Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Dzień dobry, Danielu. - Manolo.
- Kawa. - I tost.
Proszę, kawa.
- Dzięki. - I tost z oliwą.
Smacznego.
Dzięki.
NIENAWIŚĆ
Cholera.
- Dolicz do rachunku. - Jasne.
Chodź, Bruno.
Cholera.
DANI ROVIRA: NIENAWIŚĆ
Dobra, na razie.
Że co?
A, bez maski.
Okej, idę.
DANI ROVIRA: NIENAWIŚĆ
Nawet nie wiecie,
jak się cieszę, będąc dziś w Maladze.
Przetrwałem i dożyłem czterdziestki!
Patrzcie.
Po chemioterapii trzeba się chwalić wszystkimi włosami.
Patrzcie.
Niesamowite, co?
Było blisko.
Naprawdę blisko.
Cały rok negocjowałem ze Świętym Piotrem.
Wzywał mnie do nieba. Odparłem: „Lepiej ty tu zejdź”.
A on: „Nie mam czasu. W tym roku mamy tu w niebie spory ruch”.
Nie chciałem odejść.
A on: „Dani, chodź, bo ci włosy powypadają”
Byłem za leniwy na śmierć.
Dziękuję wam za przybycie.
Jesteśmy tu dziś nie bez powodu, prawda?
Przyszliście się pośmiać.
A ja jako komik
muszę wam to umożliwić.
Taka jest umowa, tak?
Jak widzicie, są tu kamery. Występ jest nagrywany.
Będzie streamowany na Netfliksie,
w ponad tysiącu krajów.
Zaraz, ile jest krajów? No sporo.
Sporo krajów.
Ale jest problem.
W ostatnich latach niektórzy ludzie, zwłaszcza komicy, nie mieli lekko,
bo co chwila ktoś się obraża za byle bzdurę.
Będą to oglądać ludzie z całego świata,
więc zwracam się do tych, którzy mogą się dziś za coś obrazić.
Tym, którzy lubią się obrażać, mówię tak:
mamy za sobą globalną pandemię.
I przed sobą też.
W Hiszpanii ogłoszono stan wyjątkowy.
Zarządzono lockdown.
Dwa dni później wykryto u mnie raka.
Osiem sesji chemioterapii.
Jedna co 15 dni.
Sześć godzin pompowania gówna do ciała.
Półtora litra trucizny.
Czułem, jakby przejechał po mnie rower.
Nie auto, bo bym nie żył.
Wypadły mi włosy.
Wychudłem, wymiotowałem.
Osiemnaście sesji radioterapii.
Moja pierś i krtań pachniały kurczakiem.
Jestem weganinem.
Po wszystkim udałem się do Grecji, nakręcić film o uchodźcach,
huraganach, pożarach, katastrofach morskich.
Złapałem infekcję ucha.
Na swoje urodziny chciałem wrócić do Madrytu,
ale był lockdown, więc spędziłem je sam, w górach.
A wy mówicie mi,
że obraża was jakiś dowcip? Wiecie co?
Możecie mi ssać jaja, od rana do wieczora.
No dobra…
Gorąco tu.
Dobrze, zaczynajmy.
Pewnie już ktoś się obraził.
Wiele rozczarowanych osób może powiedzieć:
„Jezu, Dani! Przecież byłeś weganinem!
A to co?
No co?”.
To skaj.
Nie ucierpiało żadne zwierzę, może tylko parę roślin.
Tak, jestem weganinem.
Pytają mnie: „Czemu skazujesz się na takie cierpienie?”.
Odpowiadam: „Co kto woli. Niektórzy kibicują drużynie Malagi”.
Każdy cierpi, jak chce.
Gdy zostajesz weganinem, wszyscy wariują.
Nagle zaczynają się martwić o twoje zdrowie.
Nagle wszyscy mają doktorat z dietetyki.
Każdy jeden.
Jeden grubas spytał mnie:
„Dani, a jak sobie radzisz bez białka?”.
„Tak samo jak ty bez defibrylatora. Daję radę”.
Po czym dałem mu buziaka, mówiąc: „Do jutra, tato”.
Chciałbym zacząć od rzadko poruszanego tematu.
Wasz wrodzony śmiech.
Śmiech, z którym się urodziliście.
Każdy jakiś ma.
Potem możecie próbować go zmienić,
bo inny bardziej się podoba.
Albo macie tak głupi śmiech, że aż wstyd.
Powiedzmy, że ktoś jest ambasadorem
i ma bardzo ważne spotkanie, a śmieje się tak:
To zrozumiałe.
Chce się go zmienić.
Ale szanuję to, gdy ktoś trzyma się wrodzonego śmiechu.
Parę lat temu na przyjęciu
powiedziałem jednemu facetowi coś bardzo zabawnego.
Miał oszałamiający śmiech.
Żartu nie pamiętam, ale ten śmiech…
To dopiero rechot!
Całą noc opowiadałem mu dowcipy, pierdziałem, przewracałem się,
byle tylko się śmiał.
Miał tak wyjątkowy śmiech. Śmiał się z zaciśniętymi pięściami.
Jak kiedy ktoś próbuje sprzedać ci różaniec na ulicy.
Ten śmiech był wręcz czymś pierwotnym.
Jakby radowali się poprzez ciebie przodkowie Pachamamy.
I wyginał się tak, jakby nie miał kręgosłupa.
Jak maszynka do pezów. Pamiętacie je?
Aż chciałem wyciągnąć mu cukierek z gardła.
Co za śmiech.
Jest niewiele unikalnych śmiechów.
Ktoś gdzieś na świecie śmieje się tak samo jak ty.
A wiecie, kto się tak fajnie śmiał? Messi.
Słyszeliście o nim?
Sam coraz mniej interesuję się piłką,
ale możemy się zgodzić, że Messi jest najlepszym piłkarzem na świecie.
W całej historii.
Jest niesamowity.
Widziałem, jak gra, w Barcelonie. Na Camp Nou.
Można powiedzieć „Camp Nou” albo „Nou Camp”.
Ale nie można powiedzieć „Camp Camp” ani „Nou Nou”.
Widziałem, jak gra. Jest niesamowity.
To się w głowie nie mieści.
Jest jak postać z kreskówki.
Ale pomijając piłkę nożną, nie myślicie, że Messi może być…
Światło się świeci, ale nikogo nie ma w domu.
Jak to powiedział mój kolega, jego kaczki nie płyną gęsiego.
Myślę, że nawet w świecie piłki nożnej
nie zawsze ma lekko.
Weźmy na przykład turniej Copa del Rey.
To rozgrywki w systemie pucharowym.
Kto wygra mecz, przechodzi do następnej rundy.
W Maladze trzeba to wytłumaczyć, bo was nie biorą.
Ale Messi grał tak mnóstwo razy.
Wiecie, jak to wygląda. Gra się dwa mecze.
Drużyna, która zdobędzie najwięcej bramek, awansuje.
W przypadku remisu awansuje ten, kto zdobył najwięcej bramek na wyjeździe.
To podobno trudniejsze.
Messiemu często się to przytrafia.
Wyobraźcie to sobie: Copa del Rey, półfinał.
Barça kontra Malaga. Niezła bajka.
Pierwszy mecz na stadionie La Rosaleda.
„Rosaleda” albo „Ledarrosa”. Działa w obie strony.
Na La Rosaleda remisują trzy do trzech.
