Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ferry.
Gdzie jesteś, gówniarzu?
Ferry?
Debilu.
Chodź tu.
Chodź do ojca.
Chowasz się z tą niewyparzoną gębą?
Jack.
- Wracaj do środka. - Zamknij mordę.
- Jack. - Fer.
- Wszystkich obudzisz. - Chodź.
Wracaj do środka. Masz rację. To moja wina.
Zabieraj łapy.
Claudia, mam to. Nie skrzywdzi jej.
Odłóż, to niebezpieczne.
Jack.
Mylisz się. Jesteś żałosnym, pijanym dupkiem.
Nie chcę cię znać.
Niewdzięczna kurwo.
- Nie. - Przestań.
Zostaw ją.
Fer. Odłóż to, synku.
Zastrzelisz własnego ojca?
Zostaw ją.
Ferry, wracaj.
- Co chcesz zrobić? - Fer, mały.
Co teraz? Co zrobisz?
Jack, przestań.
Strzelaj, twardzielu.
Strzelaj.
- Bo ja to zrobię. - Przestań.
Jack, nie.
Jack. Spójrz na mnie. Przestań.
Nigdy nie rzucaj pustych gróźb.
Frajer.
Witamy w Amsterdamie.
Jednym z najwspanialszych miast świata i raju dla miłośników kultury.
Amsterdam nigdy nie śpi. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.
Kluby ze striptizem, kawiarnie, coffee shopy.
Wszystko należy do mojego szefa. Brink to król nocnego życia.
Brink jest niewiarygodnie bogaty, ale pozostał zwykłym gościem.
To ciepły, poczciwy człowiek, który troszczy się o bliskich.
Dzień dobry.
I jak ci się podoba?
Ja zachlałem, a on wygląda jak Brad Pitt.
Ale jeśli go zdradzasz, masz problem.
A ja rozwiązuję problemy.
Wrócę jutro i będziesz miał kasę, tak?
Tak.
Dla Brinka zrobię wszystko.
Przygarnął mnie, kiedy nie miałem niczego.
To mój mentor.
To dotyczy nas wszystkich. Olafa, Roberta,
Rico i syna Brinka, Mattijsa.
Jesteśmy rodziną, zgranym klubem.
Ciężko pracujemy i ostro imprezujemy.
Brink opiekuje się nami, a my sobą nawzajem.
Biorę, kogo chcę, co chcę i ile chcę.
Jestem najszczęśliwszy na świecie.
Cześć.
- Ali. - Baba.
Brink, Ferry.
Zabieraj łapy.
Smaczny.
Może będziesz mistrzem kebaba.
Nie mamy Koemana.
Co ty pieprzysz? Nie gra od lat.
Z Koemanem zdobylibyśmy mistrzostwo.
Mówisz poważnie? Trzeba było zostać ekspertem.
- Jak idzie? - W samą porę. Mecz się zaczyna.
Pytam, jak wam idzie?
- Nie wiedziałem, że będziesz. - Wpadłem sprawdzić, jak idzie.
- Dobrze. - Tak?
- Podobno brakło Maroc. - Świetnie się sprzedaje.
Tak. Nie kazałem ci zrobić zapasów?
Zrobiłem, ale się skończyły.
Pilnuj swojego interesu, a ja swojego.
Mam wszystko pod kontrolą. Odczep się.
- Tato, no weź. - Co, no weź?
Wiesz, kogo właśnie widzieliśmy?
Twojego dobrego kumpla Etienne’a.
Nie zapłacił jeszcze?
Pozwalasz się oszukiwać, a to źle.
- Brink. - Dla nas wszystkich.
Ferry i ja się tym zajęliśmy, więc potraktuj to jako przykład.
Bo wrócisz do żebrania.
Tato.
Idź po piwo. Mecz się zaczyna.
Leć.
Rozpoczynamy mecz. To ważny występ dla Ajaxu.
Otwórzcie.
Ręce za głowę.
Ręce do góry.
Bez głupot.
- Rusz się, to zginiesz. - Na zaplecze.
Ręce za głowę.
Pakuj torbę. Szybko.
Szybciej.
Pakuj. Dawaj.
- Już. - Pospiesz się. Ruchy.
Pakuj.
Co robisz, jebany idioto?
- Chcesz zginąć? - Co się dzieje?
- Tato.
Ruchy.
Pakuj.
Ruchy.
- Nie rób tego. - Gotowe?
Gotowe?
Spóźnił się. Obrońcy szukają się wzrokiem,
ale Suarez w samą porę…
- Kim jesteście? - Kurwa!
Cholera.
Ferry.
Niedobrze.
Ferry, niedobrze.
Idź po samochód.
- Już prawie jesteśmy. - Trzymaj się, młody.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
- Rana postrzałowa klatki piersiowej. - Zabierzcie go na salę operacyjną.
- Puls. - Już.
Stracił dużo krwi.
Stół operacyjny.
Nie może pan tam wejść.
Hamulce. Podnosimy na trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Ciśnienie? - Ciśnienie za niskie.
Gdy był młodszy, chciałem go zahartować, żeby dawał sobie radę.
Kiedy pobili go w szkole,
ode mnie też dostawał, żeby był silniejszy.
Zawsze był inny.
Nie zdołałem go ochronić.
Nie uważałem.
Niepotrzebnie ich wpuściłem. To moja wina.
