Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎- อรุณสวัสดิ์ครับดาเนียล ‎- อรุณสวัสดิ์ มาโนโล่
‎- กาแฟได้แล้วครับ ‎- ครับ กับขนมปังปิ้ง
‎นี่กาแฟคุณครับ
‎- ขอบคุณครับ ‎- และขนมปังปิ้งกับน้ำมันมะกอก
‎ทานให้อร่อยครับ
‎ขอบคุณ
‎(เกลียดให้หนำขำให้เหนื่อย)
‎เวรเอ๊ย
‎- ติดไว้ก่อนนะ ผมสายแล้ว ‎- ไม่ต้องห่วงครับ
‎ไปกัน บรูโน่
‎เวรเอ๊ย
‎(ดานี โรวิรา: เกลียดให้หนำขำให้เหนื่อย)
‎โอเค ไว้เจอกันนะ บ๊ายบาย
‎เอ๊ะ
‎อ๋อ ไม่ใส่หน้ากาก
‎โอเค ไปละนะ
‎(ดานี โรวิรา: เกลียดให้หนำขำให้เหนื่อย)
‎คุณนึกภาพไม่ออกหรอก
‎ว่าผมตื่นเต้นแค่ไหนที่วันนี้ได้มามาลากา
‎หลังจากรอดมาได้จนอายุครบ 40 ‎เอาหน่อยเว้ย!
‎ดูสิๆ
‎พอคุณผ่านการทำคีโมมาแล้ว ‎คุณก็ต้องโชว์ขนทุกเส้นที่เหลืออยู่
‎ดูๆ ดูสิ
‎บ้าเนอะ ผมเนี่ยเกือบจะ…
‎เกือบไปแล้วจริงๆ
‎เป็นช่วงเวลาที่
‎ผมใช้เวลาทั้งปีเจรจากับนักบุญปีเตอร์
‎เขาบอก "ขึ้นมาเลย ดานี" ‎ผมก็แบบ "ลงมาสิท่าน ทางก็เท่ากัน"
‎เขาบอก "ขึ้นมา!" ผมก็ตอบ "ลงมาสิ!" ‎เขาตอบ "ปีนี้คนมาออกันเพียบเลย เร็วเข้า"
‎ผมก็บอก "คือผมไม่ค่อยอยาก…"
‎"ดานี ถ้าไม่ขึ้นมา ขนนายร่วงแน่"
‎ผมก็ "งั้นก็ได้ ตกลง "
‎ผมขี้เกียจเกินกว่าจะตาย
‎ครับ ก็ขอบคุณทุกคนที่มากันนะครับ
‎ผมว่าคงมีเหตุผล ‎ที่เรามาที่โรงละครกันในวันนี้ใช่ไหม
‎ทุกคนตั้งใจมาขำกันใช่ไหม
‎และในฐานะนักแสดงตลก
‎ผมก็มาที่นี่เพื่อเรียกเสียงฮาจากคุณใช่ไหม
‎นี่เป็นข้อตกลงระหว่างเราใช่ไหมล่ะ
‎อย่างที่คุณเห็นนะครับ ‎วันนี้ค่อนข้างพิเศษเพราะมีกล้อง
‎ทั้งหมดนี้จะถูกบันทึกไว้
‎และกลายเป็นรายการพิเศษทางเน็ตฟลิกซ์
‎ที่จะฉายไปยังกว่า 1,700 ประเทศ
‎โลกเรามีกี่ประเทศนะครับ เยอะแหละ
‎เยอะแยะหลายประเทศ
‎แต่เรื่องสำคัญคือ
‎ช่วงสองสามปีมานี้
‎หลายๆ คน โดยเฉพาะนักแสดงตลก ‎ต้องเผชิญความลำบาก
‎เพราะทุกคนไม่พอใจกับหลายๆ อย่าง
‎ไม่พอใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปซะหมด
‎งั้นในเมื่อคนทั่วโลกจะได้รับชม
‎ผมก็จะขอฝากถึงคนที่อาจจะไม่พอใจ
‎จากสิ่งที่ผมอาจจะพูดออกมาที่นี่นะครับ
‎สำหรับคนที่อาจจะไม่พอใจ
‎ผมอยากจะบอกว่า
‎เราได้เผชิญกับการระบาดใหญ่ทั่วโลก
‎ซึ่งจริงๆ ก็ยังระบาดอยู่
‎ทางการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในสเปน
‎เราทุกคนถูกกักบริเวณ
‎หลังจากนั้นสองวัน ‎ผมก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง
‎ทำคีโมแปดครั้ง
‎ทุกๆ 15 วัน
‎สูบสิ่งแปลกปลอมใส่ตัวผมหกชั่วโมง
‎ยาพิษหนึ่งลิตรครึ่ง
‎พอกลับมาบ้าน ‎ผมรู้สึกเหมือนเพิ่งโดนรถชน
‎ไม่ใช่รถบรรทุกนะ ไม่งั้นผมคงตายแล้ว
‎ผมร่วง
‎น้ำหนักผมลด ผมอ้วก
‎ฉายรังสี 18 ครั้ง
‎หน้าอกกับกล่องเสียงผม ‎มีกลิ่นเหมือนไก่ทอด
‎แต่ผมเป็นมังสวิรัติ
‎พอเสร็จ ผมก็ไปกรีซ ‎เพื่อทำหนังเกี่ยวกับผู้ลี้ภัย
‎เฮอร์ริเคน ไฟไหม้ อุบัติเหตุทางทะเล
‎หูผมติดเชื้อร้ายแรง
‎ผมกลับมาที่มาดริด
‎เพื่อฉลองวันเกิด ‎แต่ผมต้องกักตัวอยู่บนภูเขา
‎ผมใช้เวลาในวันเกิดตัวคนเดียว
‎แล้วตอนนี้คุณจะบอกผม
‎ว่าคุณไม่พอใจมุกเล็กๆ น้อยๆ นี่เหรอ ‎ผมจะบอกอะไรให้นะ
‎มาอมไข่ผมทั้งข้างหน้าและข้างหลังได้เลย
‎ก็นะ
‎ในนี้ร้อนอยู่นะครับ
‎งั้นก็
‎เรามาเริ่มกันเลย ‎ที่จริงก็อาจมีบางคนไม่พอใจไปแล้ว
‎หลายๆ คนที่ผิดหวังก็คงบอกว่า
‎"ให้ตายสิดานี!"
‎"นายเป็นมังสวิรัติไม่ใช่เหรอ"
‎"แล้วนี่มันอะไรกัน"
‎"อะไรเนี่ย"
‎นี่เป็นหนังพลาสติกครับ
‎ผมต้องปลิดชีวิตพืชผักมาทำเสื้อ ‎ถ่วงตาชั่งความยุติธรรมกันหน่อย
‎ครับ ผมเป็นมังสวิรัติ
‎ได้ยินกันแล้วนะ ผมเป็นมังสวิรัติ
‎หลายคนพูดว่า "ให้ตายสิดานี ‎ทำไมถึงไปทนทรมานแบบนั้น"
‎แล้วผมก็จะตอบว่า "ก็นานาจิตตังเนอะ" ‎คนยังชอบทีมฟุตบอลของมาลากาเลย
‎เราเลือกได้ว่าจะทรมานยังไง
‎ครับ ผมเป็นมังสวิรัติ ‎มันบ้ามากนะเวลาที่เราเป็นมังสวิรัติ
‎จู่ๆ ก็มีคนเป็นฝูง ‎หันมาเป็นห่วงเรื่องสุขภาพเรา
‎แน่นอนว่าคนพวกนี้ ‎คือคนที่เรียนด้านอาหารมาห้าปี
‎พวกนี้เลยครับ
‎วันก่อน มีผู้ชายตัวอ้วนมาหาผมแล้วถามว่า
‎"ดานี แล้วนายจะไปเอาโปรตีนมาจากไหนน่ะ"
‎"เราสองคนก็เหมือนกันแหละ ‎นึกถึงตอนตัวเองลืมเครื่องกระตุ้นหัวใจ"
‎"แล้วต้องพยายามเอาตัวรอดดูสิ"
‎แล้วผมก็จุ๊บเขา บอกว่า ‎"เจอกันพรุ่งนี้นะพ่อ" เพราะงั้น…
‎ผมอยากเริ่มด้วยการพูดถึงแนวคิดที่หลายคนไม่รู้
‎เสียงหัวเราะเดิมของคุณครับ
‎เสียงหัวเราะแรกของคุณที่ได้มาตั้งแต่เกิด
‎ทุกคนมีกันทั้งนั้น
‎คุณอาจตัดสินใจเปลี่ยนเสียงนั้นไประหว่างที่โตขึ้น
‎เพราะคุณชอบเสียงหัวเราะของเพื่อน ‎ก็เลยเลียนแบบ
‎หรือคุณอาจจะมีเสียงหัวเราะ
‎ที่ไม่ค่อยน่าฟังเท่าไร คุณก็เลยอาย
‎หรือว่า
‎คุณเป็นทูต
‎เป็นนักการทูต หรืออะไรสักอย่าง ‎คุณมีประชุมครั้งสำคัญ
‎ถ้าปกติคุณหัวเราะแบบนี้
‎ผมก็เข้าใจแหละ
‎ถ้าอยากจะเปลี่ยนเสียง
‎แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็เป็นแฟนตัวยง ‎ของคนที่รักษาเสียงหัวเราะเดิมไว้
‎ไม่กี่ปีก่อน ผมไปร่วมงานเลี้ยง
‎ผมพูดอะไรออกไปไม่รู้ ‎แล้วมีคนคิดว่ามันตลกมาก
‎เขามีเสียงหัวเราะเดิมที่น่าทึ่งที่สุด
‎ผมจำไม่ได้ว่าพูดอะไร ‎แต่ผมมองเขา แล้วเขาก็…
‎ผมแบบ "ทำไมหัวเราะได้น่ารักแบบนี้"
‎ผมเล่นมุกให้เขาฟังทั้งคืน
‎ทำเสียงตด ล้มลงพื้น ทำทุกอย่างที่ทำได้
‎เพื่อให้เขาหัวเราะต่อไป ‎เขามีเสียงหัวเราะที่ไพเราะ เป็นธรรมชาติมาก
‎เขาจะทำแบบนี้ครับ
‎กำหมัดแน่น
‎เหมือนเวลาคุณเดินอยู่ ‎แล้วมีคนพยายามมาขายโรสแมรี่
‎แล้วคุณก็เดินปฏิเสธ
‎เสียงหัวเราะเขามาจากจุดที่ลึกมากๆ
‎แทบจะเหมือนบรรพบุรุษ
‎เหมือนบรรพบุรุษของพระแม่ธรณี
‎กำลังหัวเราะผ่านตัวคุณ
‎แล้วเขาก็โยกหัวไปข้างหลัง ‎ราวกับไม่มีกระดูกสันหลัง
‎เหมือนแท่งใส่ลูกอมเพซเลย จำได้ไหม
‎ผมน่าจะหยิบลูกอมจากคอเขาได้นะ
‎เป็นเสียงหัวเราะที่เพราะจริงๆ
‎เสียงหัวเราะเดิมของเราก็ซ้ำกันได้นะครับ
‎มีคนที่อีกฝั่งโลกหัวเราะเหมือนคุณเลย
‎เป็นแบบนี้จริงๆ
‎รู้ไหมใครหัวเราะแบบนั้น
‎เมสซี่
‎รู้จักเมสซี่ใช่ไหม
‎ผมไม่ค่อยรู้เรื่องฟุตบอลน่ะครับ ‎ผมชอบมันน้อยลงเรื่อยๆ
‎แต่เราทุกคนเห็นตรงกันว่าเมสซี่ ‎เป็นนักฟุตบอลที่เก่งที่สุดในโลก
‎ถึงจะย้อนไปดูประวัติศาสตร์ก็เถอะ
‎หมอนั่นสุดยอดไปเลย
‎ผมเคยไปดูเขาเล่นฟุตบอลสดๆ ที่บาร์เซโลนา
‎ผมไปที่กัมนอว์
‎จะเรียกว่า "กัมนอว์" หรือ "นอว์กัม" ก็ได้
‎เป็นสิ่งที่ผมไม่…
‎แต่พูดว่า "กัมกัม" หรือ "นอว์นอว์" ไม่ได้
‎ผมเกาะขอบสนามดูเขาเล่น ‎แล้วเขาก็น่าทึ่งมาก
‎คุณไม่มีทางเข้าใจว่าเขาเล่นยังไง
‎เหมือนตัวการ์ตูนเลยครับ ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎พอเป็นแบบนั้น คุณไม่คิดเหรอว่า ‎พอไม่ใช่ฟุตบอล เมสซี่ก็อาจจะ…
‎ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรงรึเปล่า
‎เหมือนที่โทมา การ์เซีย เพื่อนผมบอกว่า ‎"ชีวิตเขาไม่ค่อยเป็นระเบียบเท่าไร"
‎ที่จริง ผมคิดว่าแม้แต่ในแง่ฟุตบอลเอง
‎เขาก็เจอปัญหาบ้างเหมือนกันนะ
‎อย่างเช่น
‎ในทัวร์นาเมนต์แบบโกปาเดลเรย์ ‎หรือยูฟ่าแชมเปียนสลีก
‎เป็นการแข่งแบบแพ้แล้วออกใช่ไหม
‎คุณชนะการแข่งขัน ‎แล้วผ่านเข้ารอบต่อไป
‎ที่ผมบอกก็เพราะมาลากาไม่ได้ไปแข่งหรอก
‎ครับ เขาต้องรับมือกับเรื่องนี้หลายครั้ง
‎เข้าใจใช่ไหมครับว่าเป็นยังไง ‎มีการแข่งสองแมตช์
‎ทีมที่ทำประตูได้มากที่สุดจะได้เข้ารอบต่อไป
‎ถ้าเสมอกัน
‎ทีมที่ทำประตูได้มากที่สุด ‎ในสนามเยือนจะได้ไปต่อ
‎เพราะในทางทฤษฎีมันยากกว่าใช่ไหม
‎คุณคงนึกออกว่า ‎เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเมสซี่บ่อยแค่ไหน
‎สมมติเฉยๆ นะ ผมจะแต่งเรื่องขึ้นมา
‎โกปาเดลเรย์ รอบรองชนะเลิศ
‎บาร์ซ่าปะทะมาลากา เรื่องแต่งล้วนๆ
‎นัดแรก ที่สนามกีฬาลาโรซาเลดา
‎"โรซาเลดา" หรือ "เลดาร์โรซา" ‎จะพูดยังไงก็ได้
‎ที่ลาโรซาเลดา
‎ทั้งสองทีมเสมอกันที่สามต่อสาม
‎สามต่อสามที่นี่ในมาลากา
‎ที่กัมนอว์ หรือนอว์กัม ‎พวกเขาเสมอกันหนึ่งต่อหนึ่ง
‎กรรมการเป่านกหวีดแล้ว
‎ทุกครั้งที่เสียงนกหวีดดังขึ้น ‎ระหว่างที่บาร์ซ่าแข่ง จะมีกล้อง
‎ตามจับภาพเมสซี่ ไม่ว่าเขาจะอยู่ไหน
‎ปกติเขาจะอยู่กลางสนาม
‎แต่พอเป็นแบบนี้ เขาก็จะเป็นแบบ…
‎เหมือนจานบิน
‎ปล่อยเขาลงตรงนั้น ‎แล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องราวอะไร
‎เวลาผมดูฟุตบอลที่บ้าน ผมก็สงสารเขานะ
‎ผมบอกว่า "ใครก็ได้ ‎ช่วยอธิบายให้เขาฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วตอนนี้ก็แย่กว่าเดิมอีก ‎เพราะเพื่อนสนิทของเขาไม่อยู่ด้วย
‎ตอนนี้เขาไปแข่งให้ญี่ปุ่นอยู่ ‎คุณรู้ไหมว่าอินิเอสตาเป็นเพื่อนซี้ของเขา
‎เพื่อนซี้ที่ดีที่สุด
‎ถ้าดูรายชื่อผู้ติดต่อของเขา ‎มันจะเขียนว่า "อ๊ะอ๊ะอันเดรสซิโต เพื่อนซี้ "
‎ลองดูวิดีโอการแข่งนัดเก่าๆ สิครับ
‎คนแรกที่ไปหาเมสซี่
‎แล้วแกล้งทำท่ากอดเขา ‎ก็คืออินิเอสตา
‎แต่เขากระซิบว่า ‎"เราผ่านเข้ารอบต่อไปแล้วเมสซี่"
‎และเขาก็…
‎ผมว่าเขาน่ารักมากนะ
‎ผมว่าเมสซี่น่ารักมากเลย
‎เมสซี่เป็นคนประเภทที่ ‎เวลาอยู่ภายใต้แรงกดดันมากๆ
‎เหมือนในรอบชิงชนะเลิศ
‎เวลาที่คุณทั้งโลกจับจ้อง ‎รอคอยให้เมสซี่ทำประตู
‎นาทีที่แปดสิบ คะแนนเสมอที่หนึ่งต่อหนึ่ง
‎เมสซี่เป็นคนประเภทที่ ‎จะพูดแบบนี้ในสถานการณ์แบบนั้น
‎มีคนบาดเจ็บ ระหว่างที่รับความช่วยเหลือ ‎เมสซี่จะไปอยู่ข้างสนาม
‎แล้วเขาก็จะพูดทำนอง…
‎"ว้าว น้ำนี่อร่อยจัง"
‎แล้วก็กลับไปยิง ‎ลูกจักรยานอากาศจากกลางสนาม
‎นั่นแหละครับความเป็นเมสซี่
‎เขากลัวเสื้อฝึกซ้อมครับ
‎ผมเพิ่งรู้เลย โรคกลัวเสื้อที่ไว้ใส่ฝึก
‎หลายปีก่อน รูปนี้ว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ต
‎จุดประเด็นฮือฮามากมาย
‎รูปนี้เพิ่งออกมาไม่นาน
‎คนพูดกันว่า "โห เขาใส่เสื้อฝึกไม่เป็น"
‎ไม่เอาสิครับ เห็นได้ชัดว่าเขาแค่ล้อเล่น
‎เหมือนเวลาคุณยิงแต้มพลาดแล้วก็…
‎ผมไม่คิดว่าเขาอยากลอดหัวออกมาหรอก
‎เขารู้ว่ามันไม่มี… ใช่ไหมล่ะ
‎ยังไงก็เถอะ คุณก็รู้ว่าคนพูดกันยังไง ‎เมสซี่อย่างนั้น เมสซี่อย่างนี้
‎นั่นแหละครับ มันเป็นแบบนั้น
‎ประมาณสองหรือสามสัปดาห์ต่อมา
‎มีรูปหลุดออกมาอีกครับ รูปนี้
‎เขียนว่ายูนิเซฟด้วย ซึ่งก็แบบ…
‎คุณต้องได้เห็น
‎มีมทั้งหมดที่มาจากรูปนี้
‎ผมไม่ได้เอามาเลยเพราะไม่ใช่ของผม ‎แต่สุดยอดกันทุกอันเลยครับ
‎มีมโปรดของผมคือ ‎อันที่เขาอยู่ในตะกร้าจักรยานของเอลเลียต
‎ระหว่างทางไปดวงจันทร์
‎เรื่องใหญ่โตเลยนะ เขาใส่เสื้อ รูปดูแย่
‎แค่นั้นแหละ คนเราก็ใจร้ายกันเหลือเกิน
‎ยังไงก็เถอะครับ
‎สามหรือสี่สัปดาห์ต่อมา
‎ก็มีรูปนี้ออกมา
‎คือ ผมแก้ต่างให้เขาไม่ไหวแล้วอะ
‎รูปนี้ทำให้ผมอยากโทรถามแม่เขาว่า
‎"ตอนทำคลอดนี่เขาพยายามจะออกรูไหนครับ"
‎ยังไงก็เถอะครับ
‎ช่างเรื่องมุกน่ารักๆ ของเมสซี่ไปก่อน
‎ลีโอเนล เมสซี่ ‎ในฐานะคนสำคัญเนี่ย ทำให้ผมทึ่งเลยนะ
‎น่าทึ่งมากเลยนะครับ ‎ที่คนเราจะทรงพลังได้ขนาดนั้น
‎แต่ก็อ่อนแอมากๆ ในเวลาเดียวกัน
‎คนทั้งโลกบอกว่าเมสซี่เป็นพระเจ้า
‎แต่ถ้าจู่ๆ อาร์เจนตินาแพ้จากฟุตบอลโลก ‎ผู้คนก็อยากจะฆ่าเขา
‎แบบอยากฆ่าจริงๆ น่ะครับ
‎ผมก็แบบ "ไม่เอาสิ เขาก็ทำงานของเขา"
‎เขาพยายามทำเต็มที่ ‎ก็เหมือนพวกเราทุกคน
‎แต่ในเมื่อเขาเป็นบุคคลสาธารณะ
‎ซึ่งก็เช่นเดียวกับนักฟุตบอลทุกคน
‎นักกีฬาทุกคน ศิลปินทุกคน
‎นักแสดง นักดนตรี นักข่าว ‎แม้แต่นักแสดงตลกทุกคน
‎ในฐานะบุคคลสาธารณะ ‎เราตกเป็นเป้าสายตาตลอดเวลา
‎ขึ้นอยู่กับว่าเราทำพลาดรึเปล่า
‎เราอาจจะโดนรุมประชาทัณฑ์ ‎จากฝูงชนที่โกรธเกลียดเคียดแค้น
‎เหมือนแบบ "ว้าว"
‎ฟังดูยากใช่ไหมล่ะ
‎ผมจะหยุดพูดถึง "พวกเขา" แล้ว
‎ลองย้อนกลับไป ‎คิดเรื่องสังคมโดยรวมกันครับ
‎ว่าความเกลียดชังมาจากไหน
‎คุณไม่รู้สึกเหรอ
‎ไม่รู้สึกเหรอว่าเหมือนกับสังคมกำลัง
‎มีความเกลียดชังเปี่ยมล้น
‎แล้วก็เป็นมาตั้งแต่ก่อนเกิดโรคระบาดด้วย
‎ผมจัดเดี่ยวไมโครโฟนนี้มาสองสามปีแล้ว
‎คุณไม่รู้สึกเหรอว่าคนเรากำลังคลั่ง ‎ก่อนที่จะมีไวรัสโคโรนาอีก
‎คนเราหัวร้อนกันไปหมด
‎คนเราหงุดหงิดตลอดเวลา
‎เวลามีคนทำพลาด เราไม่ช่วยพวกเขา
‎แต่เราจะชี้นิ้ว เพื่อให้ตัวเองไม่ตกเป็นคนผิด
‎วัฒนธรรม "จับได้แล้ว" บ้าๆ นี่
‎ไม่รู้สึกเลยเหรอ
‎ผมเข้าใจนะว่ามันมีหลายเหตุปัจจัย
‎มีหลายเหตุผลที่ ‎สังคมกำลังเดือดปุดๆ ด้วยความเกลียดชัง
‎ผมเข้าใจว่าบางคนตกงาน
‎หรือจมอยู่กับงานห่วยๆ หรือไม่มีเงินจ่ายค่าต่างๆ
‎ก็เข้าใจได้ถ้าคุณรู้สึกขมขื่น ‎เพราะต้องรัดเข็มขัด
‎นั่นเป็นเหตุผลที่ถูก
‎ผมเข้าใจว่าเราอยู่ในสังคม
‎ที่มีนักการเมืองสะเพร่าคอยกดขี่เรา
‎ราวกับปกครองเราจากสนามโรงเรียน
‎ผมเข้าใจว่านั่นทำให้เราโมโห
‎ผมเข้าใจว่าเราโดนรายล้อม ‎ด้วยการเขียนข่าวสาดเสียเทเสีย
‎ที่ทำให้เราโมโหตลอดเวลา
‎ผมเข้าใจครับ ‎โซเชียลมีเดียทำให้เราเดือดสุดๆ ได้
‎ผมไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไง แต่อิสตาแกรม
‎ผมมีอินสตาแกรม แล้วผมก็รู้สึกว่า
‎ทุกคนในนั้นมีความสุขกว่าผม
‎ผมดูโปรไฟล์ของเพื่อนบ้าน
‎แล้วก็รู้สึกว่า "นั่นเพื่อนบ้านฉันเหรอ" ‎แต่เขาเป็นพวกขี้แพ้
‎แต่พอดูอินสตาแกรมเขา ‎แล้วผมก็แบบ "อยากเป็นแบบนั้นจัง"
‎มันเป็นแบบนั้นครับ
‎และผมพนันเลยว่าพวกคุณหลายคน ‎คิดว่าผมลืมบางปัจจัย
‎แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมอยากพูดถึง
‎ผมว่ามันเป็นปัจจัย
‎ที่ไม่มีใครทันสังเกต เพราะเรามัวแต่…
‎นั่นคือความเครียดครับ
‎ความเครียด
‎ผู้คนลืมมันไปเพราะเรามองไม่เห็น
‎เหมือนไวไฟแหละ เรามองไม่เห็นมัน
‎แต่เราต้องแลกอะไรบางอย่าง
‎ลองคิดดูสิครับ ความเครียด
‎ความเครียด
‎ยิ่งขนาดวัตถุเปลี่ยน…
‎ยิ่งเครียด
‎"เอาจริงดิ ใช่ความเครียดแบบนั้นเหรอ"
‎"ไม่ใช่มั้ง"
‎ผมจะเล่าเรื่องราว ‎ของผมกับความเครียดนะครับ
‎จนถึงตอนนี้ที่ผมอายุ 40
‎ผมออกจากมาลากาตอนอายุ 17 18
‎เราไม่เครียดเพราะเราไม่สนอะไรทั้งนั้น
‎ผมแทบสะกดคำว่า "เครียด" ไม่เป็น
‎ชีวิตของผมในมาลากาไม่เครียดเลย
‎พออายุได้ 17 18 ผมก็ย้ายไปกรานาดา
‎อยู่ในแคว้นอันดาลูเซีย ‎เมืองเล็กกว่าเดิมอีก ผมต้องบอกอะไรอีก
‎โบฮีเมียน
‎มีวัฒนธรรม ศิลปะ
‎ดนตรี มิวส์
‎ทุกอย่างอยู่ในระยะที่เดินได้
‎ทุกอย่างอยู่ใกล้กันมาก
‎แน่นอนครับ ไม่มีความเครียดในกรานาดา
‎แต่ว่า…
‎เมื่อประมาณ 13 หรือ 14 ปีก่อน ‎ผมย้ายไปมาดริด
‎ผมอยากอยู่จุดนี้จริงๆ ‎แล้วคุณก็ทำตามฝันได้ที่นั่น
‎ผมเลยพร่ำบอกตัวเอง ‎ว่าจะไม่ยอมสูญเสียความเป็นอันดาลูเซีย
‎จังหวะชีวิต ความชิล นึกออกไหม
‎ผมก็ไปมาดริดแบบนิ่งๆ ชิลๆ
‎เช่าบ้าน ย้ายเข้า วางสัมภาระลง
‎ขอเลย ผมยังไม่ได้เอาของออก ‎ผมวางของลงแล้วบอกว่า
‎"ได้เวลาเดินเล่นแล้ว ‎ฉันจะไม่ยอมเครียดในวันแรก"
‎ผมได้ยินเรื่องสวนเรติโร ‎ผมเลยบอกว่า "ฉันจะไปเรติโร"
‎ผมคิดว่า "ชื่อหรูขนาดนั้น ‎ยังไงก็คงไม่แย่หรอก"
‎"โอเค ไปกัน" แล้วผมก็ไม่ไปอีกแล้ว
‎เดี๋ยวนี้ผมไม่ไปที่นั่นอีกเลย
‎ผมนึกว่าเราไปเดินเล่นสบายๆ ‎หาแรงบันดาลใจได้
‎เปล่าครับ คุณต้องมีกระจกมองหลัง
‎ที่นั่นมีทั้งจักรยาน นักวิ่ง เป็ด… ช่างแม่ง!
