Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Τι κάνουμε εδώ;
Εδώ δες.
Άλλοι YouTuber μένουν στο Αλατσατί δωρεάν και πληρώνονται κι από πάνω.
Και κοίτα τι κάνουμε εμείς.
Άντε να τελειώνουμε να φεύγουμε.
Και το βίντεο;
Αφού τελειώσουμε, Σαμέτ. Έλα.
Εντάξει, φίλε. Είμαι έτοιμος.
Έλα. Ας μη χάνουμε χρόνο.
Κυρία Γκιουλσερέν, έτοιμη;
Αν ξεκινάμε, να ετοιμαστώ.
Ωραία.
Λοιπόν, συστηθείτε μας, αν έχετε την καλοσύνη.
Ποιος σας το είπε;
-Ποιο; -Για τις ασυνήθιστες ικανότητές μου.
-Μαθαίνονται αυτά, κυρία μου. -Ωραία απάντηση.
Για να μαθευτεί, κάποιος θα το είπε.
Μπορείτε όντως να πολλαπλασιάσετε τετραψήφια νούμερα;
-Χωρίς χαρτί και μολύβι; -Ναι, μπορώ.
Χωρίς να χρησιμοποιήσω κάτι πέρα από το χέρι μου.
-Δεν κατάλαβα. -Θα με εξέπληττε αν καταλάβαινες.
-Σέβομαι την ηλικία σας, κυρία μου… -Την ηλικία μου;
Τι έχει η ηλικία μου; Κάνα χούφταλο είμαι;
Ξέρεις κάτι; Μάλλον καλύτερα να με λες Γκιουλσερέν.
Έτσι με λένε. Γκιουλσερέν.
"Γκιουλσερέν" σημαίνει "αυτή που στρώνει τριαντάφυλλα".
"Γκιουλ", τριαντάφυλλο.
Το αγαπημένο λουλούδι των αηδονιών. Ίσως σου θυμίζει κάτι.
Κυρία Γκιουλσερέν, να τελειώσουμε απόψε.
-Ας ξεκινήσουμε. -Πολύ βιάζεσαι.
Πολύ. Όχι, δεν είμαι έτοιμη.
Δεν σου έδειξα καν το άλμπουμ μου.
-Ποιο άλμπουμ; -Στάσου.
Πού είναι;
Γεννήθηκα σ' αυτό το αρχοντικό.
Εδώ τις πρωτοείδα.
Ποιες;
Τις πυγολαμπίδες.
Να προσέχεις.
Ο ΤΖΕΛΑΛ ΜΠΑΓΙΑΡ ΠΕΡΙΟΔΕΥΕΙ
ΣΙΓΟΥΡΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΝΑΤΟ
Στις 7 Νοεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ επιβεβαιώνεται…
ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
Όλο αραβικοί σταθμοί. Εδώ δες.
Να, κι άλλος.
Ωραία πουλάτε το πετρέλαιό σας στους ιμπεριαλιστές.
Θα δείτε τι θα πάθετε.
Κι άλλος.
Ίσως είναι στα μακρά κύματα
Γεια.
-Γεια! -Γεια.
Σταμάτα να το σκαλίζεις. Τι ψάχνεις;
Τις ειδήσεις.
Ορίστε.
Είπε "Στάλιν". Το άκουσες; Κάποιοι είναι πολύ τυχεροί.
Ο δημοσιογράφος σίγουρα έχει δει τον Στάλιν.
Πολύ αμφιβάλλω. Όσοι τον έχουν δει είναι νεκροί.
Τι σημαίνει αυτό;
Τι ακούς; Τρελός είσαι; Μιλάς ρώσικα;
Τον σταθμό της ΕΣΣΔ, Ναζίφ.
Και;
Και αντί να ακούω ψέματα στα τουρκικά,
ας ακούω την αλήθεια στα ρωσικά.
Και πού ξέρεις αν αυτοί λένε την αλήθεια;
Είσαι τρελός; Θεέ μου, πες μου, σε παρακαλώ.
Γιατί να έχω για αδερφό τον πιο χαζό άνθρωπο στη γη;
Τι σφάλματα πληρώνουμε;
Ναζίφ, δεν θέλω να μαλώσουμε.
Μπορούμε να μαλώσουμε στα ρωσικά.
Δεν καταλαβαίνεις σε καμία γλώσσα, άλλωστε.
-…συντροφόφσκι. -"Συντροφόφσκι";
Ντα, ντα.
Άκουσέ με! Φτάνει πια με τον κομμουνισμό.
Μη φωνάζεις! Έχει παντού σπιούνους.
Σκασίλα μου.
Εγώ στηρίζω το Λαϊκό Κόμμα. Μπορώ να φωνάζω όσο θέλω.
-Αδερφέ… Αδερφέ! -Ακούστε! Έχουμε ένα κομμούνι εδώ…
Σταμάτα. Τι κάνεις;
-Άσε τ' αστεία. -Κομμούνι!
-Δεν είναι αστεία αυτά. -Έλεος πια!
-Θεέ μου. -Απίστευτο.
Εντάξει. Φτάνει πια.
Θα ασχολούμαστε με το προλεταριάτο, λες κι άλλη δουλειά δεν είχαμε;
Τι προτείνεις; Να πουλάνε όλοι τζίτζιφα; Λες και βγάζεις τίποτα.
Έτσι νομίζεις. Τα τζίτζιφα έχουν προοπτική.
-Αλήθεια; -Ναι. Κρατάνε καιρό.
Δεν χαλάνε εύκολα.
Η βιομηχανία τροφίμων πάει καλά τώρα.
Ο κόσμος πεινάει.
Χάρη στον Ισμέτ Πασά σου.
Αχάριστε.
Χωρίς αυτόν, θα ήσουν νεκρός, όχι πεινασμένος.
Αν δεν απέφευγε τον πόλεμο, θα ήσουν πρώτη γραμμή.
-Τότε, ας φάει ο κόσμος τζίτζιφα, σωστά; -Ναι. Να φάει.
-Οι επιχειρήσεις θέλουν τόλμη. -Αυτό είχες πει και για τη ζάχαρη.
Δίκιο είχα.
Αν ο βλάκας ο Κιουρσάτ δεν άφηνε έξω το φορτίο για να πάει στο τζαμί…
Κι άντε και το άφησε, αν δεν είχε βρέξει…
Κι αν δεν είχε λιώσει η ζάχαρη…
-Θα σου σπάσω το κεφάλι! -Καλά, καλά.
-Χαζίμ! -Ιζέτ;
Χαζίμ, άκου.
Εδώ είσαι, Ναζίφ;
-Η Ιτσλάλ μάλλον γεννάει απόψε. -Τι;
Την έπιασαν οι πόνοι. Χαζίμ, τη μαμή, την κυρα-Σουρμέ.
-Δεν μπορώ. Έχω συνάντηση. -Τι συνάντηση;
Εσύ τι λες;
-Κάτι θα σκαρώνει πάλι. -Δεν ξέρεις εσύ απ' αυτά, Ιζέτ.
Γεννάει όπου να 'ναι! Πήγαινε.
Σιγά το πράγμα.
Μια χαρά δεν γεννάνε στις τριτοκοσμικές χώρες;
Χαζίμ, πήγαινε φέρε τη μαμή.
Και μετά τράβα όπου θες.
Δεν μπορώ. Έχω συνάντηση.
Σαλάμ αλέκουμ, πατριώτες.
Καλησπέρα.
"Καλησπέρα";
Τι είναι αυτά;
Απευθύνω ιερό χαιρετισμό και λέει "Καλησπέρα".
-Η αδερφή σου γεννάει. -Σοβαρά; Θείο θαύμα!
Εμείς οι θνητοί ιδέα δεν έχουμε.
-Αυτός δίνει ζωή σε έναν μικρό σπόρο. -Πάψε, Κιουρσάτ. Απλώς γεννάει.
Πες του εκ μέρους μου
ότι ούτε του μίλησα ούτε θα του μιλήσω ποτέ.
Λυπήσου με, Θεούλη μου.
Λέει στον κόσμο ότι είναι άθεος, αλλά ζητάει τη βοήθεια του Θεού.
Άρχισαν οι πόνοι, είπα. Κάποιος να φέρει τη μαμή.
Αμάν. Γεννάει!
Τρέξτε, βρε παιδιά!
-Να πας εσύ! -Γιατί όχι εσύ;
-Έχω συνάντηση! -Πήγαινε επιτέλους!
-Άντε! -Κιουρσάτ! Πήγαινε φέρε τη μαμή.
Χαζίμ, στον διάολο να πας.
-Προχώρα. -Πήγαινε.
Σαν λείψανο μυρίζεις πάλι.
-Ροδόνερο ήπιες; -Σταμάτα!
-Ανήθικε, αναίσθητε άθεε. -Φύγε.
-Σταμάτα. -Άπιστε.
Ο Χαζίμ Μπιρόζ;
Εγώ είμαι.
Έλα μαζί μου.
-Εντάξει. -Ψάξτε το σπίτι.
-Τέλος το θέαμα! -Να βοηθήσω.
Η αστυνομία έκανε παντού εφόδους.
Σε λέσχες, οργανώσεις… Συλλάμβαναν όποιον έβρισκαν.
ΝΕΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ
Ένα τέτοιο βράδυ γεννήθηκα.
Σύμφωνα με τη θεία Ιζέτ, τότε πρωτοεμφανίστηκαν οι πυγολαμπίδες.
Έχεις δει ποτέ πυγολαμπίδες;
Όχι, ποτέ.
Δεν μπορείς. Δεν σε αφήνουν.
Δεν τις βλέπουν όλοι.
Δεν κατάλαβα.
Τυχερός είσαι.
Θα ένιωθες μεγάλη μοναξιά, αλλιώς.
Προλάβαμε;
-Ήρθαμε πολύ αργά; -Όχι, περάστε.
Γρήγορα.
Όλα θα πάνε καλά.
Μη φοβάσαι, καλή μου. Ηρέμησε.
-Βαθιές αναπνοές. -Αναπνοές.
Χρόνια την περίμενα αυτήν τη μέρα, αγάπη μου.
Λίγο ακόμα θες.
Η πρώτη φωτογραφία της μικρής μας οικογένειας.
Μην κουνιέστε.
Έτοιμη.
Η κορούλα μου έχει φωτογραφία τώρα. Ναι;
Λοιπόν, κύριε Ναζίφ. Πότε θα με πληρώσεις;
Θεέ μου… Κατευθείαν στο ψητό. Πού είναι οι τρόποι σου;
Μήνες έχεις να μας πληρώσεις, κύριε Ναζίφ.
Σου έδωσα ένα σακί τζίτζιφα.
Ναζίφ! Σου έχω πει να μη λες τη λέξη "τζίτζιφα" μπροστά μου.
Μη μου μιλάς έτσι μπροστά σε κόσμο.
Τέλος οι φωτογραφίες, κε Ναζίφ.
Με τζίτζιφα θα πληρώσω το νοίκι μου;.
Δώσ' τα πίσω, τότε. Αχάριστε.
Σταμάτα να μιλάς γι' αυτά!
Παραιτήθηκες από το δημόσιο για να μπλέξεις με ένα γελοίο εγχείρημα!
Θα με τρελάνεις.
Θεέ μου, δώσ' μου υπομονή.
Έλεος, Θεέ μου!
Αν τελείωσε η αχρείαστη φωτογράφιση, δώσ' τη μου να την κοιμίσω
Έλα εδώ. Έτσι μπράβο.
Γιατί αποφεύγεις να βγεις φωτογραφία, Ιζέτ;
Εσύ γιατί βγάζεις διαρκώς φωτογραφίες;
Θέλω να με θυμούνται.
Εγώ θέλω να με ξεχάσουν.
Ελάτε.
Πάμε.
Και λοιπόν;
Τι "Και λοιπόν";
Πώς πήγε;
Ποιο πράγμα;
-Φαλίρισες, έτσι, Ναζίφ; -Ιτσλάλ!
Και βέβαια όχι. Θέλω να πω…
Δεν φαλιρίσαμε ακριβώς,
αλλά, ξέρεις, τα τζίτζιφα…
Το λέει συνέχεια. Θα με τρελαίνει!
Πώς να μιλήσω για τα τζίτζιφα χωρίς να πω "τζίτζιφα";
Φτάνει πια, Ναζίφ.
Υπήρχε ένας αγοραστής
που ήταν να αγοράσει όλο το φορτίο.
Θα τα πήγαινε ανατολικά. Το Ερζερούμ δεν έχει τζίτζιφα.
Δεν υπάρχει μέρος στον πλανήτη που να μην έχει τζίτζιφα.
Δεν μ' αφήνεις να σου εξηγήσω.
Το κάνεις επίτηδες για να με τρελάνεις.
-Σοβαρά! -Φτάνει. Ρεζίλι γινόμαστε.
Άλλος μας κάνει ρεζίλι, όχι εγώ.
Και λοιπόν;
Ναζίφ; Αδερφή;
-Σαλάμ αλέκουμ. -Αλέκουμ σαλάμ.
Δόξα να 'χει ο Κύριος…
-Θεέ μου. -Το μωρό κοιμάται!
Καλώς ήρθες.
-Ευχαριστώ. -Πού ήσουν;
Θέλεις να σου πω;
Μπορώ να πω ότι αιωρούμαι
κάπου 30 με 35 εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Τι έγινε; Ήρθε αυτός;
Ναι, ήρθε.