Trzy do trzech, tu, w Maladze.
Na Camp Nou – albo Nou Camp – remis, 1-1.
Sędzia gwiżdże.
Gdy słychać gwizdek na meczu Barki, kamera od razu pokazuje Messiego.
Zwykle jest na środku boiska, ale teraz…
Jakby spadł tam z latającego spodka i był zupełnie zdezorientowany.
Było mi go żal, gdy oglądałem mecz w domu.
Spytałem: „Ktoś może mi to wyjaśnić?”.
Co gorsza, nie ma przy sobie najlepszego kumpla,
który gra teraz w Japonii. Mowa o Inieście.
Jego najlepsiejszy kolega.
W telefonie wpisał go „AAAndresito”.
Przyjrzyjcie się nagraniom ze starych meczy.
Iniesta zawsze jako pierwszy biegnie uściskać Messiego.
Ale szepcze mu do ucha: „Awansowaliśmy, Messi”.
A ten…
To urocze.
Messi jest uroczy.
Ten facet radzi sobie z presją.
Na przykład w trakcie finału, kiedy liczy na niego cały świat,
bo jest remis w osiemdziesiątej minucie.
Messi w takiej sytuacji radzi sobie tak…
Powiedzmy, że ktoś został kontuzjowany.
A Messi idzie na bok i…
„Ale pyszna ta woda”.
I strzela gola z połowy boiska.
Ot, cały Messi.
Boi się koszulek treningowych. To wręcz fobia.
Parę lat temu w Internecie zawrzało, gdy zrobiono pewne zdjęcie.
Konkretnie to.
Mówili: „Nie potrafi nawet założyć koszulki”.
Nie no, przecież widać, że tu żartuje. Piłkarze robią tak po zdobyciu bramki.
Przecież nie próbuje przecisnąć głowy przez koszulę.
Na pewno… Prawda?
Ale wiecie, jacy są ludzie. Zaczęli się nabijać.
No nic. Było jak było.
Dwa, trzy tygodnie później
w Internecie pojawiło się inne zdjęcie.
I to wymowne logo UNICEF-u.
Musicie zobaczyć memy z tym zdjęciem.
Tu ich nie pokażę, bo nie jestem autorem, ale są fantastyczne.
Najbardziej lubię to, w którym przerobili go na E.T. w koszyku w rowerze.
Nie no, on tylko zakłada koszulkę. Ludzie są tacy wredni.
Tak…
Parę tygodni później…
zobaczyliśmy to.
No już nie mogę go bronić.
Aż mam ochotę zadzwonić do jego matki i spytać,
którędy próbował wyjść w trakcie porodu.
Tak…
Ale żarty na bok.
Postać Lionela Messiego jest dla mnie fascynująca.
To ciekawe, jak człowiek może być tak potężny
i wrażliwy zarazem.
Cały świat mówi, że Messi jest bogiem,
ale kiedy Argentyna odpada nagle z Pucharu Świata, chcą go zabić.
Dosłownie, zabić.
A on tylko wykonuje swoją pracę.
Robi, co może. Jak my wszyscy.
Ale jako osoba publiczna…
I dotyczy to każdego piłkarza, każdego sportowca,
każdego artysty, aktora, muzyka, dziennikarza, a nawet komika.
Jako osoby publiczne jesteśmy na linii ognia.
Kiedy powinie nam się noga, chcą nas zlinczować.
Chce nas dorwać cała banda wściekłych ludzi.
Serio, trudna sytuacja, co?
Mówiłem o jednej grupie,
ale przyjrzyjmy się całemu społeczeństwu, zastanówmy się, skąd ta nienawiść.
Nie czujecie jej?
Nie wydaje wam się, że społeczeństwo kipi od nienawiści?
To się zaczęło na długo przed pandemią.
Ten materiał ma już parę lat.
Nie zdaje się wam, że nawet przed koronawirusem ludzie byli wściekli?
Ludzie są wiecznie czymś wkurzeni. Jak ktoś nawali, nie pomagamy mu.
Tylko wytykamy palcem, by nie było na nas.
To ta cała nowa kultura.
Czujecie to?
Rozumiem, że czynników jest wiele.
Nienawiść rodzi się z przeróżnych powodów.
Ludzie nie mają pracy
albo mają jakąś gównianą robotę, albo nie mają kasy.
Nietrudno o gorycz, jak trzeba zaciskać pasa.
To zrozumiały powód.
Ale w tym społeczeństwie
politycy traktują nas jak popychadła,
jakby rządzili nie krajem, a szkolnym podwórkiem.
Rozumiem, że to wkurza.
Dziennikarze tylko nas podżegają.
Cały czas coś nas wkurza.
A media społecznościowe to już w ogóle potrafią wpienić.
Ten cały Instagram…
Mam wrażenie, że wszyscy na Instagramie są szczęśliwsi ode mnie.
Na przykład mój sąsiad jest kompletnym frajerem,
ale gdy widzę go na Instagramie, chcę być jak on.
Zdarza się.
Na pewno są inne czynniki, o których nie powiedziałem,
ale chcę pomówić o jednym konkretnym,
którego nikt nie zauważa.
To stres.
Stres.
Ludzie o nim zapominają, bo go nie widać.
Jest jak Wi-Fi. Nie widać go…
ale ma swoją cenę.
Pomyślcie o tym. Stres.
Stres.
Jak bije cię dres…
stres.
„Czy on serio to powiedział? Żarty na poziomie”.
Pomówię o mojej relacji ze stresem aż do teraz, gdy mam 40 lat.
Wyjechałem z Malagi jako 18-latek.
Młodzi się nie stresują, bo mają wyjebane.
Nawet nie przeliterują słowa „stres”. Miałem w Maladze łatwe życie.
Jako 18-latek przeprowadziłem się do Granady.
To malutka miejscowość w Andaluzji. Co mogę rzec?
Bohema!
Kultura, sztuka,
muzyka, muzea.
Wszystko w zasięgu. Wszędzie można dojść pieszo.
Tak, w Granadzie nie ma stresu.
Z 14 lat temu przeprowadziłem się do Madrytu.
Chciałem zrobić karierę jako komik, więc to odpowiednie miejsce.
Obiecałem sobie, że nie pozbędę się mojego andaluzyjskiego luzu.
Trafiłem do Madrytu na spokojnie.
Wynająłem mieszkanie, wniosłem kartony.
Ale nie rozpakowałem się od razu.
Poszedłem się przejść, żeby się od razu nie stresować.
Postanowiłem przejść się do parku Retiro.
„Ma taką piękną nazwę. Na pewno jest tam pięknie. Idziemy…”
Już tam nie chodzę.
Nigdy tam nie chodzę.
Myślałem, że spokojny spacer będzie inspirujący.
Tam potrzeba lusterka wstecznego.
Rowery, biegacze, kaczki – ja pierdolę!
Istny huragan przechodniów.
Ale okazało się, że to nie tylko Retiro, tak jest w całym Madrycie.
We wszystkich dzielnicach. Usera, Malasaña, Lagazpi…
Wszędzie tłumy pieszych.
Widzieliście, jak oni chodzą?
Jakby pędzili rozbroić bombę, tyle że każdy idzie w innym kierunku.
Zacząłem przyglądać się jednemu z nich, by zobaczyć, gdzie się tak spieszy.
Wpadł na ścianę i…
Jezu, to jakieś roboty.
Czy ja tu czegoś nie rozumiem?