‎ผมออกมา คิดว่า "นี่มันเครื่องปั่นเหวี่ยงมนุษย์
‎แต่กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่เรติโรครับ ‎มาดริดทั้งเมืองนั่นแหละ
‎ทั้งเมืองเลย ย่านไหนก็ได้ ‎อูเซร่า มาลาซานญ่า เลกัซปี…
‎เลือกได้เลย ฝูงคนเดินถนน…
‎เคยเห็นไหมว่าเดินกันยังไง
‎ผมแบบ "หมอนั่นคงรีบไปปลดชนวนระเบิด"
‎"คนนั้นด้วย แต่ดันพุ่งไปอีกทาง ‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎มีวันหนึ่ง ผมตัดสินใจดูผู้ชายที่กำลังรีบ
‎แบบ "ไหนดูซิว่าจะไปไหน"
‎เขาวิ่งชนกำแพง แล้วก็ติดอยู่ตรงนั้น…
‎ผมแบบ "โอ๊ย เป็นหุ่นยนต์กันหมดเหรอ"
‎นี่ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า
‎ซอมบี้วันสิ้นโลกหรืออะไร
‎หรือมีข่าวอะไรที่ผมไม่เคยได้ยิน
‎เหมือนมีพลซุ่มยิงอยู่บนหลังคา บอกว่า
‎"ถ้ามีคนยืนอยู่นิ่งๆ นานกว่า 20 วิ
‎กูจะเป่ากะโหลกให้กระจุย!" ถามจริงเถอะ
‎ขับรถในมาดริดเหรอ
‎ขับรถในมาดริด
‎คุณไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง ‎ผมทำใบขับขี่ที่กรานาดา
‎ผมไม่ได้ใช้เกียร์สี่มาแปดปีแล้ว
‎พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ‎คนมาดริดขับรถเร็วโคตร!
‎จู่ๆ ก็เปลี่ยนเลนกันเฉย!
‎คงมีค่าปรับ 20 ยูโร
‎ทุกๆ ครั้งที่เปิดไฟเลี้ยวสินะไอ้พวกขี้ตืด
‎การขับรถในมาดริด ‎คุณต้องเดาว่าคนข้างหน้ากับข้างหลังทำอะไรอยู่
‎ผมบอก "แค่คิดว่า ‎ตัวเองจะทำอะไรก็วุ่นพอแล้วโว้ย!"
‎แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมาดริด ‎ไม่ใช่รถที่แล่นผ่านนะครับ
‎แต่มันคือรถที่จอดอยู่
‎รถพวกนั้นทำผมหลอนจริงๆ
‎ผมขับรถอยู่ในมาดริด ‎ มีไฟแดง ผมก็บอกตัวเองว่า
‎"ขอเถอะ อย่าให้ฉันอยู่หน้าสุดเลย" ‎ตู้ม ได้อยู่ข้างหน้าสุดเลยจ้า
‎แม่งโคตรเครียด!
‎นั่นแหละผม หนุ่มชาวไร่ ‎ที่ไม่ควรทำตัวเด่นอะไร
‎ผมทำพวงมาลัยพังไปสี่อันเพราะเครียด ‎และผมก็แบบ "ตั้งสติไว้ ไม่เป็นไรหรอก"
‎"ไม่มีใครตะโกนใส่หรอก เอาหน่อย"
‎มีจุดหนึ่ง ผมเห็น ‎สาวผมบลอนด์จากเรื่องกรีสที่โพกผ้า
‎"มาเลยค่า หนุ่มๆ!" ผมก็แบบ "ไปโลดจ้า!"
‎แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงแตรจากข้างหลัง
‎ผมมองไป หันกลับมาข้างหน้า ไฟยังแดง
‎ผมก็แบบ "ไอ้ห่านั่นแม่งข้ามเวลาได้!"
‎แม่งงอแกนคาร์ทีเซียน ปริภูมิ เวลา ‎ไอ้บ้ามาร์ตี้ แมคฟลาย!
‎แล้วเรื่องเดตล่ะ
‎เดตกันน่ะเหรอ
‎เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในมาดริดนะ ‎เป็นแบบนี้ทุกที่เลย
‎การเดตเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรนัก ‎ทำไมถึงไปเร็วแบบนี้ล่ะ
‎ฟังนะ ผมไม่ใช่คนแก่ขี้หงุดหงิด ผมอายุ 40
‎แต่ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‎มีวันหนึ่ง ผมถามเพื่อนว่า ‎"เดี๋ยวนี้คนเราเดตกันยังไง"
‎"ไม่ได้แค่นัดเจอหรือดื่มเบียร์กันเหรอ"
‎เขาบอก "ไม่ใช่เลย"
‎"เดี๋ยวนี้ต้องผ่านแอป" ‎ผมก็แบบ "อะไรนะ"
‎"ใช่ ผ่านแอป"
‎ผมถาม "แอปเหรอ" เขาบอก "เออ"
‎"อยู่บ้านก็หว่านเสน่ห์ได้" ‎ผมถาม "จริงดิ
‎เขาบอกว่า ‎"เมื่อวานกูได้แมตช์ตอนขี้"
‎ผมก็แบบ "หา" เขาก็ "เออ"
‎เป็นงี้แหละ
‎มีสาวปัดขวาเพราะคิดว่าคนนี้ดีจัง ‎ส่วนเพื่อนผมก็ได้แมตช์ตอนกำลัง…
‎ส่วนผมก็…
‎"มีแอปอะไรบ้าง"
‎เขาก็ตอบ "มีเพียบเลย!"
‎"มีไกรน์เดอร์ ทินเดอร์ วินเดอร์ ฟริงเกอร์
‎แชตสกี ฟอร์คิส ไบกิน ‎บอนดิส เบรนดิส ทรูกิส ฟรอสติส
‎ชีสกิส เตเฮริงกิส แล้วก็ อด็อปตาอันตีโอ"
‎ผมแบบ…
‎"ขอกระดาษมาจดหน่อยได้ไหม"
‎ผมเห็นคนใช้แอปพวกนี้ แล้วผมก็งงไปหมด
‎ดูเหมือนเล่นวิดีโอเกมเลย
‎เขาแบบ ‎"ดูนี่นะ เอา ไม่เอา เอา ไม่เอา"
‎แหงแหละ ผมก็ลองแล้ว ‎ผมนัดเจอสาวคนหนึ่ง
‎กำลังไปได้สวย แล้วก็พูดว่า "ไง ผมดานี"
‎"ไม่สนเว้ย เอาจู๋นายมา กลับบ้านไปซะ "
‎ผมถึงขั้นกลับมาบ้าน ยืนงง
‎อยู่ในห้องนั่งเล่นมืดๆ สักพัก แบบ…
‎"นี่คือเราได้กันแล้วจริงๆ เหรอวะ"
‎ไร้ร่องรอย
‎เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก
‎ตอนนี้ การเดตมัน
‎เหมือนเราดูรายการในเน็ตฟลิกซ์
‎คือก็ดีแหละครับ แต่ว่า
‎มันผ่านไปเร็วมาก
‎เราทุกคนเคยเป็นกันใช่ไหม
‎วันอังคาร สามทุ่ม สามทุ่มครึ่ง ‎คุณกลับบ้านหลังจากทำงาน
‎รีบทำมื้อค่ำให้ตัวเอง คิดว่า ‎"ดูเน็ตฟลิกซ์สักตอนแล้วกัน"
‎จะเรื่องไหน จะซีซั่นอะไร ไม่สำคัญ
‎ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะดูอะไรก็ตาม
‎คุณเปิดมาหนึ่งตอน โยนรีโมตไปสักที่
‎แล้วก็… มันก็เริ่มเล่นหลังจากที่คุณกดปุ่ม
‎มันก็เลยเริ่ม "ดีจังเลยนะ…" ‎แต่รายการก็สนุกดีนะครับ
‎คิดว่าผมจะด่าเน็ตฟลิกซ์ตอนนี้เหรอ
‎แล้วคุณก็แบบ "นักแสดงหญิงคนนี้นี่สุดยอด ‎ไม่คิดเลยว่า… โห!"
‎"คุณพระ เทคนิคพิเศษนั่นแพงแหง"
‎จากนั้นก็จบตอน คุณก็ ‎"โอเค ฉันจะแปรงฟันแล้วไปนอน"
‎พอคุณลุกขึ้น ‎คุณเห็น "ตอนต่อไป" ตรงหางตา
‎จากนั้น "หก ห้า สี่…" ‎คุณหาโทรศัพท์มือถือ
‎"สาม สอง หนึ่ง…" นั่น! ต้องดูต่อ
‎คุณต้องดู คุณหลุดจากภวังค์ไม่ได้
‎ผมดูทรชนคนปล้นโลกครบทุกซีซั่นในคืนเดียว ‎ห้ามถามนะว่าทำได้ยังไง
‎ผมค้นเน็ตฟลิกซ์จนหมดแล้ว
‎ผมตกงาน ไม่มีครอบครัว
‎ผมดูเนื้อคู่ประตูถัดไปใหม่อีกรอบ
‎แล้วผมก็จำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลย!
‎ไม่เลยสักอย่าง!
‎นั่นไม่ใช่วิธีที่เราเพลิดเพลินกับสิ่งต่างๆ
‎ผมไม่ได้พูดถึงการเดตแบบรุ่นพ่อแม่
‎ไม่รู้สิครับ ก็ประมาณ ‎แบบที่เคยเป็นเมื่อ 20 ปีก่อน
‎มันก็ค่อนข้างจะ…
‎คืองี้ครับ การเดตเคยเป็นเหมือน ‎การดูรายการทีวีทั่วๆ ไป
‎ซึ่งก็ไม่เป็นไรเลยครับ ‎แค่มีจังหวะที่ต่างออกไป
‎สถานการณ์เดียวกัน
‎วันอังคาร สามทุ่มครึ่ง ‎กลับถึงบ้านหลังเลิกงาน รีบทำมื้อค่ำ
‎แล้วตอนสามทุ่มยี่สิบ คุณก็คิดว่า
‎"เดี๋ยวจะเปิดทีวีตอนสามทุ่มครึ่ง
‎เพราะสถานีลงโฆษณามาทั้งอาทิตย์…
‎เพื่อบอกว่ารายการออกอากาศตอนสามทุ่มครึ่ง"
‎คุณเริ่มไปที่ห้องนั่งเล่น ‎ตอนประมาณสามทุ่มยี่สิบห้า
‎ก็แค่เผื่อไว้ก่อน
‎เขาชอบฉายก่อนใช่ไหมล่ะ
‎คุณก็นั่งทานมื้อเย็น
‎สามทุ่มยี่สิบห้าแล้ว
‎จนถึงสามทุ่มครึ่ง คุณก็แบบว่า "โอเค"
‎สามทุ่มสี่สิบ
‎สามทุ่มสี่สิบห้า แล้วคุณก็คิดว่า
‎"บางทีคนที่ควรจะกดปุ่มก็อาจจะ…"
‎อะไรก็เกิดขึ้นได้ใช่ไหม
‎สามทุ่มห้าสิบห้า ผมไม่รู้ว่าพวกคุณว่าไง
‎แต่ผมมีปัญหาว่า ‎ถ้าเวลาดูหนังหรือรายการ
‎แล้วกินข้าวไปด้วย ผมชอบเริ่มกิน
‎เวลาที่รายการฉายเป๊ะๆ พร้อมๆ กัน
‎ผมก็นั่งคิด "ถ้ารอแบบนี้ ‎อาหารก็อาจจะเย็นชืด…"
‎"แต่สลัดคงไม่ชืดหรอก"
‎แล้วพอสี่ทุ่มสิบห้า
‎รายการก็เริ่มสักที เยี่ยม
‎แล้วรายการก็สนุกมาก คุณก็แบบ
‎"สุดยอดเลย!"
‎"นักแสดงสองคนนั้นเข้ากันได้ดีตลอดเลย"
‎"ว้าว ดูทุนการผลิตนั่นสิ คุณพระ!"
‎แล้วก็มีเสียงพูดว่า "เราจะกลับมา ‎หลังจากช่วงพักโฆษณาในเดือนมีนาคม"
‎แล้วคุณก็แบบ ‎"โอเค ฉันจะใช้ชีวิตต่อไป"
‎"ฉันจะไปเรียนมหาวิทยาลัย ‎ตากแดดช่วงหน้าร้อนนี้
‎แล้วค่อยดูต่อปีหน้า" ถามจริง!
