Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Cisza na sali.
Czy przysięgasz mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Powiedz „przysięgam”.
Przysięgam.
Panno Marto,
gdzie była pani wczoraj pomiędzy piątą i szóstą po południu,
gdy ktoś rzucił kamieniem w okno szkolnej pracowni?
Wysoki Sądzie, byłam w domu, jak zawsze.
Oglądałam nowy odcinek High School Musical.
- Możesz to udowodnić? - Pewnie.
W tamtym odcinku Troy pocałował Gabriellę…
Zgłaszam sprzeciw.
Troy całuje Gabriellę w każdym odcinku,
a streszczenie było w gazecie.
Podtrzymuję.
Zgaduję, że masz świadków?
Tak, moją babcię.
Czemu nie możemy jej tu wezwać?
Bo to wyjątkowo nieprzyjemna kobieta, Wysoki Sądzie.
Marta!
Ile razy mam ci powtarzać,
żebyś nie grzebała mi w szafie?
Wybacz, babciu.
Tylko się bawiliśmy.
Wszystko odłożymy.
Wy dwoje, do domu.
No dalej. Już późno.
- Pa. - Pa.
CHIRURGIA PULMONOLOGIA
POCZEKALNIA
Na razie wszystko w porządku.
- Czyli co? - To znaczy?
Operacja się udała.
Chcę ją zobaczyć.
Chyba zapomniałeś o „proszę”.
- Coś ty za jeden? - Gabriele.
Gabriele De Marchi.
Właśnie miałem do ciebie dzwonić.
- Do mnie? - Tak.
Pacjenci mogą wyznaczyć kogoś z rodziny w celu odwiedzin.
Choć na krótko.
Ale…
Marta nie ma krewnych, więc wpisała ciebie.
- Jasne. - Chodź.
Na razie pozostaje w śpiączce.
Niedługo ją wybudzimy.
Zostanie tu dwa tygodnie.
Wtedy przeniesiemy ją na oddział intensywnego nadzoru,
a potem na salę.
Wyjdzie z tego?
Właśnie przeszła poważną operację.
Ale Marta to tygrys w ciele chomika.
Da radę.
Możesz stać tu za szybą dziesięć minut dziennie.
Na dziś to już koniec.
Mogę zostać z nią chwilę sam na sam?
Proszę.
No dobrze.
Dziękuję.
Przepraszam, dwie minuty minęły.
Zostaw. Ja to dokończę.
Dzięki.
Jestem wykończona.
A muszę być jutro w biurze o ósmej.
Czemu nie rzucisz tej pracy?
Nie mogę odejść tylko z powodu wczesnych godzin.
Ani dlatego, że nie obchodzą mnie systemy komputerowe,
a na widok linijki kodu chce mi się rzygać.
Rzeczywiście.
Tutaj były jej wyniki.
Już ich nie potrzebuje, prawda?
Lepiej zawiozę je do szpitala.
Do Daria?
Ale skoro o nim mowa…
- Myślisz, że ma chłopaka? - Nie wiem.
Był na Ślinotoku w godzinach pracy.
Więc nawet jeśli kogoś ma, to im się nie układa.
Idę.
Siria, wyszukaj: „dr Dario Caponi”.
Oto wyniki wyszukiwania:
Dario Caponi, lekarz.
Będziemy ją wybudzać. Chodź.
Cześć.
Doskonale.
Więc nie wróci przez trzy tygodnie?
Nie.
Ale trzy tygodnie to i tak świetna prognoza.
Zwłaszcza że to wrażliwy etap.
Dobra wiadomość jest taka, że ma nowe płuca.
Koniec z rurkami.
Jak na ciebie zareagowała?
Nie była zaskoczona.
Wiedziała, że tam będę.
Gdyby ktoś mnie ostrzegł, że jest w innym szpitalu…
Zawsze mówię, żeby mi nie ufać.
To prawda.
Zostanę w szpitalu, póki jej nie wypiszą.
Dam wam znać na czacie, gdyby coś się zmieniło.
A co z pracą?
- Rzuciłem ją. - Poważnie?
Tak.
Myślałem, że lubiłeś Paryż i pracę przy scenografii.
Tak.
Ale moje priorytety się zmieniły.
Jedno z turyńskich liceów poszukuje nauczyciela historii sztuki.
Od tego zacznę.
Co za determinacja.
Zazdroszczę.
Nic.
Wybaczcie, pójdę już spać.
Jutro znów muszę jechać do biura.
Dobranoc.
No dobra.
- Kawa o tej porze? - Bezkofeinowa.
Słuchaj…
Dzięki za opiekę nad Martą.
Choć tyle mogę zrobić.
Bez obaw, wszystko będzie dobrze.
Podoba mi się ten nowy lekarz. Chyba można mu ufać.
Marta jest w dobrych rękach.
Te ręce!
- Wszystko trzeba sprawdzić. - Jasne.
Cześć.
- Dobrze, że jesteś. - Co tam?
Ktoś znów próbował włamać się na stronę kolei.
Przed nami kolejna długa noc.
Co jest?
Odchodzę.
- Nie możesz. - Mogę.
Składam wypowiedzenie.
Czemu?
Bo gdy tu wchodzę, czuję się jak w pułapce.
To z naszej winy?
Nie. Skąd.
To nie ma związku z tobą i Cristiną.
Wy jesteście do tego stworzone.
Ciężko na to pracowałyście.
I widać, że jesteście tu szczęśliwe.
Ale ja nie.
To stanowisko powinno trafić do kogoś, kto będzie umiał je docenić.
Masz dość wczesnego wstawania.
Tak.
Tak!
Kochani…
przerażacie mnie.
- Co się stało? - Nic!
Po prostu dobrze cię widzieć.
I was też.
Cieszę się, że przyszliście.
Czuję się już lepiej.
Za kilka dni mnie stąd wypuszczą.
Ale z was słodziaki.
Twój występ na przyjęciu odebrał mi mowę.
Tobie i 20 milionom obserwujących.
A, właśnie…
Ilu straciłaś?
