Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zostawiano je w kartonowych pudłach
w pobliżu mostu lub na chodniku.
Kiedyś było ich sporo. Na jednej zmianie ponad 30.
Niańkom przydzielano różne zadania.
Niektóre karmiły niemowlęta mlekiem, inne robiły pranie.
Opiekowałam się dziećmi.
Pamiętam wiele z nich.
Wychowałam je.
Trzymałam na rękach i powoli karmiłam,
jakby były moimi dziećmi.
Serce mi krwawiło, gdy wysyłałam dziecko.
Miały odbyć długą podróż.
Co się z nimi stanie?
JEROZOLIMA, IZRAEL
Witam. Mogę przyjąć zamówienie?
Jaki podać do tego sos?
Razem będzie 8,75 $. Miłego dnia.
Mamy banknoty 50-dolarowe?
Pierwszy raz taki widzę na oczy.
- Witam, co słychać? - Wszystko dobrze.
Państwa herbata. Miłego dnia.
Cześć!
- Jak tam w pracy? - Dobrze.
- Jadłaś już? - Tak, paluszki serowe.
- Nic więcej? - Tak.
ROZDANIE ŚWIADECTW 2018 LICEUM KATOLICKIE
Rety, zaczyna się.
Danielle Bates.
Lily Catherine Bolka.
Panie i panowie, oto klasa rocznika 2018.
Absolwenci, birety w górę!
Raz, dwa… Dobra!
Cześć.
- Hej, mamo. - Skarbie.
- Będziesz płakać? - Tak.
- Czemu płaczesz? - Bo jestem z ciebie dumna.
W latach 1983-2015 Chiny wprowadziły politykę jednego dziecka,
by kontrolować wzrost populacji.
Szacuje się, że ponad 150 000 chińskich dzieci,
głównie dziewczynek, trafiło do adopcji za granicę.
Tyle osób mówi do nas: „Szczęściara”.
Możliwe.
Nie mnie to oceniać.
Przyszłaś do nas otwarta i gotowa na miłość.
Mieliśmy szczęście. Łatwo się śmiałaś i ufałaś.
To my jesteśmy szczęściarzami.
Nikt nie wie, jak wybiera się dzieci w Chinach,
ale jak mówi twoje hebrajskie drugie imię: „Mój Bóg wysłuchał moich modlitw”.
Odkąd wzięłam cię na ręce, nie ma szczęśliwszej kobiety na świecie.
Kiedy to powiedziała, pomyślałam o mojej drugiej mamie.
Jak zmieniłoby się moje życie,
gdybym to z nią dorastała.
I jak byłoby w innej rodzinie.
Chciałabym lepiej poznać moje chińskie pochodzenie.
Chcę uczyć się mandaryńskiego i odwiedzić Chiny.
To się zaczęło bodajże w siódmej klasie.
Tata powiedział: „Jest strona o nazwie 23andMe.
Trzeba splunąć do próbówki”.
To jak eksperyment naukowy.
Zgłosiliśmy się do 23andMe, bo w gabinecie można wykluczyć
całą listę dziedzicznych problemów zdrowotnych.
Co najmniej 20 razy proponowałam Chloe naukę chińskiego tańca.
Zerowe zainteresowanie.
Ale kiedy się dowiedzieliśmy…
RODZICE CHLOE
…że jej kuzynka rówieśniczka mieszka w Tennessee…
- Tym się zainteresowała. - Tak.
Tym i faktem, że jest daleką krewną Yo-Yo Ma.
Tak!
I tak znalazłam Sadie.
Od kilku miesięcy rozmawiamy przez Snapchat.
- Cześć. - Cześć.
Naprawdę mnie to zaskoczyło.
Na świecie jest tylu ludzi, ale nawiązanie kontaktu z Sadie
było dla mnie szokiem.
Uwielbiam zwierzęta. Są urocze.
- Tak, chcę szczeniaka. - Brzmi dobrze.
Miewam różne fazy, jak pragnienie szczeniaka albo…
przykładowo ptaka.
Jeża.
Ale zawsze widzę je w roli moich pomagierów,
ale nic z tego nie wychodzi.
Dlaczego nie powiedziałaś mi o kuzynkach?
Wspominałam, ale mnie nie słuchałaś.
Tu jest Lily.
Macie ze sobą ośmioro wspólnych krewnych.
Droga Lily, nazywam się Sadie.
Mieszkam w Tennessee
i zostałam adoptowana
z prowincji Guangdong.
Tu masz pisownię.
Wysłać?
Śmiało.
Myślałam, że mam tylko Chloe.
- Cześć. - Cześć.
Rany, nie wierzę, że cię w końcu poznałam.
No właśnie, ale odlot.
Ładny naszyjnik.
Dziękuję.
Zawsze noszę na sobie wszystkie naszyjniki.
Nigdy ich nie zdejmuję…
Pokaż mi zdjęcia.
Twoich nowych kuzynek, a nie starych.
CIOTKA LILY
To Sadie. Jesteśmy do siebie podobne?
- Odrobinę. Chyba. - Chyba?
Widzę podobieństwo.
Postanowiłam zrobić test DNA,
żeby dowiedzieć się więcej o sobie i swojej przeszłości.
Kiedy poznałam Sadie,
pojawiły się nowe pomysły…
odnośnie naszej adopcji.
DZWONIĘ DO CHLOE
DZWONIĘ DO LILY
Działa?
- Jest. - Cześć.
Cześć!
- Cześć. - Cześć.
Rety, ale fajowo. Nigdy nie robiłam takiego Google Hangouts.
Jak wam się żyje?
Nie mogę się doczekać piątku.
Tydzień był mega długi,
nic fajnego.
Spokojnie, też się męczę. Wszystkie jesteśmy wykończone.
Zastanawiałam się też, od czego zaczęłabym historię swego życia.
- Pewnie my wszystkie mogłybyśmy… - Tak.
Wszystkie byłyśmy w sierocińcu w południowych Chinach.
Chyba w rejonie Guangzhao.
Huangzhou. Czy też Kanton.
Byłyśmy w tym samym sierocińcu?
Tak, Chloe.
Całkiem to fajne. A nawet odlotowe.
No tak.
Chociaż rozmyślałam już,
dlaczego mnie porzucili.
Pomyślałam, że to pewnie z powodu polityki jednego dziecka w Chinach.
Nie czuję, żebym znała powód. Tak po prostu założyli.
Tak?
Czyli to był twój prapradziadek.
To wujek Sam, gdy wstąpił do wojska.
Składaliśmy kwiaty na jego grobie.
To twoja prababcia jako dziecko.
Przyjechała tu z Irlandii. Mam kołdrę, którą zrobiła w 1840 roku.
Fajowo.
James Franklin.
Jest twoim praprapradziadkiem.
Ze strony ojca mogę się cofnąć prawie do 900 roku.
MATKA SADIE
Informacje ze strony mamy
są rozproszone i fragmentaryczne,
ale cofnęliśmy się do 1600 roku.
A to Anna Fulton, zmarła na gruźlicę.
Nie czuję się z nimi związana.
W teorii to część mojej rodziny, ale nie mają ze mną związku.
To moja mama i ciotka.
Według sierocińca porzucono mnie w pudle przy ruchliwej ulicy.
NAZWISKO – CHUN IMIĘ – HAUFENG
Wyobrażałam sobie, że pewnie było to rano.
Ktoś mnie znalazł i zabrał do sierocińca.
Czasem myślę sobie, że mam rodzeństwo.
Dziwnie jest myśleć, jakie byłoby moje życie.
Kiedy Sadie miała dwa czy trzy lata,
postanowiłam zbadać jej DNA.
Chciałam znaleźć jej biologiczną rodzinę, by miała szansę poznania swojej historii.
Ale nic z tego.
Sadie miota się między: „Chcę wszystko wiedzieć”
a „Chcę być typową nastolatką”.
Można prosić o kozi ser z wiśniami?
Adopcja nie stanowi o mojej tożsamości.
Jest jak drugie imię, o którym mało kto wie,
choć je posiadam.
Trzymałaś telefon…
Mówisz po chińsku?
Kiedyś tam mieszkałaś.
A ty skąd pochodzisz?
Jestem Latynoską.
- Mieszkałam w Ekwadorze dwa lata. - Mówisz po hiszpańsku?
Tata kolegi jest Chińczykiem.
Zaczął mówić do mnie po chińsku. A ja na to: „Nie znam chińskiego”.
Strasznie się rozczarował i sobie poszedł.
Przestał ze mną rozmawiać. No cóż. „Miło cię poznać”.
Nie czuję się Chinką.
Wielu przyjaciół nazywa mnie „bananem”. Mówią: „Sadie, jesteś taka biała.
Jesteś najbielszą Chinką, jaką znam”.
Po prostu zawsze uważałam się za Amerykankę.
Witajcie na hebrajskiej szkolnej sztuce!
Chloe chyba docenia żydowską edukację,
ale ma już dość.
Jasno stwierdziła, że nie będzie już chodzić do szkoły żydowskiej.
Za miesiąc przeprowadzimy się do Phoenix, a ja zacznę chodzić do liceum.
Chciałam, by szkoła uczyła mandaryńskiego. Chyba nie miałam innych wymogów.
Przez dziewięć lat chodziłam do szkoły żydowskiej.
Miałam zajęcia z teologii. Pani zapytała: „Wierzycie w Boga?
Kto wierzy, niech podniesie rękę”.
Nie podniosłam.
Rozumiem, trudna sprawa.
Zawsze chodziłam do kościoła,
ale ostatnio oddaliłam się od Boga.
Chyba w Niego wierzę,
ale zawsze miałam pewne wątpliwości.
Wierzę w Boga, bo otaczają mnie ludzie, którzy mnie kochają i wspierają.
Uważam, że Bóg dociera do ciebie przez innych.
Wciąż próbuję odkryć, kim jestem.
SPRZEDANE
PRZYBORY TOALETOWE
- Dobrze, gotowa? - Tak.
Tak naprawdę niewiele o tym myślałam,
że w mojej wspólnocie praktycznie nie było innych Azjatów.
Jak się mówi: „Poszła na zakupy”?
Gdy dorastałam,
zdałam sobie sprawę, jak wielki jest świat.
Chciałam znaleźć więcej ludzi,
którzy przypominali mnie z wyglądu.
Jako dziecko dorasta się w idealnej bańce.
Otaczali mnie biali ludzie i myślałam, że też taka jestem.
Aż zdałam sobie sprawę, że jestem inna.
Moja bardzo bliska przyjaciółka…
To było w gimnazjum i byłam jedyną Azjatką.
Mówiła bardzo bolesne rzeczy na temat…
na temat tego…
że moi biologiczni rodzice nie chcieli mnie
i dlatego mnie oddali.
Nie spodziewałam się tego.
To było dla mnie za dużo.
Powtarzaj za mną.
Tu są wszystkie moje medale
za koszykówkę i siatkówkę.
W klasie maturalnej moja klasa wybrała mnie,
żebym ją reprezentowała.
Z tyłu jest moje imię.
Złożyłam papiery na cztery uczelnie.
Uczelnia OSU już do mnie napisała…
WITAJ W RODZINIE KOWBOJÓW!
GRATULACJE! ZOSTAŁAŚ PRZYJĘTA NA UNIWERSYTET STANU OKLAHOMA
Na pierwszym roku nie mogę opuścić stanu z powodu operacji szczęki.
Będę ją miała w czerwcu.
Przełamią mi szczękę i popchną do tyłu.
Dziwnie mi będzie z tą przemianą,
będę dla siebie obca.
Ale to też ja.
Pobłogosław, Panie Boże, nas i te dary,
które z Twej szczodrobliwości spożywać mamy,
w imię Jezusa Chrystusa. Amen!
Jestem jedynym dzieckiem samotnej matki
z wielką katolicką rodziną.
Mam 15 kuzynów z pierwszej linii.
Moja mama mieszkała w Nowym Jorku, Nikaragui, Connecticut.
MATKA LILY
Gdy miałam roczek,
zamieszkała z moimi dziadkami, by pomogli mnie wychować.
Nie zapomniałam.
To dla ciebie.
Niektórzy pytają, kiedy odkryłam, że jestem adoptowana.
Ale to nie było odkrycie.
Gdy byłam młodsza, moja mama miała pewne książki.
Cały czas mi je czytała.
Ta nosi tytuł Urodzona w Chinach.
Uwielbiałam ją jako dziecko. Prosiłam mamę, żeby w kółko mi ją czytała.
DZIEŃ OPERACJI
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Musimy iść.
- Dobra? - Chodźmy.
To genetyczne.
Dziękuję.
Lekarze twierdzą, że wśród jej rodziców
ktoś miał krótką szczękę, a ktoś długą.
Tak już wyszło.
Ciocia Laurie i wujek Mike też przyjdą. Wujek przyjdzie po pracy.
Dobra.
Byłam niepewna siebie z powodu szczęki,
choć jest częścią mnie.
Odziedziczyłam ją po biologicznych rodzicach.
Mam wiele pytań o moje życie w Chinach.
Lily?
Trzynaście miesięcy to może mało,
ale dla mnie wydaje się dużo.
To część mojej…
Mam wrażenie, że to tajemnica, której nie poznam.
Mama jest moją opoką.
Nie chcę, żeby mama czuła, że jej nie kocham, bo tak nie jest.
Pa, skarbie.
Świetnie się nią zaopiekujemy. Dziękuję.
Nie chcę umrzeć i nie wiedząc, kim są moi biologiczni rodzice.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Podobno z nową twarzą wyglądam starzej.
Szukałam pracy na basenie.
Wielu moich przyjaciół jest tam ratownikami.
Nie byli pewni, czy to ja.
Cześć. Poproszę paluszki z kurczaka z dr pepperem.
Przed i po.
Nienawidzę tego zdjęcia.
Dorastając, zastanawiałam się, czy jesteśmy podobni.
Rozumiem cię.
Ludzie mnie pytają:
„Kogo przypominasz z rodziny?”.
Odpowiadam: „Moja rodzina jest biała”.
No tak.
Chciałybyście odszukać biologiczną rodzinę? Bo ja nie.
Byłoby dziwnie.
Myślę, że byłoby miło poznać prawdziwych rodziców,
odwiedzić rodzinne miasto i zobaczyć, skąd pochodzimy.
Byłoby fajnie poznać powód tego wszystkiego.
Szczera prawda.
Co tam masz?
Zobaczmy.
To grupa historyczno-podróżnicza.
Czyli coś jak chińska wersja wycieczek śladami przodków.
CIOTKA LILY
Zagłębiają cię w…
Jedziesz, żeby poznać kulturę i odwiedzasz swoją wioskę.
Chyba pomagają odszukać rodziców biologicznych.
Co ty na to?
Są plusy i minusy.
Tak czy inaczej wiąże się z tym wiele emocji.
No tak.
Rozmawiam z…
Chyba z nią.
„Liu Hao pochodzi z zachodniej prowincji Guangdong
i zna hakka, kantoński, mandaryński i angielski.
W przerwach między wertowaniem wiekowych ksiąg zupus
w poszukiwaniu tropów i szukaniem przodków,
Liu Hao lubi medytować, czytać powieści i oglądać dreszczowce”.
Porozmawiasz z nią dzisiaj?
Tak.
Halo?
- Halo. - Halo.
Słyszę was.
- Cześć. Jesteś piękna. - Cześć.
BADACZKA MOJE CHIŃSKIE KORZENIE
Dzięki.
To dla mnie ważne.
PEKIN, CHINY
Jesteś pierwszą dziewczyną,
z mojego rodzinnego miasta, której pomagam szukać rodziny.
To twoje miejsce rodowe?
Tak.
Fajowo.
Zacznijmy od celów badawczych.
Chcesz odnaleźć biologicznych rodziców.
Kolejnym celem jest
odszukanie osób, które poznałaś we wczesnym dzieciństwie.
Jak niania, która zabrała cię do Kantonu.
Tak.
Szanse na znalezienie biologicznych rodziców
są bardzo małe.
One są nikłe,
bo rodzice boją się ujawnić?
Będą mieli kłopoty?
Raczej nie obawiają się kłopotów,
ale emocjonalnie nie jest łatwo…
Prawda jest zawsze bolesna, bo rodzice byli zmuszeni
oddać swoje dzieci i mogą czuć wstyd.
Co chcesz zobaczyć
albo gdzie chcesz być?
Fajnie byłoby wrócić do sierocińca.
Kobieta pytała, co chciałabyś robić?
Chcę zobaczyć pandy.
O tak! Możemy pogłaskać pandę?
Bardziej interesuje nas bycie „turystami” w Chinach.
Chcemy poznać kulturę, jedzenie.
Nie zależy mi na znalezieniu biologicznych rodziców, więc…
Chciałabyś poznać panie, które się tobą opiekowały?
W sierocińcu?
Byłoby super.
Mieliśmy pojechać sami do Chin,
ale pojawił się pomysł zrobienia tego z Lily i Sadie.
Potencjalnie trudne momenty podróży stały się bardziej znośne.
Przez wakacje uczę się mandaryńskiego, żebym nie była do bani.
Czad. Też powinnam się nauczyć, skoro jedziemy do Chin.
Chcecie odwiedzić jakieś szczególne miejsca?
Chcę zobaczyć Wielki Mur Chiński.
To koniecznie chcemy zrobić.
Pomagam Lily szukać biologicznych rodziców.
Mam wam też w tym pomóc?
Tak.
Kocham tę robotę.
Uważam, że szukanie czyjejś zaginionej historii jest ważne.
Poznanie historii rodzinnej i pochodzenia
pozwala odnaleźć spokój w sercu.
Dorastałam w małym miasteczku w prowincji Guangdong.
Studiowałam międzynarodową ekonomię i handel.
Potem przeniosłam się do Pekinu i zostałam badaczką genealogii.
Moim zadaniem jest wytropienie osób,
które mogą mieć związek z Lily, Sadie i Chloe.
Uważam nas za detektywów,
bo zawsze szukamy nowych wskazówek,
a każdy projekt jest inny.
Wrzucam reklamy na portale…
CHIŃSKIE KORZENIE
…media społecznościowe, do telewizji.
Czekam niecierpliwie na odpowiedzi.
Zabrano ją do Instytutu Opieki Huazhou w grudniu 1999 roku.
Można prosić konkretniej?
To jak szukanie igły w stogu siana…
To niemożliwe, żeby ich znaleźć.
Wiem, że to trudne.
Nie, to niemożliwe. Mówi pani o zamierzchłych czasach.
Mówią, że nie mają żadnych akt.
Nie, wtedy były akta.
Nie prowadzimy takich rejestrów.
Ktoś powiedział mamie, że zdjęcie dziecka wygląda jak ja i moja siostra.
Może być siostrą Lily.
Mieszka blisko miejsca znalezienia Lily.
Musiałam rodzić potajemnie.
Nie wiem, gdzie położna wysłała dziecko.
To niańka. Przyszła z dyrektorką.
Widzę. Dzięki.
Rozpoznajesz nianię na zdjęciu?
- Nie wiedziałam, że jesteś Żydówką. - Mało kto wie.
Powiedziałam o tym trenerowi tenisa.
Odparł: „Nie, jesteś Azjatką”. Ja na to: „Jestem azjatycką Żydówką”.
No tak.
Moja mama jest grekokatoliczką. Bez sensu mówić, że jestem Greczynką.
Jak cię znaleziono? Ktoś cię przyniósł?
Znaleźli mnie na ruchliwej ulicy.
Mam zdjęcie, ale nie…
Ktoś zrobił zdjęcie?
- Tak, odkrywali Kanton. - Czemu nie? Znaleźli mnie na ławce.
- Na ławce? - Na zatłoczonym targu.
Mój Boże!
Znasz prawdziwą datę swoich urodzin?
Nie.
Myślałam, że miałam jakąś informację, ale mama mówi, że zgadywali.
Jestem smutna,
bo urodziny mam 2 listopada, dwa dni po Halloween, i jestem Skorpionem.
Ale co jeśli to nieprawda?
Aż tyle się nie pomylili.
No wiem. Też wykonałam testy 23andMe.
Nic z tym nie zrobiłam, ale fajnie, że znalazłaś kuzynki.
Tak, Sadie i Lily próbują znaleźć rodziców,
a ja nie.
Nie spróbujesz?
Nie.
- Nie chcesz czy… - Trochę chcę, trochę nie.
Ale od czego byś zaczęła?
Ludzie z biura mówią, że w kółko to robią.
Wywieszają zdjęcie na ulicy, po czym ludzie dzwonią i mówią:
- „To moje dziecko”. - Byłaś bobasem.
- Co? - Spotykasz się z mamą?
Nie szukam biologicznych rodziców.
Moje kuzynki tak.
- Nie gadaj. - No.
Dalej, dalej!
Czasem chcę ich poznać,
ale z reguły jestem na nie.
Myślę, że to byłoby straszne, więc…
- Co w tym strasznego? - Nie wiem. Spotkanie ich…
Nie wiem.
Wydaje się to dziwne.
Że to nie było mi pisane.
No tak.
Chwilowo nie interesuje jej
odszukanie biologicznych rodziców, bo jeśli to zrobi,
będzie musiała się otworzyć
i narazić na niewiadome.
Nie jest zainteresowana.
Kluczowe pytanie pozostaje bez zmian.
Dlaczego mnie oddano?
Wolała się z tym nie mierzyć.
Nie chce tego tematu otwierać.
To mnie stresuje. Nie wiem, czy tego chcę.
Rozumiem.
Niełatwa sprawa.
Chcesz czy nie?
Nie boję się w to zagłębić.
Nastawiam się, że może spotkam rodziców.
Jasne.
Ale czy na pewno warto?
Chyba tak.
W sumie to nie wiem. Skoro ty nie chcesz…
Jeśli ja lub Sadie znajdziemy swoich, wtedy odnajdziemy swoje więzi.
Jasne.
Ale zobaczymy, jak to się skończy.
OPUSZCZASZ BRENTWOOD
Halo!
- Cześć. - Jak minął dzień?
W porządku.
No tak.
Były zgłoszenia po reklamie.
Jest mała szansa, że mogą być
z tobą powiązani.
Widzisz tego mężczyznę?
Wraz z żoną są rolnikami.
Mieszkają w małej, odludnej wiosce.
Oddali drugą córkę.
Urodziła się w podobnym czasie co Sadie.
Proszę, nakręć filmik, który będę mogła pokazać,
bo niektórzy nie wierzą, że jesteś prawdziwa.
- Jasne. Wyślemy ci. - Tak.
- Dziękuję za pomoc. - I za zdjęcia.
- Pa! - Pa!
Pa!
Mam sporo do przemyślenia.
Wszystko w porządku?
Tak.
Cześć! Jestem Sadie Mangelsdorf.
Mieszkam w Tennessee.
Moje chińskie imię to Chun Hua Feng.
Szukam informacji o mojej biologicznej rodzinie.
Wiem, że może być ciężko,
ale chciałabym usłyszeć opowieść drugiej strony.
Jadę do wioski Tangwei,
by spotkać potencjalnych rodziców Sadie.
Tę część mojej pracy lubię najbardziej.
Uwielbiam jeździć do wiosek i rozmawiać z miejscowymi.
Czasem otwierają się przy mnie, co tworzy więź między nami.
Cieszę się, gdy tak się dzieje.
Uprawiamy tu czerwoną paprykę.
Pracuję na roli, odkąd byłam nastolatką.
- Kto panią uczył? - Moja mama.
POTENCJALNA BIOLOGICZNA MATKA SADIE
W domu jest bałagan.
Co to jest?
To? Kiedy obowiązywała surowa polityka jednego dziecka,
kazano nam je posiadać.
Dokument antykoncepcyjny!
Po urodzeniu córki wróciłam do pracy.
Wykonywali „testy spiralki”.
- Wkładki? - Właśnie.
Badali nas co trzy miesiące.
Zmieniło się. Wtedy surowo tego pilnowano.
Wyobrażali sobie państwo czasami życie córki?
Czy wiedzie dobre życie?
Tak. Jak mogłabym nie?
Odesłano pani drugie dziecko?
- Było późno w nocy. - O północy.
Ktoś je zabrał.
Kto?
Poprosiliśmy sąsiada.
Obiecał znaleźć kogoś, kto ją zaadoptuje.
Owinęliśmy ją kocykiem.
Potem pani z nim rozmawiała?
Nie zdradził, komu przekazał dziecko.
Bał się, że zechcemy ją odzyskać.
Ta historia musi być dla państwa bolesna.
Nie jest łatwo.
Właśnie, do tej rurki.
Czarna linia wskazuje ilość potrzebnej śliny.
Idealnie.
Wyślemy państwu raport, nawet jeśli DNA nie będzie pasować.
Gdy słucha się cudzych historii,
tego, przez co przeszli,
można w dużej mierze zrozumieć to, co wydawało się niepojęte.
Kochają swoje dzieci i szukają ich.
Bardzo to smutne.
Sadie! Zdmuchnij i włóż do zlewu.
Na torcie jest zbyt dużo świeczek
Ile dymu…
- Jaki kawałek ci ukroić, mamo? - Mały!
Naprawdę smaczne.
Tak? Kiedy byłam dzieckiem, to było moje ulubione ciasto.
- Chcesz jeszcze lody? - Boże! Serio?
Jestem głodna! Burczy mi w brzuchu.
Załóż buty.
No dalej!
Zakładają buty. Zaraz przyjdą.
Do jutra.
- Na razie. - Pa.
- Dobra. - Pa, mamo.
- Kocham cię. - Buziaki. Sto lat!
- Dziękuję. Widzimy się jutro po południu. - Dobra.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Co się dzieje?
Skąd masz koszulkę Chi Omega? Urocza.
- Rozmawialiśmy o tym. - Wiem.
Siedzę przy oknie!
Od rozwodu minęły prawie cztery lata.
To był ciężki okres.
Penelope…
Wiedziałam, że dzieciom będzie trudno,
ale nieszczęśliwa nie byłabym dobrą mamą.
Boże Narodzenie 2004 roku.
Obniżono w Chinach dopuszczalny wiek picia alkoholu…
do jednego roku lub mniej.
Urocze dziecko.
Co robi moja mała Sadie?
Byliśmy wtedy szczęśliwsi. I to sporo.
Nie było idealnie, nigdy nie jest.
Ale było dużo lepiej.
Nagle przestało.
Mama? Gdzie jest mama?
Zrobiłaś już pracę domową?
Sporo mi zostało.
Wiemy, co zrobisz, jak skończysz?
Od czasu rozwodu przywykłam do tego, że wszystko jest osobno.
Oddzielne urodziny, wakacje, Boże Narodzenie.
Ale szczerze mówiąc,
nie pamiętam, kiedy byli szczęśliwi razem.
Pewnie były takie chwile, ale taka prawda.
- Baw się dobrze. Kocham cię. - Ja ciebie też.
OŚRODEK MODLITW
Nie wiem, przez co przechodzicie.
Nie znam waszej historii czy waszych problemów.
Ale wiem, że Jezus wszystko rozumie.
Ilu z was chce doświadczyć Bożej miłości?
Zapraszam was do tego.
Co za niebywała łaska
Co za niesłabnąca miłość
Żeś zajął moje miejsce…
Jesteśmy na moście, gdzie znaleziono Sadie.
Witaj, ciociu.
Czy ktoś z okolicznych mieszkańców…
- Znalazł kiedyś dziecko? - Tak.
- Ja nie. - Nie?
Sprzedaję tu tylko rzeczy.
Zawsze zostawiają dziecko w ruchliwej okolicy.
Wiadomo, że przechodzi dużo osób
i ktoś je zauważy.
Wiem o polityce jednego dziecka,
bo wielu moich krewnych
oddało swoje dzieci.
Dziewczynki.
Moi rodzice prawie mnie oddali,
bo nie chcieli płacić kary.
Ale mam szczęście, bo moi dziadkowie
powiedzieli: „Nie, zostaje z nami”.
Nie mam dobrych relacji z ojcem.
Kiedyś chciał zabrać mojego brata do eleganckiej restauracji.
Można tam było kupić przekąski dim sum.
Naprawdę je lubiłam.
Chciał zabrać tylko mojego brata.
Zapytałam, czy mogę z nimi jechać.
Wypchnął mnie z windy
i powiedział: „Nie”.
Ciężko mi było ze świadomością, że nie jestem chciana.
Masz złą płeć i wiesz o tym, że cię nie chcą.
Trudna sytuacja.
Dlatego czuję silną więź z tymi dziewczynami.
Nie rozumiem ich w pełni,
ale po części…
łączą nas takie same uczucia.
DZIEŃ OJCA NA UNIWERSYTECIE STANOWYM OKLAHOMA
AMERYKAŃSKA TRADYCJA – DZIEŃ OJCA „SUKCES MA WIELU OJCÓW”
Cześć.
Co u ciebie?
Dzięki, że jesteś.
WUJEK LILY
- Mówiłam ci o tym? - Nie.
Rozmawiam z dziewczyną z Pekinu.
Szuka moich biologicznych rodziców.
Mówi: „Będę z tobą szczera,
szanse są małe”.
Dosyć to ekscytujące. Oby im się poszczęściło.
Liczę na to.
To gdzie masz zajęcia?
- W północnym budynku inżynierii. - Tak.
Tam mam zajęcia z księgowości.
- Nie… - Też tam chyba miałem.
- Naprawdę? - Tak.
Mogę cię zabrać na piknik.
Jak chcesz.
Kiedy Lily zaprosiła mnie na Weekend Ojca,
z przyjemnością przyjechałem.
Gdy dorastała, jej znajomi myśleli, że jestem jej ojcem.
Nazywała mnie tatą.
Jak sama mówi, czasami nawet ich nie poprawiała,
bo niby po co?
„Chcę mieć tatę, więc on może nim być”.
Kiedy Lily była malutka,
opowiadała o tym, że znajdzie rodzinę.
Pisała listy do ojca, gdy miała trzy lata.
Wrzucała je do skrzynki na listy.
Na początku gimnazjum przechodziła ciężki okres.
Wiedziałam, że potrzebuję pomocy,
bo w kółko płakałam.
Siedziałam zdołowana w klasie,
a w weekendy budziłam się i płakałam.
Najtrudniejsze było to,
że mogłam o tym opowiadać przyjaciołom,
ale tak naprawdę mnie nie rozumieli.
Sąsiad zobaczył zdjęcie z ogłoszenia.
Stwierdził: „Ta dziewczyna wygląda jak twoja córka”.
POTENCJALNY BIOLOGICZNY OJCIEC LILY
Od jak dawna pan tu mieszka?
- Ja? - Tak.
Od urodzenia.
Pracuję na polach ryżowych.
Podjęli państwo decyzję o oddaniu dziecka
przed jej urodzeniem czy po?
Zdecydowałem po, bo urzędnicy wiejscy się dowiedzieli.
Zatrzymanie jej kosztowałoby nas co najmniej 8500 dolarów.
Zmusiły nas okoliczności. Nie dano nam wyboru.
Zostawiłem ją przed głównym wejściem szpitala.
Była czwarta lub piąta rano.
Było za zimno, żeby ją tam zostawić na noc.
Zostawiłem kartkę z datą urodzenia.
I trochę pieniędzy w jej ubraniach.
Nic więcej.
Tak było.
Wiadomo, czułem się podle, że ktoś zabierze moje dziecko.
Jest moje, nieważne, czy to chłopiec, czy dziewczynka.
Czy żona wiedziała, że oddał pan dziecko?
Wiedziała, co robię.
Płakała. Nie mogła tego znieść.
Chciała, żebym je odzyskał. Powiedziałem, że nie wiem, kto ją zabrał.
Mamo, pokrój cebulę.
Tylko to.
Pokrój w plastry.
POTENCJALNA BIOLOGICZNA SIOSTRA LILY
Kto cię nauczył gotować?
Sama się nauczyłam, gdy byłam mała.
Moja mama nie gotuje.
Mogę poprosić ją tylko o wykonanie prostych zadań.
Pracujesz też w polu?
Kiedyś to robiłam, ale teraz już nie.
Nie dałam rady, bo praca była za ciężka.
Kiedy dowiedziałaś się, że masz młodszą siostrę?
Byłam w czwartej lub piątej klasie.
Moja mama czasem rozmawiała z innymi
o adoptowanych dzieciach.
Dopytywała w okolicy.
Rzadko teraz o tym mówi.
Dorastałam z rodzicami.
Miałam więc szczęście.
Jej nie dano tej szansy.
Czuję się winna.
To moi rodzice podjęli decyzję,
ale przecież jesteśmy siostrami.
- Cześć. - Dobry wieczór.
- Co słychać? - Mam się dobrze.
Mamy interesujące informacje.
Dzwonił do mnie mężczyzna. Mieszka blisko miejsca znalezienia Lily.
Jakieś dziesięć minut drogi dalej.
Ten człowiek nazywa się Chen Muxing.
Miał sześcioro dzieci, trzech synów i trzy córki.
Rozmawiałam z jego córką
i jest podobna do ciebie.
To mogą być twoi biologiczni rodzice.
Chcecie zobaczyć zdjęcia jego oraz rodziny?
Chcesz?
Twoja decyzja.
Dlaczego płaczesz?
Nie wiem.
Nie szkodzi. Nie przejmuj się.
Rozmawiałyśmy o tym, odkąd byłaś dzieckiem.
Byli bardzo biedni
i nie mieli wyboru.
Nie chodziło o to, że cię nie kochali
i nie zależało im na tobie.
Może następnym razem.
No dobrze.
Cały proces adopcji
to żałoba.
Muszą dojść do momentu, że opłakują to, co stracili.
Wysłuchaj nas, Panie,
bo modlimy się w imię Jezusa,
Pana Wszechmogącego, w dzień Wielkiejnocy.
Świętujemy pusty grób
i dar nowego życia u naszego Pana, który pokonał śmierć.
Ojcze Niebieski, dziękujemy ci za dar Twojego syna.
Dziękujemy za Wielkanoc.
Panie, dziękuję za to, że jest tu ze mną moja rodzina.
Pobłogosław to jedzenie.
Mojżesz miał dwie matki, matkę rodzoną i przybraną.
Dziękuję więc drugiej matce mojej córki.
Nigdy się nie poznamy,
ale potrzebowałyśmy siebie, by stworzyć i ukochać to dziecko.
PEKIN
Chciałabym zapytać,
gdzie widziała pani reklamę?
W telefonie męża.
Oddałam córkę w 2001 roku,
a potem drugą w 2003.
Czy miała jakieś znamiona?
Nie zwróciłam uwagi.
Spojrzałam tylko na twarz. Nic na niej nie miała.
Może być matką Sadie, ale nie jestem pewna.
Prowadzi sklep z ubraniami w Yangchung
i powiedziała, że oddała trzy córki.
Sporawo.
Witam. Jestem Liu Hao. Miło mi.
Nie chcę być filmowana.
Oczywiście.
Proszę tam usiąść, a nie uchwycą cię.
Wiedziałam, że to dziewczynka.
Nie zniosłabym kolejnej aborcji, więc urodziłam dziecko.
- Urodziła pani dziecko w szpitalu? - Tak. Znałam tam lekarza.
Kazał mi czekać aż do porodu.
Pomógł mi je donosić.
Gdybym za wcześnie pojechała do szpitala,
lekarze dowiedzieliby się, że mam dodatkowe dziecko.
Kiedy zabrali moją córkę, zemdlałam i upadłam na podłogę.
Nie mam pojęcia, gdzie trafiła.
Gdybym ją znalazła, wiem, że nie zrozumiałaby mnie i nie wybaczyła.
Nie byłaby dla mnie miła.
Pozwól, że zapytam. Czy ty byś mi wybaczyła?
Często zadaję sobie to pytanie.
Mój tata i jego matka nie chcieli mnie, gdy się urodziłam.
Jeśli zechce mi wybaczyć, zrobi to. Będzie, co ma być.
Jej historia uświadomiła mi, ile ją to kosztowało.
Strasznie było mi jej żal.
Czuję się, jakby była moja mamą.
Moja mama też przez to przechodziła.
Mój ojciec chciał ją zostawić, bo nie byłam chłopcem.
Pojechałam znów do Huazhou, gdzie urodziła się Chloe.
Byłam w miejscu, w którym ją znaleziono.
Odkryto ją na bardzo ruchliwej ulicy Mingyue.
Pamiętam, że dosyć często ludzie zostawiali tam dzieci.
To prawda?
Robiono to dosyć często,
bo zostawiano dzieci w uczęszczanych miejscach.
Aby ktoś je znalazł.
- Tu mnie zostawiono? - Na tej ulicy.
Ale super. No, może nie super, ale fajowo.
Zdziwiło mnie, że to teren miejski.
Mój pierwszy wypad poza dom.
Pierwsze miejsce, w którym byłam.
Jak myślisz, gdzie mnie zostawiono?
Nie mam pojęcia.
Dzień dobry.
Ponoć zna pan nianię Sadie?
Tak. Widziałem jej zdjęcie w sieci.
Jestem przyjacielem niani.
Bosko.
Pracuje w sierocińcu od ponad 20 lat.
Poda mi pan jej numer telefonu?
Nigdy nie opowiada się o kobietach, które opiekowały się tysiącami dzieci.
A to one walczą na pierwszej linii frontu w sierocińcach
i na nich spoczywa ciężkie zadanie opieki nad dziećmi.
W Chinach poznałyśmy „ciotki” Sadie.
Wynajętym autem pojechaliśmy do jej sierocińca.
Całe rzędy i pokoje pełne dzieci.
W każdym pokoju było około 20 niemowląt i jedna ciotka.
Ponoć napełniały butelki i szły rzędem.
Każde dziecko wypiło tyle, ile zdążyło.
Sadie miała ślady na kostkach i nadgarstkach.
Złościło mnie to, bo kto tak robi?
Okazało się, że w owych czasach sierocińce nie miały ogrzewania.
Przywiązywano je za nadgarstki i przykrywano kocami,
żeby było im ciepło.
Było dużo dzieci i mało ciotek,
więc robiły, co mogły.
Trochę spokorniałam,
bo pojęłam, ile wysiłku wkładały, mimo niewielkich środków.
Ciekawe, jak bardzo wiązały się z dziećmi,
bo przecież tyle ich było.
Chciałabym wiedzieć, jak się czuły z tym,
że opiekowały się tyloma niemowlakami.
Czy każde dziecko obdarzały silnym uczuciem?
A może celowo się nie przywiązywały?
Nie rozumiem też…
- Tak. - …jak nas będą pamiętać?
- Pamiętasz ją? - Tak, opiekowałam się nią.
Teraz wygląda tak.
Sporo urosła?
- Tak. Jest wysoka. - Widać na zdjęciu.
NIANIA SADIE
Ma długie włosy, jak wiele cudzoziemek.
Zgadza się.
Kiedy byłaś dzieckiem, myślałaś o tym, co chcesz robić w przyszłości?
Nieszczególnie.
Mieszkańcy wsi nie mają marzeń.
Nie umiem pisać.
Rzuciłam szkołę w drugiej klasie.
Dlaczego?
Byliśmy biedni, a rodzina liczna. Nie było pieniędzy na naukę.
Teraz moje życie jest lepsze. Nawet wyrzucamy resztki.
Pamiętasz ją?
Pamiętam wiele z nich.
Przyszła do nas wychudzona.
To był mroźny dzień.
Przechodzień znalazł ją na chodniku
i przyniósł do nas.
Delikatnie karmiłam ją na rękach, jakby była moja.
Podkarmiłam ją i musiałam odesłać.
My, nianie, nie jesteśmy bez serca.
Zawsze boli, gdy odsyłam dziecko.
Trafiają daleko stąd. Zastanawiam się zawsze, co z nimi będzie.
PEKIN
Przyszły wyniki badań DNA.
Niestety, nikt nie pasował.
Wiedziałam, że szanse są nikłe, ale i tak czuję się rozczarowana.
Wyniki DNA wskazują, że ta kobieta nie jest twoją matką biologiczną.
Pewnie kiedyś ją znajdziecie.
- Też tak myślę. - Właśnie.
Ci rodzice chcą wiedzieć, co się stało z ich dziećmi.
Właścicielka sklepu z ubraniami…
- No i… - Fryzjerka?
Tak. Według firmy badającej DNA
te kobiety nie są twoimi biologicznymi matkami.
Przykro mi, że teraz się nie udało.
Ale będę dalej szukała
i prowadziła badania, by znaleźć twoich biologicznych rodziców.
Oglądałam serial o nazwie Przepis na amerykański sen.
Wyobrażałam sobie, że moi rodzice przypominają jego bohaterów.
Czasem odgrywam w głowie wielkie, dramatyczne sceny.
Często to robię.
Kilka razy wyobrażałam sobie scenariusz spotkania moich chińskich rodziców.
Byłoby miło, gdyby ich znaleziono.
Tak samo jak fajnie byłoby wygrać na loterii,
ale szanse na to są znikome.
Jadę do pary, która miała być rodzicami Sadie.
Halo?
Dzień dobry! Już po śniadaniu?
To dla mnie ważne, żeby rozmawiać z rodzinami osobiście.
Miło pana widzieć, panie Xu.
Kiedy byłam tu ostatnio?
W październiku.
Przyjechałam z wynikami badań genetycznych.
Według tego państwa DNA
nie pasuje do dziewczyny.
Proszę zobaczyć.
Nie przestanę szukać państwa córki.
Państwa DNA jest już w laboratorium,
więc jeśli wasza córka zrobi test,
dopasują ją.
Spokojnie. Nie poddamy się.
Wiem, że jest ciężko, ciociu.
Będę szukać dalej.
- Co tam? - Dobrze, dzięki. A u ciebie?
Też nieźle. Jesteś gotowa?
Chyba tak.
Być może.
Sporo to namiesza.
To prawda.
Wyjeżdżam za tydzień!
Postanowiłam zrobić sobie paznokcie przed wylotem do Chin,
bo zawsze tak robię przed ważnymi wydarzeniami.
Nauczyłam się mówić „Szczęśliwego Nowego Roku”.
„Xīnnián kuàilè”.
Będzie czadowo.
Zabawne jest też to, że przecież nie widziałyśmy się na żywo.
Znamy się,
ale spotkamy się po raz pierwszy.
Trochę to dziwne.
Nie znam numeru pokoju. Dobra.
- Rety, hej! - Cześć.
Wybacz.
Zatrzasnęłabym za sobą drzwi do pokoju hotelowego.
- Gdzie… - Nie ma 2403.
- Może tam? - No tak.
- Rany, witaj! - No cześć!
- Co u ciebie? - Dobrze, dzięki.
- No tak. - Jak lot?
- Dobrze. - O której wczoraj dolecieliście?
Około 22.30.
- Cześć, Sadie! - Cześć! Miło cię wreszcie poznać.
Tak, wreszcie twarzą w twarz.
Wiem!
Jak smakuje karambola?
- Spróbujesz mojej? - Tak.
- O rety. O to chodziło? Obłęd. - Tu jest.
Za nasze pierwsze wspólne święta z całym kuzynostwem.
- Tak jest! - Dobra…
Lily!
Rozbij jajo na głowie Pozwól żółtku skapnąć
Rozbij jajo na głowie Pozwól żółtku…
Sto lat!
Tyle schodów!
Ścigamy się!
- Jak trzeba się kłaniać? - O tak.
Nie mam chłopaka. Mam przyjaciela płci męskiej.
Wrzucił mnie do friendzone.
- On ciebie? - Tak.
Podszedł do mnie nagle i powiedział: „Bądźmy przyjaciółmi”.
A ja się zgodziłam.
- A ty, Lily? - Nie.
Chloe?
Nie mam chłopaka.
Co to znaczy?
Co powiedziała?
„Nie mam chłopaka”.
Znaleziono cię na moście.
A mnie? W Huazhou?
Tak.
- A ją? - Nie znaleziono mnie w…
Była w tym samym sierocińcu.
Widzicie te śliczne ciuchy?
- Kto to jest? Chloe. - To ja.
- Tak. - Ale urocza.
O rany, Chloe! Wyglądasz jak James Charles!
- To jej reklama? - O nie! Co to za zdjęcie?
Zabawne.
Też bym siebie nie chciała, gdybym zobaczyła te zdjęcia. Boże!
Zrobisz nową reklamę?
Mój Boże!
WESOŁYCH ŚWIĄT
- Cudowne. Takie miękkie. - Ładne.
- To moje? - Czy widziałaś europejskie…
- Dziękuję! - Ładne!
- Ale urocze. - O mój Boże!
O Boże.
- To dla was wielki dzień. - No tak.
Gotowe?
Chyba tak. Wiem, że dzień będzie pełen emocji.
- Sadie, jak się czujesz? - Trochę się denerwuję.
Stresuję się przed spotkaniem z nianią.
Dziękuję.
Sam pobyt tutaj jest bardzo poruszający.
Gdy adoptowałam Sadie, spodziewałam się, że wyjdzie inaczej.
Nie stworzyłam tej rodziny, którą miałam jej zaoferować.
Martwię się, czy dałam jej życie, które obiecałam.
Nie sądzę, by matka, która ją oddała,
chciała, żeby żyła w rozbitym domu.
Tamta mama zastanawia się pewnie,
gdzie ona jest, czy jest szczęśliwa. Jak wygląda. Co lubi jeść.
No dobrze. Będzie dobrze.
SIEROCINIEC YANGCHUN
Wygląda tak samo?
- Czy… - Jeśli już, zmieniło się niewiele.
Sadie była w białym budynku.
Był główną siedzibą.
To niania!
Witam.
- Niania Li. - To ty?
Niania Li. Chwileczkę.
To ja. Nie od razu się zorientowałam.
Jakiś czas temu widziała reklamy w sieci,
zobaczyła to zdjęcie i rozpoznała siebie i ciebie.
Trzyma cię.
Najpierw prałam pieluchy.
Potem, w latach 2001-2005, opiekowałam się dziećmi.
Kiedy Sadie zjawiła się w sierocińcu?
Na początku grudnia.
Nie miała ładnych ubrań, jak inne dzieci.
Ważyła nie więcej niż dwa i pół kilo.
Wiedziała różne rzeczy na mój temat. Była częścią mojego życia.
Choć mam wrażenie, że jakby minionego.
Nie jest moją córką,
ale wychowywałam ją, aż została adoptowana.
Jesteś taka słodka.
Szkoda, że nie możesz odszukać mamy.
Proszę mieć nas na uwadze.
Dajcie znać, jeśli ktoś się odezwie.
Sadie tu kiedyś mieszkała, prawda?
Tak, w tym pokoju.
Łóżeczka ciągnęły się tu wokół, a potem środkiem.
Ile było wtedy dzieci w tym pokoju? Pamiętasz?
- W tym pokoju przynajmniej 12. - Dwanaście?
Mogę potrzymać dziecko?
- Dobra. - Głowa, Sadie.
Podnieś głowę wyżej.
Musisz podtrzymywać głowę. Właśnie.
Wydaje się nierzeczywistym, że wzięłam się stąd.
Wszyscy mówią, że stąd pochodzę,
ale nic nie pamiętam.
Nierealne wydaje się, że byłam jednym z tych niemowląt.
Czuję się, jakbym grała w filmie,
ale to przecież prawdziwe życie.
To niewiarygodne, że przyniesiono mnie na tę ulicę,
a 16 lat później znów tu jestem.
Pa, pa.
Pa!
Powiedzieli nam, że zostawiono ją w kartonie.
Nie wiem, czy były tu wtedy krzaki.
To było przy tym drzewie.
- Którym? - Tym tutaj.
- Tak. - Tu znaleziono Sadie.
W kartonie przy tym drzewie.
Rodzic pewnie obserwował i czekał.
Rozumiecie?
Znaleziono cię wcześnie, o siódmej rano.
Zostawiono cię w miejscu, gdzie rano robi się ruch
i ktoś by cię znalazł.
Żeby nie było ci zimno, owinięto cię płaszczem.
- Tak. - Przeciwdeszczowym dla dorosłych.
Dużo przeżyć jak na jeden dzień.
W czwartej klasie podstawówki miałam butelkę.
Zapisywałam swoje uczucia na karteczkach
i wrzucałam je do środka.
Aż pewnego dnia będę gotowa ją rozbić.
Tak sobie z tym radziłam.
Dosłownie i symbolicznie zamknęłam emocje w butelce.
Nie umiem sobie jeszcze z tym radzić.
Jedziemy do sierocińca Huazhou,
skąd pochodzą Lily i Chloe.
Tam spotkamy się z nianią Chloe.
Oprowadzi nas po obiekcie.
No tak.
SIEROCINIEC MIASTA HUAZHAO
Dziękuję za te wszystkie prezenty dla dzieci.
NIANIA CHLOE / DYREKTORKA SIEROCIŃCA
Li Lan jest niesamowita.
Była moją opiekunką przez pierwsze półtora roku życia.
Cześć, skarbie.
Nadal tam pracuje.
Tu mieszkają dzieci.
Witam wszystkich.
Przywitajcie siostry.
W weekendy studiowała medycynę,
a w tygodniu była nianią.
Teraz jest dyrektorką sierocińca.
Byłam zaskoczona, że Li Lan mnie pamięta,
bo miała pod opieką tyle dzieci.
Wciąż się nimi zajmuje.
Nie wiem, jak dała radę wszystkie zapamiętać.
Iloma dziećmi się wtedy opiekowałaś?
Po 2001 był szczytowy okres i było ponad 200 dzieci.
Warunki w sierocińcu były dalekie od ideału.
Mieliśmy tylko dwie pielęgniarki i żadnego lekarza.
Było zatrzęsienie niemowląt.
W razie choroby nie mogłyśmy ich zabrać do szpitala.
Bez lekarza nie było leków na receptę.
Dlatego w 2000 roku poszłam na medycynę.
Zaszczepiła mnie.
Zaszczepiłam ją i wszystkie inne dzieci.
- Dużo płakałam? - Nie.
Serio?
Płakała tylko po szczepionce.
Była otwarta i żywiołowa.
W jakim wieku była Chloe, kiedy trafiła do sierocińca?
Sądzimy, że urodziła się tego samego dnia.
Kto ją tutaj przyniósł?
Zapewne miejscowa policja.
Dlaczego płaczesz, skarbie?
- Dużo do przyswojenia. - Mam cię przytulić?
W owym czasie zastępowała mi matkę.
No i…
Fajnie jest wiedzieć, że mnie kochała
i zajmowała się mną,
choć w sierocińcu były setki dzieci…
To się wydaje takie ważne.
Troszczyła się o mnie.
Nie wiem, jak to jest…
No nie wiem.
Jest tu Lily?
Już dobrze, mała.
Cieszę się, że przeżywamy to wraz z Sadie i Lily,
bo mamy w sobie oparcie.
Nie znam ich zbyt długo,
ale dajemy sobie…
bezwarunkowe wsparcie, bo czujemy to samo.
Nie muszę im tego tłumaczyć.
Już dobrze.
Proszę.
Yang Mudi!
Ma na imię Yang Mudi.
- Yang Mudi? - Yang Mudi.
Niania Yang.
Cześć.
Witaj, ciociu.
- To jest Lily. - Poznałam ją.
- Poznałaś? - Tak.
To jej matka.
NIANIA LILY
Jak długo mieszkała tutaj Lily?
Wychowywałam ją, aż została adoptowana.
Kiedy w sierocińcu było za dużo dzieci, wychowywałyśmy je w domu.
Ile dzieci tu mieszkało?
Od paru do ponad dziesięciorga.
Mieszkałaś w tym pokoju.
Mówi, że mieszkałaś w tym pokoju.
- W tym? - To był twój pokój.
Byłaś tutaj.
Była psotną dziewczynką. Typ łobuziary.
Moja babcia czasami
ją łaskotała i nazywała „bułeczką”.
Jej babcia żartowała sobie z ciebie.
Mówi, że masz okrągłą twarz. A twoje imię to Mei-Bao.
Po chińsku brzmi jak miànbào, co znaczy „chleb”.
Stąd mówiła na ciebie „bułeczka”, kiedy płakałaś.
Więc jej babcia…
Jak wyglądało pożegnanie z Mei-Bao?
Byłam smutna, że płakała.
Gdy ją włożyłam w ramiona mamy, płakała.
Wychowałam ją, przywiązałam się.
Lily i jej mama mają coś dla pani.
Dziękuję.
Ciociu, otwórz proszę.
Pomożesz mi z tym?
- Wybacz. - Możesz?
To dla mnie coś bardzo wyjątkowego.
Chciałam pani to dać.
Ten prezent wiele dla niej znaczy.
Rozumiem. Będę to cały czas nosiła.
Będzie to stale nosić.
Nieustannie.
Chcę pani bardzo podziękować za opiekę nad nią.
I za to, że mi ją pani oddała,
bo podarowała mi tyle szczęścia.
Jestem wdzięczna jej mamie za wychowanie tak cudownej dziewczyny.
Ona dziękuję za opiekę nad nią.
Jest taką wspaniałą, dużą dziewczyną.
Zauważyłam, że ma łzy w oczach. Wtedy się wzruszyłam.
Dowodzi to, że jej na mnie zależało.
Teraz o tym wiem.
No więc…
Raz, dwa, trzy.
Pierwsze miesiące mojego życia były zagadką.
Pobyt tutaj bardzo mi pomógł.
Dziękuję.
Jedziemy do dzielnicy Yangmei.
Znaleziono cię tam w budynku rządowym.
Więc najpierw tam sobie pochodzimy.
Przyjdzie potencjalna biologiczna rodzina
i przekażę im wyniki,
że nie ma zgodności.
Naprawdę chcą znaleźć swoje dziecko,
a ta dziewczyna, z którą rozmawiałam,
bardzo chce odszukać swoją siostrę.
Chcesz pójść ze mną?
Nie musisz, ale…
Nie wiem. Niełatwe pytanie.
No tak.
Nie mam pojęcia. Naprawdę nie mam.
Powiem tyle.
Myślę, że ta rodzina będzie wdzięczna za spotkanie z nami,
a zwłaszcza z tobą.
Nie jesteś ich biologiczną córką,
ale poczują więź z tobą, bo nasze rodziny
łączy podobna przeszłość
i naciski społeczne.
Przez co musiały oddać córkę. Więc mimo że nią nie jesteś,
łączy was wspólna historia.
No tak.
Pojedźmy.
- Ale pojedziecie ze mną, prawda? - Jasne, wszyscy tam będziemy.
To ten budynek?
To budynek rządowy.
Porzucono cię na schodach do wejścia do budynku.
Rodzina Chen mieszka tutaj. Pójdę przodem i z nimi porozmawiam.
Dzień dobry!
Tutaj gotujesz, Chunjiao? Dawno się nie widziałyśmy.
Dlaczego tyle dzisiaj gotujesz?
Gościmy ponad 20 osób.
- Robotników? - Tak.
Panie Chen.
Pokażę panu raport.
- Proszę usiąść. - Nie trzeba.
Okazuje się, że DNA nie pasowało.
Nie pasowało?
Chunjiao?
Wyniki badań wskazują, że nie ma zgodności.
Nie ma?
Lily nie jest twoją młodszą siostrą.
No tak.
Wierzę, że kiedyś ją znajdziecie.
Choć nie mam pojęcia kiedy.
Wraz z postępem technologii
badania genetyczne będą coraz bardziej powszechne.
Nie chcę się na tym skupiać. Nic nie poradzimy.
Tak już jest.
Mimo to Lily przyjechała tu z kuzynkami.
- Czy byłaby mile widziana? - Spotkajmy się z nią.
Myśli też, że los ją tu sprowadził.
- Możemy ją poznać. - Dobra.
Przekażę jej.
Urocze dziecko.
Słodziutkie.
- Lily. - Poznałem ją.
Cześć. To jest pan Chen.
Witam.
Córka pana Chena.
Wyglądacie podobnie.
Przypomina mnie wyglądem?
Trochę.
Witam panienkę.
Chce wam dać miód.
- Dziękuję. - Mogę przynieść więcej.
Wygląda pysznie.
Przyjedź znów do Chin.
To żona pana Chena, mama.
Wygląda jak moja córka.
Ma moje oczy, prawda?
Ale to nie ona. Nic nie poradzę.
Mam całą grupę przyjaciół, którzy adoptowali dzieci z Chin.
Wszystkie są bardzo kochane i mają oddanych rodziców.
Miałem nadzieję, że to ona. Ale tak to już bywa.
Słowami tego nie zmienię.
Musimy iść, panie Chen.
- Dobra. - Dziękuję, pani Chen.
Doceniam to.
Do widzenia.
Do widzenia, Chen.
Do widzenia.
Widać było, że jest smutny.
Miał mokre oczy.
Chyba powstrzymywał łzy, bo jest mężczyzną.
Nie może płakać.
Spotkanie z panem Chenem było chyba najtrudniejszym moim przeżyciem.
Widać było jego smutek.
Że nie było zgodności.
Ale cieszę się, że mogłam to zrobić.
Lepiej zrozumiałam biologicznych rodziców.
Pojęłam ich punkt widzenia.
Żaden rodzic nie oddałby dobrowolnie dziecka.
Powiedziałabym,
że to spotkanie mi pomogło.
Widziałam, jak bardzo zależało im na znalezieniu córki,
a także ich rozpacz, gdy to się nie udało.
Mam nadzieję, że moi rodzice też mnie tak szukają.
To doświadczenie wszystkich mocno dotknęło.
Każdy zasługuje na to, by wiedzieć, że rodzice go kochali
i byli załamani tym, że musieli oddać dziecko.
PEKIN
Nie jesteśmy na murze! Dopiero się zbliżamy.
Zsynchronizujmy kroki.
- Gotowa? Prawa, lewa. - Synchron.
Prawa, lewa.
Skąd Chloe ma tyle energii?
Chodźcie! Jest tak pięknie!
- Wrzuć posta. - Jasne.
Jest taki piękny.
Jestem z was bardzo dumna.
Dałyście radę.
No tak.
Trzeba mieć odwagę, by odkryć swoją historię.
Wiem, jakie to trudne.
Dzięki, Liu.
Dziękuję.
Dzięki.
Sadie, pierwszy raz widzisz śnieg?
- Szczerze to tak! - Widać.
WITAJ W DOMU, LILY
Zajęcia się zaczynają.
Jaka jest twoja narodowość?
Jestem Chinką.
Moja rodzina składa się z czterech osób.
Mój tata jest biznesmenem.
Moja mama nie pracuje.
Moja siostra jest studentką.
Doskonale.
Musimy zrobić od 54 do 58 w „B”.
Gubię się.
Sadie Mangelsdorf.
Esej, język angielski, kompozycja.
Gdy miałam osiem lat,
po raz pierwszy oglądałam film Zaplątani.
W filmie bohaterka zostaje oddzielona od rodziców jako niemowlę.
Na końcu szczęśliwie odnajduje
dawno utraconą rodzinę.
Każdy człowiek
pragnie baśniowego zakończenia, które widzimy w takich filmach.
Wtedy mnie olśniło.
Może szukałam złej rodziny.
Rodzina stara się być przy tobie.
- Cześć! Nie widziałam cię od… - Cześć!
Znają mnie, kochają i akceptują taką, jaką jestem.
Może lepiej, że niektóre rzeczy są tylko bajkami.
Farbowałam włosy na różne kolory.
Znów były różowe,
ale gdy je umyłam,
wyblakły i zrobiły się rude!
PROWINCJA GUANGDONG
Cześć, ciociu.
Oto raport.
Pewnie negatywny.
Gdzie jest moje imię?
Tutaj.
Proszę zobaczyć.
Napisano: „Zgodność”.
Nie było zgodności z Sadie,
ale jest z dziewczyną urodzoną w 2000 roku.
Z Amandą Phillips.
Przypomina mnie z wyglądu?
Chyba tak.
Mówi po angielsku.
Przepraszam?
Mówi po angielsku.
Nie znam angielskiego.
Witam. Jestem Liu Hao.
- Halo! - Dobry wieczór!
Jedna z badanych kobiet okazała się twoją biologiczną matką.
Dobra.
Okej!
Na pewno masz tysiące pytań.
Czy urodziła same córki? Wiesz, ile mają lat?
Druga ma 23 lata, a pierwsza…
Napisy: Przemysław Stępień