Και με το που έφτασε,
μας πήγε μια βόλτα στα ουράνια.
Στα ουράνια;
Για ποιον μιλάς;
Ήρθε νέος ιμάμης στο τζαμί μας.
Τι άγιος άνθρωπος!
Με εμπνέει απίστευτα. Λόγια δεν έχω να το περιγράψω.
Άκου, για να καταλάβεις. Η προσευχή τελείωσε, αλλά όλοι έμειναν.
Άνοιξε το μαγαζί.
Τον αγοραστή εννοούσα εγώ.
Ποιον αγοραστή; Για τα τζίτζιφα; Κανείς δεν αγόρασε ούτε ένα.
-Τελειώσαμε, δηλαδή; -Ακριβώς.
-Κοίτα χάλι, για όνομα του Θεού. -Βγάλ' τα.
Κοντεύω να τρελαθώ.
Γεια σας!
Γύρισα.
Χαζίμ;
Χαζίμ! Επιτέλους! Πόσο χαίρομαι!
-Καλώς ήρθες. -Καλώς ήρθες.
Δόξα τω Θεώ.
-Έλα δω, έλα. -Αδερφέ!
-Καλέ μου! Μπράβο. -Καλώς ήρθες.
-Πώς είσαι; -Καλά.
-Καλώς τον. -Ευχαριστώ.
Καλώς ήρθες, Χαζίμ.
Να 'σαι καλά, Κιουρσάτ.
Χαζίμ, εσύ αδυνάτισες πολύ.
Έτσι είναι οι φυλακές. Κάνεις κουράγιο για τον αγώνα.
Έξι μήνες φυλακή, τίποτα δεν άλλαξε.
-Είπες κάτι; -Όχι.
Απλώς προσεύχομαι.
-Στου Θεού τ' αυτιά. -Άντε.
Ο αδερφός μου βγήκε από τη φυλακή. Να πιούμε λίγη ρακή απόψε.
-Έτσι; -Βέβαια, να πιούμε.
Κιουρσάτ, πήγαινε στο μπακάλικο να πάρεις ρακή και κανέναν μεζέ.
-Άντε. -Τι;
Ρακή;
Προτιμώ να σκάψω τον τάφο μου και να μπω μέσα, Ναζίφ.
Έλεος, Κιουρσάτ! Μη λες τέτοια πράγματα.
-Γιατί; -Να σου εξηγήσω.
Και να σκάψεις τάφο και να μπεις, άλλος πρέπει να σε θάψει.
-Για όνομα του Θεού… -Άντε, μια φορά μπορείς.
Τι τρέχει;
Πάλι;
Ο Χαζίμ Μπιρόζ;
Εγώ είμαι.
Τι συμβαίνει, κυρ αστυνόμε; Για όνομα του Θεού!
-Λάθος θα έγινε. -Σταθείτε.
-Τι έκανε; -Ναζίφ.
Πιες ρακή στη φυλακή, άθεε.
-Κυρ αστυνόμε! -Σταθείτε.
Τι πράγματα είν' αυτά;
Έξι μηνών αρχίσατε να μιλάτε;
-Δεν φαντάζεσαι. Γλώσσα δεν έβαζα μέσα. -Και μετά;
Ως τα δύο μπορούσα να διαβάζω και να γράφω.
Και τριών ετών άρχισα τους υπολογισμούς.
Πολύ θα ήθελα να ήμουν μια συνηθισμένη ηλίθια,
αλλά δεν είμαι.
Πώς ήταν το σχολείο;
Οι άνθρωποι είναι κακοί σ' αυτήν την ηλικία.
Ίσως να είχα κι αλαζονεία Δεν είμαι σίγουρη.
Πες μου, Γκιουλσερέν.
Πώς λέγεται η γη που την περικυκλώνει θάλασσα από τρεις πλευρές;
Αν την περικύκλωνε αστυνομία, θα την έλεγα άτυχη.
Ησυχία!
Καλώς.
Πώς τη λέμε όταν την περιβάλλει θάλασσα από τέσσερις πλευρές;
Για να δούμε τι εξυπνάδα θα κατεβάσεις πάλι.
Λέγεται "νησί". Δεν χρειάζεται εξυπνάδα γι' αυτό.
Τι προσπαθείς να κάνεις;
Θέλεις να με φτάσεις στα όριά μου;
Εγώ δεν θέλω κάτι, κυρία.
Εσείς με ρωτάτε συνέχεια.
Οι καθηγητές ρωτάνε το άθροισμα των εσωτερικών γωνιών του τριγώνου.
Εγώ ψάχνω το άθροισμα του εσωτερικού πόνου κάποιου.
Του δικού σας, καλή ώρα.
Όλο το σχολείο ξέρει ότι σας απατά ο άντρας σας.
Κλαίτε κρυφά στο μπάνιο στα διαλείμματα.
Γιατί το κάνετε αυτό στον εαυτό σας;
Μην το κάνετε.
Όλο ρωτάτε εμάς, γιατί δεν μπορείτε να ρωτήσετε εκείνον.
Είσαι η πιο αναιδής, η πιο φαντασμένη,
η πιο κακεντρεχής μαθήτρια που είχα ποτέ.
Θα σε στείλω στον διευθυντή. Θα το πληρώσεις που με προσβάλλεις.
Είσαι…
Είσαι σατανάς.
Σατανάς!
Ησυχία!
-Παλιόπαιδα. -Εμείς;
Μη γελάτε, είπα! Σταματήστε!
Και τι βαθμό πήρα, κυρία;
Κυρία…
Πονάει!
Περάστε.
Κύριε, με ζητήσατε;
-Καλώς ήρθατε, κε Ναζίφ. -Ευχαριστώ.
Καθίστε.
Κορίτσι μου.
Κύριε.
Η κα Μουαλά, καθηγήτρια Γεωγραφίας. Ο κος Χουρσίτ, μαθηματικός.
Χαίρω πολύ.
Εμείς θα χαρούμε αργότερα, κύριε.
Ορίστε;
Ο κύριος διευθυντής θα σας εξηγήσει. Θα καταλάβετε σύντομα.
Επιτρέψτε μου.
Φυσικά, κύριε. Πείτε τα εσείς.
Κύριε Ναζίφ,
είμαι χρόνια στον χώρο,
κι αυτή είναι από τις πιο σημαντικές μέρες.
Οι συνάδελφοι θα συμφωνούν.
Απολύτως.
Τι συμβαίνει, κύριε;
Κύριε, βλέπετε,
μετά τη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η μεγαλύτερη συνεισφορά
στο εκπαιδευτικό μας σύστημα θα είναι να αποβάλουμε την κόρη σας.
-Μπράβο, κύριε. Πολύ σωστή απόφαση. -Μπράβο σας.
Μια στιγμή. Θα την αποβάλετε;
Γιατί;
Τ' ακούσατε; Ρωτάει γιατί.
Ρωτάει γιατί!
Κύριε, η κόρη σας είναι απείθαρχη, επαναστάτρια και ανυπάκουη!
Η κόρη σας είναι… μελαχρινή!
-Η κόρη σας είναι… -Αναιδέστατη, ανάγωγη!
Επιθετική και πικρόχολη!
Γκιουλσερέν, αλήθεια λένε;
Τι είπαν, μπαμπά; Δεν…
Σκεφτόμουν κάτι άλλο.
Γκιουλσερέν.
Ξέρεις ότι χάνομαι όταν μιλάνε σοβαρά για πολύ.
Κύριε Ναζίφ…
Πηγαίνετε, σας παρακαλώ.
Φύγετε από το γραφείο μου κι από το σχολείο μου!
Χάνεται όταν μιλάμε σοβαρά, λέει. Το ακούσατε αυτό;
Το ακούσαμε. Ηρεμήστε, σας παρακαλώ.
Συγγνώμη, μπαμπά.
Δεν θα εγκαταλείψω την κόρη μου επειδή μου έκαναν παράπονα,
αλλά να ξέρεις ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό.
Ξέρεις, πάντα θα υπάρχει κάποιος να το παίζει αφεντικό.
Προϊστάμενοι, δάσκαλοι, ίσως κι ο σύζυγός σου.
Πρέπει να μάθεις να το βουλώνεις και να το δέχεσαι.
Να πάρουμε παγωτό, μπαμπά;
Τέλεια.
Θέλεις να γιορτάσεις την αποβολή σου με παγωτό.
Ας μη γιορτάσουμε. Ας το φάμε στεναχωρημένοι.
-Στεναχωρήθηκες; -Ναι.
Πόσο;
Πολύ.
Και γιατί θέλεις παγωτό, τότε;
Έχει καλύτερη γεύση όταν στεναχωριέσαι.
-Θα πάρουμε; -Ναι.
Βανίλια.
Μάλιστα, βανίλια.
Εγώ θέλω πικρό, σαν τον καημό μου.
Ορίστε, κορίτσι μου.
Ορίστε.
-Τι χρωστάμε; -Μισή λίρα.
Ευχαριστώ.
Μπαμπά!
Μεγάλη τύχη να είναι ο πατέρας σου ο καλύτερός σου φίλος.
Εμένα ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Αυτός που μου πήρε παγωτό όταν αποβλήθηκα απ' το σχολείο.
Η μητέρα μου ήταν αυτή που μ' έδερνε.
Ο Θεός σε έστειλε για να με τιμωρήσει.
Παλιοτόμαρο!
-Μαμά, σταμάτα! -Κανείς δεν σε γλιτώνει τώρα.
-Μπαμπά! -Αυτή θα με πεθάνει.
-Άκου να αντιμιλάει στους καθηγητές! -Τρέχα.
Άκου να πάρει αποβολή!
-Άσε με. Θα τη σκοτώσω! -Χτύπα εμένα!
Εγώ τη γέννησα, εγώ θα τη σκοτώσω.
Πληγώνεις τον εγωισμό της.
-Είναι γυναίκα πια. -Ποιον εγωισμό;
-Μας ρεζιλεύει! -Πάρε μια ανάσα.
-Όχι! -Έλα…
Αυτός ποιος είναι;
Ένας άτυχος νέος που ήθελε να με παντρευτεί.
Θα είχε αλλάξει γνώμη, αν ήξερε τι θα πάθαινε.
Πώς σου φαίνεται, Ιτσλάλ; Δεν μοιάζει με πρίγκιπα;
Δεν ξέρω, Σουρμέ. Δεν είμαι σίγουρη.
Πρίγκιπας; Αυτός; Φαίνεται βλάκας στη φωτογραφία.
Μη μιλάς έτσι. Είναι γόνος περίοπτης οικογενείας του Μπεϊπαζαρί.
Όλοι εκεί ξέρουν τους Τιπιγιάνογλου.
-Περίοπτη οικογένεια, έτσι; -Φυσικά. Είναι έμποροι.
Ο παππούς του έφερε τα πρώτα πιρούνια.
Πριν έτρωγαν με τα χέρια.
Μεγάλο επίτευγμα.
Ανακάλυψαν το πιρούνι.
Μη μιλάς έτσι.
Ξεκίνησαν με πιρούνια, κατέληξαν πάμπλουτοι.
Έφτιαξαν μεγάλη επιχείρηση.
Πρώτα κουτάλια, μετά κόσκινα και σουρωτήρια. Πρόκοψαν.
Ώστε πουλάνε μαγειρικά σκεύη. Ενδιαφέρον.
Συγχαρητήρια, Ιτσλάλ. Είσαι τυχερή.
Η κόρη σου θα μπει σε μια πλούσια οικογένεια εφευρετών.
Όλα θα έχουν κανονιστεί μέχρι το Σαββατοκύριακο.
-Αυτό; -Τι;
Θέλουν να τελειώνουν. Πρέπει να επιστρέψουν.
Πώς περνάνε τα χρόνια!
Πόσο γρήγορα μεγάλωσε! Στα χέρια μου γεννήθηκε.
Λογικό, Σουρμέ, αφού ήσουν μαμή.
Προφανώς γεννήθηκε στα χέρια σου.
Δηλαδή, θα πάρουν την Γκιουλσερέν στο Μπεϊπαζαρί;
Ναι. Έτσι φαίνεται.
Έτσι είναι, Ιτσλάλ.
Όταν έρθει η ώρα, ανοίγουν τα φτερά τους και πετάνε.
Γιατί χαίρεται τόσο; Λες κι αυτή θα δει χαρά στα σκέλια της.
-Σκάσε πια! -Τι;
Γύρισα.
Βρε βρε! Η αρχηγός του κουτσομπολιού της γειτονιάς
και μαμή όλων μας, η Σουρμέ.
Καλώς τη μας. Να σου φιλήσω το χέρι.
Πότε ήρθε; Για να ξέρω πότε θα φύγει.
Σταμάτα!
Καλά, μανούλα.
Λοιπόν; Ποια είναι τα τελευταία κουτσομπολιά;
Να σου πω εγώ πρώτα το τελευταίο νέο της γειτονιάς.
Γιατί είμαι καλή.
Μόλις είδα την κόρη σου.
-Έδειχνε τα βυζιά της στον Αμπντί. -Τι;
Μην ανησυχείς, κυρα-Σουρμέ. Εκείνου του άρεσαν.
Τι;
-Αλλιώς, σιγά μην τα έπιανε. -Τι;
Γκιουλσερέν!
Μετά πήγαν στο υπόγειο. Μάλλον αυτός ήθελε να δει και τα υπόλοιπα.
Θεέ μου!
-Γείτονες, βοήθεια! -Αμάν…
-Πάει η τιμή μας! -Σουρμέ!
