Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(สวีตวอเตอร์โปรดักชั่น)
‪(ภาพยนตร์โดยเฮลีน่า เบอร์กสตรึม)
‪สวัสดีค่ะ แม่
‪(โอ ฉันอยากเต้นรำกับใครสักคน)
‪(ฉันอยากรู้สึกรุ่มร้อนกับใครสักคน)
‪(โอ ฉันอยากเต้นรำกับใครสักคน)
‪(กับใคร…)
‪(สักคนที่รักฉัน)
‪มาสิจ๊ะ ดีแลน
‪รักแม่นะคะ
‪(ร้านค้าท้องถิ่นเฮมน)
‪- หวัดดีค่ะ ฉันยานน์จากร้านขายของชำ ‪- โอ้
‪ที่ร้านไม่มีแครอท ฉันเลยเอาซุกินีให้แทนนะคะ
‪ไม่เป็นไร
‪- หวัดดีค่ะ อิงกริด ‪- หวัดดีจ้ะ
‪ฉันเอากล่องของมาให้คุณ ‪และอีกกล่องสำหรับโอล่า
‪ขอบใจนะ
‪ลุดเด!
‪ฉันจะวางไว้ตรงนี้นะคะ
‪(คุณยาย)
‪(ร้านค้าท้องถิ่นแห่งปี 2013)
‪(ทำคะแนนสอบได้เยี่ยมมาก!)
‪ยายคะ
‪ว่าไง
‪ไงจ๊ะ หลานรัก ยายอยู่ในนี่
‪- หนูเอาของมาให้ค่ะ ‪- โอ้ ดีมากจ้ะ
‪- หวัดดีค่ะ ‪- หวัดดี
‪นี่ยายจ้องจอคอมทั้งวันเลยเหรอ ‪ไม่มีอะไรอื่นให้ทำเลยเหรอคะ
‪เธอจ๋า ชีวิตนี้ยายทำอะไรต่อมิอะไร ‪มามากพอแล้ว
‪นี่ควรจะเป็น "ช่วงชีวิตที่หอมหวาน"
‪พระราชินีซิลเวียตรัสไว้ไม่ใช่เหรอ ‪พระองค์อาจหมายถึงการได้อยู่กับหลานๆ
‪- เถอะน่า เธอก็น่าจะเข้าใจยายนี่ ‪- เข้าใจค่ะ
‪- เราจะดื่มกาแฟกับขนมปังกันใช่ไหมค่ะ ‪- ใช่ ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‪ถอดหมวกไปแขวนซะสิ ยายเจออะไรบางอย่าง
‪อุปกรณ์ไฮเทคพวกนี้สุดยอดมาก ‪ทุกอย่างมากองอยู่ตรงหน้าเรา!
‪เราสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดในโลกนี้ ‪ได้ด้วยปลายนิ้ว
‪หลานรัก ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกน่า
‪- เดี๋ยวยายจัดการเอง มาดูนี่หน่อยได้ไหม? ‪- ค่ะ
‪"เปิดออดิชั่น"
‪"บริษัทดาเดแลค ต้องการนักเต้น ‪สำหรับรายการใหม่ที่ชื่อว่า 'เบรคอัป' "
‪"การออดิชั่นจะจัดขึ้นที่โรงละครใหญ่
‪ในวันที่ 15 เวลาบ่ายสองถึงสี่โมงเย็น"
‪- ลืมไปได้เลยค่ะยาย ‪- เราจะไม่ลืมอะไรทั้งนั้น
‪หลานรัก…
‪เราต้องก้าวต่อไปนะ
‪- นี่มันผ่านมาปีครึ่งแล้ว ‪- ไม่ใช่ค่ะ มันแค่… หนึ่งปีกับห้าเดือน
‪จะมากกว่าหรือน้อยกว่าหนึ่งเดือนก็ไม่สำคัญหรอก
‪แต่หนูว่ามันสำคัญมากค่ะ
‪แม่เธอก็คงอยากให้เธอ…
‪โอ้ย ให้ตายสิ…
‪อยากอะไร
‪อยากให้เธอได้ทำตามความฝัน
‪- แล้วก็ทิ้งพ่อไปในตอนที่เขาไม่สบายน่ะเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪เธอแบกรับไว้มากเกินไป
‪มันเป็นความรับผิดชอบที่มากเกินไป
‪การออดิชั่นน่าจะดีสำหรับเธอนะ
‪นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ
‪หนูไม่คิดว่ามันจะช่วยแก้ปัญหาอะไรได้หรอกค่ะ
‪เขาพูดว่าอะไรนะ
‪สิ่งที่นีล อาร์มสตรองพูด ‪ในขณะที่เขาอยู่บนดวงจันทร์?
‪"นั่นเป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์
‪แต่เป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ของมนุษยชาติ"
‪ถ้าหนูได้เหยียบดวงจันทร์เมื่อไหร่ ‪หนูจะนึกถึงคำพูดของเขานะคะ
‪รสชาติไม่เลวเลยนะ
‪เซบาสเตียน!
‪นี่!
‪สวัสดีค่ะ
‪- ไง หวัดดีแม่หนู ‪- ค่ะ
‪เกาะของราชินีนักเต้นเป็นยังไงบ้าง
‪- ก็ดีนะคะ ‪- เยี่ยม ดีแล้วล่ะ
‪เรามีไอศกรีมเหลือเยอะเลย ‪มันจะละลายทิ้งเอานะ
‪เลิกเวิ่นเว้อได้แล้ว ขึ้นเรือเลย
‪- เร็วเข้า ‪- ฉันทำรายการสินค้าแล้ว
‪- พรุ่งนี้ฉันจะไปที่ร้านนะ ‪- ไม่ แกต้องไปที่โรงแรม
‪- พูดเป็นเล่นน่า ‪- พ่อพูดจริง
‪จะเข้าเมืองกันเหรอคะ
‪เขาจะไปดูการแข่งกับฉันน่ะ
‪เรากำลังจะไปดูแข่งมวย
‪อยากไปดูผู้ชายเหงื่อแตกพล่านด้วยกันไหม
‪- ไม่ล่ะ ขอบใจ ‪- มันไม่ใช่กีฬาสำหรับผู้หญิงนะ
‪คืนนี้เป็นคืนของหนุ่มๆ
‪- หนุ่มๆ เนี่ยนะ… ‪- เร็วเข้า!
‪- เจอกันพรุ่งนี้ ‪- บาย
‪บาย
‪(คาเฟ่เฮมน)
‪- ดูสิ! ‪- ใช่ ที่นี่มีแต่ของดีๆ
‪ใช่ และอันนั้นสำหรับรองหม้อ
‪และในภาษาสวีเดนเราเรียกว่า "สโตกเพน"
‪- ผมหมายถึง… ‪- มันผลิตบนเกาะนี้เหรอ
‪ไง ว่าไงนะครับ
‪มันมาจากเกาะนี้เหรอ
‪ใช่ค่ะ จากเฮมน
‪มันเป็นของที่นี่ มันก็เลย…
‪ราคาดีมาก ถ้าฉันเป็นคุณฉันจะซื้อค่ะ
‪- เยี่ยม เอานี่ด้วยไหม ‪- แน่นอน
‪- เอากี่อัน สามเหรอ ‪- สาม สำหรับเมียเราไง
‪375 โครนาครับ
‪- เป็นของฝากที่ดีสำหรับคุณแม่บ้าน ‪- ใช่
‪- รู้ไหมคะว่าพวกคุณควรไปที่ไหน ‪- ไม่
‪มีเกาะที่อยู่ตรงนี้ชื่อเกาะตาแก่
‪นั่งเรือไปแค่สี่ป้ายเอง
‪- ขอบใจนะ ‪- ค่ะ ขอบคุณ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ตาแก่ ฟังดูดีนะ ไปกันเถอะ
‪ดื่มกาแฟกันก่อน
‪- อย่าทำแบบนั้นสิ ‪- พ่อก็ได้ยินนี่
‪"ของฝากที่ดีสำหรับคุณแม่บ้าน ‪เธอจะได้อยู่แต่ในครัว…"
‪- พ่อรู้ ‪- ตลกชะมัด
‪พวกเขาเป็นลูกค้า เราทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‪พวกเขาไม่กลับมาหรอกน่า
‪แต่พวกเขาจะใช้เวลาหลายชั่วโมง ‪ตามหาเกาะตาแก่
‪ใช่เลย
‪เออ ลูกฉันเป็นคนตลก
‪ดีแลน!
‪- พี่มาสายนะ ‪- ฉันรู้ โทษที
‪ระหว่างทางมาที่นี่ มีหมีตัวหนึ่ง…
‪หมีมันพยายามขโมยขนมฉันไป
‪แล้วฉันก็เลย… ไม่โว้ย
‪และฉันก็มาถึงที่นี่
‪เข้าไปเต้นกันข้างในดีกว่า
‪- หนูไม่อยากเจอหมี ‪- ฉันรู้
‪ที่นี่ไม่มีหมีหรอกนะ ฉันแค่พูดไปเรื่อย
‪วันนี้ฉันมีท่าเด็ดๆ ด้วย
‪(ดิสโก้ของดีแลน)
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ เยี่ยม!
‪แขนไปทางนี้ และก้าวไปทางนั้นสี่ก้าว
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ และหนึ่ง
‪พร้อมสำหรับท่าต่อไปหรือยัง ชี้ขึ้น
‪ยืดแขนออกไปให้สุด
‪เท่าที่จะทำได้เลยนะ
‪เราทุกคนควรเลิกพยายามทำตัวให้สมบูรณ์แบบ
‪แค่สนุกไปกับมัน!
‪และปลดปล่อย!
‪อุ๊ย!
‪(เปิด)
‪(ปิด)
‪ไปกันเถอะ…
‪สนุกมาก
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่!
‪บาย!
‪- บาย! ‪- บาย!
‪เราจะทำท่าที่ยากขึ้นในวันพฤหัสนะ โอเคไหม
‪- ครับ ‪- บาย
‪บาย!
‪เร็วเข้า ซัปป้า
‪มาเถอะ…
‪หวัดดีค่ะยาย
‪ไงจ๊ะ หลานรัก
‪ออดิชั่นจะมีขึ้นในวันที่ 15
‪ซึ่งก็คือพรุ่งนี้แล้วนะ
‪พรุ่งนี้หนูไปไม่ได้ เรามีของที่ต้องส่งและ…
‪ให้พ่อหนุ่มนั่นส่งก็ได้ เซบเบ้เป็นคนฉลาดมาก
‪อีกอย่างตอนนี้เธอก็ยังไม่มีลูกค้าไม่มากนักนี่
‪แต่ตอนนี้หนูยังไม่พร้อมเท่าไหร่
‪เธอพร้อมเสมอนั่นแหละ เธอสุดยอด
‪ไม่มีใครมีเสน่ห์แบบเธอ
‪เธอเต้นได้สุดยอด!
‪ยายคะ ขอบคุณที่เชื่อในตัวหนูนะ
‪แต่หนูต้องเชื่อมั่นในตัวเองด้วย ‪ซึ่งตอนนี้หนูไม่มีความเชื่อนั้นเลย
‪แต่แม่ของเธอเชื่อในตัวเธอ ฟังนะ
‪แม่เธอต้องอยากให้เธอทำมันแน่
‪แต่แม่ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนี่คะ
‪เราอยู่กับเธอเสมอ
‪ยาย แม่กับพ่อ เราทุกคนอยู่กับเธอ
‪ถ้าเธอเปลี่ยนใจล่ะก็
‪ข้อความประกาศอยู่กับยายนะ
‪หนูอาจจะเสียใจทีหลังก็ได้
‪แต่หนูว่าหนูทนกินขนมปังกับยายต่อได้
‪รักหลานนะ
‪หนูก็รักยาย
‪- จุ๊บๆ ‪- จุ๊บๆ
‪พ่อคะ
‪ไง
‪- หนูกำลังจะทำอาหารเย็น กินด้วยกันไหม ‪- ไม่ล่ะ พ่อกินแล้ว
‪- พ่อกินโยเกิร์ตไปหน่อยนึง ‪- พ่อ… โยเกิร์ตเหรอ
‪ใช่ แต่… ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง
‪พ่อไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไร
‪- ไม่สักนิดเหรอ ‪- ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก
‪ก็ได้ หนูจะไม่ห่วง
‪เชิญพ่อเล่นกีตาร์อยู่ที่นี่และกินโยเกิร์ตได้เลย
‪ก็นะ…
‪ร่างกายของพ่อสบายดี ‪ความคิดพ่อต่างหากที่ต่อสู้กับความเศร้า
‪พรุ่งนี้ลูกช่วย… แล้วลูกมีอะไรต้องทำ
‪หนูจะดูแลร้านเองค่ะ
‪พ่อนอนไม่หลับเพราะยาตัวใหม่ ก็เลย…
‪พ่อรู้สึกตัวทั้งคืน
‪หนูทำเองค่ะ ไม่เป็นไร
‪- แต่… แล้วเจอกันค่ะ ‪- โอเค
‪- รักนะคะ ‪- รักลูกเช่นกัน
‪มานี่ซิ นี่…
‪ไง…
‪อีกครั้งนะ
‪ใช่ อีกข้างด้วย
‪แม่รักลูกนะ ดีแลน ลูกเป็นนักเต้นที่ยอดเยี่ยม
‪แม่รู้ว่าลูกจะเก่งแบบนี้ตั้งแต่ลูกเกิดซะอีก
‪ลูกเตะท้องแม่หนักมาก ‪ลูกเต้นตลอดเวลาอยู่ในท้องแม่
‪มาเถอะ ขอท่ากระโดดนะ
‪ไม่นะ!