Nie. To nie twoja wina.
Znali to miejsce. Znali.
Czekali na ten mecz.
To nie przypadek, Fer.
Południowcy.
Byli z południa.
Akcent z okolic Tilburga.
Znasz ten teren.
Znasz tamtych ludzi.
Nie byłem tam od lat. I to z dobrych powodów.
Dowiedz się, kto to zrobił.
I zastrzel ich.
Rusz się, to zginiesz.
Ręce za głowę.
Rusz się, to zginiesz.
- Kto to? - Nie wiem.
Idź, sprawdź.
Kim jesteś? Co tu robisz?
- Wpadłem z wizytą. - Do kogo?
Johna i siostry.
Nie znam cię. Siedziałeś?
Tylko idioci idą siedzieć.
- Tak? - Tak.
- Mój ojciec siedzi. - Wesley.
Przebiję ci opony, kretynie.
Spierdalaj.
John.
Kopę lat.
Zafarbowałeś włosy?
- Claudia jest w środku. - Ja do ciebie.
Obrobili dom X. Postrzelili Mattijsa.
- Jest źle. - Cholera.
- Możemy pogadać? - Co tu, kurwa, robisz?
Siostra.
Byłem w okolicy.
Interesy.
- Pomyślałem, że wpadnę na kawę. - Tylko jedną.
Dobra, chodź.
Nie w butach na dywan.
Nic się nie zmieniło.
Czekaj, skarbie.
Tak.
- Zrobisz nam kawy? - Jasne.
Upadłaś?
Tak jakby.
Kemping dobrze się trzyma.
Więc co słychać?
- Co? - Nie wpadłeś tu tak po prostu.
Pobrałam się z Johnem już chyba pięć lat temu? Więc?
- Wreszcie przyjechałeś przeprosić. - Porozmawiamy na spokojnie?
Nie. Nie zniosę twojego widoku, jeśli nie przeprosisz.
- Czemu ja mam przepraszać, a nie ty? - Nie mam na to czasu.
- John, pomóż mi. - Claudia…
- Pomóż mi, do cholery. - Ledwo przyjechał.
Niech idzie, a my pogadamy.
Nie, wiesz co?
Zostanę. Ty idź.
Jezu, Clau w ogóle się nie zmieniła.
- Odpierdol się, śmieciu. - Bądź przez chwilę cicho.
Popisuje się akcentem z Amsterdamu.
- Niedobrze się robi. - Pierdol się, zrzędo.
To o tobie myślę, pawianie.
- Zawsze taka trudna. - Ja?
- Tak. - Ty obszczymurze.
Bardzo dojrzałe. Zamkniesz jadaczkę?
Obyś zdechła.
Kochanie, uspokój się.
Spokojnie.
Wyjdź, Fer. Wypad.
Wypad.
Już dobrze, jestem tu.
- Masz. - Tak.
Co się dzieje?
Jest chora.
Ma guza mózgu. Dużego.
Co?
Przez to ma silne wahania nastrojów.
Napady złości, takie jak ten. Sparaliżowaną nogę.
Próbowali go usunąć, ale nie udało się.
I co?
Dają jej kilka miesięcy.
Mogę ją zobaczyć?
Później. Teraz odpoczywa.
- Jak mogę ci pomóc? - Tak…
Brink chce, żebym ich znalazł.
Chyba byli z kempingu. Południowcy.
Trzech ludzi. Dwóch złodziei i kierowca.
Już w tym nie robię, Fer. Obiecałem twojej siostrze.
Wiem, ale siedzisz tu trochę, może coś słyszałeś.
Mam zdjęcie jednego.
Może go widziałeś.
Co?
To Jason. Syn Johna Kanta, straszny dupek.
Gdzie mieszka?
W zeszłym roku uciekł na kemping w Belgii.
Który kemping?
KEMPING ZONNEDAUW
Zonnedauw.
Przepraszam, szukam Jasona Kanta.
Jason Kant?
- Znasz Jasona Kanta? - Nie.
- Dzięki. - Znacie Jasona Kanta?
Nie, nie znamy.
Przepraszam, zna pan Jasona Kanta?
Tak, chyba mieszka tam, w domku z Amerykańską flagą.
- Tam? - Tak.
- Dzięki. - Jasne.
Misha?
Misha, kotku?
Jedzenie.
Misha?
Cholera.
Tu jesteś.
Wiesz, że nie wolno ci wychodzić. Chodź tutaj.
Nie możesz wychodzić. Nie wolno ci.
Chodź tu. Daj buziaka.
Jedz.
Na razie, kochanie. Pa.
Smakuje, Misha?
Pieprzony kot.
Mamo, przecież wiesz, że z moimi kolanami nie nadążę.
- Dzień dobry. - Robisz to specjalnie?
- Pan… - Ferry.
Pan Ferry. Tak.
- Jest pan właścicielem? - Tak, od 20 lat.
Jestem Filip.
Niezłe miejsce.
Wiem, co knujesz, zboczeńcu.
Mamo, to nie jest Eddy. To ktoś nowy.
Przepraszam, poprzedni lokator sprawiał kłopoty.
Kręcili tu dziwne filmy, ale wszystko już posprzątane.
Nie było za ciekawie…
Allez. Daj klucze, mamo.
Allez. Klucze.
Pojebana.
Voilà.
Entrez.
Uspokoisz się? Świetnie.