‎ก็ควรจะมาเจอกันครึ่งทางไหม
‎ผมต้องยอมรับว่าผมพ่ายแพ้ ‎ต่อความเครียดในมาดริด
‎แต่เมื่อประมาณเก้าปีที่แล้ว
‎มีใครคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตผม
‎และเปลี่ยนมันไปโดยสิ้นเชิง ‎เปลี่ยนวิธีที่ผมมองชีวิต จังหวะของมัน
‎เธอคือหมาตัวแรกของผมครับ ‎เธอชื่อเจ้าหัวมัน โอเคนะครับ
‎ตอนนี้เธอก็ยังอยู่ครับ เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน
‎เธอเป็นคุณป้าแก่ๆ ครับ นั่งตลอดเวลา
‎ผมไม่รู้ว่าเธอเคลื่อนไหวยังไง ‎ผมมองไปที่นั่น เธอก็จะอยู่ตรงนั้น
‎จากนั้นผมก็เข้าห้อง แล้วก็เจอเธอ ‎แต่ผมไม่เคยเห็นเธอขยับเลย
‎เหมือนตัวการ์ตูนที่กระโดดไปมา ‎เหมือนโกคูที่เทเลพอร์ตได้
‎ผมไม่เคยเห็นเธอเดินเลย
‎แต่เวลาผมไปไหน เธอจะอยู่ตรงนั้น
‎นั่นแหละครับ นอกจากเรื่องนั้น…
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม ‎ตอนที่ผมอยู่กับเธอ
‎มันเปลี่ยนผมไปโดยสิ้นเชิงเลยครับ เดี๋ยวนะ
‎ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ทำแบบ ‎"หมาของฉันเนี่ยพิเศษสุดๆ"
‎ไม่หรอกครับ ผมว่าเราแอบเบื่อๆ กันแล้ว
‎อย่างน้อยก็ผมแหละ ‎ผมแอบเบื่อคนเลี้ยงหมาที่ชอบพูดว่า
‎"หมาของฉันเนี่ย…" เดี๋ยวก่อนนะ
‎ใครเลี้ยงหมาบ้างครับ ยกมือหน่อย
‎โห คนเลี้ยงหมาเยอะมาก
‎ดีครับ ผมก็ว่างั้น ‎ทันทีที่ผมเข้ามา ผมไปที่…
‎ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้วแหละ
‎คุณต้องยกโทษให้ผมนะ
‎แต่ผมคิดว่าพวกเลี้ยงหมาเนี่ย…
‎แม่งยังกับลัทธิเลยครับ
‎พวกคุณนี่เกินจะทนจริงๆ
‎ผมพยายามไม่ไปสวนสาธารณะเวลาเดิม
‎หรือคุยกับเจ้าของคนเดิม ‎เพราะมันถึงจุดที่
‎ถ้าผมเจอคนนั้นเป็นครั้งที่สาม ‎ผมก็อยากจะต่อยเขาแล้ว
‎คืออย่างนี้ครับ ‎ที่ประเทศอื่นก็อาจจะมี แต่ในประเทศนี้…
‎อย่างมากเลยคือห้าเปอร์เซ็นต์ของหมาทั้งหมด
‎เป็นพันธุ์ที่ตัวใหญ่น่าเกรงขามใช่ไหม
‎พวกมันสวยงามอย่างปฏิเสธไม่ได้
‎ก็เลยมีน้อยคนที่พูดได้ว่า ‎"ดูหมาแสนสวยของฉันสิ"
‎แล้วเจ้าตูบก็จะแบบ… แล้วคุณก็ "โอเค"
‎แต่ 95 เปอร์เซ็นต์ของเจ้าของหมา…
‎เลี้ยงหมาจากข้างทาง สีถุงเท้าไม่เข้าคู่
‎ไม่ตาบอดก็ขาหายไปสักข้าง หรือไม่ก็เดินเป๋
‎แล้วคุณก็บอกว่า "ดูสิว่าหมาฉันน่ารักแค่ไหน"
‎ผมก็บอกว่า ‎"เรานั่งคุยกันได้นะครับ แต่ผมไม่มีเวลา"
‎ดังนั้น เวลาคุณพูดไม่ได้ว่าหมาคุณสวย
‎ซึ่งพวกเราส่วนใหญ่ก็พูดไม่ได้
‎แล้วจะพูดยังไงล่ะ ‎เราจะอวดเรื่องหมาของเราได้ยังไง
‎ในประเทศนี้ครับ เราอวดด้วยประโยค
‎"หมาของฉันฉลาดมาก"
‎ทุกคนมีหมาที่ฉลาดที่สุดในโลกครับ
‎ครับ ผมสุดจะทนกับหมาฉลาดพวกนี้
‎ถามจริง ‎อย่างกับว่ามหาวิทยาลัยในสเปนมีแต่หมา
‎ผมมีเพื่อนบ้านที่น่ารักอยู่คนหนึ่งในมาดริด
‎เธออยู่ในวัย 60 แล้วครับ
‎เธอเลี้ยงหมาครับ ‎และเพราะเธอรู้ว่าผมชอบหมามาก
‎เธอเลยคิดว่าผมจะสนใจ ‎เรื่องเล่าเกี่ยวกับหมาของเธอทุกเรื่อง
‎ผมจะพูดว่า "ถ้าหมาคุณมีความสุข สุขภาพดี
‎ผมก็ไม่จำเป็นต้องสนหมาคุณหรอก" ‎พูดแบบนั้นได้ไหมล่ะ
‎เมื่อก่อนเธอบังเอิญเจอผม ‎แล้วก็กักผมไว้ "ดานี…"
‎เธอพูดว่า "ดานี หมาของฉันฉลาดมาก"
‎"ฟังนะ"
‎"ฉันตื่นแต่เช้าตรู่เลย
‎แล้วก็พาหมาไปเดิน"
‎"พาไปปลดทุกข์ แล้วเราก็กลับมา"
‎"ฉันก็ให้อาหารหมา ดื่มกาแฟ กินขนมปังปิ้ง
‎แล้วก็สับขาฟาดถนน"
‎เพราะผู้สูงวัยทำกันแบบนั้นครับ ‎พวกท่านไม่ได้ออกไปข้างนอก
‎แต่จะฟาดถนนดังป้าบ
‎ผมได้ยินเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เด็กครับ ทุกๆ เช้า
‎ผมก็กลัวว่าจะมีตาแก่พุ่งจากหน้าต่างลงมาทับผม
‎แล้วก็มาถึงวัยที่คุณตัดสินใจว่าจะสับขาฟาดถนน
‎เธอบอก "ฉันสับขาฟาดถนน
‎"ไปทำธุระนู่นนี่ แล้วก็กลับมาตอนบ่ายสาม"
‎"ฟังนะดานี"
‎"ฉันอยู่ชั้นหนึ่ง" ‎ผมก็ "ผมรู้ครับ เราเป็นเพื่อนบ้านกัน"
‎"ฉันขึ้นบันไดไป ‎ฉันไม่ส่งเสียงเลยดานี เงียบกริบ"
‎"ฉันเป็นนินจา"
‎"ฉันใช้เวลาห้าปีในมัตสึโมโตะ
‎ฝึกฝนเพื่ออะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น"
‎"ที่หมู่บ้าน พวกเขา ‎เรียกฉันว่า 'เครื่องปิดผนึกสุญญากาศ'"
‎เธอบอกว่า…
‎กระโปรงเธอสูงถึงเท่านี้ ‎ซับใน กางเกงแนบเนื้อ…
‎"ดานี ฉันหยิบกุญแจออกมา ‎ไม่มีพวงกุญแจรุงรังเสียงดัง"
‎แล้วฉันก็เดินขึ้นมาหน้าประตู"
‎"ฉันเสียบกุญแจ"
‎"ประตูเปิดนิดหน่อย แต่ไม่มีเสียงนะ"
‎"ฉันฉีดน้ำมันหล่อลื่นไว้แล้ว"
‎ประตูนินจา
‎แล้วเธอก็
‎"ฉันแง้มประตูออกมาแค่นิดเดียว แค่เนี้ย"
‎"จมูกมันก็โผล่ออกมาเพราะมันรู้ว่าเป็นฉัน!"
‎ผมก็ "ให้ตายเถอะ"
‎"โคตรน่าเหลือเชื่อเลย ฟังนะ…"
‎"ฟังนะครับเพื่อนบ้าน ฟังให้ดี"
‎"คุณออกจากบ้านตอนแปดโมงเช้า ‎หมาคุณนอนอยู่ในห้องนั่งเล่น"
‎"แปดโมงครึ่ง มันได้ยินเสียง ‎แล้วคิดว่าเป็นคุณ
‎"มันก็เดินมาที่ประตู พอรู้ว่าไม่ใช่ ‎มันก็กลับไปนอนที่เดิม"
‎"จากนั้นก็มีคนเรียกอินเตอร์คอม ‎หมาคิดว่านั่นคือคุณ"
‎"มันก็เดินมาที่ประตู พอรู้ว่าไม่ใช่ ‎มันก็กลับไปนอนที่เดิม"
‎"มันตด คิดว่าเป็นคุณ
‎"มันก็เดินมาที่ประตู พอรู้ว่าไม่ใช่ ‎มันก็กลับไปนอนที่เดิม"
‎"ก่อนที่คุณจะมาถึง ‎หมาคุณเดินไปกลับมาแล้ว 737 ครั้ง
‎เพื่อดูว่าใช่คุณไหม"
‎"คุณแค่เพิ่งเห็นรอบสุดท้ายของมันโว้ย ไอ้บ้า"
‎"หมามันเดิน ‎ตามเส้นทางนักบุญยากอบในวันเดียว"
‎"แหม ดานี มันฉลาดมากเลยนะ"
‎"ครับ แต่เวลามันกินของของพวกขี้ยา ‎ในสวนสาธารณะ คุณก็ไม่พูดอะไรสักคำ"
‎"เก็บไว้คนเดียวก็พอ"
‎"ฉันดุมันเมื่อวันก่อน…"
‎เธอไม่เคยบอกว่าทำไม
‎บางทีเขาอาจกินผ้าพันคอยาวห้าฟุตเข้าไป
‎"ดูสิว่ามันฉลาดแค่ไหน"
‎"ฉันดุมันแล้วก็บอกว่าอย่านะ"
‎"อย่าทำแบบนั้นนะ"
‎"ฟังนะดานี มันเอาแต่มองฉัน
‎แล้วทำหน้าแบบนี้"
‎มาแล้วครับ ‎ประโยคที่ผมไม่ไหวจะเคลียร์ เธอบอกว่า
‎"เหมือนมันกำลังจะพูดเลย"
‎มันจะพูดเหรอ หมาพูดไม่ได้!
‎ไม่เคยมีหมาตัวไหนพูด!
‎"แล้วอีกอย่างนะครับ ‎ถ้าผมเคยเห็นหมาตัวไหนพูด
‎ผมจะเตะมันออกหน้าต่างเลย"
‎"คุณเป็นโรคจิตเภทแล้ว!"
‎ผมล่ะสุดจะทนกับหมาฉลาดเลย แล้วก็…
‎ยกโทษให้ผมเถอะ ‎แต่ผมขอพูดตรงๆ จะดีกว่า
‎คุณกำลังรู้จักตัวผมจริงๆ ขอโทษด้วยครับ
‎ผมคงไม่ไปดื่มกาแฟกับพวกที่เลี้ยงหมาด้วยซ้ำ
‎ขอโทษนะครับ
‎ส่วนพวกที่เลี้ยงแมว…
‎ครับๆ
‎ใครเลี้ยงแมวบ้าง ไม่ต้องอาย
‎ผมไปตบหน้าคุณไม่ได้เพราะโคโรนาไวรัส
‎มาครับ ใครเลี้ยงแมวบ้าง
‎เยอะนะครับเนี่ย ‎น้อยกว่าคนเลี้ยงหมา แต่ก็ยังได้อยู่
‎ว่าแต่มีใครจัดคอมโบเลยไหมครับ
‎คุณเลี้ยงอะไรครับ
‎หมาสามตัวแมวสองตัว ‎อะไรต่อดีครับ หมูป่าไหม
‎ครับ สำหรับพวกที่จัดคอมโบ
‎เรื่องต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับคุณนะ ไม่ต้องห่วง
‎พวกคุณที่เลี้ยงแค่แมว
‎ยกโทษให้ผมเถอะ แต่ว่า
‎ผมว่าคุณมี…
‎ปมด้อย…
‎ที่หนักหนาสาหัสมาก
‎คนเลี้ยงแมวอย่างพวกคุณ ‎ทุ่มเทพลังกับเวลาทั้งชีวิต
‎เพื่อพยายามโน้มน้าวคนอื่น ‎ทั้งๆ ที่ไม่มีใครถาม
‎ว่าการเลี้ยงแมว
‎ดีกว่าเลี้ยงหมา
‎ว่าแมว
‎ดีกว่า
‎หมา
‎ผมขอบอกว่า "อยากจะใช้พลัง ‎กับเวลาที่มีไปทำอะไรก็เชิญ"
‎แต่ที่ผมหงุดหงิด ‎คือ 95 เปอร์เซ็นต์ของเหตุผลที่คุณให้ก็คือ
‎"แมวฉันน่ะนะ แหม แมวฉันดีที่สุด"
‎"ฉันกลับมาบ้าน
‎แล้วแมวฉันก็มาทักทาย"
‎"มันอยากให้ลูบ"
‎"มันยื่นเท้ามาให้ด้วย"
‎"ฉันก็โยนลูกบอลไหมพรมไป ‎แล้วแมวก็ไปคาบกลับมาให้"
‎"เหมือนมัน
‎ไม่ใช่แมวด้วยซ้ำ"
‎"เหมือนหมาเลย" นี่คุณโง่รึเปล่า
‎คุณน่ะอยากเลี้ยงหมา!