‪ไม่…
‪แกมาทำอะไรตรงนี้ เจ้าถังขยะ
‪แกไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
‪แกควรอยู่ที่นี่ต่างหาก
‪เซบเบ้ อะไรของนาย
‪- จริงๆ เลย ‪ - อะไร…
‪- นั่งลง ‪- ฉันขอโทษ
‪เซบเบ้ นั่งลงเดี๋ยวนี้!
‪ฉันขอโทษ
‪- เซบเบ้ นาย… ‪- ฉันจะเอา…
‪อา ใช่
‪ขอโทษนะ ดีแลน
‪ที่เราให้กุญแจนาย
‪ก็เพื่อให้มาช่วยงาน ‪ไม่ใช่แอบเข้ามาตอนกลางคืน แล้วก็เช็ดจมูกซะ
‪พ่อคงจะผิดหวังทีเดียว
‪ฉันรู้ ฉันขอโทษ
‪- คืนนี้นายเจออะไรมารึเปล่า ‪- อือ พ่อต้องการเงินคืน
‪สำหรับการแข่งมวย ‪มีการชนะน็อกตั้งแต่สองนาทีแรก
‪แค่…
‪จากนั้นก็จบ เราควรได้เงินคืน
‪แต่… เราจ่ายเงินไปตั้งเยอะ
‪- หยุดเลย ‪ - ดิลลิส…
‪- จะทำอะไรน่ะ ‪- อะไร
‪- จริงๆ นะ เซบเบ้ ‪- มันคงจะดีสำหรับเรา
‪เซบเบ้ นายกำลังทำตัว…
‪ฉันสัญญาเลยดีแลน มันจะไปได้ดี
‪นายคงไม่เป็นแบบนี้ถ้านายไม่เมา
‪- ถ้าเป็นเธอกับฉันมันก็คงราบรื่น ‪- ไม่ ฉันเป็นเหมือนน้องสาวนายนะ
‪เราจะได้เปิดร้านด้วยกันไง ฉันชอบร้านนี้
‪ฉันรักเธอมากกว่าอะไรทั้งนั้น
‪ให้มันเป็นลูกของเราก็ได้ ‪แทนที่จะมีลูก เราก็มีร้านแทน
‪แทนที่จะมัววุ่นวายกับอึและผ้าอ้อม ‪เรามีมะกอกกับน้ำสลัดแทน
‪และชั้นวางกับลูกค้า…
‪- มันคงจะดี ‪- ไม่
‪นายแค่เพ้อฝันเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น
‪ไม่ ฉันไม่อยากทำตามที่พ่อบอก ‪หรือเป็นคนที่เขาอยากให้ฉันเป็น
‪หรือบริหารโรงแรมนั่น ‪เชิญเขาเอาโรงแรมไปเลย
‪แล้วฉันจะเปิดร้านกับเธอ
‪ฉันต้องการแค่นั้น ไม่ต้องการอะไรอื่น
‪โทษนะ นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‪เธอเป็นเหมือนน้องสาวของฉัน
‪ให้ตายเถอะ ฉัน…
‪พี่น้องมีอะไรกันมันน่าเกลียดนะ ฉันว่า…
‪- อืม ‪- โทษที
‪โอเคไหม
‪- ไม่เป็นไร เซบเบ้ ‪- โอเค
‪แต่ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ มีอะไร
‪พรุ่งนี้ดูแลร้านให้ที
‪- นายรักมันนักหนานี่ ‪- ก็ได้ แน่นอน
‪ฉันจะดูแลเอง ฉันสัญญา มันจะราบรื่น
‪โอเคนะ
‪เธอจะไปไหน
‪ในเมือง
‪ฉันมีเรื่องต้องทำ
‪(โรงละครใหญ่)
‪(เบรกอัป)
‪ฉันเจอผู้ชายคนหนึ่งในทินเดอร์
‪ฉันปัดไปเรื่อยๆ แล้วเจอผู้ชายงานดีคนนี้
‪- ใครกัน ‪- เขาชื่อมิกกี้ ลาร์สสัน
‪- อ้อ ‪- เขาดูเป็นคนดีมากเลย
‪เขาดูดีนะ เขาชวนฉันไปคิรุนะด้วย
‪แต่ฉันหาคนมารับเวรทำความสะอาด ‪ที่คลับแทนฉันไม่ได้
‪- เธอช่วยมาทำแทนฉันหน่อยได้ไหม ‪- เธอจะไปเมื่อไหร่
‪- คืนนี้ ‪- พรุ่งนี้ฉันจะไปเยี่ยมแม่น่ะ
‪ฉันสัญญากับเธอแล้ว
‪ฉันคิดว่าจะหนีจากเธอได้แล้ว ‪ตอนที่เธอย้ายไปโปแลนด์
‪เธอเอาแต่โทรมาบอกว่า ‪"ดานูตา เธอต้องดูแลฉัน"
‪"ดานูตา เธอต้องทำนะ"
‪ถึงเธอจะย้ายกลับไปที่บิดกอสซ์ ‪ก็ไม่ยังไม่เลิกจิกฉันสักที
‪- ฉันต้อง… ‪- สวัสดีค่ะ!
‪- ไง ‪- ไง
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉันชื่อดีแลน เพตเทอร์สสัน ฉันมาออดิชั่นค่ะ
‪- เธอเป็นอะไรกับบ็อบเหรอ ‪- บ็อบ ดีแลนน่ะ
‪ถ้าพวกเขาแต่งงานกัน เธออาจมีชื่อแปลกๆ
‪เธออาจจะมีชื่อว่าดีแลน ดีแลนก็ได้
‪เธอมาทำอะไรที่นี่ มีอะไรให้เราช่วยเหรอ
‪ฉันมาออดิชั่นค่ะ กับบริษัทนักเต้นระดับนานาชาติ
‪ใช่แล้ว ดาเดแลค ‪เป็นการออดิชั่นครั้งใหญ่ทีเดียว
‪แต่นั่นมันเดือนที่แล้วนะ
‪หา
‪ตอนนี้พวกเขากำลังง่วนอยู่กับการซ้อม ‪เธอมาช้าไปหนึ่งเดือน
‪- วันนี้ไม่มีออดิชั่น ‪- ให้ตายสิ…
‪ฉันรู้นะว่าเธอผิดหวัง แต่…
‪ค่ะ… ยังไงก็ขอบคุณนะ
‪ตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่
‪เธอว่างรึเปล่า ฉันคิดว่า…เบ็ตทัน
‪ไม่รู้สิ
‪ถ้าฉันไม่ได้เต้น ฉันก็คงหมดธุระกับที่นี่
‪เธอเต้นประเภทไหนล่ะ
‪ก็การเต้นสมัยใหม่
‪แต่ช่วงนี้ส่วนใหญ่เป็นดิสโก้
‪- ดิสโก้เหรอ ‪- ค่ะ
‪- เรามาทำอะไรที่นี่ ‪- ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‪นี่คือ บริษัทเต้นที่สร้างแรงบันดาลใจให้เธอได้
‪คุณล้อกันเล่นใช่ไหม
‪ไม่ ฉันพูดจริง
‪เธอจะได้สนุกกับดิสโก้และช่วยฉันได้ด้วย
‪ดูไปก่อนนะ ฉันต้องไปทำอะไรบางอย่าง
‪เดี๋ยวฉันมา เงียบๆ นะ
‪เดี๋ยวก่อน หยุดๆๆ
‪ท่าเต้นนี่มันยากเกินไป
‪ไม่มีใครรักษาตำแหน่งของตัวเองได้หรอก
‪- แล้ว… ‪- ทอมมี่
‪ดนตรีก็สมัยใหม่เกินไปด้วย นี่เราเต้นดิสโก้กันนะ
‪- นี่แหละคือดิสโก้ ดิสโก้สมัยใหม่ ‪- ฉันเห็นด้วยกับทอมมี่นะ
‪ให้เต้นเพลงนี้ไม่ได้หรอก มันไม่เร้าอารมณ์
‪- แต่มันเร้าอารมณ์ฉัน ‪- มันควรออกมาจากข้างใน
‪- นี่มันแค่การเต้นผิวเผิน ‪- คุณก็พยายามให้หนักขึ้นอีกสิ
‪ฉันคิดว่าเพลงมันไม่ได้สำหรับฉันและแม็กนุสนะ
‪- เข้าใจไหม มันไม่มีความหมาย ‪- เราจะติดอยู่กับเรื่องนี้ไม่ได้
‪เราต้องก้าวต่อไป ทอมมี่ ถ้าคุณ…
‪อยู่ตรงกลางแบบนี้…
‪ก้าวขาง่ายๆ แล้วหันหลังกลับ แค่นั้นแหละ
‪- ตอนนี้คุณเป็นคนออกแบบท่าเต้นเหรอ ‪- อะไร
‪- คุณกำลังออกแบบท่าเต้น ‪- ใช่ไง
‪นั่นเป็นงานของคุณเหรอ
‪ผมเป็นผู้กำกับและผมต้องทำมัน ‪สิ่งสำคัญคือการแสดงออก
‪คนออกแบบท่าเต้นอยู่ไหน
‪- เขากำลังมา ‪- กำลังมางั้นเหรอ
‪- ผมแค่อยากให้มันดูดีขึ้น ‪- คุณคอยปกป้องเขาตลอด
‪- ช่วยตามเขามาได้ไหม ‪- เดี๋ยวเขามา
‪เอาล่ะมาเริ่มกันตั้งแต่ต้นนะ
‪อย่าลืมว่าต้องสนุกกับมัน โอเคไหม ทอมมี่
‪เข้าประจำที่ เริ่ม
‪ให้ตายสิ ไม่มีใครเลยรู้ว่าควรทำยังไง
‪ทอมมี่
‪พักสักเดี๋ยวก่อนนะ ทอมมี่ ผมอยากคุยกับคุณ
‪แค่เดี๋ยวเดียว
‪เข่าฉันเจ็บมากหลังจากการซ้อมนี้
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงมองโลกในแง่ลบ
‪มันยากมากเลยสำหรับฉัน
‪เราตัดสินใจที่จะเสี่ยงและก้าวไปตามยุคสมัย
‪นั่นคือเงื่อนไขที่วิคเตอร์รับงานนี้
‪- ผมว่าเราควรจะขอบคุณเขานะ ‪- ฉันรู้สึกขอบคุณที่เขารับงาน
‪- แต่ฉันอยากให้เขาอยู่ที่นี่ด้วย ‪- ผมรู้
‪ฉันตั้งใจกับงานนี้มาก มันสำคัญกับฉัน
‪- ทุกอย่างจำเป็นต้องราบรื่น ‪- ใช่ ฉันเห็นด้วย
‪ไง โทษที ผมรีบมาที่สุดแล้ว
‪มาเถอะ
‪โอ้ นักออกแบบท่าเต้นมาแล้ว
‪เยี่ยม
‪เราเต้นเพลงนี้ไม่ได้
‪ทำไมฉันถึงเต้น "ไอ วิล เซอร์ไวฟ์" ไม่ได้
‪มันเก่าเกินไป มันไม่เท่เลย
‪คุณอยากให้คลับของคุณล้มละลายเหรอ
‪คุณต้องเดินหน้า!
‪มาเถอะ คุณจะมัวจมอยู่กับอดีตไม่ได้นะ
‪คิดใหม่ คิดให้เซ็กซี่
‪ให้ผู้คนได้เห็นสิ่งที่ต้องการ
‪- แต่ฉันก็คนนะ ‪- ฉันรู้น่า
‪เราต้องมองไปข้างหน้า
‪ฉันจะบอกคุณอย่างหนึ่งนะ ‪ท่าเต้นมันยากเกินไป
‪คุณต้องสอนพวก เขาพวกเขาไม่รู้
‪- ทอมมี่… ‪- เราทำเต็มที่แล้ว
‪แต่มันไม่สำคัญหรอกถ้าคุณทำไม่ได้
‪อีกหน่อยฉันก็จะประสาทเสียแล้ว
‪ฉันขอบอกไว้เลยนะ…
‪คุณไม่อยากเห็นทอมมี่ ลา ดีว่า…
‪ประสาทเสียหรอก
‪บ้าเอ๊ย
‪ทอมมี่
‪อะไรวะเนี่ย
‪อย่ามาพร้อมกันสิ
‪จริงๆ แล้วการแสดงนี้มีชื่อว่า ‪ "ราชินีนักเต้น"…
‪- ผมรู้ ‪- หลายคน
‪เขาแค่ต้องหาที่ระบาย เขาผิดหวังน่ะ
‪แต่เราต้องซ้อมนะ
‪ใช่ เราจะซ้อม ‪แต่ขอเวลาอีกสิบนาทีนะ ตกลงไหม
‪แต่…
‪แจ๊คกี้
‪ฉันทำไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪ทำไมคุณต้องตายด้วย
‪เราต้องให้เขาเต้นน้อยลง
‪ให้เขาไปอยู่ตรงกลางและให้เขาเป็นตัวโจ๊ก
‪- เขาสามารถ… ‪- แล้วฉันจะทำยังไงกับคนที่เหลือล่ะ
‪คนอื่นก็ต้องเต้น ให้พวกเขาเต้นท่าสมัยใหม่
‪และให้เขายืนตรงกลางในฐานะราชินี
‪- บ้าไปแล้ว ‪- คุณหวังสูงเกินไป
‪ฉันไม่รู้เลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่
‪คุณกำลังช่วยผมไง
‪- ไปกันเถอะเฟร็ด ‪- ผมจะไปคุยกับทอมมี่
‪เขาอยู่ในห้องแต่งตัวของแจ๊คกี้
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่
‪อวยพรให้ผมที
‪- โชคดี ‪- โชคดี
‪ให้ตายสิ
‪ไง ทอมมี่
‪ทำไมคุณถึงประสาทเสีย
‪เกิดอะไรขึ้น คุณเข้ามาที่นี่แล้วก็…
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันประสาทเสีย ‪เพราะต้องแบกความรับผิดชอบทั้งหมดไว้
‪คุณต้องเชื่อว่าสิ่งที่เรามีมันเพียงพอแล้ว
‪ฉันขอแค่ได้แสดง "ไอ วิล เซอร์ไวฟ์"
‪คุณไม่ยอมให้ฉันทำมันด้วยซ้ำ
‪- วิคเตอร์พูดถูก มันไม่เท่เลย ‪- เขารู้อะไรเกี่ยวกับเราบ้าง
‪รู้อะไรไหม เราน่ะ…
‪รู้ไหมว่าอาชีพของเขาตอนนี้มันค่อนข้าง…
‪คุณน่ะ พูดถึงแต่เขาตลอด
‪- แต่ไม่พูดถึงสิ่งที่เราทำ ‪- ผมรักเขา
‪คุณรักษาเขาไว้ไม่ได้หรอก คุณไม่เห็นเหรอ
‪เขาจะหลุดจากมือของคุณไป
‪- คุณรั้งเขาไว้ไม่ได้หรอก ‪- ผมไม่ได้รั้งเขาไว้
‪โอเค ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นบ้าง
‪ฉันจำคุณคนเดิมไม่ได้แล้ว
‪คุณไม่เหมือนคนที่เคยเป็น
‪คุณจำสมัยก่อนได้ไหม ‪ตอนที่เราทำอะไรด้วยกัน
‪ตอนที่เราเป็นกลุ่มก้อน จำได้ไหม
‪ตอนที่คุณยัง…
‪ตอนที่คุณเข้ามาที่นี่
‪- จำได้ไหม ‪- ใช่ มันเหมือนได้กลับบ้าน
‪นี่เป็นเพราะคุณเลยนะ
‪ดูพวกเขาสิ
‪ดูพวกเด็กๆ สิ
‪พวกเขาไม่เหมือนเรา ตอนที่เรา…
‪เราเป็นครอบครัว เราสนุกด้วยกัน
‪เราเชื่อในบางอย่าง แต่ตอนนี้มัน…
‪มันเหมือนจับปูใส่กระด้ง
‪มันแค่ผิวเผิน
‪ไม่ใช่ มันไม่เหมือนกัน
‪กลับสู่โลกแห่งความจริงได้แล้ว เราต้องคุยกัน
‪แต่เบ็ตทัน… ทำความสะอาดที่นี่เหรอ ‪มันไม่ใช่…
‪ก็แค่แค่อาทิตย์เดียวตอนเย็น ‪หลังจากที่พวกเขาซ้อมเสร็จ
‪เธอจะมาที่นี่ตอนไหนก็ได้ตามใจ
‪เธอสามารถเรียนรู้ ‪และพัฒนาการเต้นดิสโก้ของเธอได้ด้วย
‪มันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเธอนะ
‪เบ็ตทัน ฉันไม่ได้มาที่นี่ ‪เพื่อทำความสะอาดทั้งอาทิตย์นะ
‪แล้วเธอคิดว่าฉันอยากทำความสะอาดเหรอ
‪ฉันไม่ได้คิดจะเป็นโสด ‪และทำความสะอาดที่นี่หรอกนะ
‪ฉันพลาดโอกาสดีๆ ทั้งหมดไปแล้ว ‪มันน่าเศร้า แต่ก็เป็นความจริง
‪เพื่อนๆ ฉันพากันพูดว่า "เธอมีค่ามากกว่านั้นนะ"
‪และฉันเห็นด้วยกับพวกเขา
‪ฉันยอมให้แดร็กควีน ‪ที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ผิดหวังไม่ได้
‪การแสดงรอบปฐมทัศน์ใกล้เข้ามาแล้ว ‪และสถานที่ก็ยุ่งเหยิง ดังนั้น แค่เจ็ดวันนะ ดีแลน
‪ไม่เกินเจ็ดวันแน่นอน เธอเป็นผู้หญิงที่ใจกว้าง
‪ฉันรู้ ขอร้องล่ะ
‪เยี่ยม
‪- แต่ฉันแย่เรื่องการทำความสะอาด ‪- ไม่ เธอไม่แย่
‪ใครก็ทำความสะอาดได้ ฉันรู้
‪เรามีแขกมื้อเที่ยง 40 คน ‪เวลา 12:30 และ 1:00 น.
‪- ไปทำงานสายเหรอ ชาร์ลอตต์ ‪- ที่โรงแรมยุ่งมาก
‪ดีแล้วที่คุณมา เราต้องการเซบเบ้เดี๋ยวนี้
‪- เขาเอาแต่ดูแลร้านไม่ได้ ‪- แต่แม่ครับ ผมสัญญากับเคนเนธไว้
‪เซบเบ้ช่วยฉันหน่อยได้ไหม มีสายเข้า
‪- เซบเบ้ ขอล่ะ ‪- ครับ
‪หวัดดีค่ะยาย
‪ไง หลานรัก เป็นยังไงบ้าง
‪หนูผ่านเข้ารอบไปอีกสัปดาห์หน้าค่ะ
‪จริงเหรอ
‪ยายเชื่อในตัวเธอมาตลอด
‪ว่าแล้วว่าเธอต้องทำได้
‪ทำอะไรเหรอ เธอทำอะไรไป
‪หวัดดี เซบเบ้
‪เธอไปออดิชั่นน่ะ
‪- ออดิชั่นเหรอครับ ‪- เธอผ่านเข้ารอบต่อไปด้วย
‪มันสำคัญมาก
‪ยายคะ หนูอาจไม่ได้เป็นตัวจริง
‪แต่หนูผ่านเข้ารอบต่อไปได้ ‪หนูเลยจะได้อยู่ต่ออีกสองสามวันค่ะ
‪ตั้งใจทำมันและไม่ต้องห่วงเรานะ
‪เราจะดูแลร้านให้ ยายจะจัดการเอง
‪- ฉันจะช่วยดูเอง ‪- ไม่ ลูกต้องไปที่โรงแรม
‪- แต่… ‪- เซบเบ้!
‪เธอจะพักที่ไหน
‪- หนูจะหาที่พักแถวนี้แหละ ‪- ยายรู้จักแถวนั้นดีกว่า
‪ยายพอจะมีคนรู้จักอยู่บ้าง
‪ให้เธอไปที่นี่นะ
‪บ้านเวร่าเพื่อนของยาย ‪บ้านเลขที่ 10 ถนนสโกลกาตัน ในฮากา
‪เธอมีเกสต์เฮาส์และเป็นหนี้บุญคุณยายอยู่
‪(เวร่าเพลซ)
‪หวัดดีค่ะ
‪โอ้ เธอเหมือนแม่เธอเลย
‪คุณรู้จักแม่ของฉันเหรอ
‪ใช่ โทษทีนะ ฉันเวร่าจ๊ะ
‪ฉันชื่อดีแลนค่ะ
‪- ฉันรู้แล้ว ยินดีต้อนรับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แม็กแกนบอกว่าเธอต้องการห้องพัก
‪ฉันมีห้องพัก 14 ห้อง ดังนั้นไม่มีปัญหาเลย
‪- คุณรู้จักย้ายกับแม่ฉันเหรอคะ ‪- ใช่เลย
‪ไว้ฉันค่อยเล่าให้ฟังทีหลังนะ ตามฉันมาสิ
‪- เธอไม่จำเป็นต้องถอดรองเท้าหรอก ‪- แต่ฉันว่าฉันควรถอดค่ะ
‪เอาล่ะ มาดูกัน
‪แบบนี้ต้องดีแน่ ขึ้นบันไดไปแค่ชั้นเดียว
‪ดีจังที่เธอมาที่นี่
‪ตามฉันมาสิ
‪นี่จ๊ะ
‪- มันสวยดี ‪- เธอคิดงั้นเหรอ
‪- ค่ะ ‪- เยี่ยม
‪ห้องน้ำกับห้องอาบน้ำอยู่ตรงทางเดิน
‪โอเคค่ะ
‪ราคาเท่าไหร่คะ
‪ฉันรู้จักยายของเธอ ดังนั้นฉันจะคิดราคาพิเศษ
‪ซึ่งก็คือส่วนลด 100%
‪- เธอคิดว่าไง ‪- โอ้โฮ
‪ขอบคุณนะคะ มันสะดวกสบายมาก
‪มันเยี่ยมมาก
‪เธอคงหิวมากหลังจากที่เต้นมา
‪แม็กแกนบอกฉันแล้ว
‪ใช่ค่ะ ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน ฉันเลยหิว
‪เต้นรำที่โรงละครใหญ่เชียวนะ
‪- ค่ะ ‪- ให้บริษัทนักเต้นระดับนานาชาติ
‪เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ
‪เอ่อ มันก็เหมือนการออดิชั่นทั่วไปค่ะ
‪มีคนมาคัดตัวเยอะมาก แต่เลือกคนแค่นิดเดียว
‪พวกเขามาจากไหนกัน ทั่วโลกเลยเหรอ
‪มันเป็นบริษัทเต้นของเบลเยียม
‪ที่ชื่อดาเดลุก
‪ดังนั้นมี…
‪ชาวเบลเยียม 2 คน
‪โอเค
‪ฉัน ไม่คิดว่าจะผ่านการทดสอบรอบแรก ‪ดังนั้น…
‪มันเหลือเชื่อมาก
‪- น่าตื่นเต้นจัง ‪- ใช่ค่ะ
‪แต่เดี๋ยวเราจะได้รู้กัน ‪ฉันมีเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์
‪หวังว่าคุณจะให้ฉันอยู่นานขนาดนั้นนะคะ
‪- แน่นอนอยู่แล้ว ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แม็กแกนภูมิใจในตัวเธอมาก เธอคงจะรู้นะ
‪เราต่างหวังว่าจะทำให้ดีที่สุดค่ะ
‪แน่นอนจ๊ะ
‪- หวัดดี ‪- สวัสดีค่ะ
‪ขอโทษนะคะ ฉันทำโคมไฟล้ม
‪- ให้ตายสิ เธอทำฉันตกใจ ‪- ฉันก็ตกใจเหมือนกัน
‪- หวัดดี ‪- เธอเป็นใคร
‪ฉันเป็นคนทำความสะอาดนะ ฉันมาแทนเบ็ตทัน
‪ฉันคิดว่าไฟตัดนะ มันเกิดขึ้นได้
‪- เดี๋ยวฉันช่วยเธอเอง ‪- ค่ะ
‪- มันหักเหรอ ‪- ค่ะ
‪- ฉันวิคเตอร์ ‪- ดีแลน
‪ฉันเป็นนักออกแบบท่าเต้น
‪ฉันสอนนักเต้นทุกคนในนี้และเป็นผู้ออกแบบท่า
‪ฉันรู้ว่านักออกแบบท่าเต้นคืออะไร
‪อืม โทษที ก็แหงล่ะสิ
‪- งั้นเธอก็มาที่นี่สายเหมือนกันสินะ ‪- ใช่
‪ฉันสอนซูเปอร์สตาร์คนหนึ่ง ‪ที่หมุนครึ่งรอบโดยไม่แยกขาไม่ได้
‪ฉันเห็นแล้ว
‪งั้นเหรอ เมื่อไหร่
‪ตอนที่ฉันมาที่นี่และตกลงจะทำความสะอาดน่ะ
‪ก็นะ
‪นี่เธอยุ่งอยู่รึเปล่า
‪ก็ไม่นะ แต่ฉันควรจะทำความสะอาด...
‪เธอช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม
‪ฉันแค่อยากได้สแตนอิน มายืนเป็นตัวปลอม
‪ใช่ว่าเราจะมีโอกาสได้เป็นตัวปลอมง่ายๆ นี่
‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪มันจะง่ายกว่าการซ้อมกับเก้าอี้น่ะ
‪มาสิ
‪ขอบคุณ
‪ให้เธอยืนอยู่ตรงกลาง…
‪โอเค
‪เดี๋ยวนะ
‪แบบนั้นแหละ
‪หืม
‪- โทษที ‪- ไม่เป็นไร
‪ลองทำท่านี้ดูได้ไหม
‪บูม ขยับสะโพกไปข้างหน้า
‪- แบบนี้เหรอ ‪- ใช่
‪บูม
‪ฉันแค่ล้อเล่น
‪- เธอชื่ออะไรนะ ‪- ดีแลน
‪- ดีแลนเหรอ ‪- ใช่
‪เธอเป็นนักเต้นเหรอ ดีแลน
‪ก็บางที
‪บางทีเหรอ เต้นให้ฉันดูหน่อยเป็นไง
‪ก็ได้ ถ้าคุณอยากเห็น แต่ฉันต้องใช้เพลง
‪ฉันมีเพลง
‪เยี่ยม
‪แต่คุณก็เต้นด้วยกันเลยสิ
‪มันน่าจะสนุกกว่านี้
‪คิดว่านะ
‪นี่มันบ้าชัด ๆ
‪เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เธอยอดเยี่ยม
‪โอเค
‪จริงๆ นะ
‪เธอน่าจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ได้
‪ตอนนี้มันเหมือนเรือที่กำลังจะจม
‪บอกเลยว่ามันเหมือนเรือไททานิกกำลังล่ม
‪คุณกำลังหาคนเหรอ
‪ใช่ น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่ผู้ชาย
‪พระเจ้าช่วย
‪ไม่งั้นเธอคงได้เซ็นต์สัญญาไปแล้ว
‪ทอมมี่ตรอมใจมาสองปีแล้วตั้งแต่แจ๊คกี้ตาย
‪ดูเหมือนเขาหาตัวเองไม่เจอ
‪ตอนนี้เขาอยากเป็นเดม เอ็ดน่าแห่งโกเธนเบิร์ก
‪- เคยได้ยินชื่อเดม เอ็ดน่าไหม ‪- ไม่
‪เธอคือแดร็กควีนชื่อดังของออสเตรเลีย
‪เรากำลังพูดถึงคนดัง
‪ฉันเคยเจอเธอตอนทำงานที่ออสเตรเลีย
‪มันบ้ามาก ฉันรู้ว่ามันเข้าขั้นวิกฤต
‪เขากำลังจะล้มละลายแต่ตอนนี้เขากลับตัดสินใจ
‪ที่จะทำการแสดงเต้นที่เขาเต้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่ผู้ชาย
‪พระเจ้าช่วย
‪ไม่งั้นตอนนี้เธอคงได้เซ็นต์สัญญาแล้ว
‪หน้าอกเหรอ
‪ไม่ ไม่เคยมีอยู่แล้ว
‪ผู้ชายไว้ผมยาวได้
‪ดีแลนก็เหมือนกัน ในลุคผู้ชาย
‪ใครๆ ก็มีขนบนใบหน้า
‪ข้างล่างด้วยเหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪ฉันคิดว่า "ไอ วิล เซอไวฟ์"
‪น่าจะเข้ากับธีมโดยรวม
‪- พูดเป็นเล่น ‪- ไม่
‪ทำไมเราถึงไม่…
‪เราคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้วนะ
‪เราสรุปกันแล้วแต่อยู่ๆ คุณก็ยกมันมาพูดอีก
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- สรุปห่าเหวอะไรล่ะ
‪ฉันกำลังพูดถึง "ไอ วิล เซอร์ไวฟ์"
‪บ้าจริง โทษที
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณกลัว
‪- สวัสดี ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ ‪- หา
‪ฉันชื่อดีแลน ดีแลน เพตเทอร์สสัน
‪ทอมมี่ เดอลาดีว่า ใช่ไหม
‪- ลาดีว่า ‪- ลาดีว่า
‪- แดร็กควีนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเมือง ‪- ว่าไงนะ
‪- ใครๆ ก็พูดแบบนั้น ‪- ใช่
‪ฉันรู้จักวิคเตอร์และเขาบอกว่า ‪คุณมีปัญหากับการแสดง
‪- ว่าไงนะ ‪- และฉันคิดว่า…
‪คุณคงต้องการความช่วยเหลือ
‪- งั้นเหรอ ‪- ผมก็คิดเหมือนกัน เราต้องการงั้นเหรอ
‪ก็วิคเตอร์พูดแบบนั้น
‪- ใช่ ‪- เราต้องเร่งเครื่องกันแล้ว
‪- โอเค ‪- อือ
‪ฉันคิดว่ามันยาก ‪เพราะดูเหมือนคุณจะใช้ท่ายากเกิน
‪ทอมมี่ไม่ใช่นูเรเยฟนะ
‪วิคเตอร์ไม่ได้พูดถึงฉันเหรอ
‪- ไม่ ‪- ฉันเป็นนักเต้น
‪ฉันมีปัญหาทางด้านสุขภาพร่างกาย…
‪ุทุกคนคิดว่าฉันดูเป็นผู้หญิงมาก ‪และเสียงของฉัน…
‪ฉันไม่แน่ใจว่าเสียงฉันแตกรึยัง
‪แต่ตอนนี้มันดีแล้ว ‪ฉันได้ไปแข่งแดร็กที่ออสเตรเลีย
‪คุณเป็นศิลปินแดร็กเหรอ
‪ใช่ ฉันถึงได้มาที่นี่ไง
‪- อ๋อ… ‪- ไม่
‪คุณยอดเยี่ยมมาก คุณเก่ง
‪แต่คุณคาดหวังสูงเกินไป
‪ลองคิดดูสิว่าชายน้ำหนัก 100 กิโลอย่างผม ‪จะเต้นได้ยังไง
‪- มันเร็วเกินไป ผมทำไม่ได้ ‪- เข้าใจแล้ว
‪แต่ถ้าคุณเชื่อในตัวผม เราจะแก้ปัญหามันได้
‪นี่คือแรงบันดาลใจที่เราเฝ้ารอมานาน
‪แต่ประเด็นคือผมเป็นผู้กำกับการแสดงนี้
‪และฉันเป็นเจ้าของคลับ ‪นี่เป็นแรงบันดาลใจอย่างมาก…
‪ต้องพูดว่า… ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงาน
‪วิคเตอร์ เพื่อนคุณมาน่ะ
‪- แว่นเจ๋งดี ‪- เธอว่าดีเหรอ
‪ใช่ ฉันลองใส่ได้ไหม
‪- แน่นอน ‪- โอเค ขอบคุณ
‪วิคเตอร์
‪- มันอาจใหญ่ไปสำหรับฉัน ‪- มีอะไร
‪มีอะไร
‪ไง ลูกพี่
‪- ไง ‪- ชอบแว่นไหม
‪เมื่อวานสนุกมาก
‪ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
‪แล้วฉันนึกถึง… จำเดม เอ็ดน่าได้ไหม
‪เธอยิ่งใหญ่มาก
‪ฉันกับวิคเตอร์เคยทำงานกับเดม เอ็ดน่า
‪แต่การเต้นเป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอ
‪แต่ดาวดวงนี้ก็เลือกเรา
‪แล้วเขาก็ชวนฉันไปทำงานด้วย ‪เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด ทุกอย่างราบรื่น
‪- โอเค ‪- ดีแลนเก่งมาก
‪เราเรียนด้วยกันที่ออสเตรเลีย
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪เดม เอ็ดน่ายังแสดงอยู่ไหม
‪- เธอต้องอายุ 180 ปีแล้วแน่ ๆ ‪- ใช่…
‪ตอนนี้เธออายุประมาณ 86 แล้ว
‪แต่เธอยังเดินเชิดไปมาได้ เธอบันเทิงผู้คน
‪เดม เอ็ดน่าอยู่คนละชั้นเลย
‪อย่าเทียบกับเอ็ดน่าดีกว่า นั่นเป็นเบอร์ใหญ่
‪เราเลิกพูดเรื่องไร้สาระได้ไหม
‪- มาดูกันดีดว่าว่าคุณทำอะไรได้บ้าง ‪- นี่เป็นการจัดฉากเหรอ หรืออะไร
‪ฉันเตรียมทุกอย่างมาด้วย ‪เราจะจัดเต็มในชุดฟูลแดร็ก
‪เอ่อ ใช่
‪ใช่ แต่… นั่นเยี่ยมไปเลย
‪ฟูลแดร็ก จบข่าว
‪- โอเค ‪- แต่ติดตรงแค่…
‪แดร็กควีนทุกคนมีจุดอ่อน
‪ของฉันก็คือฉันต้องการเวลาให้ตัวเองตั้งสติ
‪คุณมีตู้เก็บไม้กวาดหรืออะไรแบบนั้นไหม
‪ที่ที่ฉันอยู่คนเดียวได้
‪- ก็มีนะ ‪- ห้องแต่งตัวของแจ๊คกี้
‪- หา ‪- ก็เอาสิ ถ้าเขาโอเค
‪- ล้อเล่นเหรอ ‪- วิคเตอร์ พาเขาไปดูสิ
‪- อะไร ‪- ไม่มีใครเคยได้รับอนุญาต…
‪- วิคเตอร์ ‪- โชคดีนะ
‪- คุณอยากให้เราแต่งฟูลแดร็กเหรอ ‪- ครับ เตรียมตัวให้พร้อม
‪- ก็ใช่น่ะสิ ‪- คุณเปลี่ยนใจอยู่เรื่อย
‪คุณไม่อยากได้นักเต้นหน้าใหม่ มาตอนนี้จะเอา
‪"ใช้ห้องของแจ๊คกี้สิ" เหรอ
‪ให้ตายสิ
‪นี่เป็นเรื่องบ้าที่สุดที่ฉันเคยทำเลย
‪- นี่มันบ้าชัด ๆ ‪- ซึมซับพลังซะ!
‪แจ๊คกี้ ฉันรู้สึกได้ถึงพลังของคุณ
‪- คราวนี้เป็นฟูลแดร็กเหรอ ‪- ฟูลแดร็ก
‪แต่เราต้องซ้อมท่าเต้น
‪- คุณเคยได้ยินชื่อดีแลน แพตเตอร์สสันไหม ‪- ดีแลน…
‪ไม่เคยนะ ฉันเป็นคนตามข่าวตลอดด้วย
‪เรื่องมันดูทะแม่งๆ
‪เรายังไม่เคยเห็นเขาเต้นเลย
‪- และเขาได้ห้องของแจ๊คกี้ ‪- ห้องของแจ๊คกี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪- ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราได้เข้ามาในนี้ ‪- มันเข้ามายากตรงไหนเหรอ
‪ทอมมี่ไม่ยอมให้ใครเข้ามา ‪หลังจากแจ๊คกี้ตาย…
‪ที่นี่ก็เป็นเหมือนสุสานของเขา
‪เดาว่านั่นคือวิธีที่เขารับมือกับความโศกเศร้า
‪เธอมีแผนยังไง
‪คุณบอกว่าคุณต้องการนักเต้นและฉันเต้นได้
‪อย่างน้อยความมั่นใจของเธอก็ไม่ได้ลดลง
‪ฉันแค่เรียกตัวตนของฉันออกมา
‪ฉันเจอร้านที่ชื่อ "ปาร์ตี้ออนดาวน์"
‪พวกเขามีของดีหลายอย่าง
‪ฉันจะเอาของที่อยากได้แล้วค่อยไปจ่าย
‪หยุดเลย เธอจะทำอะไร ‪มันไม่ใช่ชุดที่เจ๋งพอหรอกนะ
‪เธอรู้อะไรเกี่ยวกับแดร็กบ้าง
‪ก็ไม่มากหรอก ฉันถึงอยากให้คุณช่วย
‪ฉันจะทำให้ดีที่สุด
‪ไอ วิล เซอร์ไวฟ์
‪ในวงการแดร็ก ทุกคนมีสไตล์ของตัวเอง
‪มันเหมือนอัตตาตัวตน
‪บางคนเป็นราชินีตลก ‪บางคนเป็นราชินีแฟชั่น…
‪แต่เธอจะเป็นราชินีนักเต้น
‪ฉันไม่เข้าใจ ช่วยฉันด้วยซาช่า ฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะแต่งยังไงดี จะวาดแบบนี้ได้ยังไง
‪ดูรูปสิ แล้วจากนั้นก็...
‪ฉันจะช่วยแก้ให้ทีหลังนะ ‪ฉันต้องแต่งตัวเองให้เสร็จก่อน
‪เล่าเรื่องพวกเขาให้ฟังอีกอีกสิ
‪พวกเขาจะเป็นเหมือนพี่น้องของเธอเลยล่ะ
‪พวกเขายอดเยี่ยม อบอุ่น
‪โจเอล เดตเป็นไงบ้าง
‪เรื่องนั้น… มันดีมาก
‪ไม่เอาน่า ขอข้อมูลเพิ่มหน่อย ‪จะพูดว่าดีเฉยๆ ไม่ได้นะ
‪ช่วยไปคุยเรื่องเดตกันที่อื่นได้ไหม
‪เขาชื่ออะไร
‪- ไม่บอก ‪- เรารู้จักเขาไหม
‪พอได้แล้ว
‪ซาช่า ให้ฉันได้ใช้ชีวิตของฉันเองเถอะ
‪ก็ไม่น่าจะคบกันได้นานอยู่แล้ว
‪อุ๊ยตาย
‪- อุ๊ยตาย ‪- "อุ๊ยตาย" อะไร
‪ไม่มีอะไร…
‪ทำไมเหรอ
‪พวกเขาส่วนใหญ่มีปัญหา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪บางคนถูกไล่ออกจากบ้าน ‪บางคนก็หลงทางในชีวิต
‪ถูกกดขี่…
‪นี่คือที่ที่พวกเขา ‪สามารถแสดงความเป็นศิลปะได้เต็มที่
‪โดยไม่ถูกตัดสิน
‪แล้วคุณมาที่นี่ทำไม
‪ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยมิกกี้
‪อะไรเนี่ย ดื่มเพื่ออุ่นเครื่องเหรอ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ก็โอเค
‪เธอ… เขาพร้อมแล้ว
‪ไปเจอกันที่ไหน
‪ออสเตรเลีย
‪แค่สงสัยน่ะ
‪- มีอะไร ‪- มันแปลก
‪มีคนแปลกหน้าเดินเข้ามาถามหาคุณ
‪มันแปลกตรงไหนถ้ามีเพื่อนมาถามหาฉัน
‪ผมไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย
‪คุณอยากจะบอกอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร แค่สงสัยว่าเขาเป็นใคร
‪- เพื่อนไง ‪- เพื่อน…
‪อะไรเนี่ย…
‪- นี่อะไร ‪- ไม่มีอะไรพร้อมเลย
‪- ห๊ะ ‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪เราบอกว่าฟูลแดร็กไง ทำไมถึงใส่แบบนั้น
‪- ชุดถูกส่งไปแล้ว ‪- ไปไหน
‪- ไปร้านซักแห้ง ‪- ใครเป็นคนสั่ง
‪ฉันเอง
‪นี่มันอะไร
‪ไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย ‪ชุดที่เราต้องใช้อยู่ที่ร้านซักแห้งเหรอ
‪ฉันดูทั้งวิกผม เครื่องสำอาง ‪เสื้อผ้าและทุกสิ่งไม่ไหวหรอกนะ
‪- ฉันดูทุกอย่างเลย ทอมมี่ ‪- ซาช่าทำทุกอย่างไม่ได้
‪มันไม่ใช่หน้าที่ของซาช่า มันเป็นหน้าที่ของฉัน
‪แต่ซาช่าทำทุกอย่าง
‪พอเถอะ มาสนใจเรื่องนี้กันดีกว่า…
‪ว้าว
‪- ว้าว ‪- พระเจ้าช่วย
‪สนุกมาก คุณเก่งมาก ดีแลน
‪วิเศษมาก พระเจ้าช่วย มันวิเศษมาก
‪- ขอบคุณ ‪- เหมือนได้สูดอากาศบริสุทธิ์เลย
‪เหมือนตอนแจ๊คกี้อยู่เลยใช่ไหม
‪ผมพูดได้อย่างเดียวว่า…
‪คุณเก่งมาก
‪- งั้นคุณก็โอเคใช่ไหม ‪- ผมแค่สงสัยว่า…
‪ที่ออสเตรเลีย คุณได้นอนกับเขารึเปล่า
‪นี่มันเกินไปแล้วจริงๆ นะ
‪พวกคุณมีอะไรกันรึเปล่า
‪ไม่ เราไม่ได้มีเรื่องแบบนั้น ‪นี่มันอะไรกัน ตั้งสติหน่อย
‪- นี่… ‪- ไม่
‪จริงๆ นะ
‪ฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว…
‪ไม่ว่าคุณจะจ้างเขาหรือไม่ก็ตาม
‪ฉันหวังว่าคุณจะตอบตกลงนะ ‪เพราะเราอยู่ในขั้นวิกฤต
‪เลิกเอาแต่หึงหวงและช่วยกันทำงานหน่อย
‪เธอทำได้ดีมาก
‪มันสนุกมาก
‪เธอรู้สึกดีมั้ย
‪การเต้นทำให้ฉันรู้สึกดี ‪แต่การแสร้งทำตัวเป็นผู้ชาย…
‪ลืมมันไปซะ ดีแลน
‪ใครกำหนดว่าผู้ชายต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้
‪เป็นตัวของตัวเอง พวกเขาเชื่อมันไปแล้ว
‪เราต้องการใครสักคนจริงๆ เขาแสดงได้ดีมาก
‪ฉันสงสัยในตัวเขา แต่เขาพิสูจน์ตัวเองแล้ว
‪ฉันรู้สึกแปลกแยกเลยตอนที่เขาเริ่มเต้น
‪แล้วมันก็…
‪- เหมือนเป็นการแสดงใหม่ไปเลย ‪- ใช่
‪- ฉันต้องไปทำงานก่อน ‪- คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เหรอ
‪ตอนนี้ฉันทำงานสองงาน ไว้ค่อยคุยกันนะ
‪ฉันอยู่นี่แหละ เพราะฉันเป็นคนทำความสะอาด
‪- ฉันจะคอยช่วยเธอเอง ‪- ไม่จำเป็นหรอก
‪ฉันช่วยแน่
‪ก็ได้
‪เรากลับมามีชีวิตชีวาอีกแล้วสินะ
‪ช่วยรอเดี๋ยวได้ไหม… รอก่อนนะ!
‪ได้สิ
‪เข้ามาได้แล้ว
‪ไง
‪ขอโทษที่บุกเข้ามานะ
‪หวัดดี ฉันไม่มีโอกาส ‪ได้ทักทายอย่างเหมาะสมสักที
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันซาช่า
‪- ดีแลน ‪- หวัดดี ดีแลน
‪ขอต้อนรับสู่โรงละครนะ
‪ขอบคุณ
‪พระเจ้า
‪ฉันไม่ได้เข้ามาในสุสานนี้สักพักแล้ว
‪มันถูกล็อกไปตั้งแต่…
‪ตั้งแต่ที่เขาตาย
‪ขอโทษที่พูดตรงๆ นะ แต่…
‪ชุดมาร์ลอน แบรนโดใส่ส้นสูงกับถุงน่องตาข่ายนี้…
‪มันคือ…
‪"เดอะมาสก์" เหรอ
‪"ฮีแมน"เหรอ
‪ฉันบอกคุณไปแล้วนี่ว่า…
‪ฉันถูกรังแกหนักมากในเรื่องของ…
‪- ใช่ ‪- นั่นแหละ
‪สังคมที่หยามเหยียดในความอ้อนแอ้น
‪การไว้ผมยาวไม่ได้ช่วยอะไร
‪ให้ตายสิ
‪ฉันมักจะมัดมันเอาไว้ ก็เลย…
‪ฉันเข้าใจ
‪ฉัน…
‪โอ๊ะโอ…
‪หวัดดี
‪- ไง ‪- นี่คือสองและสอง
‪แสดงได้ไม่เลวเลย
‪ไม่หรอก
‪ที่นี่เจ๋งดีนะ
‪เรากำลังพูดถึงการที่พวกเราบางคน
‪แสดงออกถึงความเป็นผู้หญิง
‪และบางคนไม่เป็นอย่างนั้น
‪อะโนรักส์และ…
‪- ใช่ ‪- และก็ใช่…
‪พวกคุณอยู่นี่เองเหรอ
‪- ไง ‪- สุดยอดเลย
‪เราทุกคนอยู่ในห้องแต่งตัวเก่าของแจ๊คกี้
‪- วิเศษมาก ‪- ดีแลน ผมจำคุณไม่ได้เลย
‪ทอมมี่กับผมคุยกันแล้วและถ้าคุณต้องการล่ะก็
‪เราอยากให้คุณมาร่วมการแสดง
‪ถ้าคุณต้องการฉันก็ตกลง
‪- ต้องการอยู่แล้วล่ะ ‪- แน่นอน
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ขอต้อนรับสู่คลับควีนส์นะ
‪ฉันว่าเราไปดื่มกันดีกว่า
‪ฉันเลี้ยงเอง
‪- คุณจ่ายเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪- มันไม่ได้มีบ่อยๆ นะ ‪- แชมเปญ
‪ฉันคงไปดื่มกับพวกคุณไม่ได้
‪ฉันต้องซ้อม จริงๆ นะ
‪ไม่เป็นไรหรอก เขามีความตั้งใจมาก
‪- ใช่ ‪- เขาเหมาะกับงานนี้
‪ดื่มเผื่อฉันด้วยนะ
‪คุณต้องล็อกคลับด้วยนะ เอากุญแจผมไป
‪ฉันมีกุญแจแล้ว
‪- วิคเตอร์ให้ฉันไว้ ‪- วิคเตอร์เหรอ
‪- อ๋อ ‪- ฉันจะล็อกและจะตั้งเตือนให้นะ
‪คุณรู้วิธีเหรอ
‪คุณเป็นคนระมัดระวังดีนะ
‪- แน่ใจนะว่า… ‪- ใช่ฉันต้องซ้อม
‪- โอเค ‪- งั้นก็ตามใจ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ใช่ ยินดีต้อนรับ
‪- ใช่ ‪- บาย ดีแลน
‪ปลดปล่อยมันออกมา
‪เปล่งประกาย
‪(ตอนแรกฉันก็กลัว)
‪(ฉันกลัวจนตัวสั่น)
‪(เอาแต่คิดว่าฉันไม่มีวันอยู่ได้)
‪(โดยไม่มีเธออยู่ข้างๆ ฉัน)
‪(แต่แล้วฉันก็ใช้เวลาหลายคืน)
‪(คิดว่าเธอทำผิดกับฉันได้ยังไงกัน)
‪(แล้วฉันก็แข็งแรงขึ้น)
‪(และฉันเรียนรู้ที่จะทำใจได้)
‪(แล้วเธอก็กลับมา)
‪(จากที่ไหนก็ไม่รู้)
‪(จู่ๆ ฉันก็พบเธอที่นี่)
‪(ด้วยสีหน้าเศร้าๆ)
‪(ฉันน่าจะเปลี่ยนกุญแจห้องซะ)
‪(ฉันน่าจะให้เธอทิ้งกุญแจไว้)
‪(ถ้าฉันรู้สักนิดนะ)
‪(ว่าเธอจะกลับมากวนใจฉัน)
‪(ไปเลยไป)
‪(เดินออกไปเลย)
‪(หันหลังกลับไปเดี๋ยวนี้)
‪(เพราะคุณไม่ได้เป็นที่ต้อนรับอีกต่อไป)
‪(คุณไม่ใช่เหรอ)
‪(ที่ทำร้ายฉันด้วยการบอกลา)
‪(ฉันต้องอยู่ให้ได้)
‪ตอนแรกฉันก็กลัว
‪ฉันกลัวจนตัวสั่น…
‪ดาวเด่นของเรา
‪เราต้องเลิกจ๊ะเอ๋กันแบบนี้
‪- ฉันได้งานแล้ว ‪- ฉันรู้ เธอเจ๋งมาก
‪ขอโทษที่ไม่ได้ช่วยทำความสะอาดนะ
‪ฉันยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น
‪- ไม่เป็นไร ‪- เธอคงหิวมากแน่ๆ
‪- ฉันหิวตลอดแหละ ‪- ตอนนี้ฉันหิวมากเลย
‪ฉันจะพาเธอไปที่ที่เราจะไม่เจอกับคนอื่น
‪ฉันฟังเพลง "ไอ วิล เซอร์ไวฟ์" แล้ว ‪มันเจ๋งมาก
‪ทำไมคุณไม่อยากใช้มันล่ะ
‪นี่ ก่อนที่เราจะเข้าไป…
‪- มันไม่เหมือนร้านทั่วไป แต่ให้โอกาสมันหน่อย ‪- ได้สิ
‪(อัลฟอนโซ)
‪มาริโอ
‪- สวัสดีครับ ‪- หวัดดี!
‪ยินดีต้อนรับ
‪- ไง วิคเตอร์ ‪- สบายดีไหมพวก
‪ก็ดีนะ
‪ครัวเปิดหรือยัง
‪เราเปิดเสมอสำหรับนาย
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ฉันมาแล้ว
‪นี่อะไร คุณชื่ออะไร
‪ดีแลนค่ะ
‪ดีแลน
‪ทำไมเหรอ โบราน
‪นายต้องเรียกฉันว่าอัลฟอนโซสิ
‪ใช่ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย
‪พวกเธอน่าจะมาที่นี่หนึ่งชั่วโมงก่อน ‪คนเต็มร้าน แล้วมัน…
‪วิเศษมาก
‪และฉันได้ใช้พรสวรรค์ทางด้านการแสดง
‪มาริโอ
‪สปาเก็ตตี้แบบพิเศษสองที่
‪ใส่ลูกชิ้นเยอะๆ นะ
‪ครับท่าน
‪ได้เลย
‪- พวกเขาล้อกันเล่นเหรอ ‪- เขาไม่ใช่คนอิตาลี เขามาจากบอสเนีย
‪ร้านเก่าของเขาเจ๊ง ‪เขาเลยเปลี่ยนมาเป็นร้านสไตล์อิตาลี
‪เพื่อดึงดูดลูกค้าน่ะ
‪ยังไงก็เถอะ ดีใจที่ได้มาเที่ยวกับเธอนะ
‪เช่นกัน
‪- แด่การเต้นรำ ‪- และแด่คลับควีนส์
‪แด่ลูกชิ้น
‪เล่าเรื่องชีวิตของเธอให้ฟังหน่อยสิ ‪เรื่องราวทั้งหมด
‪ในสามสิบวินาที
‪แล้วฉันจะ…
‪สปาเก็ตตี้แบบพิเศษสองที่ ใส่ลูกชิ้นเยอะๆ
‪- กินให้อร่อยนะ ‪- ขอบใจนะ พี่ชาย
‪เอาล่ะ
‪- ก็ได้ ‪- พร้อมนะ
‪ไม่ ฉันต้องเคี้ยวให้เสร็จก่อน
‪โอเค
‪ดีแลน เพตเทอร์สสัน
‪ตั้งชื่อตาม…
‪บ็อบ ดีแลน เพราะพ่อฉันชอบเขามาก
‪เราอาศัยอยู่บนเกาะเฮมน ซึ่งสวยงามมาก
‪แต่เราไม่มีความสุขนักเพราะแม่ฉันเพิ่งตาย…
‪ได้ประมาณปีครึ่ง
‪จากนั้นยายที่น่ารักของฉัน…
‪ก็ผลักดันให้ฉันทำอะไรสักอย่างกับชีวิต
‪ฉันถึงได้มาที่นี่ไง
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฉันโตมาในโคร์เตดาลาตามลำพังกับแม่
‪ท่านรักฉันมาก พ่อฉันเป็นคนโง่
‪- เขาทิ้งเราไปตอนฉันเกิด ‪- โอเค
‪ฉันคิดว่าการเต้นช่วยชีวิตฉันเอาไว้
‪ในขณะที่ผู้ชายคนอื่นเดินเล่นกันในเมือง ‪ฉันกลับออกแบบท่าเต้นอยู่ที่บ้าน
‪พวกเขาเคยตะโกนเรียกฉันว่า "น้องสาว" ‪แต่ฉันไม่สนใจหรอก
‪มิกกี้เจอฉันตอนอายุ 18
‪ตอนนั้นฉันกำลังแสดงเดี่ยว ‪เพลงของไมเคิล แจ็คสัน ที่ห้างของเมือง
‪- ขอดื่มให้เลย ‪- ชน
‪เธอยังไม่บอกเลยว่าเธอเรียนเต้นมาจากไหน
‪ฉันไม่มีเวลา
‪แต่…
‪ถ้าไม่จำกัดเวลากัน ‪ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังได้นะ
‪เล่ามาสิ
‪แม่ของฉัน ท่านเป็น…
‪คนที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ
‪แม่เริ่มเต้นตั้งแต่เด็กๆ
‪ยายจะพาแม่เข้าเมืองสัปดาห์ละสี่ครั้ง
‪เพื่อที่แม่จะได้เต้น
‪ยายฉันก็เป็นนักเต้นเหมือนกัน แต่…
‪ยังไงก็เถอะ แม่เกิดท้องขึ้นมา
‪ซึ่งก็คือฉันเอง
‪และฉันทำทุกอย่างพัง
‪ไม่หรอก แม่มีความสุข
‪แต่ท่านตัดสินใจเลิกเต้น
‪และมาดูแลร้านกับพ่อ
‪แม่เปิดโรงเรียนสอนเต้นบนเกาะ
‪และสอนให้ฉันเต้น
‪แม่ฉันเลยสอนทุกอย่างที่ฉันรู้
‪แม่ชอบจอห์น ทราโวลต้ามาก ‪และเราเต้นดิสโก้กันเป็นส่วนใหญ่
‪พอแม่ตาย ฉันก็เข้าไปสอนที่โรงเรียนต่อ…
‪ให้ตายสิ ฉันไม่เคยพูดถึงแม่แบบนี้ ‪มันค่อนข้าง…
‪ไม่เป็นไร
‪แม่เก่งที่สุด และเป็นนักเต้นที่น่าทึ่ง
‪และ…
‪ท่านเต้นในแบบที่…
‪มันไม่ "ถูกต้อง" เสมอไป ‪แต่มันเต็มไปด้วยเป็นความรู้สึก
‪ตอนนี้โรงเรียนสอนเต้นมีชื่อว่า ‪"ดิสโก้ของดีแลน"
‪- เธอมีโรงเรียนสอนเต้นของตัวเองเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪มันไปได้สวยเลย
‪ขอร้องล่ะ มาริโอ แค่ครั้งเดียว
‪ไม่
‪เถอะน่า ขออีกรอบนะ
‪- ก็ได้ ‪- ขอบคุณ
‪(โอ สิ้นวันเสียแล้ว ค่ำคืนได้เยื้องกรายเข้ามา)
‪(เงามืดปกคลุมเมืองของเรา)
‪(ในความมืดมิด)
‪(ช่างเป็นคืนที่สมบูรณ์แบบ สำหรับคนที่มีความรัก)
‪โอ้ โรงละครใหญ่!
‪รู้ไหมว่าฉันเคยจะไปออดิชั่นที่นั่น
‪ยายฉันเห็นประกาศในอินเทอร์เน็ต
‪บริษัทนักเต้นระดับนานาชาติที่เจ๋งมาก
‪แต่มันช้าไปหนึ่งเดือน ท่านดูวันที่ผิด
‪- จริงเหรอ เธอพลาดการออดิชั่นเหรอ ‪- ใช่ ฉันแทบทรุดลงไปกอง
‪แต่ฉันอาจจะไม่ดีพอก็ได้
‪อะไร เธอเจ๋งมาก
‪ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ เธอจะรู้ได้ยังไง
‪ฉันเป็นแค่นักเต้นดิสโก้ธรรมดาๆ
‪พวกเขาคงถูกฝึกมาในแบบคลาสสิก
‪ที่บ้าก็คือฉันบอกพ่อกับยาย ‪ว่าฉันยังอยู่ในระหว่างการออดิชั่น
‪เพื่อที่ฉันจะได้อยู่ต่อและไปที่ร้านควีนส์
‪เธออยากขึ้นเวทีที่นั่นเหรอ
‪ใช่
‪แต่นี่แหละชีวิต ทุกอย่างไม่ได้ดังหวังเสมอไป
‪หวัดดีค่ะ ยาย
‪หวัดดี หลานรัก
‪เป็นไงบ้างคะ เล่าให้ยายฟังหน่อย
‪ก็ดีค่ะ หนูเพิ่งกลับจากการซ้อมมา ‪หนูยังมีโอกาสอยู่
‪ทุกอย่างราบรื่นค่ะ
‪มาเฟซไทม์กันนะ
‪มันไม่ใช้งานไม่ได้ ยายลองดูแล้ว
‪ยายจะขอให้เซบเบ้ช่วยตั้งค่าให้นะ
‪ยายไม่รู้วิธีทำมัน
‪ร้านเป็นไงบ้าง
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ยายพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่น
‪เรากินสตูว์ที่ยายทำเอง
‪เรากำลังจะดื่มกาแฟกับเค้กและดูทีวี
‪ฟังดูสบายดีนี่
‪แค่กดปุ่มเฟซไทม์เอง
‪มันใช้งานไม่ได้ ยายลองดูแล้ว
‪มันพัง ไม่แน่ใจว่ายายทำอะไรผิด…
‪แต่ว่า…
‪ไม่เป็นไร หลานรัก เธอควรมีสมาธิกับ…
‪ทุกสิ่งที่เธออยากทำ…
‪ก็ได้ค่ะ
‪นั่นดีแลนเหรอ
‪- นั่นดีแลนเหรอ ‪- ใช่
‪พ่อเธอขอคุยด้วย แป๊บนึงนะ
‪- ฮัลโหล ‪- หวัดดีค่ะพ่อ
‪- ไงจ๊ะ ลูกรัก เป็นไงบ้าง ‪- หนูสบายดี พ่อล่ะเป็นไงบ้าง
‪ลูกก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪แม่ครับ เงียบหน่อย
‪พ่อไม่สบายใจเลย
‪- หนูคิดถึงพ่อนะ ‪- เราก็คิดถึงลูกเหมือนกัน
‪- ค่ะ ‪- อืม
‪อย่างที่บ็อบกล่าวไว้
‪ถ้าเราไม่มีอะไรให้เสีย เราก็ไม่มีอะไรจะเสีย
‪เราก็ไม่มีอะไรจะเสีย
‪- บอกเธอสิว่าเรารักเธอ ‪- เรารักลูก
‪- รักค่ะ ‪- บาย
‪ให้ตายสิ เธอนี่แย่จริง
‪อย่าเอาแต่เศร้าเวลาคุยกับลูกสิ
‪ไม่เห็นเหรอว่าลูกพยายามทำอะไร ‪เราต้องพยายามด้วยกันสิ
‪ฉันก็เศร้าและเสียใจเหมือนกัน ‪แต่เราต้องก้าวต่อไป
‪- แต่ถ้า… ‪- สำหรับดีแลน
‪ถ้าเธอทำไม่สำเร็จล่ะ
‪ฉันขอล่ะ อย่าคิดแบบนั้น
‪นั่นไม่ใช่ทางเลือก
‪และถ้าเธอล้มเหลว ตอนนั้นเราค่อยว่ากัน
‪แม่โกหกหลานทำไม เราไม่ได้กินสตูว์สักหน่อย
‪เราไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น ‪พูดความจริงดีกว่าไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมล่ะ
‪มันเป็นแค่การโกหกเล็กน้อย ‪เพื่อให้อะไรๆ ง่ายขึ้นสำหรับเธอ
‪ฉันแค่พยายามจะทำให้เธอมีกำลังใจ
‪โอเค
‪(โรงละครใหญ่)
‪นี่ ดีแลน
‪- หวัดดีค่ะ ‪- หวัดดี
‪ขอโทษค่ะ ฉันอยากดื่มชาสักถ้วย ‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ
‪เธอไม่ได้รบกวนฉันหรอก ‪ฉันแค่นั่งทำงานบางอย่าง
‪มาสิ ฉันมีชา นั่งด้วยกันได้
‪ฉันจะเอาถ้วยมาให้ เธอคงเหนื่อยแย่เลย
‪ใช่ไหม อยากกินแซนด์วิชไหม
‪- ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ ‪- แน่ใจนะ
‪ค่ะ
‪ทีนี้เธอต้องเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง
‪วันนี้เป็นยังไงบ้าง เธอไปทำอะไรมา
‪มันน่าตื่นเต้นมากค่ะ
‪เธอทำอะไร ได้ขึ้นเวทีอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ค่ะ ฉันขึ้นเวที
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪- เธอผ่านเข้ารอบต่อไปได้ไหม ‪- ค่ะ
‪ได้เหรอ
‪- มีหลายอย่างให้คิด ‪- ฉันเข้าใจ
‪แน่นอน
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่…
‪ฉันคิดถึงพ่อมากเลย
‪ตอนนี้ฉันสนุกมากเลย
‪- ฉันอยากอยู่ที่นี่ต่อ… ‪- อืม
‪แต่ฉันรู้สึกผิดเมื่อคิดได้ว่าฉันควรอยู่กับเขา
‪อย่ารู้สึกผิด
‪แล้วก็ยายด้วย
‪ท่านพยายามมาตลอดตั้งแต่แม่ตาย
‪เพื่อทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
‪ฉันรู้ว่ายายก็เศร้ามากเหมือนกัน
‪และมันไม่ดีเลยที่ฉันมาสนุกที่นี่
‪ดีแลน…
‪มันไม่ใช่แบบนั้น
‪แต่เมื่อฉันอยู่บ้าน มันเหมือนกับ…
‪ทุกอย่างที่บ้านทำให้ฉันนึกถึงแม่
‪ฉันรู้สึกเหมือนแม่ยังอยู่ตรงนั้น
‪แต่ตอนนี้พอฉันอยู่ห่างออกมา
‪มันเหมือนฉัน…
‪เสียเธอไป ไม่รู้สิ
‪ฉันอยากคุยกับแม่ เล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฟัง
‪มีหลายอย่างเกิดขึ้น ทั้งเรื่องใหม่และน่าตื่นเต้น
‪- ฉันเข้าใจ ‪- ใช่ค่ะ มันยากเกินไป
‪ฉันหันหลังให้กับสิ่งเหล่านี้มานานแล้วเพื่อพ่อ
‪มัน… แย่มาก
‪มันหนักไปที่จะแบกรับไว้ในคราวเดียว
‪- ใช่ค่ะ ‪ - รู้ไหมว่า…
‪ฉันรู้จักกับแม่เธอมานานแล้ว
‪เหรอคะ
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือ…
‪ยายกับคุณตาของเธอรับฉันมาเป็นลูกอุปถัมภ์
‪พวกเขากลายเป็นครอบครัวใหม่ของฉัน
‪และแม่ของเธอก็กลายเป็นพี่สาวที่ฉันไม่เคยมี
‪- งั้นคุณก็สนิทกับแม่น่ะสิคะ ‪- ใช่จ๊ะ
‪แค่ในตอนนั้นนะ
‪แม่เธอเป็นคนที่น่ารักที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก
‪เธออบอุ่นและตลกมาก
‪และเธอก็…
‪แม่เธอเต้นตลอดเวลา
‪ฉันอิจฉาแม่ของเธอมาก
‪เธอบอกว่าเธอเป็นห่วงเคนเนธเหรอ
‪ใช่ค่ะ ตั้งแต่แม่…
‪ตายไป พ่อก็…
‪เศร้ามากและ…
‪เหมือนฉันเสียพ่อไปด้วยเลยล่ะ
‪คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ
‪ใช่จ๊ะ พวกเขา…
‪พวกเขาคบหากันและเราสามคนเป็นเพื่อนกัน
‪ทำไมคุณถึงขาดการติดต่อไปล่ะ
‪เรายังเด็กมาก
‪มันมีเรื่องของอารมณ์เข้ามาเกี่ยวด้วยและ…
‪บางครั้งมันก็ไปด้วยกันไม่ได้
‪(ผมได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ)
‪(เดินจากห้องหนึ่งไปอีกห้อง)
‪(ผมรู้สึกได้ถึง)
‪(หัวใจของคุณที่กระทบหน้าอกผม)
‪(มือคุณที่จับแก้มของผม)
‪(ผิวอันบอบบาง)
‪(และผมจนมุม)
‪(พร้อมสำหรับทุกอย่าง)
‪(ได้ทุกเมื่อ)
‪(เริ่มกันเลย)
‪ห้า หก เจ็ด และ…
‪(ตอนแรกฉันก็กลัว ฉันกลัวจนตัวสั่น)
‪(เอาแต่คิด…)
‪- แล้วไม่ส่องไฟไปที่พวกเขาเหรอ ‪- ไม่หรอก
‪ถ้าจะให้ได้ผล ทอมมี่ต้องอยู่ตรงกลาง
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- โอ๊ย
‪- ทอมมี่ เดี๋ยวนะ เราต้อง… ‪- นี่อะไร
‪- เราต้องเข้าประจำที่สิ ‪- ปวดหลังจังเลย
‪แค่นั่งเฉยๆ จะปวดหลังได้ยังไง
‪- ฉันต้องหมอบนะ ‪- คิดหน่อยว่าฉันอยู่ต้องตรงกลาง
‪ทอมมี่ ขอร้องล่ะ เราไม่มีเวลาแล้ว ‪ลุยกันต่อได้ไหม
‪- ใช่ ‪- เชื่อเราเถอะ มันต้องเยี่ยมแน่
‪ทำไมต้องเปลี่ยนทุกอย่าง ‪เรามีสรุปการแสดงไปแล้ว
‪ขอร้องล่ะทอมมี่ อย่าเถียง ‪อีกไม่กี่วันก็จะแสดงรอบเปิดตัวแล้ว
‪- เชื่อฉันเถอะ ‪- ใช่
‪โอ๊ย
‪เริ่มกันเลย
‪ห้า หก เจ็ดและ…
‪ก้าว สะบัด!
‪และปล่อย ใช่!
‪- หมุนไปรอบๆ และ… ‪- เราถึงไหนแล้ว เดี๋ยวนะ
‪จับนม ใช่ ดี
‪- ดนตรีถึงไหนแล้ว ‪- วนรอบตัวเขา
‪- และปิดหน้าเขาไว้ ดี ‪ - ฉัน…
‪- ตามสบายเลยทอมมี่ ‪- ตามสบายเลยเหรอ
‪- ลิปซิงค์ ‪- ฉันไม่รู้ว่าเพลงถึงท่อนไหนแล้ว
‪เดี๋ยวเราค่อยเช็คทีหลังก็ได้
‪ใส่ชุดแล้วคงจะน่าทึ่งมาก
‪มีชุดใหม่เหรอ เรามีชุดที่ดีอยู่แล้ว
‪มันสวยมากนะ
‪คุณใส่ชุดเก่าไม่ได้แล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ผมบอกว่า คุณใส่ชุดเก่าไม่ได้หรอก
‪- ทอมมี่ไม่เป็นไรหรอก ‪- ขอบใจ
‪เราต้องปรับการแสดงใหม่ นี่ไม่ใช่ปี 1995 นะ
‪งั้นเอาชุดใหม่เลย คุณไม่ต้องใช้ผมแล้ว
‪ฉันจะเป็นลมอยู่แล้วเพราะฉันหิวมาก
‪- แล้วฉันก็เบื่อกับเรื่องนี้เต็มที ‪- เยี่ยม พักครึ่งชั่วโมง
‪งั้นเราจะใส่ชุดขึ้นซ้อม
‪- มันจะต้องยอดเยี่ยมมาก วิเศษ ‪- ช่างหัวคุณเถอะ ให้ตายสิ
‪ทำได้ดีมาก
‪ขอบคุณ
‪เธอโอเคไหม
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪เขาฟาดงวงฟาดงาไปทั่วเพราะความเครียด
‪ฉันกลัวว่าจะพูดอะไรออกมา
‪ฉันกลัวว่าพวกเขาจะรู้เข้า ‪แบบนั้นคงทำให้บรรยากาศอึดอัด
‪ไม่มีใครสงสัยอะไรหรอก
‪พวกเขาคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย
‪ช่วยหาอาหารให้ทอมมี่หน่อยได้ไหม ‪เขาน้ำตาลในเลือดต่ำ
‪ทีนี้อยากให้ฉันกินเหรอ ‪เมื่อกี้ยังบอกว่าฉันอ้วนอยู่เลย
‪พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นใบ้
‪ขอร้องเถอะ
‪แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ซึ่งแปลกมาก
‪เธอมาที่นี่เพื่อเต้นนะ ไม่ใช่เพื่อคุยกับพวกเขา
‪ดีแลนเป็นนักเต้นใหม่
‪เขาไม่รู้จะขยับไปทางไหนกับท่าเต้นใหม่นี้
‪- แต่ฉันว่าเขาทำได้นะ ‪- เขาหัวไว
‪หวังว่าคุณจะพูดถูก
‪เราต้องร่วมมือกันไม่งั้นก็จบเห่
‪ใช่
‪คุณทำได้ดีมากก่อนที่เราจะหยุดซ้อม ‪ฉันเลยไม่รู้ว่า…
‪- มันไม่ได้ดีทุกครั้งหรอกน่า ‪- เราซ้อมกันอยู่ แต่มันดูดีแล้วนะ
‪- วิคเตอร์อยู่ไหน ‪- ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน
‪- ไม่แล้วทำไมคุณถึงไม่พูดออกมา ‪- ไม่ยักรู้
‪ไม่ แต่เรา…
‪คุณเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ทำให้ฉันรู้สึกดีได้
‪ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน
‪ทอมมี่ ใจความสำคัญของ ‪"ไอ วิล เซอร์ไวฟ์" คืออะไร
‪- ก็การมีชีวิตรอดไง ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪เราต้องรอด มามุ่งไปยังเรื่องนั้นกัน
‪เราต้องมุ่งมั่น
‪- ก็ใช่ ‪- ลองดูสักครั้ง
‪แน่นอน ฉันจะลองดู ฉันแค่ขอนั่งกินเงียบๆ
‪โรเบิร์ต ฟุกซ์มาที่นี่ด้วย
‪- โรเบิร์ตเหรอ ‪- ไง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- แน่นอนว่าฉันอยากมา
‪- เยี่ยม ‪- มิคกี้
‪โรเบิร์ต ฟุกซ์มาที่นี่
‪เขาเป็นใครเหรอ
‪หนึ่งในแดร็กควีนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสวีเดน
‪ไม่รู้จักได้ไง
‪- ดีใจที่คุณมานะ ‪- เจ๋ง
‪ฉันอยากเห็นท่าเต้นซะแล้วสิ
‪เรารักควีนส์ใช่ไหม
‪ใช่
‪คราวนี้แหละ
‪- ลุยเลยทอมมี่ ‪- ใช่
‪ดีแลน! วู้!
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ฉันบอกแล้วว่าเขาจะช่วยการแสดงได้ ‪คราวหน้าฟังฉันด้วยนะ
‪- หรือช่วยคุณจากผมไง ‪- คุณหมายความว่าไง
‪มันเจ๋งมากเลย
‪ว้าวโชว์เจ๋งสุดๆ
‪- นี่ ผมภูมิใจในตัวพวกคุณมาก ‪- มันเจ๋งมากเลย
‪สุดๆ ไปเลย
‪โคตรเจ๋งเลย
‪- ผมภูมิใจในตัวพวกคุณมาก ให้ตายสิ ‪- ยอดมาก
‪ฟังนะ!
‪ไง โทษทีนะ หวังว่าฉันจะไม่ขัดจังหวะพวกคุณ
‪ฉันแค่อยากมาขอบคุณ จริงๆ นะ
‪สิ่งที่พวกคุณทำกันคืนนี้มันดีมาก
‪การแสดงนี้… สุดยอด!
‪คลับควีนส์จะรอด ฉันมั่นใจ
‪ขอบคุณ โรเบิร์ต
‪แต่ผมต้องขอถามว่า…
‪ก่อนหน้านี้คุณทำงานที่ไหนเหรอ
‪เอ่อ… ฉันไม่ได้ทำงานที่ไหน
‪คุณชื่ออะไร
‪- ดีแลน ‪- ดีแลนเหรอ
‪ยังไงก็เถอะ พวกคุณเป็นดาวเด่น ฉันพูดจริงนะ
‪ขอบคุณนะดีแลน และพวกคุณทุกคนด้วย
‪- ฉันพูดจริง ไว้เจอกันนะ บาย ‪- ขอบคุณที่มานะ
‪มาปาร์ตี้กันเถอะ ปลดปล่อย
‪นี่เป็นการแสดงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยดูมาเลย
‪ขอบใจนะ
‪- ท้าด้าดา รอบเปิดตัว ‪- หวัดดี ขอโทษนะ
‪ผมแค่อยากขอบคุณสำหรับการแสดง
‪มันวิเศษมาก และดีแลน…
‪เล่นเอาช็อกไปเลยนะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธออยู่ที่นี่
‪- แล้วโรงละครใหญ่ล่ะ ‪- นี่คือเซบเบ้
‪- เซบเบ้ เพื่อนสมัยเด็กของดีแลน ‪- สวัสดี เซบเบ้
‪- นายมาที่นี่ทำไม ‪ - ฉันทะเลาะกับพ่อและฉันคิดว่า…
‪- ฉันอยากมาที่นี่มาตลอด ‪- ทำไมล่ะ
‪ฉันเป็นเกย์
‪- พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง ‪- เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กน่ะ
‪เราเหมือนพี่น้องกัน น้องสาวของผม…
‪- ให้ตายสิ พวกคุณน่าทึ่งมาก ‪- ขอบคุณครับ
‪ว่าแต่มันทำได้เหรอ
‪ที่ให้ผู้หญิงจริงๆ มาขึ้นเวทีการแสดงแดร็ก
‪หรือว่า…
‪- หา ‪- หมายความว่ายังไง
‪อะไรกัน
‪ผมหมายถึง มันยอดเยี่ยมมากเลย เข้าใจทำดีนะ
‪- จ้างผู้หญิงจริงๆมา… ‪- เซบเบ้…
‪อะไรกัน ดีแลน
‪พวกเขาไม่รู้
‪คุณบอกเขาว่าคุณเป็นผู้หญิงจริงๆ เหรอ
‪ดีแลน อะไรกันเนี่ย
‪ดีแลน ไม่เป็นไร
‪ใช่ ฉันเป็นผู้หญิง
‪- เธอได้ยินไหม ‪- อะไร
‪- แต่… ‪- ใช่ ฉันรู้เรื่องนี้
‪ดีแลนเป็นผู้หญิงเหรอ
‪ใช่แล้ว เขาเป็นผู้หญิง
‪ฉันเป็นผู้หญิง เราทุกคนเป็นผู้หญิง ‪มันสำคัญด้วยเหรอ
‪เธอมาที่นี่และ…
‪โกหกพวกเราและคุณก็รู้งั้นเหรอ
‪ทั้งหมดนี่ถูกวางแผนไว้แล้วเหรอ
‪ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ‪เราเป็นผู้หญิงกันหมดไม่ใช่เหรอ
‪- ดีแลนเป็นผู้หญิงและวิคเตอร์ก็รู้ ‪- ฉันขอโทษ
‪ฉันคิดว่าพวกคุณคงไม่รับฉันถ้าฉันไม่ใช่ผู้ชาย
‪- เป็นความผิดฉันเองแหละ แต่… ‪- มีอคติกันจัง!
‪- หลังจากที่ฟังพวกคุณคุยกัน… ‪- เดี๋ยวนะ คุณก็รู้เรื่องนี้เหรอ
‪- ดีแลน มันไม่สำคัญหรอก ‪- โอเค
‪คุณโกหกทุกคน
‪และเอาความน่าเชื่อถือของควีนส์มาเสี่ยงเหรอ
‪ความน่าเชื่อถือเหรอ
‪ความน่าเชื่อถือ นี่คือคลับโชว์แดร็ก
‪เธอสะกดสายตาผู้ชม
‪เธอช่วยคลับของคุณไว้
‪และเธอเป็นตัวปลอม! นี่คือแดร็กควีนจริงๆ
‪แดร็กควีนจริงๆ ที่ยอมเสียสละ ‪เพื่อที่จะเป็นตัวของตัวเอง
‪ที่เปิดเผยตัวตนอย่างที่พวกเขาต้องการจะเป็น ‪มันต่างกันมากนะ
‪มันไม่ใช่ความผิดเขาเลย ให้ตายสิ
‪คุณรู้ไหมว่านี่เป็นเรื่องของ…
‪ไม่ มันคือเรื่องอื่น มันคือเรื่องของคุณกับผม
‪- คุณเอาชีวิตส่วนตัวของเรามาปน ‪- แต่…
‪มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
‪- คุณโกรธเรื่องอื่น ‪- ที่คุณหักหลังผมน่ะเหรอ
‪คุณกำลังหักหลังผม
‪ก็ได้นะ ถ้าคุณเจอคนที่เด็กกว่า ‪แต่การข้ามไปอีกด้าน…
‪อีกด้านเหรอ มันไม่มีด้านอะไรทั้งนั้น
‪มันเกินไปหลังจากที่คบกันมาหกปี
‪หกปี
‪ใช่
‪ให้ตายสิ เหลือเกินจริงๆ
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงบอกเราไม่ได้…
‪ถึงยังไงเราก็…
‪- ไม่หรอก ‪- เราเป็นครอบครัว ทำไม…
‪ทำไมธอต้องโกหกด้วย
‪ลืมที่ผมพูดไปเถอะ
‪- ไม่ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ‪- ไม่ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪- มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ‪- คุณรู้จักเธอได้ยังไง
‪- ทำไม… ‪- เราแก่แล้ว
‪ดีแลน…
‪(ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะเวร่า)
‪(ฉันมีความสุขมากที่ได้รู้จักคุณ)
‪(ด้วยรัก จากดีแลน)
‪ถ้าคุณไป เราจบกัน
‪(เมืองโกเทนเบิร์ก)
‪- ดูเขาสิ ‪- หวัดดีจ๊ะ
‪- ว่าไง ที่รัก ‪- ไง
‪- เขาเป็นผู้ชายเหรอ ‪- หวัดดี!
‪ไม่ใช่เหรอ
‪เขาเป็นเกย์เหรอ
‪พ่อคะ
‪ดีแลน ไง ลูกรัก เกิดอะไรขึ้น
‪ตอนที่หนูไปห้องซ้อมเต้นวันนี้
‪เด็กๆ ตะโกนอยู่ด้านนอกว่า "ดิสโก้"
‪พวกเขาคิดถึงแม่
‪ลูกต้องเต้นต่อไปนะดีแลน
‪สัญญานะ
‪ค่ะแม่
‪จะไปด้วยไหม
‪นี่คือเคนเนธ พ่อของดีแลน
‪- หวัดดี ‪- ไง เซบเบ้
‪นี่คือทีมจากคลับควีนส์ที่ดีแลนทำงานอยู่
‪ผมอยากคุยกับเธอ เธออยู่ไหนเหรอ
‪เธออยู่ที่ร้าน
‪ลูกสาวคุณคือดาวเด่น
‪- ใช่ ‪- เราลักพาตัวเธอได้ไหม
‪เอ่อ เรื่องนั้น…
‪- ไปกันเถอะ บาย ‪- บาย เคนเนธ
‪- หมาน่ารักดีนะ ‪- มาเถอะ
‪- ครับ ขอบคุณ ‪- เลิกอ่อยเถอะ
‪เราทุกคนมีส่วนในเรื่องนี้ เราเข้าไปได้หมด
‪ทำไมทุกคนต้องเข้าไปล่ะ เราสองคนจ้างเธอ
‪เลิกทะเลาะกันได้แล้ว
‪ฮัลโหล หยุดเลย เราจะจัดการเรื่องนี้เอง
‪รอตรงนี้นะ มาเถอะ
‪ตามมา!
‪ไง ที่รัก
‪ให้ตายสิ
‪- มีอะไรเหรอ ‪- จู่ๆ น้ำตาลในเลือดก็ตกน่ะ
‪อะไรกัน เขากินอยู่เหรอ
‪เขารู้สึกไม่ค่อยสบาย น้ำตาลในเลือดเขาต่ำ
‪ใช่
‪เธอควรขอโทษฉันด้วยนะ แต่…
‪คุณแหละต้องขอโทษเธอ คุณทำตัวงี่เง่า
‪ขอโทษเลย
‪- เราไม่ยุติธรรมนัก แต่… ‪- เราเหรอ คุณนั่นแหละ
‪- ผมไม่ยุติธรรม แต่คุณ… ‪- ขอโทษนะ
‪- ไม่ต้อง! ‪- ทอมมี่ มันไม่ดีเลยที่ฉันโกหก
‪- ฉันมันโง่ ‪- เธอแย่งแฟนฉัน
‪อะไร ฉันไม่ได้แย่งแฟนของคุณนะ
‪อย่าพูดเรื่องแฟนคุณนะ ขอโทษเธอซะ
‪ขอโทษนะ แต่เธอแย่งวิคเตอร์ไป
‪คุณกับวิกเตอคงต้องเคลียร์กันเองแล้วล่ะ
‪แต่ฉันขอโทษจริงๆ ที่โกหก
‪- หวัดดี ‪- ดีแลนอยู่ไหนเหรอ
‪ดีแลนเหรอ เธอยุ่งอยู่
‪- พวกเธอเป็นลูกศิษย์เธอเหรอ ‪- ใช่
‪- เธอควรจะมาถึงที่นี่แล้ว ‪- ฉันเต้นกับพวกเธอได้นะ
‪ฉันเต้นฮิปฮอป
‪- ถ้าคุณเต้นเก่งพอนะ ‪- รู้อะไรไหม
‪ฉันเต้นไปทั่วเมืองมาแล้ว
‪วันนี้พวกเธอจะได้เป็นนักเต้นมืออาชีพ
‪- เธอต้องกลับมานะ ‪- เราต้องการเธอบนเวที
‪เราต้องการให้เธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง
‪- เป็นราชินีนักเต้น เป็น… ‪- เราต้องการเธอในฐานะคนๆ หนึ่ง
‪เธอจะเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเรา
‪- อาจไม่ใช่ส่วนหนึ่งในชีวิตผม แต่… ‪- ใครจะสนชีวิตคุณ
‪- แล้ววิคเตอร์คิดว่ายังไง ‪- เขาก็โอเค เขากำลังซ้อมอยู่
‪เอาเอาแต่ซ้อม
‪- เขาไม่เป็นไรหรอก ‪- ใช่
‪มันไม่ได้ผลหรอก เราต้องการให้เธอกลับมานะ
‪- เราส่งคนไม่ได้เรื่องไปได้ไง ‪- ไม่ไหวหรอก ฉันรู้
‪รอดูอีกสักพักแล้วเราค่อยเข้าไปจัดการ
‪- ฮัสซัน! ‪- ว่าไง
‪เดี๋ยวผมกลับมานะ ตกลงไหม บาย
‪หวัดดี
‪- เซบาสเตียน ลูกหายไปไหนมา ‪- ไปกับผู้ชาย
‪ผมเป็นเกย์
‪โอเค รู้อะไรไหม แม่รู้มานานแล้วล่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ใจเย็นก่อน สเตลแลน
‪ทำไมแม่ไม่ว่าอะไรเลย
‪ลูกควรจะเป็นคนบอกไม่ใช่เหรอ
‪ฉันไม่ได้โกหก
‪พวกคุณเข้ามาทำไม
‪- พูดจบหรือยัง ‪- เรากำลังรอคำตอบอยู่
‪- เราพูดไปหมดแล้ว ‪- ดีแลน เราต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้
‪เธอจะว่ายังไง
‪- ตกลง ‪- เยี่ยม!
‪เราจะเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นนะ
‪แถวต้องตรงกัน
‪สองคนนั้นอยู่ห่างกันเกินไป
‪เมื่อขยับตัวพวกเขาต้องเติมเต็มพื้นที่
‪การเคลื่อนไหวในแนวทแยงดูดีแล้ว
‪- เยี่ยม ‪- เปิดอก
‪แบบนั้นแหละ
‪- เธอมาแล้ว ‪- สวัสดี
‪ดีแลนที่รัก ได้เวลาแล้วล่ะ
‪เบ็ตทัน บอกฉันได้ไหมว่า…
‪เธอต้องเข้าไปคนเดียว
‪แต่เธอไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าอยากทำมัน
‪- แต่คุณแน่ใจเหรอ ‪- บอกมาไม่ได้เหรอ
‪มาเถอะ
‪อังเกเล
‪หยุดได้ เราจะพักก่อน
‪ขอเวลาสิบนาที
‪สิบนาทีนะทุกคน
‪- เธอคือดีแลนสินะ ‪- ใช่
‪ใช่ค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ดีแลน ขึ้นมาสิ
‪- เบ็ตทัน คุณไปได้แล้ว ‪- ค่ะ
‪ดีแลน มาสิ
‪- เธอโอเคไหม ‪- อืม แต่ทำไมฉันถึงมาที่นี่ได้
‪ฉันเป็นคนออกแบบท่าเต้นให้กับการแสดงนี้
‪วิคเตอร์ชื่นชมคุณมาก
‪นักเต้นที่เต้นคู่กับเขาล้มป่วย
‪ดูเหมือนว่าคุณจะเหมาะกับตำแหน่งนี้
‪ดังนั้นเราจึงตัดสินใจให้คุณมาแทน
‪คุณจะว่ายังไง
‪โอเค งั้นไปเปลี่ยนชุดซะ
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอโอเคไหม
‪ล้อเล่นหรือเปล่า นี่มันบ้าชัดๆ
‪พวกเขาไม่เคยเห็นฉันเต้นด้วยซ้ำ
‪ไม่ต้องห่วง พวกเขาเชื่อใจฉัน ‪ฉันทำงานกับพวกเขามานานแล้ว
‪ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันว่าคุณทำงานที่นี่ล่ะ
‪ก็เธอไม่ได้ถาม
‪ไม่ ฉันถามจริงๆ
‪ฉันคบกับคนอื่นได้นะ
‪อืม…
‪รู้ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร
‪คุณหมายถึงคุณกับผมอาจจะ…
‪ใช่ แล้วมันผิดตรงไหน
‪แน่นอนว่าพ่อตกใจ แต่…
‪- เขาไม่ได้ตกใจขนาดนั้น ‪- เหรอ
‪- ฉันคิดว่าเขา… ‪- เขาโกรธไหม
‪ไม่ ก็ไม่เชิง
‪พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪- เราเดินมา ‪- เรานั่งเรือมา แต่…
‪โอ้ย ฉันกังวลจัง
‪มันเสี่ยงมากสำหรับเธอ
‪นี่คือสิ่งที่เธอควรทำ
‪- และเธอควรจะอยู่ที่ควีนส์ด้วย ‪- ใช่
‪- ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ดู ‪- ไม่นะ
‪แต่เธอมาที่นี่ได้เพราะฉันนะ
‪เธอทำความสะอาดให้ฉัน
‪- ฉันไปที่คิรุนะ ‪- คิรุนะเหรอ
‪ฉันไปเจอผู้ชายที่คิรุนะ ฉันเจอเขาในเน็ต
‪เขาเป็นนักดูนกแก่ๆ คนหนึ่ง
‪แต่เขาเล็งกล้องส่องทางไกลมาที่ฉันซะที่ไหนล่ะ
‪ฉันหนาวจนตัวแข็งและไม่ได้นอนกับเขาด้วยซ้ำ
‪มันน่าจะทำควบคู่กันได้นะ ‪การแสดงของเราไม่ได้อยู่ในเวลาเดียวกันกับที่นี่
‪ถ้าพวกเขายอมรับเธอทุกอย่างจะยอมเยี่ยมเลย
‪ดีแลนเกิดมาเพื่ออยู่บนเวทีนั้น
‪นั่นคือสิ่งที่ควรเป็น
‪ช้าๆ หายใจเข้า
‪อย่างนั่นแหละ
‪เบาๆ ช้าๆ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอจะมาทำงานที่นี่เหรอ
‪มันเป็นการออดิชั่น ‪ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะได้งานรึเปล่า
‪- แต่ถ้าเธอได้งาน เธอก็จะไม่… ‪- เธอทำควบคู่กันได้
‪เรามีงานได้มากกว่าหนึ่งงาน
‪ฉันไม่เข้าใจ เธอไปฝึกมาจากไหนเนี่ย
‪- มันยอดเยี่ยม ‪- ใช่
‪มันวิเศษมาก
‪- เยี่ยมเลย ‪- ใช่ ขอบคุณนะ
‪- ฉันเป็นแฟนคลับคุณ ‪- ฉันรู้
‪ทำไมคุณไม่คุยกับเธออีกสักหน่อย
‪- ส่งความรักไปให้เธอ ‪- ขอโทษนะ
‪ดีมาก
‪ขอบคุณ
‪ดีแลน ย่ายมาแล้ว
‪ยายดีใจมาก
‪นี่ยายเอง
‪- เป็นที่ที่วิเศษมาก ขนนกทั้งหมดเลย ‪- นี่คือห้องของหนูค่ะ
‪ว้าว สุดยอดไปเลย ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪กากเพชรและขนนก ยายจะให้ดูอะไร
‪ยายเจอรูปสวยๆ…
‪ของหลานกับแม่
‪แม่…
‪การเต้นไม่ทำให้เธอเจ็บปวดแล้วใช่ไหม
‪- ไม่หรอกค่ะ ‪- ไม่เหรอ
‪มันก็ยังสะเทือนอารมณ์ แต่…
‪หนูรู้สึกเหมือนแม่อยู่กับหนู
‪ไง
‪มาด้วยไหม พวกเขารอเราอยู่ ‪ที่ร้านของอัลฟอนโซ
‪วิคเตอร์ คุณเป็นศิลปินตัวจริง
‪คุณยอดเยี่ยมมาก
‪เดี๋ยวฉันตามไปนะ
‪ไปกันเถอะ
‪- อะไรเนี่ย… ‪- ใช้อันใหม่เถอะ
‪คันนี้ก็ยังดีอยู่นี่ ลูกช่วยผลักทีได้ไหม
‪แจ๊คกี้จะว่ายังไง
‪ฉันรู้ว่าเขาจะพูดอะไร
‪เขาจะบอกว่าฉันเป็นแดร็กควีนที่น่าเกลียดที่สุด ‪ที่เดินเชิดไปมาบนรองเท้าส้นสูง
‪(คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)