Miejsca dużo nie ma, ale są wszystkie wygody.
Lodówka, kominek, a jeśli zrobi się gorąco,
można wynająć od nas wentylator.
Ile?
200 tygodniowo.
- Gotówką? - A jak inaczej?
Dziękuję.
Najbliższy sklep zamykają za godzinę.
Jeśli chce pan się gdzieś rozerwać,
w centrum jest wesołe miasteczko.
Tak, to niewiele, ale zawsze coś, prawda?
Zostawiam tu klucze.
To dobre miejsce, nie zgubi ich pan.
Allez, do widzenia, tak? Mamo, zawracaj. Jedziemy.
Tak?
To ja. Co słychać?
Jego ciśnienie krwi rośnie, ale nie wiem, co to wszystko znaczy.
- Rośnie, to dobrze? - Jasne.
Tak. Co u ciebie?
Znalazłem jednego gościa na kempingu w Belgii.
Czekam w śmierdzącym kamperze, aż wróci do domu.
- To szybko. - Tak.
John się przydał.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Posłuchaj. - Puszczaj.
- Daj mi dwie minuty. - Beer, przestań.
Zabieraj łapy. Nie jestem w nastroju.
Tu roi się od policji, bo kogoś zawołam.
To boli.
Nie wtrącaj się.
Naprzykrza ci się?
Tak, naprzykrza się.
Zostaw ją.
Proszę po raz ostatni.
Łapy przy sobie, bo ci je połamię.
Rozumiesz?
A teraz spieprzaj, frajerze.
Spadaj.
Pizda.
- W porządku? - Tak, dziękuję.
Co to za frajer?
Mój natręt.
Mój eks.
A może się zeszliśmy, sama nie wiem. To pogmatwane.
- Cholera, co za bałagan. - Pomogę.
Nie trzeba. Już mi pan pomógł.
- Tego już nie sprzedasz. - Do wyrzucenia.
Miło z twojej strony.
- Jestem Danielle. - Ferry.
Cześć.
Jeszcze się trzęsę.
Widzieliśmy się już?
- Nie wiem. - Kemping Zonnedauw?
- Tam mieszkam. - Tak?
- Wynajmuję tam kamper. - Ale zbieg okoliczności.
Mieszkasz w domku z Amerykańską flagą?
- Nie. - Widziałem, jak stamtąd wychodzisz.
Nie, sprzątam tam. Należy do sąsiada.
Zawsze stoi pusty.
Często nocuje u dziewczyny.
Długo tam będzie?
Jesteś jego dziewczyną?
Przepraszam, za dużo pytam.
Chcę tylko poznać sąsiadów.
- Mieszkam sam. - Skąd jesteś?
- Z Amsterdamu. - Nie brzmisz.
- Bo pochodzę z Brabancji. - I co tu robisz?
Moja siostra.
Jest chora.
Rak.
Straszne.
Chcesz coś do picia, może…
jointa?
Pójdę już. Muszę rano wstać.
Dobra.
No to do zobaczenia na kempingu.
- Na razie. - Cześć.
JAK SIĘ MASZ, SIOSTRZYCZKO?
Co ty tutaj robisz?
Dobra, idziemy.
Pana nie ma w domu, co?
Shakira, chodź.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
- Przepraszam, obudziłem cię? - Już nie spałam.
- Co tu robisz? - Słyszałem hałas u sąsiada.
Zobaczyłem otwarte drzwi. Chyba doszło do włamania.
- Nie. - Powinniśmy to sprawdzić.
- Powiadomić właściciela. - Zaczekaj.
Zostawię ją w sypialni.
Jest za młoda. Nie chcę, żeby się wymknęła.
Dobra, jestem.
- Zawsze wstajesz tak rano? - Nie.
Obudziła mnie…
cisza, chyba.
Dziwne.
- O nie, Misha. - Uciekła.
Cholera.
Straszne.
Kurde.
Cholera. Nie, niczego nie dotykaj.
Nie zostawiaj odcisków palców.
- Odcisków? - Dla policji.
Policji?
Może do niego zadzwonisz?
Jak mu tam było? Jasona?
Tak myślisz?
- To jego dom. - Tak.
Skąd wiesz, że nazywa się Jason?
Powiedziałaś.
Wczoraj.
Cześć, to ja.
Tak, przepraszam.
Tak, to bardzo ważne. Było włamanie.
- Gdzie? - U ciebie.
Co? Kiedy?
Nie wiem. Drzwi były otwarte. Wszystko jest do góry nogami.
- Cholera. - Powiedz, żeby przyjechał.
Najlepiej będzie, jeśli sam to zobaczysz.
- Zaraz przyjadę. - Dobrze.
- Niczego nie dotykaj. - OK.
- Przyjedzie? - Palant.
- Przyjedzie? - Tak.
- Zawsze wszystko mu nie pasuje. - Więc czemu dla niego pracujesz?
Potrzebuję kasy.
Tak się nie robi. To okropne.
Pewnie myślisz, że to tu codzienność.
Wczoraj, a teraz to.
Nie jest tak źle.
Zwykle jest tu miło i cicho,
przytulnie.
Prawie jak urlop przez cały rok.
Oprowadzić cię? Może po południu?
Nie mogę.
Odwiedzam siostrę.
Na razie.
Obrobiłeś niewłaściwy dom.
Jedź.
Kurwa.
Gdzie jedziemy?
Zatrzymaj się tam, po lewej.
Skąd znaliście miejsce?
- Wynajęli nas. - Kto?
Nie wiem.
Lubisz swoje jaja?
Naprawdę nie wiem.
- Kumpel wszystko organizował. - Jak się nazywa?
Spierdalaj.
Wysiadaj.
Zagramy w grę. „Jedna z sześciu”.
Jebany wariat.
Cholera.
Kurwa.
Cholera.
Co ty wyprawiasz?
Kim są twoi kumple?
- Kim są twoi kumple? - Wal się.
Nie krzycz. Kim są dwaj pozostali?
Pierdol się.
- To wszystko? - Tak.
I tyle?
Pozdrowienia od Brinka.
Łajza.
POCZTA
NIE MYŚLĘ O TOBIE POD PRYSZNICEM. DAJ MI SPOKÓJ.
CZEŚĆ, POJEBANY DZIEŃ. WSZYSTKO GRA?
O KTÓREJ JEDZIEMY DO AMSTERDAMU?
Jezu, widziałeś się?
Co się stało?
- Spadłem. - Jak? Z góry?
- Trzeba zdezynfekować. - Później to zrobię.
Nie, Ferry. Wda się zakażenie. Złapiesz gronkowca.
- Włosy ci wypadną. - Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Musimy coś z tym zrobić.
Chodź. Pomogłeś mi, chcę się odwdzięczyć.
Obrobiłaś aptekę?
Nie lubię bólu.
Może zdejmij koszulę. Wszędzie masz zadrapania.
O rany.
Postaram się zrobić to delikatnie.
Przepraszam.
Jak twoja siostra?
Dobrze.
To u niej spadłeś?
- Nie jesteście blisko? - Co masz na myśli?
Denerwujesz się, kiedy o niej wspominam.
Nie jesteśmy tak blisko.
Zawsze tak było?
Ludzie się zmieniają.
To chyba dobrze?
Mimo wszystko jesteś przy niej. To najważniejsze.
Już chyba dobrze.
Przyniosę ci koszulę. Tak przecież nie wyjdziesz.
Kupiłam ją dla Berenda, ale nie spodobała mu się.
Możesz ją wziąć.
Mam coś na ból.
Z orzechów laskowych. Gdzie to jest?
Tutaj.
Kup dwa, trzeci za darmo.
Dasz siostrze. Może się przyda.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Chętnie bym pogadała, ale Shakira jeszcze się nie załatwiła
i o czwartej muszę otworzyć stoisko.
Dobra.
Skarbie, chodź.
Chodź.
Dziś ostatni dzień wesołego miasteczka.
Może chcecie się rozerwać z siostrą.
Będą fajerwerki, impreza.
I dam ci darmową watę cukrową, co?
Daj znać. Wiesz, gdzie mnie szukać.
- Cześć. - Pa.
Dziękuję.
- Brink. - Cześć, Fer, jak idzie?
Zająłem się Jasonem. I chyba wiem, gdzie szukać drugiego.
- Co u ciebie? - Mattijs jest w śpiączce.
Wczoraj spałem przy jego łóżku. Wciąż nie ma pewności.
Otwarte.
- To ty. - Clau.
Buty.
Przepraszam.
Co słychać?
Nie wiedziałem, że palisz.
Zaczęłam dwa miesiące temu. To bez znaczenia.
Za tydzień dołożę crack i heroinę.
Przykro mi.
Że cię trafiło.
Trafiło mnie?
Że jesteś chora.
Nie rozmawiamy o tym.
Mam coś dla ciebie.
- Podobno pomaga na bóle mięśni. - Poważnie. Nie jestem żałosna.
To tylko prezent dla ciebie.
Bo krzywo na mnie patrzysz.
Co to?
Jakieś homeopatyczne gówno?
Dziękuję.
Gdzie John?
W sklepie.
Kiedy wróci?
A więc to tak.
- Jak? - Po to przyjechałeś.
Co?
Przecież coś ci przyniosłem, nie?
- Robisz wszystko dla siebie. - Odpierdol się.
Po co się w ogóle staram?
- Starasz się? - Tak.
Nie cierpisz mnie.
Zostawiasz mnie na pięć lat
i myślisz, że wszystko będzie w porządku?
To moja wina, że nie powiedziałaś mi o raku.
Wiesz co? Wychodzę. Do zobaczenia za dziesięć lat.
- Nie fatyguj się, będę już martwa. - No i krzyż na drogę.
Cholera.
Cipa.
Cześć, Fer.
- W porządku? - Tak.
U twojej żony też.
Znowu wyjeżdżasz?
Korzystasz w ogóle z telefonu?
Mam pytanie. Znasz gliniarzy, którzy chcą zarobić?
Może znam kogoś, kto zna kogoś.
Mam numer telefonu jakiegoś Davy’ego.
- Chcę wiedzieć, gdzie jest. - Numer?
- To będzie kosztować. - Nieważne. Brink płaci.
- Spróbuję. - Świetnie.
Ładna koszula.
Sąsiadko.
Przyszedłeś.
I jesteś sam.
Tak.
Ta, moja siostra źle się czuła.
Szkoda.
Słuchaj, pracujesz tu i może coś widziałaś.
Wieczorem ma być wielka impreza,
ludzie chcą zaszaleć,
więc pewnie coś biorą, tak?