‎ไม่ไหวเลย
‎ขอโทษเถอะครับ แต่ว่า
‎ถ้าคุณเลี้ยงหมาหรือแมว ‎อย่าทักผมเลยถ้าไปเจอกันข้างนอก
‎มันจบไม่สวยแน่
‎ส่วนพวกคุณที่มีลูก…
‎ทำไมคุณๆ ที่มีลูกถึงเป็นแบบนั้นครับ
‎เราจะกลายเป็นคนงี่เง่าเวลาเรามีลูก
‎อย่างผู้หญิง
‎เป็นอะไรกันครับ ทันทีที่คุณเป็นแม่ ‎หรือรู้ตัวว่าจะได้เป็นแม่
‎ระบบปฏิบัติการของคุณก็ล่ม
‎จริงๆ นะคุณ ‎ผมไม่รู้ว่าเป็นที่ซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์
‎ผมไม่เคยแยกมันออกเลย
‎แต่ระบบคุณจะเริ่มรวนๆ
‎ตัวอย่างเช่น หน่วยวัด
‎คุณเริ่มผสมมันมั่วไปหมด
‎ดูหน่วยผิด
‎วันก่อนผมโทรหาเพื่อนผม ‎เราไม่ได้คุยกันมาหลายปีแล้ว
‎ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง
‎ผมโทรหาเธอแล้วบอก ‎"ไง! เป็นไงบ้าง ดีใจจังที่ได้คุยกัน…"
‎เธอบอก "ตอนนี้ฉันเป็นแม่คนแล้ว"
‎ผมแบบ "ว้าว เยี่ยมไปเลย! ลูกกี่ขวบแล้ว" ‎เธอบอก "192 สัปดาห์"
‎ผมไม่ทันตั้งตัวเลย
‎ผมควรให้ของเล่นหรือซิการ์ดี
‎คือแบบ "นี่คือจะให้ ‎ไปหยิบเครื่องคิดเลขจริงๆ เหรอ"
‎คุณไปซื้อของชำ ‎แล้วแคชเชียร์บอก "ทั้งหมด 1,532 เซนต์ครับ"
‎คุณจะไม่หงุดหงิดเหรอ
‎ในเมื่อเรามีหน่วยที่ใหญ่กว่า ‎ที่ช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้น
‎เพราะงั้นก็อย่าพูดแบบนั้นใส่เราๆ เลยนะ
‎พวกพ่อแม่เองก็หมกมุ่นกันมาก
‎หมกมุ่นกับการสอนลูกๆ ก่อนที่พวกเขาจะโตพอ
‎ทำไม จะได้โม้ไง
‎"ลูกชายฉันเดินได้ตอนเก้าเดือน" ทำไมล่ะ
‎ทำไมต้องกดดันเด็กคนอื่นๆ พ่อแม่คนอื่นๆ
‎และทุกอย่างที่ลูกคุณทำก็พิเศษไปหมด
‎"ดูสิ เขาอึบนพื้นไม้เนื้อแข็งได้"
‎"วิเศษไปเลยใช่ไหมล่ะ"
‎ผมบอกว่า "ใช่ครับ ‎สำหรับเด็กวัยแปดขวบ วิเศษมากเลย"
‎พวกคุณน่ะหมกมุ่น! เราไม่ควรกดดันเด็กๆ
‎ให้เด็กๆ เรียนรู้ตามจังหวะตัวเอง
‎ปล่อยให้ใช้เวลาสักสองสามเดือน ‎ถ้าไม่น่าเป็นห่วงก็ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ไม่รู้สิ
‎ตอนเป็นเด็ก สิ่งเดียวที่ผมทำได้
‎ก่อนกำหนดประมาณห้าเดือน
‎คือการกินคุกกี้คริสต์มาสในเดือนสิงหาคม ‎แค่นั้นแหละ
‎เพื่อนของผม…
‎เธอเป็นคนมาลากาครับ เบอา เพื่อนรักของผม ‎เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก
‎เป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมครับ ใจดี สวย
‎เป็นคนที่งดงาม เป็นอัจฉริยะ ‎เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ หมอ
‎จะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่
‎เธอเป็นหัวกะทิอันดับต้นๆ ของห้อง ตัวโหด
‎ผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม
‎เธอมีลูกสองคนครับ ‎ตอนที่เธอมีลูกคนแรก
‎เธออยากให้ผมเป็นพ่อทูนหัว ‎ผมตื่นเต้นสุดๆ เลย
‎ดังนั้น ทุกครั้งที่ผมมาที่มาลากา ‎ผมจะพยายามหาเวลาไปเจอพวกเขา
‎ตอนที่
‎เด็กคนนั้นอายุได้หกเดือน
‎ผมก็ไปบ้านเธอ "ไงเบอา" ‎"หวัดดีดานี เป็นไงบ้าง"
‎ผมก็ถาม "ปากีโตอยู่ไหน" ‎เธอก็ตอบ "ไปซื้อของน่ะ"
‎ปากีโตคือสามีของเธอครับ
‎แล้วผมก็ถามว่า "นีโกอยู่ไหน" นี่ลูกครับ ‎เธอบอกว่า "เขาอยู่นั่น ใน…"
‎อาจจะเป็นเปลหรืออะไรสักที่ที่เด็กนอนอยู่
‎"นั่นไง เพิ่งตื่นเลย"
‎ผมเลยเดินไปหา ผมไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไง ‎แต่ผมคุยกับเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ
‎โอเคไหม ผมไม่รู้หรอกว่าแบบไหนดี ‎เพราะผมไม่ใช่พ่อคน เท่าที่รู้น่ะนะ
‎แต่ผมใช้เสียงปกติ ผมน่ะมีความกลัว
‎ไม่ว่าจะเป็นเด็กเล็กแค่ไหน
‎เด็กๆ ก็ฉลาดกว่าที่เราคิด ใช่ไหม
‎ผมนึกภาพเด็กนอนอยู่บนเตียง เปล อะไรก็ช่าง
‎เด็กแค่เห็นคนลอยเข้าออกมุมมองตัวเอง
‎แล้วพวกผู้ใหญ่ก็…
‎เด็กนั่นคงคิดว่า
‎"ฉันต้องมาติดแหง็ก ‎กับพวกงี่เง่าที่สุดในมาลากา"
‎"ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ‎ฉันก็คงเป็นคนในราชวงศ์บูร์บงมั้ง ไม่รู้สิ"
‎คือ ผมก็พยายามพูดปกติ
‎ผมไม่ได้สั่งให้ไปตรงนั้น ‎หรือคุยเรื่องตลาดหลักทรัพย์
‎ก็แค่ทำตัวตามปกติ
‎เบอาเพื่อนผมอยู่ตรงนี้ ผมเดินไปหาเขา
‎"ว่าไงนีโก เป็นไงบ้างสุดหล่อ"
‎"หล่อจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนานแหนะ"
‎จู่ๆ ผมก็ได้ยินว่า
‎"ดูสิว่าผมโตขึ้นแค่ไหน พ่อทูนหัว"
‎"ผมใส่รองเท้าเด็กที่พ่อทูนหัวให้ไม่ได้แล้ว"
‎"เบอา" เธอเป็นหมอนะครับ "เบอา"
‎"เปล่าครับ ผมเอง ลูกทูนหัว"
‎"ผมอยู่ในเปล"
‎"ผมโตขึ้นเยอะเลย"
‎"ไม่เห็นเหรอ"
‎ผมแบบ "อย่างน้อยก็ปิดปากหน่อยเถอะ"
‎พ่อแม่อย่างพวกคุณ ‎กลายเป็นนักพากย์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ผมไม่เข้าใจเลย ‎ปล่อยให้ลูกพูดตอนที่พร้อมสิ
‎ไม่ต้องไปพากย์เสียงลูก หลอนจะตายชัก
‎คุณอยากพูดและทำทุกๆ อย่างแทนลูก
‎เขาเพิ่งหกเดือนเอง "ดูสิว่าโตขึ้นขนาดไหน"
‎เอาแต่หมกมุ่นกับการเติบโตสุดๆ
‎เก้าเดือน "ดูลูกสิ" ผมก็ "โอเค"
‎หนึ่งขวบครึ่ง "ตัวยืดเชียว"
‎สองขวบ "ดูสิ ตัวเบ้อเริ่มเลย" ‎ผมก็ "แหงสิเบอา เขาเป็นเด็กนะ"
‎"เขาก็ต้องตัวโตขึ้นสิ ปกติไหม"
‎"ไม่มีอะไรพิเศษเลย"
‎"มันคงจะพิเศษ ‎ถ้าเขาสูงขนาดนี้ตอนหกเดือน"
‎"แล้วก็สูงขนาดนี้ตอนหนึ่งขวบ"
‎"แล้วสูงขนาดนี้ตอนขวบครึ่ง"
‎"แล้วพอสองขวบ 'เบอา ลูกล่ะ'"
‎"แล้วเธอบอก ‎'ฟังนะ ลูกกลับเข้าไปในจิ๋มแล้ว'"
‎"เชี่ย!"
‎"แบบนี้ถึงจะพิเศษ! โทรหาเดอะช็อคเร็ว!"
‎"โทรหารายการข่าว!"
‎"แต่ในตอนนี้
‎ถ้าเธอไม่ยัดลูกใส่สวนขวดเหมือนเป็นอีกัวนา
‎เด็กก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ
‎อิงตามเกณฑ์
‎ทางกายภาพและสารอาหาร ‎ที่กำหนดไว้สำหรับเด็กในประเทศโลกที่หนึ่ง"
‎พวกพ่อแม่แม่งโคตรหมกมุ่นเลย
‎เราไม่ได้เลี้ยงไว้แดกซะหน่อย ‎นี่เด็กนะไม่ใช่หมูหัน
‎เมื่อกี้เลยเถิดไปหน่อย ขอโทษครับ
‎เพราะบางทีเรื่องพวกนี้ก็…
‎ยกโทษให้ผมนะ
‎ว้าว น้ำนี่อร่อยจัง
‎โทษทีครับ อย่างที่ผมบอก
‎ผมพูดเพลินไปหน่อยน่ะครับ ‎เจ้าหัวมัน จำเธอได้ไหมครับ
‎นี่คือวิธีที่ผมกับเจ้าหัวมัน
‎คลายเครียดกันตอนอยู่มาดริด
‎แทนที่จะโม้เรื่องเธอ
‎ผมจะเปิดรูปเธอให้ดูนะ ‎จะได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง
‎คุณจะได้ฟังเรื่องราวที่เป็นกลางที่สุด
‎แล้วเราก็จะไปเรื่องอื่นต่อ
‎ไม่มีเรื่องเพ้อฝัน ไม่มีเวทมนตร์ ‎ไม่มีแกนดัล์ฟ ไม่มีไพด์ไพเพอร์ ไม่เลย
‎นี่ครับเจ้าหัวมัน
‎ครับ
‎เหมือนเธอกำลังจะพูดเลยเนอะ
‎นั่นหน้าเธอนะครับ
‎คนที่อยู่ข้างหลังคงแบบ "ก้นหรือศอก"
‎เธอเป็นหมาที่น่ารักครับ
‎มีแค่ปัญหาเดียวคือน้ำหนักขึ้นง่าย
‎ผมต้องพาเธอเดินบ่อยๆ ‎แล้วก็คอยระวังเรื่องอาหารที่ให้
‎เธอเพิ่งได้พบกับสัตวแพทย์ประจำตัว ‎ที่เธอไปตรวจมาตลอด
‎สัตวแพทย์ส่องหูเธอแล้วก็ตรวจต่างๆ
‎จับเธอวางบนเครื่องชั่ง
‎แล้วบอกว่า "ดานี
‎น้องดูหนาใช่ย่อยเลยนะคะ"
‎ผมแบบว่า "อ่าครับ ก็หนานิดหน่อย"
‎ผมคิดว่า "ถ้าหมอพูดถึงไอ้จ้อนก็คงดีสิ ‎ไม่ใช่หมา"
‎"ยากจะตายกว่าจะทำให้มันผอมลงได้"
‎แต่ตรงนี้ง่ายจะตาย เดี๋ยวก็หด
‎ทันทีที่ผมเดินเท้าเปล่าเข้าไปในโบสถ์
‎พวกคุณหัวเราะ ‎เหมือนเคยเดินเท้าเปล่าเข้าโบสถ์หลายครั้งเลย
‎เจ้าหัวมันเข้ามาในชีวิตผม
‎ในตอนที่ผมอยู่คนเดียว
‎ยุ่งกับงานมากๆ เครียดมากๆ
‎ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเลี้ยงหมาเลย
‎ตอนนี้ผมรู้แล้ว ถ้าจะให้ผมแนะนำ ‎เกี่ยวกับการเป็นเจ้าของสัตว์เลี้ยง
‎ไม่ว่าจะหมาหรือแมว ‎ทำให้ดีครับ มอบความรักให้มัน
‎ดูแลให้ดีๆ ให้อาหาร พาไปหาสัตวแพทย์
‎ทำให้ดีครับ
‎จริงๆ นะ มันเป็นสิ่งมีชีวิตและมีความรู้สึก
‎ไม่ใช่ฟาสซิสต์ซะหน่อย ‎พยายามดูแลมันให้ดีนะครับ
‎ผมจำได้ว่าเป็นวันพฤหัสบดี
‎ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า
‎ลุกขึ้น พาเธอลงไปทำธุระ
‎เราขึ้นมากินข้าวเช้า แล้วผมก็ไปทำงาน
‎ผมกลับบ้านมาตอนสี่โมงเย็น ‎มีเวลาครึ่งชั่วโมง
‎เพื่อพาเธอไปทำธุระ ‎ก่อนที่ผมจะต้องข้ามไปอีกฝั่งของมาดริด
‎ผมก็พาเธอลงไป ตอนนั้นเครียดมาก
‎แล้วเวลาคุณเครียด หมาคุณจะรู้
‎ผมก็ "ไม่เอาน่า อึหน่อยสิ ‎ฉี่เลย ไม่งั้นฉันจะสายนะ"
‎เธออึฉี่เรียบร้อย ‎แล้วเราก็กลับบ้านผ่านสวนสาธารณะ
‎ผมกำลังรีบ ตอนนั้นสายมาก
‎แล้วเธอก็หยุด ผมก็ "ไม่เอาสิเจ้าหัวมัน ‎ไปกันเถอะเจ้าหัวมัน"
‎ผมก็หันไปดูว่าทำไมเธอไม่ลุกเลย
‎ผมเห็นว่าเธออยากจะหยุดสักพักจริงๆ
‎เพราะเธอ
‎อยากดมกลิ่นดอกไม้
‎ผมยืนดูภาพนั้น
‎แล้วคิดว่าทุกอย่างสมเหตุสมผล
‎นั่นคือตอนที่ผมคิดว่า ‎"เดี๋ยวนะ บางทีชีวิตเราก็แค่นี้"
‎"บางทีชีวิตคือการ
‎หยุดชั่วขณะ
‎เพื่อดมกลิ่นดอกไม้"
‎ผมหยิบมือถือขึ้นมา
‎ยกเลิกประชุมช่วงบ่ายสองรอบ ‎เลื่อนการประชุมของวันถัดไป
‎ปิดโทรศัพท์
‎เอาใส่กระเป๋ากางเกง
‎ปล่อยเธอไปในสวนแล้ว ‎แล้วพูดว่า "เจ้าหัวมัน
‎บ่ายนี้เป็นเวลาของเธอกับฉัน"
‎"นี่จะเป็นยามบ่ายของสองเรา"
‎ใช่ครับ
‎แค่นั้นแหละ
‎วันนั้นเปลี่ยนชีวิตผมเลย
‎ชีวิตเธอด้วย เธอสนุกมากๆ
‎เธอซ่อนในพุ่มไม้
‎ฉี่ทุกที่ที่ต้องการ
‎ดมทุกอย่างที่อยากดม
‎เล่นกับเด็กๆ ที่ทำร้ายเธอไปสองสามครั้ง…
‎เราสนุกกันมาก
‎ตั้งแต่นั้นมาชีวิตผมก็ผูกพัน
‎กับหมาครับ ถ้าพูดแบบเจาะจง ‎แล้วก็สัตว์อื่นโดยทั่วไป
‎ผมอยู่กับหมาสามตัว ‎บางครั้งในหน้าร้อนก็จะมีห้าถึงหกตัว
‎แล้วผมก็อุปการะสัตว์ ‎ทั้งลา ชิมแปนซี อุรังอุตัง กอริลลา
‎"เจ้านกน้อยคล้อยบินสู่เวหา"
‎เลยเถิดไปหน่อยแฮะ
‎ยังไงก็เถอะครับ
‎ผมคงไม่พูดเรื่องทั่วๆ ไป
‎เพื่อบอกว่าหมาดีกว่าคนยังไง
‎ไม่ครับ แบบนั้นมันง่ายไปหน่อยเนอะ
‎แต่มันก็จริงนะว่า ‎หลังจากอยู่กับเจ้าตูบนานๆ
‎คุณก็สังเกตเห็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ‎ที่ทำให้รู้ว่าหมาดีกว่าเรา นิดๆ หน่อยๆ
‎ผมจะยกมาบางส่วนแล้วกัน
‎หมาไม่มีกระเป๋าครับ นั่นเป็นข้อดี
‎เพราะมันใช้ชีวิต… ‎มันไม่สนใจเรื่องวัตถุอะไรเลย
‎คุณจะออกไปข้างนอก เจ้าหมาจะคิดว่า ‎"จะใส่ปลอกคอให้เหรอ เอาดิ"
‎"ใส่สายจูงด้วยเหรอ เอาดิ"
‎"จะใส่เสื้อคลุมระยิบระยับให้ฉันเหรอ อีดอก"
‎"แต่ไม่เป็นไร ไปกัน"
‎แล้วผมก็รู้นะ
‎เวลาผมปิดประตู เธอจะมองผมแบบ
‎"ทิ้งกุญแจไว้ข้างในก็ได้นะ"
‎หรือไม่ก็เวลาไปหาสัตวแพทย์ ‎ซึ่งมีค่าใช้จ่ายแพงหูฉี่
‎สัตวแพทย์บอกว่า "ทั้งหมด 300 ยูโรค่ะ" ‎ผมก็มองทั้งสามตัวนั่น แล้วมันก็
‎"ฉันไม่มี…"
‎ส่วนอีกตัวก็…
‎"ฉันออกมาตัวเปล่าเลย"
‎ยังมีอีกมุม
‎ที่ทำให้หมาเหนือกว่าเรานะครับ
‎หมา แล้วก็แมวด้วย
‎หมาแมวตัวผู้ หมาแมวตัวเมีย ‎หมาแมวนอนไบนารี่ นะครับ
‎ผมเชื่อว่าหลายๆ คนเคยคิดเรื่องนี้
‎เพราะมันเป็นอะไรที่คลาสสิก
‎หวังว่าจะไม่มีเด็กในห้องนี้นะครับ
‎หมากับแมวมีความสามารถ
‎ที่จะ
‎เลีย
‎ส่วนลับของมัน
‎มีคนทำท่าแบบ
‎"แน่ใจนะ"
‎บูโย หมาของผมเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องนั้น
‎ผมรับมันมาเลี้ยงเป็นตัวที่สอง
‎มันจะคึกทั้งวัน ลงไปเลีย ‎ทุ่มสุดตัว บ๊วบๆ อยู่อย่างนั้น
‎ผมมองแบบทั้งเกลียดทั้งอิจฉา
‎"โอเคบูโย พอได้แล้ว" แล้วมันก็ลุยต่อ
‎มันมองกลับมาหาผม ผมจับไข่มัน ‎แล้วมันก็ "มาขัดจู๋นี่กัน"
‎ผมก็ "แต่แบบ…"
‎แล้วมันก็ทำต่อ
‎มันทำได้ถึง 20 นาที
‎พอหลังมันอุ่นเครื่องเรียบร้อยก็ถึงเวลาตูด ‎ผมก็แบบ "ให้ตายสิ"
‎ผมถามตัวเองบ่อยๆ
‎"มันไม่อายเหรอที่ทำแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น"
‎อายเหรอ หมาเนี่ยนะ มันอายเหรอ
‎สัตว์ที่มองตาคุณตรงๆ ได้เวลาขี้
‎คุณสบตาคนอื่นตอนขี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎จำไม่ได้ใช่ไหม
‎หมามันเก่งกว่าเราอีก
‎ผมจะถามแบบนี้
‎ถ้าคุณเลียส่วนลับได้ คุณจะทำไหม
‎ลองไปคิดดูนะครับ
‎ผมจะให้คุณลองคิดดู
‎แน่นอนว่าคุณจะไม่ตอบตอนนี้
‎แต่พรุ่งนี้ ตอนที่กินข้าวเช้ากับคุณแม่
‎คุยเรื่องทั่วไปบนโต๊ะอาหาร "เอ้อ แม่ แม่จะ…"
‎นี่อีกคำถามนะครับ
‎เป็นคำถามสำหรับคนที่
‎ตอบว่า "ทำ" จากคำถามเมื่อกี้
‎โอเคนะ คนที่บอกว่าจะทำ
‎ครับ เตรียมตัวนะครับ
‎ผมเห็นแค่หน้าครึ่งบน ‎แต่ก็ดูทะลึ่งเอาเรื่องอยู่นะครับ
‎คุณคือหนึ่งในผู้ถูกเลือก
‎ถ้าคุณเลียส่วนลับได้
‎และคุณจะทำ คำถามก็คือ
‎คุณจะเตือนตอนใกล้แล้วไหม
‎ลองคิดดูครับ ไม่ต้องตอบผมนะ
‎มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ
‎แต่ผมชอบชวนให้คิดนิดๆ หน่อยๆ
‎ผมจะบอกว่าผมจะทำยังไง
‎ผมไม่สนหรอก ไม่มีอะไรจะเสีย
‎ผมเพิ่งกลับมาหลังจากพูด ‎"ช่างมึง" ใส่นักบุญปีเตอร์ คิดว่าผมแคร์เหรอ
‎อย่างเช่น ถ้าผมทำได้ ผมจะทำไหม
‎แหงอยู่แล้ว!
‎ผมทำมาตั้งแต่ปี 19… ‎ผมพยายามทำมาตั้งแต่ปี 1991
‎ผมทุ่มสุดตัวแล้ว ‎แต่ตัวผมไม่ได้ยืดหยุ่นขนาดนั้น
‎ผมคิดว่าในบางกรณี ‎คนก็เชิดชูกระดูกสันหลังกันเกินไป
‎ทั้งชีวิตนี้ผมยังไม่เคยเห็นทากที่เศร้าเลย
‎ทีนี้
‎สำหรับคำถามที่สอง
‎ถ้าผมทำได้ และเลือกจะทำ…
‎ผมจะเตือนไหม…
‎ไม่
‎ผมจะเก็บเงียบเหมือนอีตัว
‎ผมจะสร้างห่วงโซ่ความยั่งยืนของตัวเอง
‎อุปทานของผม
‎อุปสงค์ของผม
‎ในเมื่อผมเป็นมังสวิรัติ ‎กินโปรตีนนิดหน่อยก็คงไม่เสียหาย
‎แล้วพอเสร็จ ผมก็จุ๊บแก้ม แล้วก็บอกฝันดี
‎ไม่เอาน่า! ก็ต้องแบบนี้สิ!
‎ผมทำอยู่แล้ว!
‎เปิดใจให้กว้าง
‎เหมาหมดคนเดียว
‎จงปฏิบัติต่อผู้อื่น ‎อย่างที่ท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน
‎จงเป็นชาวคริสต์ที่ดี
‎ยกโทษให้ผมนะ
‎ผมขอโทษที่วันนี้ผมไม่อยู่กับร่องกับรอย
‎ผมพูดแต่เรื่องที่คุณไม่คาดคิดว่าผมจะพูด
‎บางทีพวกคุณบางคนอาจผิดหวัง
‎แต่มันก็เป็นอย่างนี้แหละ
‎ผมก็เกลียดอะไรหลายๆ อย่าง ‎ผมรู้ว่ามันผิด
‎แต่ทุกคนก็มีสิ่งที่เกลียด ‎ผมเกลียด… ไม่รู้สิ
‎ผมเกลียดการต่อแถวมากเลย ‎ผมทำไม่ได้อะ
‎ผมเกลียดเวลาเพื่อนบ้าน ‎เริ่มต่อเติมบ้านตอนแปดโมงเช้า
‎ผมเดือดเลยนะ ‎ผมฆ่าเขาด้วยมือเปล่าได้เลย
‎ผมเกลียดเวลาที่ขนมปังปิ้งชืดแล้ว
‎ผมเกลียดเวลาอาบน้ำเสร็จแล้วปวดอึ
‎ผมแบบ "แม่งเอ๊ย"
‎แต่ในฐานะมนุษย์ ‎มีบางอย่างที่แย่กว่านั้นอีก
‎คือการเกลียดตัวบุคคล ไม่ใช่สถานการณ์
‎ผมก็เกลียดคนอื่น
‎แต่มันแย่กว่านั้นอีก ‎เวลาผมสารภาพว่าผมเกลียดใคร
‎คนนั้นมักจะเป็นคนที่ไม่มีใครเกลียด
‎แต่ผมทนไม่ไหวจริงๆ ผมขอโทษนะ ‎ผมจะขอสารภาพ
‎ผมขอปล่อยออกมาให้หมด
‎ผมอยากให้คุณรู้ตัวตนของผม
‎ผมเกลียดราฟาเอล นาดัล
‎ผมเกลียดเขาเข้าไส้
‎ไม่ใช่แค่ตอนนี้นะ ‎ผมเกลียดเขามาตั้งแต่ต้นเลย
‎ทนคนแบบนั้นไม่ไหว!
‎ราฟาเอล นาดัล
‎"นักกีฬายอดเยี่ยมตลอดกาล" ‎"นักกีฬาสเปนยอดเยี่ยม"
‎เด็กๆ ชอบเขา แม่ๆ ชอบเขา…
‎เขาเป็นตัวอย่างที่ดี ‎เขาทั้งหล่อ สง่า มีจริยธรรม สุภาพ
‎แกรนด์สแลมสมัยที่ยี่สิบ ยี่สิบ!
‎จะอยากได้แกรนด์สแลมไปทำไมเยอะแยะ ‎มีเหลือก็เผื่อแผ่หน่อยสิ
‎แม่งเอ๊ย!
‎ไม่กี่ปีก่อน ที่ฝรั่งเศส
‎ผมไม่แน่ใจนะ เหมือนว่าเขาโดนแจ้ง
‎เพราะเห็นว่าเขาใช้ยา ‎ในการแข่งทัวร์นาเมนต์เฟรนช์โอเพ่น
‎ลองนึกดูว่าต้องเจออะไรบ้างกว่าจะพิจารณาคดี
‎สิ่งที่เขาผู้น่าสงสารต้องเจอ เสื่อมเสียชื่อเสียง
‎จากนั้นก็ตัดสินคดี
‎แน่นอนว่านาดัลชนะคดีเพราะเขาไม่ได้ใช้ยา
‎แล้วเขาก็ได้เงินชดเชยก้อนโตเลย
‎เพราะเป็นการทำลายชื่อเสียง ‎ภาพลักษณ์ อะไรก็ตามแต่
‎รู้ไหมว่าเขาเอาเงินไปทำอะไร ‎เงินก้อนหนาเตอะนั่น รู้รึเปล่า
‎บริจาคให้องค์กรนอกภาครัฐของฝรั่งเศส
‎สมควรโดนโบกให้หงายสักทีไหมล่ะ
‎ไอ้บ้าราฟาเอล นาดัล ‎มาจอร์กาถูกน้ำท่วม แล้วเขาก็โผล่มา
‎อยู่นั่นไง มาคอยเก็บกวาด ‎ไม่มีคนอื่นในมาจอร์กาแล้วเหรอ
‎ไม่เหลือใครแล้ว ต้องเป็นเขาที่อยู่ตรงนั้น
‎พร้อมกับแกรนด์สแลมยี่สิบสมัยในบ้าน
‎ผมเกลียดเมอรีล สตรีป ผมเกลียดเธอ
‎เมอรีล สตรีปไฟท์เตอร์สอง ผมเกลียดเธอ
‎นักแสดงหญิงยอดเยี่ยมตลอดกาล ‎ทุกการแสดงเป็นของแท้ จากแก่น
‎ทุกอย่าง หนังทุกเรื่อง ทั้งหมดเลย
‎แถมยังเธอเป็นนักเคลื่อนไหว ‎นักสิทธิสตรี เธอมีความมุ่งมั่น
‎หนังทุกเรื่องของเธอได้เข้าชิงออสการ์
‎พอได้แล้วครับคุณ! เลิกเก่งได้แล้ว!
‎น่าขยะแขยง
‎แล้วแองเจลิน่า โจลี่ล่ะ
‎นอกจากจะเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมแล้ว ‎เธอยังโคตรแซ่บด้วย
‎ต้องอายุเท่าไหร่เธอถึงจะหยุดแซ่บ
‎เธอมีไอคิวระดับอัจฉริยะ
‎แถมยังไปที่ต่างๆ ‎เพื่อรับเด็กไร้บ้าน "ปะ กลับบ้านกันจ้ะ"
‎จัดมาหมดทุกสียกเว้นสีฟ้า!
‎ผมเกลียดบรอนกาโน่!
‎ผมเกลียดบิเซนเต้ เดล บอสเก้!
‎ผมเกลียดคลาร่า ลาโก!
‎ผมเกลียดเซอร์จิโอ ดัลมา!
‎ผมเกลียดไอ้เวรอันโตนิโอ บันเดราส!
‎ไม่ไหวแล้วโว้ย!
‎วันก่อนผมไปเจอเขามา
‎เขาแก่กว่าผม 20 ปี ‎แต่ดูเป็นน้องชายผมได้ แม่งเอ๊ย!
‎แต่ถ้ามีใครที่ผมอยากจะแรด…
‎หรือราด…
‎ไม่สิ โทษนะครับ
‎ก็ใช้ได้ทั้งคู่แหละ
‎จริงๆ นะ ขึ้นอยู่กับว่าอยากให้ออกมาแบบไหน
‎ยังไงก็เถอะ ถ้ามีคนเดียวที่
‎ผมจะเท
‎หรือจะทา…
‎ความเกลียดชังและการดูถูกเหยียดหยามทั้งหมด ‎ไม่ต้องคิดเลย
‎คนคนนั้นคือ
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน
‎ผมทนเขาไม่ได้ ‎เขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของผม เป็นคู่แค้น
‎นี่ครับ ฮิวจ์ แจ็คแมน
‎นี่แหละครับ
‎ระดับโลก ออสเตรเลีย นักแสดง
‎ฮอลลีวูด ชื่อเสียง
‎หลายปีมานี้ ในนิตยสารมากมาย
‎เขาถูกขนานนามว่าเป็นชายที่หล่อเหลา ‎และมีเสน่ห์ที่สุดในโลก
‎ดูเขาสิ
‎ใบหน้าที่สมดุลนั่น
‎เครื่องหน้าราวกับพระเจ้า
‎ร่างนั่น ที่สลักขึ้นโดยเทพแห่งโอลิมปัส
‎รูขุมขนที่แต่ละรูพรั่งพรูไปด้วยโรคตื่นศิลปะ
‎ไอ้เวรนั่นใช้กล้ามท้องซักเสื้อ
‎แล้วมีวันหนึ่งที่ผมรู้สึกอยากพูดว่า
‎"เขาก็ไม่ได้หล่อขนาดนั้นนี่ ไม่เลย"
‎ผมก็เลยเทียบกับตัวเอง
‎แล้วผมก็เริ่มเกลียดเขา
‎เขาว่ากันใช่ไหม ‎การเปรียบเทียบก่อให้เกิดความเกลียดชัง
‎เริ่มจากตรงนี้เลยครับ
‎ไม่เป็นไรครับ หัวเราะได้เลย ผมโอเคแล้ว
‎รักษามาหลายปี
‎ตอนแรกมันก็หนักแหละครับ แบบ
‎"มาจากสายพันธุ์เดียวกันแต่ทำไมถึงต่างขนาดนี้"
‎อวัยวะก็เหมือนกันหมด
‎อาจจะต้องลงรายละเอียดหน่อย ‎ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะวิเคราะห์ให้
‎คุณจะเห็นว่าทำไมเราถึงต่างกันขนาดนี้ ‎ผมมีปัญหาเพียบ เยอะมาก
‎แต่แบบนั้นเราจะต้องอยู่ที่นี่สี่ชั่วโมง
‎อย่างตาผมนะ ยกตัวอย่าง ดวงตา
‎หวังว่าจะมีคำบรรยายนะ
‎ตาผม
‎เรื่องของเรื่องคือตาผมเล็กมาก จิ๊ดเดียว
‎เล็กแล้วก็อยู่ติดชิดกันใช่ไหม
‎เล็กมาก ชิดมาก
‎ถ้าชิดกันมากกว่านี้ คุณก็อาจจะพูดว่า
‎"เขาน่าจะมีอะไรผิดปกตินะ"
‎ผมดูหนังสามมิติไม่ได้
‎แว่นมันกว้างเกินไป ‎เลนส์แต่ละข้างมันไม่พอดีตาผม
‎ผมไม่รับรู้ความลึก ไม่คุ้มค่าตั๋วเลย
‎ผมอ้วนไม่ได้ครับคุณ ไม่ได้เลย
‎ถ้าผมอ้วน หน้าผมจะบวม ‎แต่ตาผมยังเล็กและชิดกันแบบนี้
‎หน้าผมบานออกจากตัว
‎หน้าผมดูเหมือนรูของกระดุมเม็ดใหญ่
‎จมูกผมล่ะ จมูกผมเป็นไง
‎คนไม่สังเกตเห็นจมูกผม ‎เพราะประเทศนี้มีจมูกใหญ่ๆ
‎แต่ระวังจมูกผมให้ดี
‎ผมมีศอกเด็กติดอยู่บนหน้า
‎ระวังล่ะ
‎ผมเดินไปกลับสามรอบ ‎ก็เคลียร์แว่นในร้านแว่นหมด
‎แว่นผมไม่เคยหล่นจากหน้าเลย
‎ไม่เคยหล่นเลย ‎ผมเคยโดนต่อยตอนเด็ก โอเคนะ
‎ด้านเดิมตลอด ก็เลยเบี้ยว ‎แต่แว่นผมไม่เคยหล่น
‎ตอนผมยังเด็ก
‎ผมเคยอยู่ชมรมว่ายน้ำในมาลากา
‎พอหน้าร้อน ‎เราจะไปว่ายน้ำกันที่หาดมิเซริกอร์เดีย
‎แน่นอนว่าผมถนัดท่ากรรเชียง
‎แต่ผมต้องสลับด้าน ‎พอผมทำ เพื่อนๆ ผมก็…
‎ผมก็แบบ "หยุดซะทีพวกห่า"
‎"โอเคทุกคน ว่ายไปที่ทุ่นแล้วกลับมา"
‎ผมไม่เคยไป
‎เพราะกระดูกงูผมงอ คงได้แต่ว่ายวน ‎เหมือนคนแขนด้วนพายเรือแคนู
‎แถมยังคมมากด้วยนะ
‎ถ้ามาดูใกล้ๆ คุณจะรู้ว่ามันคม
‎คุณคงบอก "ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก" ‎ไม่ครับ บางครั้งมันก็เป็นเรื่องใหญ่ จริงๆ
‎"ไม่หรอก" ส่วนผมก็…
‎ก็เคยมีช่วงที่แบบว่า…
‎ผมเคยเบิร์นให้สาว ‎แต่กลายเป็นการผ่าคลอด ต้องโทรหา 911
‎แล้วผมไม่ได้เลือกรูปที่แย่สุดนะ ‎นี่เป็นรูปถ่ายจากมืออาชีพ
‎ผมเคยใช้รูปนี้ ‎ตอนแสดงเดี่ยวไมโครโฟนเมื่อหลายปีก่อน
‎แล้วพอรูปว่อนเน็ตได้ประมาณสองสามเดือน
‎ผมก็มองแล้วนึกขึ้นได้ว่า "เดี๋ยวนะ…
‎หูหายไปข้างนี่นา"
‎ผมแบบ "ได้ไงเนี่ย ‎ฉันก็มองตากล้องตรงๆ เลยนะ"
‎เหมือนผมมองตรงนั้น ‎แล้วเขาพูดว่า "ดานี!"
‎ผมหันไป แล้วเขาก็ถ่ายรูป ‎ก่อนที่ร่างกายส่วนที่เหลือจะหันตาม
‎ผมเป็นหลานของปิกัสโซเหรอ
‎เขาหล่อกว่าผมครับ จะให้ผมทำไงได้
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน หนึ่ง
‎ดานี โรวิรา ศูนย์
‎แต่ยังไม่ได้จบแค่ตรงนี้นะครับ
‎การแข่งของจริงเริ่มขึ้นตรงนี้
‎เป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งที่ดุเดือด
‎ทุกๆ วัน ‎ผมมองหาสิ่งที่ผมทำได้ดีกว่า
‎ผ่านมาหลายปี… ‎เขาไม่รู้เรื่องนี้นะครับ โอเคไหม
‎เป็นเรื่องของผมเอง
‎ผมคิดว่า "ต้องมีเรื่องที่ฉันเก่งกว่าบ้างแหละ" ‎ผมชอบแข่งขันสุดๆ
‎แล้วผมก็ "เอ้อใช่ หมาไง!"
‎ผมอยู่ที่สเปน ช่วยเหลือหมา
‎เพื่อให้มีคนรับเลี้ยง ‎เพื่อจะได้ไม่ถูกทำร้ายหรือถูกทอดทิ้ง
‎เปลี่ยนกฎหมาย…
‎แล้วผมก็ "หมอนี่เองก็คงไม่…"
‎ดูสิครับ
‎อย่างแรกเลยนะครับ นี่เป็นภาพจากปาปารัสซี
‎เขาไม่เคยดูแย่ในรูปปาปารัสซี
‎ดูเขาสิ แต่งตัวจัดเต็ม
‎ผมไม่ได้แต่งขนาดนั้น ‎ตอนไปงานแต่งน้องสาวด้วยซ้ำ
‎แล้วดูหมาพวกนั้นสิ
‎ใส่เสื้อกั๊กเผื่อหนาวหรือฝนตก
‎ดูรองเท้าบูตสิ ดูสิ
‎แล้วดูเจ้าตัวขาวสิครับ
‎นั่นศัลยแพทย์
‎คงเพิ่งผ่าตัดถุงน้ำดีให้คนไข้
‎ไม่ก็เพิ่งทำหมันเพื่อน
‎แล้วก็มีหมอนี่
‎ผมไม่มีรูปปาปารัสซีดีๆ หรอกนะครับ
‎ดูเสื้อผ้าผมสิครับ
‎หน้าหนาว เอวสูง หน้าร้อน เอวต่ำ
‎ผมโดนถ่ายตอนที่ถือถุงขี้ไว้ในมือ
‎นั่นคือถุงที่เต็มไปด้วยขี้
‎ถังขยะอยู่ห่างประมาณสองเมตร
‎จนอยากจะถามว่า "ปาปารัสซี ‎รออีกแค่นาทีเดียวไม่ได้เหรอ"
‎คุณเสแสร้งความสง่าไม่ได้
‎นี่คือน้องหมาสองตัวของผมครับ
‎ตัวที่สามยังไม่เข้ามาในชีวิตผม
‎เจ้าสีน้ำตาลตัวน้อยคือบูโยครับ ‎คุณชายออโตเฟลาชิโอ
‎ส่วนสีดำคือเจ้าหัวมัน
‎ผมว่านั่นหน้าเธอแหละ
‎ไม่งั้นเธอคงเดินถอยหลัง
‎ด้านหลังมีคนจากศตวรรษที่ 16 ‎เขาโผล่มาหลังจากที่ถ่ายรูป
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน สอง
‎ดานี โรวิรา ศูนย์
‎ผมก็แบบ "เฮ้ย ต้องชนะให้ได้สักเรื่องสิ"
‎ผมแบบ "อันนี้น่าจะสูสีนะ"
‎ฟังนะ ผมอายุ 40 เป็นวัยที่กำลังแจ่ม
‎ผมผอม ผมออกกำลังกาย
‎ไม่ว่าจะยังไง…
‎ก็ยังถือว่าผมหุ่นดีใช่ไหม
‎ส่วนหมอนี่ก็ดูบึกบึนมาตลอด ‎แต่แม่งเกือบจะ 60 แล้ว
‎เหมือนไอ้เวรอันโตนิโอ บันเดราส
‎ผมแบบ "บางทีตอนนี้ ‎เราอาจกำลังถึงทางตัน
‎ที่ฟอร์มเขาคงหย่อนลงหน่อย ส่วนผมก็… ใช่ปะ"
‎"และอาจจะขึ้นอยู่กับมุม บางที…"
‎รูปนี้มาจากสามปีก่อนครับ
‎ใช่ครับคุณ เราก็เห็นตรงกันแหละ
‎ผมก็อยากอึ๊บเขา
‎คนพวกนี้ดูดีอยู่เสมอเลย ‎ทั้งตัวเลย ทั้งเส้นผม
‎คนพวกนี้… ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ‎ผมเขาก็ดูดี
‎ตบหน้าเขาเหรอ ผมเขาปกติดี
‎เอาหัวเขาออกจากเตาอบ ทรงผมก็ยังดูดี
‎เขาหรี่ตาหลบแดด แต่ก็ยังดูหล่อ
‎แม่งเอ๊ย แม่งหล่ออะ! แล้วนี่ล่ะ
‎ตัวแห้งๆ
‎แล้วก็หมอนี่
‎แดดก็แยงตาผมเหมือนกัน โอเคไหม
‎แต่คงถ่ายกันคนละเวลา
‎หัวผมก็เปียกเหมือนกัน แต่ผมดูเหมือน
‎มนุษย์ถ้ำโรมัน
‎ฟันผมไม่ได้ซี่ใหญ่ ‎แต่รูปนี้ผมเหมือนบีเวอร์เลย
‎"สวัสดีครับ บีเวอร์เอง"
‎แค่เอาไม้ปาเดลยัดก้นผม ‎ผมก็กลายเป็นบีเวอร์แล้ว
‎ไหล่โดนแดดเผา
‎"ช่วยแต่งรูปให้หน่อยได้ไหมล่ะ"
‎"ให้ตัวแดงไม่ก็ขาวทั้งตัว
‎แต่ไม่ใช่แบบนี้ ‎ที่ดูเหมือนไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี"
‎ผมดูเหมือนคนค่อมแห่งนอเทรอดาม ‎ที่กำลังหนีไฟ หลังค่อมซะ
‎"ต้องเอาไข่จุ่มน้ำแล้ว!"
‎ชุดว่ายน้ำจากคาร์ฟูร์ราคาแปดยูโร ‎กับยางยืดที่ย้วยแล้ว
‎แถมแขนยังหายไปข้าง!
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน สาม
‎ดานี โรวิรา ศูนย์
‎ผมก็แบบ "ฉันยังชนะได้อยู่นะ"
‎หัวเราะทีหลังดังกว่าใช่ไหมครับ
‎ไม่กี่เดือนต่อมา
‎ผมก็เจอสิ่งนี้
‎ฮิวจ์ แจ็คแมนเป็นพิธีกรงานออสการ์ในปี 2009
‎ผมดูแล้ว
‎งานออสการ์ที่ดีที่สุด
‎ไม่เคยมีใครเป็นพิธีกรแบบนั้นมาก่อน
‎โห หมอนี่…
‎พิธีกรอะไรเนี่ย! ดูดี! ไหวพริบเลิศ!
‎ผู้ชายสูง 180 เซ็นต์นั่นเต้นได้ ร้องเพลงได้
‎ดูเป็นคนที่สนุกมาก พอจบแล้ว ‎เขาก็ทำราวกับพูดว่า "เป๊ะ"
‎โลกทั้งใบร่วงลงแทบเท้าเขา
‎ไม่มีคำวิจารณ์แย่ๆ
‎เป๊ะ
‎ผมเป็นพิธีกรงานประกาศรางวัลโกย่าสามปีซ้อน
‎ครั้งแรก สอง และสาม จะได้ตามลำดับ
‎และผมไม่เคยถูกวิจารณ์แบบนั้นเลย
‎ไม่เลย ตลอดชีวิตผม
‎วันต่อมา โอ้โฮพ่อเอ๊ย
‎ผมมาหาพ่อแม่ที่มาลากา
‎ทีวี วิทยุ นิตยสาร
‎นักวิจารณ์ โซเชียลมีเดีย ‎เทอร์โมมิกซ์ เทเลเท็กซ์
‎ผมตื่นมาตอนเช้า ‎"แม่ เสียงนั่น! ลูกเห็บเหรอ"
‎แม่บอก "เปล่าดานี ‎แค่คนเถียงกันน่ะ กลับไปนอนเถอะ "
‎ให้ตายเถอะ
‎แต่ละโชว์ยาวเกินสามชั่วโมง ‎โชว์สามรอบก็อย่างน้อยสิบชั่วโมงแล้ว
‎มีรีวิวดีๆ บ้างไหม
‎แม้แต่อัลกอริทึม
‎ยังไม่เข้าข้างผมเลย
‎พิมพ์ "ดานี โรวิรา โกย่า" ในกูเกิล
‎ไปที่ค้นรูป คุณจะเห็นนี่เป็นรูปแรก
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน สี่
‎ดานี โรวิรา ศูนย์
‎และเมื่อคุณปล่อยให้ขึ้นนำถึงสี่แต้ม…
‎ก็เลี่ยงไม่ได้แล้วครับ
‎แต้มที่ห้ากำลังมา
‎แต้มที่ห้าเจ็บที่สุดเพราะเป็นแต้มสุดท้าย
‎และนี่คือสิ่งที่เจ็บที่สุดครับ
‎ฮิวจ์ แจ็คแมน
‎คือวูล์ฟเวอรีน
‎ตัวละครในหนังสือการ์ตูนที่ดีที่สุดตลอดกาล
‎ไอ้ห่ารากที่กลายพันธุ์นั่น
‎วูล์ฟเวอรีน!
‎กรงเล็บ
‎ฟีโรโมน
‎หมาป่า
‎สมองฉับไว หัวใจแข็งแรง
‎ไม่น่าเลย
‎หมดคำถามแล้วครับ ศาลที่เคารพ
‎อ๋อ ใช่ๆ
‎ยังมีอีกข้อครับ คำถามข้อสุดท้าย
‎นี่ครับ
‎คุณตอบได้นะ ง่ายมากเลย
‎ผมจะดีใจมากเลยถ้าคุณตอบว่าใช่
‎ได้หัวเราะกันไหมครับ
‎- ครับ! ‎- ค่า!
‎นั่นแหละครับ
‎ขอบคุณมากครับ
‎แน่นอนครับว่าเสียงปรบมือไปทั้งสองทาง
‎ให้คุณเช่นกัน
‎วันนี้เราทุกคนบรรลุเป้าหมายแล้ว
‎คุณมาเพื่อหัวเราะ ‎และผมมาเพื่อเรียกเสียงฮาจากคุณ
‎และเราก็ทำสำเร็จครับ เราทุกคนชนะ
‎และเสียงหัวเราะก็ชนะ
‎และเชื่อเถอะครับ ไม่สำคัญหรอก
‎ว่าทำไมคุณถึงหัวเราะ
‎ไม่สำคัญหรอกว่าสิ่งที่ผมพูดบนนี้จะจริงหรือไม่จริง
‎ไม่สำคัญเลย
‎ว่าสิ่งที่ผมพูดมันถูกหรือผิด
‎ไม่สำคัญว่า ‎คุณจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย
‎คุณหัวเราะเพราะการหัวเราะมันวิเศษมาก ‎จนอยู่เหนือทุกอย่าง
‎คุณคิดจริงๆ เหรอ
‎คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมเกลียดทุกสิ่งอย่าง
‎ที่ผมคอยปกป้องอยู่ทั้งคืนบนเวทีแห่งนี้
‎ขอบคุณเสียงโหวตอันหนักแน่นนะครับ ‎แต่ผมต้องสารภาพว่าผมเคย
‎เคยเกลียดสิ่งต่างๆ มากมาย
‎จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เอง
‎แต่ผมเพิ่งเรียนรู้บางอย่างเมื่อไม่นานมานี้
‎ความเกลียดชังไม่ช่วยให้คุณก้าวหน้า
‎ความเกลียดชัง ‎คือการเสียเวลาและแรงไปเปล่าๆ
‎ความเกลียดชังทำให้คุณเป็นแผล ‎เครียด ไปจนถึงโรคภัยไข้เจ็บ
‎คุณคิดจริงๆ เหรอว่าทุกๆ คนที่ผมพูดถึงบนเวทีนี้…
‎คุณคิดว่าผมเกลียด
‎เซอร์จิโอ ดัลมา ‎ราฟาเอล นาดัล ฮิวจ์ แจ็คแมน
‎อันโตนิโอ บันเดราส บรอนกาโน่ คลาร่า ลาโก
‎หรือบิเซนเต้ เดล บอสเก้ ‎คุณคิดจริงๆ เหรอครับ
‎ผมต้องใช้โรงละครแบบนี้สัก 100 แห่ง
‎เพื่อเก็บความชื่นชมทั้งหมดที่ผมมีให้พวกเขา
‎จริงๆ แล้ว นี่คือความลับครับ
‎ตอนที่ผมเริ่มเขียนโชว์นี้ ‎ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
‎ผมหยิบปากกากับสมุดจด
‎แล้วก็เริ่มเขียนชื่อคนที่ผมชื่นชมที่สุด
‎จากทุกสังคม ทั่วทุกมุมโลก
‎นักแสดง นักร้อง นักวิทยาศาสตร์ กวี
‎แม้แต่คนที่ไม่รู้จัก เพื่อนบ้านผม ‎รายชื่อที่แทบไม่มีที่สิ้นสุด
‎มีไม่ครบทุกคน แต่รู้ไหมว่าผมเรียกมันว่าอะไร
‎รายชื่อดาวหางแฮลลีย์ของผม
‎ผมคิดว่า "เราโชคดีมากที่ได้ใช้ชีวิต
‎อยู่ท่ามกลางดาวหางแฮลลีย์เหล่านี้"
‎เพราะสุดท้ายแล้ว ‎การมีอยู่ของพวกเขาทำให้ชีวิตเราดีขึ้น
‎พวกเขาทำให้เรามีความสุขขึ้น ‎สร้างแรงบันดาลใจให้เรา ทำให้เราบันเทิง
‎ช่วยให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ผมเลยรู้สึกแย่มากๆ ‎กับคนที่คว้าก้อนหินขึ้นมา
‎แล้วขว้างใส่ดาวหางแฮลลีย์
‎ตอนแรกผมคิดว่ามันไร้สาระนะ ‎"คุณจะไม่มีวันปาโดนดาวหางหรอก"
‎แต่บางครั้งมันก็เกิดขึ้นได้ครับ
‎บางครั้งมันก็เกิดขึ้น และบางที
‎วันหนึ่งคุณอาจจะกลายเป็นคนเลว ‎ที่ปาดาวหางแฮลลีย์ตกจากฟ้าได้
‎เราไม่ควรพยายามเป็นแบบนั้น ‎พวกเขาพิเศษตั้งแต่เกิดแล้วครับ
‎เราคงสติแตกถ้ามัวแต่ฝืนพยายาม ‎มันเป็นไปไม่ได้เลย
‎หวังว่าสักวัน
‎เราจะได้เป็นตัวของตัวเอง
‎นั่นคือชัยชนะที่แท้จริง
‎ระหว่างนี้ ระหว่างทางตรงนี้ ‎เรามาผ่อนคลายกันก่อนดีกว่า
‎ใจเย็นลง หยุดแข่งขันชิงดีชิงเด่นกับใคร
‎แค่แข่งกับตัวเองเพื่อให้เก่งกว่าเมื่อวาน
‎และปล่อยให้ตัวเองมีวันแย่ๆ ได้ ‎ไม่เป็นไรเลยครับ
‎และถ้าคุณเป็นที่หนึ่งในบางเรื่อง ก็เยี่ยมเลย
‎ผมนับถือเลยครับ
‎แต่ถ้าคุณเป็นที่ 1,534 ในเรื่องนั้น ก็ดีเหมือนกัน
‎คุณก็จะยิ่งมีความสุขนะครับ
‎มีแต่ความอิจฉาและเกลียดชัง
‎ความอิจฉาคือความชื่นชมที่ผิดพลาด
‎เอาความอิจฉา ความเกลียด ความกลัว
‎ความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมด ‎เอามาไว้ตรงนี้ แล้วปล่อยออกมา
‎ให้กลายเป็นสิ่งที่คุ้มค่าความรู้สึก
‎ความเกลียดเป็นของคนขลาด ‎คุณรู้ไหมครับว่าคนกล้าเขาทำอะไร
‎เขาพูดว่า "รักนะ" นั่นแหละครับ
‎ลุกขึ้น กลับบ้าน ‎กระชากคอเสื้อแม่ของคุณ พ่อของคุณ
‎บอกรักพวกท่าน
‎บอกพี่น้อง เพื่อน หมา เพื่อนร่วมห้อง
‎พูดว่า "รักนะ" ‎ไม่มีอะไรกล้าหาญไปมากกว่านี้แล้ว
‎ผมอยากใช้ชีวิตกับคนที่พูดว่า "รักนะ"
‎ผมถึงอุทิศโชว์นี้ ‎ให้กับคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม
‎ไม่ว่าจะอยู่ไหน คุณคือแรงบันดาลใจของผม
‎สำหรับคุณครับ รักนะเมสซี่!
‎ขอบคุณมากครับมาลากา
‎ขอบคุณมากครับ
‎อีก…
‎ขอบคุณมากๆ ครับ
‎อีกแค่เรื่องเดียวนะครับ
‎ก่อนเราจะจากกัน ‎ผมอยากขอบคุณที่คุณตัดสินใจและพยายาม
‎ที่จะมายังโรงละครแห่งนี้
‎ผมพูดแบบนั้นเสมอ ‎โดยเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้
‎เพราะท้ายที่สุดแล้ว ‎ความจริงคือโรงละคร โรงภาพยนตร์
‎ที่ที่เราเพลิดเพลินกับวัฒนธรรมได้ ‎คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
‎บนโลกเราในตอนนี้
‎ขอบคุณสำหรับความกล้าหาญ ‎และความมุ่งมั่นของคุณ
‎และเวลาที่มีคนมาดูผมแสดงสด
‎ผมก็อยากให้เกร็ดเล็กๆ น้อยๆ ชิ้นสุดท้าย ‎เพื่อจะได้รู้จักผมมากขึ้น
‎เหนือสิ่งอื่นใด ‎ผมหวังว่าของขวัญชิ้นนี้จะช่วยในการใช้ชีวิต
‎คนในมาลากาอาจจะคุ้นกว่าหน่อย
‎ผมจะเริ่มเก็บอุปกรณ์ประกอบนะครับ
‎ก่อนที่เราจะหมดเวลา
‎ผมเริ่มจากการเป็นนักเล่าเรื่องครับ
‎ที่จริงแล้ว ผมเริ่มจากร้านน้ำชาแถวนี้
‎ที่จัตุรัสมาร์ติเรส ร้านชาเอลฮาเรน
‎ผมใช้เวลาเล่าเรื่องมานานหลายปี ‎ก่อนจะมาเป็นตลกมืออาชีพ
‎ผมบอกได้ว่า… ไม่รู้สิครับ
‎ห้าร้อยเรื่องเล่าไม่ซ้ำกันในชีวิตผม ‎เป็นเรื่องแสนพิเศษหมดเลย
‎แต่ผมจำได้ว่ามีวันหนึ่ง ‎ผมนึกถึงเรื่องที่สั้นมากๆ
‎มันกระทบจิตใจผมมาก
‎ผมเก็บเรื่องนั้นไว้
‎เป็นเรื่องที่ไปกับผมทุกที่
‎ตอนเป็นเด็กๆ ผมเก็บไว้ในใจ ‎เหมือนที่เราพูดกันในมาลากา
‎ผมไม่ได้เล่าบ่อยๆ
‎ผมเล่าให้คนพิเศษฟังในโอกาสพิเศษเท่านั้น
‎แต่พอคุณโตขึ้น คุณก็เรียนรู้
‎เพราะทั้งสองอย่างควรเกิดขึ้นพร้อมกัน
‎และผมได้เรียนรู้บางอย่าง ‎จากการอ่านประโยคที่ใครสักคนเขียน
‎เอ่อ… คานธีน่ะครับ
‎เขียนไว้ว่า
‎"คุณสูญเสียได้เพียงสิ่งที่คุณยึดติด"
‎ผมเลยอยากเล่าเรื่องราวสั้นๆ
‎เพื่อให้คุณไปเล่าต่อได้ทุกที่
‎ผมขอบอกไว้ด้วยว่า ‎นี่เป็นเรื่องก่อนที่จะมีไวรัสโคโรนา
‎ตอนนี้อาจไม่ได้เหมาะที่สุดในการเล่าเรื่องนี้
‎แต่ลองนึกภาพว่า ‎เรื่องนี้จะยังคงอยู่ไปอีกหลายปีข้างหน้า
‎นี่เป็นของขวัญจากผมครับ
‎เรื่องมีอยู่ว่า
‎"ในหมู่บ้านเล็กๆ
‎มีเช้าวันหนึ่ง
‎ที่ชาวบ้านทุกคนตื่นขึ้นมา ‎พร้อมน้ำตาลติดอยู่ที่ริมฝีปาก"
‎"แต่เช้าวันนั้น
‎คนกลุ่มเดียวที่รู้ตัว
‎คือคนที่อยากจะจูบใครสักคน"
‎เพื่อนผมเลยเผชิญโลกกว้าง
‎เพื่อเสาะหาน้ำตาลและความหวาน ‎ในทุกๆ มุมถนน
‎อย่าขมขื่นเลยนะครับ
‎เพราะชีวิตเรางดงามครับ
‎คำบรรยายโดย ญาณิศา จักรกลม