Akurat miałam wzrost o 9.3%.
Nie dzięki tobie.
Dzisiaj pozna moich rodziców.
To będzie masakra.
Czas minął. Wszyscy na zewnątrz.
Jak się czujesz?
Chyba dobrze.
Doktorze?
Kto był dawcą?
Nie wiemy.
Ale to ktoś bardzo hojny.
Marto,
dbaj o te płuca.
- Dziesięć minut. - Dzięki.
Cześć.
Marta, ja…
Jeśli żałujesz tego, że we mnie wątpiłeś,
niesłusznie mnie oskarżyłeś
i pomyliłeś szpitale,
to się nie martw.
Wybaczam ci.
No dobra, ale ostatnie było z winy Jacopa.
Przepraszam.
Trochę przesadziłam z Tommasem.
Nie mówmy już o tym.
Dobrze.
Marta, ja…
Ja też cię kocham.
Omówmy zasady. Żadnych…
Cytatów z Władcy Pierścieni.
- Mało mówić. - Tak.
Albo nie. W ogóle nic nie mów.
Odpowiadaj tylko na pytania. I to monosylabami.
- Dobra. - Dalej?
Żadnego picia.
Żadnych tańców.
I pochwalić pieczeń, choćby była spalona.
Idealnie.
Chodzi mi o to,
że pierścień to tylko alegoria.
Idea władzy zbyt wielkiej dla ludzkości.
Właśnie. A budowali wtedy bombę atomową.
Prawda.
Może to trochę…
niepopularna opinia, ale…
dla mnie zawsze ciekawszy był Hobbit.
- Absolutnie. Zgadzam się. - Ja też.
Co ustaliliśmy?
Wybacz.
Paolo, mogę jeszcze pieczeni?
Jest…
wyśmienita.
Znasz się na rzeczy.
- Dziękuję. - To mój skarb.
Dziękuję.
Jeden…
Miło było cię poznać. Wpadaj, kiedy chcesz.
Wzajemnie, Marghi.
Następnym razem przywiozę ten komiks Tolkiena.
Koniecznie!
- Spakowałem pieczeń. - O tak.
- Dziękuję. - Idziemy?
Pa.
Ten mi się podoba. Nie to, co ten zagraniczny piosenkarz.
- Pa. - Pa.
Pa.
Pa!
I co myślisz? Dobrze poszło, co?
Świetnie.
Cześć.
Co tu robisz? Nie masz życia?
Czemu? Jesteśmy prawie jak rodzina.
Martwię się o ciebie.
Ale gdzie jest Dario?
Już poszedł.
Jak to poszedł?
Zakochałeś się, Jacopo?
Daj spokój. Skąd.
Ale jeszcze nie dostałem kosza od lekarza.
To do CV.
Słuchaj…
Czemu powiedziałaś, że nie masz żyjących krewnych?
Bo to prawda.
Babcia umarła? Nie wiedziałem.
Wiesz, że dla mnie tak.
Wciąż tak myślisz.
Tak.
Marto.
Dobre wieści. Wracasz do domu.
- Jutro cię wypiszemy. - Już?
Znaczy…
Cóż za wspaniałe wieści!
Powoli.
I co?
Jak tam nowe płuca?
Czuję się…
pijana tlenem.
Ostrożnie!
- Wybacz. - Nie.
Może ja nas zawiozę?
Tak będzie najlepiej.
Dokąd najpierw?
SZPITAL
Nie wiedziałam, czy i kiedy tu wrócę.
Szczęściara ze mnie.
Oboje jesteśmy szczęściarzami.
Gdzie teraz?
To szczególny dzień.
Widzicie dziewczynę przy szóstej alejce?
To ona zawsze przedstawiała wam oferty.
A dziś…
wróciła.
Witamy z powrotem!
Tęskniliśmy za tobą!
Tak, tęskniliśmy!
Brawo!
Aby to uczcić, przeceniamy cały dział spożywczy…
o 90 procent!
Panowie, spokojnie.
WYJŚCIE
No dobra. Trzeci przystanek?
- Wsiadaj i jedź. - Tak jest, kapitanie.
Teraz jestem w domu.
Ustawię budzik.
Po co? Wciąż jestem na zwolnieniu.
Ale ja nie. Jutro mam pierwsze zajęcia.
Trzy razy śniło mi się, że się spóźniam i nic nie pamiętam.
Przestań. Dasz sobie radę.
Mówisz?
Będzie jak w filmie.
Profesorze De Marchi,
byłam taka niegrzeczna.
Nie zrobiłam zadania domowego.
Nie wysyłaj mnie do dyrektora.
- Jakie filmy ty oglądasz? - Pokażę ci.
Dzień dobry.
Dzień dobry, profesorze.
O nie, proszę. Możecie mi mówić Gabriele.
Zacznijmy dzisiejszą lekcję
od omówienia prerafaelitów.
A więc bractwo prerafaelitów
było grupą artystyczną wpływową dla malarstwa wiktoriańskiego,
które powstało we wrześniu 1848 roku
i prowadziło swą działalność na terenie Wielkiej Brytanii.
Pod pewnymi względami…
przypomina nurt symbolizmu oraz secesję.
Można je określić jako obrazową transpozycję
epoki późnego romantyzmu.
- Co za romantyk! - Tak.
- Seksowny! - Prawda?
Wszystko w porządku.
Tylko małe zalecenie.
Płuca są nowe, ale gen, który wywołuje chorobę…
pozostaje.
Więc musisz uważać.
Dobrze, doktorze.
To koniec tygodniowych wizyt. Widzimy się za miesiąc.
- Świetnie. - Tak?
- Do widzenia. - Do widzenia.
Dopiero za miesiąc?
Zapomniałam recepty na enzymy.
Dobra, ja pójdę.
Proszę.
Przepraszam, doktorze.
Marta nie ma już enzymów.
Mógłby pan wypisać nową receptę?
Nie mam za wiele czasu.
Kolacja za trzy dni.
W twoje urodziny.
Zaskoczony? Nie tylko ty masz Internet.
Idź już. Mam górę roboty.
Będziemy tęsknić, suko.
Mogę podrzeć tę rezygnację.
Nie ma mowy.
Też będę tęsknić.
Przecież nie umieram.
Możemy się widywać.
Wciąż jesteśmy karetą dam.
Kto to?
O wilku mowa.
Silvia powiedziała mi o twojej rezygnacji.
Chciałam tylko powiedzieć, że popełniasz ogromny błąd.
Choć z drugiej strony, im większe błędy,
tym bardziej zabawne.
Więc powodzenia.
Tylko nam gdzieś nie zniknij. Królowa.
Rozumiesz?
Tak.
Czy związek Giacoma i Rebeki nie jest mega romantyczny?
Tak, bardzo.
Choć odwrócili od nas całą uwagę.
Zaraz to naprawimy.
Kochanie…
Tak?
Cóż…
Teraz, gdy sytuacja się uspokoiła,
znalazłem pracę, a ty czujesz się dobrze…
może byśmy tak…
Co?
Zamieszkamy razem?
Czy ty oszalałeś? Myślałam, że się oświadczasz!
Boże, przepraszam. Nie, czy ty…?
Ani trochę. A ty?
W żadnym razie.
„W żadnym razie” to już trochę przesada.
Może kiedyś, nie wiem.
Na razie za wcześnie, by o tym mówić.
Gabriele,
tylko się z tobą droczę.
Niezłe z ciebie ziółko.
Możemy zamieszkać razem.
Ale ty mówisz Jacopowi i Federice.
Cykor.
Co nam powie?
Muszę napisać do dyrektora. Zaraz wracam.
Cykor.
Przepraszam.
Co to ma być?
Rzuciłam robotę!
Nareszcie!
Powinniście mnie ochrzanić, nie świętować, głupole.
To co teraz?
Wrócisz do gry w pokera?
Nie.
Na razie będę się cieszyć bezrobociem.
Kochani…
Też mam nowiny.
Chcę zamieszkać z Gabrielem.
- Och! - Najwyższy czas!
Nie jesteście źli?
Nie! Niby dlaczego?
W końcu musiało do tego dojść.
To nie potrwa długo.
Wspólne życie zabija miłość.
Po tygodniu wrócisz do nas na kolanach.
Przestań.
Będziecie mieli własne mieszkanie.
Tak.
Daj nam trochę czasu, zanim opuścimy twoje miłosne gniazdko.
Znajdziemy mieszkanie w jakiejś melinie, a ja dostanę tężca.
Nie ma mowy. Możecie tu zostać.
Nie.
Nie możemy. To mieszkanie twoich rodziców.
Tak, ale jest za duże.
Nie potrzebujemy aż tyle miejsca.
No i wpadłam na pomysł, jak na tym zarobić.
Hotel na godziny?
Prawie.
Otworzymy pensjonat.
Podzielimy się zyskiem.
- Po dwa euro! - Nie.
Jesteśmy w centrum miasta,
a ceny idą w górę na czas festiwalu,
więc przy 20 dniach obłożenia…
możemy zarobić aż tyle.
Masz tę robotę.
Kiedy się wynosisz?
Nie!
Nie, przestańcie!
Te nowe płuca to doping!
- Zaraz twoje urodziny. - Co robimy?
Nic, 21 to gówniana liczba. Nie ma czego świętować.
Dobra, mam randkę z Caponim.
- Z moim lekarzem? - Z Gówniarzem!
Tak, chcę zostać żoną Gówniarza.
- Witam. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Zapraszam. - Dzięki.
To jest to!
Ma świetną energię. Bierzemy?
Tak. Ile kosztuje czynsz?
Tysiąc pięćset plus opłaty. Do tego trzymiesięczna kaucja.
Chyba w końcu zmęczyłaby nas ta energia.
Właśnie.
- Za dużo tu… - Światła.
I chyba czuję wilgoć.
- Wilgoć. - Tak.
- Tak.
„To może chatka obok autostrady, zaraz przy wysypisku”.
„Tylko nie otwierajcie okien”.
Przestań.
Tu potrzeba cierpliwości. Znajdziemy coś.
Musimy zmienić agencję.
Pewnie.
Tutaj nie jest tak źle.
Jacopo!
Ścisz to!
Obudziłeś mnie!
Pierwsza randka z Gówniarzem.
Ta czy ta?
Obojętnie, tylko ścisz tę muzykę!
Włóż tę, jest bardziej…
Trochę bardziej…
- Dzięki. - Jasne.
Dom przy wysypisku nie był taki zły.
Wszystkiego najlepszego.
Co jest?
Nic.
To dla mnie coś nowego.
- Dziwnie się czuję. - Czemu?
Jestem twoim pierwszym?
Dobre sobie.
Pierwszym!
Nie jesteś moim pierwszym.
Ale jesteś lekarzem mojej przyjaciółki.
Cieszę się, że nas ze sobą poznała.
A ja się cieszę, że cię do niej przydzielili.
A skoro o Marcie mowa, chyba jesteś blisko z nią i tą drugą.
Z Federicą.
Jesteśmy jak rodzina.
A ta prawdziwa?
Moja prawdziwa rodzina…
Moja matka ma więcej mężów niż butów,
a powinieneś widzieć jej półkę!
W tej chwili jest w Indiach.
Nie pisała z trzy miesiące.
A z ojcem nie mam zbyt bliskiej relacji.
Często chowasz się za żartami?
Nie mylisz się.
- Każdy się jakoś chroni. - Pewnie.
Ale zbyt wysoki mur może okazać się więzieniem.
Powiedz mi…
Jesteś pulmonologiem czy psychologiem?
Kolejny żart.
Nie martw się, Jacopo.
Jesteś idealny.
- Jacopo! - Cześć.
Też tu jesteście?
Dario, to Rebecca i Giacomo.
Spotkaliście się w szpitalu, pamiętasz?
Pewnie. Cześć, Giacomo. Jak tam?
Dobrze, dziękuję.
Świetnie. Bawcie się dobrze. My już wychodzimy.
- Wy też. - Pa.
- Pa.
Dobra.
To była miła kolacja.
To co teraz?
Był równie genialny, co niezrozumiany.
Można powiedzieć, że był pogardzany za życia.
Ale Van Gogh miał ogromny wpływ na sztukę dwudziestego…
Znalazłam idealne mieszkanie!
Obejrzymy je w przerwie na obiad.
Tak, ale akurat jestem w trakcie zajęć.
- Cześć. - No dobrze.
Kochani, to jest Marta, moja dziewczyna.
- Nie! - O nie!
Jak to?
No wiem, przepraszam.
No nic, zobaczymy się później.
Tak.
Kontynuuj.
Jak już mówiłem, Van Gogh…
- Masz zamknięte oczy? - Tak.
- Nie otwieraj! - Wiem, wiem.
Stop.
Możesz otworzyć.
Wyobraź sobie duże biurko w tym miejscu.
To okno wpuszcza dużo światła.
Możesz tu rysować.
Tu moglibyśmy postawić kanapę
i powiesić zdjęcia na ścianach.
Co ty na to?
Idealnie.
Tak. I cena też jest idealna.
Jutro możecie podpisać umowę w agencji.
Należy zapłacić za dwa miesiące z góry
i przedstawić gwaranta, tak dla formalności.
To nie zwykła formalność.
Oboje pracujemy zarobkowo, więc…
Rozumiem, ale to niestety za mało.
W tej kwestii nie możemy pójść na kompromis.
Potrzebujemy gwaranta, choćby kogoś z rodziny.
Wiesz, co to oznacza?
Czas zapoznać nasze rodziny.
W końcu jakąś przyprowadził!
Co?
Nigdy żadnej nie poznaliśmy.
Byliśmy przekonani, że jest gejem.
Prawda?
Na dwudzieste urodziny dostał wycieczkę do Londynu.
Łącznie z przepustką za kulisy parady równości.
Ale nie. Jaka szkoda.
Uważam, że homoseksualne dziecko to błogosławieństwo dla matki.
Ale nie tracę nadziei!
Proszę mi wierzyć, Gabriele wcale nie jest gejem.
Biedactwo! Jeśli jest taki jak ojciec, musisz być wykończona!
Kochani… Nic z tego.
Kursy masażu ajurwedyjskiego
i bezpośrednia uprawa konopi
nie są dostateczną gwarancją przychodu.
- Mówiłeś, że to w celach leczniczych? - Oczywiście.
I nie dali się nabrać?
Nie. Ale musimy coś zrobić.
No już, rozchmurzcie się.
Możecie zamieszkać tutaj.
O tak!
Zapytałabym rodziców,
ale gwarant z zaświatów raczej nie przejdzie.
Proszę.
Nie, mamo, ona nie może.
No to czas na deser.
Zostaw to mnie.
Weź to.
Czemu nie zapytasz babci?
Zgłupiałeś?
Co zrobiłem?
Pamiętacie moją byłą, Carolinę?
- Którą z nich? - Nie zaczynaj!
Tę pracownicę banku.
Może zapytam ją o gwarancję bankową?
Tak.
Mam dobre wieści.
Gotowy na drugą rundę?
No to mam dwie dobre wieści!
- Dawaj. - Dobra.
Więc…
dzwonili z agencji.
Przyjmą gwarancję bankową.
Jutro odbieram klucze.
Dobrze.
Co jest?
Nic. To po prostu poważny krok.
Opuszczam Jacopa i Federicę.
To moja rodzina.
A co z tobą?
Nic, po prostu…
wspomniałaś coś o babci.
Myślałem, że nie żyje.
Nie oficjalnie.
Trafiłam pod jej opiekę po śmierci rodziców.
Nie była zadowolona, że musi zająć się wnuczką.
Okazywała to każdego dnia.
Kiedy ostatnio ją widziałaś?
Wyniosłam się, gdy skończyłam 18 lat.
Miło było zobaczyć cię wśród rodziny.
Sama chciałabym taką mieć.
Tak, ale masz Jacopa i Federicę.
Prawdziwa rodzina to ta wybrana.
Tak, wiem. Mam szczęście.
Tak.
Ale jakaś pustka pozostaje.
- Dobranoc. - Dobranoc.
I jak tam?
Świetnie, a u ciebie?
Uczy się pan żartować?
Bardzo dobrze!
Ciekawe, kto daje panu lekcje.
Chciałem cię o coś zapytać. Czemu używasz nazwy „mukowiscydoza”?
Czemu nie „zwłóknienie torbielowate”?
Bo to śmieszna nazwa.
Mniej straszna.
Ubierz się.
Doktorze?
Nie lubię się wtrącać, ale…
Pewnie ledwo możesz się powstrzymać.
Bądźmy szczerzy.
Jacopo jest dla mnie jak brat.
Więc pan jest dla mnie praktycznie jak szwagier.
To działa tylko w filmach.
Jacopo to twój przyjaciel. Tak jak i mój.
Jasne.
NOEMI: FAJNIE, ŻE WPADŁEŚ! OCALIŁEŚ IMPREZĘ! DZIĘKI ZA PREZENT.
ZWIĄZKI SĄ SKOMPLIKOWANE, ALE NIE WSZYSTKIE JESTEŚMY JAK REBECCA
WPADNIJ, TO POGADAMY.
Nie do wiary.
Czuję się jak w odcinku Czarnego lustra.
Bez wszystkich gratów wydaje się 10 razy większy.
Wiesz, że możesz tu dziś spać?
Właśnie. Nie musisz od razu się wynosić.
Jeśli nie pojadę teraz, zostanę tu na zawsze.
Prawie żałuję, że nie mogę nic dźwigać.
Nie przejmuj się. To już ostatnie.
Dziękuję.
Nie, czekaj.
Zróbmy to, jak należy.
I voilà!
Więc…
to jest to.
Tak.
To jest to.
Nie mogę się doczekać nowego łóżka.
Tak.
Zapomniałam wziąć enzymy.
Przyniesiesz mi je z kuchni?
Proszę.
Tak jest.
Dziękuję.
Są w pudle po prawej.
MAŁA MARTA
BABCIA - MARTA
ŚWIADECTWO SZKOLNE
ADRES: CORSO FRANCIA 297/1
Proszę pani?
Dzień dobry, jestem Gabriele.
Chłopak pani wnuczki.
Marty.
Proszę pani?
Słyszę, że jest pani za drzwiami.
Chcę porozmawiać o pani wnuczce.
Chciałbym tylko wiedzieć…
Rozumiem, czego chcesz, ale to teren prywatny.
Już wezwałam policję.
Nie, proszę!
Proszę.
Marta mówiła, że wasze relacje się ochłodziły,
ale to nie znaczy…
A to suka.
No dobra. Przesuń łóżko, żeby zakryć tę plamę.
Odsuń zasłony.
Dobra.
W porządku?
PRZYTULNY POKÓJ
- Świetnie. - Gotowe.
Money, money!
Nie.
Nie!
Jesteśmy Asia i Zoe. Miło was poznać.
Przywitaj się, Zoe!
Przywitaj się.
Chcesz ją potrzymać?
- Tak. - Proszę.
Jaka słodka.
- Cześć. - Cześć.
Spójrz na nią.
- Mama! - Chyba cię lubi.
- Macie dzieci? - Nie.
Ale kochamy dzieci.
No dobrze. Idziemy.
- Pa. - Pa.
Niespodzianka!
O rety. Cześć.
Cześć.
Znalazły się twoje klucze.
Nie możesz tak tu wpadać. To nie hotel.
W sumie to tak. A co to za jedna?
To Zoe, nasza mała ślicznotka.
Wygląda jak lalka i nigdy nie płacze.
Chce się tylko bawić i przytulać,
tak jak ja.
Nie wygłupiajcie się.
Mam inne priorytety.
Znów spotyka się z tym lekarzem.
To dobrze.
Tylko że…
to chyba nie jest facet dla ciebie.
Wydaje się taki zamknięty i nieprzenikniony.
To część jego uroku. No i ja go rozumiem.
Powoli się przede mną otwiera.
No dobrze. Ale…
Od jak dawna się widujecie?
Nie widujemy, jesteśmy razem. I to dokładnie od miesiąca.
Trzydzieści dni.
A dzisiaj…
dam mu to.
Co to?
- Nic takiego. - Jacopo!
Dobra, nie nalegaj.
To weekend w górskim hotelu ze spa.
Oszalałeś?
Czemu? To romantyczne.
Choć kosztowało mnie płuco.
Ups!
- Jak wyglądam? - Świetnie.
Daj znać, czy nocujesz.
Powiem ci już teraz. Nocuję.
Ale raczej nie będę spać.
Jacopo?
- Kawa? - Pewnie.
Więc jest u was dziecko?
Tak, ale jutro wyjeżdżają.
Będę za nią tęsknić.
Spróbuj.
Pycha.
Wiesz, czego bym chciał?
Może najpierw zjemy?
Mówię poważnie.
Wyobraź to sobie.
Spa w górach,
ty i ja,
cały dzień robimy sobie masaże,
zabiegi na twarz,
kąpiele błotne…
Potem relaksujemy się w podgrzewanym basenie, a na koniec…
Wybacz, nie wyciszyłem.
Nie szkodzi.
To nie kwestia manier.
To znaczy?
Sprawdzasz Ślinotok?
Ach, to?
Jacopo, naprawdę cię lubię.
Ale jak długo się widujemy?
Miesiąc?
Nie wiem.
Nie liczyłem.
Nie spieszmy się.
W odpowiednim momencie przestaniemy widywać się z innymi.
Czy widujesz się tylko ze mną?
Pewnie, że nie.
W sumie…
Mam dzisiaj randkę z Ruchaczem97.
Idę po gin z tonikiem.
GÓWNIARZ: NIE CHCIAŁEM CIĘ URAZIĆ. WYNAGRODZĘ CI TO WIECZOREM.
Mamy komplet na trzy miesiące.
Świetnie!
Nie miałeś nocować poza domem?
Coś się stało?
Miałyście rację. Pospieszyliśmy się.
Postanowiliśmy zwolnić i umawiać się z innymi.
Jak długo tak płacze?
Od jakiegoś czasu.
Gdzie Asia?
Asia? Halo?
Wszystko dobrze?
Asia?
- Otwieraj. - Wchodzę.
Cześć.
„Wrócę za kilka dni”.
Kurwa, co teraz?
Wezwę policję.
Nie, czekaj.
A jeśli trafi do przytułku?
A Asia jednak po nią wróci?
Nie możemy tego zrobić.
No dobra. To co proponujesz?
Nie wiem!
No dobrze. Chodź tutaj.
Asia napisała, że wróci za kilka dni.
Zaczekajmy do czwartku.
- Co jej jest? - Nie wiem.
- Może jest głodna. - A co ona je?
Może tam jest napisane.
Asia miała jakiś blender.
Tu jest.
Co teraz?
- W ten sposób. - Nie, odwrotnie.
- W ten sposób. - Nie.
Nie, ja to zrobię. Wydaje mi się, że…
Ale…
- Pyszności! - Zjesz to?
No i już, kruszynko.
Prawie gotowe.
Brawo!
Co?
Wszystko dobrze?
Skończyliśmy w okropnym filmie z lat 80.
- Asia zostawiła nam dziecko. - Jak to?
No normalnie.
Nie zastaliśmy jej w pokoju.
Wróci za kilka dni.
- Bo wróci, prawda? - Zostało nam 28 minut do karmienia.
- Potrzebujemy pieluchy. - I słoiczki.
I mleko w proszku. I to takie do zębów.
Już to widzę.
Zabijemy to biedne dziecko.
Przerażacie mnie.
Jest taka słodka, kiedy śpi.
Oszaleliście. A jeśli jej mama nie wróci?
Wiemy, że nie może z nami zostać.
Chcemy się nią nacieszyć.
Tak, „nacieszyć”.
Mamy wieści.
- Jacopo jest w otwartym związku. - Ale z ciebie cnotka.
Dokąd idziesz?
Mam randkę z Dariem.
W ile osób?
O nie, mój drogi.
Nie zostawisz mnie samej z dzieckiem.
Z naszym będzie tak samo? Będziesz wychodził co wieczór?
Co wieczór? To tylko raz.
Nie ma mowy. Idź podgrzać butelkę.
Poważnie?
Kochani, proszę. Zachowujecie się jak młodzi rodzice.
- Jest niepoważny. - A ona upierdliwa!
No dobrze.
Pozwólcie, że Marta się tym zajmie.
Jacopo, idź na randkę z Dariem…
i jego kolegami.
A ty się nie martw. Odpocznij i weź prysznic.
Ciocia Marta zajmie się małą Zoe.
Pójdziesz ze mną na spacer?
Co, maleńka?
A co z Gabrielem? Nie musisz wracać do domu?
Nie, ma jakieś zebranie.
Będzie dziś późno.
Wiem, że tam pani jest.
Tylko bez policji.
Proszę tylko o pięć minut.
A wtedy,
jeśli wciąż nie zmieni pani zdania,
na zawsze zniknę z pani życia.
Tak jak pani wnuczka.
Proszę.
Słucham?
Poprosiłeś o pięć minut. Czas ucieka.
Tak.
Cóż…
Marta i ja jesteśmy razem od kilku miesięcy.
I…
bardzo się kochamy.
Niestety cierpi na poważną chorobę,
ale to już pewnie pani wie.
W każdym razie, niedawno doszło do…
komplikacji.
Ale już dobrze.
Zrobili jej przeszczep płuc.
Niedawno zamieszkaliśmy razem.
Proszę posłuchać…
Nie chciałbym się wtrącać, ale…
jest pani jej jedyną rodziną.
Nie wiem, co spowodowało pogorszenie waszych stosunków,
ale może jest jakiś sposób, żebyście się pogodziły.
I znów zaczęły rozmawiać.
Czemu Marta cię tu przysłała?
No tak.
Marta nie wie, że tu jesteś, prawda?
Nie, nie wie.
Ale na pewno tęskni.
Masz rację.
Wtrącasz się w nieswoje sprawy.
Myślałeś, że możesz naprawić relację dwóch osób,
które nie czują najmniejszej potrzeby,
by ją naprawiać.
Za kogo ty się w ogóle uważasz, co?
Nie, proszę zaczekać.
Marta pani potrzebuje.
Nawet jeśli tego nie widzi.
I pani też mogłaby na tym zyskać.
Bo to wspaniała i pełna życia osoba.
Bo tak ją pani wychowała.
Idź już.
Dobrze.
Przepraszam za najście.
Jeśli zmieni pani zdanie…
zostawiam mój numer.
Do widzenia.
Wybacz, to mój pacjent.
No dobra, dziś ty wybierasz. Co oglądamy?
Nie mogę się zdecydować.
Wiarołomni czy Latające Świnie?
Następny.
Kto to był?
- Kto? - Gość, z którym się przywitałeś.
Po prostu się do mnie uśmiechnął.
Co się dzieje?
Nic. Wybacz.
Po prostu źle mi z tym, że zostawiłem Federicę z dzieckiem.
- Dziękuję. - Następny.
Sala numer dwa.
On zapłaci.
Idziemy na spacerek…
Jaka słodka kruszynka.
Śliczna.
- Ile ma? - Nie mam pojęcia.
Jak to?
Żartuję!
Do widzenia.
Idziemy.
Przywitaj się!
Spójrzcie na mnie.
Zróbmy przerwę.
Czegoś nam nie powiedziałaś?
Chciałabym.
To Federiki i Jacopa.
Co?
Nie, po prostu zajmują się nią, dopóki nie wróci jej mama.
Prawda, maleńka?
- No jasne. - Jasne.
Mogę?
- Pewnie. Chcesz? - Chodź.
Proszę.
Jaka modnisia!
Cześć.
Nie.
Spróbuj podeprzeć jej głowę.
Wybacz. Mogę?
No chodź, malutka Zoe.
No już.
Nasza mała Zoe.
No już.
Oddaj mi ją!
To pewnie tylko przypadek.
Łobuziara z ciebie, co?
Kogoś mi przypominasz.
Musimy wracać do Jacopa i Federiki,
ale wiem, że wolisz być ze mną.
Wszystko gra.
To był zwykły atak kaszlu.
To się zdarza.
To był tylko zwykły, głupi…
atak kaszlu.
GÓWNIARZ
Halo? Tu Becca.
Cześć, Becca.
Jak tam Giacomo? Dawno się nie odzywał.
Bierze prysznic.
Skąd ta nagła miłość do Giacoma?
Znikąd. Byłem strasznym dupkiem.
A to naprawdę fajny gość.
Dopiero odkąd jesteśmy razem?
Co to ma do rzeczy?
Powiesz mu, żeby oddzwonił?
Becca?
Halo?
Becca? Halo?
Stworzyłam potwora.
A jedyne wyjście…
to go zniszczyć.
Patrzcie, jak się osrał.
Chcesz w zęby, gnojku?
- No dalej, przywal mi! - Chodź no tu.
Patrzcie, posikał się!
Ohyda! Posikał się!
Fuj!
Ale z niego świntuch!
- Co za frajer! - Ohyda!
Spójrzcie tylko.
OPUBLIKOWAĆ FILM?
PRZESŁANO
Niech ktoś przyniesie pieluchę.
SIUSIUMAJTEK! PSIPSI POTTER
- No dalej, przywal mi! - Chodź no tu.
Patrzcie, posikał się!
Ohyda! Posikał się!
- Fuj! - Ale z niego świntuch!
- Co za frajer! - Ohyda!
#SIUSIUMAJTEK
CO ZA FRAJER
Nie do wiary.
Przynieś pieluchę.
Kto mógł zrobić coś tak okropnego?
Nie miał nawet odwagi się podpisać.
To fałszywy profil.
Co za dranie.
Biedny Giacomo.
Sprawdzisz jej butelkę?
Gadałeś z Martą?
- Nie. A ty? - Od wczoraj nie.
Pół doby bez słowa. Zapomniała o nas?
Mówię poważnie.
Mam jakieś złe przeczucie.
Zadzwonię.
Marta!
Otwieraj!
Wiemy, że jesteś w domu.
Ale…
- Cześć. - Martwiliśmy się.
Wszystko gra?
W ciągu 24 godzin dzwoniliście do mnie 35 tys. razy.
To nie przesada?
Nie.
Myślę, że czas rozluźnić stosunki.
Próbuję zbudować życie z Gabrielem.
Nie powinnam spędzać z wami tyle czasu.
Chyba czas przeciąć pępowinę.
To znaczy?
Może powinniśmy być przyjaciółmi,
a nie jakąś dziwną, natrętną rodziną.
Tak będzie najlepiej.
Jak mała?
W końcu zasnęła.
Wierzysz w te bzdury o pępowinie?
Skąd.
To stara śpiewka.
Ma jakiś problem, ale zamyka się, zamiast poprosić o pomoc.
To…
co robimy?
To, co zawsze.
Będziemy irytujący.
Będziemy ją wspierać, czy jej się to podoba, czy nie.
Słyszałaś małą? Powiedziała „tata”.
Powiedziała „papu”. Była głodna.
Powiedziała „tata”. Nie psuj mi tego.
Nie przywiązuj się.
- Cześć. - Cześć.
- Późno wróciłeś. - Tak.
Miałem zebranie w szkole.
Znowu?
Nie, tak naprawdę…
tylko dziś.
Słuchaj…
Muszę ci coś wyznać.
Zdradziłeś mnie.
Nie.
Wtedy byś mi nie powiedział, ty świnio!
Nie.
Wiesz…
Byłem u twojej babci.
Nie złość się. Zrobiłem to, bo myślałem, że za nią tęsknisz.
Nie powinieneś tego robić.
Nie gniewam się.
Wiem, co musiałeś sobie pomyśleć. Twoja rodzina jest idealna.
Nie zdajesz sobie sprawy, że niektórych rzeczy nie da się naprawić.
Wybacz. Nie chciałem się wtrącać.
Ale to zrobiłeś.
Choć chciałeś dobrze.
Pewnie nie chciała gadać.
Prawdę mówiąc,
wezwała nawet policję.
Cała babcia.
Ale mogłeś mi powiedzieć.
Oszczędziłabym ci kłopotu.
Wybacz, że o to zapytam, ale…
co się stało?
Nie odpowiadaj, jeśli nie chcesz.
To nic.
Gdy zmarła moja mama, nie rozmawiały od ośmiu lat.
Poznałam ją dopiero, gdy zawieźli mnie tam z opieki.
Jak na ironię,
nigdy nie próbowała mnie poznać.
A tu nagle musiała zająć się wnuczką.
I to chorą.
Starała się, jak mogła.
Ale narobiła więcej szkód niż muko.
Wciąż się kłóciłyśmy.
Pokłóciłyśmy się nawet w moje 18 urodziny.
Powiedziałam jej, że to ona powinna była zginąć.
Spoliczkowała mnie.
I to tyle.
Koniec rodziny.
Nie.
To tylko twoja babcia.
Ja jestem twoją rodziną.
Masz gorączkę.
Jesteś chora?
Co robimy?
Zawieź mnie do szpitala.
Dobra.
A kuku!
- Kto to? Marta? - Niemożliwe.
Kochani!
Wróciłam.
Cześć.
Cześć, skarbie!
Mamusia wróciła!
Cześć.
Gdzie się podziewałaś? Chcieliśmy wezwać policję.
Wiem, przepraszam. Musiałam znaleźć Ludovica.
Cześć, jestem Ludovico.
Ojciec Zoe.
Poznaliśmy się, gdy byłam tu ostatnim razem.
Nawet nie wiedział,
że mamy córkę.
Nie mogłam tak się z nią pojawić.
Pewnie. Lepiej było zostawić ją u obcych.
Ale daliście radę?
Jest piękna.
Jest taka piękna.
To ty jesteś piękny.
Nie, ty.
Powinniśmy już iść.
- Hej, skarbie. - Cześć.
Powiedz „ciao” Federice i Jacopowi.
Cześć, malutka.
Bądź grzeczna.
To co teraz? Co chcecie zrobić?
Żyć w miłości.
Pa.
Muszę coś zrobić.
Cześć. Co ty tu robisz?
Wejdź.
Mogłeś mnie ostrzec.
Zjesz ze mną?
Nie.
Dario…
Wiedzieliśmy, że tak się to skończy.
Nie.
Nie wiedzieliśmy.
Poprosiłem o czas.
Dałem ci czas.
Nie wierzę, że z tobą zrywam.
To nic.
Nie ty pierwszy.
I tak…
wytrzymałeś dłużej niż inni.
Miałem nadzieję, że inaczej się to skończy.
Zostań tu, zaraz wrócę.
Przepraszam!
Do doktora Caponiego. To pilna sprawa.
Kończę zmianę. Ktoś wam pomoże.
Jestem.
Chwileczkę, muszę się zalogować.
Szybciej.
Wyskoczył błąd.
To pilne! Proszę!
- Proszę o spokój. - Pomocy!
Nie widzi pani jej stanu?
- Nosze! - Zróbcie coś!
- Marta! - Tylko spokojnie.
Marta, kochanie!
Kochanie?
Zależy mi na tobie.
Ale boję się, że mnie zranisz.
Wybacz, to szpital.
SZPITAL
Więc…
Nowe płuca…
nie działają, jak powinny.
Znów ma poważną infekcję.
Jaki jest najgorszy scenariusz?
Hej.
Będzie dobrze.
Marta z tego wyjdzie.
Tu nie chodzi o nią.
Zrobiłam coś okropnego.
Widziałeś ten filmik?
Ja go wrzuciłam.
To było oczywiste.
Wiedziałeś?
Czemu nic nie mówiłeś?
Czekałem, aż ty mi powiesz.
Jesteś na mnie zły?
Tak.
Jestem na ciebie wściekły.
Ale rozumiem, czemu to zrobiłaś.
Zaczynałem ci…
przeszkadzać, prawda?
Tak.
Nie umiałam ci powiedzieć.
Czemu go nie skasujesz?
Nie tylko go nie skasuję,
ale czasem go sobie obejrzę.
Żal mi tego przerażonego chłopaka.
Nie wstydzę się, że taki byłem.
Już nie.
Przepraszam.
Ale teraz…
musisz coś dla mnie zrobić.
Cześć wszystkim.
Na pewno widzieliście filmik, na którym dręczą pewnego chłopaka.
To mój chłopak.
NAPRAWDĘ? NIE WIERZĘ
Ma na imię Giacomo.
POWAŻNIE? BIEDNY GIACOMO!
Ja wrzuciłam ten film.
TO OKROPNE JAK MOGŁAŚ?
NIE SPODZIEWAŁEM SIĘ TEGO PO TOBIE
Myślałam, że tak poczuję się silniejsza.
WSPÓŁCZUJĘ MU
Ale już wiem, że to tak nie działa.
Nigdy w życiu nie było mi tak głupio.
Dlatego chciałabym publicznie przeprosić Giacoma.
W imieniu swoim i tych, którzy go wyśmiewali.
WYBACZ, GIACOMO! TAK MI PRZYKRO
Przepraszamy, Giacomo.
Chyba muszę zmienić pracę.
Ten obserwujący cię nie opuści.
Otwieraj, suko!
Otwórz drzwi!
Otwieraj!
Twoja wnuczka umiera!
Całe życie byłaś podłą żmiją!
Nic cię nie obchodziło!
Zrób dla niej chociaż coś!
Ona cię potrzebuje!
Otwórz te drzwi!
No dalej! Otwieraj drzwi!
Proszę.
Można?
- Nie teraz. - Proszę.
Pozwalacie jej umrzeć. Przeniosę ją gdzie indziej!
Marta jest chora.
Czy jest szansa, że wyzdrowieje? Tak, ale mała.
Jeśli coś ci się nie podoba, znajdź innego lekarza.
Ale przeniesienie jej teraz
mogłoby ją zabić.
A ty nie możesz tego zrobić, bo nie jesteś jej krewnym.
Ale ja tak.
Przyszłaś obejrzeć wielki finał?
Wybacz.
Już za późno na bajkę na dobranoc.
Dawno temu żyła sobie samolubna kobieta.
Myślała tylko o sobie i dobrze o tym wiedziała.
Ale pewnego dnia popełniła największy błąd.
Zaszła w ciążę.
Próbowała być matką.
„Prawdziwa kobieta musi umieć być matką”.
Tak sobie mówiła.
Ale jej wysiłki były nadaremne.
Zaczęła pić.
Zaczęła nienawidzić własnej córki.
Pewnego dnia dziecko wciąż płakało.
W chwili kryzysu miała ochotę…
Więc się odsunęła.
Nauczyła się żyć z tym żalem,
choć jego ciężar odbierał jej dech.
Udało jej się go stłumić.
Zamieść go pod dywan.
Ale…
Ja się pojawiłam.
Ty się pojawiłaś.
Miałaś tak wielką wolę życia,
taki optymizm,
taką potrzebę uczucia.
Pracownik opieki nie wiedział,
że oddaje cię pod opiekę najgorszej możliwej osoby.
Tu się zgadzamy.
Myślałam o tobie każdego dnia.
Każdego dnia.
Ale nie mogłam wypełnić tej pustki, którą po sobie zostawiłaś.
Nigdy nie płakałaś.
To chyba starość.
Znów to samo.
Już straciłem rachubę.
Tym razem jest inaczej.
Teraz jest zupełnie inaczej.
Daj mi wody.
Cześć.
Dziękuję.
O czym rozmawialiście?
O niczym.
Nie rozmawialiśmy o niczym.
Patrzyliśmy na ciebie w milczeniu.
Nigdy nie umiałeś kłamać.
Marta…
Wiem.
Kiedy przestaniesz zgrywać twardzielkę?
Niedługo.
Chodźcie tu.
Hej.
Dość tych rysunków.
Nie chcę, żebyś tak mnie zapamiętał.
Co ty gadasz? Jesteś piękna.
Mów.
Boję się, że cię stracę.
Nie wiem, co robić. Jestem bezsilny.
Bo zrobiłeś już wszystko, co mogłeś.
Jestem zmęczona. Zamknę na chwilę oczy, dobrze?
Dobrze.
Będę tu, gdy je otworzysz.
Zabierzcie go.
- Co jest? - Zabierz go.
Posłuchaj…
Funkcje życiowe wróciły do normy.
Wracam do środka.
Przepraszam.
Wszystko dobrze.
Najgorsze za nami.
Mój Boże!
Nazywam się Ludovica Francesconi.
Mam 20 lat. Pochodzę z Sory, niedaleko Frosinone.
Mieszkałam tam do końca liceum,
a potem wyjechałam na studia do Rzymu.
Jestem Jozef Gjura. Mam 25 lat. Urodziłem się w Albanii.
Na poważnie zająłem się aktorstwem, gdy skończyłem 18 lat.
Nazywam się Gaja Masciale. Mam 22 lata. Jestem Apulijką z Bitonto.
Potem podjęłam studia w Akademii Teatralnej Silvia D'Amica.
I właśnie je ukończyłam.
Widzieliście te filmy, w których bohaterka jest chora,
ale pomimo chemii wygląda jak bogini
i umawia się z mega przystojniakiem?
Te filmy…
nie są o mnie.
Napisy: Marta Racka