No wiesz.
Narkotyki.
Nie musiałeś po to tu przychodzić.
Czego szukasz?
Białego.
No, sąsiedzie, lepiej się poznajemy.
Tylko dla ciebie?
Ciężki dzień, co?
Nie jesteś rozmowny.
Chcesz rozładować emocje.
Zawsze tylko koka?
Tak.
Zdradzić ci tajemnicę?
Czasami trzeba wziąć urlop z głową.
Ekstazy?
Zawsze masz przy sobie?
Jutro mam wolne i kończę pracę tutaj.
Podzielimy się.
Sąsiadko…
jesteś pełna niespodzianek.
Tak jak te tabletki.
Pełen niespodzianek, spokoju i miłości.
Masz wybór. Jeśli chcesz kokę, to coś zorganizuję.
Albo dołącz do mnie na przyjemnym urlopie.
To najlepsza tabletka, jakiej próbowałeś.
Przysięgam.
Podniecające. Teraz czekamy, aż zadziała.
I jak? Zaczyna działać?
Twoja siostra nie czuje się dobrze?
- Musimy o tym mówić? - Nie, jeśli nie chcesz.
Wystarczy pięć minut i skaczemy sobie do gardeł.
Nie o to mi chodziło. Mówiłeś, że źle się czuje?
- Pokłóciliście się. - Pięć lat temu.
- Nie. - Tak.
Pięć lat?
Opowiadaj.
Wyszła za mojego znajomego, a mamy taką tradycję w rodzinie,
że wspominamy zmarłych, pijąc na ich grobach.
Moi rodzice już dawno nie żyją.
- Straszne. - Wcale.
To znaczy matka tak, ale nie ojciec.
- Był dupkiem. - Szkoda.
Od kilku lat mieszkałem w Amsterdamie i nie odwiedzałem rodzinnych stron.
Czym się zajmujesz w Amsterdamie?
- Interesami. - Tajemnicze.
Po nabożeństwie poszliśmy na cmentarz.
Na nagrobku zobaczyłem wyryte imię ojca.
Claudia kazała je tam dodać.
- Nie. - Tak, wściekłem się.
- Ojciec powinien skończyć na śmietniku. - I co dalej?
Zrobiłem awanturę,
rozpętałem bójkę i mnie wyrzuciła.
- Może jestem dupkiem. - Nie.
Nie jesteś dupkiem. Poznałam cię.
Jeśli ktoś broni nieznajomej kobiety,
to nie jest dupkiem. Wierz mi.
I bardzo ją kocham.
To ważne. Ja też. Bardzo kocham swojego brata.
Mam brata. Wspominałam, że mam brata?
Masz brata? Nie mówiłaś.
Czy mówiłaś? Nie wiem.
- Za dużo gadam. - Zaczyna działać, co?
Tak. Zaczyna działać.
- Fajnie, co? - Tak, odlotowe tabletki.
Chrapałam za głośno?
Chrapię, kiedy się upiję. To niezręczne.
- Nic nie słyszałem. - Na szczęście.
Cholera, niepotrzebnie piłam te podłe shoty.
- A nie mówiłem? - Tak, wiem.
Kurde, musi się załatwić.
Nie, zły pomysł.
Wyprowadzisz ją na chwilę?
- Nie wiem, jak to się robi. - Tylko na drogę.
Bo nie przestanie szczekać i głowa mi eksploduje.
Proszę.
Nie patrz tak na mnie.
- Jesteś kochany. - Ta.
Torebki na kupy są pod zlewem.
Pospiesz się.
- Tak. - To ja.
Mam adres Davy’ego. Wyślę ci go.
Dobra, dzięki.
Chodź.
- Chodź, uwolnię cię. - Kochana.
Chodź tutaj.
Chodź, mała. Cześć.
Cześć.
W porządku?
Dwa razy wymiotowałam.
Zjedz jajka. Są dobre na wątrobę.
Nie mogę myśleć o jedzeniu. A ty?
Może chciałbyś śniadanie?
Muszę lecieć.
Dobra.
Tak, świetnie się wczoraj bawiłam.
Ja też.
Do zobaczenia?
Do zobaczenia.
Pocałowałabym cię, ale właśnie rzygałam.
Dziwna jesteś.
Tak?
Przesyłka dla Davy’ego Molsa.
Zostaw pod drzwiami. Odbiorę później.
Nie mogę.
Muszę mieć podpis.
- Dla kogo pracujesz? - A jak myślisz?
To jeden z waszych ludzi.
Kto?
Mattijs.
- Kłamiesz. - Miał kłopoty.
Potrzebował forsy. Ojciec go odciął.
To prawda.
- To dlaczego zarobił kulę? - Wypadek. Przysięgam.
Zobaczyłem broń i strzeliłem.
- Kim był ten trzeci? - Typ z kempingu.
- Jeden z ludzi Jasona. - Nazwisko.
Lars.
Lars van Marken.
Proszę, nie chcę…
Cześć.
Nie żyje.
Fer…
- Mattijs nie żyje. - Co?
Zaczęło hałasować i piszczeć.
Robili, co mogli.
- Znalazłeś drugiego? - Tak.
Zająłem się nim.
Wiesz, kim był trzeci?
Tak.
Lars van Marken.
Niech cierpi.
Wchodź.
- Jak poszło? - Ta…
- Nie mówmy o tym. - Aż tak źle?
- Lepiej? - Dużo lepiej.
Położyłam się na chwilę, wzięłam prysznic. Jestem jak nowa.
Zrobię tosty i zrelaksuję się przed telewizorem.
- Dołączysz? - Tak.
Dobra, siadaj.
- Piwo? - Tak.
- Proszę, kotku. - Dzięki.
Chciałabym kiedyś pojechać do Amsterdamu.
No to jedźmy.
Nie wiem, to chyba niemożliwe.
Ostatnio czytałam o Chudym Moście.
- Podobno ładny. Znasz? - Jest wspaniały.
Ja trzymam się centrum miasta.
Jest tam ławeczka. Biorę kanapkę i piwo,
siedzę tam i mam święty spokój.
- Co? - Fajnie.
Rozgryzłam cię.
Ta twarda skorupa kryje miękkie serce.
Czołem.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam.
Przyniosłem tylko jajka. I niespodziankę.
Dla mnie? Z mini zoo.
Super, pudding ryżowy. Kochany jesteś, braciszku.
Jezu, przez telefon brzmiałaś na skacowaną, a teraz…
Fer, to mój brat.
Tak, widzę.
Cześć.
- Sporo o tobie słyszałem. - Coś dobrego?
- Jasne, że nie. - Na szczęście.
- Ferry. - Ferry.
Ja o tobie nie słyszałem.
Żartuję.
Jestem Lars.
- Lars? - Tak.
Nie po Larsie Ulrichu, bo wtedy miał tylko 10 lat.
Fer.
- Pyszne, musisz spróbować. - Co? Nie.
- Coś się stało? - Nie.
- Włóż jajka do lodówki. - Jasne.
Przy tej pogodzie…
Ferry, niedawno się wprowadziłeś?
- Na stałe? - Nie.
Jego siostra choruje.
Przyjechał dla niej z Amsterdamu.
- To bardzo miłe. - Amsterdamu?
- Od kiedy tu jesteś? - Kilka dni.
Co sobie o nas pomyśli?
Berend szukał zaczepki i ktoś włamał się do domku Jasona.
Tak. Co za zbieg okoliczności.
Ty zauważyłeś?
Tak, usłyszałem hałas i poszedłem sprawdzić.
- Jason się odezwał? - Dzwoniłam mu powiedzieć.
- Ale po tym. - Nie, pewnie jest u dziewczyny.
Nie wiem.
Szukam go, ale nie odbiera.
Może to i dobrze. Wiesz, co o nim myślę.
Widziałeś Jasona, Ferry?
Na długo przyjechałeś?
Zależy, jak pójdzie.
Czym się zajmujesz?
Lars, nie przesłuchuj go.
Mogę spytać, co robi?
Zawsze tak traktuje nowych znajomych.
- Catering. - Wystarczy ci, Lars?
- Zabawimy się wreszcie? - Muszę lecieć.
No nie żartuj sobie.
Naprawdę muszę lecieć.
Wpadłem tylko to podrzucić. Muszę iść.
- Bo niby masz coś pilnego. - Tak, na razie, Daantje.
Ferry, do zobaczenia.
Jasne.
Co go ugryzło?
- Przepraszam. - Nieważne.
Lars jest dziwny, ale nie poradziłabym sobie bez niego.
Pojadę po portfel, zostawiłem go u siostry.
Fer?
Między nami OK?
Sukinsyn.
- Co robiłeś z moją siostrą? - Nie wiedziałem, że to twoja siostra.
Przepraszam za twojego kolegę. Gdybym wiedział, nie robiłbym tego.
Miało nie być ofiar.
Nigdy nie rzucaj pustych gróźb.
- Proszę. - Do lasu.
- Proszę. - Idź.
Proszę, idę,
Proszę, Musisz mi uwierzyć. To nie tak.
Zrobiłem to dla Daan.
Chciałem jej pomóc.
- Zaharowuje się. - Zamknij się.
- Zaharowuje się na śmierć. - Zamknij się.
Chciałem się odwdzięczyć. Mamy tylko siebie.
Przepraszam.
Na kolana.
Musisz mi uwierzyć.
To tylko ten jeden raz. Jeszcze nawet nie dostałem swojej doli.
Byłem tylko kierowcą.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
Zatrzymasz się u siostry?
- Co za różnica? - No, jak to.
Nie mamy swoich numerów, chyba?
- Wyjeżdżasz tak nagle? - Wszystko załatwiłem.
Zobaczymy się jeszcze?
Znamy się dwa dni i raz się pieprzyliśmy.
Myślałaś, że się pobierzemy?
Ile ty masz lat?
- Myślałam, że coś zaiskrzyło. - Tak, było fajnie.
Na razie.
Cześć.
Cześć, Fer.
Cholera.
Dobrze, że jesteś.
Udało się?
Chodź.
Twoja robota?
Pierwszy.
Drugi wkrótce wypłynie.
A ostatni, Van Marken?
On też.
Mieszkał na kempingu.
Nikt nic nie widział.
Poszedłem za nim do lasu
i tam go zastrzeliłem.
Prościzna.
Oczywiście to nie zwróci Mattijsa.
Był neurotykiem, wszyscy to wiemy.
Ale…
Tak, to był dobry dzieciak.
Wiesz, kto nas wsypał?
Nie.
Mówili, że nas obserwowali,
śledzili kurierów.
Musimy zmienić system.
- Bardziej uważać. - Już zrobione.
Wolę być bezpieczny niż potem żałować.
OK. Świetnie.
Rico pilnował interesu, kiedy cię nie było.
Dobra.
Napijmy się.
Stary.
Dziękuję.
- Zawsze dzwonisz tak późno? - Cześć.
Cześć, Ferry.
Clau, ja…
chcę coś powiedzieć.
Przepraszam za to, co stało się na twoim ślubie.
W porządku.
Jak się czujesz?
Umieram.
Ale dziś było dobrze. Prawie bez bólu.
Twoje tabletki pomagają.
Pojeździliśmy z Johnem na rowerach.
Zjedliśmy stek. Było całkiem nieźle.
Fajnie.
Jeśli jestem za coś wdzięczna, to za to, że dzięki tobie poznałam Johna.
Bez niego byłoby kiepsko.
OK.
- Wróciłeś do Amsterdamu? - Tak.
Załatwiłeś wszystko?
Zrobiłeś, co musiałeś?
Tak.
OK.
Dobranoc.
Bardzo kocham mojego brata.
Byłem tylko kierowcą.
Kurwa.
Mój szef nigdy się nie dowie.
Jeśli się dowie, zrówna to miejsce z ziemią.
Będę milczał. Przysięgam.
Już zawsze będziesz się spóźniał?
Twoja siostra
nigdy się o tym nie dowie.
- Więcej się nie zobaczymy. - Przysięgam.
Fer, wyszedłeś już?
Rico mówi, że jesteś jakiś nieswój. Wszystko OK?
Ferry, gdzie jesteś? Jestem tu sam. Przyjdziesz?
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Co znowu? Mamy spotkanie z Marokańczykami.
Przepraszam, zaspałem. Już jadę.
Nieważne.
Od razu przyjedź na stadion.
W samą porę, pało.
Przepraszam.
- Co się dzieje? - A jak myślisz?
Skończyliśmy. Rico załatwił dobrą cenę.
Dostarczą później.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Jak to nic? Jesteś pijany, roztargniony albo spóźniony.
Wracaj do domu. Weź wolne, podszkól się.
Cokolwiek, zrób coś z tym.
Weź się w garść.
Taki się nie przydasz.
Będzie dobrze.
- O której? - O piątej. Odbiorę cię.
Przy tej twojej ławce.
Będzie Happy Meal.
Chcemy zobaczyć fiuty
Do zobaczenia za pół godziny.
Nie, za pół godziny w hotelu.
- Przestań. - Nudziara.
- Przestań.
- Na razie, udanej zabawy. - Dzięki.
Chcemy zobaczyć fiuty
Ferry?
- Cześć. - Cześć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
- A u ciebie? - Też.
Jesteś w Amsterdamie.
Wieczór panieński. Koleżanka wychodzi za mąż.
- Koleżanka sprzątaczka? - Teraz pracuję w salonie fryzjerskim.
- Podoba ci się Amsterdam? - Tak, jest super.
Jest naprawdę…
- Fajne miejsce. - Tak.
- Cieszę się, że cię widzę. - Tak.
- Jak twoja siostra? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
Pogodziliśmy się. Często do siebie dzwonimy.
I jakoś się trzyma.
Na przekór lekarzom.
To dobrze.
- Przepraszam. - Co za pożegnanie.
Wiem.
Tak, to było okrutne.
Może się pospieszyłam.
Dopiero się poznaliśmy.
Ale myślę…
Wtedy coś zaiskrzyło. Dla mnie to było wyjątkowe.
Tak, długo o tym rozmyślałam.
Też mi się podobało.
Ale zasługujesz na kogoś lepszego niż ja.
Kogoś, kto da ci to, czego potrzebujesz.
Mogę sama zdecydować?
Cześć, pało, kto to?
Masz dziewczynę i o tym nie wiem?
Jezu, Rico.
Cześć.
Rico to mój kolega. Byliśmy umówieni.
Mamy mnóstwo czasu. Jestem za wcześnie.
Jestem Rico. Jego najlepszy kumpel.
- A ty? - Danielle.
- Jesteśmy tylko przyjaciółmi. - Tylko przyjaciółmi, jasne.
Znam to. Danielle z południa?
To aż tak oczywiste? Nie ukryję tego.
Jestem z koleżankami na wieczorze panieńskim.
Tak, nie wyglądasz na prawdziwą zakonnicę.
- Sorry, Daan, ale musimy lecieć. - Wstydzisz się?
Powiedz, Daan,
jak się poznaliście?
Znamy się z kempingu.
Ferry zajmował się chorą siostrą, a ja mieszkam tam z moim bratem.
- Chodźmy. - Zatrzymałyśmy się w hotelu Parklane.
Daj mi znać, jeśli chcesz wpaść na kawę.
Rezerwacja jest na moje nazwisko, Van Marken.
Możesz też wysłać do mnie wiadomość.
I znowu się zagalopowuję.
No to udanej zabawy w naszej pięknej stolicy, Danielle.
- Dzięki. - Chodź.
Ale Fer, nie masz mojego numeru.
Znajdę cię.
Pa.
- Na razie. - Tak.
Wygląda dobrze.
Ładujcie.
Fer, pomożesz?
- Sam to zrób. - Muszę zadzwonić.
Tak, to dobrze. Jedziemy.
Jedziemy do Brinka.
- Po co? - Czy to ważne?
Panowie, miło było, jak zawsze.
Dzięki. Do następnego.
Idziesz, pało?
Co jest?
Usiądź.
Musimy coś sobie szybko wyjaśnić
i uspokoić Rico.
Mówi, że nas oszukałeś. Ja myślę, że to niemożliwe.
Niemożliwe. Ręczę za Ferry’ego życiem.
Rico na pewno się myli.
No i mamy kilka pytań o Larsa van Markena.
Opowiedz jeszcze raz,
jak to dokładnie wyglądało.
Jezu, naprawdę? Niewiarygodne.
Więc…
Davy mówił, że Lars był trzeci, mieszka na kempingu.
Pojechałem tam, czekałem na niego.
Pobiegł do lasu, ja za nim, zastrzeliłem go.
Jason i Davy są w gazetach,
Van Marken nie.
Nie, to był duży las.
Może jeszcze go nie znaleźli.
Kim była ta dziewczyna?
- Danielle. - Właśnie.
To tylko dziewczyna z kempingu.
Nudziłem się wieczorami.
Danielle van Marken.
Tak.
Tego też nie wiedziałem.
Nie za wiele rozmawialiśmy, no wiesz.
Doprawdy?
- Jezu, Brink. - Martwię się o ciebie.
Myślałem o tym.
Coś zaszło na południu, bo się zmienił.
Ale co?
Nigdy nie byłeś rozmowny.
Wszyscy to wiemy.
Potem zadzwonił Rico i wszystko nabrało sensu.
Kłamałeś w sprawie Larsa?
- Nie. - Możesz mi powiedzieć.
- Nie. - Nie będę zły.
- Ale muszę wiedzieć. - Nie kłamię.
Musimy pytać tę dziewczynę?
Nie mieszaj jej do tego.
Chodzi o mojego syna.
Muszę wiedzieć.
Chcesz wiedzieć? Naprawdę chcesz wiedzieć?
Chcesz znać prawdę?
To był Mattijs.
Mattijs stał za napadem.
- Co mówisz? - Mattijs za tym stał.
Był na ciebie zły, bo nie pomogłeś mu z jego bałaganem.
Gówno prawda. Mówiłeś, że nas obserwowali.
Żeby cię chronić.
- Zamknij się. To bzdura. - A gdybym powiedział?
- Kłamiesz. - Obrobił cię własny syn.
Zastrzeliłem dwóch. Trzeci na to nie zasłużył.
Tak było.
Czemu to robisz, Fer?
Kocham cię.
A syna już straciłem.
Dokończ to.
Proszę.
Zrób to dla mnie, to zostanie między nami.
Nie mogę.
Jeśli nie powiesz, gdzie jest Van Marken,
spytamy dziewczynę.
Nie ma mowy.
Przykro mi.
Jedź po dziewczynę.
Nie utrudniaj tego, Fer.
Ferry, uspokój się.
Uspokój się, Fer, nie będzie cierpiała.
- Ty skurwielu. - Co?
Będziemy płakać?
Byłeś dla mnie jak ojciec.
Nie dam się oszukiwać.
Co zrobisz beze mnie?
Beze mnie jesteś nikim.
Bezradnym, pierdolonym południowcem.
To się okaże.
Nie bardzo. Obrzydliwe.
To obrzydliwe.
Co się stało?
Podobno porachunki mafii. Witamy w Amsterdamie.
Może jest jakiś przystojniak. Wskoczysz na niego.
- Nie możesz. - Czemu?
Dziewczyny…
Dziewczyny, naprawdę.
- Daan, chodź. - Tak, idźcie.
Cześć.
Mam kawę, jeśli chcesz.
Nie.
Nawet nie lubię kawy. Nie wiem, czemu to powiedziałam.
I tak jest zimna.
Przepraszam.
Za wszystko.
Tęskniłem i…
Chcesz coś innego?
Rosół.
- Rosół? - Tak, byłam na nogach całą noc.
- Naprawdę mam ochotę na rosół. - To dostaniesz rosół.
- Jednak nie podoba mi się Amsterdam. - Mnie już też.
Chodź. Wyglądasz świetnie.
Ostra laska.
Cześć.
Muszę wam kogoś przedstawić.
To jest Danielle.
Moja dziewczyna.
- Cześć. - Cześć.
Przyniosłam wam ciasto.
Bananowe. Ferry, mówił, że twoje ulubione.
Tak. Kochanie, zaparzysz nam kawy?
Witaj w rodzinie.
- Dzięki. - Głupek.
No,
dupku, tym razem zostaniesz dłużej? Siadaj, weź krzesło.
Kotku, jednak daj szampana.
Nie wolno mi, ale piję go codziennie.
- Dostałam trzy miesiące ekstra. - Próbowałaś cracku?
Raz. I nie spodobało mi się.
Daan ma super tabletki. Możemy je wziąć razem.
- Co? - Ekstazy.
Dobra. Czemu nie?
Masz je jeszcze?
- Należały do brata. - Ma je jeszcze?
- Robi je. - Serio?
To się zdzwonimy.
Halo?
Tu jesteś.
Więc…
umiesz gotować.
Z kumplami.
Chłopaki?
To jest Ferry.
Napisy: Paweł Zatryb