To jakaś apokalipsa zombie?
Coś mnie ominęło?
Jakby na dachu stał snajper:
„Jak ktoś zatrzyma się na dłużej niż 20 sekund, rozwalę mu łeb!”.
A jazda po Madrycie?
Jazda po Madrycie.
Nie macie pojęcia. Prawko robiłem w Granadzie.
Osiem lat na trzecim biegu.
Mamusiu, jak oni tu jeżdżą!
Zmieniają pasy bez uprzedzenia.
Chyba ktoś tu opodatkował kierunkowskazy!
Musisz przewidywać, co zrobi auto przed tobą i za tobą.
A ja jeszcze nie wiem, gdzie sam chcę jechać.
Ale jeszcze gorsze od pędzących aut są auta, które się zatrzymały.
Przerażają mnie.
Kiedy widzę czerwone światło, modlę się:
„Błagam, żebym tylko nie stał pierwszy”.
Kurwa, ale stres!
Siedzę tam jak wieśniak, który powinien zostać w domu.
Ze stresu połamałem już cztery kierownice. Mówię sobie: „Spokojnie.
Nikt nie będzie na ciebie krzyczał”.
A tu nagle pojawia się ta blondyna z Grease z bandaną.
„Do startu, chłopcy!”
Nagle słyszę z tyłu klakson.
Rozglądam się, patrzę, dalej czerwone.
Co on, podróżuje w czasie?
Rozpierdolił współrzędne kartezjańskie. Jebany Marty McFly!
A randkowanie?
Randkowanie?
Nie tylko w Madrycie, wszędzie.
Czemu randki mają dziś tak szalone tempo?
Mam 40 lat, nie jestem aż tak stary, ale tego to nie ogarniam.
Spytałem kumpla, jak się teraz randkuje.
„Po prostu idzie się pogadać do baru?”
A on: „Co ty,
teraz randkuje się przez apki”. „Że co?”
„Tak, przez apki”.
„Apki?” „Tak!”
„Możesz flirtować z domu”. „Serio?”
„Tak, wczoraj zmaczowało mnie z kimś na klopie”.
„Że co?” „Serio”.
To prawda.
Ona szuka faceta z klasą, a ten stawia klocka.
Pytam więc…
„Co to za apki?”
Odpowiada: „Jest ich mnóstwo!
Jest Grindr, Tinder, Winder, Fringer,
czaty, fora, bora-bora, Badoo, śmadu, dziadu,
Bumble, sramble i Przygarnij Chłopca”.
No nie…
„Czekaj, zapiszę to sobie”.
Widzę ludzi na tych apkach i czuję się zagubiony.
Są jak gry wideo.
Mówią mi: „Patrz na to. Tak, nie, lewo, prawo”.
No to spróbowałem. Umówiłem się z kimś.
Mówię: „Hej, jestem Dani”.
„Gówno mnie to obchodzi, ruchamy się i spieprzaj”.
Wracam do domu, zatrzymuję się w końcu w salonie i myślę:
„To ja zaliczyłem czy nie?”.
Trudno stwierdzić.
Poszło tak szybko.
Randkowanie jest teraz jak oglądanie Netflixa.
Wszystko spoko, ale to idzie tak szybko.
Wszyscy to znamy, co?
Wtorkowy wieczór, wracasz z roboty, przyrządzasz kolację
i włączasz sobie jeden odcinek na Netfliksie.
Nieważne, jakiego serialu.
Co się trafi, to oglądasz.
Włączasz, odkładasz pilota, oglądasz…
I jest spoko, naprawdę świetny serial.
Przecież nie będę teraz srał na Netflixa.
Wspaniali aktorzy, niespodziewane zwroty akcje,
fantastyczne efekty specjalne.
Odcinek się kończy i mówisz: „No to myję zęby i spać”.
Wstajesz, ale kątem oka widzisz
odliczanie do następnego odcinka.
Nie możesz znaleźć pilota. No i musisz oglądać.
Musisz. Jak zahipnotyzowany.
Obejrzałem cały Dom z papieru w jeden wieczór.
Obejrzałem wszystko na Netfliksie. Straciłem pracę, rodzinę.
To teraz oglądam powtórki Przyjaciół!
I nic z tego nie pamiętam.
Nic!
Nie można się niczym nacieszyć.
Nie mówię, że chcę randkować jak moi rodzice,
ale tak, jak to było ze 20 lat temu.
Randkowanie było wtedy jak oglądanie normalnej telewizji.
Tak jak teraz, ale w innym tempie.
Ta sama sytuacja.
Wtorek wieczór, wracasz do domu, przyrządzasz kolację.
O 21.20 myślisz:
„Włączę o 21.30, bo cały tydzień były zapowiedzi.
Serial ma być o 21.30”.
Wchodzisz do salonu z pięć minut wcześniej,
na wypadek gdyby puścili wcześniej.
Siadasz z kolacją.
Jest 21.25.
Wpół do dziesiątej. „Dobra”.
Czterdzieści po.
Jest 21.45.
„Może ten, co miał puścić serial…”
No zdarza się.
Z pięć dziesiąta. Nie wiem jak wy,
ale ja nie lubię zaczynać jeść, dopóki nie zacznie się program.
Nie jem, póki się nie zacznie.
Zaczynam się denerwować, że mi wystygnie.
„Sałatka mi wystygnie”.
Kwadrans po dziesiątej.
Wreszcie się zaczyna. Dobra.
Doskonały program. Fantastycznie.
Chemia między aktorami, dopracowana scenografia.
I nagle słyszysz: „Przerwa na reklamę, do zobaczenia w marcu”.
No i wracasz do swojego życia.
Idziesz na studia, jedziesz na wakacje.
I resztę oglądasz za rok.
Musi być coś pomiędzy, nie?
Przyznaję, w końcu madrycki stres wziął nade mną górę.
Ale jakieś dziewięć lat temu w moim życiu pojawił się ktoś,
kto odmienił to, jak spostrzegam życie i jego tempo.
Mój pierwszy pies. Nazywała się Pyra.
Wciąż żyje. Mieszkała ze mną.
To starsza pani, nic tylko siedzi.
Nie wiem, jak się porusza. Po prostu się gdzieś zjawia.
Idę do pokoju, a tam ona. Nie widzę, jak się porusza.
Teleportuje się jak Goku z Dragon Balla.
Nie widziałem, by chodziła.
Ale gdzie nie pójdę, tam ona.
Ale nieważne…
Przytrafiło mi się coś, gdy z nią byłem.
To mnie odmieniło. Ale spokojnie.
Nie będę mówił, że mam jakiegoś magicznego psa.
Dość już tego.
Mam już dość tych psiarzy, co to ciągle gadają o swych zwierzętach.
Kto ma psa, ręka do góry.
Cholera, sporo psiarzy.
Choć ja już od razu was wyczułem.
Przyzwyczaiłem się.
Musicie wybaczyć,
ale myślę, że wy wszyscy psiarze jesteście…
jebaną sektą.
Nie mogę z wami.
Staram się nie chodzić ciągle do tych samych parków,
bo kiedy widzę kogoś trzeci raz, mam ochotę mu przywalić.
W innych krajach może być podobnie, ale w Hiszpanii…
góra pięć procent psów naprawdę robi wrażenie.
To absolutnie piękne stworzenia.
Ale niewiele osób może powiedzieć, jakiego to ma wspaniałego psa.