-Σαλιχά! -Η τιμή σας είναι στο υπόγειο.
Θεέ μου. Σαλιχά!
Αμάν!
Να πιω το τσάι μου.
Σκότωμα θες, Γκιουλσερέν.
-Της αξίζει. -Όχι, Ιτσλάλ.
Τι έκανα; Δικά μου βυζιά ήταν;
-Μιλάει ακόμα! Θα δει τι θα πάθει. -Σκάσε πια!
-Φτάνει! -Ηρέμησε.
Πώς τολμάς να μιλάς έτσι;
Το έχεις χάσει τελείως;
Απ' το μυαλό μου τα έβγαλα, μαμά.
Για να σας γλιτώσω απ' αυτήν.
Τι; Ψέματα ήταν;
Όχι όλα.
-Δεν του άρεσαν τα βυζιά της. -Έλεος…
Τι κοινό έχει η Σαλιχά με μια αγελάδα;
-Τι; -Κι οι δύο έχουν βυζιά ανάμεσα στα πόδια.
Θα τις φας άμα ξαναπείς "βυζιά".
-Βυζιά. -Ήταν καλό.
Δεν τη χωνεύω αυτήν. Όλο κουτσομπολεύει.
Μπράβο, Ιζέτ. Μπράβο.
Συνέχισε να δίνεις θάρρος σ' αυτήν την ανάγωγη.
Σε παρακαλώ.
Τι τον θες τον φακό; Είναι μέρα μεσημέρι!
Βρήκα τρόπο να μιλάω στις πυγολαμπίδες.
Θεία, πάντα χορεύουν όταν αναβοσβήνω τον φακό.
Θεούλη μου, σε παρακαλώ, βάλε λίγο μυαλό στην κόρη μου.
Μιλάει για πυγολαμπίδες από τη μέρα που γεννήθηκε.
Παιδί μου, μιλάς στις πυγολαμπίδες;
Τι πειράζει, μαμά; Άλλοι μιλάνε σε σκυλιά, σε λουλούδια…
Κι εσείς καμιά φορά μιλάτε στη Σουρμέ.
Για να 'χουμε καλό ρώτημα, τι λέγατε;
Καλή ερώτηση.
Σε ρωτάει κάτι.
Σίγουρα κάτι για μένα λέγατε.
Τι λέγατε, θεία;
Μη ρωτάς εμένα.
Τι λέγατε, μαμά;
Τι να πούμε, τίποτα!
-Να, απλώς… -Τι απλώς;
Γκιουλσερέν, κάποιος σε ζήτησε.
Με ζήτησε;
ΤΙ να με κάνει;
Τι με θέλει;
Κορίτσι μου, σε ζήτησε σε γάμο.
Τι εννοείς;
Δηλαδή, κάποιος θα έρθει και θα πει
"Με συγχωρείτε, ο γιος μας έφτασε σε ηλικία γάμου.
Δυστυχώς, δεν έχουμε κάποια να πλαγιάσει μαζί του.
Αν σας περισσεύει καμία…"
-Αυτό θα συμβεί; -Η κόρη μου είναι τρελή.
Είναι αδύνατον να συνεννοηθείς.
Τι; Πλάκα δεν έχει, μαμά;
Για τον Θεό, από τον γείτονά σου ζητάς ζάχαρη ή αλάτι, όχι κόρη.
Γκιουλσερέν, η οικογένειά του είναι πολύ πλούσια.
Είναι η πιο ευυπόληπτη στο Σαμανπαζαρί.
-Μπεϊπαζαρί. -Σωστά. Μπεϊπαζαρί.
Αυτοί έφεραν τα πρώτα κουτάλια και τα πρώτα κόσκινα.
Κόσκινα;
-Ή μήπως πιρούνια; -Και θα εφεύρουν τα σουρωτήρια.
Τι είν' αυτά που λες;
Και σίγουρα θέλουν εμένα;
Γκιουλσερέν, μεγάλωσες. Πρέπει να παντρευτείς.
Τι λες κι εσύ;
Τι να πω;
Η οικογένεια το αποφάσισε. Δεν θα διαφωνήσω.
Τι; Σοβαρολογείς, Γκιουλσερέν;
Μπράβο, Γκιουλσερέν. Συγχαρητήρια. Έτσι, το έξυπνο κοριτσάκι μου.
Να αρχίσω τις ετοιμασίες!
Μπράβο.
Γκιουλσερέν, σοβαρολογείς;
Άσε με να το χειριστώ εγώ, θεία.
Άσ' το πάνω μου.
Ήρθαν. Σήκω, Ναζίφ!
Σήκω πάνω. Γρήγορα!
-Φόρα το σακάκι σου. Χάλια τα έκανες. -Εντάξει.
Μη βιάζεσαι.
Μη βιάζεσαι!
Πού είν' αυτή;
Άντε να δούμε. Να δώσει ο Θεός. Έλα.
Σιγά! Κούμπωσε το σακάκι σου εσύ.
Ποιον θέλετε;
Εμένα, έτσι;
-Ορίστε; -Πλάκα έκανα. Μη δίνετε σημασία.
-Καλώς ήρθατε. -Καλώς ορίσατε.
-Γεια σας. -Καλώς ήρθατε.
-Γεια σας. -Καλώς ορίσατε.
Καλώς ήρθες, γιε μου.
Καλώς όρισες, αγόρι μου.
Έλα. Πέρνα μέσα, παιδί μου.
Καλώς ήρθατε.
Ελάτε, καθίστε, παρακαλώ.
-Καλώς ήρθατε και πάλι. -Καλώς σας βρήκαμε.
Μαϊτάπ, είδες τον μπουφέ;
Καταπληκτικός.
Δυσεύρετο κομμάτι.
Από μουριά είναι;
-Πώς είπατε; -Ο μπουφές. Από ξύλο μουριάς;
Θα σας γελάσω.
Δείτε τον καλύτερα, αν θέλετε.
Πλησιάστε τη μούρη.
Αλλά προσέξτε μην μπλέξετε τη μούρη με τη μουριά.
-Γκιουλσερέν. -Κι εγώ σ' αγαπώ, μαμά.
Ελάτε, καθίστε.
-Μη στέκεστε, ελάτε. -Ας καθίσουμε.
-Καθίστε. Έλα, αγόρι μου. -Θα τα πάρω εγώ αυτά.
-Δώστε τα. -Ιζέτ.
Πείτε μου αν θελήσετε να το πουλήσετε. Θα πιάσει πολλά.
Βεβαίως. Καθίστε.
Εντάξει.
Να συστηθούμε πρώτα, Καφούρ.
Λοιπόν, η Σουρμέ είναι παλιά οικογενειακή φίλη.
Πολύ κοντινή.
Μια μέρα το έφερε η κουβέντα
ότι ήρθε η ώρα να παντρευτεί ο γιος μας.
-Και τότε… -Της ζητήσαμε να βοηθήσει.
Ρωτήσαμε πού θα βρούμε νύφη.
Αφού είναι μαμή,
ξέρει πού να βρει το καλό πράμα.
Λοιπόν, λέγαμε ότι ο γιος μας είναι καιρός να παντρευτεί…
Με συγχωρείτε, έχει όνομα ο γιος σας;
Όλο "ο γιος μας" λέτε.
Έχει όνομα ή να του βγάλουμε ένα;
Φυσικά και έχει όνομα.
Με λένε Σερβέτ. Και το δεύτερο όνομά μου είναι…
Μαμά, πώς είναι το δεύτερο;
-Μπεκίρ, αγάπη μου. -Μα τι λες;
Μπεκίρ είναι. Μη με αμφισβητείς.
Δεν είναι Μπεκίρ. Αρχίζει από "Μου".
Σωστά, μπαμπά;
-Πού να ξέρω; Εγώ σε λέω Σουάτ. -Ναι, έτσι τον λέει.
Μάλιστα.
Τι σημασία έχουν τα ονόματα; Τα επίθετα μετράνε.
Οι ξένοι φωνάζουν ο ένας τον άλλο πάντα με τα επίθετά τους.
-Έτσι, κύριε Γκαφούρ; -Καφούρ, κύριε.
Εσάς πώς σας είπαμε;
-Ναζίφ, κύριε. -Αυτό είναι!
-Ποιο; -Το δεύτερο όνομά μου.
Ή κάπως έτσι.
Παιδί μου, Μπεκίρ είναι.
Πόσο κόστισε αυτός ο καναπές, κύριε Καζίμ;
-Ναζίφ, κύριε. -Μάλιστα. Φτηνά θα τον πήρατε.
Τιμή ρώτησα, μάρκα λέει.
Πώς είπατε, κύριε;
Αν είναι Ναζίφ, φτηνός θα ήταν.
Εγώ δεν θα τον έκανα κάτι λιγότερο από Μαμούτ.
Όχι.
Με είπατε "Καζίμ",
οπότε σας διόρθωσα, κύριε Γκιαβούρ.
Καφούρ.
Μαμά, μη λες παλαβομάρες. Τον μπαμπά λένε έτσι.
Κι εγώ τι είπα;
Να σταματήσουμε να μιλάμε για ονόματα;
-Θα μου 'ρθει ντουβρουτζάς. -Ποιος είν' αυτός;
-Ο άντρας μου. -Γκιουλσερέν!
Ορίστε.
-Κορίτσι μου; -Τι χαζή ερώτηση έκανες!
Μπαμπά, δεν είναι άνθρωπος. Έπιπλο είναι.
Μην πω κομοδίνο.
Κυρία Μετάπ, πόσο κόστισε το κομοδίνο;
Όχι "Μετάπ", αγάπη μου. Μαϊτάπ με λένε.
Το ξέρω. Μα είναι απαίσιο και είπα να το σουλουπώσω.
Γκιουλσερέν, φτιάξε καφέ για τους καλεσμένους μας.
Εντάξει. Θα το αφήσω εδώ αυτό.
-Μήπως να μπούμε στο θέμα, Καφούρ; -Εντάξει.
Βεβαίως, Μαϊτάπ.
Εντάξει.
Κύριε Ρουστέμ,
ο γάμος είναι μια ένωση, μια κοινοπραξία.
Λειτουργεί όπως ακριβώς λειτουργούν και οι επιχειρήσεις.
Αν κάνεις μια καλή επένδυση,
θα έχεις σίγουρα κέρδος.
Αλλά πρέπει να πάρεις το προϊόν από μια αξιόπιστη πηγή.
Ας πούμε ότι παίρνεις ένα απαίσιο κορίτσι από μια άθλια οικογένεια.
Τι συμβαίνει; Χάνεις. Καλά δεν λέω, κύριε;
-Καλά τα λέτε. Έτσι, αγάπη μου; -Τι λέει ο βλάκας;
Σώπα, Ιζέτ.
Έτσι, σου μένει το προϊόν χωρίς αγοραστή.
Τι θα το κάνεις; Σωστά, κύριε;
Για παράδειγμα, αυτό το χαλί…
Και τι χαλί!
Δες αυτό το χαλί!
Περσικό δεν είναι;
Ναι, είναι περσικό χαλί αντίκα. Κειμήλιο από τον παππού του άντρα μου.
Δώρο από τον σουλτάνο Αμπντουλαζίζ.
Ο παππούς ήταν αρχιοδοντογλύφος του σουλτάνου.
Τι είπατε ότι ήταν;
Δεν μας αρέσει να μιλάμε γι' αυτά.
Αλλά η οικογένειά μας είχε στενούς δεσμούς με το σαράι.
Εκείνον τον καιρό,
όποτε κολλούσε κάτι στα δόντια του σουλτάνου,
καλούσαν τον παππού του άντρα μου.
-Για να του το βγάλει; -Ακριβώς.
Λαμβάνοντας υπόψη το πόσο κρέας κατανάλωνε ο σουλτάνος τότε…
Ήρθαν και τα καφεδάκια σας!
-Μπράβο, αγάπη μου. -Ορίστε, κύριε.
Ευχαριστώ.
Αν δεν έχει αρκετό καϊμάκι, να φτύσω.
Αστειεύεται.
-Ορίστε. -Πλάκα έκανε.
Αστειεύεται.
-Μπαμπά. -Μπράβο, κοριτσάκι μου.
Μη σας ξεγελάει που λένε "κοριτσάκι μου".
-Δεν είμαι κοριτσάκι! -Έλα δω!
Γι' αυτό θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους, μπαμπά.
Καμία καθωσπρέπει οικογένεια δεν θα δεχόταν μια διαζευγμένη.
-Διαζευγμένη; -Τι;
Δεν σας το είπαν;
Έχω παντρευτεί δύο φορές.
Τι βλακείες λες, παιδί μου;
Κύριε Ταϊφούν, μην την ακούτε.
Τα 'χει χάσει απ' τη χαρά της.
Καφούρ, κυρία μου!
Με συγχωρείτε, κύριε Σερτζάν.
Όταν ξαναπαντρεύτηκα, ήμουν ακόμη με τον πρώτο μου σύζυγο.
Το είπα ανοιχτά στον Σαλίχ. Του λέω "Αφού είμαστε στον μήνα του μέλιτος
κι εγώ αγαπώ ακόμα τον Μπεντρί, ας τον καλέσουμε. Χώρος υπάρχει".
Τότε μου άρεσε και να ποζάρω γυμνή.
Του είπα να καλέσει τον Μπεντρί για να βγάλουμε φωτογραφίες.
Μη λιποθυμάς, μαμά. Θα χάσεις το καλύτερο.
Έχω πάρει φόρα τώρα.
Μας δείχνουν το δωμάτιό μας, λοιπόν,
κι εκείνη τη στιγμή περνάει ο πρώην μου, ο Φουάτ.
Λοιπόν, παντρεύτηκα τον Σαλίχ, αγαπούσα ακόμα τον Μπεντρί,
μα είχα αισθήματα και για τον Φουάτ.
Ναζίφ, σκότωσέ την!
Σήκω, Καφούρ.
Μην την ακούτε. Αστειεύεται.
Τι ρεζιλίκια είναι αυτά;
-Σήκω, Σερβέτ! -Σταθείτε. Τι σφάλματα πληρώνω;
Μη λιποθυμήσεις, έχουμε κόσμο.
Ανώμαλοι!
-Κορίτσι μου. -Αποκλείεται να είναι από μουριά αυτό.
Απλή βελανιδιά είναι, κύριε Τεζάν.
Ναζίφ, κύριε!
Τι; Σιγά μην είναι Ναζίφ. Ούτε για Σαμπάν δεν το κάνω.
Φτάνει πια. Δεν σας δίνω την κόρη μου. Πηγαίνετε.
Και τον τελευταίο μου φίλο Σαμπάν τον έλεγαν.
-Σκάσε! -Δεν με άκουσαν. Κρίμα.
-Θα τη σκοτώσω! -Σταμάτα!
-Μαμά, σταμάτα. Μπαμπά! -Αφήστε με, σας λέω.
Αφήστε με! Εγώ τη γέννησα κι εγώ θα τη σκοτώσω!
-Κάτσε κάτω, για όνομα του Θεού. -Γιατί;
-Αφήστε με. -Δεν πειράζει. Ηρέμησε.
Όλα καλά.
Μουαρέμ.
Αυτό είναι το δεύτερο όνομά μου.
Στα τσακίδια, βλάκα!
Μα τον Θεό…
-Ηρέμησε, καλή μου. -Θα τη σκοτώσω!
-Αφήστε με! -Γεια σας!
Δεν έχει αγκαλιές; Αποφυλακίστηκα.
Μην ανησυχείτε. Δεν θα με ξαναπιάσουν. Αθωώθηκα.
-Περίμενε. -Αφήστε με!
-Θα τη σκοτώσω! -Τι έγινε;
-Κάτσε κάτω. -Αφήστε με!
-Ηρέμησε. -Τι συνέβη;
Τίποτα. Όλα καλά.
Το συζητήσαμε με τη μητέρα σου.
Ή θα σπουδάσεις ή θα παντρευτείς.
Δεν μπορώ να τα κάνω και τα δύο;
Και θα πηγαίνεις στη σχολή με το μωρό;
Οπότε, και τα δύο μαζί δεν γίνονται.
Το να είσαι γυναίκα είναι τιμωρία;
Κορίτσι μου…
Μπαμπά.
Θα μπορούσες να πετύχεις ό,τι θέλεις, αν δεν ήσουν τόσο επαναστάτρια.
Μα δεν γελάει κανείς.
Με τα αστεία μου.
Τα παιδιά γελούν, αλλά οι δάσκαλοι όχι.
Πηγαίνεις εκεί για να μάθεις, αγάπη μου, όχι για να λες αστεία.
Δεν γίνεται και σχολείο και διασκέδαση, μπαμπά;
Κοριτσάκι μου… Δεν έχω ιδέα.
Οι έξυπνοι πάντα τιμωρούνται σ' αυτήν τη χώρα.
Λατρεύουμε τη σοβαρότητα.
Σκοτώνουμε τη διασκέδαση και τη χαρά όπου τις συναντήσουμε.
Σ' αγαπάω, μπαμπά.
-Μπαμπάκα μου. -Κοριτσάκι μου.
Μπαμπά!
Βλέπεις;
Τι να δω;
Την πυγολαμπίδα.
Και βέβαια τη βλέπω.
Μπράβο, μπαμπάκα μου.
Είναι πάρα πολλές!
Είσαι καλά;
Κοίτα! Τις βλέπεις;
-Σ' αγαπάω, μπαμπά. -Κι εγώ, κόρη μου.
Η καημένη η μητέρα μου κρεβατώθηκε για μια βδομάδα.
Δεν μας μιλούσε για λίγο καιρό.
Όλοι στο σπίτι άρχισαν να πιστεύουν ότι ήμουν τρελή.
Ο θείος Κιουρσάτ ήξερε κάποιον που μπορούσε να βοηθήσει.
Κοιτάξτε, κοιτάξτε.
Κάντε ησυχία. Καθίστε.
Είθε να μας βοηθήσει ο Θεός.
Τι βλακείες είναι αυτές; Δεν είναι τρελή.
Εσείς θα την τρελάνετε μ' αυτά.
Ιζέτ, για τον Θεό, μην ανακατεύεσαι.
Είμαστε έτοιμοι. Έλα εδώ.
-Φτύσε, παιδί μου. -Τι;
Φτύσε στο τάσι, παιδί μου. Φτύσε.
-Όχι, μαμά. -Γκιουλσερέν!
-Δεν θέλω. -Μη θυμώνεις τον χότζα.
-Φτύσε. -Να φτύσω εδώ μπροστά σε όλους;
Ο χότζας το είπε.
-Έλεος. -Κοίτα, παιδί μου.
Το σωματικό υγρό από το στόμα σου θα αναμειχθεί με το νερό.
Και μετά θα μπορέσουμε να καταλάβουμε
πού κρύβονται τα τζίνι μέσα στο σώμα σου.
Δεν τα δέχεται αυτά το Ισλάμ.
Ιζέτ, σε παρακαλώ, μη μιλάς.
Ξέρω το Κοράνι απέξω. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.
-Λέει ανοησίες. -Φτύσε, παιδί μου.
-Φτύσε, Γκιουλσερέν. -Καλά, θα φτύσω.
Φτύνω, είπα.
-Άντε. -Φτύσε πολύ, αγάπη μου. Πολύ.
Να βγουν τα τζίνι.
Τι είναι;
-Εγώ δεν αντέχω άλλο. -Φύγε, τότε.
Κοιτάξτε, κοιτάξτε.
Θα ξεράσω.
Κοιτάξτε τις σκοτεινές γωνίες.
Οι διανοητικές σου ικανότητες είναι πολύ διεστραμμένες.
Κύριε, κι αν αυτές οι πυγολαμπίδες είναι μια μορφή που παίρνουν τα τζίνι;
Αυτό ακριβώς είναι!
Δεν το βλέπετε; Είναι φτιαγμένες από φωτιά.
-Την κακομοίρα. -Θεός φυλάξοι.
Θεέ μου!
-Κάτι νιώθω. -Γκιουλσερέν;
-Γκιουλσερέν. -Έχει δίκιο ο χότζας.
Μου ψιθυρίζουν διάφορα.
-Τι σου λένε; -Με καλούν, χότζα.
Έρχομαι!
Ο χότζας; Ναι, εδώ είναι.
Το τάσι;
Θέλουν το τάσι.
Πάρ' το, παιδί μου.
Ναι;
Δεν γίνεται αυτό.
Χότζα μου, θέλουν να…
Για τον Θεό, τι άνθρωπος είσαι εσύ;
Γκιουλσερέν!
Πιάστε τη! Θα τη…
Εσύ επιμένεις να κάνεις τρέλες.
Κανείς δεν θα σε πάρει έτσι, κορίτσι μου.
Σε πήγα στον καλύτερο χότζα. Τι άλλο να κάνω;
Σε πήγα σε 100 μέρη. Έκανα ό,τι μπορούσα.
-Για όνομα του Θεού. -Τι; Τίποτα δεν σου αρέσει.
Μπαμπάκα μου, τι κάνεις;
-Χάλια είμαι. -Γιατί; Τι συνέβη;
-Πάει η δουλειά με το αλάτι. -Αλάτι; Ποιο αλάτι;
Αφού δεν σου άρεσαν τα τζίτζιφα, επένδυσα τα πάντα στο αλάτι.
Και λοιπόν;
Και λοιπόν, το φορτηγό μας έπεσε στη θάλασσα στο Ιζμίτ.
Στη θάλασσα;
Πώς γίνεται να είμαι τόσο άτυχος;
Και λοιπόν;
Θα με πεθάνεις αν συνεχίσεις να λες "Και λοιπόν;"
-Φαλιρίσαμε, εντάξει; -Και λοιπόν;
Για όνομα του Θεού, σταμάτα το.
Τέλος. Είμαστε μπατίρηδες.
Καλά τα κατάφερες, Ναζίφ. Μπράβο σου.
Έπεσε στη θάλασσα. Τι ήθελες να κάνω;
Ναζίφ, από δω και στο εξής,
αν ξαναπείς οτιδήποτε για τζίτζιφα, αλάτι ή ζάχαρη,
μα τον Θεό, θα σε χωρίσω.
Δώσ' τα μου αυτά. Φτάνει πια!
Για όνομα του Θεού.
Μπορείς να λες μόνο "αλεύρι" στο εξής.
Εκείνη τη στιγμή ο μπαμπάς κατέρρευσε. Πάντα είχε ελπίδες μέχρι τότε.
Ήθελε να γίνει ένας πετυχημένος έμπορος και να πάρουμε τα πάνω μας.
Δεν το πέτυχε.
Τα όνειρα του πατέρα μου έλιωσαν στις αλμυρές θάλασσες.
Σου έφτιαξα σάντουιτς με τυρί.
Σ' αγαπάω, μπαμπά.
Μακάρι να ήμουν όπως παλιά.
Αν ήμουν, δεν θα την άφηνα να σου το κάνει αυτό.
Δεν έχεις αλλάξει, μπαμπά. Μη σκοτίζεσαι.
Όχι, κορίτσι μου.
Είμαι πλέον μια σκιά του παλιού μου εαυτού.
Ήπιες ρακή;
-Σώπα. Κάτι θέλω να πω. -Καλά.
Κοίτα, κορίτσι μου.
Πρέπει να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας.
Ειδάλλως, πάμε χαμένοι.
Κοίτα,
δεν ήμουν εγώ για επιχειρήσεις.
Δημόσιος υπάλληλος ήμουν πάντα.
Αυτό το κάθαρμα ο Σαχίν μου την έφερε με τα τζίτζιφα.
Θέλω να πουλήσω το αρχοντικό για να πάρουμε ένα διαμέρισμα.
Η μάνα σου δεν ακούει κουβέντα.
"Εγώ εδώ θα πεθάνω". Αυτό λέει μόνο.
Καθώς φαίνεται, οι απόγονοι του αρχιοδοντογλύφου του σουλτάνου
δεν μπορούν να ζήσουν σε διαμέρισμα.
Μπαμπά μου, άκουσέ με.
Είσαι ο μονάκριβος πατέρας μου.
Είσαι ο ήρωάς μου.
Ψυχούλα μου…
Αυτό που λέω είναι…
Συγχώρα με, κόρη μου.
Ο δικός μου πατέρας μου πρόσφερε μια καλή ζωή.
Εγώ δεν μπόρεσα να σου προσφέρω κάτι καλύτερο.
Μην πίνεις ρακή.
Σε κάνει μελαγχολικό.
Αποσύρθηκε και κλείστηκε στο δωμάτιό του.
Και μετά από πολλά μελαγχολικά βράδια με μόνη συντροφιά το ποτό…
Ήταν Τετάρτη όταν πρωτογνώρισα τη μοναξιά.
Την έχεις συναντήσει ποτέ;
Πώς είπατε;
Εγώ τη συνάντησα.
Δεν είναι όπως την περιγράφουν. Περίμενα κάτι πιο βαρύ.
Πιο βαρύ;
Τι εννοείτε;
Το ήξερα.
Δεν ξέρω πώς, αλλά το ήξερα.
Δεν με παραξένεψε που συνέβη Τετάρτη.
Πάντα νιώθω πιο πολλή μοναξιά κάθε Τετάρτη πρωί.
Ακριβώς στη μέση μιας άπραγης εβδομάδας.
Ολομόναχη.
Να δώσει ο Θεός.
Θεέ μου, κάν' τον καλά.
Θεέ μου, σώσε τον, σε παρακαλώ.
Ναζίφ;
Χαζίμ, δεν αναπνέει.
-Φέρε τον γιατρό. -Πάω.
Ναζίφ;
Ναζίφ!
-Ναζίφ! -Αδερφέ μου;
-Ναζίφ; -Αδερφέ;
Ναζίφ;
Ναζίφ…
Μάλλον δεν έχει πυγολαμπίδες απόψε.
Δεν τους αρέσουν τα φώτα.
Είπαν ότι έχει πολύ φως.
Είπαν "Κανείς δεν μας βλέπει".
Δίκιο έχουν.
Κορίτσι μου…
Φεύγω εγώ τώρα.
Εξαιτίας μου φεύγεις, έτσι δεν είναι;
Γιατί είμαι τρελή.
Αλλά θα προσπαθήσω.
Θα βελτιωθώ.
Θα κόψω τα πολλά πολλά με τις πυγολαμπίδες.
Δεν είσαι τρελή.
Κάποιες φορές η εξυπνάδα είναι μεγάλο βάρος.
Μπαμπά, είσαι ο μοναδικός μου φίλος.
Μη φύγεις.
Δεν μπορείς να περιμένεις να φύγουμε μαζί αργότερα;
Πρέπει να φύγω, Γκιουλσερέν.
Αλλά ξέρεις ότι θα είμαι πάντα δίπλα σου.
Δεν το λέω για να το πω. Το εννοώ.
Θα είμαι για πάντα στην καρδιά και στις σκέψεις σου.
Αν με σκέφτεσαι, θα είμαι δίπλα σου.
Κοίτα.
Δες το κι έτσι.
Αν ήμουν δίπλα σου,
μα όχι στην καρδιά σου;
Μπαμπά…
Λοιπόν…
Φεύγω εγώ τώρα.
Σ' αγαπάω πολύ.
Μπαμπά…
Θεέ μου…
Θέλω να τα πούμε λίγο.
Γίνεται να το μιλήσουμε τουρκικά; Δεν μιλάω αραβικά.
Αλλά είσαι ο Θεός μας και μάλλον μιλάς όλες τις γλώσσες.
Θα ήθελα να μιλήσουμε για το πώς πήρες τον πατέρα μου.
Ελπίζω να μη θυμώσεις.
Γιατί λένε ότι δεν σου αρέσει να μιλάς για τέτοια θέματα.
Αλλά…
Αλλά δεν νομίζεις ότι βιάστηκες λίγο;
Θα μπορούσε να μείνει μαζί μας λίγο ακόμα.
Αλλά σίγουρα θα έχεις τους λόγους σου.
Εμείς δεν καταλαβαίνουμε τη λογική του Θεού,
έτσι λένε.
Ξέρεις πόσοι άνθρωποι μιλούν δήθεν εκ μέρους σου;
Σίγουρα το ξέρεις, αλλά…
Να τον προσέχεις, εντάξει;
Δεν ξέρει από επιχειρήσεις, ξέρεις.
Εκείνος θα διαφωνούσε,
αλλά μην τον βάλεις σε τέτοια θέση.
Είναι καλός δημόσιος υπάλληλος. Δώσ' του δουλειά γραφείου.
Να με συγχωρείς, πάλι ανακατώνομαι στις δουλειές σου.
Θεέ, είναι πολύ καλός άνθρωπος.
Είμαι σίγουρη ότι θα τον βάλεις στον Παράδεισο,
κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα τον ξαναδώ.
Γιατί εγώ είμαι τρελή, ξέρεις.
Άρα, μάλλον δεν θα πάω στον Παράδεισο.
Εντάξει. Συγγνώμη. Δεν θα πω πολλά ακόμα.
Αλλά πρέπει να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο για μένα.
Ξέρω ότι θα θυμώσεις,
αλλά πρέπει να σε ρωτήσω.
Θεέ μου, τι να κάνω τώρα;
Ναζίφ!
Ο Θεός να τον αναπαύσει.
Μετά τον θάνατο του πατέρα μου, μας πήρε γρήγορα η κάτω βόλτα.
Μετά ήρθε η 12η Μαρτίου.
Η δεκαετία του '70, οι αναταραχές.
Περιττό να πω ότι ο θείος Χαζίμ ήταν και πάλι στη φυλακή.
ΝΤΕΜΙΡΕΛ: ΚΑΚΩΣ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…
ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ 9 ΦΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥΣ
Και το σπίτι μας, αυτό που κάποτε λέγαμε "το αρχοντικό",
πλέον ήταν γνωστό ως "το παλιό ξύλινο σπίτι".
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Όλοι μια γροθιά κατά του φασισμού!
Όλοι μια γροθιά…
Αδέρφια πολεμούσαν μεταξύ τους σ' όλη τη χώρα.
Είναι πιο σοκαριστικό να σκοτώνει κάποιος αδελφό,
παρά να σκοτώνει κάποιον που δεν έχει ξαναδεί στη ζωή του;
ΣΥΛΛΗΨΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΝ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ
-Ποιος είν' αυτός; -Ο Βελί.
Ξέρεις, το να πιστεύεις σε κάτι είναι μεγάλο πράγμα.
Αλλά καλύτερα να πιστεύεις σε κάτι επικερδές.
Όχι σαν τον Βελί. Πολύ καλός άνθρωπος.
Αν δεν ξέρεις από επιχειρήσεις, γιατί να μπλέξεις με την πολιτική;
Τι κάνετε πάλι εδώ εσείς;
Δεν βαρεθήκατε να χαλάτε τον τοίχο;
-Φύγετε. Τσακιστείτε. -Μάλιστα, κυρία. Κανένα πρόβλημα.
Τι "Κανένα πρόβλημα"; Πάει ο τοίχος.
-Δρόμο! Μ' όλα τα συμπράγκαλα. -Καλά.
Νομίζετε ότι θα σώσετε το έθνος. Σκάσε! Μη μου μιλάς εμένα.
Θα με τρελάνετε εσείς.
Αυτό που έκαναν οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν είναι κατοχή. Αυτό είναι.
Οι Σοβιετικοί απλώς κάλυψαν μια εσωτερική ανάγκη της χώρας.
Τι είν' αυτά που λες;
Οι Αφγανοί τούς ζήτησαν να πάνε με τανκς και βόμβες;
Ήθελαν σοσιαλισμό.
Αν ήθελαν καπιταλισμό, θα έστελναν οι ΗΠΑ τανκς;
-Όπως θες τα γυρίζεις. -Είσαι σεχταριστής.
Δεν έχεις επιστημονική προσέγγιση.
Παιδιά!
Γεια σας.
Τζίτζιφα;
Ορίστε;
-Θέλετε τζίτζιφα; -Όχι, να 'σαι καλά.
Θα θυμώνατε αν σας έλεγα ότι το Αφγανιστάν δεν σας αφορά;
-Τι εννοείς; -Αυτό ακριβώς.
Έχουμε και δουλειές, Βελί.
Άσε με ήσυχο, Νουράν.
-Γεια σου, Γκιουλσερέν. -Πώς πάει, Βελί;
-Νουράν, τζίτζιφα; -Όχι, ευχαριστώ.
-Τι γράφεις πάλι; -"Δεν θα περάσει".
Κι ο τοίχος θα το σταματήσει;
Δεν ξέρω. Αλλά κάτι πρέπει να γίνει.
Θα σας χρεώνω στο εξής.
Είστε κατά των διαφημίσεων, αλλά όλο αυτό κάνετε.
Το "Λύτρωση" κάνει 50 λίρες. Το "Εθνική Λύτρωση" κάνει 100.
Με δέκα πελάτες σαν εσένα, θα γινόμουν πλούσια.
Δεν πληρώνω. Ο τοίχος είναι δημόσιος.
Αλήθεια; Κι εγώ πού ζω και δεν μου είπε κανείς τίποτα;
Με κάνεις να νιώθω σαν τον Ξένο του Καμύ.
Αν με εννόησες.
Τελειώνεις επιτέλους; Υποσχέθηκες να πάμε σινεμά.
-Νουράν, έχω δουλειά. -Ποια ταινία θα δείτε;
Μία με τον Αϊχάν Ισίκ.
-Με τον Γιλμάζ Γκιουνέι. -Παίζουν στην ίδια ταινία;
Ο Γκιουνέι ζει για τον αγώνα.
-Ο άλλος είναι απλώς ηθοποιός. -Την είδαμε αυτήν.
Τίποτα δεν κατάλαβες.
Πώς να καταλάβω; Δεν με άφησες να τη δω.
Νουράν, σταμάτα. Διάβασες το βιβλίο που σου έδωσα;
Γκιουλσερέν, μπες μέσα. Γιατί μιλάς σε αναρχικούς;
Ο Βελί και η Νουράν είναι.
Βελί;
Κυρία Ιτσλάλ.
Βελί, γιατί καταστρέφεις τον τοίχο μας;
-Θα σε μαρτυρήσω στη μάνα σου. -Κι εγώ στον Χαζίμ.
Είσαι νύφη ενός σεβάσμιου επαναστάτη.
-Γιατί φέρεσαι έτσι; -Σκάσε.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια φορούσες πάνα.
Πότε μεγάλωσες τόσο και μου αντιμιλάς;
-Κυρία Ιτσλάλ… -Έλα, Βελί!
Δεν βλέπεις ότι μιλάω;
Παιδί μου, κοίτα. Θα βρεις μπελά. Είσαι παιδί ακόμα.
Μην πας γυρεύοντας. Σκέψου τους γονείς σου.
Άσε που έκανες τον τοίχο χάλια!
Κάθε μέρα κι άλλο γελοίο σύνθημα.
Τις προάλλες τι έγραψαν να δεις… "Ο παγανιστής θα το πληρώσει".
Γελοιότητες.
"Ο βασανιστής" έλεγε. Κάνας φασίστας θα το άλλαξε.
-Γκιουλσερέν… -Απλώς πνίγηκα.
-Αλήθεια. -Εσύ το έκανες, έτσι;
Καλά σε λένε ανισόρροπη.
Βελί.
Τράβα πάρε μου δυο καρβέλια ψωμί.
-Πάρε. Βιάσου. -Έχω δουλειά, κυρία Ιτσλάλ.
Εντάξει, Βελί. Και μετά λέει ότι αγωνίζεται για το "δίκιο του λαού"!
Δεν έχω δίκιο εγώ; Τι ζήτησα; Λίγο ψωμί ζήτησα.
Γι' αυτό δεν παλεύετε; Για να 'χει ο κοσμάκης ψωμί να φάει;
-Καλά, κυρία Ιτσλάλ. Πόσα καρβέλια; -Δύο. Καλοψημένα.
Από του Μπασάκ να τα πάρεις.
-Όχι! Είναι φασίστας. -Έχει καλό ψωμί.
Και τι φασίστας; Απλώς τραυλίζει λίγο. Το 'χεις χάσει.
Το ότι τραυλίζει δεν τον κάνει μη φασίστα.
Είναι γνωστός φασίστας. Τον προειδοποιήσαμε.
Δεν τραύλιζε πριν τον προειδοποιήσουμε. Μάλλον θα φοβήθηκε.
Εδώ δες ύφος! Τον κατεργάρη!
Άντε φέρε ψωμί!
-Βιάσου. -Κράτα. Επιστρέφω αμέσως.
-Να σου πω, κυρία Ιτσλάλ… -Ναι;
-Να πάρω κι ένα πακέτο τσιγάρα; -Τι τσιγάρα; Δεν καπνίζουμε.
Αλήθεια; Θα τα καπνίσουμε εμείς, τότε.
Βρε κατεργάρη! Καλά.
Από τα φτηνά, όμως.
Birinci θα πάρω.
Για όνομα του Θεού! Φτηνά είπα, αυτά ακούγονται πολυτελείας.
Ζούμε σε παράξενη χώρα. Τα φτηνά έχουν φαντεζί ονόματα.
Εσύ όλα τα ξέρεις, έτσι; Για όνομα του Θεού.
Ας το τελειώσω να ησυχάσουμε, αλλιώς δεν θα προλάβουμε.
"Δεν θα περάσει ο…"
-Ποιος δεν θα περάσει; -Πού να ξέρω;
Μπορεί ο φασισμός, μπορεί ο ιμπεριαλισμός.
Θα έλεγα να το αφήσεις κενό, να το τελειώσει ο Βελί.
-Πάντως, κάτι σε "ισμός" είναι. -Φοβερή ιδέα.
-Τζίτζιφα; -Όχι, ευχαριστώ.
Βελί;
Βελί!
Η θεία Ιζέτ παντρεύτηκε λίγα χρόνια μετά.
Το δικό της προξενιό πέτυχε, όχι σαν το δικό μου.
Μη στεναχωριέσαι.
Το Αντέπ δεν είναι και τόσο μακριά.
Θα έρχομαι.
Φεύγετε όλοι.
Όσοι αγαπώ φεύγουν μακριά μου.
Γκιουλσερέν, να προσέχεις, εντάξει;
Έλα εδώ.
-Παντρευτήκατε κι εσείς. -Παντρεύτηκα.
Ήταν το 1980.
Είχαμε απομείνει με μια πενιχρή σύνταξη και λίγα τζίτζιφα.
Είχαν σπάσει τα νεύρα της μητέρας μου. Εγώ έπρεπε να παντρευτώ
και τα τζίτζιφα να φύγουν. Ο γάμος κράτησε οκτώμισι μήνες.
Να έβλεπες τη φάτσα της μάνας μου όταν γύρισα.
Γιατί γύρισα, και ήταν πολύ αστείο.
Γκιουλσερέν;
Τι κρατάς εκεί;
Δεν θα με καλωσορίσεις, μαμά;
Απάντησέ μου.
-Βαλίτσα. -Ο άντρας σου;
Όχι. Δεν χώραγε μέσα.
Οι πυγολαμπίδες φταίνε, έτσι;
Όχι, μαμά.
Θα κατάλαβε ότι είσαι τρελή και σε πέταξε έξω, έτσι;
-Λάθος. -Τι έγινε, τότε;
Με χτύπησε.
Και λοιπόν;
-Τι εννοείς; -Σιγά το πράγμα.
Δεν είναι λόγος για να φύγεις.
Θα κατάλαβε ότι είσαι τρελή και σ' τις έβρεξε.
Όχι, μαμά. Όχι.
Ο Σαντρί θύμωσε επειδή ήξερα πολλά πράγματα.
Θα συνοψίσω όλο μας τον γάμο σε μια πρόταση.
"Νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, Γκιουλσερέν!" Αν είναι δυνατόν!
Χθες κάτι υπολόγιζε.
Πεντέμισι ώρες έκανε να βρει πόσο κάνει 25 επί 56!
