Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć, mamo.
Oh, I wanna dance with somebody
I wanna feel the heat with somebody
Yeah, I wanna dance with somebody
With some…
…body who loves me
Chodź tu, Dylan!
Kocham cię.
SKLEP NA HEMÖN
Janne, twoje zakupy.
Nie było marchewek, więc dorzuciłam cukinie.
Nie ma sprawy.
Cześć, Ingrid!
Cześć.
Dla ciebie i Oli.
Dziękuję.
Ludde!
Zostawię je tutaj.
BABCIA
SKLEP ROKU 2013
GRATULACJE Z OKAZJI ZDANIA EGZAMINÓW!
Babciu!
Tak? Cześć, kochana.
Tu jestem!
Mam twoje rzeczy.
Super.
Patrzysz się w ekran cały dzień? Nie masz nic innego do roboty?
Już się w życiu narobiłam.
Teraz czas na „deser życia”.
Czyż tak nie mówiła królowa Sylwia? Może chodziło o jej wnuki. Nieważne.
- Rozumiesz. - Pewnie.
- Kawa i słodkie bułeczki? - Tak, wszystko gotowe.
A teraz mocno się trzymaj, Dylan. Zobacz, co znalazłam.
Te nowe gadżety to coś wspaniałego. Wszystko tu jest!
Parę kliknięć i można załatwić wszystko.
Nie przejmuj się tym, kochana.
- Później to ogarnę. Chodź i zobacz. - Dobrze.
Każdy może się zgłosić.
„Firma Dadelac potrzebuje tancerzy do nowego przedstawienia »Rozstanie«.
Casting odbędzie się w Teatrze Wielkim
piętnastego od 14 do 16.
- Zapomnij, babciu. - O niczym nie zapominamy.
Skarbie.
Musimy żyć dalej.
Minęło już półtora roku.
Nie, minęło 17 miesięcy.
Miesiąc w jedną czy drugą nie ma znaczenia.
Dla mnie ma.
Twoja mama chciałaby, żebyś…
Skarbie…
Żebym co?
Żebyś realizowała swoje marzenia.
- I zostawiła ojca, gdy jest z nim źle? - Nie.
Bierzesz na siebie zbyt wiele odpowiedzialności.
Ten casting to świetna okazja. Potrzebujesz czegoś takiego.
Nie sądzę, by to cokolwiek rozwiązało.
A co powiedział Neil Armstrong, gdy stanął na Księżycu?
„To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”.
Będę pamiętać, gdy zajadę na Księżyc.
Całkiem smaczne.
Sebastian!
Cześć!
Jak tam nasza Dancing Queen?
- W porządku. - Miło to słyszeć.
Zostało sporo lodów. Trzeba je zjeść.
Nie wygłupiaj się i wsiadaj.
Skończyłem inwentaryzację. Będę jutro w sklepie.
Nie, potrzebuję cię w hotelu.
- Żartujesz. - Nie.
Wybierasz się do miasta?
- Nie, płynie ze mną na walkę. - Będziemy oglądać MMA.
Dawaj z nami, Dylan. Popatrzysz na walki spoconych facetów.
- Nie, dzięki. - To nie sport dla dziewczyn.
To męski wieczór.
- Męski wieczór? - Ruszaj się!
- Do jutra. - Na razie.
KAWIARNIA HEMÖN
- Spójrz. - Tak, same dobre rzeczy.
A to jest pod garnki.
Pod nasze patelnie.
- Albo… - Wykonano je na wyspie?
Cześć.
- Słucham? - Są z tej wyspy?
Tak, są stąd.
Cena jest niezwykle atrakcyjna. Ja bym kupowała.
- Super. To może te? - Pewnie.
- Ile, trzy? - Tak, dla żon.
Razem 375 koron.
- Prezenty dla naszych żon. - No ba.
Wiecie, co jeszcze wam polecę? W pobliżu jest wyspa Gubbön.
To cztery wyspy stąd.
- Dzięki. - Dziękujemy.
- Chodźmy. - Płyniemy na Gubbön.
- Nie wygłupiaj się tak. - Słyszałeś.
„Cudowny prezent dla żony, by została w kuchni”.
- Wiem. - Bardzo śmieszne.
- Nie możemy traktować tak klientów. - Już tu nie wrócą.
Bo będą godzinami szukać Gubbön.
Właśnie.
Zawsze byłaś zabawna.
Dylan!
- Spóźniłaś się! - Wiem. Przepraszam.
Niedźwiedź próbował…
Niedźwiedź próbował zabrać mi słodycze.
A ja na to: „Zapomnij!”.
No ale już jestem, więc śmigamy na parkiet.
- Nie chciałabym spotkać misia. - Wiem.
- Nie ma tu niedźwiedzi. - To był żart.
Przygotowałam świetne układy.
DISCO Z DYLAN
Raz, dwa, trzy, cztery.
Brawo!
Ręce w tę stronę i cztery kroki w tym kierunku.
Raz, dwa, trzy, cztery i jeden.
Gotowi na więcej?
I palec w górę.
Rozciągnijcie ręce.
Jak tylko się da.
Wszyscy musimy przestać dążyć do ideału.
Bawmy się i tyle!
I na zewnątrz!
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Chodź.
Było wspaniale.
- Naprawdę? - Tak!
- Na razie! - Pa!
W czwartek wypróbujemy kolejne czadowe układy.
- Pewnie. - Pa.
Zappa, chodź!
- Siema, babciu. - Cześć, kochana.
Pamiętasz o castingu, który odbędzie się już jutro?
Nie dam rady. Muszę się zająć dostawami.
Chłopcy niech się tym zajmą.
Sebbe pali się do roboty.
I chyba nie macie teraz najazdu klientów, prawda?
Nie jestem nawet w formie.
Zawsze jesteś w formie. Nikt nie ma takiej charyzmy.
Jesteś fantastyczna!
Babciu, to miłe, że we mnie wierzysz,
ale ja też powinnam, a na razie mi to nie wychodzi.
Twoja mama wierzyła w ciebie. Posłuchaj mnie uważnie.
To by się jej spodobało.
- No cóż, ale już tu jej nie ma. - Wszyscy zawsze przy tobie będziemy.
Ja i twoi rodzice.
Pamiętaj o tym, jeśli zmienisz zdanie.
Patrzę właśnie na ogłoszenie.
Najwyżej później będę żałować.
Ale zjemy słodkie bułeczki i pewnie poczuję się lepiej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Całuję. - Ja również.
Cześć, tato.
Zrobię kolację. Zjesz coś?
Nie, nie jestem głody. Jadłem wcześniej jogurt.
- Tato. Jogurt? - Tak, ale o nic się nie martw.
Nie mam ostatnio apetytu.
- Zjedz choć trochę. - Nie musisz się o mnie martwić.
Nie martwię się. Możesz tu sobie grać i jeść jogurty.
Mojemu ciału nic nie dolega. Rozpacz tkwi w głowie.
Dasz radę mi pomóc jutro? Czy masz jakieś plany?
Zajmę się sklepem.
Przez te nowe tabletki nie mogę zasnąć.
Leżę tak całą noc.
Spoko, zajmę się tym.
- No to do później. - Pewnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chodź tu, piesku.
Jeszcze raz.
I druga strona.
Kocham cię, Dylan. Jesteś świetną tancerką.
Wiedziałam, że będziesz tak dobra, zanim się urodziłaś.
Ciągle mnie kopałaś. Czyli pewnie tańczyłaś.
No to jeszcze raz. Skaczemy.
Co ty wyprawiasz, blaszaku?
To powinno być tutaj i to też.
To też tutaj.
Sebbe, co tu się odpieprza?
- Dobra, siadaj. - Przepraszam.
- Natychmiast siadaj. - Przepraszam.
- Sebbe… - Wezmę tylko…
Przepraszam, Dylan.
Daliśmy ci klucz, byś mógł nam pomagać, a nie zakradać się w nocy.
I wytrzyj nos.
- Ojciec będzie rozczarowany. - Wiem. Przepraszam.
- Dobrze się bawiłeś? - Tak. Ojciec chciałby odzyskać kasę.
Walka zakończyła się nokautem po dwóch minutach.
Powinni nam oddać pieniądze.
Sporo zapłaciliśmy za dostęp do transmisji.
- Przestań już. - Dyllis…
Co?
- Co robisz? - No co?
- Ogarnij się, Sebbe. - Dobrze by nam razem było.
Pomyśl, jak się zachowujesz.
Obiecuję ci to, Dylan! To by było bardzo korzystne.
Nie zachowywałbyś się tak na trzeźwo.
- Razem moglibyśmy więcej. - Jesteś dla mnie jak brat.
Moglibyśmy razem prowadzić ten sklep. Uwielbiam go!
Kocham go ponad wszystko.
Zamiast dziecka mielibyśmy ten sklep.
Zamiast kup i pieluch mielibyśmy oliwki i sosy do sałatek.
Zawalone półki i pełno klientów.
- Byłoby wspaniale. - Nie.
- Gadasz tak, by poczuć się lepiej. - Wcale nie.
Nie chcę słuchać się ojca i realizować jego planów.
Nie chcę zarządzać hotelem. Niech on się z nim pieprzy.
Chcę prowadzić z tobą sklep.
Nie zależy mi na niczym innym.
Przepraszam. Wiedziałem, że to był zły pomysł.
Jesteś dla mnie jak siostra.
Boże.
Kazirodztwo to nic dobrego.
- Fakt. - Wybacz.
- Między nami wszystko gra? - Tak, Sebbe.
- No to super. - Ale mógłbyś mi z czymś pomóc?
Jasne. Z czym?
Przypilnujesz jutro swojego dziecka?
Nie ma sprawy.
Obiecuję. O nic się nie martw.
- A dokąd się wybierasz? - Do miasta.
Mam coś do załatwienia.
TEATR WIELKI
ROZSTANIE
Poznałam gościa na Tinderze.
- Natrafiłam na niego przypadkowo. - Jak się nazywa?
Micke Larsson. I naprawdę miły z niego gość.
A także przyjemny dla oka. Zaprosił mnie do Kiruny.
Ale nie mogę znaleźć zastępstwa przy sprzątaniu klubu.
- Pomożesz mi? - A kiedy chcesz jechać?
- Dzisiaj. - Jutro odwiedzam matkę.
Obiecałam, że wpadnę.
Myślałam, że się jej pozbędę, gdy wyprowadziła się do Polski.
Ciągle tylko słyszę: „Danuta, musisz się mną zająć.
Danuta, musisz to i tamto”.
Wróciła do Bydgoszczy, a i tak nie daje mi spokoju i…
Dzień dobry!
Dylan Pettersson. Przyszłam na casting.
- Jesteś spokrewniona z Bobem? - Bobem Dylanem.
Gdybyś go poślubiła, nazywałabyś się Dylan Dylan.
W czym możemy ci pomóc?
Przyszłam na casting do międzynarodowego zespołu tanecznego.
Ach tak, chodzi o Dadelac. Mieli rozmach z tym castingiem.
Ale to było miesiąc temu.
Słucham?
Teraz mają już próby. Spóźniłaś się o cały miesiąc.
Nie ma dziś żadnego castingu.
Rozumiem rozczarowanie, no ale…
- No cóż, dziękuję. - Co w takim razie zrobisz?
Jesteś bardzo zajęta? Bo…
- Bettan? - Tak?
Nie wiem. Skoro nie mogę tańczyć, to chyba nic tu po mnie.
A co tańczysz?
Taniec współczesny.
Ale ostatnio głównie disco.
Disco?
Tak.
- Co tu robimy? - Załatwimy dwie sprawy jednocześnie.
To grupa taneczna, która może cię zainspirować.
- Żartuje pani, prawda? - Otóż nie.
Możesz zagłębić się w świat disco i przy okazji mi pomóc.
Poobserwuj sobie, a ja zaraz wrócę. Tylko bądź cicho.
Poczekajcie! Przestańcie!
To zbyt trudna choreografia.
Gubicie się przy kolejnych ruchach.
- Może… - Tommy!
Muzyka jest zbyt skomplikowana. Wracamy do disco.
- To jest współczesne disco. - Zgadzam się z Tommym.
Do tej muzyki nie da się tańczyć. Zero inspiracji.
- Ja ją czuję. - Muzyka musi płynąć z wnętrza.
- Ta jest sztuczna. - Postarajcie się bardziej.
Ale mnie i Magnusowi to nie pasuje.
- Brak tu głębi. - Nie możemy teraz z tym utknąć.
Wybraliśmy już kierunek działania.
Tommy.
Będąc w środku, upraszczasz krok. Musisz się odwrócić.
- Nagle zostałeś choreografem? - Co?
- Zajmujesz się choreografią. - No i?
To twoja robota?
Jestem reżyserem i mówię o ekspresji.
A gdzie nasz choreograf?
- W drodze. - Na pewno?
- Chcę to tylko całościowo poprawić. - Ciągle go zastępujesz.
- Dzwoń do niego. - Przyjedzie.
Dobra, zacznijmy od początku.
I pamiętajcie, że tu chodzi też o zabawę. Racja, Tommy?
Dobra, ustawcie się i zaczynamy.
Dobry Boże!
- Nikt nie wie, co ma robić. - Tommy!
Przerwa! Tommy, musimy pogadać.
Dosłownie minutka.
Kolana cholernie mnie bolą.
Skąd takie negatywne nastawienie?
To po prostu zbyt trudne.
Postanowiliśmy zaryzykować i pójść z duchem czasu.
Tylko dlatego Victor się zgodził.
- Powinniśmy być wdzięczni. - I jestem.
- Ale chciałbym go tu widywać. - Wiem.
Poświęciłem temu wszystko. To dla mnie ważne.
- Nie może się nie udać. - To dla mnie też ważne.
Wybaczcie! Dotarłem tak szybko, jak mogłem.
Jest i nasz choreograf.
Cudownie!
Nie możemy zgrać się z muzyką. Dlaczego „I Will Survive” odpada?
To zbyt przestrzały kawałek. Nie ma mowy.
Chcesz, by twój klub splajtował?
Trzeba działać!
Nie można żyć przeszłością. Myśl o nowych rzeczach, bądź seksowny.
- Daj ludziom to, czego chcą. - Ludzie to też ja.
Wiem.
Ale myślmy o przyszłości.
Ale jedno muszę zaznaczyć.
Choreografia jest zbyt trudna.
Musisz ich jej nauczyć.
- Tommy! - Robimy, co możemy!
To nie ma znaczenia, jeśli nie wychodzi. Zaraz będę miał załamanie nerwowe.
I powiem wam jedno.
Nikt nie chce oglądać, jak Tommy La Diva panikuje.
Kurwa.
Kurwa, co jest? Tylko jeszcze nie to.
Ten występ nosi tytuł „Dancing Queens”.
- Wiem. - Liczba mnoga.
Ma potrzebę wyrażania się i najwidoczniej jest zawiedziony.
Ale musimy ćwiczyć dalej!
I wracamy do tego za dziesięć minut, dobrze?
Jackie?
Nie poradzę sobie bez ciebie.
Musiałeś umrzeć?
Musimy ograniczyć jej ruchy,
umieścić ją w środku i niech zabawia ludzi.
- Mogłaby… - A co z resztą?
Inni niech robią swoje. Idziemy we współczesną wersję.
Niech stoi sobie w środku jak prawdziwa drag queen.
- To obłęd. - Celujesz zbyt wysoko.
No to nie wiem, co tu robię.
Pomagasz mi.
- Chodź, Freddie. - Porozmawiam z Tommym.
Jest w garderobie Jackiego.
- Poważnie? - Tak.
- Dobrze słyszałeś. - Życzcie mi powodzenia
Powodzenia.
O Boże.
Co to za panika?
Co się właściwie stało?
Panikuję przez całą tę odpowiedzialność.
Musisz uwierzyć, że damy sobie radę.
Proszę tylko o włączenie „I Will Survive”.
Nawet na to mi nie pozwalacie.
- Victor ma rację. To nie pasuje. - A co on o nas wie?
Wiesz co?
Musi skupiać się też na swojej karierze. To trochę tak, że…
Ciągle mówisz tylko o nim.
- A nie o tym, co robimy. - Kocham go.
Nie widzisz, że nie zatrzymasz go?
Już przecieka ci przez palce.
- Nie utrzymasz go przy sobie. - Nie tak na to patrzę.
No, może trochę.
Już cię nie poznaję.
Zmieniłeś się.
Pamiętasz stare czasy, gdy robiliśmy wszystko razem?
Gdy tworzyliśmy własną społeczność?
Kiedy…
Kiedy się tu zjawiłeś?
Jakbym w końcu trafił do domu.
I to dzięki tobie.
Spójrz na tych młodych.
Nie są tacy jak my.
My byliśmy rodziną. I przednio się bawiliśmy.
Wierzyliśmy w coś.
A teraz przypomina to basen z kulkami przy pieprzonym McDonald’sie.
To wszystko jest zwyczajnie sztuczne.
Nie. Po prostu inne.
Dobra, chodź. Musimy pogadać.
Mam tu sprzątać?
Tylko przez tydzień wieczorami, gdy skończą się próby.
Wpadaj, kiedy chcesz.
Będziesz mogła ich obserwować i może się czegoś poduczysz.
To świetna okazja.
Nie przypłynęłam tu, by przez tydzień sprzątać.
A ktokolwiek coś takiego planuje?
Też nie planowałam spędzić życia na byciu singlem i sprzątaniu.
Los nie był dla mnie łaskawy. Smutne, ale prawdziwe.
Przyjaciele mówią mi, że zasługuję na więcej.
I zgadzam się.
Ale nie mogę zawieść tych wspaniałych drag queens.
Zbliża się premiera i nie dają rady. Tylko tydzień, Dylan.
Tylko o tyle proszę. Wiem, że masz wielkie serce.
Proszę cię.
Dzięki!
- Ale nie potrafię sprzątać. - Nieprawda.
Każdy potrafi sprzątać.
Mamy 40 lunchów na 12,30, a o 13…
- Nie jesteś spóźniona, Charlotte? - Uwijamy się w hotelu.
Dobrze, że jesteś, bo Sebbe jest tam potrzebny.
- Nie może siedzieć w sklepie. - Obiecałem Kennethowi.
Sebbe, pomożesz mi? Ktoś do mnie dzwoni.
Sebbe, proszę cię!
Cześć, babciu.
Dzień dobry, skarbie. Co słychać? Jak poszło?
Zostaję na kolejny tydzień.
Naprawdę?!
Zawsze w ciebie wierzyłam!
Wiedziałam, że ci się uda!
Ale o co chodzi?
Cześć, Sebbe.
Była na castingu.
- Co? - Jest w kolejnym etapie!
To poważna sprawa!
Nie wiem, czy się uda,
ale dostałam się do kolejnej rundy, więc zostanę tu jeszcze parę dni.
Skup się tylko na tym. O nas się nie martw.
Zajmiemy się sklepem. Będę nad wszystkim czuwać.
- Raczej ja! - Ty zasuwaj do hotelu!
- Ale… - Sebbe!
Gdzie się zatrzymasz?
- Coś znajdę. - Babcia się już tym zajęła.
Uruchomiłam swoje kontakty. Wiesz, gdzie możesz się zatrzymać?
U mojej przyjaciółki Very. To w Hadze na Skolgatan 10.
Ma domek dla gości. Na pewno ci pomoże.
U VERY
O rany, ale przypominasz mamę.
Znała ją pani?
Tak. Wybacz, jestem Vera.
Dylan.
- Wiem. Witaj. - Dzięki.
Maggan mówiła, że szukasz noclegu.
Mam tu 14 pokojów, więc coś dla ciebie znajdziemy.
- Czyli poznałaś i moją mamę, i babcię? - Pewnie.
Opowiem ci później o tym. Chodź.
- Nie musisz ściągać butów. - To nie problem.
No dobra, zobaczmy.
Ten powinien się nadać. Pierwsze piętro.
Miło cię tu gościć.
Chodź.
Proszę.
- Ale tu super. - Tak sądzisz?
- Tak. - No to się cieszę.
- Toaleta i prysznic są w korytarzu. - W porządku.
Ile płacę?
Znam twoją babcię, więc dostaniesz zniżkę.
Co powiesz na… 100%?
O kurde. Pewnie. Chętnie tu zostanę.
To miejsce jest idealne.
Pewnie zgłodniałaś po tych wszystkich tańcach.
Wiem o wszystkim od Maggan.
Tak, to był długi dzień. Umieram z głodu.
Tańczenie w Teatrze Wielkim!
W międzynarodowej grupie.
Opowiadaj.
To casting jak każdy inny.
Było sporo osób, ale dość wąska komisja selekcyjna.
Skąd się zjechali? Pewnie z całego świata?
To belgijska grupa.
Znani są pod nazwą Dadelac.
W komisji było dwóch Belgów.
Na początku nie sądziłam, że przejdę dalej, więc…
to niezły obłęd.
- Niesamowite! - Wiem.
Ale zobaczymy. Przede mną jeszcze przynajmniej tydzień.
Możliwe, że tak długo tu zostanę.
- Na pewno. - Zobaczymy.
Nawet nie wiesz, jak bardzo dumna jest Maggan.
Obym dała radę.
Na pewno się uda.
Przepraszam. Przewróciłam lampę.
- Wystraszyłem się. - Uwierz, ja też.
- Cześć. - Kim jesteś?
Sprzątam tu w zastępstwie za Bettan.
Chyba poszedł bezpiecznik. Poczekaj, pomogę ci.
- Rozwalona? - Tak.
Jestem Victor.
Dylan.
Jestem choreografem.
Kieruję tancerzami i decyduję o kolejności ruchów.
Wiem, czym zajmuje się choreograf.
No tak, przepraszam.
- Czyli też się spóźniłaś. - Tak.
Taki jeden nie zrobi półobrotu bez złamania nogi.
Widziałam.
Kiedy?
Kiedy tu wcześniej wpadłam i wzięłam tę robotę.
Jesteś dziś zajęta?
Powinnam wziąć się za sprzątanie.
A nie pomogłabyś mi z czymś?
Potrzebuję dublera. Praktycznie manekina.
Cóż, nie na co dzień mogę być manekinem.
Nie to miałem na myśli.
Po prostu tak jest mi łatwiej niż z krzesłem.
Chodź.
Dzięki.
Stań pośrodku sceny.
Chwileczkę.
Właśnie tak.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Spróbuj czegoś takiego.
Raz i biodro do przodu.
- Coś takiego? - Tak.
Żartowałam.
- Jak miałaś na imię? - Dylan.
- Dylan? - Tak.
Jesteś tancerką?
- Czasami tańczę. - Czasami?
Pokaż, co potrafisz.
Dobrze, ale potrzebuję muzyki.
Nie ma sprawy.
Super.
Nie będziesz tańczył ze mną? Tak byłoby fajniej.
Tak uważam.
To był czysty obłęd.
Co to w ogóle było?
Jesteś wspaniała.
Poważnie.
Mogłabyś nas uratować.
Jesteśmy tonącym statkiem. Normalnie jak Titanic.
A szukacie nowych osób?
Tak. Szkoda, że nie jesteś facetem!
Boże.
Inaczej już byłabyś w ekipie.
Tommy nie radzi sobie, odkąd odszedł Jackie.
Ciągle jest zagubiony.
Chce być szwedzką Dame Edną.
- Słyszałaś o niej? - Nie.
Słynna australijska drag queen. Prawdziwa ikona.
Poznałem ją, gdy pracowałem w Australii.
Rozumiem, że jest kryzys, a jemu grozi bankructwo,
ale postanowił zorganizować występ, mimo że stara cizia nie może tańczyć.
Szkoda, że nie jesteś facetem! Boże. Inaczej już byłabyś w ekipie.
Cycki?
Nigdy ich nie miałam.
Faceci mogą mieć dłuższe włosy.
Dylan jako mężczyzna również.
Bez lekkiego zarostu się nie obejdzie.
I jeden na dół.
Tak jest!
Myślę, że „I Will Survive”
świetnie by się sprawdziło jako główny motyw.
- To żart? - Nie.
- Ale dlaczego nie możemy… - Rozmawialiśmy o tym wiele razy.
Najpierw to akceptujesz, a potem znowu to samo.
- O co ci chodzi? - Walić to.
Chcę „I Will Survive” i tyle.
Czołem.
O cholera. Przepraszam.
Nie chciałem nikogo wystraszyć.
Siema. Sorki, jeśli przeszkodziłem.
- Co? - Jestem Dylan Pettersson.
Tommy de la Diva?
- La Diva. - No tak.
- Najlepsza drag queen w mieście. - Słucham?
- Wszyscy tak mówią. - Rozumiem.
Victor mówił mi, że macie małe problemy z przygotowaniami.
- Co? - Dlatego tu jestem.
Podobno potrzebujecie pomocy.
- Naprawdę? - No właśnie.
Tak mówił Victor.
Musimy dać z siebie więcej.
Jakoś tego nie widzę. Chyba chcesz nam dać większy wycisk.
Tommy nie jest drugim Nuriejewem.
Victor nie wspominał o mnie?
- Nie. - Jestem tancerzem.
Nie miałem w życiu zbyt kolorowo.
Uważano mnie za zniewieściałego.
I nie wiem, czy miałem już mutację.
Ale już nie mam z tym problemu. W drag wciągnąłem się w Australii.
Jesteś drag queen?
Tak. Dlatego tu jestem.
Prezentujesz się bosko.
Ale chyba mierzysz zbyt wysoko. Weź pod uwagę mnie.
Sto kilo żywej wagi.
- Nie osiągnę takiego tempa. - Rozumiem.
Ale uwierzcie, damy sobie radę.
- To inspiracja, na którą czekaliśmy. - Chwileczkę.
- Ja jestem reżyserem. - A ja właścicielem klubu.
To prawdziwe źródło inspiracji. Już teraz czuję przypływ energii.
Victor! Przyszedł twój znajomy.
Fajne oksy.
- Serio? - Pewnie.
Mogę przymierzyć?
- Pewnie. - Dzięki.
Victor?
- Chyba za duże dla mnie. - Co jest?
Siema.
Fajne oksy?
Dzięki za wczoraj.
Długo tego nie robiłem.
Ale pamiętasz Dame Ednę?
Jest ogromna.
Pracowałem z nią wraz z Victorem.
Miała problemy z tymi wszystkimi ruchami.
Ale potem pojawił się on.
No i zaprosił do współpracy mnie. Wszystko naprostowaliśmy.
Dylan jest świetny. Współpracowaliśmy w Australii.
Dame Edna nadal występuje?
Ile ma lat, ze 180?
Jakieś… 86.
Ale nadal śmiga po scenie i przyciąga tłumy.
To zupełnie inny poziom.
Nie wspominałeś, że pracowaliście razem. Gruba sprawa.
Dobra, koniec pogawędki.
- Pokaż, co potrafisz. - To jakaś podpucha?
Mam wszystko ze sobą. Polecimy na pełnym dragu.
- Super! - Fantastycznie!
Postanowione.
- Dobra. - Ale…
każda drag queen ma jakąś słabość.
Ja muszę skupić się na osobności.
Macie tu jakiś schowek na miotły, w którym mógłbym się zaszyć?
- Tak. - Garderoba Jackiego.
- Co? - O ile Tommy nie m nic przeciwko.
- Naprawdę? - Victor, zaprowadź go.
- Co? - Nikt nie miał tam wstępu.
- Victor? - Powodzenia.
- Na pełnym dragu? - Tak. Do dzieła.
- Super! - Ciągle zmieniasz zdanie.
Nagle chcesz nowe osoby. I udostępniasz garderobę Jackiego?
Boże.
W życiu tak nie zaszalałam.
- Grubo! - Poczujcie tę energię!
Jackie, wyczuwam twoją obecność.
- Na pełnym dragu? - Tak.
Ale musimy przećwiczyć choreografię.
- Słyszałeś kiedyś o Dylanie Petterssonie? - Nie, nigdy.
A jestem na bieżąco.
Coś mi tu nie pasuje. Nie wiedzieliśmy nawet, jak tańczy.
- I jest w garderobie Jackiego. - Co?
- Nie wierzę w to, co się dzieje. - W czym problem?
Tommy nikogo tu nie wpuszczał, a po śmierci Jackiego…
to miejsce przypominało grobowiec.
Tak próbuje sobie radzić ze stratą.
- Jaki masz plan? - Potrzebowaliście tancerza, więc jestem.
- Pewności siebie ci nie brakuje. - Wezwałam swojego wewnętrznego faceta.
Natrafiłam na sklep znany jako „Koloryt”.
Mieli sporo fajnych rzeczy.
Mogłam wziąć, co chcę, a potem zapłacić, gdy coś wybiorę.
Przestań. Co ty wyprawiasz? To nie byle sukienka.
Co ty wiesz o kulturze drag?
Nie za wiele. Dlatego musisz mi pomóc.
Robię, co mogę.
Każdy z nas ma własną niszę.
To jak alter ego.
Queens komediowe, fashion queens.
Z ciebie zrobimy dancing queen.
Dobra, poddaję się. Sasha, pomóż mi.
Nie wiem, co dalej.
- Jak ma to wyglądać? - Po prostu tak jak na zdjęciu.
Później ci pomogę. Teraz muszę zająć się sobą.
Opowiedz mi o nich.
Za jakiś czas będą dla ciebie jak siostry.
To wspaniałe i życzliwe osoby.
Jak było na randce, Joel?
Całkiem dobrze.
No powiedz coś więcej.
- To za mało. - Możecie o tym tu nie rozmawiać?
Jak mu na imię?
Nie powinienem mówić.
Znamy go?
Przestańcie!
Sasha, daj mi żyć moim własnym życiem.
No tak, pewnie szybko się skończy.
O kurczę.
- O kurczę. - Co jest?
Co?
Większość nie miała lekko.
To znaczy?
Niektórych wyrzucono z domu. Inni byli po prostu zagubieni.
Mieli depresję.
Tutaj mogą w pełni wyrażać się w sferze artystycznej.
Nikt ich nie osądza.
A dlaczego ty tu jesteś?
Pomagam Mickemu.
Co tam? Mała rozgrzewka?
- Jak idzie? - Dobrze.
Zaraz będzie gotowa… Gotowy.
Gdzie się poznaliście?
W Australii.
Tylko się zastanawiam.
Co jest?
To po prostu dziwne, że ktoś obcy zjawił się tutaj i pytał o ciebie.
Co w tym dziwnego, że szukał mnie tu znajomy?
Nigdy o nim nie słyszałem.
Coś sugerujesz?
Nie, po prostu zastanawiam się, kim jest.
- Przyjacielem. - No tak.
Kurwa, co jest?
- Co? - Nic nie jest gotowe.
- Jak to? - Co to ma być?
Miało być na pełnym dragu.
Co wy macie na sobie?
- Nie mamy kostiumów. - Co?
- Są w pralni. - Kto je tam wysłał?
No ja.
Co to ma znaczyć?
Nikt nic mi nie mówi. Co niezbędne rzeczy robią w pralni?
Nie mogę pilnować peruk, makijażu, kostiumów i całej reszty.
- Wszystko na mojej głowie. - Sasha się nie rozdwoi.
To mój obowiązek, nie Sashy.
Ale to Sasha wszystko robi.
Dobra, skupmy się.
Naprawdę wymiatasz, Dylan.
Boże, to było wspaniałe!
- Dzięki. - Istny powiew czegoś świeżego.
Jak za czasów Jackiego.
Mogę powiedzieć tylko jedno.
Jesteś w tym dobry.
- Czyli nie masz nic przeciwko. - Ale powiedz…
Sypiałeś z nim w Australii?
Teraz już przesadzasz.
Sypialiście ze sobą?
Oczywiście, że nie. Ogarnij się.
Mówię serio.
Muszę wracać do pracy.
Zdecyduj, czy chcesz go wziąć.
Mam nadzieję, że tak, bo mamy tu kryzys.
Przestań być zazdrosny i współpracuj ze mną.
Pozamiatałaś!
Fajnie było.
Spodobało ci się?
Sam taniec był super, ale to całe udawanie faceta…
Dylan, zapomnij o tym. Każdy facet jest taki, jaki chce być.
Bądź sobą. Nie zorientowali się.
Potrzebujemy takiego wsparcia. Dzięki niemu wypadło to lepiej.
Byłem sceptyczny, ale przekonał mnie.
Jego taniec bardzo się wyróżniał.
- Jakby to był zupełnie nowy występ. - Fakt.
- Idę do pracy. - Pracujesz tutaj.
Lecę na dwa etaty.
- Porozmawiamy później. - Spoko, będę tu sprzątać.
- Pomogę ci później. - Nie trzeba.
Po prostu to zrobię.
Wracamy do gry.
Poczekaj chwilę!
Nie ma sprawy.
Dobra, możesz wejść.
Wybacz najście.
- Nie miałem okazji się przywitać. - Spoko.
Jestem Sasha.
- Dylan. - Cześć.
Witamy w naszym cyrku.
Dzięki.
O Boże.
Od dawna nie było mnie w tym mauzoleum.
Było zamknięte, odkąd wiadoma osoba wykorkowała.
Wybacz bezpośredniość, ale…
ta cała stylówka na Marlona Brando ze szpilkami i kabaretkami…
To…
Maska?
He-man?
Już wam mówiłem.
Często mi dokuczano za bycie…
Tak, społeczeństwo często gardzi kobiecością.
Długie włosy zdecydowanie mi nie pomagały.
O rany.
Często je zawiązuję.
No tak.
Tutaj…
Kolejny gość.
- Cześć. - Tu jesteście.
Całkiem niezły występ.
No ba.
Fajnie tu.
Rozmawialiśmy o tym, jak niektórzy z nas
podkreślają swoją kobiecą stronę.
A inni nie.
- Anoraki i tak dalej. - No pewnie.
Tu jesteście?
- Cześć. - To było piękne.
I teraz jesteśmy tu wszyscy.
Nie poznałem cię.
Porozmawiałem z Tommym
i jeśli chcesz, to serdecznie zapraszamy cię do nas.
Dobrze, o ile faktycznie mnie chcecie.
- Pewnie. - Oczywiście.
Witamy!
Myślę, że powinniśmy to opić.
Ja stawiam.
- Serio? - Tak.
- To rzadkość. - Pora na szampana!
Ja niestety nie mogę z wami iść.
Muszę się przygotowywać.
W porządku. Szacun za ambicje. Trafił nam się idealny gość.
Wypijcie moje zdrowie.
Weź moje klucze i zamknij później lokal.
Victor dał mi już komplet.
Victor?
- Luz. - Zamknę i włączę alarm.
Wiesz jak?
Powinniśmy być zaalarmowani?
- Na pewno? - Tak.
- Spoko. - Rób, jak uważasz.
- Jeszcze raz witamy. - Witaj.
- Pa, Dylan. - Działaj.
Promieniejesz.
Nasza gwiazda!
Skończmy z tym straszeniem się.
- Mam tę fuchę! - Jesteś super.
Wybacz, że nie pomogłem ci ze sprzątaniem.
Byłem zajęty czymś innym.
- Nie szkodzi. - Pewnie umierasz z głodu?
- Zawsze. - Też jestem głodny.
Zabiorę cię gdzieś, gdzie nie spotkamy reszty.
Słuchałam „I Will Survive”. Fajny kawałek. Skąd ta niechęć?
- To nietypowy lokal, ale daj mu szansę. - Spoko.
- Mario! - Witajcie!
- Zapraszam. - Victor!
- Cześć! - Jak leci?
- W porząsiu. - Kuchnia otwarta?
Dla ciebie zawsze.
Chwileczkę.
- Już do was idę. - A kogo tu mamy?
- Z kim mam przyjemność? - Dylan.
- Jak tam, Boran? - Mów mi Alfonso!
No, wszystko idzie zarąbiście.
Godzinę temu lokal był pełny.
Coś wspaniałego!
I mogłem wykorzystać swój talent aktorski.
Mario!
Dwa razy spaghetti!
Z całą armią klopsików!
- Już się robi. - Świetnie.
- To takie żarty? - To nie Włoch, tylko Bośniak.
Interes mu się sypie,
więc poszedł we włoskie motywy, by przyciągnąć klientów.
No ale zdrówko! Miło się z tobą przebywa.
Z tobą również.
- Za taniec. - I klub Queens!
I klopsiki.
Opowiedz mi o sobie. Chcę poznać całą historię w 30 sekund.
A potem…
Dwa razy spaghetti z barbarzyńską ilością klopsików.
- Smacznego. - Dzięki, brachu.
- To co, gotowa? - Nie, daj mi przeżuć.
No dobra. Dylan Pettersson.
Nazwana tak po Bobie Dylanie, którego uwielbia mój tata.
Mieszkamy na wyspie Hemön, która co prawda jest piękna,
ale ostatnio atmosfera nie jest zbyt miła, bo moja mama zmarła…
około półtora roku temu.
Potem do gry wkroczyła moja kochana babcia.
Namawiała mnie, bym zrobiła coś z życiem i tak wylądowałam tutaj.
A co z tobą?
Matka wychowywała mnie samotnie w Kortedali.
Kochała mnie.
Ojciec był idiotą. Zostawił nas, gdy się urodziłem.
Chyba ocalił mnie taniec.
Moi rówieśnicy bujali się po mieście, a ja pracowałem nad choreografią w domu.
Wyzywali mnie od bab, ale olewałem ich.
Micke odkrył mnie, gdy miałem 18 lat.
Miałem występ w stylu Jacksona w centrum handlowym.
Wypijmy za to.
Nie powiedziałaś, gdzie nauczyłaś się tańczyć.
Nie miałam na to czasu, ale…
skoro nie ma już limitu czasowego, to dokończę mówić o sobie.
Dajesz.
Moja mama była…
najlepsza na świecie.
Zaczęła tańczyć, będąc dzieckiem.
Babcia zabierała ją do miasta cztery razy w tygodniu na lekcje tańca.
Sama też tańczyła.
Później mama zaszła w ciążę.
Pojawiłam się ja i wszystko popsułam.
Żartuję, była szczęśliwa.
Ale przestała tańczyć i wraz z tatą skupiła się na sklepie.
Otworzyła na wyspie szkołę tańca i nauczyła mnie go od podstaw.
Nauczyła mnie wszystkiego.
Uwielbiała Johna Travoltę, więc królowało u nas disco.
Po jej śmierci zajęłam się szkołą tańca.
Boże, nigdy z nikim o niej nie rozmawiałam.
Spokojnie.
Była fantastyczną tancerką.
Tańczyła w sposób,
który nie zawsze był zgodny ze sztuką, ale miał w sobie to coś.
Nasza szkoła to „Disco z Dylan”.
- Czyli masz własną szkołę tańca? - Tak.
I nie narzekam.
- Mario, błagam, ostatni raz. - O nie.
Naprawdę ostatni!
- No dobrze. - Dzięki.
Oto koniec ciężkiego dnia Wieczór powoli przechodzi w noc
Cienie wiszą nad miastem
Mrok na nas zsyła los
To idealny wieczór dla zakochanych
Teatr Wielki!
Wybrałam się tam na casting.
Babcia zobaczyła ogłoszenie w gazecie. Chodziło o znaną na całym świecie grupę.
Ale odbył się miesiąc wcześniej. Źle spojrzała.
- Naprawdę go przegapiłaś? - No, masakra.
Ale pewnie i tak bym odpadła.
Co? Jesteś świetna.
Dlaczego tak uważasz?
Tańczę disco i to by było na tyle.
Tam byli sami wyszkoleni tancerze.
Najgorsze, że okłamałam ojca i babcię, mówiąc, że casting nadal trwa.
To była przykrywka, bym mogła tu zostać.
Chciałaś tam wystąpić?
Tak.
Ale takie już jest życie. Nie zawsze się udaje.
Cześć, babciu.
Cześć, kochana!
Co słychać? Opowiadaj.
W porządku. Wróciłam właśnie z próby.
Chyba nadal mam szanse, więc wszystko dobrze.
- Pogadajmy przez FaceTime. - Nie działa. Już próbowałam.
Poproszę później Sebbego, by pomógł mi z ustawieniami.
Ja się na tym nie znam.
A jak tam ze sklepem?
O nic się nie martw. Wszystko w jak najlepszym porządku.
Właśnie relaksuję się w salonie.
Zjedliśmy gulasz, który wcześniej przygotowałam.
Teraz pora na kawę, ciasto i telewizję.
Brzmi fajnie.
Ale spróbuj połączyć się przez FaceTime.
Mówiłam ci, że nie działa, skarbie. Już próbowałam.
Nie chce się włączyć. Nie wiem, co popsułam.
Ale…
Kochana, po prostu skup się na tym,
co zamierzasz zrobić i zrealizować.
- Dobra. - Rozmawiasz z Dylan?
- To ona? - Tak.
Daję ci tatę.
Cześć, tato!
- Co u ciebie? - Dobrze.
- A u ciebie? - Też.
Wiesz, jak to jest.
Cicho. Jakoś się trzymam.
- Myślę o was. - My o tobie też.
Jak to mówi Bob:
„Nie mając niczego, nie masz nic do stracenia”.
Nic do stracenia? Nieźle.
- I że ją kochamy. - Kocham cię.
Ja was też.
Na razie.
Rany, ale z ciebie ponurak.
Nie rozmawiaj z nią w taki sposób.
Nie rozumiesz, co próbuje osiągnąć? Musimy razem ją wspierać.
Ja też jestem pogrążona w smutku, ale musimy żyć dalej.
- Proszę cię… - Dla Dylan.
- A jeśli jej się nie uda? - Ja nigdy tak nie myślę.
Nie ma takiej opcji.
A nawet jeśli, to wtedy się tym zajmiemy.
Dlaczego ją okłamujesz? Przecież nie jemy gulaszu.
I nie jesteśmy w salonie. Nie lepiej mówić prawdę?
Po co?
Robię to z dobrego serca, żeby jej trochę ulżyć.
- Chcę ją motywować. - W porządku.
TEATR WIELKI
Cześć, Dylan.
Wybacz, przyszłam po herbatę. Nie chciałam przeszkadzać.
Nie przeszkadzasz. Pracuję sobie.
Przygotuję herbatę, a ty sobie usiądź.
Zaraz ci ją przyniosę. Pewnie padasz z nóg.
- Zjesz kanapkę? - Nie, dzięki.
- Na pewno? - Tak.
No to opowiadaj.
Jak dziś poszło? Nie mogę się doczekać, aż opowiesz.
Co porabiałaś?
Znowu praca na scenie?
Tak, tańczyliśmy.
Coś się stało?
Dostałaś się dalej?
- Tak. - Naprawdę?
- Myśli kłębią mi się w głowie. - W pełni rozumiem.
Wiadomo.
Nie wiem, skąd się to bierze, ale…
sporo myślę o tacie.
Na razie świetnie się tu bawię.
I chcę tu być.
Ale czuję się winna, nie będąc przy nim.
Nie obwiniaj się.
No i jeszcze babcia…
Odkąd zmarła mama, poświęca cały swój czas,
by się o mnie troszczyć.
Choć wiem, że jest pogrążona w smutku.
A mi jest źle z tym, że po prostu się tu bawię.
Dylan…
- To nie tak. - Gdy jestem w domu…
każda możliwa rzecz przypomina mi o mamie.
Jakby nadal tam była.
I teraz, gdy jestem daleko od domu,
czuję się, jakbym ją traciła.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Chciałabym z nią o tym wszystkim porozmawiać.
O tak wielu rzeczach, nowych i starych.
- Rozumiem. - Wiem. Ale i tak mi ciężko.
Tak długo to w sobie tłumiłam ze względu na tatę.
Czuję się gównianie.
To zbyt wiele naraz.
- Wiem. - Posłuchaj.
Znałam twoją mamę. To było dawno temu.
Tak?
Wyglądało to tak.
Twoi dziadkowie byli moją rodzina zastępczą.
Stali się moją nową rodziną.
A twoja mama była dla mnie siostrą, której nigdy nie miałam.
- Byłyście ze sobą zżyte? - Tak.
Przynajmniej wtedy.
Była najbardziej uroczą osobą, jaką poznałam.
Serdeczną i zabawną.
Ale to nie wszystko.
Poza tym cały czas tańczyła.
Tak bardzo jej zazdrościłam.
Mówisz, że martwisz się o Kennetha?
Tak, bo…
odkąd zmarła mama, nie może wyrwać się z depresji.
Czuję, jakbym traciła również jego.
- Jego też znałaś? - Tak.
Związali się ze sobą dość wcześnie, więc przyjaźniliśmy się we trójkę.
Dlaczego straciliście kontakt?
Byliśmy bardzo młodzi.
W takim wieku człowiekiem rządzą emocje.
Czasami tak się dzieje i już.
Słyszę twoje kroki
Przemierzasz cały dom
I powoli czuję
Jak twoje serce bije obok mnie
Twoje dłonie na mojej twarzy
Jakże delikatna skóra jest
Pozostawiłem świat za sobą
Jestem gotowy na wszystko
Tylko daj mi znak
Zaczynamy! Pięć, sześć, siedem.
- Nie będzie ich widać? - Nie.
Jeśli ma się to udać, Tommy musi być w środku.
Poczekajcie.
- Tommy, poczekaj. - Co jest?
- Musimy się ustawić. - Bolą mnie już plecy.
Od czego? Od siedzenia?
- Od ciągłego kucania. - A pomyśl o mnie!
Tommy, nie mamy czasu. Możemy po prostu przejść dalej?
- Jasne. - Zaufaj nam. Będzie dobrze.
Ale po co wszystko zmieniać? Mieliśmy gotowy układ.
Proszę, nie kłóć się ze mną. Zostało parę dni do premiery.
- Zaufaj mi. - Spoko.
Lecimy!
I w górę! Dobrze.
- Teraz obrót. - Ale jak?
- Czekajcie. - I łapiemy za cycki.
- A co z muzyką? - Teraz go obchodzicie.
I zakrywacie.
- Żyj pełnią życia, Tommy! - Pełnią życia?
- Zgraj się z muzyką. - Pogubiłem się.
Później to dogramy.
Nowa sukienka wszystko odmieni.
Nowa? Mam już świetną sukienkę.
W starą się nie wciśniesz.
Co powiedziałeś?
Że w starą się nie wciśniesz.
- Będzie dobrze. - Dzięki.
Musisz podejść do tego na nowo. To już nie jest rok 1995.
To niech zagra sama sukienka.
Jestem tak głodny, że zaraz zemdleję.
- I mam dość tego pieprzenia. - Pół godziny przerwy.
Niech sukienka wystąpi za mnie.
- Będzie dobrze. - Wal się. Ja pierdolę.
- Dobra robota. - Dzięki.
Wszystko gra?
Przepraszam za tę sytuację. Po prostu stres go zżera.
Aż boję się odezwać.
Boję się, że mnie przejrzy. Nie byłoby za ciekawie.
Nikt nic nie podejrzewa. Wszyscy mają cię za faceta.
Załatwmy Tommy’emu coś do jedzenia, bo spada mu poziom cukru.
Mam jeść? Dopiero co byłem za gruby.
- Pewnie myślą, że stałam się niemową. - Nie mów tak.
Nigdy się nie odzywam. To musi wydawać się dziwne.
Jesteś tu, by tańczyć, a nie prowadzić z nimi dyskusje.
Dylan jest nowy.
Nie ogarnia nowej choreografii.
- Ale ogarnie. - Szybko się uczy.
Obyście mieli rację.
Musimy ze sobą współpracować. Inaczej nam się nie uda.
- Jasne. - Szło ci dobrze, dopóki nie przerwaliśmy.
- Nie przez cały czas. - To tylko próba, ale było dobrze.
- Gdzie Victor? - Też nie jestem zachwycony.
- To dlaczego mówisz, że jest inaczej? - Nie było tego widać.
Jesteś jedną z niewielu osób, przy których czuję się wspaniale.
Też tak myślę o tobie.
O czym jest „I Will Survive”, Tommy?
- O przetrwaniu. - Właśnie.
Musimy przetrwać. Skupmy się na tym.
- Wiem. - Nie poddawaj się.
Nie poddam się. Siedzę tu tylko i jem po cichu.
To Robert Fux!
Cześć. Nie sądziłem, że wpadniesz.
- Witamy. - Nie mogłem tego przegapić.
Micke!
Robert Fux we własnej osobie!
Kto to?
Największa drag queen w całej Szwecji.
Mieszkasz w jaskini?
- Miło cię widzieć. - Ciekawi mnie choreografii.
Queens górą!
Chwila prawdy.
Do boju, Tommy!
Dylan!
Nie wierzę!
Mówiłem, że uratuje występ. Następnym razem mnie słuchaj.
- Albo uratuje cię przede mną. - O czym ty pieprzysz?
To było po prostu wykurwiste! Ale zajebisty występ!
- Jestem z was bardzo dumny. - Było super.
Coś wspaniałego!
- Po prostu zajebiście. - Duma mnie rozpiera!
Słyszycie to?
Cześć. Nie przeszkadzam?
Chciałem wam tylko podziękować.
To był niesamowity występ.
Coś fantastycznego.
Nasz klub przetrwa. Nie mam co do tego wątpliwości.
Dzięki, Robert.
Ale mam jedno pytanie. Gdzie występowałeś wcześniej?
- A gdzie nie występowałem? - Jak masz na imię?
- Dylan. - Dylan?
No spoko. Wszyscy jesteście gwiazdami.
Dzięki, Dylan. I dziękuję wam wszystkim.
- No to do zobaczenia. - Dzięki, że wpadłeś.
Bawimy się na całego!
To chyba najlepszy występ, na jakim miałam przyjemność być.
Miło to słyszeć.
- Co za premiera! - Wybaczcie.
Chciałem wam tylko podziękować.
Coś wspaniałego. A ty, Dylan?
Zbierałem szczękę z podłogi. Nie wierzę, że tu jesteś.
- A co z Teatrem Wielkim? - To Stebbe.
- Przyjaźnimy się od dziecka. - Cześć.
- Co tu robisz? - Pokłóciłem się z ojcem.
- Zawsze chciałem tu wpaść. - Dlaczego?
Jestem gejem.
- Znacie się? - Przyjaźnimy się od dziecka.
Jest dla mnie jak siostra.
- Wyglądaliście wspaniale. - Dzięki.
Ale to nie lekkie oszukiwanie?
Wynajmowanie dziewczyny na drag show?
Czy nie?
- Co? - O czym mówisz?
Nie rozumiem.
Nie no, to bardzo postępowe, że wzięliście prawdziwą dziewczynę.
- Sebbe… - Dylan?
- O co mu chodzi? - Oni nie wiedzą.
Czyli identyfikujesz się jako dziewczyna?
Kurwa, o co tu chodzi?
- Spokojnie. - Tak, jestem dziewczyną.
- Słyszeliście? - Co?
- Ale… - Ja o tym wiedziałam.
- Dylan to kobieta? - Oczywiście, że jest kobietą.
Jak my wszyscy. O co ci chodzi?
Przyszłaś tu i nas okłamałaś?
A ty o tym wiedziałeś?
Zaplanowaliście to?
Też jestem kobietą. Wszyscy nimi jesteśmy, prawda?
- To kobieta, a Victor o tym wiedział. - Przepraszam.
Myślałam, że inaczej mnie nie przyjmiecie.
- To było głupie. - Co za uprzedzenia.
- Po tych wszystkich rozmowach… - Zaraz, wiedziałeś o tym?
To bez znaczenia.
Okłamałaś wszystkich? Naraziłaś wiarygodność Queens?
Wiarygodność?
Tak! To klub z występami drag queens!
Widownia była oczarowana.
Uratowała twój pieprzony klub!
Oszukując uczciwych ludzi!
Ludzi, którzy sporo poświęcili, by być sobą.
Którzy ujawnili swoją prawdziwą naturę. To spora różnica!
To nie twoja wina. Kurwa…
Tu chodzi o…
Nie, to chodzi o coś innego. O ciebie i o mnie.
Wmieszałeś w to nasze sprawy.
Tu nie chodzi o drag queens.
- Chodzi ci o coś innego. - Zdradziłeś mnie.
Taka jest prawda.
Jeszcze gdybyś poznał kogoś młodszego. Ale żeby przejść na drugą stronę?
- Drugą stronę? Nie ma żadnych stron! - To mocny cios po sześciu latach.
Sześć lat.
Rany, ale dramat.
Nie rozumiem, dlaczego po tym wszystkim nie powiedziała nam prawdy.
- Nie było mowy. - Jesteśmy rodziną.
Dlaczego nas okłamywała?
Przepraszam.
- Przestań. - To nie twoja wina.
- Nic nie zawiniłeś. - To skąd się znacie?
Jesteśmy…
DZIĘKUJĘ ZA WSZYSTKO, VERA!
CIESZĘ SIĘ, ŻE MOGŁAM CIĘ POZNAĆ! ŚCISKAM, DYLAN
Jeśli wyjdziesz, koniec z nami.
GÖTEBORG
- A to ptaszek! - Czołem!
Cześć, skarbie!
- Jesteś facetem? - Siema.
- Nie? - To jakiś pedzio?
Tato?
Dylan! Co się stało, skarbie?
Gdy przyszłam dziś do studia…
dzieci krzyczały: „Disco!”.
Tęsknią za tobą.
Nie rezygnuj z tańca, Dylan.
Obiecasz mi to?
Tak.
Idziecie?
To Kenneth, ojciec Dylan.
Cześć, Sebbe.
To ekipa, z którą współpracuje Dylan.
Chcemy z nią pogadać. Gdzie ją znajdziemy?
Jest w sklepie.
Pańska córka to gwiazda!
Możemy ją porwać?
No cóż…
- Lecimy. Na razie! - Kenneth!
- Fajny pies. - Chodźcie.
- Dzięki. - Przestań podrywać ludzi.
To dotyczy nas wszystkich. Wchodzimy tam razem.
Dlaczego? To my ją zatrudniliśmy.
Nie kłóćcie się.
Uspokójmy się i załatwmy to.
Zaczekajcie tutaj. Idziemy.
Cześć, kochana.
O rany.
- Co jest? - Spadł mi poziom cukru.
- Kurwa, co jest? Wcina coś? - Pewnie spadł mu poziom cukru.
No tak.
Chyba też powinnaś przeprosić, ale…
Przeproś ją po ludzku. Zachowałeś się jak kretyn.
- Nie zachowaliśmy się w porządku. - My czy ty?
- Dobrze, postąpiłem źle. - Przepraszam.
- O nie! - Nie powinnam była was okłamywać.
- To było głupie. - Odbiłaś mi faceta.
Słucham? Nic tych rzeczy.
Nie zaczynaj znowu o tym, tylko przeproś ją.
- Przykro mi, ale odbiła mi Victora. - To już musicie między sobą obgadać.
Ale przepraszam, że kłamałam.
- Gdzie jest Dylan? - Jest zajęta.
- Chodzicie do niej na taniec? - Tak. Powinna tu być.
Możemy coś zatańczyć. Lubię hip-hop.
O ile coś potrafisz.
Tańczyłem praktycznie wszędzie. W mieście i innych miejscach.
Zaraz zrobię z was prosów.
- Musisz wrócić. - Potrzebujemy cię na scenie.
Potrzebujemy cię do wszystkiego.
- Na „Dancing Queens” i… - Potrzebujemy jej jako osoby.
Będzie częścią naszej grupy.
- Może nie częścią mojego życia… - W dupie mamy twoje życie!
- Co na to Victor? - Ma właśnie próby.
Jest bardzo zajęty.
- Będzie dobrze. - Tak.
Bez niej nie damy sobie rady. Potrzebujemy jej.
- Nie możemy wparować tam wszyscy. - Wiem.
Dajmy im chwilę, a potem wchodzimy.
- Hassan! - Tak?
Zaraz wrócę, dobrze?
- Sebastian! Gdzie byłeś? - Z chłopakiem.
Jestem gejem.
Wiedziałam o tym od dawna.
- Co to ma być? - Uspokój się, Stellan.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Czekałam, aż sam to zrobisz.
Ja nikogo nie okłamałem.
- Co wy tu wszyscy robicie? - Załatwione?
- Czekamy na jej odpowiedź. - Zna nasze zdanie.
Dylan, czekamy.
Co powiesz?
- Zgadzam się. - Tak!
Zaczniemy od początku.
Linia musi być prosta.
Wy jesteście zbyt daleko od siebie.
Musicie wypełnić powstałą lukę.
Dobry ruch po przekątnej.
- Super. - Do zewnątrz.
W taki sposób.
- Przyszła. - Cześć.
Moja kochana przyjaciółka. Pora na was.
Powiesz, o co chodzi?
Musi tam wejść sama.
Ale nawet się jeszcze nie zgodziła.
- Jesteś tego pewna? - Powiedzcie, o co chodzi.
Angèle!
Przestańcie! Przerwa.
Dziesięć minut.
Dziesięć minut przerwy!
- Dylan, zgadza się? - Tak.
To ja.
- Witamy. - Dziękuję.
Chodź bliżej, Dylan.
- Bettan, możesz iść. - W porządku.
- Wszystko w porządku? - Tak, ale dlaczego tu jestem?
To ja przygotowałam ten występ.
Victor bardzo cię zachwalał.
Tancerz, z którym był w duecie, niestety zachorował.
Wygląda na to, że idealnie wpasujesz się w ten układ.
Uznaliśmy, że ci to zaproponujemy.
Co ty na to?
Tak? No to idź się przebrać.
Gratuluję.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Żartujesz? Nie mogę w to uwierzyć.
Nawet nie widzieli, jak tańczę.
Nie martw się, ufają mi. Od dawna z nimi pracuję.
Dlaczego mi o tym nie mówiłeś?
- Nie zapytałaś. - Fakt.
- Chyba pora sobie kogoś znaleźć. - Jasne.
- Wiesz, do czego zmierzam? - Chodzi ci o mnie?
Tak. Co w tym złego?
Ojciec był trochę zszokowany.
Ale nie aż tak.
- Może coś tam podejrzewał… - Jest zły?
Nie, nie sądzę.
Jak się tu dostaliście?
- Przyszliśmy. - A wcześniej łodzią.
Dobra, stresuję się trochę. To dla niej ogromna szansa.
Powinna to robić. Ale powinna też działać z nami.
Nie mogłam zostać.
- Nie? - Nie.
Ale to dzięki mnie tam jest. Ja jej załatwiłam to sprzątanie.
- Byłam w Kirunie. - Kirunie?
Poznałam przez Internet gościa stamtąd.
Pasjonuje go ornitologia. Swój chłop.
Ale czy przyjrzał się bliżej temu ptaszkowi?
Odmroziłam sobie tyłek i nawet go nie puknęłam.
Powinna móc to pogodzić. Występy się nie zazębiają.
Jeśli ją przyjmą, to nadal będzie super.
Dylan urodziła się, by tańczyć na tej pieprzonej scenie.
Powoli. Oddychajcie.
Właśnie tak.
Powoli.
O co w tym chodzi?
Przejdzie do nich?
To casting. Nie wiadomo, czy ją przyjmą.
- Ale wtedy… - Na pewno to pogodzi.
Można mieć dwie fuchy.
Ale jednego nie rozumiem. Kiedy ona się tego nauczyła?
- Na pewno ją przyjmą. - No ba.
Jest fantastyczna.
- Wspaniała choreografia! - Tak, dziękuję za opinię.
- Jestem fanem. - Widać.
No, pogadaj sobie z nią.
- I pozdrów. - Przepraszam.
Bardzo dobrze.
Dziękuję!
Dylan! Twoja babcia już tu jest i jest zachwycona!
To ja!
- Ładnie tu. I te pióra! - To moja garderoba.
Nie mogę uwierzyć w to, co widzę.
Tyle brokatu i piór. A właśnie, muszę ci coś pokazać.
Znalazłam zdjęcie, na którym jesteś z mamą.
To ona…
Taniec nie przysparza już cierpień, prawda?
Nie.
Nadal odczuwam wiele emocji, ale czuję, jakby mi w nim towarzyszyła.
Idziesz? Wszyscy czekają u Alfonso.
Victor! Jesteś prawdziwym artystą.
- Jesteś wspaniały. - Dojdę do was.
Chodźmy.
- Co jest? - Pora na nowy.
Ten nadal działa.
Spróbuj mnie popchnąć.
Co powiedziałby Jackie?
Dobrze wiem, co by powiedział.
Że nigdy nie widział brzydszej drag queen.
Napisy: Krzysiek Igielski