Pozostałe 95 procent…
to niedojebane kundle ze śmietnika.
Jak nie brakuje im oka, to nogi. Albo chodzą krzywo.
Ty mówisz: „Ale słodki piesek”.
A ja: „Polemizowałbym, ale nie mam czasu”.
Więc kiedy, tak jak większość, nie możesz mówić, że masz pięknego psa,
jaki masz argument? Za co go chwalisz?
W tym kraju wszyscy mówią:
„Mój pies jest taki mądry”.
Każdy ma najmądrzejszego psa na świecie.
Już potąd mam tych mądrych psów.
Jakby wszystkie psy miały tu dyplomy.
Mam w Madrycie uroczą sąsiadkę po sześćdziesiątce.
Wie, że uwielbiam psy, więc zawsze musi mi o swoim wszystko opowiadać.
Dobra, masz zdrowego, szczęśliwego psa, ale co mnie to kurwa obchodzi?
Ostatnio wyskakuje nagle i mówi mi:
„Dani, mój piesek jest taki mądry.
Posłuchaj.
Obudziłam się dziś wcześnie i wyprowadziłam psa.
Robi swoje i wracamy.
Karmię go, piję kawę, jem śniadanie i wypadam na ulicę”.
No właśnie, bo seniorzy nie wychodzą na dwór.
Oni wypadają na ulicę.
Słyszałem to jako dzieciak i zawsze się bałem,
że nagle spanie na mnie z okna jakiś dziadek.
W pewnym wieku postanawiasz wypadać na ulicę.
Jak ta sąsiadka: „Wypadam,
załatwiam sprawy i wracam koło 15.
Ale ja mieszkam na pierwszym piętrze”. Wiem, jesteśmy sąsiadami.
„Idę po schodach, ale całkiem po cichu.
Jak ninja.
Spędziłam pięć lat w Matsumoto,
ćwicząc na tę okazję.
W mojej wiosce nazywali mnie Bezszelestną”.
Dobra…
Tak w zakasanej spódnicy, w rajstopach…
„Dani, wyciągam klucz, bez brzęczącego breloczka,
i podchodzę do drzwi.
Wkładam klucz.
Uchylam drzwi, ale całkiem po cichu.
Nasmarowałam je.
Drzwi-ninja.
Więc uchylam je odrobinę. Tylko kawałeczek.
A on wychyla nos, bo wie, że to ja!”
No ja pierdolę!
Kurwa, niewiarygodne!
Mówię: „Niech mnie sąsiadka posłucha.
Gdy wyszła pani o ósmej, pies zasnął w salonie.
O 8.30 usłyszał jakiś hałas i myślał, że to pani.
Poszedł sprawdzić, zobaczył, że nie, i wrócił spać.
Potem usłyszał domofon, myślał, że to pani.
Poszedł sprawdzić, zobaczył, że nie, i wrócił spać.
Pierdnął, myślał, że to pani.
Sprawdził, zobaczył, że nie, i wrócił spać.
Gdy pani nie było, podchodził do drzwi siedemset trzydzieści siedem razy".
Głupia widziała tylko ostatni raz.
Ten pies odbył tam całą pielgrzymkę.
„Dani, on jest taki mądry”.
Jasne, ale jak w parku zjada gówno jakiegoś ćpuna, to nic nie mówi.
Zachowuje to dla siebie.
„Ostatnio musiałam go skarcić…”
Nigdy nie mówi czemu.
Pewnie zjadł jej szalik.
„On jest taki mądry.
Musiałam go skarcić, bo się niegrzecznie zachowywał.
A on patrzył tak na mnie,
z taką miną…”
I wtedy słyszę tekst, którego najbardziej nienawidzę:
„Jakby chciał coś powiedzieć”.
Chciał coś powiedzieć? Żaden pies nigdy niczego nie powiedział!
A gdybym kiedyś zobaczył gadającego psa,
wykopałbym go przez okno.
Schizofreniczka jedna!
Dość już mam tych „mądrych psów”.
Wybaczcie, wolę być szczery.
Poznajecie prawdziwego mnie.
Z psiarzem nie poszedłbym nawet na kawę.
Przykro mi.
A za to kociarze…
Dobra.
Kto ma kota? Śmiało.
Nie zdzielę was, bo jest pandemia.
No, kto ma kota?
Mniej niż psiarzy, ale i tak sporo.
A kto ma cały zestaw?
Co masz?
Trzy psy i dwa koty? I może jeszcze dzika?
Ci co mają cały zestaw,
teraz nie mówię o was, spokojnie.
Ale jeśli macie tylko koty…
wybaczcie, ale myślę, że macie…
kompleks niższości.
I to poważny.
Poświęcacie cały czas i energię
na przekonywaniu innych ludzi – choć nikt was o nic nie pyta –
że lepiej jest mieć kota niż psa.
Że koty są lepsze od psów.
Jasne, każdy może spędzać czas, jak chce.
Ale wkurza mnie to, że najczęściej argumentują to w taki sposób:
„Mój kot jest absolutnie najlepszy.
Wracam do domu, a on przychodzi się przywitać.
Chce, by go głaskać. Podaje łapę.
Rzucam mu włóczkę, a on ją przynosi.
Jakby wcale nie był kotem.
On jest jak pies”. Pojebało cię?!
Ty po prostu chcesz psa!
Poważnie.
Przykro mi, ale jeśli macie psy albo koty,
nawet ze mną nie gadajcie, to się źle skończy.
Za to ludzie z dziećmi…
Co się z wami dzieje?
Rodzicielstwo zmienia was w palantów.
Mówię teraz do pań.
Kiedy rodzi się wam dziecko albo zachodzicie w ciążę,
pada wam system operacyjny.
Nie wiem, czy to software czy hardware…
Nigdy nie rozumiałem różnicy.
Ale po prostu zaczynacie szwankować.
Na przykład z jednostkami miar.
Wszystko się wam myli.
Absolutnie.
Ostatnio zadzwoniłem do przyjaciółki, z którą nie gadałem od lat.
Gadamy sobie, pytam, co u niej.
Mówi mi, że ma dziecko.
Pytam, w jakim wieku. „Ma 192 tygodnie”.
Zbiła mnie z tropu. Mam mu kupić ciuchcię czy paczkę fajek?
Musiałem sięgnąć po kalkulator.
Wyobraźcie sobie, że przy kasie mówią wam: „Poproszę 1532 centy”.
Wkurzylibyście się.
Stworzono większe jednostki miar, więc nie utrudniajcie nam życia.
Rodzice mają obsesję. Jesteście wariatami.
Uczycie dzieci rzeczy ponad ich wiek, żeby móc się pochwalić.
„Ma dziewięć miesięcy, a już chodzi”. Po co?
Po co wywierać presję na innych dzieciach?
Czego by nie zrobiło wasze dziecko, to coś wyjątkowego.
„Patrz, jak robi kupkę na podłogę!
Niesamowite!”
Odpowiadam: „Jasne, a ma dopiero osiem lat”.
Macie obsesję! Zostawcie te biedne dzieci.
Niech uczą się we własnym tempie.
Parę miesięcy wte czy wewte nie zrobi różnicy.
Sam nie wiem.
Gdy ja byłem dzieckiem,
jedyne, co robiłem wcześnie,
to zjadanie latem świątecznych ciasteczek.
Moja przyjaciółka…
Mieszka w Maladze. Nazywa się Bea. Najlepsza przyjaciółka od dziecka.
Wspaniała kobieta. Dobra, szczodra.
Cudowna osoba. Jest doktorem… Czy tam doktorką.
Jak zwał, tak zwał.
Była wzorową uczennicą. Po prostu zajebista babka.
Ma dwójkę dzieci.
Jestem ojcem chrzestnym pierwszego. Bardzo mnie to cieszy.
Gdy jestem w Maladze, zawsze staram się ich odwiedzić.
Kiedy dzieciak miał z pół roku,
wpadłem w odwiedziny. „Hej, jak tam?”
Pytam: „Gdzie Paquito?”. A ona: „Na zakupach”.
Paquito to jej mąż.
„A gdzie Nico?” To jej syn. Odpowiada: „Jest w…”
Jak to się mówi? Łóżeczko? Kołyska?
„Tu jest. Właśnie się obudził”.
Nie wiem jak wy, ale ja mówię do dzieci normalnym głosem.
Może dlatego, że nie jestem rodzicem – o ile mi wiadomo.
Mówię normalnym głosem.
Nawet malutkie dzieci są mądrzejsze, niż się wydaje.
Wyobraźcie sobie, że jakiś maluch leży sobie w kołysce
i co chwila ktoś się przewija i robi tak…
Dziecko myśli sobie: „Trafiły mi się najgorsze debile w Maladze.
Albo urodziłem się w dynastii Burbonów”.
Więc staram się mówić normalnie.
Nie dyskutuję z dzieciakiem o giełdzie, ale zachowuję się normalnie.
Bea stoi tutaj. Podchodzę.
„Co tam, Nico? Jak tam, przystojniaku?
Ale się za tobą stęskniłem”.
Nagle słyszę:
„Patrz, jak urosłem, tatusiu chrzestny.
Już się nie mieszczę w butki, które mi kupiłeś”.
„Bea?” Pamiętajcie, to doktor.
„Nie, to ja, twój synek chrzestny.
Tu jestem, w łóżeczku.
Ale urosłem.
Nie zauważyłeś?”
Kurwa, zasłoniłaby chociaż usta.
Kiedy rodzice stają się brzuchomówcami?
Dzieciak sam zacznie mówić, gdy będzie gotowy.
Nie mówcie za niego. To niepokojące.
Wszystko za nich mówicie i robicie.
„Sześć miesięcy, a taki duży!”
Obsesja na punkcie wzrostu.
„Dziewięć miesięcy, patrz na niego”.
„Półtora roku, szybko rośnie”.
„Dwa latka, a taki duży”. Pewnie, to dziecko!
To normalne, że rośnie.
To nic niezwykłego.
Co innego, gdyby półroczny malec był takiego wzrostu.
I takiego po roku.
I takiego po półtora roku.
Gdyby po dwóch latach zniknął
i wskoczył ci z powrotem do cipki, byłbym pod wrażeniem.
„Dzwońcie po Muldera i Scully!
Powiadomcie media!”
Ale póki co,
o ile nie śpi w terrarium z jebaną iguaną, będzie rosnąć dalej,
zgodnie z normami żywienia dla dzieci w krajach pierwszego świata.
To jebana obsesja.
Przecież ich nie zjecie. To dzieci, nie prosiaki.
Przesadziłem, wybaczcie.
Po prostu czasem…
Przegiąłem.
Ale pyszna ta woda.
Dobrze, co to ja mówiłem?
Pogubiłem się. A, Pyra, pamiętacie?
Opowiem, jak pomogła mi ze stresem, gdy mieszkałem w Madrycie.
Zamiast się nią chwalić, pokażę wam jej zdjęcie.
Przedstawię wam to wszystko zupełnie obiektywnie
i skończymy ten temat.
Żadnej magii, Gandalfa i Flecisty z Hamelin.
Oto Pyra.
Dobra?
Jakby chciała coś powiedzieć!
Jest twarzą do nas.
Ale ludzie z tyłu pewnie myślą, że to je zadek.
Cudowna psina.
Problem w tym, że bardzo szybko tyje.
Muszę ją często wyprowadzać i pilnować jedzenia.
Wizyta u weterynarza trwała całą wieczność.
Zaglądała jej w uszy, ważyła ją i tak dalej.
Mówi mi: „Dani, to naprawdę spory rozmiar”.
Mówię: „No, spory”.
W nadziei, że mówi o moim fiucie, a nie psie.
Pies łatwo nie schudnie.
A to samo minie, jak tylko przejdę się boso po katedrze.
Śmiejecie się, jakbyście często łazili boso po katedrach.
Pyra pojawiła się w moim życiu, gdy mieszkałem sam.
Byłem zapracowany, w ciągłym stresie, nie miałem pojęcia o psach.
Teraz wiem już więcej. I pozwólcie, że coś wam doradzę.
Pies czy kot, okażcie im miłość.
Dbajcie o nie, karmcie.
Jak należy.
Poważnie, to żywa istota z prawdziwymi uczuciami.
To nie faszysta, więc dbajcie o nią.
Pamiętam, że był wtorek.
Wstałem z rana, wyprowadziłem ją,
wróciłem, zjadłem śniadanie i poleciałem do pracy.
Po powrocie miałem pół godziny, by ją wyprowadzić.
Potem musiałem jechać na drugi koniec Madrytu.
Więc wziąłem ją, cały w nerwach.
A psy wyczuwają takie rzeczy.
Popędzam ją: „No, kupkaj, sikaj, bo się spóźnię”.
Sika, kupka i wracamy do domu przez park.
Jestem spóźniony.
A ona się zatrzymuję. Mówię: „No chodź, Pyra. Rusz się”.
Patrzę, czemu się nie rusza.
Zobaczyłem, że musiała się na chwilę zatrzymać…
ponieważ chciała…
powąchać kwiatek.
Patrzyłem tak na nią i nagle wszystko nabrało sensu.
Pomyślałem, że może właśnie o to chodzi w życiu.
Może czasem warto zatrzymać się na chwilę i powąchać kwiaty.
Wziąłem telefon,
odwołałem wieczorne spotkania i przesunąłem kolejne.
Wyłączyłem telefon.
Schowałem do kieszeni.
Spuściłem ją ze smyczy, mówiąc:
„Pyra, to popołudnie jest tylko dla nas. To nasze popołudnie”.
Tak jest.
To wszystko.
Wtedy wszystko się zmieniło.
Dla niej też. Świetnie się bawiła.
Chowała się w krzakach,
sikała, gdzie chciała, wąchała, co chciała,
bawiła się z dziećmi… Trochę ją zmaltretowały.
Ubaw po pachy.
Od tamtej pory psy są mi bardzo bliskie.
Inne zwierzęta również.
Mieszkam z trzema psami. W lato mam ich nawet sześć.
I adoptowałem przez fundację osła, szympansa, orangutana,
konie, grubasy i tłuste kiełbasy…
Przesadziłem.
Dobra.
Nie będzie tej typowej gadki,
że psy są lepsze od ludzi.
To za proste, prawda?
Ale kiedy się z nimi trochę pomieszka,
zaczyna się dostrzegać, że czasem faktycznie są lepsze.
Dam parę przykładów.
Psy nie mają kieszeni i korzystają na tym,
bo nie martwią się o dobra materialne.
Idziemy na spacer. „Zakładasz mi obrożę? Może być”.
„Zapinasz smycz? Też może być”.
„Ubierasz mnie w różowy sweterek? A, pierdol się.
No trudno”.
Ponadto widzę, że kiedy zamykam drzwi, patrzy na mnie, jakby mówiła:
„Jak dla mnie możesz zostawić tam klucze”.
Albo u weterynarza. To ogromny wydatek.
Mówi mi: „300 euro”. Patrzę na moje psy, a one…
„Na mnie nie licz”.
A drugi…
„Dopiero co wstałem”.
Jest inny aspekt,
w którym psy są od nas lepsze.
Koty również.
Psy, suki, kotki, kocury i czworonogi niebinarne.
Pewnie część z was już o tym myślała, bo to częsty temat.
Mam nadzieję, że nie ma tu dzieci.
Psy oraz koty…
potrafią…
lizać…
swoje klejnoty.
Ktoś zrobił tak…
„Jesteś pewien?”
Mój pies Buyo jest w tym mistrzem.
Mój drugi pies.
Nie krępuje się, robi swoje, jak szalony.
Reaguję mieszanką nienawiści i zawiści.
„Buyo, wystarczy”. A on dalej…
Mści się. Obciąłem mu jajka, to teraz poleruje fujarę.
No nie…
Cały czas.
Potrafi tak przez 20 minut.
A jak się rozgrzeje, pora na tyłek. No nie mogę!
Zastanawiam się,
czy nie wstydzi się robić tego przy ludziach.
Wstydzi? Pies miałby się wstydzić?
Zwierzę, które sra, nie przerywając kontaktu wzrokowego.
Sraliście kiedyś z kimś twarzą w twarz? Nie bardzo.
Psy są lepsze.
Pytanie retoryczne:
gdybyście mogli się tam lizać, robilibyście to?
Do przemyślenia.
Zastanówcie się nad tym.
Teraz nikt mi nie powie, ale jutro przy śniadaniu z mamą…
Typowa gadka: „Mamo, powiedz…”
Kolejne pytanie.
Do panów, którzy odpowiedzieli twierdząco na poprzednie pytanie.
Ci, którzy przytaknęli.
Gotowi?
Widzę tylko połowę twarzy, ale dostrzegam emocje.
Jesteś jednym z wybrańców.
Gdybyście lizali swój sprzęt,
a już wiemy, że tak…
to do pełnej satysfakcji?
Zastanówcie się.
To osobiste pytanie, ale lubię dawać ludziom do myślenia.
Powiem wam, co ja bym zrobił. Nie mam nic do stracenia.
Dopiero co kazałem spierdalać Świętemu Piotrowi. Co mi tam!
Gdybym mógł, robiłbym to?
Oczywiście!
Robię to – a raczej próbuję – od 1991 roku.
Staram się, jak mogę, ale nie jestem taki gibki.
Kręgosłup jest strasznie przereklamowany.
Nigdy nie widziałem smutnego ślimaka.
No dobra.
Wróćmy do drugiego pytania.
Gdybym to robił…
hamowałbym się?
Nie.
Robiłbym to ciągle, po kryjomu.
Byłbym całkowicie samowystarczalny.
I podaż,
i popyt.
Jestem weganinem, więc przyda się dodatkowa porcja białka.
Koniec, buziak na dobranoc i spać.
No co wy! Pewnie!
Pewnie, że bym to robił!
Open your mind!
Świat jest wasz!
Co byś chciał, żeby tobie czyniono, i ty czyń.
Jak dobry chrześcijanin.
Przepraszam.
Odbija mi dziś.
Nie spodziewaliście się po mnie takich rzeczy.
Może jesteście rozczarowani.
Ale jest jak jest.
Ja też nienawidzę wielu rzeczy. Wiem, że nie powinienem,
ale każdy czegoś nienawidzi.
Nienawidzę czekać w kolejce. No nie mogę.
Albo gdy sąsiad robi remont o ósmej rano.
Mam ochotę go zamordować.
Nienawidzę, gdy stygną mi tosty.
Nienawidzę, gdy muszę się wysrać zaraz po wyjściu spod prysznica.
Ale najgorzej jest, gdy czujemy nienawiść
także do innych ludzi.
A ja nienawidzę ludzi.
Co gorsza, nienawidzę konkretnych osób
i jestem w tym osamotniony.
Po prostu ich nie znoszę. Muszę to wam wyznać.
Zobaczycie, kim jestem.
Nienawidzę Rafy Nadala.
Z całego serca.
Nienawidziłem go od zawsze. Nie mogę go znieść!
Rafa Nadal.
„Sportowiec wszech czasów, chluba Hiszpanii”.
Dzieci go kochają, matki go kochają.
Świeci przykładem. Przystojny, uprzejmy.
Dwadzieścia Wielkich Szlemów! Dwadzieścia!
Po co ci tyle szlemów? Podzieliłbyś się.
Do kurwy nędzy!
Parę lat temu we Francji oskarżano go o to,
że był na dopingu w trakcie turnieju Roland Garros.
Wyobraźcie sobie, jak to musiało wyglądać.
Przez co przeszedł ten biedak. Sprawa trafiła do sądu.
Nadal oczywiście wygrał, bo niczego nie brał.
I musieli mu za to słono zapłacić.
Za psucie jego reputacji i wizerunku.
I wiecie, co zrobił z tymi wszystkimi pieniędzmi?
Przekazał na cele dobroczynne.
No nic, tylko mu zajebać, prawda?
Jebany Nadal. Powódź na Majorce, a ten już z wiadrem.
Co, nikt nie może zrobić tego za ciebie? Musisz się wykazać?
Z 20 Wielkimi Szlemami?
Nienawidzę Meryl Streep.
Meryl Streep Fighter 2. Nienawidzę!
Aktorka wszech czasów. Każda rola opanowana do perfekcji.
W każdym filmie, co do jednego.
Ponadto jest oddaną aktywistką i feministką.
Mnóstwo nominacji do Oscara.
Wystarczy! Przestań być taka dobra! To obrzydliwe!
A Angelina Jolie?
Nie dość, że świetna aktorka, to i super dupa.
W jakim wieku w końcu zbrzydnie?
Ma IQ na poziomie geniusza
i co chwila bierze do siebie jakieś bezdomne dzieci.
Ma u siebie dzieci w każdym kolorze!
Nienawidzę Broncano!
Nienawidzę Vicente del Bosque!
Nienawidzę Clary Lago!
Nienawidzę Sergio Dalmy!
Nienawidzę tego dupka, Antonio Banderasa!
Dość tego!
Jest ode mnie 20 lat starszy, a wygląda jak mój młodszy brat! Kurwa!
Jest ktoś, komu chciałbym dosrać…
Albo go obsrać.
Nie, zaraz.
Może być to i to.
Zależy, która połowa ciała ma pracować.
W każdym razie jest ktoś,
kogo muszę zjechać…
Albo go przejechać.
Gardzę nim, nienawidzę go z całych sił.
Tą osobą jest…
Hugh Jackman.
Nie znoszę go. To mój wróg numer jeden.
Oto Hugh Jackman.
To on.
Znany na całym świecie australijski aktor. Gwiazda Hollywood.
Przez wiele lat nazywano go najprzystojniejszym mężczyzną świata.
No patrzcie.
Ta symetria.
Jest niczym Apollo.
Ta sylwetka wyrzeźbiona przez bogów Olimpu.
Jego pory ociekają syndromem Stendhala.
Skurwiel może łupać kamienie klatą.
Raz powiedziałem sobie:
„Wcale nie jest taki przystojny”.
I porównałem nas obu.
Narodziła się nienawiść.
Mówi się, żeby nie porównywać się do innych.
Tak się zaczęło.
Możecie się śmiać. Już sobie z tym poradziłem.
Lata terapii.
Wiem, trudno uwierzyć, że to przedstawiciele tego samego gatunku.
Te same części, ale trzeba przyjrzeć się temu bliżej.
Nie omówię tu wszystkich niedoskonałości, bo bylibyśmy tu cztery godziny.
Oczy. Moje oczy kłują w oczy.
Ciekawe, czy to przetłumaczą.
Oczy-wiście!
Moje oczy są bardzo, bardzo małe.
I są bardzo blisko siebie.
Malutkie, blisko siebie.
Gdyby były jeszcze trochę bliżej, powiedzielibyście, że jestem na coś chory.
Nie mogę oglądać filmów w 3D.
Okulary są za szerokie. Nie mogę zakryć obu oczu.
Nie postrzegam głębi. Szkoda kasy na bilet.
Nie mogę przytyć, proszę pani!
Bo tyje mi cała twarz, ale oczy zostają malutkie.
Moja twarz ucieka ode mnie.
Moje oczy wyglądają wtedy jak dziury w guziku.
A mój nos? Co powiecie o moim nosie?
Nie rzuca się w oczy, bo wiele osób ma tu duże nosy.
Ale spójrzcie na mój.
Mam na twarzy dziecięcy łokieć.
Patrzcie.
Mogę pomóc optykowi w transporcie towaru.
Nigdy nie spadły mi okulary.
Nigdy, a obrywałem nie raz jako dziecko.
Zawsze z tej samej strony, dlatego jest zgięty.
Jako dziecko
byłem w klubie pływackim w Maladze.
Latem chodziliśmy popływać w morzu.
Moją specjalnością był styl grzbietowy.
Ale musiałem to zmienić, bo koledzy robili tak…
„Przestańcie, kutafony!”
„Okej, płyniemy do boi i z powrotem”.
Ja nie mogłem.
Przez krzywy nochal pływałem w kółko jak kajakarz bez ręki.
I jest spiczasty.
Powinniście zobaczyć go z bliska.
Zapewniam, czasem to spory problem.
Nie wierzycie?
Zdarzało się, że…
mineta zmieniała się w cięcie cesarskie.
I nie wziąłem nieudanego zdjęcia. To profesjonalny fotos.
Reklamowałem nim występy parę lat temu.
Ale po paru miesiącach zauważyłem coś.
„Momencik…
brakuje mi ucha”.
A przecież patrzyłem prosto na fotografa.
Wygląda to, jakbym się nagle odwrócił i prawa strona nie nadążyła za lewą.
Co ja, wnuk Picassa?
Jest ode mnie przystojniejszy. Hugh Jackman, jeden.
Dani Rovira, zero.
Ale na tym dopiero zaczęła się nasza rywalizacja.
To był początek intensywnej walki.
Codziennie szukałem czegoś, w czym jestem lepszy.
Przez lata. Znaczy, on nie ma o tym pojęcia.
Byłem pewien, że muszę być w czymś lepszy.
„Oczywiście, psy!”
Pomagam psom w Hiszpanii.
Szukam im domów, pilnuję, by ich nie krzywdzono.
Niemożliwe, by mi w tym dorównał.
Patrzcie.
To zdjęcie zrobił paparazzi, a nawet na nim wygląda dobrze.
Patrzcie, jaki wystrojony.
Nie ubrałem się tak nawet na ślub siostry.
I patrzcie na te pieski.
W kamizelkach, żeby nie zmarzły.
I patrzcie na te butki.
Patrzcie na tego białego.
To chirurg.
Operował woreczek żółciowy.
Albo kastrował kolegę.
A teraz patrzcie na to.
Nie mam udanych zdjęć od paparazzich.
Patrzcie na te ciuchy.
Od pasa wzwyż zima, poniżej lato.
I akurat miałem w ręce torebkę z gównem.
To torebka pełna gówna.
Kosz był zaraz obok.
Czy ten paparazzi nie mógł się chwilę wstrzymać?
Uroku nie podrobisz.
To moje dwa pieski.
Trzeci jeszcze nie pojawił się w moim życiu.
Ten brązowy to Buyo, Pan Samogwałt.
A ta czarna plama to Pyra.
To chyba jej pysk.
Inaczej szłaby do tyłu.
A tam z tyłu jakiś przybysz z XVI wieku.
Hugh Jackman, dwa.
Dani Rovira, zero.
Mówię: „Muszę go w czymś pobić”.
Myślę: „Dobra, tu mu dorównam”.
Jestem 40-latkiem, mam swoje lata.
Jestem szczupły, ćwiczę.
Jestem, mniej więcej, w dobrej formie.
Ten gość zawsze był przypakowany, ale kurde, on jest blisko sześćdziesiątki.
Jak ten kutas, Banderas.
Pomyślałem, że może nieco odpuścił i będę mógł mu dorównać.
Może pod odpowiednim kątem…
To on trzy lata temu.
Tak, proszę pani, zgadzam się. Też bym go przeleciał.
Tacy ludzie są zawsze piękni. I te jego włosy.
Układają się, czego by nie zrobił.
Walnij go w twarz, wsadź mu łeb do piekarnika. I dalej nic.
Mruży oczy na słońcu, a i tak wygląda świetnie.
Kurde, ale to przystojniak. A to?
Płaski brzuch…
A teraz ten.
Jemu też świeci po oczach, okej?
Ale to chyba inna pora dnia.
Mam mokre włosy, ale wyglądam jak rzymski jaskiniowiec.
Nie mam wielkich zębów, a tu wyglądam jak bóbr.
„Dzieńboberek!”
Brakuje tylko rakiety tenisowej wystającej z tyłka.
Spieczone ramiona.
Nie słyszeli o Photoshopie?
Albo czerwony, albo biały.
A tu wyglądam jak deser truskawkowy.
Wyglądam jak dzwonnik z Notre Dame uciekający z pożaru.
„Muszę sobie jajka ugasić!”
Kąpielówki z Carrefoura z rozciągniętą gumką.
I brakuje mi ręki!
Hugh Jackman, trzy.
Dani Rovira, zero.
Ale myślę: „Wciąż mogę wygrać”.
Zdarzały się większe comebacki.
Parę miesięcy później znalazłem to:
Hugh Jackman prowadził galę oscarową w 2009 roku.
Oglądałem ją.
Najlepsze Oscary.
Nikt wcześniej nie poprowadził gali tak jak on.
Co za gość.
Wspaniały gospodarz! Co za klasa! Co za wyczucie komediowe!
Jest wysoki, potrafi tańczyć, śpiewać.
Po wszystkim machnął ręką, jakby był pewien, że poszło świetnie.
Cały świat był u jego stóp.
Zero złych recenzji.
Idealnie.
Trzykrotnie prowadziłem galę rozdania nagród Goya.
Pierwszy, drugi, trzeci raz. Po kolei.
Nigdy mnie tak nie zjechano.
W całym życiu.
Nazajutrz, jasna cholera…
Przyjechałem do Malagi do rodziców.
Telewizja, radio, czasopisma,
magazyny, media społecznościowe, gazeta telewizyjna.
Budzę się rano. „Co to, pada grad?”
„Nie, to gównoburza, wracaj do spania”.
No nie!
Gala trwa ponad trzy godziny. To w sumie przynajmniej dziesięć.
Jakiekolwiek dobre recenzje?
Nawet algorytmy są przeciwko mnie.
Wpiszcie w Google’u „Dani Rovira Goya”. Ten obraz jest na pierwszym miejscu.
Hugh Jackman, cztery.
Dani Rovira, zero.
A po czterech bramkach…
nie ma już odwrotu.
Zbliża się piąta.
Piąta boli najbardziej, bo jest ostatnia.
A mnie najbardziej boli to.
Hugh Jackman to…
Wolverine!
Najlepsza postać komiksowa wszech czasów.
Co za pierdolony mutant.
Wolverine!
Szpony!
Feromony!
Wilk!
Co za bestia!
Szkoda.
Wielka szkoda.
Nie mam pytań, Wysoki Sądzie.
A nie, mam.
Jedno, ostatnie pytanie.
Oto ono.
Możecie opowiedzieć. Będę wdzięczny.
Śmialiście się?
Tak!
No i proszę.
Dziękuję bardzo.
Oczywiście brawa należą się nie tylko mi, ale i wam.
Osiągnęliśmy nasz cel.
Wy mieliście się śmiać, a ja miałem was rozśmieszyć.
I wszyscy wygraliśmy.
Wygrał śmiech.
I wierzcie mi. To bez znaczenia…
dlaczego się śmialiście.
Nieważne, czy mówiłem tu prawdę czy nie.
Nieważne, czy miałem rację, czy się myliłem.
Nieważne, czy się ze mną zgadzacie.
Śmialiście się, ponieważ śmiech jest czymś magicznym.
Naprawdę myślicie…
że jest we mnie ta cała nienawiść,
o której mówiłem dziś na scenie?
Dziękuję za zaufanie, ale muszę przyznać, że tak.
Do niedawna było we mnie sporo nienawiści.
Ale w końcu coś sobie uświadomiłem.
Nienawiść do niczego nie prowadzi.
To strata czasu, strata energii.
Nienawiść prowadzi do wrzodów, stresu, a nawet choroby.
Myślcie, że naprawdę nienawidzę ludzi, o których tu mówiłem?
Sergio Dalma, Rafa Nadal, Hugh Jackman, Antonio Banderas, Broncano, Clara Lago
albo Vicente del Bosque? Naprawdę?
Potrzebowałbym stu sali takich jak ta,
by pomieścić mój podziw wobec tych osób.
Zdradzę wam tajemnicę.
Gdy zacząłem pisać ten występ, nie miałem pojęcia, jak pójdzie.
Wziąłem zeszyt i zacząłem spisywać ludzi, których najbardziej podziwiam.
Ze wszystkich dziedzin życia.
Aktorzy, aktorki, piosenkarze, naukowcy, poeci.
Nawet ludzie z mojego życia, sąsiedzi. To długa lista.
Nie każdy pasował, ale wiecie, jak ją nazwałem?
„Moja lista komet Halleya”.
Pomyślałem, że to szczęście, móc żyć
wśród tych wszystkich komet Halleya.
Ich obecność czyni nasze życie lepszym.
Dają nam szczęście, inspirację, rozrywkę. Dzięki nim jesteśmy lepsi.
Dlatego żal mi ludzi, którzy biorą kamienie
i rzucają nimi w komety Halleya.
Myślałem, że to absurd, że nikt nie trafi komety. A jednak.
To się zdarza. Może pewnego dnia
znajdzie się jakiś dupek, który strąci z nieba kometę Halleya.
Nie próbujmy być jak oni. Ci ludzie są niepowtarzalni.
Doprowadzilibyśmy się do szału.
Ale może pewnego dnia będziemy mogli być sobą.
To byłoby prawdziwe zwycięstwo.
Dążmy do niego, ale na spokojnie.
Spokojnie. Przestańmy ze sobą konkurować.
Konkurujcie z sobą samym, by być lepszym niż wczoraj.
I pozwalajcie sobie na gorsze dni.
Jeśli będziecie w czymś pierwsi, świetnie, gratuluję wam.
Ale jeśli będziecie w czymś tysiąc pięćset trzydzieści czwarci,
to jeszcze lepiej.
Tyle zawiści i nienawiści.
Zawiść to nietrafiony podziw.
Weźcie swą zawiść, nienawiść, strach.
Weźcie tę całą energię i uczyńcie ją czymś pozytywnym.
Nienawiść jest dla tchórzy. Wiecie, co robią odważni?
Mówią: „Kocham cię”.
Wracajcie do domów, do rodziców, powiedzcie, że ich kochacie.
Powiedzcie to rodzeństwu, przyjaciołom, psom.
Mówcie: „Kocham cię”. To prawdziwa odwaga.
Chcę dzielić życie z tymi, którzy potrafią kochać.
Dlatego dedykuję ten występ najważniejszej osobie w moim życiu.
Jesteś moją inspiracją. To dla ciebie. Kocham cię, Messi!
Dzięki, Malaga!
Dziękuję bardzo.
Jeszcze…
Dziękuję bardzo.
Jeszcze tylko jedno.
Chciałbym podziękować wam za to, że tu dziś jesteście.
Zawsze to powtarzam, ale teraz to jeszcze ważniejsze.
Ostatecznie teatry, kina,
gdziekolwiek cieszymy się kulturą, to obecnie najbezpieczniejsze miejsca.
Dziękuję za waszą odwagę i oddanie.
Gdy ludzie przychodzą na moje występy,
żegnam ich w sposób, dzięki któremu mogą mnie lepiej poznać.
Mam nadzieję, że ten dar pomoże wam w życiu.
Może w Maladze ludzie wiedzą o tym lepiej.
Zacznę się już pakować.
Nim skończy się czas.
Zacząłem jako gawędziarz.
To było w pobliskiej herbaciarni.
Przy placu Mártires, w herbaciarni El Harén.
Opowiadałem tam swoje historie, zanim zostałem komikiem.
Potrafiłem opowiedzieć…
pięćset różnych historii. Wszystkie były wyjątkowe.
Ale pewnego dnia wymyśliłem jedną bardzo krótką.
Mocno na mnie wpłynęła.
Zachowałem ją dla siebie.
Wszędzie mi towarzyszyła.
Jako dzieciak trzymałem ją blisko serca, jak to mówimy w Maladze.
Rzadko ją opowiadałem.
Tylko w wyjątkowych okolicznościach, wyjątkowym osobom.
Ale z wiekiem uczymy się nowych rzeczy.
A ja nauczyłem się czegoś, czytając coś, co napisał pewien facet.
Jakiś Gandhi.
Napisał:
„Tracisz tylko to, czego się trzymasz”.
Więc opowiem tę historię,
by towarzyszyła wam w życiu, gdziebyście nie trafili.
Dodam, że to historia sprzed koronawirusa.
Może to nienajlepsza pora, ale przyda się w kolejnych latach.
Ode mnie, dla was.
Historia brzmi tak:
W małej wiosce
pewnego dnia wszyscy mieszkańcy obudzili się z cukrem na ustach.
Ale zdali sobie z tego sprawę tylko ci, którzy poszli kogoś pocałować.
Więc, przyjaciele, idźcie
i szukajcie słodkości na każdym kroku.
Nie bądźcie zgorzkniali,
bo życie jest piękne.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak