Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DZIENNIK Cwaniaczka
Wyjaśnijmy sobie jedno.
To dziennik, nie pamiętnik.
Gdy mama poszła go kupić,
DZIENNIKI – LITERATURA
zaznaczyłem, żeby nie kupowała pamiętnika.
Oczywiście nie słuchała.
PAMIĘTNIK
Pierwszy tydzień gimnazjum
był wystarczająco ciężki i bez tego.
Ten dzieciak ma pamiętnik.
To dzienn…
Jeśli mama myśli, że będę zapisywał, co czuję,
będzie rozczarowana.
Zgodziłem się go używać,
bo pewnego dnia będę sławny i bogaty.
Ludzie będą chcieli czytać o mojej młodości.
- Geniusz. - Przystojniak.
- Taki odważny. - Cudownie pachnie.
ZAPACHY GREGA
Ale póki co jestem w gimnazjum, gdzie otaczają mnie idioci.
Na szczęście nie jestem sam.
Mój przyjaciel, Rowley, jest ze mną w klasie.
Wątpię, że będzie sławny i bogaty,
ale dobrze się z nim bawię.
Wiesz, że dłoń większa od twarzy
oznacza, że twój mózg maleje?
Serio?
Dałeś się nabrać.
Czy to znaczy, że mój mózg maleje?
Nie wiem.
Sprawdźmy drugą dłoń.
Cieszę się, że go mam,
bo gimnazjum jest do bani.
Nie wierzę, że zaledwie tydzień temu
cieszyliśmy się na myśl o szkole.
Uważaj!
Nieźle. Tym razem prawie udało ci się trafić w przednie koło.
Musisz zwolnić, abym mógł trafić do celu.
- Mam pytanie. - Dawaj.
W gimnazjum
każda lekcja jest w innej klasie?
Dasz radę.
I cały dzień nosisz wszystko ze sobą?
Nie.
Masz szafkę,
do której wkładasz niepotrzebne podręczniki.
A długie przerwy?
Powiedz, że są długie przerwy.
Mówiłem ci już milion razy.
Długie przerwy są w podstawówce.
Ale ja lubię długie przerwy.
Jedziesz czy będziesz tak siedział?
Nie chcesz się zamienić? Jechałem już trzy razy.
Jesteś ode mnie lepszy. Nie pójdzie mi tak dobrze jak tobie.
Rodrick, przez ciebie spudłowałem!
Nic mi nie jest.
Przyjaźnię się z Rowleyem,
bo nie ma tu zbyt wielu rówieśników.
Prawdę mówiąc oprócz Rowleya jest tylko…
Fregley!
Cześć, Greg Heffley.
Hej, Fregley. Przyszedłem po piłkę.
Chcesz przyjść do mnie się pobawić?
Pokażę ci mój pokój.
Na pewno kiedyś skorzystam z zaproszenia.
Pokazać ci…
mój sekretny pieprzyk?
Spróbujemy jeszcze raz?
Jesteście głodni?
Jak wam minął dzień?
Frank, nie baw się jedzeniem. To dziwne.
Tak lepiej smakuje.
Hej!
I tak to zjem.
Greg, czy twoje ubrania do szkoły są brudne?
Nie nazywaj ich tak.
Co robiłeś, że jesteś taki brudny?
Rzucaliśmy z Rowleyem piłką na ulicy.
Uprawiałeś sport, używając rąk i nóg, a nie urządzeń.
Na to wychodzi.
Susan, zapisz w kalendarzu, że Greg uprawiał sport.
Czy graliście z Rowleyem w tę grę?
Tę, w którą nie wolno ci się bawić.
Komuś stanie się krzywda.
Co?
W tę grę?
Nie. Nigdy.
Mówiłaś, że nam nie wolno.
Tak. A rodzice Rowleya się ze mną zgadzają.
W porządku. Jesteś czysty.
Mam tylko trzy lata.
Skoro o nim mowa, co myśli o poniedziałku?
Cieszy się na pierwszy dzień w gimnazjum?
Nie jestem pewien.
Chyba trochę się stresuje.
Dobrze, że jesteś jego przyjacielem.
Nic więcej w życiu nie potrzeba
oprócz dobrego przyjaciela.
Tak.
Jesteś szczęściarzem, że masz starszego brata,
który ma gimnazjum za sobą.
Prawda, Rodrick?
Rodrick!
Zdejmij słuchawki. Znasz zasady.
Może opowiesz Gregowi o gimnazjum?
Greg idzie do gimnazjum?
Tak.
Może powiesz mu, co go czeka pierwszego dnia?
Słuchaj uważnie. Oto co musisz wiedzieć.
Po pierwsze uważaj, gdzie siądziesz pierwszego dnia,
bo nauczyciel może posadzić cię tam na stałe.
TOALETA MĘSKA
Nie korzystaj z WC na drugim piętrze,
nawet jeśli bardzo musisz.
Kabiny nie mają drzwi.
I w końcu, co by się nie działo,
wystrzegaj się serowego dotyku.
Jak dotkniesz sera, jesteś skończony.
Dzięki za tę wspaniałą pogadankę.
Zapomnij o wszystkim, co powiedział.
Szczególnie te bzdury o serze.
Czym jest serowy dotyk?
Zaczęło się, gdy byłem w pierwszej klasie.
Nikt nie wie, skąd się wziął,
- kto go położył. - Nie!
- Pewnego dnia… - Nie!
…na asfalcie pojawił się szwajcarski ser.
Nikt nie miał odwagi do niego podejść.
Pewnego dnia Darren Walsh zainteresował się serem.
Nie!
I tak powstał serowy dotyk.
Można się go pozbyć jedynie przekazując go innej osobie.
Pewnego dnia Abe Hall przeprowadził się do Kalifornii
i zabrał serowy dotyk.
Ale ser pozostał.
Po dziś dzień leży na asfalcie,
by zaatakować ponownie!
To przerażające.
Nie daj mu się zastraszyć.
Gimnazjum będzie super.
I nie wspominaj o tym Rowleyowi.
Będzie przerażony.
Kim jest Rowley?
Przyjacielem Grega.
Ten chłopiec, który jest u nas codziennie.
A, on.
Myślałem, że się nim opiekujesz.
Jesteśmy rówieśnikami.
Rówieśnikami…
Myślałem, że chodzi do przedszkola.
W gimnazjum pożrą go żywcem.
Rodrick.
Udzielę ci ostatniej porady.
W gimnazjum każdy dba o siebie.
Ten wyrośnięty dzieciak ściągnie cię na dno.
Rodrick!
Dość.
Zaufaj mi, Greg.
Pozbądź się go albo pogrąży was obu.
PRZYTULASY
ODLOTOWY KOT
Przegrałeś!
Jesteś zerem! Trzeci raz z rzędu!
Jeszcze raz?
Nie, możemy wyłączyć.
Co się stało?
Boisz się, że przegrasz?
Nie jestem w nastroju.
Rowley, daj spokój!
To znaczy…
Nie sądzisz, że czas dorosnąć?
Przecież ty zawsze mi tak pokazujesz.
Nie o to chodzi.
Rozejrzyj się.
Przytulanki, narzuta… i kim jest ten Joshie?
Joshie jest z Europy.
Jesteś zazdrosny, bo pierwszy go odkryłem.
Tak, jestem zazdrosny, bo odkryłeś durną gwiazdę pop,
której fankami są sześciolatki.
Joshie mówi:
„Podążaj za marzeniami i szanuj rodziców”.
Nie sądzisz, że czas dorosnąć?
Jesteś gimnazjalistą.
Jeszcze nie.
„Bądź miły wobec innych.”
Daj spokój.
Gimnazjum to nie przelewki.
Są tam dręczyciele, kabiny bez drzwi, stałe miejsca w ławkach
- i… - I co?
I ser!
Ser?
Nie wspominaj o tym Rowleyowi. Będzie przerażony.
Wiesz co?
Nie przejmuj się tym.
Gimnazjum będzie spoko. A nawet super.
Tak, ponieważ będziemy razem. Przyjaźń po grób, nie?
Tak, przyjaźń po grób.
GIMNAZJUM WESTMORE WITAJCIE!
- Hej, jak wakacje? - Odlotowe.
Nienawidzę obozów.
Ale super plecak.
Czy mama cię rano ubrała?
Te spodnie są za krótkie.
Podobno Peter Mud i Alicia Tango sczepili się aparatami
- w wakacje. - Z drogi, kurduplu.
- Chodź, nie chcę się spóźnić. - O co chodziło z serem?
To tylko głupia historyjka Rodricka.
Przestań naśladować mój styl.
Fajne mamuśkowe jeansy, Kelsey.
Kolor włosów…
Może to nie jest taki dobry pomysł.
Może mama mnie pouczy w domu.
Daj spokój.
Poradzisz sobie.
Damy radę. Znajdźmy szafki i będzie dobrze.
SZAFKA NR 1523
Uwaga.
Muszę iść do łazienki!
To nawet nie jest… higieniczne.
Nauka w domu brzmi super.
Małe kroczki.
Unikaj kontaktu wzrokowego, a cię nie zauważą.
Nie gap się na mojego faceta, Kelsey.
Hej, jadłem to.
Pomocy.
O mały włos.
Przedszkole jest na końcu ulicy.
Nie najgorzej.
Spójrz. Mamy szafki obok siebie.
Tak!
I są w nich nasze plany lekcji.
Super. Pokaż swój.
Różnią się od siebie.
Mamy razem przerwę na lunch. Wtedy się spotkamy.
- Hej! - Pa!
Co teraz?
Idziemy na lekcję.
Mam lekcję tu.
A ty na górze.
Nad nami jest piętro?
- Z drogi, cherlaku. - Won, kurduplu.
- Suń się, mały. - Już niedługo.
Greg! Co począć?
Nie zająłem się Rowleyem,
bo musiałem zadbać o siebie.
Cieszyłem się, że Rodrick mi doradził, czego nie robić.
- Hej! - Tak. Super.
Właśnie!
Jak widać starszy brat, który chodził do tej samej szkoły,
to niekoniecznie coś dobrego.
Greg Heffley?
Brat Rodricka Heffleya?
Usiądziesz w pierwszej ławce przede mną.
Stary, to ten koleś od dziwaka.
W podstawówce wszystko było inaczej.
Dobrze, że nie ja.
Największa zmiana dotyczy popularności.
W podstawówce zasady były proste.
Szybcy biegacze byli najbardziej popularni.
W piątej klasie najszybszy był Ronnie McCoy.
Ale teraz zasady są inne.
Teraz liczy się to, czy masz fajną fryzurę
i ilu masz followersów.
W gimnazjum
George Deveney jest na topie,
a Ronnie McCoy zachodzi w głowę, co się stało.
Nie wiem, jaka jest moja pozycja.
Na pewno nie jestem w czołówce, ale przynajmniej nie jestem w ogonie.
Czy ten strup dziwnie pachnie?
Jedna rzecz sprowadzi cię na dno.
Dawaj!
- Biegnij! Tak! - Chodź na zbiórkę, stary.
Nikt nie chce ryzykować.
Co tak stoicie?
Przynieście piłkę!
Ohyda.
Co wziąłeś na lunch?
Dużo osób.
Hej.
- Szukaj szczęścia gdzie indziej. - Może stolik w sali obok.
Tylko ósmoklasiści, świeżaku.
Siądziemy z dziewczynami?
Za wysokie progi.
Tam!
- Spadaj. - Hej.
Miejsca dla zespołu.
Nie dzisiaj.
Tam! Chodźmy!
Później, jak nie będziemy zajęci.
Dwa miejsca!
Jeszcze jedno.
Nie chodź do toalety na drugim piętrze.
To był ogromny błąd.
Powinienem był ci o tym powiedzieć.
Nie wytrzymam tego. Muszę usiąść przy stole.
Mówiłeś, że siedzą tam tylko popularne dzieciaki.
Charlie Davies w przyszłym tygodniu zakłada aparat,
więc straci na popularności.
To tylko jedno miejsce. Potrzebujemy dwóch.
Już koniec? Nawet nie wypiłem soczku.
Musimy iść na piątą lekcję, Rowley.
Spotkamy się przy drzwiach po szkole.
Nie chcę tam wracać.
Nie wychylaj się, a nic ci nie będzie.
Bądź dobrej myśli.
Dobrej myśli, jasne.
Hej, Greg!
Chcesz się u mnie pobawić po szkole?
Pobawić…
Pobawić.
Ja bym chciał się pobawić.
Ej, mały, chcesz się pobawić?
Nie, dzięki.
Rowley!
Tu jesteś! Mieliśmy się spotkać przy drzwiach.
„Spędzać czas”, stary.
W gimnazjum mówimy „spędzać czas”, a nie „bawić”.
Powtarzałem to miliony razy.
No tak, przepraszam.
Musisz zacząć mnie słuchać.
Inaczej obaj zginiemy.
To jak, chcesz pospędzać czas na grach wideo?
Lepiej.
Na szczęście Rowley zaczął mnie słuchać.
Przeżyliśmy kolejne kilka tygodni.
Ale w okolicach Halloween Rowley zaliczył skuchę.
Myślisz, że możemy jutro przyjść w przebraniach?
Nie, Rowley! Niczego cię nie nauczyłem?
W podstawówce była parada przebierańców.
Właśnie, w podstawówce. Jesteś w gimnazjum, pamiętasz?
Tak, nie dajesz mi zapomnieć.
W tym roku na Halloween liczą się dla mnie
tylko słodycze.
Nie chcę, by ktoś wiedział, że to robimy, ok?
- Niech będzie. - Szkoła jest wystarczająco trudna.
Nie chcę, by zaczęli nas gnębić, wiesz?
No dobrze.
Załóż coś, co nie przykuwa uwagi.
- Musimy być niewidoczni. - Rozumiem.
Czy to pierwsi przebierańcy?
- Może ktoś otworzyć drzwi? - Ja.
Co?
Rowley, co ty robisz? Mieliśmy być niewidoczni.
- Mama chce, bym był bezpieczny. - Załatwimy to.
- Bab. - Greg?
Wyjdźmy stąd, zanim…
Chyba nie zostawisz Manny'ego?
- Rowley, wyglądasz uroczo. - A niech to.
Nie może go wziąć ktoś inny?
Rodrick jest na imprezie licealnej, ja będę rozdawać cukierki,
a tata robi to, co zawsze w Halloween.
Zająć stanowiska. Ja zajmę moje.
W tym roku na bank nie obrzucą domu papierem toaletowym.
Za długo się go sprząta. Nie ma mowy.
Dobre myśli, pozytywne nastawienie.
Ale Manny nas spowolni.
Chcemy obejść dwa razy więcej domów.
Na osiedlu jest ich ograniczona liczba.
Chwileczkę.
Chyba nie chcecie iść na skróty przez ulicę Wężową?
Co? Nie.
To byłoby szaleństwo.
To dobrze. Inaczej bylibyście w tarapatach.
Prawda, Manny? Tak.
Trzymajcie się chodników i wróćcie o 8.
Jutro jest szkoła.
O 8 rano?
W porządku. Niech będzie.
Dobrze, 20.30 i ani chwili później.
Rowley, wiesz co? Dam wam łamane świetliki.
Sprawdzę, czy mam zapas.
Czas się zmywać.
Chodź, Manny. Chcesz cukierki?
- Dziękuję. - To koleś z twojej klasy?
- To dziecięcy kostium! - Chodźmy!
To Książe Przedszkola.
Co za kretyn.
Cukierek albo psikus.
- Cukierek. - Weź pięć.
Super!
Dzięki.
Nie jesteście na to za starzy?
Co to ma być?
Pa.
Niewiarygodne.
Chodźcie. Musimy przyspieszyć.
Dobijacie mnie.
Cześć.
Jesteś uroczym piratem?
Oto twoje łupy.
- Ale duży! - Serio?
Duży rozmiar? Będziesz go jadł cały tydzień.
Bab!
Widzisz, co się dzieje, Rowley?
To kura znosząca złote jajka!
Proszę.
Tak!
Super!
Bab! Cukierek!
Jak mogliśmy na to nie wpaść.
- To żyła złota. - Tak.
Opróżnimy torby u mnie w pokoju
i ruszymy dalej, dobra?
Sam nie wiem. Manny wygląda na zmęczonego.
Nic mu nie jest. Prawda, Manny?
Widzisz? Przytaknął.
Ja też jestem zmęczony.
Daj spokój, Rowley. Zrobimy zapasy na rok!
Nie możemy zmarnować tej szansy.
Nie potrzebujemy tyle słodyczy.
Serio? Nie ma czegoś takiego jak za mało słodyczy.
To waluta. Zdobędziemy za nie miejsce na stołówce.
Jeszcze kilka domów?
Noc już się kończy.
Wszyscy chcą rozdać słodycze.
- Obłowimy się. - Sam nie wiem.
Mam plan. Pójdziemy na Whirley Street.
To ponad 1,5 km stąd.
- Nie, jeśli pójdziemy na skróty. - Wężową?
- Pamiętasz, co mówiła mama? - Nie dowie się.
Za 20 minut będziemy się objadać u mnie w domu. Obiecuję.
Już nie jesteśmy dziećmi.
Zuch chłopak.
Chyba popełniliśmy błąd.
Zobaczysz, że się opłaci. Myśl o słodyczach.
Aż tak bardzo ich nie lubię.
Nie mów tak. Nawet tak nie żartuj.
Myślisz, że Człowiek-koza nas dopadnie?
Jaja sobie robisz? To zmyślona bajeczka.
- Rodrick chciał nas nastraszyć. - To samo mówiłeś o serze.
A okazało się prawdą.
Cóż, pół człowiek, pół koza?
To nawet nie jest fizycznie możliwe.
Ale…
Gdyby istniał,
myślisz, że ma korpus kozy i nogi człowieka?
Czy na odwrót?
A może jest podzielony wzdłuż
i z lewej jest kozą, a z prawej człowiekiem?
Możemy przestać o tym rozmawiać? Chyba słyszę…
Nastolatkowie!
O mały włos.
Lepiej ruszajmy, zanim…
Darmowe słodycze.
Kujony wybrały się na przechadzkę po dobranocce.
Czy nie powinniście już smacznie spać?
Przedszkole zaczyna się z samego rana.
Jesteśmy gimnazjalistami. Chodzę spać o 21.
Dzisiaj mama dała mi dłuższe wychodne.
Lepiej wracajmy do domu. Dobranoc, chłopaki.
Patrzcie na te torby. Macie w nich słodycze?
Tak. Ale w tym roku moi rodzice rozdawali szczoteczki do zębów,
więc je też mamy.
Naprawdę musimy się zbierać.
Byłoby szkoda, gdyby słodycze zamokły.
Co?
W nogi, Greg!
Ruszaj!
Trzymaj się, Manny!
Tak!
O tak!
Nie tak szybko!
Hurra!
Zapłacicie za to.
Wiemy, do której szkoły chodzicie!
Czy to…
Mój ogródek! Udało nam się.
Żyjemy!
Mówiłem ci.
Trzymaj się mnie, a będzie dobrze.
Wchodźmy i zjedzmy słodycze.
Wybaczcie. Myślałem, że jesteście nastolatkami.
Nic wam nie jest?
Widzę, że nic.
Bardzo się o was martwiliśmy.
- Mamo. - Gdzie byliście?
Na Wężowej.
Wpadliśmy.
Dostałem tygodniowy szlaban na gry, czyli standardową karę mamy.
Musiałem jakoś inaczej zająć sobie czas po szkole.
Chyba wystartuję na przewodniczącego samorządu
albo zapiszę się do komitetu tańca. Albo pójdę na casting.
Wystawiają Czarnoksiężnika z Oz.
Chirag Gupta chce być Toto,
a Patty Farrell mówi, że pani Norton obiecała jej rolę Dorotki.
Nie wiem, czy starać się o rolę Stracha na Wróble czy Tchórzliwego Lwa.
Brzmi super. Gramy?
A ty nic nie wybierzesz?
Mama mówi, że ważne, by w gimnazjum przynależeć do jakiejś grupy.
Przynależeć?
Nawet na stołówce nie mam miejsca podczas lunchu.
Występując w sztuce,
poznamy nowe osoby, które zaproszą nas do stolika.
To dużo pracy. Zajmie mi zbyt wiele czasu.
Potrzebuję szybkiej zmiany!
Tak!
Rowley!
Nic ci nie jest? Tak mi przykro! Nie chciałem.
Boli mnie ręka.
Ja też chyba sobie coś naciągnąłem.
Widziałeś ten rzut? Był…
O rany. Naprawdę cię boli.
Lepiej pójdę do domu.
Nie możesz powiedzieć rodzicom, jak do tego doszło.
Moja mama wpadnie w szał, jak się dowie.
- Już mam szlaban. - Co mam im powiedzieć?
Że potknąłeś się o krawężnik, bawiąc się w berka.
Pod żadnym pozorem nie wspominaj o Wywrotce.
Jasne?
Jasne.
- Jak było w szpitalu? - Zrobili prześwietlenie.
Mam złamaną rękę.
Złamaną?
O rany. Myślałem, że to stłuczenie.
Nie, mam gips.
Gips? To poważna sprawa!
Tak, wiem.
To naprawdę okropne.
- Wiesz, co to znaczy? - Tak.
Miesiąc zafoliowanej ręki, żeby wziąć prysznic.
Nie! Chodzi mi o szkołę.
Nie będę mógł brać udziału w zapasach na WF-ie?
Gips to najlepsze, co może cię spotkać w szkole.
- Serio? - Tak.
- Wszyscy będą chcieli się podpisać. - Naprawdę?
Będą cię błagać, byś z nimi usiadł na lunchu.
Tak.
Nie zapomnij, kto jest twoim przyjacielem.
Dzięki komu stałeś się kimś.
- Tak. - A rodzice?
Podejrzewają coś?
Myślą, że potknąłem się o kamień podczas gry w śledzia.
Że co?
Bawiliśmy się w berka! Potknąłeś się o krawężnik.
Dwie osoby nie mogą grać w śledzia.
- No tak. Wybacz. - Musimy ustalić fakty.
Inaczej dowiedzą się o Wywrotce.
Powiedziałeś: „Wywrotce”?
Nie wiem, co z tobą począć.
Nie słuchasz mnie i idziesz na Wężową.
Potem bawisz się w… w tę grę.
Mówiłam, że komuś stanie się krzywda.
Przepraszam, mamo. Ja…
A teraz to?
Nie dość, że kłamiesz,
namawiasz Rowleya, by oszukiwał swoich rodziców.
Wiem, że dałem ciała.
Możesz dać mi szlaban na gry na miesiąc.
Nawet na rok.
Karanie cię nie sprawia, że czuję się lepiej.
Chcę wychować dobre dziecko.
Naprawdę chcę być dobry.
Oto co musisz zrobić.
Musisz przeprosić Rowleya.
Jesteś mu to winien.
Jest takim oddanym przyjacielem.
Tak, mamo.
Nie powiem ci, jak to zrobić.
Musisz to sam rozgryźć.
- Ale… - Podążaj za głosem serca.
Wiem, że go usłyszysz.
Zrób, co konieczne.
Wiem, co mama chciała, żebym zrobił.
Chciała, żebym powiedział prawdę rodzicom Rowleya.
Prawda jest taka, że jego tata mnie nie lubi.
Wiedziałem, że jak pozna prawdę,
jeszcze bardziej mnie znienawidzi.
To nie poprawiłoby sytuacji.
Nie chcę, by Rowley
miał kłopoty z powodu kłamstwa.
Postanowiłem, że nic nie zrobię.
Bo prawda pogorszyłaby sytuację.
O rany. Co się stało?
- Wygląda super. - Ale jesteś dzielny.
Mogę podpisać?
Co do tego też miałem rację.
Gips. Zadziałał nawet lepiej, niż sądziłem.
Zgodnie z przewidywaniami mieliśmy miejsce na stołówce.
Przynajmniej Rowley.
Leci samolocik.
Nadjeżdża pociąg!
Nie potrzebuje pomocy.
Wiecie, że jest leworęczny?
Kim jesteś?
Greg Heffley, przyjaciel Rowleya.
Przeze mnie złamał rękę.
Ty draniu!
- Wynocha. - Uwaga!
Rowley nie może spijać całej śmietanki,
więc czas spreparować swoją ranę.
To nic takiego.
Wdała się infekcja do zaniedbanej rany po drzazdze.
Hej.
Pokażesz mi zainfekowaną ranę?
Nie miałem szans ze złamaniem Rowleya.
Musiałem wymyślić coś innego.
Tak też zrobiłem.
Rysownik do gazetki poszukiwany
Hej. Nie widziałem cię po lekcjach.
Chciałem zacząć pracę nad komiksem.
Komiksem? Po co?
Do szkolnej gazetki.
Ich rysownik zrezygnował i mają wakat.
Mogę pomóc?
Wybacz, ale jest tylko jeden wakat.
Jeny Julek!
Zabawne!
„Wszedłem w kałużę!
Dobrze, że nie jest żrąca!
A jednak jest!
Jeny Julek!”
Jeny Julek! Masz ich więcej?
Pracuję nad czymś lepszym.
Spójrz na ten komiks. To „Creighton Kretyn”.
„Doktorku, chcę nowy tyłek. Stary pękł mi na pół.”
„Każdy ma pęknięty tyłek, kretynie!”
„Ups.”
A kiedy mówi: „Jeny Julek”?
Nie mówi.
Byłby zabawniejszy, gdyby tak powiedział.
Wiesz co? Jak chcesz, to narysuj swój własny komiks.
Ale zawsze robimy wszystko razem.
Nie tym razem. Wybacz.
A może zostaniemy partnerami?
Będziesz pisać, a ja będę rysować.
Nawet nie umiesz narysować nosa.
Wybacz, ale komiks to moja działka, tak jak Joshie to twoja.
Cóż, narysuję własny komiks w domu.
Super.
Do zobaczenia.
Gdy złożyłem mój komiks, pozostało czekać.
Po całym tygodniu czekania
pan Humpries wydał oświadczenie.
Uwaga uczniowie. Po wnikliwych deliberacjach
wyłoniliśmy osobę, która zostanie rysownikiem.
Nowy rysownikiem zostaje…
- Greg Heffley. - Tak!
To chyba najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
- To on? - On to napisał?
To ten rysownik?
Po raz pierwszy, od kiedy jestem w gimnazjum, coś znaczę.
Lizus!
- Komiksy mają bawić, nie? - „Ciekawski Creighton”.
- To ma być zabawne? - Co…
„Panie profesorze, jeśli x plus 43 wynosi 89, ile wynosi x?”
„Oczywiście 46!”
„Dzięki! Jeśli chcecie poznać tajniki matematyki,
pan Humphreys oprowadzi was
po nowej części biblioteki poświęconej przedmiotom ścisłym.”
„Dziękujemy Stowarzyszeniu Rodziców i Nauczycieli za fundusze.
Nasze stare książki były nieaktualne.”
Zmienili komiks?
- Lizus! - Dzięki za zepsucie mi dnia.
- Strata tuszu. - Kujon!
Lizus!
Tak się dzieje, gdy gazetką zarządza bibliotekarz.
Wszędzie wciska książki.
Nie zgadniecie,
kogo wybrał pan Humphreys tydzień po mojej rezygnacji.
Jeny Julek!
„Hej, ślicznotko. Pójdziemy na randkę?”
„Nie jestem ślicznotką, tylko długowłosym psem.”
„Więc dzięki, ale nie.”
„Jeny Julek!”
Dzieciak, który nie umie rysować, tworzy komiks do gazetki?
Niesprawiedliwe. Czemu jego komiks nie jest ocenzurowany?
Ukradłeś mój komiks.
Mówiłeś, że nie chcesz go robić.
Nie mogłeś chociaż raz po mnie nie małpować?
To nie moja wina, że jestem zabawny.
Jeny Julek!
Mam nadzieję, że jesteś zadowolony, bo mam dość niańczenia ciebie.
Kto tu kogo niańczy.
Komiks, stolik na stołówce, gips.
To wszystko zawdzięczasz mnie!
Tak, bo złamałeś mi rękę!
Nie ma za co.
Masz okazać Rowleyowi szacunek.
Jeny Julek!
Dobra, przyznaję.
Może mogłem to lepiej rozegrać.
Ale stwierdziłem,
że za jakiś czas wszystko wróci do nomy.
Lubisz DinoBlasters?
Nie…
Uwielbiam!
Rzecz w tym, że tak się nie stało.
Rowley spędza każdy dzień z Chiragiem.
Robi to tylko po to, bym był zazdrosny.
Ale ja też tak potrafię.
- Chcesz zobaczyć mój pokój? - Tak.
Tak! Chodźmy!
Proszę, proszę. Greg Heffley u moich drzwi.
Jak widać.
Jesteśmy sąsiadami.
Tak.
Ale w ogóle się nie znamy.
Może u ciebie przenocuję?
Dziś?
Tak, teraz. Ty i ja. Dwóch kumpli.
Wchodź.
Hej!
Wiesz co, może jednak trochę przystopujmy.
Proponuję szybką partyjkę w karty i pójdziemy spać.
Hej, Greg.
Fregley, kolega do ciebie przyszedł?
Czy mam mu wydziergać skarpety?
Skończę na kozetce u psychologa.
Tak!
Greg Heffley jest u mnie w pokoju!
Wpadłem tylko na chwilę.
W sumie to…
Pobawimy się w udawanie?
Będziesz organistą kościelnym, a ja szkolnym higienistą.
Brzmi kusząco, ale nie kręci mnie…
A może bitwa na łaskotki?
Gili, gili, gili.
Zaraz cię połaskoczę.
Mam cię. Atak łaskotek.
Hej! Co robisz?
Potrzebuję przestrzeni.
Nie możesz tam zostać?
Więc co chcesz robić?
Nie wiem. Myślałem, że…
Fregley! To jedyny batonik, który nie był mokry!
Mama nie pozwala mi jeść czekolady.
Mówi, że działa na mnie pobudzająco.
Nic ci nie jest?
Wyparłem z pamięci większość nocy.
Hej, Greg.
Cieszę się, że nie pamiętam szczegółów.
Hej!
Pamiętam,
że schowałem się w łazience Fregleya
i czekałem, aż spadnie mu poziom cukru.
Drogi Gregory,
Wybacz, że zjadłem twojego batonika i goniłem cię z gilem.
Przykleiłem go do kartki, żebyś mógł się na mnie zemścić.
Fregley.
Co do…
Ale gdybym mógł, zapomniałbym wszystko.
Hej, Greg.
Hej, Rowley. Co słychać?
Czy mogę dziś wpaść do ciebie
po Zakręconego Czarodzieja?
Chcemy zagrać z Chiragiem.
Jest u mnie tak długo, że w sumie należy do mnie.
Ty i twój nowy przyjaciel poszukajcie innej rozrywki.
Ach tak? Nie tylko ja mam nowego przyjaciela.
Mówisz o Fregleyu?
Przez tę noc mam traumę na całe życie.
To twoja wina, bo mnie porzuciłeś.
Ja ciebie? Chyba ty mnie.
Zmieniłeś się, od kiedy masz ten głupi gips.
- Jesteś inny. - Bójka!
- Ach tak? - Będzie bójka.
To ty mi złamałeś rękę.
Dasz mu radę! Znokautuj go!
Chodźcie, będzie bójka!
Może się ruszycie?
Tchórzycie?
Bójka!
Uczyłeś się bić w szkole baletowej?
Rusz się, albo zasnę.
Babcia cię uczyła się bić?
Zaczniecie się bić czy się zgrywacie?
Czy oni w ogóle umieją się bić?
- Spadajmy stąd! - Chodźcie!
Proszę, proszę.
Nasze ziomki z Halloween.
Mówiliśmy, że was znajdziemy.
Zapłacicie za moją przebitą oponę.
Jak mają to zrobić?
Mają nam dać pieniądze?
Nie każdy nosi przy sobie gotówkę.
Nie, kretyni.
Zemścimy się na nich.
Teraz rozumiem.
Co teraz?
Myślę.
Masz jeszcze tę gaśnicę?
Nie. Mama kazała ją odłożyć do domu w razie pożaru.
Na co się gapisz?
Chyba na…
ser!
Nie powiem, co się stało.
Jeśli Rowley będzie kandydował na prezydenta
i wyjdzie na jaw, do czego go zmusili,
nigdy go nie wybiorą.
Powiem tylko,
że kazali mu coś tam coś tam ser.
Teraz twoja kolej.
Nie. Już jadłem. Nie mam apetytu.
Nie wywiniesz się.
Mam nietolerancję laktozy.
Będę miał wzdęcia.
Wynocha stąd, łobuzy!
Nic wam nie jest?
- Co się stało? - Uciekli.
- Co się dzieje? - Co się stało?
Ser!
Patrzcie! Brakuje…
Brakuje kawałka!
Co?
Ohyda!
Uwierzcie mi, korciło mnie, żeby powiedzieć prawdę,
ale wtedy usłyszałem irytujący głos serca.
Zrób, co trzeba, Greg.
Nic więcej w życiu nie potrzeba
oprócz dobrego przyjaciela.
Ktoś ma serowy dotyk.
Rowley Jefferson zjadł…
Nie!
To byłem ja! Nastolatkowie mnie wyzwali, bym to zrobił!
No i co? Wielkie rzeczy.
Greg Heffley ma serowy dotyk!
On ma serowy dotyk.
Serowy dotyk!
Może trochę podkoloryzowałem,
ale czasem trzeba, by pomóc przyjacielowi.
Więc…
chcesz przyjść do mnie
i pograć w Zakręconego Czarodzieja?
Tak, chętnie.
Stary, zmiażdżyłbym cię.
Żartujesz? Byłeś bliski płaczu.
Coś mi wpadło do oka.
Pokonałbym cię z zamkniętymi oczami.
Zmiażdżyłbym cię małym palcem.
Serowy dotyk nie jest taki zły, jak myślałem.
Serowy dotyk!
Dzieci w szkole trzymają się z daleka.
Nie tylko na korytarzach.
Mogę chodzić, gdzie chcę.
A najlepsze jest to,
że nigdy nie mam problemu ze stolikiem na stołówce.
W nogi!
Cały stolik jest mój.
No, może nie cały, ale nie przeszkadza mi to.
Pogodziliśmy się z Rowleyem.
Nasza relacja jest lepsza.
Ale jeśli kiedyś mi podpadnie,
powiem wszystkim, kto zjadł sami-wiecie-co.
DZIENNIK
No już, prawie mi się udało.
Pokonam cię.
- Żryj piach! Z drogi! - Miałeś szczęście.
Ale jesteś słaby.
Gramy do trzech!
Napisy: Małgorzata Banaszak