Ίδρωνε και ξεΐδρωνε, και για να μην αυτοκτονήσει,
τον πιάνω και του λέω "1.400".
-Και λοιπόν; -Αυτό ήταν το λάθος μου.
Πρώτα με ευχαρίστησε.
Του είπα ότι δεν υπάρχει λόγος, γιατί αυτά τα έχω παιχνιδάκι.
-Κι αρχίσαμε να τσακωνόμαστε. -Και λοιπόν;
Είπε "Μ' έχεις για χαζό. Νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα;
-Χωρίς εμένα δεν θα 'χες να φας". -Και μετά;
Και μετά είπε "Γαμώ τη…"
Δεν άκουσα τη συνέχεια, γιατί με χαστούκισε ταυτόχρονα.
Αλλά νομίζω ότι για σένα είπε, μαμά.
Και λοιπόν;
Τι "Και λοιπόν;"
Όλο αυτό λες. Τι ήθελες να κάνω;
-Γι' αυτό έφυγες; -Βρε μαμά…
Εσύ και στον τάφο μου να ερχόσουν,
θα έλεγες "Και λοιπόν; Σιγά το πράγμα, Γκιουλσερέν.
Είναι λόγος αυτός να χωρίσεις; Γι' αυτό άφησες τον άντρα σου;
Σιγά το πράγμα. Τι είν' ένας φόνος μπροστά στον γάμο;"
Μη λες βλακείες. Σιγά μη σε σκότωνε. Για πες, τι έγινε μετά;
Θυμάσαι τι σου έλεγε ο μπαμπάς;
-Τι; -Ότι θα τον πεθάνεις με τα "Και λοιπόν;"
Κι όντως πέθανε. Οπότε, λυπήσου με, σε παρακαλώ.
Θεούλη μου!
Κοίτα.
Άσε τις υπεκφυγές και δώσ' μου μια απάντηση.
Απάντησέ μου.
-Τι; -Τι έγινε μετά;
Μετά παράτησα τον Σαντρί,
γιατί δεν άντεχα τη μυρωδιά του κρέατος.
Ποια μυρωδιά;
Μαμά, βρομούσε ωμό κρέας.
Γκιουλσερέν, τρελάθηκες;
Ο άνθρωπος είναι χασάπης! Φυσικά και μυρίζει κρέας.
Για όνομα του Θεού!
-Ήταν πολύ γοητευτικός… -Μαμά!
Μην τον λες γοητευτικό.
Πες τον ό,τι άλλο θες. Μπριζόλα, αμελέτητα, ό,τι θες.
-Αλλά όχι γοητευτικό. -Γκιουλσερέν…
Μη, μαμά.
Θεούλη μου!
Βοήθα με, Θεέ μου. Είναι λες και της μιλάω αλαμπουρνέζικα.
Θεούλη μου, βοήθα με, θα χάσω τα λογικά μου.
Βρε τη γυναίκα του χασάπη!
Πρώην γυναίκα.
Τι; Σοβαρά;
Ναι.
Τσάι;
Ναι αμέ. Τι έγινε;
Άσ' τα, θείε…
Μόλις τα είπα στη μαμά. Δεν θέλω να τα ξαναπώ.
Η μαμά 100 χρόνια γι' αυτά θα λέει, οπότε θα τα μάθεις.
Σίγουρα.
Λοιπόν; Δεν θα σε συλλάβουν όπου να 'ναι;
Δεν με έχουν πάρει πρέφα. Υπογράφω με ψευδώνυμο τα άρθρα μου.
Λίγο έμεινε, Γκιουλσερέν.
Θα γίνει επανάσταση. Θεού θέλοντος, θα νικήσουμε.
"Θεού θέλοντος";
-Εννοούσα ότι το ελπίζω. -Κι ο Θεός είναι η ελπίδα σου;
-Να σου πω… -Ναι;
Νόμιζα ότι κάψατε τα βιβλία μου όταν με συνέλαβαν.
-Αλλά βρήκα… -Δεν έπαθαν τίποτα τα βιβλία.
-Μα η Ιτσλάλ τα μάζεψε… -Και μου τα έδωσε.
Έβγαλα τα εξώφυλλα και τα άλλαξα με εκείνα των βιβλίων του θείου Κιουρσάτ.
Και πολύ καλά έκανες!
Να σε ρωτήσω κάτι, Γκιουλσερέν.
Τι;
Τι έκανες στα βιβλία μου;
-Τους έβαλες κομμουνιστικά εξώφυλλα; -Φοβερό καλωσόρισμα, θείε.
Αν δεν είχα διαβάσει τα βιβλία για να καταλάβω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά…
Καλά που το κατάλαβε.
…ίσως και να με κατέστρεφε το δηλητήριο του κομμουνισμού.
Ευτυχώς, διαβάζοντας το έργο του Σαγίντ Κουτμπ,
θορυβήθηκα από τις διαρκείς αναφορές στον Κραλ Μαρξ,
και κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μη γελάς.
-Κυρία Γκιουλσερέν. -Ναι;
Ίσως το έργο του Σαγίντ-μπιν Ζέρντιτς να υποφέρει, επίσης,
μες στο εξώφυλλο κάποιας καταραμένης έκδοσης του Κεφάλαιο.
Ποιου Ζέρντιτς;
Τι πρόβλημα έχεις, Κιουρσάτ; Διάβασες κατά λάθος μερικά σωστά βιβλία.
Ώστε το βιβλίο του Σαγίντ Κουτμπ δεν είναι σωστό,
αλλά το Κεφάλαιο του Κραλ Μαρξ είναι;
Καρλ Μαρξ, όχι "Κραλ".
-Πόση άγνοια! -Πάψε.
Νομίζω ότι ο θείος Κιουρσάτ έχει ήδη μια συγκεκριμένη άποψη
και διαβάζει ταιριαστά βιβλία.
Δεν διαβάζει για να μάθει νέα πράγματα, αλλά για να ενισχύσει αυτά που ξέρει.
Βλέπεις, Κιουρσάτ; Σωστά το έθεσε.
Αν και, θείε Χαζίμ, κι εσύ το ίδιο κάνεις πάνω κάτω.
Βλέπεις, Χαζίμ; Πολύ σωστά το έθεσε.
Λες ότι είμαι κι εγώ σαν αυτόν τον ζηλωτή;
Εγώ τι να πω, που λέει ότι είμαι σαν εσένα τον άπιστο;
Τσακίσου φύγε από δω!
Θεού θέλοντος, φεύγω.
Μισαλλόδοξε.
Ντροπή σου.
Εγώ μιλούσα για το ποια είναι η σωστή σειρά.
Πρώτα μαθαίνεις, μετά κατανοείς…
Δεν θα δεχτώ να μου κάνει μάθημα η πρώην γυναίκα ενός χασάπη.
Άρχισα να γράφω το 1938.
Διηγήματα για…
Γκιουλσερέν.
Πόνεσες πολύ;
Τι;
Όταν σε χτύπησε. Είσαι καλά, έτσι;
Μανούλα μου… Καλά είμαι.
Μην ανησυχείς.
Είμαι περίεργη και θέλω να μου πεις την αλήθεια.
Λόγω των πυγολαμπίδων ήταν, έτσι;
Θεέ μου… Μαμά, σε παρακαλώ.
Εκείνη την περίεργη νύχτα του Σεπτεμβρίου
δεν κατάφερα να κοιμηθώ.
Σαν να στριφογύριζε η νύχτα μέσα μου σαν φίδι.
Δεν ήταν καλό σημάδι αυτό.
-Θείε Χαζίμ; Τι… -Σώπα και βοήθα με.
Τι συμβαίνει;
Χούντα συμβαίνει.
-Τι θα κάνεις; -Δεν ξέρω.
Μάλλον δεν έχω επιλογή, πρέπει να το σκάσω.
Έλα.
Μην ανησυχείς.
Δεν θα κρατήσει πολύ ο χαμός. Θα επιστρέψω σε μερικές μέρες.
Χαζίμ; Γκιουλσερέν; Τι έγινε;
Τι να γίνει;
Έγινε πραξικόπημα, χάρη στον γαμπρό σου.
-Τι; -Ήρθε η χούντα.
-Ποια είναι αυτή; Τι θέλει τέτοια ώρα; -Δεν έχω χρόνο.
Φεύγω. Αντίο.
-Πού πας; -Δεν μπορώ να σου πω, Ιτσλάλ.
Για όνομα του Θεού! Τι σφάλματα πληρώνω;
Να προσέχεις τη μάνα σου.
Ξέρεις ότι σ' αγαπώ.
Είσαι καλό παιδί.
Πού πας εσύ; Δεν θα ερχόταν η επανάσταση;
Θα το σκάσεις σαν κλέφτης στη θωριά των γενναίων στρατιωτών μας;
Για να δούμε, θα κρυφτείς; Στη Μόσχα τράβα.
-Στον διάολο! -Άντε στη Μόσχα!
Δηλητηρίαζες το έδαφος εδώ.
Ιερό έθνος της Τουρκίας,
οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις αποφάσισαν
να εκπληρώσουν το καθήκον τους, όπως το ορίζει ο νόμος,
να προστατέψουν την Τουρκική Δημοκρατία εκ μέρους του έθνους,
καταλαμβάνοντας την εξουσία…
Μαμά;
Τι υπέροχη φωνή!
Αποσχιστικές πιέσεις…
Αυτή είναι η φωνή της ειρήνης.
Θεού θέλοντος, μπορούμε επιτέλους να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια.
Ποιος να είναι; Ελπίζω να μην είναι για κακό.
-Τι γίνεται; -Ευτυχώς που ήρθατε!
-Κιουρσάτ Τουμέρ. -Να έρθω για μάρτυρας;
Είσαι ο Κιουρσάτ Τουμέρ;
-Ναι, αλλά… -Πιάσ' τον.
Κάποιο λάθος θα έγινε.
-Προχώρα. Μην αντιστέκεσαι. -Τι κάνετε;
Ιτσλάλ! Σταθείτε. Ιτσλάλ!
Κιουρσάτ!
-Είμαι μουσουλμάνος! Φιλόπατρις! -Κιουρσάτ!
-Ιτσλάλ! -Κιουρσάτ!
-Σας παρακαλώ, για όνομα του Θεού! -Τι έκανε; Πού τον πάτε;
Κάποιο λάθος θα έγινε, κύριε.
Βουλευτές και γερουσιαστές, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τον λαό,
αλλά υπηρετούν μόνο τα συμφέροντα τα δικά τους και του κόμματος,
χωρίς να αναλαμβάνουν ποτέ καμία ευθύνη,
παρακολουθούν αμέτοχοι τις εξελίξεις.
ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΠΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ, 1982
Αυτή είναι η κάρτα που έστειλε ο θείος μου δύο χρόνια μετά.
Ο χιονισμένος βορράς.
Μια τραγική ιστορία απόδρασης.
Ένας εξόριστος…
νοσταλγεί ακόμα και τις φυλακές της πατρίδας.
Ο θείος Κιουρσάτ ήταν άλλος άνθρωπος όταν αποφυλακίστηκε.
Ήταν σιωπηλός.
Κλείστηκε για μήνες στο δωμάτιό του, όπου διάβαζε και προσευχόταν.
Πού πηγαίνεις, Κιουρσάτ;
Να βρω τον Θεό.
Μόνος μου, χωρίς να ρωτήσω κανέναν.
Πώς θα το καταφέρεις αυτό;
Γκιουλσερέν.
Ο Θεός να σ' έχει καλά.
Θα τον βρεις.
Κι η αναζήτηση όμορφη είναι.
Όταν ήρθε η δεκαετία του '80,
η μητέρα μου κι εγώ ήμασταν ολομόναχες στο αρχοντικό που κληρονομήσαμε.
Εγώ στη δουλειά με συναδέλφους.
Ώστε πιάσατε δουλειά επιτέλους.
Ήθελα να βγάλω λεφτά
και να ξεφύγω από την γκρίνια της μαμάς.
Ίσως και να παρασύρθηκα από το πνεύμα γρήγορου πλουτισμού της εποχής.
Ήθελα να είμαι μέρος αυτών που έβλεπα να συμβαίνουν γύρω μου.
Μέχρι που άρχισα και να βάφομαι.
Ποιος είναι;
Μπορώ να σας πω αν θέλετε, αλλά δεν θα αναγνωρίσετε το όνομα.
Ή απλώς πείτε μου να περάσω.
Περάστε.
Γεια σας.
-Γκιουλσερέν Μπιρόζ. -Σομέρ Γιοούρτσογλου.
Χαίρω πολύ.
Και είναι "Σομέρ", όχι "Σονέρ".
Με κάνατε ήδη να αγχωθώ.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να μπερδευτεί κανείς.
-Θα θέλατε να καθίσετε; -Βεβαίως.
Μου αρέσει να κάθομαι, όπως σε όλους.
Καμιά φορά ξαπλώνω κιόλας.
-Δεν κάθεστε, όμως. -Σωστά.
Να κάτσω.
Αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλο έθνος που ν' αγαπά το καθισιό όσο εμείς.
Έτσι δεν είναι; Όλο καθόμαστε.
Πάμε κι επισκέψεις για να κάτσουμε.
Οι ξένοι ρωτάνε ο ένας τον άλλον "Πού μένετε;"
Εμείς ρωτάμε "Πού κάθεστε;"
Αγαπάμε το καθισιό. Γιατί άραγε;
Μάλλον γι' αυτό ο πισινός μας είναι το πιο ανεπτυγμένο όργανο.
