธอไม่ได้รับความช่วยเหลือ ‎ไม่เคยมีใครยื่นความช่วยเหลือให้เธอ
‎ความช่วยเหลือไม่มีอยู่ในตอนที่เธอร้องขอ
‎ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น
‎พยาบาลผิวขาวคนหนึ่ง ชื่อเชอร์ลีย์ บราวน์
‎ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์เซาท์แคโรไลนา
‎เริ่มตรวจสารเสพติดคนไข้ผิวดำของเธอ
‎และเธอแอบตรวจหาหลักฐานการใช้โคเคน ‎จากหญิงผิวดำที่กำลังตั้งครรภ์
‎อยากบอกฉันไหมว่าคุณหายาเสพติดมาได้ยังไง
‎คุณซื้อมันมา หรือมีเซ็กซ์เพื่อแลกมันมา
‎ถามคำถามพวกนี้ไปเพื่ออะไรเหรอ
‎คุณจะเอาคำตอบพวกนี้ไปให้ใคร
‎คำตอบพวกนี้สำหรับฉันค่ะ
‎เธอเอาคำตอบพวกนั้นไปให้ตำรวจ
‎และช่วยให้ตำรวจ ‎ได้มาที่ข้างเตียงของพวกผู้หญิง
‎และพาพวกเธอไปจากเตียง
‎ในตอนที่พวกเธอยังตั้งท้องอยู่ ‎หรือไม่ก็หลังจากที่พวกเธอคลอดลูกได้ไม่นาน
‎ขณะที่พวกเธอยังมีเลือดออกจากการคลอดลูก
‎มันคือความพยายามร่วมกัน ‎ที่จะทำให้ผู้หญิงผิวดำมีความผิด
‎วิธีที่คุณจะทำให้ผู้หญิงผิวดำมีความผิดได้
‎หรือทำให้ผู้หญิงคนไหนก็ตามมีความผิดได้
‎คือการบอกว่าเธอกำลังทำร้ายลูกๆ ‎และนั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำในตอนนั้น
‎เชอร์ริล เปิดเร็ว!
‎อย่าปล่อยลูกเธอไปอยู่ข้างถนนสิ
‎สักวันจะโดนรถชนเอา
‎มีของไหม มีแคร็กไหม ฉันจะเป่าปี่ให้เธอ
‎อย่าปล่อยลูกเธอไปอยู่ข้างถนนก็พอ
‎วัฒนธรรมประชานิยมเน้นแนวคิดที่ว่า
‎ผู้เสพแคร็กกลุ่มหลักคือผู้หญิงผิวดำที่ไม่ปกติพวกนี้
‎ซึ่งรักแคร็กมากกว่าลูกๆ ของเธอ
‎และมอบความไร้มิติโดยสิ้นเชิงให้กับเธอ ‎แม้แต่ในการเล่าเรื่องนั้น
‎อยู่ๆ เธอก็โผล่มา
‎เป็นยัยขี้แพ้ เสพแคร็ก ทิ้งลูก
‎เราไม่รู้เรื่องอื่นเกี่ยวกับเธอเลย
‎นี่คือเรื่องราวของสาวคนหนึ่ง ‎ที่ขายตัวอยู่ข้างถนน
‎อาจเป็นแม่คุณก็ได้ แต่อย่าขำไป
‎แม่เธอเมาแคร็ก
‎ไม่ใช่แม่ฉัน
‎แม่เธอเมาแคร็ก
‎พวกเธอโกหก
‎คนที่เสพแคร็กถูกให้ร้าย…
‎ทำให้ประเทศนี้คิดว่า
‎คนพวกนี้ควบคุมตัวเองไม่ได้
‎เพราะพวกเขาใช้สารเสพติดนี้
‎"คนพวกนี้ไม่ควรได้รับความช่วยเหลือจากเรา ‎เพราะพวกเขาใช้สารเสพติดนี้
‎เราไม่ต้องสนใจคนพวกนี้ก็ได้"
‎มันถึงได้อันตรายมาก
‎แม่เธอเมาแคร็ก
‎แม่ฉันไม่รู้เรื่องนะ
‎แม่เธอเมาแคร็ก
‎เพราะหล่อนติดแคร็ก
‎ทันทีที่คุณพูดถึงใครสักคนที่เสพแคร็ก
‎คุณไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นแล้ว
‎ไม่ต้องพูดถึงงานที่เสียไป
‎ไม่ต้องพูดถึงใครสักคนที่ถูกคุกคามทางเพศ ‎และกำลังเยียวยาตัวเองรึเปล่า
‎ไม่ต้องพูดถึงอะไรเลย
‎โยนทิ้งไปได้เลย
‎เราเห็นตรงกันว่าพวกเราบางคน ‎สมควรที่จะถูกโยนทิ้งไป
‎และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในการเฝ้าดูของเรา
‎ตั้งแต่มีแคร็กอยู่บนถนนของพวกเขา
‎ผู้อยู่อาศัยในบรองซ์หลายพันคน
‎ได้ร่วมกันเรียกร้อง ‎การคุ้มครองจากตำรวจเพิ่มขึ้น
‎เพื่อขับไล่พ่อค้ายาเสพติด ‎ออกจากย่านของพวกเขา
‎ลดยาเสพติด! เพิ่มความหวัง! ลด…
‎ในฟลอริดา ประชาชนประท้วงต่อต้านยาเสพติด
‎และสนับสนุนการบังคับใช้กฎหมาย
‎พวกเขาอยากให้พ่อค้ายาเข้าใจ
‎ลดยาเสพติด!
‎คนในชุมชนคนดำบอกว่า ‎ต้องจัดการอะไรสักอย่างแล้ว
‎แคร็กฆ่าคน! แคร็กฆ่าคน!
‎ที่ไมแอมี จากการเรียกร้อง ‎ของโบสถ์ต่างๆ และกลุ่มพลเมือง
‎ตำรวจได้เพิ่มมอเตอร์ไซค์ลาดตระเวน ‎เพื่อต่อต้านแคร็กเป็นพิเศษ
‎- แต่คุณดีใจที่เห็นพวกเขาใช่ไหม ‎- ใช่ครับ
‎ใครสักคนต้องทำอะไรสักอย่าง
‎เฮ้ย พ่อค้ายา! เฮ้ย นายน่ะ!
‎คนดำที่นี่เฝ้าดูนายอยู่
‎เฮ้ย พ่อค้ายา! เฮ้ย นายน่ะ!
‎ผู้คนหวาดกลัว พวกเขาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
‎เวลาที่คุณถูกห้อมล้อมด้วยความรุนแรงขนาดนั้น
‎ความน่ากลัวขนาดนั้น…
‎พวกเขาก็หันไปพึ่งสิ่งที่พวกเขาคิดว่า ‎จะหยุดความบ้าคลั่งได้
‎ถ้าผมทำได้ ผมจะยืมกรง ‎ของคณะละครสัตว์ริงลิง บราเธอร์สมา
‎และขังพ่อค้ายาพวกนี้ไว้ ‎แล้วพาไปโชว์ตัวทั่วละแวกเลย
‎เด็กๆ จะได้เห็นเดนสังคม
‎พวกเขาคือเดนสังคม
‎เรามี ส.ส.ของเราจากฮาเล็ม ‎ในตอนนั้นคือชาร์ลี แรงเกล
‎และเขาบอกโรนัลด์ เรแกนว่า
‎"คุณยังทำเพื่อชุมชนคนดำไม่มากพอ
‎คุณไม่สนใจพวกเรา"
‎การจะชนะสงครามได้
‎คุณต้องมีทรัพยากร และทรัพยากรก็ต้องใช้เงิน
‎และทุกคนก็มั่นใจว่า
‎คนอเมริกันพร้อมจะจ่ายเพื่อมันแน่ๆ
‎จับพวกเขาซะ เอาพวกเขาออกไปจากถนน
‎ตอนนั้นผมมั่นใจว่าชุมชนต้องอยู่เบื้องหลังแน่ๆ
‎และพวกนักบวช…
‎พวกเขาก็จะแค่เอะอะโวยวายใส่นักการเมือง
‎"เราเลือกพวกคุณมาทำไม" ‎"ทำไมถนนของเราไม่ปลอดภัยกว่านี้"
‎คุณซื้อแคร็กได้ในขณะที่ซื้อนมไม่ได้
‎และผมจะบอกว่าให้จำคุกพวกเขาตลอดชีวิตซะ
‎ไม่เอาแคร็กแล้ว!
‎เราต้องการตึกของเราคืนมา!
‎ไม่เอายาแล้ว! ไม่เอาแคร็กแล้ว!
‎มันบ้ามาก…
‎พ่อแม่ขอร้องให้จับลูกตัวเองไปเข้าคุก…
‎เพราะพวกเขาอยู่ที่นี่เพื่อค้ายา
‎ประชาชนต้องยืนหยัดครับ เหมือนที่พวกเราทำ
‎ถ้าอยากให้ยาเสพติดหมดไปจากละแวกบ้าน
‎พวกเขาก็ต้องยืนหยัด
‎ชุมชนคิดว่ามันผิด
‎นักการเมืองคิดว่ามันผิด ‎ทั้งรีพับลิกันและเดโมแครต
‎มันคือฝันเปียกของนักการเมืองน่ะ
‎เป็นพวกเดนมนุษย์จอมโลภต่ำช้า ‎ที่รวยไม่รู้เรื่อง
‎ลูกหลานของเราจะต้องเผชิญกับ
‎สิ่งที่ผสมกันขึ้นใหม่อันน่ากลัวนั้น ‎ที่เรียกว่าแคร็กต่อไป
‎โคเคนเคยเป็นสิ่งบันเทิงสุดพิเศษสำหรับคนรวย
‎แต่ตอนนี้เราซื้อมันได้ด้วยเงินเบี้ยเลี้ยง
‎ตอนนั้นเป็นปี 1986
‎กำลังจะมีการเลือกตั้ง
‎สมาชิกทุกคนในสภาผู้แทนราษฎร ‎พร้อมที่จะเลือกตั้งใหม่
‎และตอนนี้
‎"สงครามยาเสพติดคือโอกาส ‎ที่จะพูดถึงความแกร่งของฉัน"
‎ประธานสภาคือทิป โอนีล
‎และเขาพูดว่า "ผมต้องการร่างกฎหมาย ‎ต่อต้านยาเสพติดที่ครอบคลุม"
‎และเขาอยากให้ร่างเสร็จภายในสี่สัปดาห์
‎สมาชิกจะได้ไปหาเสียง ‎ด้วยสิ่งที่พวกเขาทำสำเร็จแล้วได้
‎ที่ผ่านมาพวกเขาแกร่งแค่ไหน
‎จะหยุดภัยพิบัตินี้บนหนทางของมันได้ยังไง
‎ถ้าผมทำได้
‎ผมจะจับพ่อค้ายาทุกคน ยึดคุกอัลคาทราซ
‎และส่งพวกเขาไปอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต ‎โดยไม่ให้สิทธิ์ใครไปเยี่ยมเลย
‎โดยทั่วไปมันยากที่ประชาชนจะชื่นชม
‎ระยะเวลาที่ใช้ในการออกร่างกฎหมาย ‎ตั้งแต่มีการเกริ่นครั้งแรกจนในที่สุด
‎ผ่านสภาล่างและสภาสูง ‎และประธานาธิบดีลงนาม
‎ในวอชิงตันอาจใช้เวลาหลายปี
‎แต่ทิป โอนีลต้องการให้เสร็จภายในสี่สัปดาห์
‎ดังนั้นในกรอบเวลานั้น
‎ในช่วงเกือบสัปดาห์สุดท้าย
‎เลยเกิดสิ่งนี้ขึ้น
‎"มาเขียนข้อบังคับขั้นต่ำพวกนี้ ‎และตัดสินลงโทษพ่อค้ายาพวกนี้ขั้นสูงสุดกันดีกว่า"
‎วันนี้ผมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ลงนามกฎหมาย
‎ที่สะท้อนให้เห็นถึง ‎ความมุ่งมั่นทั้งหมดของคนอเมริกัน
‎และรัฐบาลของพวกเขา ‎ในการต่อสู้กับความชั่วร้ายของยาเสพติด
‎(กฎหมายต่อต้านการใช้ยาเสพติด)
‎มันคือกฎหมายระดับประเทศ ‎ที่ไม่ยุติธรรมที่สุดตั้งแต่เคยมีมา
‎มันมีอัตราส่วนของโคเคนผง…
‎หนึ่งร้อยกรัมติดคุกเท่านี้
‎แคร็กหนึ่งกรัมติดคุกเท่ากัน
‎(น้ำตาล)
‎ถ้าคุณเห็นน้ำตาลแบบซองในร้านอาหาร ‎นั่นคือหนึ่งกรัม
‎มีน้ำตาลอยู่น้อยมาก
‎แคร็กปริมาณน้อยนิดพวกนั้นห้าซอง ‎จะทำให้คุณต้องติดคุกอย่างต่ำห้าปี
‎ถึง 40 ปี ภายใต้กฎหมายที่ผ่านแล้ว
‎(แคร็ก)
‎แคร็กห้ากรัม โคเคนผง 500 กรัม…
‎ติดคุกเท่ากัน
‎หลายคนคิดว่า
‎"นั่นคงเป็นเพราะว่า
‎คองเกรสคิดว่า ‎แคร็กอันตรายกว่าโคเคนผง 100 เท่า"
‎ไม่เลย
‎นี่คือลักษณะของความเร่งรีบที่เราร่างกฎหมายนี้
‎เร็วมากจนเราคิดได้ไม่ถ้วนถี่ ‎เกี่ยวกับสิ่งที่เรากำลังพยายามทำให้สำเร็จ
‎มันคือความผิดพลาด
‎มันผิดพลาดบนความผิดพลาดบนความผิดพลาด
‎นั่นเกิดขึ้นในปี 1986
‎และกฎหมายฉบับนั้นพุ่งเป้าไปที่ "ผู้ค้า"
‎ในปี 1988 พวกเขาเพิ่มเติมกฎหมายฉบับนั้น
‎ให้รวมถึงใครก็ตามที่ครอบครองแคร็กโคเคน
‎การตัดสินใจในกฎหมายปี 1988
‎ให้เชื่อมโยงการลงโทษขั้นต่ำตามข้อบังคับ
‎กับการครอบครองแคร็กโคเคนปริมาณเล็กน้อย
‎เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ขึ้น
‎และการตัดสินใจ ‎ในส่วนของข้าราชการในรัฐบาลเรแกน
‎เพื่อทำให้ผู้ใช้ยาเสพติดมีความผิด
‎และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‎เพื่อทำให้ประชาชนที่ใช้แคร็กมีความผิด
‎ความคิดในตอนนั้นคือ…
‎แคร็กถูกใช้…
‎อย่างเปิดเผยมากกว่าในชุมชนคนดำ
‎ส่วนโคเคนเป็นยาเสพติดลับๆ
‎ที่คนชั้นกลางใช้ซึ่งไม่ได้เป็นอันตรายต่อใคร
‎พวกเขาไม่ทำร้ายใคร ไม่ฆ่าใคร ไม่ปล้นใคร
‎แนวคิดทั้งหมดคือถ้าคุณสามารถใจจดใจจ่อ ‎กับส่วนที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดในสังคมได้…
‎และมันเป็นอะไรที่เกินเหตุ ชัดเจนว่ามันเกินเหตุ
‎มันไม่มีเหตุผลที่ดีเลย
‎และผมคิดว่าคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้…
‎คือวลีที่คุณได้ยินอยู่บ่อยๆ
‎"ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดีในตอนนั้น"
‎(บทที่เจ็ด ‎กฎเปลี่ยนไปแล้ว)
‎ข้าพเจ้า จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช ‎ขอให้คำสัตย์ปฏิญาณว่า…
‎"ข้าพเจ้าจะบริหารงานโดยสุจริต…"
‎ในปี 1989
‎ผลการสำรวจชี้ให้เห็นว่ายาเสพติด
‎เป็นปัญหาอันดับหนึ่งที่ประชาชนกังวล
‎จอร์จ เอช อับเบิลยู บุชจึงเข้ามารับตำแหน่ง
‎โดยสาบานว่าจะควบคุมการแพร่ระบาด ‎ของยาเสพติดที่ประเทศกำลังเผชิญอยู่ให้ได้
‎มิตรสหาย เรามีงานต้องทำ
‎มีคนที่ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเอง ‎จากการเป็นทาสต่อการเสพติดใดๆ ก็ตาม
‎ไม่ว่ายาเสพติด สวัสดิการ ‎การทำให้ศีลธรรมเสื่อมเสียที่ครอบงำสลัมอยู่
‎อย่าลืมว่าจอร์จ เอช ดับเบิลยู บุช ‎เคยเป็นรองประธานาธิบดีของเรแกน
‎จริงๆ แล้วเขาเคยดูแล ‎ปฏิบัติการต่อต้านยาเสพติด
‎ให้ทำเนียบขาวในปีแรกๆ ของรัฐบาลเรแกน
‎เขาจึงมีทุกเหตุผลที่จะอยากแสดงให้เห็นว่า
‎เขาจะแกร่งกว่าทุกคน
‎มีพื้นที่ที่ชัดเจนอยู่ไม่กี่แห่ง
‎ที่เราในฐานะชุมชนต้องลุกขึ้นมาร่วมมือกัน
‎และแสดงความไม่อดทนของเรา
‎และตอนนี้สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือยาเสพติด
‎และมีสิ่งที่ต้องทำ…
‎และต้องพูดมากมาย
‎แต่เชื่อคำพูดผมได้เลย หายนะนี้จะต้องสิ้นสุด
‎ความสนใจทางการเมืองเรื่องปัญหายาเสพติด ‎และปัญหาแคร็กเพิ่มมากขึ้น
‎ยาเสพติดแทบจะกลายเป็น ‎สิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับวิถีชีวิตของคนอเมริกัน
‎ยาเสพติดคือศัตรูที่เราต้องทำลาย
‎ผมทำงานร่วมกับ ป.ป.ส.
‎และมีวันหนึ่ง ผมถูกสั่ง ‎ให้หาซื้อยาเสพติดหน้าทำเนียบขาว
‎ผมเลยโทรหาพ่อค้ายาคนหนึ่งที่ผมเคยซื้อขายด้วย
‎ผมบอก "มาที่ทำเนียบขาวหน่อย" ‎เขาถาม "อยู่ไหนวะ"
‎ผมเลยต้องบอกทางให้เขา
‎พอเขาไปถึงที่นั่น ‎เราก็นั่งบนม้านั่งเล็กๆ ของสวนสาธารณะ
‎เขาเอายาให้ผม ผมเอาเงินให้เขา
‎คุณสามารถมองเห็นคนที่อยู่ข้างหลัง ‎เดินเข้าไปในทำเนียบขาว
‎เราทุกคนเห็นตรงกันว่าภัยคุกคามในประเทศ ‎ที่อันตรายที่สุดที่ชาติของเราเผชิญอยู่คือยาเสพติด
‎นี่คือสุนทรพจน์ทางทีวีแห่งชาติครั้งแรก
‎ของประธานาธิบดีจอร์จ เอช ดับเบิลยู บุช
‎ผมจำได้ว่าผมดูมัน และ…
‎ท่านประธานาธิบดีมี…
‎กลเม็ดนี้ที่ไม่มีใครคาดถึง
‎นี่…
‎นี่คือแคร็กโคเคน
‎ที่เจ้าหน้าที่ปราบปรามยาเสพติด ‎ยึดมาได้เมื่อสองสามวันก่อน
‎ในสวนสาธารณะ ‎ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทำเนียบขาวนี่เอง
‎ทันใดนั้นเอง จอร์จ บุชก็ยกยาเสพติด ‎ที่ผมซื้อขึ้นมา ออกทีวี
‎ผมแทบจะตกเก้าอี้เลย
‎มันบ้ามาก ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎เพราะมันคือการจัดฉาก
‎มันดูบริสุทธิ์เหมือนลูกกวาด
‎แต่มันกำลังเปลี่ยนเมืองของเราเป็นเขตสงคราม
‎มันคือละครการเมือง
‎ทำเนียบขาวชักใยเด็กวัยรุ่นจริงๆ…
‎เพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง ‎เพื่อจะทำคะแนนและทำแต้มทางการเมือง
‎ฟังนะ กฎเปลี่ยนไปแล้ว
‎ถ้าคุณขายยา คุณจะถูกจับ
‎และเมื่อคุณถูกจับ คุณจะถูกดำเนินคดี
‎และทันทีที่คุณถูกตัดสินว่าผิด คุณจะต้องติดคุก
‎วันนี้ทำเนียบขาวยอมรับว่าช่วงเวลาอันน่าทึ่ง
‎ในสุนทรพจน์ประกาศสงครามยาเสพติด ‎ของประธานาธิบดีบุช
‎เป็นผลมาจากการจัดฉาก ‎โดยเจ้าหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดอเมริกัน
‎เขาไปที่นั่นและขายยาเสพติด ‎หน้าทำเนียบขาวใช่ไหมล่ะ
‎นั่นแหละประเด็นสำคัญ
‎นั่นคือสิ่งที่เขาทำและทำให้เขาถูกจับ
‎ผมหวังว่าเขาจะถูกจับนะ ผมไม่รู้
‎ผมไม่สงสารคนคนนี้หรอก
‎แล้ววัยรุ่นคนนี้ที่ไม่เคยมีความผิดมาก่อน ‎ไม่มีประวัติความรุนแรง…
‎สุดท้ายก็ต้องใช้เวลาเกือบสิบปี ‎ของชีวิตเขาอยู่ในเรือนจำกลาง
‎หลักฐานที่มากขึ้นว่าเมืองต่างๆ ‎กำลังพ่ายแพ้สงครามยาเสพติด
‎คือการที่ตำรวจนิวยอร์ก ‎ต้องฝังร่างของตำรวจนายหนึ่งวันนี้
‎เอ็ดเวิร์ด เบิร์น วัย 22 ปี ‎ถูกยิงเสียชีวิตเมื่อเช้าวันศุกร์
‎เรื่องของเอ็ดดี้ เบิร์นเป็นเรื่องใหญ่มาก
‎คุณกำลังพูดถึงตำรวจมือใหม่ ‎ที่ถูกพ่อค้ายาเสพติดฆ่าตาย
‎แค่นั่งอยู่ในรถ และเขาไม่ได้… ‎เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
‎ถ้าเอ็ดดี้ ลูกชายของเรานั่งอยู่ในรถตำรวจ
‎เป็นตัวแทนของเราและปกป้องเรา…
‎ยังถูกคนต่ำช้า…
‎ฆ่าตายได้
‎งั้นพวกเราก็ไม่ปลอดภัยแล้ว
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับเลน ไบแอสทำให้ตระหนักรู้
‎ว่าไม่มีการลงมือทำอะไรจริงจังจากตำรวจ
‎แต่หลังจากที่เอ็ดเวิร์ด เบิร์นถูกฆ่าตายในควีนส์
‎พวกเขาก็แบบว่า "คุณฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‎ของเราเพราะสิ่งนี้เหรอ
‎ทีนี้แหละคุณจะต้องรู้สึก… ‎คนทั้งประเทศจะต้องรู้สึก"
‎นี่คือคำสัญญา
‎การฆ่ากันจะต้องยุติ
‎โอเค ผมไม่มีอะไรเลย พวก!
‎การฆาตกรรมครั้งเดียว ‎เปลี่ยนแปลงกรมตำรวจทั่วอเมริกา
‎ตำรวจบ้าไปเลย
‎พวกเขาบ้าไปเลย
‎พวกเขาพัฒนากองกำลังเฉพาะกิจใหม่ขึ้น ‎ที่พวกเขาเรียกว่าทีเอ็นที
‎ทีมยุทธวิธียาเสพติดแมนฮัตตันตอนใต้
‎จับกุมลูกค้ายาเสพติดหลายคน ‎หลังจากการซื้อแคร็กในสวนสาธารณะ
‎พวกเขาเอาตำรวจทุกนายเท่าที่หาได้
‎มาอยู่ในหน่วยนี้ และพวกเขาล่อซื้อกันทั้งวัน
‎เราเป็นตำรวจ คุณถูกจับแล้ว
‎ผู้เสพแคร็กส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว
‎แต่คนส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้อง ‎ในเศรษฐกิจนี้เป็นคนผิวสี
‎และตำรวจก็พุ่งเป้าไปที่
‎ประชากรผิวสีที่เกี่ยวข้อง ‎ในเศรษฐกิจใต้ดินนี้เป็นพิเศษ
‎ตำรวจจำนวนมากเข้าปราบปรามแคร็ก
‎พวกเขาจะกวาดล้างครั้งใหญ่
‎การกวางล้างยาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในละแวกเดียว
‎และเมื่อการจู่โจมมาถึงและพวกเขาคว้าตัวคุณไว้
‎ถ้าพวกเขาเจอแคร็กสิบขวดในตัวคนหนึ่งคน ‎และคุณไม่มีสักขวด
‎พวกเขาจะแบ่งมัน ‎เอาให้เขาห้าขวด ให้คุณห้าขวด
‎ตำรวจ!
‎พวกเขาไปที่สลัมด้วยความอาฆาต
‎- โอเคๆ ‎- ก้มหน้าลงบนพื้น!
‎คลาน! ลงไปคลาน!
‎และจากจุดนั้นมา มันก็เปลี่ยนไป
‎ถ้าพวกเขาใส่กุญแจมือ พวกคุณก็ต้องติดคุก
‎เด็กพวกนี้จะถูกเรียกให้หยุดบนถนน ถูกค้นตัว
‎พวกเขาอาจถูกพาขึ้นรถตำรวจ
‎ถูกขังคุกสักสามหรือสี่วัน
‎ก่อนที่จะมีคนรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน
‎พวกเขาพูดแค่ว่า "นายขายยา นายก็ต้องติดคุก"
‎สิบห้าปี 20 ปี 30 ปี ไม่สำคัญหรอก
‎โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นคนดำ
‎พวกตำรวจ…
‎พวกเขาไม่รู้หรอกว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่
‎เพราะพวกเขาแยกคนดีกับคนเลวไม่ออก
‎พวกคุณทุกคนดูเหมือนกันหมด ทำตัวเหมือนกันหมด
‎คุณเลยได้รับการปฏิบัติเหมือนกันหมด
‎ฉันถูกจับฐานครอบครองสารที่ต้องควบคุม
‎และสารนั้นก็คือแคร็ก
‎ฉันจำได้ว่าฉันถูกดึงขาราวๆ ตีสาม
‎และถูกปลุกให้แต่งตัวเพื่อส่งตัวไปเรือนจำ
‎ฉันกับผู้หญิงอีกประมาณ 70 คน
‎ถูกจับเข้าไปอยู่ในห้องใหญ่ ถูกจับแก้ผ้าหมด
‎เราถูกตรวจร่างกายทุกซอกทุกมุม
‎จากนั้นก็ถูกล่ามด้วยโซ่ยาวไว้ด้วยกัน ‎แล้วพาตัวขึ้นรถ
‎ตอนเช้าตรู่
‎และขับรถไปสถานที่แห่งหนึ่งที่ฉันไม่เคยไปมาก่อน
‎ฉันไม่รู้ว่ากำลังไปที่ไหน
‎และระหว่างที่ฉันเดินทาง ‎ฉันก็คิดถึงบรรพบุรุษของฉัน
‎และฉันคิดว่า ‎"มีอะไรที่เราเจริญก้าวหน้าขึ้นบ้างเนี่ย"
‎(พิธีสาบานตนรับตำแหน่ง ปธน. ‎พิธีสาบานตนของ บิล คลินตัน)
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน
‎ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
‎วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตันครับ
‎บุชมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐาน
‎แต่คลินตันในตอนนั้นต้องแกร่งยิ่งขึ้นอีก
‎เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญ
‎คนเราต้องแกร่งขึ้น
‎(บทที่แปด ‎แกร่งขึ้น)
‎เราจะมีวิธีการที่เราสามารถพูดได้ว่า ‎การลงโทษจะแน่นอนมากขึ้น
‎เราจะให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ 100,000 นาย ‎ดูแลท้องถนน เพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซ็นต์
‎ไปๆ!
‎สงครามยาเสพติด ‎ช่วยเปลี่ยนตำรวจให้กลายเป็นทหาร
‎เอาละ หยุด หยุด อย่าขยับ! อย่าขยับ!
‎เงินหลายสิบล้านดอลลาร์จากคองเกรส
‎ถูกเอาไปซื้อเฮลิคอปเตอร์ ‎และทำให้กองกำลังตำรวจเป็นกำลังทหาร
‎มีการเปลี่ยนโครงสร้างของการเป็นตำรวจ
‎จากตำรวจลาดตระเวนธรรมดาๆ ‎เป็นการสร้างกองกำลังชั้นยอด มีเงินทุนพวกนี้ขึ้น
‎ซึ่งได้รับทรัพยากรพิเศษและอำนาจพิเศษ
‎เราเริ่มเห็นการลงทุนระดับใหม่
‎ในการพุ่งเป้าไปที่ชุมชนรายได้ต่ำของคนผิวสี…
‎ด้วยการควบคุมและการระวังระไว
‎ในขณะที่ทำให้การพิพากษา ‎โหดร้ายขึ้นและลงโทษมากขึ้น
‎ลูกเมียผมอยู่ในนั้นนะพวก
‎ให้ตายสิ
‎งบประมาณต่อต้านยาเสพติด ‎ของรัฐบาลกลางสูงถึง 12,000 ล้านดอลลาร์
‎สูงกว่าตอนที่เรแกนเริ่มต้นถึงหกเท่า
‎และมันสูงขึ้นเรื่อยๆ
‎ตอนที่ผมลงนามกฎหมายอาญาฉบับนี้
‎เรากำลังร่วมกันก้าวเดินครั้งสำคัญ
‎สู่การทำให้กฎหมายของแผ่นดินของเรา ‎กลับมามีมาตรฐานเดียวกับ
‎คุณค่าของประชาชนของเรา
‎กฎหมายอาญาปี 1994 ‎สนับสนุนเจ้าหน้าที่ตำรวจบนท้องถนน
‎ไม่ใช่แค่ในเมืองใหญ่ๆ อย่างนิวยอร์กและชิคาโก
‎แต่รวมถึงเมืองเล็กๆ อย่างอินดีแอนา ‎และฟลินท์ และสต็อกตัน แคลิฟอร์เนียด้วย
‎เงินหลายสิบล้านดอลลาร์ ‎ถูกใช้ในการขยายระบบเรือนจำ
‎และนั่นคือตอนที่เรา ‎เริ่มเห็นการเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน
‎ของประชากรเรือนจำในสหรัฐฯ
‎อัตราการจำคุกพุ่งสูงขึ้นภายใต้การนำของคลินตัน
‎แต่แล้ว…
‎ราวๆ ช่วงเดียวกันนั้น ปี 1994 ‎ประชาชนก็เริ่มกังวล
‎ว่าคนที่ถูกจับเพราะแคร็ก
‎เป็นคนดำเกือบทั้งหมด
‎สองในสามของผู้เสพแคร็กเป็นคนผิวขาว
‎แต่ระหว่างการผ่านกฎหมายต่อต้าน ‎การใช้ยาเสพติดในปี 1988
‎และปี 1994 การผ่านกฎหมายอาญาของคลินตัน
‎ไม่มีคนขาวแม้แต่คนเดียวที่ถูกตัดสินว่าผิด
‎ฐานกระทำผิดกฎหมาย ‎เกี่ยวกับแคร็กในลอสแอนเจลิส
‎(นักโทษผิวดำจากความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด)
‎(เพิ่มขึ้น 707 เปอร์เซ็นต์)
‎มีความโกรธแค้นอย่างมาก ‎ในชุมชนแอฟริกันอเมริกัน
‎เกี่ยวกับการจำคุกจำนวนมาก
‎และเกี่ยวกับความเสียหาย ‎ที่เกิดจากเศรษฐกิจของแคร็กเองด้วย
‎(ปี 1996) ‎(ลอสแอนเจลิส)
‎ความโกรธแค้นส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ซีไอเอ…
‎และบทบาทของซีไอเอ ‎ในการช่วยสร้างวิกฤตแคร็ก
‎มันไม่ได้แตกต่างกันเลย
‎ไม่ว่าพวกเขาจะส่งยาเป็นกิโลด้วยตัวเอง
‎หรือเพิกเฉยเวลาที่คนอื่นส่งยา
‎พวกเขามีความผิดเหมือนกัน
‎ฉันจะทำให้ใครสักคนต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำ
‎ต่อชุมชนของฉันและต่อประชาชนของฉัน
‎ฉันว่าซีไอเอมีส่วนเกี่ยวข้อง
‎ซีไอเอมีส่วนเกี่ยวข้องในทุกความอุบาทว์ที่เกิดขึ้น
‎ตลอด 20 หรือ 30 ปีที่ผ่านมา
‎เราคือเครื่องเตือนสติของคุณ!
‎การแพร่ระบาดของแคร็ก ‎มีผลกระทบต่อระดับความยากจน
‎ระดับความปลอดภัยของชุมชน
‎สุขภาพของประชาชนได้รับผลกระทบ
‎ชีวิตของประชาชนจบสิ้นหรือเปลี่ยนไป
‎ประชาชนสูญเสียอิสรภาพ
‎ฉันไม่ได้เอายาเสพติดเข้ามาในประเทศ
‎มันมีคนตำแหน่งใหญ่ๆ
‎- ที่เอาเข้ามา ‎- ต้องเป็นอย่างนั้นค่ะ
‎มันเลยเข้าใจได้อย่างง่ายดายว่าทำไม
‎ชุมชนที่ได้รับผลกระทบอย่างไม่สมสัดส่วน
‎จะลุกฮือด้วยความรังเกียจและหวาดกลัว
‎กับการพัวพันใดๆ ก็ตามที่รัฐบาลสหรัฐฯ ‎มีส่วนเกี่ยวข้องแม้เพียงนิดเดียว
‎ในการที่ยาเสพติดเข้ามาในชุมชนของพวกเขา
‎ลอสแอนเจลิสคือจุดศูนย์กลางของแคร็ก ‎ในทศวรรษที่ 1980 และ 1990
‎ความโกรธแค้นส่วนใหญ่ในลอสแอนเจลิส ‎ล้นไปยังส่วนอื่นๆ ของประเทศ
‎และแอลเอกลายเป็นศูนย์กลาง ‎เป็นจุดศูนย์กลางของการจัดองค์กร
‎และในที่สุดการจัดองค์กรนี้ ‎ก็บีบให้หัวหน้าซีไอเอ จอห์น ดอยช์
‎ต้องมาที่ลอสแอนเจลิส และพูดที่ ‎โรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งในวัตส์
‎วันนี้ผู้อำนวยการซีไอเออยู่ที่ลอสแอนเจลิส
‎พยายามที่จะปฏิเสธข่าวที่ว่าซีไอเอในอดีต
‎รู้เห็นเป็นใจในการกระจายแคร็กโคเคน ‎ในแหล่งเสื่อมโทรมของอเมริกา
‎เป็นช่วงเวลานี้แหละที่ชุมชนเผชิญหน้ากับซีไอเอ
‎ในหมู่บ้านบาลด์วินที่ฉันอยู่ ไม่มีงานให้เด็กๆ ทำ
‎และลูกหลานของเราคือสินค้า
‎พวกเขาวนเวียนกันเข้าออกคุก
‎พวกเขากลับมาอยู่ข้างถนน
‎และมีตำหนิและมีแผลเป็นไปตลอดชีวิต
‎เราเหนื่อยล้าและเจ็บปวด และเราโกรธ
‎อธิบายกับพวกเราที
‎ท่าน ท่านประธานาธิบดี ‎และคนอื่นๆ ทุกคนควรจะหัวเสียอย่างยิ่ง…
‎และพูดว่า "เนื้อร้ายนี้มาที่นี่ได้ยังไง
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
‎เราทุกคนรู้ดีว่ารัฐบาลสหรัฐฯ ‎และซีไอเอให้การสนับสนุน
‎กลุ่มคอนทราและความมุ่งมั่น ‎ของพวกเขาที่จะโค่นล้ม
‎รัฐบาลซานดินิสตาในนิการากัว ‎ในช่วงกลางยุค 80
‎ทีนี้มีการกล่าวหาว่าซีไอเอ ‎ก็ช่วยกลุ่มคอนทราหาเงินเพื่อซื้ออาวุธด้วย
‎ด้วยการนำแคร็กโคเคนเข้ามาในแคลิฟอร์เนีย
‎มันคือข้อกล่าวหาที่น่าตกใจ
‎เป็นข้อกล่าวหาที่จะไม่ได้รับคำตอบไม่ได้
‎ผมได้ขอให้หัวหน้าฝ่ายสืบสวนของซีไอเอ ‎ดำเนินการสืบสวนเต็มรูปแบบแล้ว
‎ฉันคิดว่ามันชัดเจนมาก
‎ว่าในห้องนี้เต็มไปด้วย ‎ความรู้สึกเจ็บปวด โกรธแค้น
‎โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความไม่ไว้ใจ
‎เราจะสบายใจกับการสืบสวน
‎ที่จะดำเนินการโดยคนที่กินเงินเดือนรัฐบาล
‎ในการสืบสวนการกระทำผิดของซีไอเอได้ยังไง
‎ไร้สาระมาก พวก
‎รอเดี๋ยว
‎หัวหน้าฝ่ายสืบสวนของซีไอเอ ‎รายงานอะไรค่อนข้างมากทีเดียว
‎และความจริง มันประกอบไปด้วย ‎การเปิดเผยใหม่ๆ หลายอย่าง
‎เกี่ยวกับขอบเขตของการที่ ‎ซีไอเอแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‎รู้เรื่อง หรือไม่ก็ร่วมมือกับผู้ลักลอบขนยาเสพติด
‎โดยมีเป้าหมายคือการโค่นล้มรัฐบาลซานดินิสตา
‎รัฐบาลเรแกนใส่ใจ ‎เรื่องการที่โคเคนเข้ามาในประเทศนี้น้อยกว่า
‎ที่พวกเขาสนใจเรื่องการเข้าร่วม ‎สงครามกึ่งทหารผิดกฎหมาย
‎เพื่อต่อสู้กับประเทศเล็กๆ ในอเมริกากลาง
‎ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วไม่ได้เป็นภัยคุกคาม
‎ต่อความมั่นคงปลอดภัยของสหรัฐอเมริกา
‎แต่แน่นอนว่ายาเสพติดเป็นภัยคุกคาม
‎ถ้าคุณทำสงครามยาเสพติด…
‎มันคือการทำสงคราม ‎กับคนที่จัดหายาเสพติดไม่ใช่เหรอ
‎หรือมันเป็นแค่การทำสงคราม ‎กับเหยื่อของสงครามยาเสพติดกันแน่
‎มันคือความตลบตะแลง
‎และน่าเศร้า เราไม่เคยจัดการปัญหานี้เลย
‎ผู้คนล้มตาย ชุมชนได้รับความเสียหาย
‎ไม่เคยมีการจัดการอะไรเลย
‎เราปล่อยให้ชุมชนคนผิวสีพังยับเยิน
‎ฉันถูกตัดสินจำคุกหกครั้ง
‎คุณคงคิดว่าใครบางคนคงพูดว่า…
‎คุณไม่ได้มีปัญหาอาชญากรรมหรอก…
‎คุณมีปัญหาแอลกอฮอล์หรือยาเสพติดต่างหาก
‎และเรื่องนั้นมีคนช่วยอยู่นะ
‎แต่ไม่เคยมีใครยื่นมือมาช่วยฉันเลย
‎และฉันอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวันนี้…
‎และฉันมองดูวิธีการที่จะใช้โอปิออยด์…
‎และคุณได้ยินเรื่องของแนวทางด้านสุขภาพ
‎ไม่ใช่แนวทางด้านอาชญากรรม
‎ฉันเลิกยามา 21 ปีแล้ว
‎ฉันไม่มีค่าพอให้ลงทุนในการรักษาเหรอ
‎ขอโทษค่ะ
‎ตลอดระยะเวลา…
‎ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา…
‎ฉันอยู่กับโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ
‎ฉันเริ่มเป็นหลังจากฉันถูกยิง
‎และบางครั้งฉันก็มีอาการอารมณ์สองขั้ว
‎อารมณ์เหวี่ยงไปมา
‎ฉันมีความวิตกกังวล
‎ดังนั้นนี่คือสิ่งที่ฉันต้องรับมือ
‎เพราะสิ่งที่ฉันเคยเลือก
‎ใช่ค่ะ
‎ผมโดนยิงเมื่อปี 1988
‎ห้านัด
‎ผมติดคุกอยู่สามปี
‎ผมถูกจับฐานครอบครองปืนและยาเสพติด
‎ผมสูญเสียความเป็นตัวเองจริงๆ
‎ผมเสียใจมาก…
‎กับสิ่งที่ผมทำในยุคแคร็ก
‎ผมเสียเพื่อนไปหลายคน
‎เพื่อนหลายคน เกือบทุกคนเลยละ
‎ฉันเสียงานไป
‎ฉันเสียบ้านไป
‎มันทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่าง ทุกอย่าง และ…
‎ฉันไปถึงจุดที่ไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว
‎โดยเฉพาะหลังจากตอนที่ ‎ฉันขอให้พี่สาวฉันเอาลูกๆ ฉันไป
‎มันเปลี่ยนฉันจากคนที่ฉันเคยเป็น…
‎มาสู่จุดที่ฉันอยู่ในตอนนี้
‎ให้ตายสิ
‎ผมต้องคิดถึงญาติๆ ของผม
‎เพื่อนๆ ของผม…
‎ที่ถูกจับเข้าคุก
‎ก่อนอายุ 18…
‎เพราะสิ่งนี้ที่เราเรียกว่าแคร็ก
‎มีสุภาษิตหนึ่ง
‎ผมกลับไปแถวบ้านเก่า ‎และตะโกนว่า "เพื่อนฉันอยู่ไหน"
‎แล้วเสียงก็สะท้อนกลับมาและพูดว่า
‎"เพื่อนฉันอยู่ไหน"
‎(สงครามยาเสพติดทำให้สหรัฐฯ ‎สูญเงินไปเกือบหนึ่งล้านล้านดอลลาร์)
‎(และประชากรเรือนจำก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน)
‎(จากราวๆ 300,000 คนในปี 1980 ‎เป็นมากกว่าสองล้านคนในปัจจุบัน)
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล