Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZAREJESTROWANO W STYCZNIU 2020
JESZCZE „PRZED”
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Dzięki.
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Co za ciepłe powitanie, dziękuję!
To zbyt wiele…
Ja dopiero wszedłem. To nie…
To nie takie trudne.
Nie będę pytał, czy jesteście gotowi. Może być?
Tak? Świetnie.
Nie musicie być gotowi.
Ja tak.
Możecie na to odpowiadać:
„Nie twoja sprawa”.
„Dopiero usiedliśmy. Daj nam spokój”.
Dziś macie prawo nie być gotowi.
Dobry wieczór.
Tak, dobry wieczór.
Także ten…
Cieszę się, że was widzę.
Zawsze to mówię, na każdym występie.
Po występie
ludzie pytają komików: „Czy to trudne?”.
Koloryzuję to i mówię, że tak.
Oglądałem kiedyś dokument o Darfurze.
Bycie komikiem nie jest znowu takie trudne.
Nie musicie się śmiać.
Wolę opowiedzieć kiepski żart niż paść martwy.
Teraz pewnie jesteście jeszcze mniej gotowi.
Będzie dobrze.
Taki jest ton mojego występu. Ostrzegam.
Cieszę się, że jest was tu tylu, bo było ciężko.
Strajki, zamachy terrorystyczne.
Ludzie nie wychodzą z domu, rozumiem to.
Sam nie chodziłem na własne występy.
Niektórzy twierdzą, że się nie boją.
Ja tak.
Widziałem wystraszonych ludzi w metrze.
Wszedł jeden facet. Dżellaba, broda i pas szahida.
Trochę się zestresowałem.
Ludzie mocniej się przytrzymali.
Bali się. Jakiś facet spytał mnie:
„Czy on nie wygląda podejrzanie?”.
Wszyscy nieco przesadzamy.
Jestem totalnym paranoikiem.
Takim, że sam noszę pas szahida.
Kiedy będę jechał i wsiądzie zamachowiec,
powiem mu: „Przepraszam, zajęte”.
„Sprawdź harmonogram”.
A jeśli będzie chciał się zabić, zrobię to przed nim.
Jego dziewice będą moje.
A co myśleliście?
Mamy dziwną atmosferę.
Jak tylko coś się wydarzy, myślimy, czy to nie ISIS.
Jak pożar Notre Dame.
Myślałem, że to terroryści.
Ale nawet oni nie wiedzieli.
Pewnie mają kogoś, kto sprawdza wiadomości.
„Podpaliliśmy katedrę?”
„Nie mieliśmy tam kogoś na budowie?”
„Mam powiedzieć, że to my? No dobra, powiem”.
„W pobliżu jest kebab. Dodadzą dwa do dwóch”.
Przyznali się do strzelaniny w Vegas.
FBI na to, że to nie oni.
„Ale dobra próba”.
Odpowiedzieli, że oddzwonią.
Próbują szczęścia.
Niedługo i huragany będą ich.
A nuż wiatr przywieje syryjski paszport.
Dziwne, że nie dzwonili, gdy umarł Johnny.
Mamy dziwne czasy, bo w czasie Halloween
nie trzeba już przebierać się za zombie.
Wystarczy dżellaba.
Sam taką miałem. Pytałem ludzi:
„Psikus czy Allahu Akbar?”.
Działa idealnie.
Dostałem mnóstwo cuksów z wieprzową żelatyną.
Ale podjęto pewne działania.
W celi Salaha Abdeslama są kamery, żeby nie popełnił samobójstwa.
To byłby idealny reality show.
Czy po Les Marseillais na Mykonos czas na Dżihadystów we Fleury?
Skoro filmujemy wyrzutków…
Słuchajcie,
gdybym był przed kamerą przemysłową,
krzyknąłbym: „Salah!”.
„To jest ten głos”.
„Żartowałem, masz widzenie o 16!”
„To tyle”.
„Na tę chwilę”.
Dobrze się pośmiać.
Mam wodę z cytryną.
Jakoś specjalnie za nią nie przepadam,
ale kiedy robi się niezręcznie, lubię pomieszać.
Pomaga mi to.
Ludzie pytają: „Jesteś komikiem? Jesteś zabawny?”.
Jestem komikiem, bo jestem słaby.
Silni i bezpośredni konfrontują się z tymi, którzy się z nimi nie zgadzają.
Słabi, jak ja,
mówią wtedy: „Żartowałem!”.
To pierwszy krok do bycia komikiem.
Ale nie wy decydujecie, czy nim jesteście.
Decyduje publika.
Może pod koniec występu powiecie:
„To była dobra konferencja”.
Może tak być.
Naprawdę.
Marzy mi się zostać gwiazdą.
Sława, pieniądze, nie, chcę wystąpić w Rendez-vous en terre inconnue.
Uwielbiam ten program.
Chodzi tam o to, że wysyłają francuską gwiazdę do dalekiego plemienia,
by pokazać, że jesteśmy tacy sami.
Nie.
Wysłali Adrianę Karembeu do Masajów.
Nie widzę podobieństwa.
Są zupełnie inni.
Masaj spytał Adrianę: „Czym się zajmujesz?”.
Ona na to: „Jestem ładna. Płacą mi za to”.
„Poważnie?”
„Ale ile masz kóz?”
Nie są tacy sami.
Ani trochę.
Ale chciałbym wystąpić i poznać Indian Keczua.
Poza kamerą powiedziałbym wodzowi:
„Powiem ci coś ciekawego o naszej kulturze”.
„Ten program, który kręcimy?”
„Za jego budżet utrzymałbyś tę wioskę przez 20 lat”.
„A my wydamy to w jeden dzień”.
„Przetłumacz, to ważne”.
„Czemu on nie tłumaczy?” „Nie trzeba”.
„Znam francuski. To wszystko bujda”.
„Nie jestem Keczua. Mówię ci to, bo nas nie filmują”.
„Zgarnęli mnie przy Barbès”.
„Mam udawać miejscowego za 50 euro”.
„Myślałem, że pójdzie szybciej”.
„Ale i tak jest w porządku”.
Świat jest okrutny.
Wiemy o tym, ale co gorsza, przyczyniamy się do tego.
Trochę.
Zamiast być tutaj,
moglibyśmy działać w wolontariacie.
Ale to nudne.
Ale spokojnie, zostańcie.
Nie będę was oceniał.
Nawet jeśli widzę w was poczucie winy.
Czujecie się jak weganin, który wziął gryza hamburgera.
Winni, ale jednocześnie zadowoleni.
„Skoro już go mam, mogę go zjeść”.
Też czuję się winny.
Mam idealne rozwiązanie. Media społecznościowe.
Jak tylko zobaczę coś oburzającego,
piszę: „Jestem czymś”.
I mam czyste sumienie.
Przydatna rzecz.
Zaczęło się od „Jestem Charlie”, „Jestem Brukselą”,
„Jestem w domu”.
Mogę siedzieć na kanapie.
Zabawne, jak ludzie z tego korzystają.
Dla mnie narzekanie na Facebooku
ma tyle samo sensu, co trąbienie w korku.
Wkurzacie pozostałych,
a to i tak nic nie zmieni.
Najgorsze jest lajkowanie tego typu postów.
Siedzicie w aucie obok
i przytakujecie temu, który trąbi.
„Tak, ale się to ciągnie”.
Te socjalki to zadziwiająca rzecz.
Ludzie byli w szoku, widząc lwa zabitego przez amerykańskiego dentystę.
Koleś zapłacił 50 000 dolców, by zabić lwa w Zimbabwe.
Ludzie byli oburzeni.
Dowiedzieliśmy się czegoś.
Że dentyści dobrze zarabiają.
I gdzie leży Zimbabwe.
Dziennikarze pytali: „Ktoś zabił wam lwa?”.
A facet na to: „Tak, to przykre”.
„Ale teraz ludzie mówią o Zimbabwe. Mamy tu ciężko”.
„Rozmawiamy o lwie”.
Nikogo nie obchodzi, kiedy umrze krowa.
Powiecie: „Lwów jest dużo mniej”.
Dlatego są bardziej wartościowe.
Reguła niedoboru.
Jeśli czegoś jest mniej, jest więcej warte.
Jak masz na imię?
Bertrand. Jesteś przystojny, ale rudzi są bardziej wartościowi.
Przykro mi.
Gdyby zabił cię amerykański dentysta, nie napiszą o tobie na socjalkach.
Nie powiemy: „Jestem Bertrand”.
Jesteś zbyt pospolity.
Ale uważajcie na dentystów.
Gdyby do Europy przybywało więcej rudych uchodźców zamiast brązowych…
Było blisko.
No cóż.
Oceniamy innych po wyglądzie.
Proponuję zacząć nosić burki.
Faceci, kobiety, Bertrand. W burkach. Dość oceniania po wyglądzie.
Ale są też minusy. Jak faceci w Arabii Saudyjskiej
rozpoznają swoje żony,
kiedy wszystkie są w burkach?
Wydają konkretny dźwięk jak pingwiny?
„Tu jesteś!”
„Szybko, zaraz zamkną Louis Vuitton”.
Może was zaskoczę, w niektórych krajach
Arabowie są bogaci.
No.
Uważajcie,
bo powoli wykupują Francję.
Zatęsknicie za Maghrebem.
Zobaczymy, kto będzie prosił o zasiłki.
Arabowie, zasiłki, widzę, co z was za publiczność.
Kolejny problem z burkami, macie trzy żony.
Wracacie do domu, mówicie: „Ugotuj mi coś, jestem głodny”.
„Morda, grubasie”.
„Fatima, to ty? Nie?”
„Djamila? Nie?”
„Mohammed, może to ty?”
Bywa tam i tak.
Możecie być w jednej trzeciej gejem.
Jeden na trzy może być OK?
Mniej niż osiem.
Niektórzy mają kłopoty z liczeniem.
„Liczyć? Ale ja się nie uczyłem”.
Temat burek często się powtarza.
Dziś rzadko słyszymy pochlebne rzeczy o muzułmanach.
Poproście muzułmanina, by ocenił dzisiejsze czasy.
„Jedna gwiazdka”.
Wiem, że jest źle, bo jeśli ktoś napadnie na Francję
i powie: „Oddajcie nam muzułmanów”,
niektórzy powiedzą: „Z przyjemnością”.
To fakt.
Bywało już tak.
Dlatego muzułmanie powinni zaprzyjaźnić się z żydami.
Poprosić o radę.
Nie żartuję.
„Trochę się boję. Co mi doradzisz?”
„Po pierwsze…
uważaj na pociągi
i nie bierz prysznica”.
Tak.
Niektórzy nie wiedzą, czy klaskać.
„Co robić?”
Te żarty mogą was szokować.
Coś wam powiem.
Dopiero się rozkręcam.
Jeśli was to szokuje, lepiej wyjdźcie.
Pozwijcie mnie. To pomoże mojej karierze.
Do tego skrajna prawica rośnie w siłę.
Ktoś z was głosuje na skrajną prawicę?
Właśnie, nigdy ich nie widzimy.
Jedenaście milionów wyborców,
a ja żadnych nie znam.
Gdy pytam kogoś, czy głosował na skrajną prawicę, mówi, że nie.
Pewnie.
Wyniki wyborów zawsze mnie zaskakują.
Co pięć lat idą głosować.
„To nasz dom!”
Potem wracają do swoich nor.
By oglądać CNews.
Skrajna prawica zmieniła nazwę z FN na RN.
Zjednoczenie Narodowe, nie mylić z National Road.
Są wszędzie. Boję się.
Zmiana nazwiska to oznaka wstydu.
Robicie to, by zapomnieli o waszej strasznej przeszłości.
Niech Tariq Ramadan o tym pomyśli.
„Zgwałciłeś ją?” „Jestem Jean-Luc, buddysta”.
To ciekawe, bo 80% wyborców skrajnej prawicy
jest za karą śmierci.
Ludzie często mówią: „A gdyby ktoś zabił ci córkę?”.
„Chciałbyś go zabić”.
Ja myślę: „Może nie”.
„Może moja córka była potworem”.
Weźmy Jeana-Marie Le Pena.
Nie, chwila…
Nie chcę nikogo oceniać,
ale jego córka zatrudniła go w jego partii.
On ją stworzył, a ona go zwolniła.
Można się wkurzyć.
Wracacie do domu, a wasza córka zmieniła zamki.
Można się wkurzyć.
Chcą zmniejszyć liczbę imigrantów,
ograniczając ją do utalentowanych.
Bardzo dobry pomysł.
Ale to oznacza Imigranckie Mam Talent.
Tak.
Na granicy spytają: „Co potrafisz?”.
„Przepłynąłeś 500 km? To za mało”.
„Nie wystarczy”.
„Może gdybyś jednocześnie żonglował”.
„Spróbuj inaczej. Dużo lepiej!”
Niektórzy twierdzą, że teraz są mniej rasistowscy.
Szczerze wątpię.
Myślę, że inne partie myślą jak oni.
Pozwalają sobie na więcej.
Spójrzmy na Castanera.
Wytłumaczył nam, jak poznać radykalnych muzułmanów.
„Uważajcie na brody”.
Dzięki, Castaner.
Idzie nam coraz lepiej.
Dzięki niemu jestem bardzo ostrożny.
Kiedy poszedłem do konsulatu Algierii,
była tam kolejka brodatych facetów, spytałem:
„Jesteście radykałami?”.
Jeden odpowiedział: „Nie, czekamy aż otworzą barbera”.
I tak ich zgłosiłem, na wszelki wypadek.
Ktoś z was powiedział: „Niech żyje Algieria!”.
Tam z tyłu.
Zaraz do ciebie wrócimy.
Robert Ménard też sobie pozwala.
Jeśli go nie znacie, sprawdźcie sobie.
Zwłaszcza ten od Algierii.
On cię zna.
To burmistrz Béziers.
Znacie Marine Le Pen,
on jest na prawo od niej.
Za nim jest już tylko Trzecia Rzesza.
Czeka na wielkie otwarcie.
Hoduje wąsik.
Mówi, że 65% dzieci w Béziers to muzułmanie.
Ludzie byli w szoku.
Przypisywał dzieciom religię.
„Nie robimy tego od roku 1944”.
Nie to jest szokujące.
Skoro żyje tam 65% muzułmańskich dzieci, to znaczy, że są większością,
więc kto głosował na Roberta Ménarda?
Właśnie.
Zdrajcy.
Niektórzy muzułmanie polubili kolaborację.
Ménard rozwiesił plakaty o uchodźcach.
„Idą do centrum miasta”.
To nie Żywe trupy.
Według niego uchodźcy chodzą tak…
A ugryzienie zmienia w Syryjczyka.
Potem zabierają wam dowód, a wy potraficie lepiej pływać.
Powiedziałbym Ménardowi: „Spokojnie, nie ugryzą cię”.
„Nie jesteś halal”.
Patrick Devedjian też szaleje.
Były minister i poseł.
Powiedział: „Niemcy zabrali naszych Żydów i oddali Arabów”.
Co takiego?
Powiedział to na konferencji prasowej.
Biedny menedżer do spraw komunikacji.
„To nie było zaplanowane”.
Uśmiałem się.
„Niemcy zabrali naszych Żydów”.
Naszych Żydów?
Patrick Devedjian ma jakichś Żydów?
W swoim domu pyta: „Gdzie pilot? Hej, Żydzi!”.
„Oglądaliście telewizję? Ani słowa o szabacie”.
Okazuje się, że Niemcy ukradli mu Żydów.
Co za gnidy.
Nie można kraść Żydów.
Patrick był niepocieszony.
„Zabrali mi Żydów. Nie podoba mi się to”.
„Długo mi zajęło ich znalezienie”.
„Moi Żydzi, moja sprawa”.
Dba o swoich Żydów.
Powiedział Niemcom: „Oddajcie mi ich!”.
Niemcy na to:
„Mamy jeszcze tych Żydów?”.
„Właśnie. Daj mu Arabów”.
„Nie zorientuje się”.
„Też gestykulują i są obrzezani”.
Patrick wraca zadowolony, że odzyskał Żydów.
„Gdzie pilot?”
„A gdzie mój telewizor?”
Oklepany motyw zawsze pomaga.
Publiczność się jednoczy. „No, to było dobre”.
Winię polityków, ale rasizm jest wszędzie.
W telewizji mówili o porwaniu.
„Podejrzany był czarnoskóry”.
„Czarnoskóra”.
Co potem? „Jeśli go zobaczysz,
dzwoń po Ku Klux Klan?”
„Zajmiemy się tym”.
Raperzy też bywają rasistami.
Słyszę czasem: „Pozdro dla moich czarnuchów”.
Wiedzą chociaż, skąd wzięło się to słowo?
Skrajna prawica się rozwija, może też będzie mieć swoich raperów.
„Pozdro dla moich handlarzy niewolników”.
„Handel trójkątny, mordo”.
„Walczymy. Bordeaux, Benin, Luizjana”.
„Bordeaux, Benin, Luizjana”.
„Wydajemy bawełnę”.
Niektórzy z was nawet tańczyli.
„Bordeaux, Benin, Luizjana”. Wpada w ucho, co?
Każdy z nas ma w sobie małego rasistę,
czekającego tylko, by się ujawnić.
Ja też.
Wkurzają mnie biali, myślący, że uratują Afrykę.
Wyobraźcie sobie typa z dredami i w haremkach.
Poucza was, bo kopał studnię w Togo.
Wiecie, że nie miał w ręku kilofa,
ale od dwóch tygodni gra na djembe.
Krzyczy: „Babilon, Babilon”.
Zanim uratujesz Afrykę, uratuj swój słuch.
Chodzi boso.
„Chcę czuć naturę. Natura, bracie”.
Przejdź się boso po dworcu.
„Dostaniesz AIDS, bracie”.
„Przypomni ci się Afryka”.
Tak, też uwielbiam ten żart.
Wszyscy jesteśmy rasistami. Serio.
Wyobraźcie sobie, że jesteście na francuskiej wsi.
Gdzieś daleko, na przykład w Cantalu.
Jest tu ktoś z Cantalu?
- Tak! - Jest w Essonne!
Usłyszałem dwie rzeczy.
- Jest tu ktoś z Cantalu? - Tak!
Dwie osoby?
Nie wierzę.
Dwie osoby z Cantalu. Zróbcie sobie potem zdjęcia.
No cóż, witajcie…
Witajcie w mieście.
Mam nadzieję, że nie było trudno dojechać.
Jakiś problem z dyliżansami?
Woźnice nie strajkują?
Skąd konkretnie jesteście?
- Aurillac. - Aurillac, rozumiem.
To miasto. Ilu ma mieszkańców?
Nie wiecie.
Nikt nie liczył.
Jeszcze was nie odkryli.
Ale dobrze, że jesteście.
Dbajcie o mieszkańców Cantalu.
Współczesny świat potrafi przytłoczyć.
Mieszkańcy Cantalu nie wiedzą, co robić w parku rozrywki.
Katapulty?
Nie.
Ktoś powiedział: „Jest w Essonne”.
Jeśli tego nie załapaliście,
nagrałem kiedyś filmik,
w którym żartowałem o 77. i lesie w okolicy Sénartu.
Las jest na terenie dwóch departamentów, 77. i 91. – Essonne.
Ktoś z tyłu krzyknął: „Jest w Essonne!”.
Jakiś przegryw z tyłu.
Wrzuciłem filmik, w którym improwizuję.
Teraz ciągle ktoś krzyczy: „Jest w Essonne”.
W ten sposób poznaję przegrywów na moich występach.
Sam nigdzie się nie ruszam bez moich przegrywów.
Jesteśmy ekipą. Ekipą przegrywów.
Mamy swój znak. Taki.
„Jest w Essonne”. Właśnie.
Ekipa przegrywów. To my.
Mnóstwo informacji, mamy tu gości z Cantalu.
Dwie osoby.
To kto został w Cantalu?
Wracajcie pilnować.
Rosja może na nas napaść, a my nie będziemy o tym wiedzieć.
To niebezpieczne.
Wyobraźcie sobie, że jesteście na tej wsi. Wróćmy do tego.
Mała wioska, mniejsza niż Aurillac.
Małe miasteczko, wioska,
wioseczka, osada.
Ze 20 mieszkańców.
Spacerujecie, słońce świeci.
Piękna okolica.
Jesteście na wakacjach, wszystko gra.
Nagle widzicie czarnoskórego.
Bez wyjątków wszyscy pomyślą:
„Co on tu robi?”.
„Spodziewałem się świstaków, ale to…”
Wiecie, że jest z dala od domu.
Sami też możecie być czarni, a zastanawiacie się, co tu robi.
Ale on…
Co on tu robi?
Dwóch czarnoskórych napotkało swój wzrok.
Myślą sobie: „Nie, nie przywitam się, bo…”.
„Cześć”.
Są tu jacyś biali?
Biali rzadko na to odpowiadają.
Spytacie białego, czy jest dumny z bycia białym,
powie: „Niespecjalnie”.
Ludobójstwa, niewolnictwo, Morano.
Siedzimy cicho.
„Wolałbyś być czarny?”
„Dlaczego?”
„Nie czuję dumy, ale nie jestem głupi”.
Spytacie czarnego, czy czuje dumę: „Pewnie. Czarna siła”.
„A wolałbyś być biały?” „Tak”.
„Co byś wtedy zrobił?”
„Dodałbym zdjęcie do CV”.
„A potem na siebie doniósł”.
„Chcę zobaczyć, jak to jest gadać z policjantami,
kiedy do ciebie nie strzelają”.
Ksenofobia to choroba.
Jest wszędzie.
Dzięki temu czasem pomaga.
Mam przykład.
Izrael i Palestyna.
Walczą od 70 lat.
„Oddawajcie nasz teren”. „Nie, wy oddajcie nasz!”
Powiemy im: „Wyjaśnijcie to między sobą albo przyślemy wam Cyganów”,
a oni na to: „Pewnie”.
„To tylko zwykła kłótnia”.
„Droczymy się”.
„Ładnie strzelacie”.
„A wy świetnie dźgacie!”
Mam dość tej gadki o wojnie.
Jeśli lubicie wojny, macie szczęście.
W Jemenie się dzieje.
Ale musicie lubić wojnę.
Inaczej nie jedźcie tam.
W przewodniku po Jemenie na pierwszej stronie jest: „Nie”.
I grubą czcionką: „Warto zobaczyć: francuska broń”.
Mamy obsesję na punkcie konfliktu izraelsko-palestyńskiego,
bo to geopolityczna telenowela.
Mnóstwo zwrotów akcji.
Ostatnio Trump powiedział:
„Jerozolima jest stolicą Izraela”.
Spoko.
Walczą tam od 70 lat,
a tu proszę.
Trzeba było Donalda.
Świetnie zna się na geopolityce.
Aż dziwne, że ludzie wciąż go słuchają.
Trump w ONZ jest jak ten wujek na zjazdach rodzinnych.
„Tak, bardzo dobrze”.
„Nie, niech tylko nie zaczyna”.
„Rzućcie mu nuggetsy”.
„Lubi to, jest zadowolony”.
„Cieszy się”.
„Nie musisz brać ich do ręki”.
Po strzelaninie chciał uzbroić nauczycieli.
Nauczycieli?
Co by zrobili? „Do odpowiedzi… Corentin”.
„Ładowałeś kałacha, słyszałem”.
„Odłóż go albo cię zastrzelę”.
„Przegapisz egzaminy”.
„Ostrzegam, nie zdasz”.
„Cosinus…”
Dlatego skupiamy się na tym konflikcie.
Niektórzy wierzą, że to źródło cierpienia całego świata.
Mój kumpel: „Izrael to źródło naszych problemów”.
Algierczyk. Chciałem go pocieszyć.
„Ten 70-letni konflikt pochłonął 50 000 ofiar”.
„W ciągu dziesięciu lat w Algierii zginęło 200 000 ludzi”.
On na to: „Fakt, nieźli jesteśmy”.
Tak.
Duma. Nie da się z nim rozmawiać. Podobnie jak z wami.
Zawsze wyciąga flagi.
Niektórzy Algierczycy tacy są. Jak Bretończycy.
Na każdym proteście są ich flagi.
Jeśli Algieria wygra mundial, zobaczycie bretońskie flagi.
„Raz, dwa, trzy, niech żyje kouign amann!”
„Raz, dwa, trzy…”
Kouign amann jest z masła i cukru,
to algierski przysmak.
Wciąż szukamy historycznych dowodów, ale…
Są poszlaki.
Arabowie zostali zatrzymani w Poitiers, a Algierczycy poszli naokoło
i trafili do Finistère.
Pewien filozof powiedział: „Rasizm jest typowy dla ludzi”.
Grecki filozof, Heraktet.
Ze starożytnej Grecji.
Bo dzisiejsi filozofowie…
Pracują w McDonald's.
Muszą opłacić rachunki.
Możecie nie kojarzyć Herakteta.
Nie przejmujcie się, wymyśliłem go.
Chciałem zabrzmieć wiarygodnie.
Zacytujcie jakiegoś zmyślonego filozofa, a nikt się nie będzie kłócił.
Będziecie brzmieć mądrze.
Możecie zacytować Montaigne'a. Kto przeczytał wszystkie jego prace?
Montaigne powiedział: „Zamknij się”.
Musiał kiedyś to powiedzieć.
A skoro to Montaigne, to zadziała.
Koleją przydatną techniką
jest zaczynanie zdania od „według badań”
i dodanie procentu.
I koniec dyskusji.
„Według badań…” Pięknie.
Bywają dziwne badania.
Według badań pięć procent Francuzów to homoseksualiści.
Dzwonili, pytając: „Czy jest pan gejem?”.
„Kto mówi? Hanouna?”
Kolejną techniką jest używanie „jeśli” i „więc”.
Łączenie słów sugeruje, że jest w tym jakiś sens.
„Jeśli jedna na dwie kobiety była molestowana,
to jeden mężczyzna na dwóch jest zbokiem”.
Chwila, co?
Brzmi logicznie, ale konkluzja jest dziwaczna.
Jeden na dwóch to dużo.
Ja nie jestem zboczeńcem, w takim razie Bertrand…
Przepraszam.
Matematyka. Jeden na dwóch.
Interesują mnie tego typu techniki,
bo są one nadużywane w polityce.
Chciałbym być politykiem, ale wtedy byłbym dyktatorem.
Nie lubię rozmawiać z innymi.
Debaty… Nie dla mnie.
Debata z Mélenchonem? Nie ma mowy.
Facet jest…
Niech ci będzie, tylko już nie krzycz.
Ciszej.
Albo wyślij mi maila.
Wprowadziłbym nowe prawa.
Byłbym dyktatorem radykalnego centrum.
Nie chcę rozmawiać.
Pozwolę na śluby gejów,
ale tylko z lesbijkami.
Precz. Zostawcie mnie!
Przyjmę imigrantów i odeślę ich do domu.
W końcu francuscy ekspatrianci zaczną się integrować.
Wprowadzę pełną wolność słowa.
Ludzie będą mogli mówić, co chcą, nawet o mnie, póki ma to sens.
Zdjęcia babeczek na Instagramie.
Więzienie.
Bez procesu.
Ktoś się przejmie?
Selfie z dzióbkiem.
Odcięcie ręki
zardzewiałą maczetą. Jasne?
Nie znoszę selfie. To duży problem.
Są nawet specjalne kijki, by zdjęcia były lepsze.
Jesteście aż tak samotni?
Nie możecie kogoś poprosić?
Jesteście na wakacjach z kijkiem,
„Nienawidzę rozmawiać z ludźmi, są paskudni”.
To poważny problem.
Ludzie giną, próbując zrobić selfie.
Giną, próbując zrobić selfie?
I dobrze!
Niech giną!
Prawdziwy mit o Narcyzie.
To ostrzeżenie.
Jeden facet chciał selfie z pistoletem.
Nacisnął nie ten przycisk.
To smutne.
Ale podczas pogrzebu ciężko nie myśleć: „Masakra…”.
„Głupi był, no nie?”
„Co napisać na jego nagrobku?”
„Kochanemu idiocie?”
Gdybym był dyktatorem, reklamy musiałyby mówić prawdę.
Na szczęście teraz nie muszą, inaczej byłoby okropnie.
„Skarbie, mam dziś ochotę na cuchnące żarcie jak ze stołówki”.
„Chodźmy do Flunch!”
„Zrzuciliśmy pestycydy na pole GMO i tak powstał Chocapic!”
„Bogaty w glifosat”.
„Mały, słuchaj”.
„Pracuj ciężko albo nie zarobisz
i nie wykarmisz rodziny. Dobrze radzę…”
„Just do it”.
Tak, to było mocne.
Ostatni tekst był mocny.
Dzieci w Bangladeszu pracują po 14 godzin dziennie.
Kiedy o tym myślimy, to straszne.
A kiedy nie, to nie.
Kiedy o tym nie myślimy, nie przejmujemy się.
Kiedy oglądamy telewizję:
„Pracują 14 godzin dziennie. To straszne”.
„To tylko dzieci”.
„No dobra, czas spać”.
I idziecie spać w bawełnianej pościeli z wyprzedaży.
„Wyprodukowano w Wietnamie”. OK.
O Wietnamie nie mówili.
Mam sposób.
„Jestem Wietnamem”. I już!
Przydaje się.
Czasami ludzie mówią mi:
„Haroun, przesadzasz. Myślisz, że to takie proste?”.
Ja na to: „Wcale tak nie myślę…”.
I liczę, że zapomną, o co pytali.
Tak się żyje.
Piję, by zapomnieli.
Idealna pora na reklamy.
Czasami zmieniam temat.
Théâtre Edouard VII jest piękny. Tak.
Cieszę się, że występuję w teatrze Edwarda VII.
Nie piątego, nie szóstego, siódmego.
Ten teatr nosi też imię Sachy Guitry'ego.
Dodaliśmy Sachę Guitry'ego,
bo często wystawiano tu jego sztuki.
To dramaturg z wczesnego XX wieku.
Napisał 124 sztuki.
To bardzo dużo.
Za dużo. Po co komu 124 sztuki, by się wypromować?
Serio. Dziś wystarczy selfie z brzydkim kotem.
I jesteście sławni.
Co za lamus, 124 sztuki.
Wielu nazywa go współczesnym dramaturgiem.
Nie jest współczesny. To społeczeństwo nie ewoluowało.
Nie ewoluowaliśmy. Ewolucja dobiegła końca.
Teoria ewolucji miała sens przez jakiś czas.
Teraz powoli się cofamy.
Spójrzcie na ruch drogowy podczas strajków.
Widzieliście zablokowane skrzyżowania?
Światła zmieniają się na zielone.
Kierowca ma metr przed sobą, ale próbuje jechać.
Blokuje kierowcę po lewej,
a on blokuje… I wszyscy stoją.
A my wszyscy: „No nie, utknęliśmy!”.
Dajcie spokój!
To koniec.
Neandertalczycy przeżyli epokę lodowcową.
Umieramy z odwodnienia,
krzycząc na siebie na skrzyżowaniu. „Jedź, idioto!”
Oby Paryża nie dotknęła żadna katastrofa.
Wszyscy zginiemy. „Ewakuować Paryż!” „Nie możemy!”
„Ona nie chce jechać, co teraz?”
Przegraliśmy. To koniec.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Sacha Guitry nie jest współczesny. Przykro mi.
Ale 124 sztuki? Ja napisałem cztery występy.
Zostało 120. Co za popisówa.
Często zadaję sobie pytania o świat,
ale nie znajduję odpowiedzi.
Ciężko zrozumieć świat.
Mam wiele pytań bez odpowiedzi.
Na przykład ludzie wciąż tatuują sobie chińskie symbole.
Myślą, że znów będą modne?
Wiedzą w ogóle, co znaczą ich tatuaże?
„Siła, honor, odwaga”.
Dość tego!
Wyobrażam sobie, że chiński tatuażysta mówi:
„Przepraszam. Halo? Tak, jestem w pracy”.
„Pójdę do sklepu. Co kupić?”
„Zapiszę. Daj mi sekundę”.
„Dobrze. Ogórek…”
„Siła, honor, ogórek. Płyn do mycia naczyń”.
Kolejne pytanie. Spotkałem niewidomego, czytał książkę.
Próbował wyjaśnić mi alfabet Braille'a, ale to trudne.
Pomyślałem: „Czy możemy napisać, by czegoś nie dotykać?”.
Jeśli tak, to czy musimy wtedy dodać „za późno”?
Religia to też mnóstwo pytań.
Często religia jest przeciw homoseksualistom. Nie wiem czemu.
Przykazanie mówi: „Nie pożądaj żony bliźniego swego”.
Nic nie broni wam pożądać bliźniego.
Następnym razem dodajcie gwiazdkę.
Nie do wiary.
Bądźcie konkretni.
Spotkałem na ulicy świadka Jehowy.
Mówił, że Jezus wróci.
Powiedziałem: „Dobrze, ale jak wróci,
jak będzie chodził po wodzie z dziurami w stopach?”.
No.
Musi być ostrożny.
„Zapomnij, Jezu”.
„Spokojnie, będziesz miłował…”
No nie!
Wyobraźcie sobie Jezusa w tej sytuacji. Ale wstyd.
Oby Mojżesz był w pobliżu.
„Mojżeszu, zrób swoje”.
„Oczywiście, tracimy go”.
„Nie może pływać. Ma dziury w dłoniach”.
Widziałem w Internecie Amerykanina
bez rąk i nóg.
Jest mówcą motywacyjnym. „Jestem wdzięczny”.
„Cieszę się, że żyję”. Poruszające.
W którymś momencie powiedział:
„Każdego dnia dziękuję Bogu”.
Wyobrażam sobie siebie na miejscu Boga.
Powiedziałbym mu: „Stary,
nie trzeba”.
„Jeśli we mnie nie wierzysz, spoko”.
„I tak pójdziesz do nieba. Rób, co chcesz”.
„Możesz grzeszyć. Możesz nawet kogoś zabić”.
„Żartowałem, nie możesz”.
„Musiałbyś go pogryźć, a to by było dziwaczne”.
„Nikogo nie gryź, ludzie tego nie lubią”.
„Nie rób tego”.
„Jestem wrednym Bogiem. Ale żebyś mi wybaczył,
zrobię z ciebie nowego Jezusa”.
„Ale tym razem ciężko będzie cię ukrzyżować”.
„Jak mam go ukrzyżować?”
Lubię ten moment, ludzie zaczynają robić tak…
Macie rację.
Zmieńmy temat na lżejszy.
Profanacje żydowskich grobów.
Dlaczego ludzie to robią?
Nie boją się, że martwi będą ich nawiedzać?
Nawet jeśli nie wierzycie, oglądacie filmy.
Nie zrobiłbym tego.
Nie pójdę nocą na cmentarz.
Boję się. Zresztą ciekawe, jak wygląda żydowski duch?
W filmach nigdy ich nie ma. A jest ich wiele.
Może o północy fruwająca jarmułka
nęka gościa, który sprofanował grób?
Straszy, mści się, bije.
Całą noc robi tak…
„Wiesz, ile kosztuje taki nagrobek?”
Mówiłem już. Oklepany motyw zawsze pomaga.
Ale ciekawe, jak wyglądają duchy.
Co z duchami kobiet w burkach?
Dostają kolejne prześcieradło?
To nie takie oczywiste.
Może gdy taka kobieta umiera, duch myśli: „Jestem ubrana!”.
Ostatnie pytanie.
Niedźwiedzie polarne wymierają.
Co z tego?
Smucimy się, bo widzieliśmy to na filmie.
Są urocze i siedzą sobie na lodzie.
Robaki też zanikają, ale mamy to gdzieś.
Są obrzydliwe.
Ale kiedy one zginą, my też.
Mamy to gdzieś, bo są obrzydliwe.
Dinozaury też wyginęły. Całe szczęście, bo nie byłoby nas.
Albo my wyewoluowaliśmy od nich
i właśnie oglądacie występ dinozaura.
Dziwne, co?
No nie wiem.
Dziwne. Serio.
Tak.
Ktoś włączy telewizor, zobaczy to i spyta: „Remake Spielberga?”.
„Patrz, Spielberg na deskach”.
Myślicie sobie teraz: „A jednak umie się ruszać!”.
„Po prostu jest leniwy”.
To mój hołd dla Jima Carreya.
Udawał tak dinozaury.
Uwielbiam go. Niech spoczywa w pokoju.
On żyje.
Nie, Jim Carrey nie umarł.
Nie do końca mi wyszło, bo to nie był hołd,
a plagiat. Proszę bardzo.
Nie tylko ja to mylę.
Cieszcie się, to za darmo.
Nowy trend. Ludzie chcą ratować zwierzęta.
Czujemy się winni.
Męczymy je, więc chcemy ulżyć sumieniu.
Ale natura też jest okrutna.
Stworzyła świnkę morską.
Wiecie, jaki jest jej mechanizm obronny?
Bezruch.
Jak u kameleona, ale…
Świnkę widać.
„Spokojnie, nie zobaczą cię”.
„Czy on ostrzy nóż?”
„Nie ruszaj się. Zaufaj mi”.
Do tego łyse koty. Różowe i pomarszczone.
Po co one istnieją?
Co to za koty?
Nawet myszy ich nie szanują.
Wiecie, kot próbuje…
A mysz sobie myśli:
„Co to jest?”.
„Wygłodzona świnia? Co to ma być?”
„Chodźcie zobaczyć!”
„Patrz na tę mordę. Przynieś kijek do selfie”.
Łysych kotów nie da się szanować.
Są jak pitbulle bez zębów.
„Zaatakował mnie pitbull”.
„Zrobił mi malinkę”.
Nie przepadam za psami.
Ludzie męczą zwierzęta. Skórujemy je,
robimy na nich badania. Jesteśmy jak naziści.
Ale psy to kolaboranci.
Stoją po naszej stronie.
Kiedy facet idzie polować na lisy,
zabiera ze sobą psy.
Będąc w lesie, pies mógłby wołać:
„Kuzynku, uciekaj”.
„Idą po ciebie. Zaufaj mi. Wiej!”
Zamiast tego mówią: „Jest tutaj”.
„Jest tu, zastrzel dziada!”
„Spokojnie, przyniosę go”.
„Strzelaj! Będzie dobrze”.
„Już”.
„Zabij go. Patrzy na mnie i mnie to wkurza”.
„Śmiej się, ile chcesz”.
„Niedługo będziesz szalikiem dla dziwki”.
Widziałem chihuahuę jakiejś gwiazdy, ten piesek nosił futro.
Czy to nie paradoks?
Chihuahua w futrze z królika.
Ten pies przegrałby walkę z królikiem.
Z każdym.
Konik polny? Zawał serca.
Woził się w tym futrze.
Ciekawe, co by powiedział królikowi.
„No i co?”
„Co jest?”
„Przestań”.
„Trzymamy z ludźmi”.
„I dobrze nam z tym. Wyrzucają nasze gówna”.
„Jest super”.
„Patrz na mnie”.
„Noszę twoją matkę”.
Najgroźniejszym zwierzęciem na świecie jest komar.
Zabija dwa miliony ludzi rocznie.
A my boimy się węży, pająków i rekinów.
Wiemy, że gdyby komar ukłuł rekina,
ten nie mógłby się podrapać.
Komar pokonał rekina.
Rekiny często wystawiają płetwę z wody.
Dają komarom szansę.
Nie wiemy, czemu to robią. Szpanują.
Dwa gatunki dumne ze swoich płetw. Rekiny i fani tuningu.
Ale rekiny nie są burakami. No nieważne!
Nie oceniam.
Tak wygląda rekin, płetwa do góry.
Myślimy, że poluje, ale tak naprawdę się zgubił.
Kiepska orientacja w terenie.
„Pieprzone strajki!”
„Ej, ośmiornico, którędy do oceanu?”
„Będzie ciężko”.
„Widzisz moją mackę?”
„Nie, drugą”.
„Co za debil”.
„Zawróć i płyń przez skały”.
„Co się stało?”
„Ukłuł mnie”.
„Boli!”
„Podrap mnie, ośmiornico”.
„Otrzyj się o mnie”.
„No weź się otrzyj”.
„Co za dziwoląg”.
Podobało wam się.
Bawi was ośmiornica. Dobrze wiedzieć.
Po co pisać scenariusze?
Kogo obchodzi prawica? Udawaj ośmiornicę.
Z naturą jest jeden problem. Serio.
Nie zaprzeczymy. Globalne ocieplenie to fakt.
To dziwne, że tylu ludzi w Paryżu
było na zewnątrz 13 listopada.
Wahałem się.
Nie byłem przekonany.
Muszę przestać żartować z ekologii.
Ludzie są tacy wrażliwi!
Jako że w barach nie wolno palić, na zewnątrz stoją grzejniki.
Pomyśleli: „Na zewnątrz jest za zimno”.
Dzięki temu palacze mogą się truć, nie marznąc.
Dalej palą. Ale palenie zabija.
„Wszyscy na coś umrzemy”.
Na pewno nie z zimna.
Niedługo mundial w Katarze.
Katar to pustynia.
Pytają tam: „Zagramy w piłkę?”.
„Gdzie? Na pustyni? Nie, dzięki”.
„Wolę żyć”.
Mistrzostwa świata.
Nawet FIFA nie chciała organizować mundialu w Katarze.
„To pustynia… Ile?”
„W gotówce?”
„Przynajmniej będzie słonecznie”.
Mundial w Katarze. Budują klimatyzowane stadiony.
Klimatyzowane stadiony.
A wy się przejmujecie, wrzucając butelkę do zmieszanych.
Urocze.
Ale spokojnie, to organiczna klimatyzacja.
Wyjaśnię wam, co to znaczy.
Biorą Nepalczyków, którzy przeżyli budowę.
Stawiają ich za kibicami, a ci żują gumę i dmuchają.
Katar i Arabia Saudyjska się nie lubią.
Oskarżają siebie nawzajem o finansowanie terroryzmu.
Widziałem debatę. Pod koniec
publiczność zadawała pytania. Ktoś spytał:
„Czy kryzys w Katarze wpłynie na PSG?”.
To twoje pytanie?
„Wie pan, o co Katar jest oskarżany?”
„Tak, to niedobrze”.
„Zwłaszcza pod kątem transferów”.
Też bywam samolubny.
Pewnego razu miałem lecieć za granicę
przez strefę wojny. Bałem się.
Wybrałem Qatar Airways.
„Nie strzelą do sponsora”.
Koniec świata nie byłby taki zły.
Czemu nie? Zasługujemy na to.
Apokalipsę każdy zauważy.
Wyobraźcie sobie. Ogień, ludzie biegają.
Meteoryty.
To lepsze niż ruch żółtych kamizelek. Prawda?
Wyjątkowa atmosfera. Bóg nie zawiedzie.
Zrzuci meteoryty, tsunami, cholerę.
Będzie grać nami w Candy Crush.
Najtrudniejszy poziom to Haiti.
Nie chcą umierać.
Są nie do zdarcia. Pobudują się i na meteorycie.
Ciekaw jestem, co bym zrobił, gdyby zapowiedzieli koniec.
Trzy godziny do uderzenia meteorytu.
Nie wiem, co bym zrobił.
A wy? Co byście zrobili, gdyby zostały wam trzy godziny?
Seks z żoną.
Najpierw upewnij się, że żyje.
Nigdy nie wiadomo.
„Skarbie, masz ochotę na seks?”
„Zostały mi trzy godziny, nie chcę ich marnować”.
No.
Możemy mieć lepsze rzeczy do roboty.
Ostatnio spytałem parę w pierwszym rzędzie,
facet powiedział: „Kochałbym się z żoną”.
A ona: „A przez pozostałe dwie godziny i 55 minut?”.
Myślę sobie: „Kuźwa!”.
Inne pomysły?
- Grill. - Grill?
Ważna rzecz.
Często się pojawia.
Ludzie często mówią o jedzeniu.
Raclette, tartiflette, grill.
Kuskus, czekolada. Koniec świata jest kaloryczny.
Nikt nie chce pizzy na spodzie z komosy.
„Zjem pietruszkę i będę tak lekki, że odlecę”. Nie.
Na końcu świata będzie gluten.
Nawet weganie oszaleją.
„Dawaj mięcho. Walić prawa zwierząt!”
„Dawaj hamburgera. Zamiast bułki ma być kurczak”.
„Szybko”.
„Spróbujmy wszystkiego”.
„Kotek. Wrzuć do gara, spróbujemy”.
Coś jeszcze?
- Alkohol! - Alkohol.
Co byś wypił?
- Whisky z colą. - Twardziel.
Na pełnej. Do oporu.
Fałszywy alarm. Szlag.
Coś jeszcze?
Skok ze spadochronem.
Chwila. Słyszałem…
Skok ze spadochronem, a ty?
- Twój występ. - To miłe.
Czyli mam pracować do końca świata.
No dobra.
Nie wiem, czy wiecie, ale kiedy palą wam się włosy…
Dobra, nie żyję.
- Skok ze spadochronem, tak? - Tak.
Możesz skoczyć bez…
Będzie ciekawiej.
Skakać.
Coś jeszcze?
- Podróż w kosmos. - W kosmos?
By uniknąć końca świata? O to chodzi?
Zawsze znajdzie się jakiś bystrzacha.
„Masz jedno życzenie”.
„Chcę tysiąc życzeń”.
Super, dzięki. I po zabawie.
Podróż w kosmos.
Zobaczysz, jak wybucha Ziemia.
Jak Cantal przelatuje obok ciebie.
„Meteoryt nas nie znajdzie”.
„Hej, Ariège”.
Inne pomysły?
Co? Strajk? A ty?
- Zjeść Cantal. - Chcesz zjeść Cantal?
No.
Myślisz, że to ci pomoże?
„Schowam się. Nie znajdą mnie”.
Strajk.
Gdzie pracujesz?
Powiedz.
Jestem prawnikiem.
Co robisz?
- Jestem prawnikiem. - Kumam.
Nie możesz strajkować. Współczuję.
„Ci to mają szczęście”.
„Ja siedzę przed laptopem, a oni…”
„Bije ich policja. Szczęściarze”.
„Ja tu płaczę nawet bez gazu pieprzowego”.
Coś jeszcze?
- Będę śpiewać. - Co? Śpiewasz?
Co?
- Śpiewam. - Śpiewasz.
Jesteś tą irytującą osobą w grupie.
„Chwila!”
„Słuchajcie. Chwila”.
Czekając na uderzenie meteorytu.
Mamy dużo czasu!
Uwielbiam z wami gawędzić.
Serio. Zawsze mnie zaskakujecie.
Ostatnio ktoś wysoko postawił poprzeczkę.
„Trzy J”.
Spytałem, co to znaczy. „Jebanie, jedzenie i alko”.
Chwila, co?
Przy końcu świata można robić błędy językowe?
Spytałem: „Jak masz na imię?”.
„Jean-Marc, ale możesz mi mówić JP”.
Mówię wam,
spędziłbym z nim koniec świata.
„Rób swoje. Po prostu”.
Dobrze jest umrzeć.
Wobec świata jesteśmy pesymistami.
Jest w złym stanie. Ale zawsze tak było.
A my zawsze byliśmy niezadowoleni.
To dobrze, bo szukamy rozwiązań, by było lepiej.
Też to robiłem, ale moje rozwiązania się nie podobały.
Jest nas na Ziemi zbyt wielu, a ciężko wszystkich wykarmić.
Mam pomysł, ale może wam się nie spodobać.
Niektóre państwa są przeludnione.
Inne głodują.
Odzyskiwanie białka to dobry pomysł, prawda?
Nakarmimy Afrykę Azją.
Ale czasem ktoś w Sudanie powie: „Znowu azjatyckie?”.
Nie, to…
Szukając informacji o kanibalizmie,
natraficie na historię o rozbitkach z Andów.
Rozbił się samolot drużyny rugby i żeby przeżyć,
jedli tych, którzy umarli. Okropne.
Najpierw odmówili, zaczęli jeść samolot.
To nie działa. Rozboli was brzuch. „Boli”.
„Co zjadłeś?” „Pręt”.
Musieli wybrać, kogo zjedzą.
Może robili jak w reality show.
Wybieram Pablo.
„Mówiłeś, że kiepsko gram. Może ty dobrze smakujesz”.
Próbowałem jeszcze czegoś.
Zużywałem leki do końca.
Odradzam.
Nie wiedziałem, jak je brać i namieszałem.
Środek na przeczyszczenie z antydepresantem.
Dziwne uczucie.
Mam kolkę, ale jestem zadowolony.
A co 20 minut…
Dziwne to było. Odradzam.
Leki mają efekty uboczne.
Jeśli weźmiecie lek na osobowość mnogą,
powinien usunąć jedną z waszych osobowości.
Ale jeśli jesteście zdrowi…
Nie zostanie wam nic.
Zaczniecie zamawiać wyszukaną kawę.
Niektórzy się nie śmieją.
„Co on gada? Jestem facetem, nie piję takiej”.
„Piję męską wyszukaną kawę”.
„Inaczej mnie trzęsie”.
Myślę, że staramy się, by nas to nie dobijało.
Jeśli się rozmnażamy, to znaczy, że mamy nadzieję,
ufamy, że edukacja pomoże uratować świat.
Uczenie dziecka nie jest łatwe. Pomyślcie o jego autorytetach.
Niektóre dzieci lubią Robin Hooda, a to złodziej.
Zabiera bogatym i daje biednym.
Ale wszyscy go kochają. Phillipe Poutou z łukiem.
Wszyscy go kochają, nikt na niego nie głosuje.
System Robin Hooda jest zły,
oznacza, że biedni nagle staną się bogaci.
A wtedy robi się ostro.
Kupujecie sobie zielone ferrari.
Bezguście!
Jecie kawior, ale na krakersach.
Oddawać tę kasę. Ohyda. Zachowujecie się jak piłkarze.
Edukacja, to skomplikowane.
Często na nią narzekamy.
„We Francji nastąpił upadek wartości”.
Jakich wartości?
Takich, że rodzice wybierali ci męża lub żonę?
W niektórych krajach tak jest.
Rodzice mówią wam: „Znajdziemy ci żonę”.
„Kup mleko”.
Co za presja.
Jesteście młodzi, mówicie tacie:
„Pomóż mi”.
„Ale nie tak, jak pomogli tobie z mamą”.
Tata na to: „Widziałeś się w lustrze? Zrobię, co mogę”.
Młodzi poznają się na ślubie.
Jak goście.
Pan młody zdejmuje welon i krzyczy: „Dranie!”.
„Dranie!”
„No nie!”
„Jeśli wygląda tak na ślubie…”
„Przykro mi”.
Już za późno, goście widzieli.
Zaczyna się. „Widzieliście ją?”
„Na pewno jest dziewicą”.
Patrzycie na tatę. „O czym była mowa?”
„Co, miałem być jedyny?”
Dbajcie o swoje dzieci.
Chrońcie je przed tymi, co mówią, by się nie uczyć.
Nie jest idealnie, ale warto się uczyć.
Ci, co mówią, że nie, nie uczyli się na tyle długo,
by to potwierdzić.
Facet rzucił szkołę w wieku 15 lat, jeździ BMW, mówi:
„Sam do tego doszedłem”. Tak, ale jesteś dilerem.
To ryzykowna praca.
Czy jeśli dostanie kulkę, pójdzie do chirurga,
który się nie uczył?
Chirurg powie mu:
„Po co się uczyć?”.
„Przestałem w 5 klasie”.
„Co jest? Ktoś cię postrzelił?”
„Gdzie? Tam? W żuchwę?”
„Tak”.
„Próbowałeś maści?”
„Dobra, operujemy”.
„Viviane, znajdź mi poradnik na YouTube”.
Czy jeśli przeżyje, znajdzie sobie prawnika, który się nie uczył?
Będzie go bronił tak: „Ej, Wysoki Sądzie”.
„Ej”.
„Ej, Wysoki Sądzie”.
„Wysoki Sądzie”.
„Siema”.
„Wszystko git?”
„Co ja miałem…”
„Co ja miałem powiedzieć?”
„Właśnie, to nie był on”.
„To nie on”.
„Przysiągł na grób matki”.
„Wystarczy, co? Szanujemy waszą matkę”.
„Wy szanujecie nasze”.
„Myślisz, że to on? Ten tu…”
„Wiesz…”
„Wiesz, on…”
„Tak już jest…”
„Właśnie. To dobry chłopak”.
„Nagle policja, pach, samochód”.
„Pach, komisariat, bla, bla, coś tam”.
„Nie wiem. Kto? Nie ja”.
„To nie on, nie świruj”.
„Nie świruj”.
„Wysoki Sądzie, wiesz co? Wal się”.
„Masz głupią fryzurę”.
„Spoko, będzie git”.
„Te, pani adwokat…”
„No, no”.
„Pani adwokat…”
„Wszystko git?”
„Ona na mnie patrzy”.
„Nie jestem głupi”.
„Pani adwokat… Proszę mnie ukarać”.
Trzeba się uczyć.
Naprawdę.
Na koniec się przedstawię.
Jestem Haroun, możecie mnie nie znać.
Sam siebie nie znam. Nie wiem, jaki byłbym na wojnie.
Lepiej mi nie ufać.
Podczas zamachów niektórzy mówią: „Jesteśmy na wojnie”.
Ja myślę wtedy: „Wszyscy?”.
„Jestem zajęty”.
„Mam lepsze zajęcia. Idę na pocztę”.
Nie ma wielu sławnych Harounów,
niedawno zasłynął sudański uchodźca.
Uciekał do Anglii tunelem.
Tunelem o długości 50 kilometrów. Było ciemno, musiał uważać na pociągi.
Nadałby się do Imigracyjnego Mam Talent.
Niestety po 48 kilometrach aresztowali go.
To smutne.
Nawet dla wyborców Le Pen.
Mogliby go za to przyjąć.
Myślę, że policjanci wiedzieli, że tam jest.
Myśleli: „Jest tylko jedno wyjście,
zaczekajmy na niego”.
Kiedy go aresztowali, musieli…
Przerwę żart tuż przed końcem,
by okazać wsparcie sudańskiemu Harounowi.
Miłego wieczoru!
Na koniec zostawiłem slam.
Ludzie to lubią.
Dla bogatych jest jak poezja. Dla biednych jest jak rap.
Dla mnie jest spoko.
Nie wiem tylko, kiedy słuchać slamu.
Puścicie slam w aucie, ludzie spytają:
„Czemu on tak krzyczy?”.
Puścicie przy kolacji,
goście spytają: „Kto to gada?”.
„Macie cienkie ściany. To wasze mieszkanie? Rozumiem”.
Zepsuty wieczór.
Mój slam nosi tytuł: „Wszyscy winni”.
To pozostałość z mojego pierwszego występu,
kiedy występowałem przed czterema osobami.
Łącznie.
Czterdzieści dat, cztery osoby.
Nieźle.
Slam pod tytułem „Wszyscy winni”.
Poproszę o slamowe oświetlenie.
Nieźle. Idealne.
Czuję się jak Małe Zdrowe Ciało.
No.
Wytłumaczcie tym, którzy nie załapali.
„Załapałeś?” „Jasne, chodzi o Abda al Malika”.
Spróbuj jeszcze raz.
Slam pod tytułem „Wszyscy winni”.
Hipokryzja to nie ściema Co wam powie moja wena
Mam to gdzieś, dobrze wiem
Gdyby wystarczyło dobrze pisać Producenci nie…
Występ się kończy
Zawstydzony już idę
Trochę smutno Jak centrowcom, których mało
Oby im się spodobało Nie męczę ich
Kiepski rym, wiem Ale taka prawda, ech
Mówię w języku Moliera Jakby mnie wydziedziczył
Wszyscy winni, ale czego? Samotności na scenie?
Samotni ze swoim sumieniem
Dobrzy, źli, silni, słabi
Abbé Pierre, człowiek Blattera
Biedacy i bogacze
Ci, co widzą spragnionego Podlewając ogródek
Wszyscy winni Wszyscy winni niczego
Tak właśnie postępujemy Robimy, co wiemy
Czarni, biali Żółci, ciemni
Nie jesteśmy jak Superman Nie ocalimy świata
Tym bardziej w czerwonych gaciach Ten koleś to żenada
Wszyscy winni Za bardzo, za mało
Zawsze mówi ten sam Dlatego i drzewiej tak bywało
Wszyscy winni, mówią: „Tak już jest”
Ale nie poddawaj się
Choć w życiu Control + Z nie uratuje cię
Zabawny rym.
Co nam zostało?
Mam się opierać Gdy diabeł kusi mnie?
Nie, ale możesz powiedzieć mu
Prosto w twarz powiedzieć mu:
„Ja jestem diabłem”
Heraktet
Napisy: Jakub Jadowski