Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- [spokojna muzyka] - [sygnał radiowy, trzaski]
[spiker] Dzień dobry, witajcie, cześć. Tu radio Elf.
Dziś najbardziej pracowity dzień w roku.
Na zewnątrz przyjemne minus 32 stopnie i obfite opady śniegu.
Miłej pracy, ho, ho, ho!
[radosna muzyka, piosenka „Beyond the sea”]
Produkcja, start!
- Albert, fajna fura! - Kupiłem okazyjnie od Wróżki Zębuszki.
Ślizgała się raz na tydzień do banku po bilon.
120 reniferów mechanicznych, w automacie.
- Podgrzewane siedzenia, bracie. - No i na zimówkach.
Tutaj mamy młodego Charlie Chaplina,
który dostał melonik.
Kilkanaście lat później został sławnym aktorem.
Tutaj młody Alfred Nobel dostał zapałki
i kilkadziesiąt lat później wynalazł
dynamit.
[okrzyki zachwytu]
- Wiesz, jak się nazywa żona Mikołaja? - Mary Christmas.
Nie no, mogłeś powiedzieć, że nie wiesz.
- [radosny okrzyk] Dzieciaki! - Albert!
- Kim chciałbyś zostać, jak dorośniesz? - Ja? Najlepszym elfem w całej krainie!
Jak pan.
A? A nie Mikołajem?
Dla mnie to się kompletnie nie kalkuluje.
Nalata się taki, prezentów narozdaje, a i tak mało kto w niego wierzy.
Coś w tym jest. Powiem ci coś w tajemnicy.
Też bym nie chciał być Mikołajem. Wiesz dlaczego?
Nie.
- Wiecie dlaczego? - Nie!
A rozmawialiście kiedyś z panią Mikołajową?
[chóralny śmiech]
Kto chce koszulkę z elfem Albertem?
[radosne wrzaski]
♪ …do Betlejem pasterze ♪
Nie za wysoko?
Może być niżej. I tak nie umiesz śpiewać. Nie masz słuchu.
- Ja nie umiem? - Nie umiesz, no pewnie, że nie.
- Piotrek! A co ty tam? - Ćśś.
Hej!
- [okrzyki] - [okrzyk]
Hej, hej!
Ciszej! Kolędnicy powinni śpiewać, a nie ryczeć jak jeleń na rykowisku.
O ho, ho! Zapomniał wół, jak cielęciem był.
Kaziu, Kaziu…
Dawid! Chodź, chodź! Zaśpiewaj dziadkowi kolędę.
Nie mogę, dziadku, bo gonimy renifera! Tata nam przeszkadza!
A gdzie ten renifer?
On jest niewidzialny. Magiczny.
Tak?
Nie wiem, jak to będzie, córeczko, w tej Warszawie?
Oj, mamo, to się tylko tak wydaje, że to jest tak daleko.
Ale Dawidek jest tutaj taki szczęśliwy.
No wiem, ale jak on ma się tutaj rozwijać?
A tam są wspaniałe szkoły, instytucje kultury.
Tutaj jest jedno kino, nigdy nie ma biletów.
Ale zobacz, jak tu jest pięknie.
Świeże powietrze. Czego chcieć więcej?
Ale najbliższa opera, filharmonia są w Krakowie.
- Poza tym może wreszcie wydorośleje. - On ma dopiero dziesięć lat.
[wrzeszczy]
Nie mówię o Dawidzie.
[śmiech, zmęczona reakcja]
Ho, ho! Z tej strony elf Toshiro Wakabayashi.
Proszę państwa, wygląda na to, że w tym roku, tak jak i w poprzednim,
piąty raz z rzędu pracownikiem roku zostanie
Elf Albert!
Jak ty to robisz?
Skąd taka moc świąteczna w tobie?
Z tego miejsca chciałbym gorąco podziękować
wszystkim moim fanom, oraz ludziom na całej ziemi.
Wasz podziw, świadomość, że mnie kochacie, daje mi taki power, że ho, ho, ho…
Przepraszam, Albert. Głupia sprawa, ale…
ludzie nie oglądają naszej telewizji.
Nie?
No to niech żałują. Ja powiem jedno: to nie jest moje ostatnie słowo!
Życzę zatem powodzenia.
Dobrze wypadłem?
No trochę ściemniałeś.
Przecież to wszystko twoja zasługa…
No ale chciałem, żeby tak skromnie wyszło, wiesz.
To ty siebie kochasz najbardziej.
Nie zazdrość, dobrze? Nie zazdrość.
Codziennie myślę o ludziach, codziennie!
Szalone przygody Zastępu Świętego Mikołaja. Serio?
Wspaniała książka. Ekscytująca, świetne ilustracje.
Przeczytałem od deski do deski. Ty też powinnaś.
Piotrek, no ale… No bo on wierzy w te wszystkie brednie.
W szkole dzieciaki nie dadzą mu żyć.
- To twoja wina. - Nie brednie.
I nie moja, tylko św. Mikołaja, bo ja ten prezent tylko pakuję.
- Poczekaj, aż zobaczysz swój prezent. - Już się boję.
Słusznie.
A mogłabym raz jeden dostać coś nietrafionego, jak inne kobiety?
Nie wiem, drylownicę do wiśni, skarpety męskie…
Niestety magia Świąt na to nie pozwala.
- A na to pozwala? - A jeszcze jak.
Nowy Jork zasypany śniegiem.
Musicie uważać nad Karaibami, bo występuje zagrożenie huraganem.
W Europie ze względu na globalne ocieplenie
śniegu w tym roku nie ma.
Wyjątkiem wyższe partie gór, Mazury, Suwalszczyzna.
Ciśnienie zazwyczaj w normie.
Wiara w magię świąt wśród dzieci do dziesiątego roku życia stabilna.
Ale tylko 90% mocy.
Wiesz, do czego są tego mierniki? Wiesz, do czego się nadają?
Kiedyś były szwajcarskie i było okej.
[dźwięk dzwonka]
[krzyczy] Uwaga!
Przestań dzwonić, to jest takie irytujące!
- No masz. No to zobacz. No to przecież… - Szefie, szefie!
- Może szef się nie ruszać? - Co? Co się dzieje?
Aua! Co ty wyprawiasz?
Czarny włos. Jeszcze ktoś by zobaczył.
Przecież jestem niewidzialny! No jak? [burknięcie]
Dobra…
- Ho, ho, szefie! - Ho, ho!
Podwozie sprawdzone. Renifery zatankowane biopaliwem do pełna.
Kometek skarży się na łupież. A Rudolf na nowe podkowy.
No to musi rozchodzić. Coś jeszcze?
Albert…
- Mikuś! - Już nic.
Mikuś!
Kochanie! Nie, nie, nie… poczekaj! Zapomniałeś przecież drugiej kolacji.
- Tam nie będzie czasu na jedzenie! - Ma być zjedzone!
Seler, brokuł na parze.
Żadnych fast foodów! Z twoim cholesterolem to wykluczone.
- Przypilnuj go. - Tak jest, szefowo!
[odgłosy pocałunków]
Uważaj na siebie.
Uważajcie tam.
Moje elfy…
- Ho, ho! - Ho, ho!
No, lećmy!
Iha!
[radosna muzyka]
[Albert] Ho, ho!
Wesołych Świąt!
- Wesołych Świąt! - Wesołych Świąt!
Najlepszego, dziewczyny.
Ja tobie życzę, Kasiula,
żebyś jakoś się z Maćkiem dogadała.
Ja wiem, jesteś zła, ale to jest jednak buchaj. Natury nie oszukasz.
He, he.
Dziadku, a dzisiaj zwierzęta będą mówić ludzkim głosem?
Oczywiście, jak zwykle.
Po pasterce ja też z Kasiulą sobie troszeczkę pogaworzę.
I co Kasiula mówi?
Ona mówi co roku to samo.
Musi się do wielkiego miasta przenieść, bo ma za daleko do opery.
Bardzo to śmieszne.
Kasiula takich głupstw nie gada.
- [dziadek] Jej tu dobrze. - [muczenie]
Kasiula, prawda?
O, chodźcie, bo babcia mówi, że pierogi już stygną.
- Idziemy, idziemy. - O, wspaniale.
A tobie czego życzyć, córeczko?
Nie wiem, żeby Piotrek zgubił tę czapkę.
Tato, myślisz, że Mikołaj już przywiózł prezenty?
Na sto procent.
Czekaj. Słyszysz?
[z oddali – dzwonienie]
Dzwoneczki.
Tam stoją niewidzialne sanie Świętego Mikołaja, widzisz?
- Naprawdę niewidzialne! - Aha!
Zobacz, z przodu Rudolf. Za nim Profesorek.
Kometek.
W saniach siedzi Mikołaj.
A kto to powozi, bo nie widzę? Jakiś elf?
Elf Albert!
[śmiech]
[Piotr] Tak, to Albert!
- [radosna muzyka] - Wesołych Świąt!
[Albert] Ho, ho!
Co ty wyprawiasz, do stu reniferów? Ludzie i tak nas nie widzą.
- To po co machają? - No…
Może im ręce zdrętwiały? Ćwiczą nadgarstki, to machają!
[sfrustrowane jęki]
Ruszaj!
[śmiech Alberta]
♪ Przybieżeli do Betlejem pasterze ♪
♪ Grając skocznie Dzieciąteczku na lirze ♪
♪ Chwała na wysokości Chwała na wysokości ♪
♪ A pokój na ziemi ♪
- [Piotr śpiewa głośno] - Piotrek!
♪ Chwała na wysokości ♪
♪ A pokój na ziemi ♪
Brawo, brawo!
- [Piotr] Brawo, dzieciaki. - Dzieci, siadamy!
Siadajmy do stołu, proszę.
[dziadek] Nie, nie!
- To jest miejsce dla zbłąkanego wędrowca. - [babcia] Tak.
No ale przecież on i tak nigdy nie przychodzi.
- No nie wiadomo. - Dawid, chodź na chwilę.
Bo tak naprawdę to jest miejsce przewidziane dla zmarłych.
[Anna] Co? Piotrek, proszę cię.
Oni zawsze chętnie przychodzą.
- Tak. - Na przykład tam…
stoi ciotka Aurelia.
W przedpokoju spotkałem wujka Kornela.
- Ja go widziałam! - Kornela.
A za choinką, jak zwykle, siedzi…
stara Popielakowa!
Piotrek, przestań takie rzeczy opowiadać przy dzieciach.
- Potem on nie może spać. - Hania.
Ja też nie śpię.
- Śpisz. - Oj, Hanka.
- [otwieranie drzwi] - ♪ Hejże ino dana, dyna ♪
♪ Narodził się Bóg dziecina ♪
[śpiewają razem] ♪ W Betlejem, w Betlejem ♪
- Miecio! - Wesołych Świąt!
Dziękujemy.
- No i masz spóźnionego wędrowca. - Tak jest.
Siadaj, Mietku.
Hanka, Piotrek… prawda to, co ludzie gadają?
- No to prawda. - Prawda.
- Na Trzech Króli będziemy w Wilanowie. - Na Wilanowie.
Pewien stary elf zaproponował mi pracę w swojej kancelarii.
A takim propozycjom się nie odmawia.
To znaczy, ja też dostałam propozycję pracy.
- No! - Smutno, trochę, ale…
- gratuluję. - Dziękujemy bardzo.
No to następna Wigilia w Warszawie!
- No, tak, to znaczy… - Pewnie, że tak.
Pewnie, że tak… Znaczy… Nie wiem, czy się pomieścimy…
Pomieścimy się, pomieścimy. Mieciu, siadaj.
- Nie mogę. - Co?
- Chałupy cztery na mnie czekają… - Oj, Mieciu.
- Wesołych Świąt. - Wesołych, Mieciu. Dziękujemy.
Słuchajcie, jemy! Jemy, proszę bardzo.
Ale… No jak, przecież moment.
- Które dziecko było grzeczne? - Ja!
[Albert krzyczy radośnie]
- Coś ty tam zmalował? - Gdzie?
Dobrze wiesz gdzie, w tej chacie góralskiej.
Ja? Nic. [chichocze cicho]
Żeby to mi było ostatni raz, Albert. Ostatni raz!
[chichocze]
Dawaj, Rudolf. Jedziesz, Kometek!
[radosne okrzyki]
- To dla ciebie. - Nie dziwię się.
I jest też coś dla Dawida.
[Piotr] Hanka, gdzie jest książka?
Elf Albert! Fajny!
Ale super!
Podmieniłaś prezenty?
Nie. To na pewno Mikołaj.
- Bardzo śmieszne. - Magia.
[chichot dzieci]
[piosenka „Jingle Bells”]
[Piotr] Drylownica do wiśni. Tak jak chciałaś.
[dzwoni telefon]
Tak, szefie?
No i jak tam?
- Pierożki ugotowane? - No, my akurat na Wigilię…
To bardzo dobrze.
[śmiech]
Wiadomo, święta to ważna sprawa, nie ma to tamto.
Ale panie Piotrze, ja nie w tej sprawie.
Prezentację rozpoczynamy punktualnie o 12.00.
I to jest dla pana duża szansa.
- No, to cześć. - Do widze…
Cholerne wróble!
Psiakrew!
[spokojna muzyka]
Co ty robisz? Ile razy mówiłem, żeby nie ruszać lunety!
Szefie, ale tak szczerze. Dlaczego szef zabrania kontaktów z ludźmi?
Bo z ludźmi to lepiej uważać. Nigdy nie wiadomo, co taki sobie wymyśli.
Ludzie nas kochają! Dajemy im prezenty, co roku dostajemy tonę listów.
A spotkałeś kiedyś człowieka? Bo mnie się parę razy to zdarzyło.
To ciekawe, że kogoś, kto przynosi prezenty,
ludzie potrafią nazwać tak paskudnie.
- Złodziej! Złodziej, ludzie, złodziej! - [syrena alarmowa]
Złodziej, no!
Te sytuacje bywają niebezpieczne. Dla ludzi oczywiście.
[po angielsku] Dom jest otoczony. Widzę cię, draniu. Wyłaź natychmiast!
Dla mnie są raczej rozczarowujące.
Ile razy jakiś przechodzień zauważył, że jestem na dachu,
zawsze słyszałem to samo.
[po niemiecku] Tam na górze, złodziej! Złodziej! Łapać go!
[westchnienie zdziwienia]
Nie powiem, ten moment, kiedy kładziesz prezenty pod choinką, ma coś w sobie.
Ale czasem sytuacja się zmienia, że tak powiem, diametralnie.
Mam cię, łotrze.
Co robisz nocą w komnatach mojej córki?
Dam ci ja!
[okrzyki i stęknięcia wysiłku rycerza]
I powiem ci, dobrze, że są czary.
Nie ma znaczenia miejsce i czas.
Zawsze jest to samo.
[po hiszpańsku] Łapać go!
Największe rozczarowanie przeżyłem z Emilką.
[po francusku] Wesołych Świąt, moja droga Emilko!
- Wydawała się… - Mon dieu!
…uroczym dzieckiem.
[Mikołaj] O, la, la!
Ja rozumiem, że kilka lat minęło.
[po francusku] 80 lat! [po polsku] Tak że nie…
Ale żeby wazonem?
A mnie tam ludzie uwielbiają.
- Ciebie? - Wszyscy do mnie serdecznie machali.
Jacy wszyscy? Dwóch machało. I nie do ciebie, bo ciebie nie widzieli.
Zaprzęg jest niewidzialny. Ile mam to jeszcze powtarzać?
- Tak? - Tak.
To po co machali? I patrzyli w niebo?
Jakby nie widzieli, to by nie patrzyli. I by nie machali. Hm?
Nie no, nie rozmawiam z tobą!
Niby najmądrzejszy z elfów, a durnowaty czasem taki, że hej.
Spać już idź. Święta za pasem.
Od rana dużo roboty.
Dobranoc.
Ho, ho, szefie.
[burknięcie]
[w tle świąteczna muzyka]
Halo, synku? No co jest?
W Warszawie nawet śnieg nie pada.
Słuchaj, jak ja byłam w twoim wieku,
to o takim domu to ja mogłam tylko pomarzyć. Prawda?
O takim salonie. No. Ja musiałam…
paść owce.
Paść barany.
Krowy doić.
Rąbać drewno na opał.
I do szkoły to ja miałam pięć kilometrów.
Nawet zimą. Wiesz?
Tyle było. A autobusów nie było.
Nic ci się tu nie podoba?
Nie no, podoba mi się.
Co, na przykład?
Przecież mamy bliżej do opery.
My tu sobie tak gadu-gadu…
a ja nie wiem, czy ci wspominałem, że zamówiłem twój strój króla na jasełka.
- I nie wiem, czy wiesz u kogo? - No wiem.
No, dokładnie.
Magiczny krawiec.
Najlepszy w tej części wszechświata specjalista od królewskich strojów.
Ubierał samego Króla Maciusia Pierwszego.
- Wszyscy to wiedzą. - Tak?
No to super.
- [Piotr] Pewnie, że super! - [Anna] Juhu!
Słuchaj, może ty jesteś chory?
[z irytacją] Nie, mama!
Pokaż ty mi tu czoło.
Chodź, zmierzymy temperaturę. [szeptem] Puknij się w czoło.
Potem tobie zmierzę.
[Erwin] Ho, ho, Albert!
- Co jest grane? - Nic…
Ale jak „nic”? Przecież widzę. Co taki skwaszony jesteś?
Bo jestem elfem, taką mam twarz.
Erwin, po co my to wszystko robimy?
- Nie rozumiem pytania. - No właśnie, ja też nie rozumiem.
Okazuje się, że Mikołaj też nie rozumie.
Wciska wszystkim głodne kawałki o magii świąt
a sam nigdy normalnych świąt nie przeżył, tylko gania z tym workiem jak opętany.
Masz tylko 62%.
Pewnie jest skopsany.
Moje życie jest skopsane.
Skąd mam mieć moc?
Albert, jak to „skąd”?
No przecież kochamy ludzi,
dlatego dajemy im prezenty i wtedy oni nas kochają
i tak powstaje magia Świąt, a z magii świąt czerpiemy…
Erwin, jak ludzie mają mnie kochać, skoro nigdy mnie nie widzieli?
Haruję od świtu do nocy.
Ale o czym ty gadasz?
Przecież cały rok nic nie robimy, tylko raz w roku, w święta.
Właśnie o ten raz w roku chodzi! O ten raz w roku!
Nawet jeżeli cały rok nie pracujesz, to raz w roku powinieneś mieć wolne.
Bo na tym polegają święta. Istotą świąt jest to, że nie robisz nic.
Święta są wolne.
Chodź. Idziemy na barszczyk z uszkami.
Chodź, pogadamy o starych elfach.
No to chodź do mnie.
Zamówimy pierogi z kapustą i obejrzymy Kevina. Chodź.
A idź mi z Kevinem! Wyjeżdżam.
Ale… teraz? Dokąd?
Podreperować zdrowie, przeżyć prawdziwe święta, poczuć ich moc.
Ale… Gdzie ty właściwie jedziesz?
Jezu… Tam, gdzie wszyscy mi machają.
Przesuń się.
Michał, podaj!
Te, nowy! Orientuj się!
[gromki śmiech]
[chłopak] Obrażalski.
- [Erwin, szeptem] Szefie. - [chrapanie]
Szefie.
[rumor dzwonka]
Co…? Co się stało?
- Cho… - Ho, ho, co?
No wyduś to wreszcie.
Chodzi o Alberta.
- [jęknięcie] Co Albert? - Uciekł.
Znaczy nie uciekł, tylko postanowił, że w święta jest wolne…
Znaczy… Nie postanowił, że w święta jest wolne, tylko on do…
Poleciał do ludzi?
[szum z oddali]
[dygocze z zimna i się otrząsa]
Ho, ho!
[śmiech Alberta]
[magiczny efekt]
[klakson]
[Albert chichocze]
Co jest?
Siemanko!
[śmiech Alberta]
Ho, ho! Widzę, że mnie poznajesz.
Wygląda pan na elfa Alberta.
W punkt. Ale możesz mi mówić Albert.
Chodź.
- Pokażesz mi, co tu się dzieje. - Przepraszam!
Moi?
Ciężarówka!
No. Ciężarówka jak ciężarówka. Wszystko się zgadza.
W 2015 była świątecznym hitem.
Ludzie się normalnie zabijali, żeby ją dostać pod choinkę.
Ale gdzie jest moja ciężarówka?
No tu! Prezent od firmy.
To co, świąteczny przytulasek?
Proszę.
Wszystkiego dobrego! Wesołych Świąt!
No, czemu nic nie mówisz?
Może mnie pan uszczypnąć?
No jasne. Ej! Ale umawialiśmy się, że jesteśmy na ty, tak?
No.
- Aua. - [chichot]
Dobrze szczypnąłem?
Trochę zabolało.
Aaa… Wiesz, nigdy nie szczypałem. Najwidoczniej mam wrodzony talent.
[Mikołaj] Miał kłopoty z mocą. Zdarza się.
Ale dlaczego do mnie z tym nie przyszedł?
A co ty byś mu poradził? Praca, praca, praca.
No żebyś wiedziała.
Im więcej prezentów rozwozimy, tym mamy więcej mocy.
No tak to działa.
- Bzdura. - Słucham?
Albert jest młody, ciekawy świata.
[wzdycha] Nie rozumiesz?
Wśród ludzi tracimy niewidzialność.
No i co z tego?
Wstydzisz się brzucha, to weź się za sport.
I skończ wreszcie z tymi słodyczami, a nie zajadasz stresy,
potem się boisz ludziom pokazać.
Przecież tu nie chodzi o brzuch! Tylko…
Już ja wiem, o co chodzi, kochanie.
Ludzie się nas boją.
Nie, nie Mikołaj. Nie!
Widzisz, właśnie ty się boisz ludzi. Ty się skradasz po nocach jak złodziej.
Taka jest tradycja.
Tradycja… Tradycja włazić komuś przez komin.
Ani to mądre, ani praktyczne.
A już o twoim bezpieczeństwie, kochanie, to nie wspomnę.
O! Zamiast śniegu, deszczyk.
[chichocze]
Chyba za mną tęskniłeś, co?
Bardzo. Cały rok o tobie myślałem.
Właśnie tak to sobie wyobrażałem.
Koniecznie musisz poznać mojego tatę. Uwielbia cię.
No przecież wiem. Machał mi rok temu w górach.
- Widziałeś to? - Jasne.
Wszyscy mi machają.
Ale twojego staruszka zapamiętałem, ciebie też, bo…
Bo? Dlaczego mnie zapamiętałeś?
Bo ja mam świetną pamięć. [chichot]
A wiesz, że Mikołaj sądzi, że jego sanie są niewidzialne?
A ty nas jednak widziałeś.
To tata mi pokazał, bo on widzi takie rzeczy, których inni nie widzą.
Aaa…
A magię wyczuwa nosem i lewym uchem.
I sercem. Serce też jest ważne.
Dobry cwaniak, ten twój tata. Coraz bardziej go lubię.
Mama też czasem widzi rzeczy, których inni nie widzą.
Żartujesz? Renifery widzi?
Nie, to innego rodzaju te rzeczy.
Że kubek jest niedomyty albo…
[chichot]
Ej, ty! Zatrzymaj się!
- Ho, ho! - Wiejemy!
- Gdzie ciężarówka? - Dlaczego?
Ja się chętnie z nim pościgam. Łap mnie!
Hej! Popilnuj.
Stój!
[komediowa muzyka]
[śmiech]
[Albert chichocze]
Dawaj, dawaj, dawaj! Złap mnie!
Już ja cię dorwę!
[kpiąco mieli językiem]
Dawaj, dawaj!
Czekaj! Cię złapię!
- Hop! - [jęknięcie]
[wzdycha zaskoczony]
[kierowca] O Boże święty, no.
[kierowca dyszy ciężko]
[kierowca wrzeszczy]
[Albert chichocze]
Zimna woda siły doda! Wesołych Świąt, pa!
[pojękuje]
Szczęście ludzi jest moim szczęściem.
Jak mnie kochają, to od razu rośnie mi moc.
Ale on bez ciężarówki nie będzie mógł pracować.
[prycha] I bardzo dobrze, w święta się nie pracuje.
Powiedz to lepiej moim rodzicom. Oni ciągle pracują.
[wzdycha]
- [dzwoni telefon] - Przepraszam.
Tata dzwoni.
Witam Jego Królewską Mość!
Właśnie w tej chwili gołębiem pocztowym dotarła do mnie wiadomość,
że strój dla Waszej Wysokości jest gotowy.
Dzięki, tato.
Trochę się martwię, że jesteś sam.
Nie jestem sam, jest ze mną elf Albert.
[Piotr śmieje się]
To mój ulubiony elf!
Pozdrów go koniecznie ode mnie.
No, z nim to na pewno nie będziesz się nudzić.
- Jak wrócę, wszystko mi opowiesz, okej? - Jasne, że opowiem.
- Pa! - Cześć.
[wzdycha] Uroczy człowiek.
Prawie się nie znamy, a tak mnie lubi?
To tata mi pokazał wasz zaprzęg na niebie.
- Tak? - Opowiadał, że prowadzisz sanie.
[śmieszek]
To znaczy, ja też cię widziałem, ale on lepiej, bo czuje magię.
- Lewym uchem. - Właśnie.
- I co? - Świetnie się bawią.
Ale nikt go jeszcze wazonem…?
Mikołaj, tylko tobie się takie rzeczy zdarzają.
Bo tylko ja byłem wśród ludzi.
- Nie zdradza się? - Coś tu śmierdzi cały czas.
Nic nie śmierdzi. Ja pytam, czy się dobrze kamufluje.
No nie wiem. Zamienił ciężarówkę w zabawkę, a buty w hulajnogę.
Oszalał?
Elfy są takie nudne i przewidywalne.
A z tobą czuję, że mogę się zaprzyjaźnić.
- No co ty? - Jeżeli oczywiście chcesz.
Bardzo chcę!
Jak rok temu ci machałem, a potem znalazłem tę figurkę…
- Masz ją? - Tak.
Lubię figurki ze swoją podobizną, ale nie wiedziałem, że ludzie…
Kocham ją!
- Oddałbym za nią wszystkie zabawki. - [zawstydzony śmiech]
Nawet domek dla niej zbudowałem.
- A chcesz jeszcze jedną? - No.
Patrz. Bęc!
Wersja XXL.
[chichot]
Co? Nie podoba ci się?
O rany… Choinka mamy.
Nie podoba ci się?
Nie, ta jest spoko.
[reakcja niezrozumienia]
„Spoko”? Tylko „spoko”?
Chciałem powiedzieć, że jest… mega.
Obłędna. Ale…
Ale ta wystarczy.
Tak go nauczyłeś.
Ja?
A kto powtarza, że ludzie lubią prezenty?
A nie lubią?
Ty wiesz, ile ja listów od ludzi dostaję?
Z samych Chin…
A na jeden chociaż odpisałeś?
„Kochany człowieku, jak się czujesz?
Co u ciebie? Wpadnij, żona upiecze sernik”.
Czyja żona?
- A ile ty masz żon? - No…
No nie! To ty chcesz tutaj ludzi zapraszać?
A dlaczego nie? A co ty uważasz, że prezent i po sprawie?
Wrzucić dzieciakowi smartfona pod choinkę i pozamiatane?
No to Albert też tak uważa.
Przykład idzie z góry.
Coś śmierdzi cały czas.
- Reniferem? - Reniferem.
Renifer.
Dawid, jesteśmy przyjaciółmi.
No jasne!
No to nie krępuj się.
Jeśli chcesz, to całe mieszkanie może być w figurkach. Tylko powiedz.
Naprawdę wystarczy.
- Nie ufasz mi. - Oczywiście, że ufam!
Przecież jesteś najgenialniejszym elfem, jakiego widziałem.
Wiesz, ja nie potrzebuję telewizora, żeby spełnić marzenie.
- Wystarczy orzeszek albo mandarynka… - Mamy mandarynki.
- No i super! - Dużo mandarynek.
Poczekaj, zaraz przyniosę.
Mandarynki są dużo lepsze od kanapy.
[dzwoni telefon]
- Cześć, mamo. - Cześć, kochanie. Jak tam?
- Jest super. - O, humorek wrócił.
Tak, miałem dziś mnóstwo przygód i w ogóle.
- [rzewny pomruk] I dobrze się czujesz? - Tak.
Mamo?
Masz jakieś marzenie?
Jakie marzenie?
No jakieś.
- Ale o czym ty mówisz? - Tylko pytam.
Bo jakbym przypadkiem spotkał elfa,
który mógłby zamienić choinkę…
- A co się stało z choinką? - Nie! Nic się nie stało…
Słuchaj, kochanie. Ja ciebie proszę, nie dotykaj choinki, dobrze?
I nie dotykaj bombek, to nie są tanie rzeczy.
- Jasne. - Żeby na ciebie nie spadła… [trzask]
Muszę kończyć, kocham cię, mamo, pa.
[radosny okrzyk Alberta]
[śmiech] Nie mogłem się powstrzymać i wyczarowałem.
- Perkusję? - No.
- I z czego ją? - Z orzeszka. Szkoda, że nie widziałeś.
- Z orzeszka? - No.
Jesteś geniuszem.
To prawda. Wiedziałeś, że twój tata marzy o perkusji?
Jesteś pewien, że…
No, jestem pewien. Sprawdziłem w Księgach Świętego Mikołaja.
Ostatniego marzenia tylko nie znam, bo weszło RODO i zostały utajnione…
Jesteś pewien, że nie pomyliłeś taty z jakimś…
- Znowu mi nie ufasz. - Ufam ci.
- No. - Boję się tylko, że moja mama…
Co z nią?
No mama musiała doić krowy. I miała pięć kilometrów do szkoły.
Nawet zimą.
A teraz chciałaby, żeby tata wydoroślał.
[wzdycha] Twoja mama tak tylko mówi. Uwierz mi.
A to jest prezent dla niej.
Dzięki.
No, a ty co chciałbyś dostać?
Nic.
No jak, żadnego prezentu?
No potrzebuję tylko stroju na Jasełka.
Ale to załatwi tata i magiczny krawiec.
O, i to jest właśnie problem mojej branży!
Magiczni krawcy i sklepy online.
- Po ile to? - Daj pan dychę.
A to kostium króla jest?
Nie!
Co pan, oddawaj pan mi to!
A wie pan co? A może…
- strój Śnieżynki? - Sam sobie pan kup strój Śnieżynki!
- Jest bardziej uniwersalny! - Co uniwersalny?
Oddawaj pan to, do cholery jasnej! To ja pierwszy zobaczyłem!
Ja pana bardzo proszę. Zapomniałem, to dla synka.
A pan myśli, że co to, dla mnie?
- Dogadajmy się. - Nie.
- Zapłacę! - Ile?
- A ile pan chce? - Pięć dych.
Dobra.
- Ale stówę mam tylko. - Może być. Wesołych Świąt.
[śmiech]
Frajer.
♪ Przybieżeli do Betlejem pasterze ♪
♪ Grają skocznie Dzieciąteczku na lirze ♪
♪ Chwała na wysokości Chwała na wysokości ♪
♪ A pokój na ziemi ♪
♪ Chwała na wysokości Chwała na wysokości ♪
♪ A pokój na ziemi ♪
♪ Oddawali swe u… ♪
Czemu nie śpiewasz?
Pierwsza kolęda w życiu.
Nie no, trzecia, bo dwie już umiesz.
No tak, racja.
Ale i tak się jeszcze musisz wielu nauczyć.
Bo w Wigilię cały wieczór śpiewamy.
[wzruszająca muzyka]
Dzięki tobie zrozumiałem, że…
to wspaniałe uczucie mieć kogoś bliskiego.
Przestań.
Naprawdę! Teraz czuję, że chcę mieć wielu, wielu bliskich.
- Całą masę przyjaciół. - Super pomysł…
No właśnie! Będę dawał im prezenty, a oni będą mnie kochać!
- [chichot] - Na pewno…
Dobra, młody.
Trzymaj się zdrowo.
I nie zapominaj o przyjacielu.
Jak o mnie myślisz, to rośnie mi poziom mocy.
Będę myślał.
[śmiech Alberta]
Dobra. Pozdrów rodziców. Lecę. Ho, ho!
Ho, ho, ho! Ho, ho, ho! [radosny okrzyk]
Nic się nie zmieniłeś! [chichot]
- Przepraszam bardzo, ale… - Nie przepraszaj, tylko się uśmiechnij.
- Uszczypnąć cię? - Aua.
Przepraszam, co pan robi w moim domu? To jakaś promocja kablówki? Co to jest?
Nie. Przyjechałem. Zaskoczony? O, a co tu masz?
Zostaw to, człowieku. Ja cię pierwszy raz na oczy widzę.
Nie no, nie mów, że nie poznajesz.
Rok temu, góry. Patrzyłeś na mnie, ja na ciebie…
Nie, nie, proszę pana. Ja jestem w szczęśliwym związku. To pomyłka.
Nie, patrzyłeś na mnie. Pomachałeś mi potem. Pamiętasz?
Nie przypominam sobie, żebym machał kiedykolwiek takiemu…
Posłuchaj.
Nie noś brody na gumce. [śmiech] Broda na gumce się zsuwa.
To teren prywatny. Jeżeli pan stąd nie zniknie…
Stary, wyluzuj.
Wyluzuj. Jutro święta.
Radość, magia, te rzeczy. Patrz, jak pięknie.
Kolego! Idziesz stąd czy dzwonić po ochronę?
[chichot]
Ty zgrywusie, ty! Wesołych Świąt!
[chichot]
Tato, wyobraź sobie, że spotkałem elfa Alberta!
Kto to był?
No elf Albert, przecież mówię!
Wpuściłeś obcego do domu? Dawidku…
mówiłem ci tyle razy. Umawialiśmy się.
Mówiłeś, że jak przyjdzie renifer albo krasnal, to mogę…
Tak, ale to nie był ani renifer, ani krasnal.
To był obcy facet. Przebieraniec jakiś z supermarketu,
który mógł być złodziejem albo jeszcze gorzej, tak?
No to przecież był elf. Mówiłem ci.
O czym mi mówiłeś?
No, że jestem z Albertem!
Powiedziałeś, że fajnie, żebym go pozdrowił.
No i specjalnie dla ciebie wyczarował perkusję.
Co?
- Co to jest za perkusja? - Przecież ci tłumaczę!
Spotkałem elfa, który wyczarował dla ciebie per…
Nie. Proste pytanie, prosta odpowiedź.
Powiedz mi, co tu robi ta perkusja.
[westchnienie]
No mówiłeś, że marzysz o perkusji.
- Ja tak mówiłem? Kiedy? - No…
No nie wiem kiedy, no! Ale Mikołaj ma wszystko zapisane.
A ten pajac, to co?
Ten z pudełka.
Halinka, tylko tak, żeby było widać złote kolczyki, co ci kupiłem ostatnio.
Ho, ho! Witajcie. [chichot]
Chwileczkę! Robimy zdjęcie!
No to róbmy. Fajna panterka, Halinka.
- Znasz go? - Skądże.
- To skąd on zna twoje imię? - Ja nie mam pojęcia!
Ty, cwaniak. Skąd znasz moją żonę?
No byłem u was z Mikołajem.
Obiecałaś, że zerwiesz wszelkie stosunki z Mikołajem!
No bo zerwałam, no! Raz tylko zajrzał.
Jutro też zajrzy.
- Kmiotku jeden! - Co ty robisz?
- Co ty? - Wylało się!
- Wylało! Dorwę cię jeszcze, zobaczysz! - Uspokój się.
Jak możesz nie znać Alberta?
- Przecież rok temu mu machałeś! - Ja?
Tak! Pokazywałeś mi na niebie zaprzęg Świętego Mikołaja i mówiłeś, że prowadzi…
Dobra, Dawid. Dawid.
Obaj jesteśmy zdenerwowani. Niepotrzebnie.
Teraz na spokojnie, od początku, bez ściemniania,
powiedz mi, skąd znasz tego gościa?
Widzieliśmy go na niebie.
Znaczy, ty go widziałeś.
No a dziś spadł z tego nieba i wlazł pod wielką ciężarówkę,
którą na szczęście zamienił w malutką zabawkę.
Ale kierowca i tak był wściekły. No i…
Gdzie jest choinka?
[radosna muzyka]
Ho, ho, ho!
- Baśka? - Justyna? Wieki cię nie widziałam!
- Zadzwoń, to pogadamy. - Nie mam do ciebie numeru.
Czekaj…
Ho, ho! Cześć! Możesz dać mi swój numer telefonu?
- A po co? - No, moglibyśmy połączyć się,
poczuć bliskość, świąteczną magię.
W mojej krainie preferowane jest tradycyjne łączenie się, ale…
[jęk bólu]
A co ja takiego powiedziałem?
I my nie mamy pilniejszych wydatków, więc ty kupiłeś perkusję?
Po raz dziesiąty i ostatni ci powtarzam, że nie kupiłem.
- Był tu jakiś chłopak… - Elf Albert.
Dawid…
Najwyraźniej zabrał choinkę i zostawił perkusję.
Elf Albert, tak? Tylko że ja dobrze wiem, że ty marzyłeś o perkusji.
Tato, naprawdę marzyłeś?
- Nie, nie marzyłem. - Ale co kłamiesz?
Przecież dwa lata temu…
Dwa lata temu mówiłem, że jak będę na emeryturze, to może…
Aha. Dobra. Okej. Czyli teraz ty się wybierasz na emeryturę, tak?
Słuchaj, jestem w stanie naprawdę znieść wszystko,
ale musisz przestać kłamać i powiedzieć mi prawdę.
- Ile kosztowała? - Nie wiem.
Tyle, że musiałeś sprzedać choinkę?
Nie sprzedałem, przysięgam.
Elf zamienił! Najpierw choinkę w figurkę,
a potem orzeszek w perkusję. Bo elfy zawsze muszą…
- Bo tata ci tak powiedział! - Nie powiedziałem!
Powiedziałeś!
Że elfy zawsze muszą mieć coś,
żeby to coś zamienić na coś innego.
Hania, ja nie wiem, co się stało.
Minąłem się w drzwiach z jakimś podejrzanym typem, który…
Który niósł choinkę.
Nie niósł!
Ale zabrał, tak? Czyli co? Wiem, schował do kieszeni.
Tato, to by musiały być te Kieszenie Pięciomilowe!
- Tata opowiadał, że w Krainie Mikołaja… - [jęk]
Boże, ja już mam dość opowieści taty.
- Mama ma rację, Dawid. - Nie podlizuj się!
I zacznij mówić prawdę, dobrze? I zdejmij tę durną brodę, no.
[jęki]
[Anna przedrzeźnia jęki]
♪ Do szopy, hej, pasterze Do szopy, bo tam cud ♪
- ♪ Syn Boży w żłobie leży… ♪ - Biedny człowiek…
♪ By zbawić ludzki ród ♪
♪ Śpiewajcie, aniołowie, pasterze… ♪
No co jest, ludzie? Halo, idą święta!
Elf Albert przybył do was z magicznej krainy.
Co jest? Przywiozłem wam prezenty. No co jest, prezentów nie lubicie?
- Mamo! - Nie gap się, dziecko.
Chcesz gadającą lalkę?
Albo hulajnogę elektryczną? Chcesz? Chcecie?
Bilet, proszę.
[zakłopotany chichot]
Mireczku, no już prościej się tego nie da tego wytłumaczyć, no.
Mam brodę od urodzenia. Każdy człowiek ma, no nie?
- Problem polega na tym, że ktoś mi… - Tato!
- …do brody przykleił brodę. - Tato!
Włosy, w sensie. No ale czego nie rozumiesz?
Inaczej, słuchaj. Proste pytanie.
Czy według ciebie, ja dam radę na rozpuszczalnik odkleić tę brodę od…
- Od tej brody? - Ale to jest…
Ale jak mam rozczesać?
Wiesz co…? Matoł.
To jest prawdziwa broda. Wyrosła ci.
Synku, pomyśl przez chwilę. Przez chwilę.
Jak mi wyrosła? Wiesz, ile czasu rośnie broda?
Poza tym, jak mi miała wyrosnąć siwa, skoro mam włosy niesiwe.
No a jak Wróżka Zębuszka…
Wróżka Zębuszka nie istnieje. Jesteś wystarczająco duży, by to wiedzieć.
I co, Święty Mikołaj i elfy też nie istnieją?
Niestety, przykro mi.
No to jak widziałeś zaprzęg Świętego Mikołaja?
Nie widziałem.
- Przecież mówiłeś, że… - Zmyślałem.
Zaraz mnie szlag trafi…
Dawid, potrzebuję twojej pomocy. Chodź tutaj.
Ja zamknę oczy,
policzę do trzech i ty wtedy mocno pociągniesz za tę brodę, dobra?
No…
- Ale jeśli elf ją zamienił, to tak się… - Nie ma czasu na dyskusje, Dawid.
Na trzy. Uwaga. Raz… dwa… trzy!
Aua!
- Chcesz mi głowę urwać? - To czemu kłamiesz?
- Widziałeś zaprzęg. - Piotrek!
Jestem tutaj!
Co ty?
Kupiłeś makaron?
Tak, jest w tej torbie. Cztery paczki.
Tak? Tutaj są czekoladki! Pełna torba czekoladek.
Wszystkie w kształcie elfów. Czy ja mam się o ciebie martwić?
Może w sklepie mi ktoś torbę podmienił?
- Ile widzisz palców? - Cztery?
Pytasz się?
Strój dla Dawida na Jasełka też podmienił złodziej?
Co jest nie tak ze strojem?
Dobra…
[Albert] Ale jak? Lodówkę zamknęła na kłódkę?
[facet] Mhm. Żebym nie jadł, bo to na święta.
[Albert gwiżdże znacząco]
A potem będzie: „Jedz Stefan, jedz. Bo się zmarnuje.
Nie po to robiłam”.
I tak co roku.
Jak człowiek z głodu nie zdechnie, to potem się z przeżarcia pochoruje.
No dobrze, a nie możesz spędzić świąt tak, jak chcesz?
[pobłażliwy śmiech]
- Tak jak ja chcę? - No!
Żartujesz?
Wiesz, co ja bym najchętniej robił w święta?
No właśnie nie wiem! Tylko Mikołaj ma dostęp do ludzkich marzeń.
Mikołaj?
Mhm.
Mikołaj?
E tam!
No dobrze. Gdyby Mikołaj istniał…
to ja bym tu teraz nie siedział. Bo ja bym siedział na łódce.
Na takiej małej łódeczce, jednoosobowej, bez żadnej rodziny.
I ja bym sobie w spokoju łowił ryby.
[śmiech pod nosem]
Piwkiem bym się sam ze sobą przełamał i miałbym święty spokój.
- I to jest twoje marzenie, tak? - Właśnie tak.
[wrzeszczy]
[wrzaski z oddali]
[bicie serca]
Stefan!
- Przepraszam, nie widział pan może… - [przeczy]
[dzwoni telefon]
Halo, no Stefan! Gdzie ty jesteś?!
- Kochanie… - Zatrzasnąłeś się w toalecie?
Nie! Gorzej! Znacznie gorzej!
- No miałeś tu siedzieć i czekać! - Ja już do ciebie płynę!
[cichy chichot]
- Jak tam, biorą? - Pomoże mi pan?
Fajna łódka.
Dziękuję.
A wymieniłby się pan kurtkę na łódkę?
Coś pan, zwariował?
No łódkę na kurtkę!
No masz pan!
- A pewny pan? - Jak nigdy w życiu!
Panie! Panie!
Gdzie on łazi… [mruknięcie z przekąsem]
Ile?
Czterdzieści i ciągle spada.
Oszalał.
Albert, nie rób tego. To nie jest dobry pomysł.
Wyobraź sobie, on jakimś facetom chce dać samochód.
Lepsze to niż żelazko…
No ale o co ci chodzi? Przecież sama chciałaś żelazko.
Raz wspomniałam, 134 lata temu.
I od tamtej pory… co roku.
Mogłaś powiedzieć.
A ty myślałeś, że potrzebuję 134 żelazek? Kochanie, gdzie ja mam to trzymać?
My naprawdę teraz musimy mówić o żelazku?
[chichot]
[zdezorientowane pojękiwanie]
- Co? Nie, ja nie chcę! - Co, ty chcesz mnie wrobić, co?
Chciał pan piątaka na bilet, żeby wrócić do domu. Autem będzie szybciej.
Boguś, sieknij mu.
Czekaj, czekaj. A jak to pies? Pa, jakie ma uszy.
Ja nie jestem psem, jestem elfem.
- [mężczyźni chichoczą] - [Albert chichocze]
Skąd go zawinąłeś, co?
A wyczarowałem.
Ty, a dlaczego piątaka nie wyczarowałeś?
Bo nie umiem wyczarować pieniędzy.
[sygnał alarmu]
Czekaj, czekaj…
- Ty! Pogięło cię? - No.
A może by się tak karnąć kawałeczek?
Ej ty! A ten gdzie?
Mówiłem, żebyś mu sieknął.
- No mówiłeś… - I co my teraz z tym zrobimy?
Oddamy.
Na Kościół.
[Piotr] U, chłopaku. Dom dziadków jak żywy.
Chciałem cię przeprosić.
Zdenerwowałem się. Niepotrzebnie.
Obiecuję, że już tego nie zrobię. Tylko powiedz mi prawdę.
Kto to był?
[melancholijna muzyka]
Jesteś już dużym chłopcem. I myślę, że powinieneś coś wiedzieć.
Nie ma Świętego Mikołaja. I nie ma też elfów.
Czyli, że w tym roku nie będzie Wigilii?
Co ty? Będzie. Dlaczego ma nie być?
No bo co to za Wigilia bez Mikołaja i elfów?
Dostaniesz przecież prezent, nie martw się.
Ale w święta nie chodzi o prezenty. Sam mi to mówiłeś.
Jest jeszcze jedna rzecz. Nie za fajna.
Nie wiem, jak to się stało, ale pomyliłem się i…
na jutrzejsze Jasełka kupiłem ci strój… królika.
Magiczny krawiec nigdy się nie myli.
Magiczny krawiec nie istnieje. Dawid, kupiłem ci ten strój.
Magiczny krawiec co roku szył mi najpiękniejszy strój!
Nie, to my z mamą szyliśmy te stroje.
Ale w tym roku po prostu nie mieliśmy czasu, rozumiesz?
[wzdycha]
No… Nie siedź za długo.
[Mikołajowa] Ja nie wiem, śmierdzi tymi reniferami wszędzie, Mikołaj.
A co ty teraz robisz?
No, naprawiam instalację.
Naprawiam instalację teraz?
Albert zniknął, a ty się bawisz w fachowca?
Powinieneś tam pojechać.
- Dokąd? - No, do ludzi.
Nie widzisz, że jestem zajęty? Nie widzisz?
Jeżeli nie naprawię, zamarzniemy wszyscy!
Ty nie wiesz co się stanie, jak elf straci moc?
Zmieni się w zabawkę, potem będzie coraz mniejszy,
aż wreszcie całkiem zniknie.
[lekceważący pomruk]
[z irytacją] Nie rozdwoję się.
- [trzaski] - No…
No i co?
- W tej chwili to napraw! - [sfrustrowany jęk]
Nienawidzę tych magicznych sposobów.
Rano jedziemy do ludzi.
[spokojna, świąteczna muzyka]
- Skąd wiedziałeś? - O czym?
- Co ja znowu zrobiłem? - [cichy śmiech]
Uwielbiam tę minę. Prawdziwy pokerzysta.
Co to jest?
- Mój charakter pisma. - No co ty nie powiesz?
A jak to otworzyć?
- Nie wiem. - [śmiech]
- I co, i… w środku jest mapa, tak? - Jaka mapa?
No przecież mój tata zawsze dawał mi mapę i potem musiałam znaleźć skarb.
Jezus Maria, jaki skarb?
No skarb piratów!
No nie udawaj, że nie wiesz, co jest w środku.
- Hania… Kocham cię, ale… - [podniosła nuta]
Jest mapa!
[cichy śmiech] Jak to otworzyć?
Powiedz jeszcze raz.
- Co mam powiedzieć? - To, co powiedziałeś.
- No, powiedz. - Powiedziałem, że cię kocham, ale…
[śmiech]
Piotruś, jesteś najwspanialszym, najcudowniejszym,
najbardziej magicznym facetem, jakiego w życiu spotkałam.
I też bardzo, bardzo cię kocham.
Ja się tak zastanawiam, czy by nie wrócić do produkcji rózg.
Wiesz, no, w dzisiejszych czasach może się to wydawać kontrowersyjne, ale…
przez wieki świetnie się sprawdzały.
Daj spokój, przecież i tak nie dasz nikomu rózgi, kochanie.
A właśnie, że dam! Słuchaj, ludzie to sobie takie rzeczy dają…
Że im się rózga należy.
Poza tym widzisz, jak oni potraktowali Alberta.
Albert jest najbardziej zadufanym w sobie elfem, jakiego znam.
Odkąd zaczął odnosić sukcesy, myśli tylko o sobie.
No ale się stara. Rozdaje prezenty…
Wiesz dlaczego? Bo chce, żeby go kochali. Ale mocy to z tego nie będzie.
[mruczy wątpiąco] Skąd ty się tak nagle znasz na mocy?
No wyobraź sobie, że akurat na tym, to ja się znam.
Żeby mieć moc, trzeba samemu kochać.
Kogo? Ludzi?
Wiesz, jacy są ludzie.
Wojny robią… Przyrodę niszczą.
A jak zobaczą Mikołaja, to zaraz go wazonem po głowie!
Śpij już.
Jak ja sobie przypomnę, to mnie trzęsie całego, że…
Jutro długa podróż przed nami, śpij.
[niezadowolone pojękiwanie]
[wzdycha]
[chichot]
Byłam głupia, przepraszam.
Taka spięta.
[chichot]
Zapomnieliśmy o marzeniach, o szaleństwie i tacy się zrobiliśmy, wiesz…
nudni. Tacy zwyczajni.
A to jest fajnie, że kupiłeś perkusję.
- [Piotr] Hm? - Mhm.
[rozrzewniony chichot]
Sosenka, świerk, płotek…
Wszystko tak dokładnie narysowałeś.
A co tam ukryłeś?
[zakłopotany, krótki śmiech] Nie wiem.
[śmiech]
Piotrek, słuchaj. Chodź, pojedziemy jutro w góry, do rodziców.
Złożymy im życzenia.
Mam jutro prezentację, ty chyba też masz jutro zebranie.
Beznadzieja.
I nie ma kto pójść z Dawidem na Jasełka.
Po co my się przeprowadzaliśmy do tej Warszawy?
Bo chciałaś. Mówiłaś, że tu jest praca.
Praca… ale tam też była praca.
- Ale nie taka, żeby spłacić kredyt. - No to po co nam ten kredyt?
Żeby się przeprowadzić do Warszawy.
[chichot]
To trochę głupie, co?
Chciałaś mieć bliżej do opery.
Piotrek…
Co się stało?! Ta broda zaczęła odrastać?
Nie.
- [wzdycha] - A tobie było bardzo fajnie z tą brodą.
- Tak? - [mruczy potakująco]
Dzięki.
[dyszenie]
[zadowolone westchnienie]
[Anna chichocze]
No pięknie. Jeszcze tylko korona i berło.
Może te uszy by mu obciąć?
[Dawid] Nie, nie trzeba.
Dawidku, jeżeli nie chcesz iść na jasełka, ja ci napiszę usprawiedliwienie.
Ale ja chcę iść.
No on chce iść.
Jasełka będą przecież w przyszłym roku też.
No ale ja mam strój od magicznego krawca.
Właśnie! Który szył dla Króla Maciusia, tak?
I naprawdę wyglądasz… No wyglądasz cudownie!
I jesteś wyjątkowy i niepowtarzalny.
Mama cię bardzo kocha. Będę trzymać kciuki.
[całus] Podziękuj tacie za ten piękny strój.
Dzięki, tato.
Nie ma sprawy. Poczekasz w samochodzie?
Leć. Ja zaraz przyjdę.
Uszy do góry!
Ja to wezmę.
- Chcesz, żeby się z niego śmiali? - Trochę wyobraźni. Ważne, że on wierzy.
- Nie wiesz, jakie są dzieci? - Oj, Piotrek. No już było tak miło.
A ty znowu zachowujesz się jak straszny sztywniak.
Może naprawdę to uszył magiczny krawiec.
Ta, syn Świętego Mikołaja i Wróżki Zębuszki.
Trzymaj się, tato.
A może pojedziesz jednak ze mną do pracy?
Zrobię ci gorącą czekoladę z wielką bitą śmietaną. Tak jak lubisz.
Nie, dam radę. Magiczny krawiec wiedział, co robi.
Synku, ja kupiłem ten strój.
Nie ma magicznego krawca.
Ani elfów.
Nie istnieją też czary.
Nie wiem, dlaczego to mówisz, ale i tak cię kocham.
Ja też cię kocham.
- Powodzenia. - Dzięki.
[dziecko] Hej, nowy. Nie te święta.
Fajne uszy. Też takie chcę.
[śmiech dzieci]
[gromki śmiech]
Ale jaja!
Wielkanocne normalnie!
Nie było stroju barana?
Lepiej by pasował.
Nie musi się przebierać, by być baranem.
[nauczyciel] Spokój, dzieciaki! Przestańcie się szarpać. Zaraz zaczynamy.
Gotowi?
Nie było innego kostiumu?
[chichot dzieci]
♪ Przyszliśmy weseli, byście nas przyjęli Hej, kolęda, kolęda ♪
Niesiemy dobrą nowinę. Przekaż ją na cały, cały świat.
- Nie martw się, damy radę. - Ale jak?
[dziewczynka] Trzej Królowie do nas zmierzają. Patrz, już ich widać!
[chichoty z publiczności]
[dziewczynka] Witamy was, królowie, wielcy monarchowie.
Witamy! A wasza wysokość czemu ma takie wielkie uszy?
[śmiechy]
Pewnie po to, żeby lepiej słyszeć. A ogon, pewnie po to, żeby…
To jest strój od magicznego krawca!
[gromki śmiech]
[westchnienia podziwu]
[podniosła muzyka]
[śmiech]
[śmiechy]
[ryczenie osła]
No i gdzie on się podział?
Trzy razy powtarzałem, że prezentacja rozpoczyna się punktualnie.
- Powtarzałem czy nie? - Tak, powtarzał pan.
- Samochód pana Piotra już stoi. - Samochód prezentacji nie poprowadzi.
- Może poszedł za potrzebą? - Za jaką potrzebą?
- Potrzeba jest taka, że klient czeka! - Do toalety w sensie, że poszedł.
Wywalę. Na zbity pysk wywalę.
[wzdycha]
Panie Kosmala!
Ja bardzo przepraszam, szefie.
Jakiś facet, wczoraj mi posmarował… brodę mi posmarował jakimś…
środkiem na porost chyba… bo…
Mocny ten środek… Bo tego się w ogóle nie da…
Znaczy, da się, tylko… to później znowu, na nowo…
Ja wiem, jak to brzmi. Ja złożę rano wymówienie.
- A ten człowiek… - Który?
- No ten… - A ten.
Ten. Miałby coś na głowę?
W sensie… na rozum?
- Nie. W sensie na łysinę. - Aha. Yyy…
- Myślę… - Dobra.
Gól się pan. Prędzej. Porozmawiamy po spotkaniu.
Dzięki za pomoc.
Drobiazg. Czego się nie robi dla przyjaciół?
Myślałem, że już nie wrócisz.
Tylu ludzi cię kocha i potrzebuje…
No nie wiem. W moim świecie jest inaczej.
Pięć razy z rzędu byłem elfem roku, czaisz bombkę?
A dają sobie tam bez ciebie radę?
Wątpię. Ty naprawdę mnie lubisz?
Tak, bardzo. Jak wszyscy.
„Jak wszyscy, jak wszyscy”.
A co chciałbyś dostać, żebyś mnie lubił bardziej niż wszyscy?
No już chyba nic.
[wzdycha] Tak to my się nie posuniemy do przodu.
No musi być coś… nie wiem.
Po prostu chcę z tobą spędzić czas. Wystarczy, że będziemy razem.
Dziwny ty jakiś jesteś.
Mama mówi, że nie jestem dziwny, tylko wyjątkowy.
Ile się można szykować! Na bal się wybierasz? Mikołaj!
[Mikołaj] Kochanie, sprawdź mi tego Dawida.
No a co ja robię?
Dawid Kosmala. Kosmala Dawid…
- Mam! - No?
Napisał, że chce, żeby sąsiadowi zdechł pies.
No widzisz? Tacy są właśnie ludzie.
A nie, czekaj, nie. To nie ten.
Kosmala Dawid. Trzy paczki cygar.
Cygar? Przecież on ma dopiero 11 lat!
A nie, czekaj. David Kosmala. New Jersey, 64.
Coś ty założył?
Co? Taki kostium.
- Nie myślisz, że pojadę jako Mikołaj? - A dlaczego nie?
Chcesz, żebym znów zarobił w głowę wazonem?
Pokaż mi to. Pokaż.
Kosmala, Kosmala, Kosmala…
- Coś podobnego… - Co on tam napisał?
Gotowe, szefie.
- [radosna muzyka] - [śmiechy]
Ho, ho!
Aaa! Kłamczuszek! [chichot]
Dziękuję.
Zobacz!
[zachwycone okrzyki]
- [Albert] Podoba ci się? - Bardzo.
Ho, ho, ho! Wesołych Świąt! [chichot]
[śmiech]
[dźwięk pękającej sprężyny]
[dmucha]
[słabe popiskiwania urządzenia]
- Szesnaście procent… - Cholera, jedziemy!
Nie mów „cholera”. Ty jesteś w końcu żoną Świętego Mikołaja!
A myślałam, że hydraulika.
Szef się zna na hydraulice?
Na tym to on się akurat bardzo dobrze zna.
- Zawsze chciał być hydraulikiem. - Poważnie?
Takie hobby.
Oczywiście od kiedy wynaleziono rury.
Nie no, jedźmy już!
Masz gorączkę?
Nie, jest w porządku.
Ale… coś źle się czujesz?
Tracę magię świąt, spada mi moc.
Ale dlaczego?
Bo wierzyłem, że właśnie z tobą spędzę prawdziwe święta.
- Mówiłeś, że mnie lubisz. Że tęskniłeś. - Bardzo cię lubię.
Jeśli moc będzie spadać, zamienię się w zabawkę, a potem zniknę.
No poczekaj. Zaraz coś wymyślę.
Może tata nam pomoże?
Ty, właśnie…
- Tata się ucieszył z perkusji, tak? - Tak!
Bardzo się ucieszył. Tak. Bardzo.
No dobra, ale mówiłeś, że on czuje magię świąt,
ale jak go spotkałem, to nie wyglądał na zachwyconego.
No bo… tata często nie wygląda, ale…
on potrafi się cieszyć.
[chichot]
Super. Jest mi już lepiej. Cała nadzieja w twoim tacie.
Szefie… Lądujemy w Śródmieściu?
Oszalałeś? Rozpoznają nas!
- To gdzie ty chcesz lądować? - Wskoczymy do jakiegoś komina.
O nie. Mikołaj, ja się nie będę wycierać po kominach. To jest wykluczone!
Mówię ci, że kominem jest najbezpieczniej. Zaufaj mi.
Proszę cię, Mikołaj. Mikołaj!
No gdzie on jest?
Chyba wyskoczył.
No przecież widzę, że wyskoczył, no!
Hydraulik w kominie. Jeszcze tego brakowało.
[wzdycha]
Zwariuję przez niego.
Dobra…
[okrzyk]
Agencja Mikołajów. Słucham?
Na jutro to wie pan, co ja mogę panu załatwić?
Po Trzech Królach niech pan dzwoni.
No i po co mordę drzeć?
Kultury trochę! Skąd ja panu w święta Mikołaja wyczaruję, no? Ludzi nie mam.
Aua!
A ty co? Z choinki się urwał?
- Jestem… - Widzę! Oczy mam na miejscu!
Za hydraulika się przebrał!
Dzisiaj nie jest lany poniedziałek, tylko Wigilia! Imię!
- Mikołaj! - Mikołaj… A strój gdzie?
No broda jest, a czapeczka?
- No… - Fatalnie, kto cię do tej roboty przyjął?
- Ty się nie nadajesz na Mikołaja! - Ho, ho…
„Ho, ho” tu nic nie pomoże! Do magazynu, leć się przebierać. Już! Za Heroda.
- Przecież Herod był niższy… - Przepraszam!
Przepraszam, to jest mój mąż. Jest hydraulikiem.
- Pani wzywała hydraulika? - Nie…
- No to spadamy. - Nie tak szybko! A broda?
A pani widziała przyzwoitego hydraulika bez brody?
Chodź, kochanie.
Nie no!
Mogłeś się przebrać za Mikołaja. Przynajmniej nikt by się nie gapił.
Broda służbowa! Proszę zostawić!
- A wy co się gapicie? Do roboty! - [facet] Dobra, idziemy.
Pięknie. Gościu nam ukradł choinkę, a ty go chcesz teraz do nas zaprosić, tak?
- No ale poczekaj… - Nie, ale… jak poczekaj?
Poczekaj, Piotruś…
Hania! Mnie przez tę brodę o mało nie wywalili z pracy, rozumiesz?
- Wiem… - Ale to ja zamieniłem choinkę.
Z kim zamieniłeś?
No normalnie, na perkusję.
A Albert jest niewinny.
I on wcale nie jest elfem.
- Przestań wreszcie kłamać! - Ale daj mu powiedzieć!
Jak zamieniłeś?
No, znalazłem zaklęcie w internecie i…
zamieniło się.
- Ale to się więcej nie powtórzy. Słowo! - Aha.
Dawid, zrozum. Nie ma żadnych elfów i nie ma żadnych magicznych zaklęć…
Poczekaj, stop! Panowie! Ustalmy: a kim jest ten kolega?
No nie ma gdzie spędzić Wigilii. Biedny, bezdomny.
I dlatego zabrał choinkę, tak?
Nie, nie zabrał!
Ja wyrzuciłem choinkę na śmietnik, a… perkusję ukradłem.
Jak to ukradłeś?
Normalnie! Zdemoralizowałem się i ukradłem ze sklepu muzycznego.
[z niedowierzaniem] Mhm.
Ten kolega cię do tego namówił?
Nie, on jest niewinny. On nic o tym nie wiedział.
I to ja posmarowałem tacie brodę.
[dzwonek do drzwi]
- Zapraszałaś kogoś? - Nie.
Słuchaj, ten kolega jest elfem?
- No co ty, mama? - Mnie możesz powiedzieć.
No zwykły chłopak, sierota.
Spaliło mu się mieszkanie. Zgubił klucze, no i wyłączyli mu prąd.
On jest takim typowym, samotnym wędrowcem.
Co zawsze dla niego zostawialiśmy dodatkowe nakrycie.
- O, dzień dobry. - Dzień dobry. Proszę.
- O. - Proszę.
Oto co Dawid zrobił mojemu synkowi.
- Ciągnął go za ucho. - Popchnął mnie.
Nie, kochanie. Od zwykłego popchnięcia uszy by się tak nie rozciągnęły.
Musiał cię mocno szarpać.
Ja tego tak nie zostawię.
Siniaki, zadrapania rozumiem, każdy z nas był kiedyś małym chłopcem,
ale żeby tak dziecku ucho wyciągnąć?
- Tadam! Podoba się? - Musisz uciekać.
Jak to?
Powiedziałeś, że jestem elfem i przybywam z Krainy Świętego Mikołaja?
Zawaliłem sprawę, rozumiesz?
Możesz mi pomóc?
Ale co się stało? Tata chce drugą perkusję?
Nie! Tata poszedł na policję, a mama w każdej chwili może tu przyjść!
[hałas]
[zaniepokojone jęki]
[Dawid] Nie jest wysoko, dasz radę.
Aha. I dokąd mam iść? Jesteś moim jedynym przyjacielem.
Wszyscy cię kochają!
Nikt mnie nie kocha! Wiesz, jacy ludzie są okropni?
- To leć do Krainy Świętego Mikołaja… - Nie mogę, straciłem moc.
Przecież jesteś najlepszym elfem!
Byłem najlepszym elfem.
Aua.
Ja tutaj pozwoliłem sobie taki szkic stworzyć.
Identico. Z tym że…
wąsy bardziej poziomo i ona nie była taka spiczasta, tylko taka bardziej „U”!
- Dobra, natomiast jeżeli chodzi o uszy… - No?
Proponowałbym wizytę u…
- Jak się nazywa ten od uszu? - Nie wiem.
- Laryngolog. - U laryngologa.
Nie, przede wszystkim to ten pan tutaj, to znaczy nie ten pan, tylko jego syn,
ciągnął mojego Sebka za uszy…
Nie. Właśnie chodzi o to, że nie mój syn, tylko jakiś dziwny facet,
o którym wzmiankowałem już w kontekście perkusji!
Dobrze, ja proponowałbym, tak czy inaczej, obdukcję u laryngologa biegłego sądowego.
Wracając do brody…
Dziękuję. Jeżeli chodzi o brodę,
proponowałbym wizytę u… Jak się nazywa ten od brody?
A, to akurat wiem. Dermatolog.
- Fryzjer. - U fryzjera, a właściwie u barbera.
Natomiast na pana miejscu poczekałbym z tą wizytą,
aż do momentu, kiedy pojawi się broda, bo ja na razie niczego nie stwierdzam.
No właśnie, nie stwierdza pan, bo ja ją zgoliłem!
Ale ona odrośnie. Odrośnie. Zawsze odrasta!
I to nie powoli, ale jakby… raptownie!
I to taka! Od razu taka!
Dawid!
Dawidek!
[niepokojąca muzyka]
Piotrek…
Musimy dotrzeć do domu moich dziadków.
To nic nie da. Nie mam mocy, straciłem ją.
Przestań się mazgaić!
Zobaczysz prawdziwą Wigilię!
Poczujesz magię świąt i od razu nabierzesz mocy.
Gdybym chociaż mógł wyczarować helikopter
albo odrzutowiec z funkcją pionowego startu i lądowania.
- No to wyczaruj! - Nie mogę!
No właśnie. Musimy sobie radzić jak ludzie.
- Chodź. - Dokąd?
No chodź! Chodź! Złapiemy stopa.
„Kochani rodzice. Muszę ratować elfa Alberta.
Jadę szukać prawdziwej Wigilii. Nie martwcie się. Dawid”.
Moja wina. To ja mu opowiadałem te wszystkie bzdury.
Twoja wina to jest taka, że go nie słuchałeś.
To jest mądry, rozsądny chłopiec. Skoro on mówił…
Hania, elfów nie ma!
Dobrze, uważam tylko,
że powinniśmy okazać mu więcej zaufania. A ty go nie chciałeś wysłuchać!
Czego miałem słuchać? Historii o Świętym Mikołaju?
Jak ty mu mówiłeś o Mikołaju, to on ci wierzył.
[dzwonek do drzwi]
Piotrek.
Znowu?
Ja mu wierzę.
Tak, jasne.
[dzwonek do drzwi]
[Mikołaj] Ee…
Ho, ho?
Jestem hydraulikiem.
Przepraszam najmocniej, że przeszkadzamy, ale szukamy elfa.
To znaczy… nasz syn…
podaje się za elfa, bo…
bo też jest hydraulikiem!
Dwa dni temu pojechał do Warszawy i o ile wiem…
Ale piękna broda. Zupełnie jak u…
hydraulika.
Śnieżynki za mną szalały. Że o małych elfiątkach nie wspomnę.
Pięć razy z rzędu byłem wybierany elfem roku.
Pięć razy z rzędu! A pan?
Albert, nie nudź pana. Przepraszam za kolegę.
[świąteczna muzyka z radia]
Pan w ogóle wierzy w elfy?
[niepewnie] Bardzo.
Tyle dobra, ile ludziom uczyniłem. Tyle dobra!
- O! Stop! Stój pan! - Co jest?
[chichot]
Temu człowiekowi pomogłem! Życie mu odmieniłem! Stefan!
- Musimy jechać! - Czekaj!
Stefan! Poznajesz?
- Nie! - Stefan!
Stefan, czekaj!
[Stefan dyszy przestraszony]
Stefan, zaczekaj!
No nie bój się, ej!
Stefan!
Ej, ej, halo, halo, stop!
Panie, czekaj!
Kurczę, stop! Halo!
[klakson ciężarówki]
Ludzka wdzięczność!
- Zaraz coś złapiemy. - Aha, akurat!
Po coś ty mi wtedy machał? Przecież jakbyś nie machał, to…
To jest wszystko twoja wina, rozumiesz?
Albert jest państwa synem. To prawdopodobnie on uciekł z Dawidem.
- To dla pani. - Dziękuję bardzo, no…
My też się bardzo martwimy. Weź.
[przestraszone jęki]
Mikołaj, uspokój się, kochanie.
Mąż ma uraz na punkcie…
No bo mi się wydaje, że ja wiem, dokąd pojechali.
Dokąd?
Do dziadków. Bo pomyślmy logicznie,
on napisał w tym liście, że pojechali spędzić prawdziwe święta.
A wszystkie najpiękniejsze święta on spędził u moich rodziców.
- To daleko? - W górach.
I on tam kolędował, i on dzielił się opłatkiem ze zwierzętami,
i on w zeszłym roku widział z mężem zaprzęg Świętego Mikołaja na niebie.
Niczego nie widzieliśmy, ile mam powtarzać!
- To ważne? - Ja też nie widziałem.
O, widzisz. Pan też niczego nie widział.
Widział, nie widział. Trzeba tam jechać, tylko jak?
No najlepiej sa… sam nie wiem jak.
Samochodem. My chętnie państwa zabierzemy.
Samochodem. Ekstra. Ho, ho.
[Dawid] To już niedaleko.
[Albert] Nie dam rady.
[Dawid] Walcz! Ludzie się nie poddają.
[Albert] Ja nie jestem „ludziem” i jest mi zimno.
Ty zobacz, jak ja jestem ubrany!
[Dawid] Wszystko szył magiczny krawiec?
[Albert] Mhm. Ten sam, którego zna twój tata. Kuzyn Wróżki Zębuszki.
[kaszle]
Dobra. Sami zrobimy Wigilię.
[Dawid] Poczekaj tu.
Zaraz wracam.
[Anna] Czy…?
Czy Albert jest elfem?
[zakłopotane reakcje]
Ach. No bo pani mąż też nie wygląda na hydraulika.
Z zamiłowania jest hydraulikiem.
Natomiast zawodowo…
- Pracuje w firmie… - Świąteczno-kurierskiej.
Można tak powiedzieć.
No… To ciężka praca.
Raz w roku. Poza tym wolne.
Nie wyobraża sobie pani, co to znaczy mąż w domu, dzień w dzień, cały rok.
Całe szczęście, że ma tę hydraulikę.
[sprzedawca] Punkty pan zbiera?
Czy jest pan Świętym Mikołajem?
Ja? Nie. Skąd ten wniosek?
- Poznałam po brodzie. - No ale ten pan też ma brodę.
Ale ten pan jest hydraulikiem.
Aniela, nie zaczepiaj ludzi.
Nie, nie, w porządku.
- Dziękuję bardzo. Wesołych Świąt. - Dziękujemy. Wesołych Świąt. Idziemy.
Wesołych Świąt.
Paliwo z piątki poproszę.
Panie Mikołaju!
Kocham pana.
Dziękuję bardzo.
- Coś do tego? - To wszystko.
A państwo to często…
bywacie tu, jakby… na Zi…?
Aha… Razem…
Pierwszy raz od 86. roku.
Przed Chrystusem.
Mąż częściej. Chociaż troszeczkę się obawia, no i stąd te…
kominy, te niewidzialne zaprzęgi…
- Wrażliwy. - [mruczy potakująco]
Ale ja myślałam, że on bardzo kocha wszystkich ludzi.
Szczególnie małe dzieci.
Tak, wszystkich kocha. To jest właśnie jego dramat.
Gdyby nie kochał, znikłaby Świąteczna Moc.
Ona się bierze właśnie z jego wielkiej miłości.
Pytanie moje brzmi: czy to jest jakiś specyfik,
który powoduje taki nagły przyrost tych włosów?
Wie pan… ja bym panu polecił maść wróbla.
- To jest taki ptaszek. - A tak, wiem…
Ale to bardziej chodzi o odchody?
Odchody, odchody. Jak najbardziej odchody.
Wie pan, pytam, bo mój szef łysieje i prosił, żebym się dowiedział.
Żadnej magii w tym nie ma.
Ale nie no, ja nie myślałem o magii.
- Nie? - To moja żona jest od tego specjalistką.
- Ale to między nami, dobra? - No.
Ostatnio zaczęła wierzyć w Świętego Mikołaja.
[śmiech]
Tak.
[Dawid, z irytacją] Mógłbyś pomóc.
Jak? Straciłem całą moc!
Nie mówię o sztuczkach.
Całe życie nie można wszystkiego wyczarowywać.
To byłoby zbyt proste.
Proste? [kaszle]
Zimno mi jest.
Zaraz będzie ciepło.
Albert, skup się.
Wyobraź sobie, że…
albo nie.
- Stań naprzeciwko mnie. - Po co?
Przełamiemy się teraz opłatkiem.
Przecież to jest batonik.
Nieprawda! To jest opłatek.
Życzę ci… żebyś był szczęśliwy.
A poza tym zdrowia, kasy, szczęścia w miłości.
I czego sobie zapragniesz.
[Mikołaj wzdycha]
[Dawid] Co za wspaniała Wigilia.
Rany, ile osób się zeszło!
O, tam stoi ciotka Aurelia!
A w przedpokoju widziałem wuja Kornela.
A za choinką stoi stara Popielakowa!
Oni nie żyją, ale w Wigilię zawsze są z nami.
Ty naprawdę mnie lubisz.
Jedz. Zaraz wejdzie karp, potem kutia
i mak z łamańcami.
A potem będziemy śpiewać kolędy. Pamiętasz?
Uczyłem cię.
♪ Oj, maluśki, maluśki, maluśki ♪
♪ Jako rękawicka ♪
♪ Alboli też jakoby, jakoby ♪
[Albert śpiewa cicho] ♪ Kawałecek smycka ♪
♪ Śpiewajcie i grajcie Mu ♪
♪ Małemu, małemu ♪
♪ Śpiewajcie i grajcie Mu ♪
♪ Małemu, małemu ♪
[wzruszająca muzyka]
[klakson ciężarówki]
[kierowca] Kaśka! Niunia wróciła!
Niunia…
[magiczny efekt]
[sygnał dźwiękowy wózka]
Kochanie, ja cię serdecznie przepraszam! Słuchaj.
Co ja przeżyłem!
Przepra… Ja jestem wrakiem człowieka!
Przepraszam panią bardzo, czy tutaj jest jakieś wyjście?
- Co pan? Ochrona! - Czy może mi pani pomóc?
[szeptem] Mikołaj.
- Tak? - Broda.
Widzę.
[dramatyczna muzyka]
Przepraszam, nic ci się nie stało?
Wytrzymaj.
To już za tamtą górką.
Będzie prawdziwa Wigilia.
Nie żaden batonik.
Tylko wytrzymaj!
[dyszy]
Albert!
Dziadku, dziadku!
Dziadku!
[klakson]
- Dziadku! - Wnusiu! Co ty tu robisz?
[Anna] Tato! Piotrek, tam jest Dawid.
- Tak? - Dawid!
- Dziadku! - Wnusiu!
[Anna] Dawid!
[Mikołajowa] Jest sam.
No widzę…
Gdzie jest choinka? Jemioła?
A są pierogi? A sianko pod obrusem?
Kochanie! Gdzie byłeś? Ja się tak martwiłam!
- Dawid. Co ci strzeliło do głowy? - Nie krzycz na niego!
Nie krzyczę! On szedł przez całą Polskę! Dawid!
Dawid!
- Stój! - Dawidku!
Jest Wigilia!
Jest jemioła?
- Dawidku, kochanie! - Lepiłaś pierogi?
A sianko pod obrusem?
Choinka? Jemioła?
- Nie. - Jak to?
Dawid, Dawid!
Dawid!
- Boże! - Dawid!
[Anna] Gdzie jest Albert, kochanie?
Przecież zobacz, co my zrobimy? Nie ma Wigilii.
- Wesołych Świąt. - Ho, ho.
O, jakiś ty malutki.
Będzie dobrze.
Nie no, moment. Co to znaczy, że Albert zniknął?
Ludzie tak po prostu nie znikają. No, trzeba dzwonić na policję…
Ty już byłeś na policji.
- A ty chcesz to tak zostawić? - Nie. Po prostu się uspokój, dobrze?
Albert… Nie no, znajdzie się. Na pewno się znajdzie.
Wigilii w tym roku nie ma. Zostaliśmy sami.
A dla starych to nawet drzewka szkoda wycinać.
Mamo, no co ty…
Nie, my dziękujemy. Musimy już lecieć.
- Obowiązki wzywają. - Jakie? Jest Wigilia!
Niektórzy ludzie pracują w święta. Tak?
Czemu nic nie robicie?
No, tato. Leć po jemiołę!
Babciu, czemu nie lepisz pierogów?
- Dawid… - No róbcie tu Wigilię! Ruszcie się!
Dawidku, przemarzłeś. Dosyć tego łażenia, Dawid!
Poczekaj, Piotrek.
Ty mu musisz zaufać.
Pani Mikołajowo i Panie Mikołaju.
Nie możecie tak zostawić Alberta.
Jego już nie ma…
Kogo nie ma?
Elfa…
Ty nie widzisz, że pan jest Mikołajem?
No co też mama, naprawdę. Przecież pan jest hydraulikiem.
Imię ma takie, Mikołaj. Dlatego, no. A pani… Przepraszam, zapomniałem imienia.
- Mikołajowa. - Mikołajowa jest żoną hydraulika.
No tak… Ciężkie drzewko.
[radosna muzyka]
Albert!
Nie chcę cię opuszczać.
Ja ciebie też nie chcę, ale…
Inne dzieci też czekają na prezenty.
Prezenty nie są najważniejsze.
Pomachasz mi?
Ho, ho! Albert!
[kaszle]
No… No!
[Mikołajowa] Mikołaj…
[śmiech]
Albert! Gdzieś ty się podziewał?
O! Czyli pan Albert się zgubił, po prostu.
- Ale ja wiedziałem, że się znajdzie. - [Anna] Jaki on jest piękny!
Ty, ale takie uszy to można też tak zrobić, zobacz. Tak…
No dobra, chciałem wam wszystkim bardzo, bardzo podziękować.
No i w związku z tym jest taka sprawa, że…
[jąka się, szukając słów]
No ale nie, może jednak nie, bo jednak… ja nie wiem!
Mikołaj, wyduś to z siebie wreszcie.
[Mikołaj] Ale ja się…
Nie przypuszczałem, że to powiem, ale moja żona robi świetny sernik.
- Mikołaj… - Ja wiem, co ja mówię!
I w związku z tym może… zechcieliby państwo kiedyś nas…
[wzdycha]
…odwiedzić.
- [radosne okrzyki] - Tak, tak.
- [Piotr] Ale to już może po świętach. - Serdecznie zapraszamy.
- Mąż przyśle sanie. - Tak.
Co?! Sanie!
Gdzie państwo mieszkają?
[śmiech]
- Niedaleko! - Bukowina?
Przestań.
Mieszkają, gdzie mieszkają. A co cię to.
- Z troski pytam. - Oj, kochanie.
Napisałeś list do Mikołaja?
Już w listopadzie.
- A? - No…
Osobiście zadbam o twój prezent.
Powiedz lepiej, jak odzyskałeś moc.
Właśnie dzięki tobie!
Znaczy, dzięki sobie, ale tak naprawdę dzięki… znaczy to jest…
- Chodzi o to, że… - Albert, musimy lecieć.
[Mikołaj] Musimy lecieć. No.
- Wesołych Świąt! - Wesołych!
[Mikołajowa] Dziękujemy. Wesołych!
Kiedyś ci to wszystko opowiem.
- [magiczna muzyka] - Muszę lecieć, pa!
- Ho, ho! - Ho, ho!
Ho, ho…
No chodźcie żeż wreszcie! Wigilię trzeba robić!
Dobrze, dobrze.
Ale ci państwo co, nie zostają?
Nie, nie. Oni… no muszą już lecieć.
Hania, ja ich jednak podrzucę.
Nie, Piotrek! Świeże powietrze dobrze im zrobi!
Nie, świeże powietrze… znowu się zgubią i będzie problem.
Piotruś, uważaj na głowę! Już.
Przepraszam bardzo!
Ale tam ich nie ma!
No pewnie, że już nie ma…
Halo!
- Chodźmy już, Hania. - Dobra.
Przyjdź zaraz, co?
Mogę ostatni raz?
Nie! Dość już narozrabiałeś!
- Ale… chodzi o prezent dla Hani! - Nie.
To możesz. Możesz
Możemy lecieć? Proszę.
Ale jeszcze… jeszcze tylko dla Dawida.
Tyle dla mnie zrobił, a nie dałem mu żadnego prezentu.
Dałeś. W drogę!
Nic mu nie dałem. Wiele razy pytałem, a on się uparł, że wszystko ma.
- Bo już dostał prezent wcześniej. - No.
- Jaki prezent? - Napisał… Mogę powiedzieć?
Napisał w liście do Mikołaja,
że jego największym marzeniem jest chociaż przez chwilę zobaczyć elfa.
[Mikołaj] No? No i?
W drogę!
Iha!
- [Dawid i Anna krzyczą] - Jezus!
[śmiech]
- No bardzo to było śmieszne, bardzo…. - [śmiech]
[Anna] Dobra, 46 kroków do przodu. Raz, dwa, trzy, cztery.
[Piotr] A może lepiej tam nie chodźmy.
- Dziadkowe sami siedzą - Ojojoj. [śmiech]
- [Anna] Ile jest? - Dwadzieścia jeden.
22, 23, 24… To jest cudowne!
26, 27…
Hania! Kochani, ja bym bardzo chciał, żeby ten prezent tam był…
Ale niestety wiem, że go tam nie ma, bo zapomniałem go zabrać z Warszawy.
Ojej, naprawdę? Tata to jest mała ściemniara.
- Tata nas wkręca. - [Piotr] Co?
[Anna] Dobra, czekaj. Ile jest? 30? 31, 32, 33, 34, 35.
Trzy świerczki…
Obrót i podskok.
To musi być tu!
- Sprawdziłem, nic tu nie ma. Chodźmy! - Jest!
„Dla kochanej Hani”.
[Dawid] Twój charakter pisma.
Charakter jak charakter… może i mój, ale… no, mój.
Ale… jak to?
Drylownica do wiśni.
[Piotr] No.
Jesteś najcudowniejszy, najwspanialszy i bardzo cię kocham.
I Świętego Mikołaja jeszcze.
[całusy]
Jesteś najwspanialszym i najbardziej magicznym tatą na świecie!
[śmieją się]
[Anna] Drylownica!
Gdzie jesteście, skubańce?
[kobieta] Jerzy, co ty wyprawiasz?
Wróble dokarmiam.
Czyś ty kompletnie skretyniał? Przecież wszystko zapaskudzą!
Niech paskudzą. Wigilia jest. Trzeba się dzielić.
[parska]
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
I o to właśnie chodzi, żeby mieć kogoś bliskiego.
Bez tego nie ma świąt. Nie ma.
Koniec kropka, finito. Żadne prezenty nie pomogą.
Ale jak odzyskałeś moc?
Dawid ci pomógł?
Sam to zrobiłem.
- To niemożliwe. - Inaczej się nie da.
Myślałem, że ktoś mi pomoże. Dawałem prezenty, mnóstwo prezentów i nic.
Dawid mnie kochał, a moc…
[Albert gwiżdże]
Bo to ja musiałem go pokochać.
A to możesz zrobić tylko sam.
I jak to zrobiłeś?
Nie wiem, poczułem.
Przyszła mi do głowy taka malutka myśl. Taka maciupeńka.
Bo sam już byłem malutki taki.
Prawie niewidoczny.
I wtedy ta ostatnia myśl.
Że już nigdy więcej nie zobaczę Dawida.
Ani ciebie. Ani Mikołajowej.
Ani…
Nie wiem, jak to zrobiłem.
Ale kocham was.
- Kocham cię, Erwin. - Ja ciebie też.
[śmiech]
Dawid, kochany. To ty napisałeś do Mikołaja,
żeby przysłał elfa?
No tak, bo myślałem, że elf zrobi jakiś cud i będziemy razem.
Bo taka Wigilia…
Nie no, nawet fajnie było w Warszawie.
I tata się starał.
- I mama. - Tak.
[śmiechy]
No ale… jednak jak się nie jest razem,
to nie ma Wigilii. Nie ma takiej prawdziwej.
No i teraz mam przyjaciela.
Przyjaciela elfa.
No i do tego Alberta.
Wszędzie dobrze, ale najlepiej w domu.
A dom jest tam, gdzie są bliscy.
Zaśpiewajmy.
♪ Kolędujmy wszyscy wraz ♪
♪ Bo już na to wielki czas ♪
[radosna muzyka]
♪ Baby dwie, baby dwie Rosną już pod pierzyną, łapią smak ♪
♪ Pulchne baby dwie ♪
♪ Z makutry, z makutry Można by i do jutra rąbać mak ♪
♪ Rąbać mak ♪
♪ A pod choinką łeb schyla w dół ♪
♪ Otarty z kurzu osioł i wół ♪
♪ Kot ślepia mruży i pyszni się stół ♪
♪ Biały stół ♪
♪ Jeszcze jemioła, jemioła Zaśmiała się u stoła, więc się zda ♪
♪ Pod nią gęby dać ♪
♪ Jezusie, Jezusie Trza plamy na obrusie prać ♪
♪ La, la, la, la, la, la, la La, la, la, la, la, la, la ♪
♪ Aż kolęda ścichnie, bo Święta, święta i już po ♪
♪ I już po ♪
[nowa, radosna muzyka]