Το πιστεύω.
Αλλά τι θα γινόταν αν σηκωνόμασταν και…
Ο πισινός σας;
Ναι.
Όχι συγκεκριμένα ο δικός μου. Συγγνώμη. Γενικά μιλούσα για πισινούς.
Αφού καθόμαστε συνεχώς, ο πισινός γίνεται πολύ…
Δεσποινίς, εγώ σας είπα απλώς να καθίσετε,
όχι να πιάσετε κουβέντα για τους πισινούς. Για όνομα του Θεού.
Νομίζω ότι μιλάω πολύ λόγω άγχους.
Είδα την αγγελία σας στην εφημερίδα. Ψάχνετε για γραμματέα.
Αν δεν έχετε βρει ήδη, θα ήθελα να κάνω αίτηση.
-Ξέρετε από γραφομηχανές; -Ναι, τις χρησιμοποιούν για να γράφουν.
Εννοούσα αν ξέρετε να δακτυλογραφείτε.
Όχι. Αλλά αν μου δώσετε μια ευκαιρία,
θα μάθω να δακτυλογραφώ και με τα πόδια μου.
Αστειεύομαι. Δεν γίνεται αυτό.
Κοιτάξτε, δεσποινίς. Απεχθάνομαι τα αστεία.
Δεν θυμάμαι να λέω κάποιο αστείο από το γυμνάσιο και μετά.
Δεν λέω αστεία.
Δεν μου αρέσουν. Δεν γελάω με τα αστεία.
Δεν με νοιάζει αν ο Νασρεντίν Χότζας έριχνε γιαούρτι στη λίμνη.
Δεν ήθελα να κάνω χιούμορ. Απλώς είπα μια χαζομάρα.
Είναι η πρώτη μου συνέντευξη. Έχω άγχος. Συγγνώμη.
Τι επαγγέλλεστε;
-Είμαι νοικοκυρά. -Ο τελευταίος σας εργοδότης;
-Ορίστε; -Είδατε; Αυτό ήταν αστείο.
Έκανα πλάκα.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να το κάνω, απλώς δεν μου αρέσει.
Μου είπατε ότι είστε νοικοκυρά,
κι εγώ πέταξα ένα αστείο.
Ρώτησα για τον τελευταίο σας εργοδότη. Αυτό είναι αστείο.
Μπορώ να πω αστεία, λοιπόν. Απλώς δεν θέλω.
Κατάλαβα.
Δυσκολεύτηκα λίγο, αλλά κατάλαβα.
Δεν χρειάζεται να αρέσουν σε όλους τα αστεία.
Τόσα χρόνια ακούμε αστεία. Έναν σκασμό ανέκδοτα…
Φτάνει πια! Μπουχτίσαμε.
Κανείς δεν γελάει πια με τη Φατιμέ.
Ποια είναι αυτή;
Η Φατιμέ, κύριε.
Αυτή στα ανέκδοτα.
Της συμβαίνουν διάφορα αστεία πράγματα.
Δεσποινίς, ψάχνουμε μια έμπειρη γραμματέα.
Το ξέρω. Στην αγγελία το "έμπειρη" ήταν με κεφαλαία.
Ήταν τόσο μεγάλα τα γράμματα,
που ήταν σαν να ψάχνετε κάποια έμπειρη, κι αν είναι και γραμματέας, καλώς.
Δεσποινίς, μου φαίνεται ότι συνεχίζετε να αστειεύεστε.
-Δεν αστειεύομαι. -Μη.
Αλήθεια. Με συγχωρείτε αν σας έδωσα τέτοια εντύπωση.
Μέχρι που σκέφτομαι τους νεκρούς συγγενείς μου.
-Για να είμαι σοβαρή. -Νεκρούς; Δηλαδή;
Πεθαμένους, χωρίς ζωή.
Ξέρετε, νεκρούς.
Δεσποινίς, είστε τρελή;
Έχω εμπειρία στην ψυχιατρική.
Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Τέσσερις ψυχιάτρους κουράρισα.
Περιμένετε να προσλάβω κάποια
που μιλάει για το πώς το καθισιό δυναμώνει τον πισινό της,
που χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης,
που είναι τελείως άπειρη και δεν ξέρει καν να δακτυλογραφεί;
Ναι.
Ξεκινάτε αύριο.
Ευχαριστώ πολύ.
Απίστευτο.
Πρώτη φορά εδώ και 15 χρόνια με κάνουν να γελάσω.
Γέλιο ήταν αυτό που είδατε.
-Αλήθεια; -Ναι.
Είδατε; Ξαναγέλασα.
Οι μύες του προσώπου μου δεν λειτουργούν, γιατί έχω χρόνια να γελάσω.
Γι' αυτό…
Έχετε δίκιο. Τα μάγουλά σας δεν κινούνται.
Κατεβάστε το σαγόνι.
Έτσι! Και λίγο στο πλάι.
-Λίγο ακόμα. -Από ποια πλευρά;
Και τις δύο. Ή και έτσι.
Βάλτε και λίγο ήχο μετά.
Θα σας βγει. Απλώς…
Και λίγο στο πλάι.
Δεν μπορώ.
Δεν μου αρέσει ό,τι δεν μπορώ να κάνω.
Ξεκίνησα. Δούλευα πολύ.
Και τα πήγαινα καλά με όλους.
Αλλά είμαι τόσο κακορίζικη, που όλα πήραν την κάτω βόλτα πάλι.
-Τι έγινε; -Η εταιρεία πλαστογράφησε κάτι εκθέσεις.
Η αστυνομία έκανε επιδρομή στο γραφείο. Το αφεντικό το έσκασε.
Τίποτα δεν μου πήγαινε καλά.
-Να ρωτήσω κάτι προσωπικό; -Βεβαίως.
Ερωτευτήκατε ποτέ;
Δεν σε αφορά αυτό, αλλά θα απαντήσω.
Τον γνώρισα πάνω που είχα αρχίσει να χάνω κάθε ελπίδα.
Δεσποινίς;
-Ναι; -Σας έπεσε ένα πορτοκάλι.
Ευχαριστώ. Δώστε το.
Ορίστε.
Η τρύπια τσάντα και η δύναμη της βαρύτητας…
Ναι, γι' αυτό θα έπεσε.
Η μοίρα ήθελε να το πάρετε. Κρατήστε το.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Να σας βοηθήσω με τις τσάντες;
Αν έλεγα "Όχι, ευχαριστώ", η μητέρα μου θα χαιρόταν πολύ.
-Όμως; -Μου έχει φύγει η μέση.
Πολύ θα ήθελα να με έσωζε κάποιος.
-Δώστε μου. -Είναι βαριές;
Καθόλου. Θα προσέξω μη φύγει και τίποτα άλλο.
Έχω το χαζό συνήθειο να μαντεύω τα ονόματα των ανθρώπων.
Πέφτω πολύ έξω συνήθως.
Για παράδειγμα, εσάς σας κόβω για Τουνά ή Ιλχάν.
Ντουντάρ λέγομαι.
-Χαίρω πολύ. Τιζέν. -Χάρηκα, δις Τιζέν.
Πλάκα κάνω. Γκιουλσερέν.
Δεν μοιάζω με Τιζέν. Μοιάζω; Όχι βέβαια.
-Προσέξτε. -Καλά είμαι.
Να την πάρω;
Συγγνώμη αν φάνηκε εσκεμμένο.
-Μήπως είναι πολύ βαριές; -Καθόλου. Μια χαρά είμαι.
-Λοιπόν, πόσο κάνει 28 επί 41; -Κάνει 1.148.
Και πού να ξέρω αν είναι σωστό;
-Βγάλτε μολύβι και χαρτί κι υπολογίστε. -Σωστά.
Τι μας έκανε ένα χαζό πορτοκάλι, έτσι;
Βρήκε μια τρύπα στην τσάντα, έπεσε
και βρήκε τον κύριο Ντουντάρ.
Δυστυχώς, όμως, πάνω στο καλύτερο,
φτάσαμε στη γειτονιά μου.
Εδώ είμαστε;
Από το επόμενο βήμα και μετά.
-Ένα βήμα; -Ακριβώς.
-Εντάξει. -Ως εδώ, λοιπόν.
Πιο κάτω θα γίνουμε είδηση. "Η Γκιουλσερέν με έναν όμορφο κύριο".
Ήταν περίεργο που σας αποκάλεσα όμορφο έτσι;
Εγώ δεν είμαι και πολύ όμορφη.
Έχω κάποια γοητεία, δηλαδή.
Έχω; Δεν είμαι σίγουρη.
Έχετε.
Δεν θέλω τα βάσανα ενός έρωτα χωρίς ανταπόκριση.
Προτρέχω πολύ, έτσι δεν είναι;
Πιστεύετε στον κεραυνοβόλο έρωτα;
Πιστεύω.
Αλήθεια;
-Τις τσάντες… -Ναι, σωστά.
-Τις ξέχασα αυτές. -Ναι
-Να πάρω κι αυτήν… -Προσέξτε. Έχει μια τρύπα.
-Μην πέσει κάτι. -Εντάξει.
Ορίστε. Εντάξει. Αυτό, δικό μου.
Δικό σας.
-Ή μήπως στον ενικό; -Στον ενικό.
Κράτα το, τότε.
Θα το κρατήσω.
Μην περάσεις τα σύνορα.
Εντάξει. Εδώ σταματάω.
Εντάξει.
-Πόσο κάνει 95 επί 42, λοιπόν; -Κάνει 3.990.
Εντάξει, λοιπόν…
-Πόσο κάνει 85 επί 68; -Κάνει 5.780.
Μια στιγμή.
Σε τσάκωσα αυτήν τη φορά. Δες.
Λάθος.
Όλο κάνεις λάθος στον πολλαπλασιασμό. Δεν έβαλες το κρατούμενο, το δύο.
Εγώ το κάνω στο μυαλό μου, εσύ ούτε με χαρτί και με μολύβι.
Τα παρατάω.
Λυπάμαι, αλλά τι να κάνω; Είναι…
Δεν έχω γνωρίσει άλλη τόσο ευφυή.
Σιγά την ευφυΐα.
Πίνακας πολλαπλασιασμού με πόδια.
Λοιπόν, όχι μόνο γνώρισες κάποια τόσο ευφυή,
αλλά της κρατάς και το χέρι.
Το ξέρω.
Έχεις δει ποτέ πυγολαμπίδες;
Και βέβαια.
Είχαμε κάμποσες στον κήπο μας στο παλιό μου σπίτι.
Αν αυτό που λες είναι αλήθεια,
τότε δεν μας έφερε κοντά το πορτοκάλι, αλλά ο Θεός ο ίδιος.
Καμιά φορά τις μαζεύαμε και τις βάζαμε σε βάζα.
Δεν είναι σωστό αυτό, δεν έπρεπε να το κάνεις.
Νομίζω ότι ερωτευτήκαμε, έτσι;
Σίγουρα σε σκέφτομαι διαρκώς.
Μη ρωτήσεις.
-Μόνο εσένα σκέφτομαι. -Έλα! Εγώ…
Νόμιζα ότι μου θύμωσες.
Ναι, ερωτευτήκαμε.
Και σε τρεις βδομάδες θα πας στρατό.
Για πόσο καιρό;
Δεκαοκτώ μήνες.
Δηλαδή…
Αν σε σκέφτομαι δέκα φορές τη μέρα, αυτό μας κάνει 5.400 σε 540 μέρες.
Είναι πολύ.
Πολύ.
Εμένα περίμενες; Θα μπορούσες να είχες πάει νωρίτερα.
Δεν ξέρω. Σπούδαζα.
Δεν είναι τέλειο που στη ζωή μας…
τίποτα δεν είναι τέλειο;
Τι έκανα και μου φιλάς τα χέρια;
Κι εγώ μπορώ.
Κι εσύ μπορείς.
Κάπως έτσι.
Να φάμε;
Εντάξει. Να σου αφήσω τα χέρια, τότε.
-Εντάξει. -Ας φάμε.
Πόσο κάνει 73 επί 64;
Κάνει 4.672.
Έχει ξαστεριά απόψε. Γέμισε πυγολαμπίδες ο ουρανός.
Μπορούμε να τις λέμε "αστρολαμπίδες".
Πράγματι.
Έχει λίγη υγρασία. Μην την αρπάξεις.
Όχι. Καλά είμαι.
Όχι, έλα πιο κοντά.
Πώς να έρθω πιο κοντά;
Θα βάλω το χέρι μου γύρω σου.
Έλα εδώ για να μην κρυώσεις.
Μα αν κάνω αυτό που λες…
Τι θα γίνει;
Θα είμαι στην αγκαλιά σου.
-Στην αγκαλιά μου. -Ναι.
Είναι κάπως ανάρμοστο.
Να είσαι στην αγκαλιά κάποιου.
Να σε δουν αγκαλιά με κάποιον.
Εντάξει.
Μην το κάνεις, τότε.
Βάλε το κεφάλι σου στο στέρνο μου.
"Βάλε το κεφάλι σου στο στέρνο μου". Ωραία το έθεσες.
Εντάξει.
Η μαμά μου και πάλι θα με σκότωνε αν μας έβλεπε, αλλά…
-Άντε, λοιπόν. -Εντάξει.
-Έτσι. -Έτσι;
-Ναι. -Εντάξει. Κι αν κάτσω έτσι…
Κι αν εγώ βάλω το χέρι μου εδώ, θα είμαστε αγκαλιασμένοι.
Λοιπόν,
ας τους κάνουμε σήμα.
Τα χείλη σου είναι πολύ ζεστά.
-Τι; -Τίποτα.
Και μετά τι έγινε;
Πέθανε μετά το πέμπτο γράμμα.
-Πυροβολήθηκε σε μια μάχη. -Τι;
Μην εκπλήσσεσαι.
Όσοι αγαπώ φεύγουν πρόωρα. Είναι κάτι σαν παράδοση.
Ο Ντουντάρ…
ήταν μια πολύ σύντομη αλλά και πολύ όμορφη ιστορία.
Όπως όταν πετυχαίνεις το αγαπημένο σου τραγούδι στο ραδιόφωνο.
Μόλις πας να το δυναμώσεις, τελειώνει.
Κάπως έτσι ήταν.
Ή ίσως αυτό έκανε μια μισοτελειωμένη ιστορία
να κρατήσει για μια ζωή.
Αυτή η σελίδα του άλμπουμ είναι για τις τηλεοράσεις της οικογένειας.
Η πρώτη μας τηλεόραση.
Αυτή είναι η πρώτη μας έγχρωμη.
Κι αυτή, η τελευταία έγχρωμη.
Γκιουλσερέν.
-Φύγε από κει! Δεν βλέπω! -Μη!
Για όνομα του Θεού!
Σταμάτα!
Μαμά, μη με χτυπάς.
Φύγε από τη μέση!
-Φύγε από κει. -Η σκούπα δεν τραβάει.
Για όνομα του Θεού!
-Έχει χαλάσει. -Γκιουλσερέν, όχι τώρα.
Φύγε!
Σήκωσέ το αυτό, μαμά.
Θεέ μου, τι σφάλματα πληρώνω;
Σκούπισες εδώ κάτω;
Ναι, σκούπισα.
Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα!
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2000
Καλώς ήρθατε στο τσίρκο της Τουρκίας του 2000!
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Β' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
Όταν μπήκε το 2000,
στο αρχοντικό του αρχιοδοντογλύφου μας νοικιάζαμε δωμάτια.
Έγινε ο Ξενώνας της Ανισόρροπης Γκιουλσερέν.
ΞΕΝΩΝΑΣ ΓΚΙΟΥΛΣΕΡΕΝ
Καλησπέρα, Televole!
Δεν είναι εδώ.
Έχει ήλιο, βροχή και συννεφιά ταυτόχρονα.
Λες και ήρθε το τέλος του κόσμου.
Να ανάβει το κέφι.
Πολύ σοβαρό ήταν το ρεπορτάζ.
Γκιουλσερέν, άκρη. Δεν βλέπουμε.
Υπέροχοι άνθρωποι,
που σαν μαγεμένοι πρωταγωνιστείτε μέσα σ' αυτό το κουτί,
που γεμίζετε το κενό στο κεφάλι μας με όλα αυτά τα σκουπίδια,
σας χαιρετώ!
Ξεκινώντας από τη μητέρα μου,
θα ήθελα να καλωσορίσω όλους εσάς τους αγαπημένους μας τηλεθεατές.
Είμαστε και πάλι μπροστά σας,
με άλλον έναν γύρο εκφυλισμού, μασκαρεμένο ως ψυχαγωγία.
Θεέ μου, δώσε μου υπομονή.
Φύγετε από το σπίτι μου! Ο γιος μου επιστρέφει από τη Γερμανία.
Για τον Θεό, πάψε πια.
Έχει δίκιο. Κάθε βράδυ παρακολουθούμε αποβλακωμένοι.
Τους ανθρώπους τους τραβά το φως. Σωστά;
Άλλους ένα έντομο, άλλους η τηλεόραση.
Γκιουλσερέν, σκάσε. Για όνομα του Θεού, σκάσε.
Θα πεθάνω και θα σε τιμωρήσει ο Θεός.
Με τον μπαμπά συζητήσαμε το θέμα της τιμωρίας.
Ήδη τιμωρούμαι, κι η τιμωρία μου είσαι εσύ.
Θα πεις κι άλλα;
Μαμά, κοιτάς ένα κουτί που μιλάει όλη μέρα.
Άρα, μόνο εγώ σε ενοχλεί να μιλάω, όχι γενικά.
Γκιουλσερέν, σκάσε πια. Για όνομα του Θεού, σε παρακαλώ.
Λοιπόν, αγαπητό μου κοινό,
μετά από παράκληση της μητέρας μου κι εφόσον είμαι καλό παιδί,
θα δώσω ένα τέλος στη μεγαλύτερη πηγή φασαρίας.
Καληνύχτα.
-Τι στο καλό; -Τι κάνεις, Γκιουλσερέν;
Παιδί μου, κάθε μέρα και χειρότερα γίνεσαι;
Γκιουλσερέν!
-Πού πας την τηλεόραση; -Τρελάθηκες;
Καλό θα μας κάνει λίγη ησυχία.
Σώσον, Κύριε! Γκιουλσερέν!
-Έλεος! -Φέρ' την πίσω!
-Πού την πας; Κάποιος να τη σταματήσει. -Άκου λίγο!
Θεούλη μου…
Τι στην ευχή κάνεις, Γκιουλσερέν;
ΠΑΡΚΙΝΓΚ
Τι στο καλό κάνεις;
-Τι κάνετε μπροστά απ' το σπίτι μας; -Ποιος είπε ότι είναι δικό σας;
-Το κράτος. Τα χαρτιά. -Άσε μας ήσυχους!
Εγώ; Εσείς κάνατε κατάληψη στην ιδιοκτησία μου.
-Έχω πολλά νεύρα. -Αλήθεια;
Εγώ έχω πιο πολλά.
-Άντε. Φύγετε. -Κάτω τα ξερά σου.
-Έλα, φύγε! -Όχι.
Τι είν' αυτά που λες; Πάρκινγκ είναι.
-Πάρκινγκ; Σπίτι μας είναι! -Μαζεύτε την!
Είναι τρελή.
Είναι θεόμουρλη.
Δεν σας θέλω εδώ.
Μια διασκέδαση είχαμε όλη κι όλη,
κι αυτή πήγε και την πέταξε.
Ο γιος μου επιστρέφει από τη Γερμανία. Φύγετε!
Πάψε πια. Φτάνει. Θα με τρελάνετε εσείς.
Χαίρομαι που ήρθατε κι εσείς.
Εξήγησα την κατάσταση στην αγαπητή μητέρα σας.
Ο γιος μου γυρίζει από το Φρούστουκ.
-Φύγετε. -Θα φύγουμε, κε Νεβζάτ. Μην ανησυχείτε.
Γιατί να φύγουμε; Σπίτι μας είναι. Αυτός να φύγει!
Μην τον ξεσυνερίζεσαι, μαμά.
Κύριε Νεβζάτ, δεν πάτε στο δωμάτιό σας;
Καλά. Θα πάω. Αλλά εσείς πρέπει να φύγετε.
-Ελάτε, πηγαίνετε. -Εντάξει.
Ελάτε.
Τι χάλι είν' αυτό; Τι έπαθαν τα ρούχα σου;
Τίποτα. Μάλωσα με κάποιον.
-Μάλωσες; -Ναι.
Μη μου πεις ότι έγινες αναρχική σαν τον Βελί.
Του έδωσα λεφτά για να μου αγοράσει ψωμί.
Ούτε ψωμί έφερε ούτε τα ρέστα, ο κατεργάρης.
Λες να άρχισε το κάπνισμα;
Πού κολλάει ο Βελί;
Τσακώθηκα με αυτούς από το πάρκινγκ.
Γιατί τσακωθήκατε; Δεν έχουμε καν αυτοκίνητο.
Είναι μπροστά στο σπίτι μας.
Εδώ τους αποχαιρέτισα όλους.
Τον θείο, τη θεία, τον θείο Χαζίμ,
τον πατέρα μου…
Πολύ κόσμο έχει η πόλη, μαμά.
-Και λοιπόν; -Να σου πω!
Πάλι τα ίδια;
Εσένα
ο Θεός σε έστειλε για να με τιμωρήσει.
-Το κατάλαβα όταν άφησες τον γοητευτικό… -Μην το πεις, μαμά.
Μη λες γοητευτικό κάποιον που βρομάει κρέας.
-Θα το λέω. -Μη!
Θα το λέω. Έτσι θέλω!
Ήταν γοητευτικός, γοητευτικός, γοητευτικός!
Μη με τρελαίνεις.
Εγώ σε τρελαίνω; Τρελή γεννήθηκες.
-Δεν είμαι τρελή. -Είσαι.
-Δεν είμαι! -Είσαι.
Είσαι θεότρελη.
-Κι αυτός ήταν γοητευτικός. -Πάψε πια!
Γιατί να πάψω;
Μιλάς στις πυγολαμπίδες εδώ και 50 χρόνια.
Τις ταΐζεις εδώ και 50 χρόνια!
Αν δεν είναι τρέλα αυτό, τι είναι;
Αν…
Αν ήσουν λογική, δεν θα είχαμε καταντήσει έτσι.
Κοίτα τα χάλια μας, Γκιουλσερέν!
Κοίτα τα χάλια μας!
Κι άντε και άφησες τον χασάπη.
Γιατί έδιωξες εκείνο το παιδί από το Μπεϊπαζαρί, που…
Για όνομα του Θεού, μην αρχίζεις πάλι.
-Κι αυτός γοητευτικός ήταν. -Σταμάτα πια!
Μα ήταν! Ήταν πολύ γοητευτικός.
Οι πυγολαμπίδες φταίνε για όλα.
Στον διάολο να πάνε οι πυγολαμπίδες,
στον διάολο να πας κι εσύ!
Υπάρχει άλλος άνθρωπος που να μιλάει στις πυγολαμπίδες;
-Υπάρχει; -Υπήρχε!
Η θεία Ιζέτ τις έβλεπε.
Κι ο Ντουντάρ!
Ο μπαμπάς με πίστευε!
Αλλά εσύ γεννήθηκες τυφλή
και δεν τις βλέπεις.
Πέρασες τη ζωή σου με γκρίνια και παράπονα.
Μας φυλάκισες σε μια ζωή χωρίς αγάπη.
Δεν μας φίλησες ποτέ. Ποτέ δεν μας αγάπησες.
Ποτέ δεν μου είπες ότι μ' αγαπάς. Ούτε μία φορά.
Μία φορά δεν έκλαψες.
Δεν έχεις δάκρυα, μαμά.
Δεν έχεις καρδιά.
Γι' αυτό δεν πεθαίνεις.
Όλοι πέθαναν, μαμά. Κι εσύ είσαι ακόμα εδώ.
Κάθεσαι να φυλάς τον πόνο και τα βάσανά μας.
Σε αγαπάω, μαμά! Δεν πεθαίνεις επιτέλους;
Σ' αγαπάω! Ψόφα πια, μαμά!
Μαμά.
Κοιμάσαι;
Μαμά, κοιμάσαι;
Να κάτσω εδώ;
Σ' αγαπάω, μαμά. Κοιμήσου εσύ.
Η μόνη μαμά στον κόσμο που δεν της αρέσουν τα φιλιά.
Μόνο έτσι μπορώ να σε φιλήσω. Πάντα κρυφά σε φιλούσα.
Σ' αγαπάω, μαμά.
Κοιμήσου εσύ.
Πάω να δω τις πυγολαμπίδες κι έρχομαι.
Έχεις δει ποτέ πυγολαμπίδες;
-Πυγολαμπίδες; -Πυγολαμπίδες;
-Έχεις δει ποτέ πυγολαμπίδες; -Τι;
Σας καλωσορίζω στο κανάλι Έχουμε ταλέντο!
Σας έχουμε κι άλλα απίστευτα νέα αυτήν την εβδομάδα.
Η κυρία Γκιουλσερέν μάς άφησε άφωνους
πολλαπλασιάζοντας τετραψήφιους αριθμούς
χωρίς τη χρήση βοηθημάτων.
Περιμέναμε να σαστίσουμε για λίγο, μα εκείνη μας καθήλωσε.
-1.230… -15.936.964.
-4.156 επί 3.529; -28.655.055.
-1.237… -15.736….
2.002.789 ΠΡΟΒΟΛΕΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΤΕ!
Είστε διάσημη, κυρία Γκιουλσερέν.
Είστε στα δέκα πιο δημοφιλή.
Σας αποκαλούν "κυρία Αϊνστάιν" στα σχόλια.
Να τραβήξουμε κι άλλο βίντεο;
"Γκιουλσερέν εναντίον Αϊνστάιν".
Τι κάνεις εκεί;
Κάνω τον Αϊνστάιν.
Α, κατάλαβα.
Κακή ιδέα.
Σας παρακολουθούν όλοι. Έχουν σαστίσει μαζί σας.
Ποιος ξέρει, ίσως κάποιοι από μας καταφέρουμε να σας καταλάβουμε.
Πιο εύκολο να σαστίζεις παρά να καταλαβαίνεις.
Ώρα να πούμε αντίο.
Θα βρω ένα καλό σημείο
και θα κάνω μόνη μου μια κηδεία.
Θα θάψω όλους όσους αγαπώ.
Μόνο ο Θεός ξέρει το τέλος μας.
Αλλά η αρχή είναι δική μας.
Οι λάμπες απλώς φέγγουν.
Οι πυγολαμπίδες, όμως, φωτίζουν.
Λοιπόν.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα