Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co my tu w ogóle robimy? Spójrz na nas.
Inni YouTuberzy nocują w Alaçatı za darmo. Ba, jeszcze im płacą.
A my co robimy?
Zamykamy temat i spadamy.
A film?
- Nagrywamy i spadamy. - Dobra, jestem gotowy.
Nie marnujmy czasu.
Pani Gülseren, możemy zacząć.
Już się przygotuję.
Proszę się przedstawić.
- Skąd o tym wiesz? - O czym?
O moich wybitnych umiejętnościach.
- Znamy się na tym. - Niezła odpowiedź.
Też znam się na pewnych rzeczach.
Naprawdę mnoży pani liczby czterocyfrowe w głowie?
Bez pisania?
Owszem.
Potrzebuję tylko tyłu dłoni.
- Nie rozumiem. - Nie dziwię się.
- Szanuję ludzi w pani wieku, ale… - W moim wieku?
Według ciebie jestem jakimś zabytkiem?
Mów mi Gülseren.
Tak się nazywam, Gülseren.
Gülseren znaczy „kładąca róże”.
„Gül” to właśnie róża.
Ulubienica słowików, może to panu coś powie.
Pani Gülseren, musimy dziś skończyć.
- Zaczynajmy. - Co za pośpiech.
Nie jestem gotowa.
Nie pokazałam wam nawet albumu.
- Jakiego albumu? - Momencik.
Gdzie to było?
Urodziłam się w tej willi.
Tam spotkałam je po raz pierwszy.
Je?
Świetliki.
Trzymaj się.
CELÂL BAYAR JEŹDZI PO KRAJU
WEJŚCIE TURCJI DO NATO ROBI SIĘ CORAZ PEWNIEJSZE
7 listopada, środa. Nasze członkostwo w NATO jest pewne…
ŚLEDZTWO W SPRAWIE PARTII KOMUNISTYCZNEJ
MEMORANDUM W KWESTII BLISKIEGO WSCHODU
KOMUNISTA Z IZMIR SCHWYTANY
Same arabskie stacje, spójrz.
Kolejna.
Podoba wam się sprzedawanie ropy imperialistom.
W końcu się doigracie.
Kolejna.
Może sprawdzę długie fale?
Cześć.
Hej!
- Cześć! - Cześć.
Przestań kombinować, czego szukasz?
Wiadomości.
Mam.
Powiedział „Stalin”, słyszałeś? Niektórzy to mają fart.
Na pewno widział Stalina na własne oczy.
Nie sądzę. Ci, którzy go kiedyś widzieli, nie żyją.
Co to ma znaczyć?
Po co tego słuchasz? Zwariowałeś? Znasz rosyjski?
To radziecka stacja.
No i?
Zamiast słuchać kłamstw po turecku, słucham prawdy po rosyjsku.
Skąd wiesz, że to prawda?
Na Boga, zwariowałeś?
Czemu mój brat musi być tak szalenie naiwny?
Czym sobie zasłużyliśmy?
Nazif, nie chcę się z tobą kłócić.
Możemy się kłócić po rosyjsku.
Nie rozumiesz żadnego z tych języków.
- „Towariszowski”! - Towariszowski?
Da!
- Dość już tego komunizmu. - Nie krzycz, wszędzie czają się szpicle.
Mam to gdzieś.
Popieram Partię Ludową. Mogę być tak głośno, jak chcę.
- Bracie… - Słuchajcie, mamy tu komucha!
Przestań.
- Dość tego. - Komuch!
- Na ten temat się nie żartuje. - O ty…
- O Boże. - Niewiarygodne.
Przestań już.
Mamy iść za proletariatem, jakbyśmy nie mieli nic innego do roboty?
Każdy ma handlować oliwnikiem? Marnujesz czas.
Tak ci się wydaje.
Oliwnik jest obiecujący.
- Czyżby? - Jest wytrzymały.
Nie psuje się.
To dobry moment dla branży spożywczej. Ludzie są głodni.
Patrzcie go, Ismet Pasza.
Niewdzięcznik.
Gdyby nie on, już byś nie żył.
Gdyby nie uniknął wojny, byłbyś teraz na froncie.
Powinniśmy jeść oliwnik?
Tak, wszyscy.
Interes wymaga odwagi, proszę pana.
- To samo mówiłeś o cukrze. - Też miałem rację.
Gdyby Kurşat nie zostawił towaru na wierzchu,
żeby pójść do meczetu…
i gdyby akurat wtedy nie padało…
Gdyby cukier się nie rozpuścił…
- Walnę cię w łeb! - Już!
- Hazım! - İzzet.
Posłuchaj.
O, Nazif.
- İclal może dziś urodzić. - Co?
Ma skurcze. Hazım, idź po panią Sürme, to akuszerka.
- Nie mogę, mam spotkanie. - Jakie spotkanie?
A jak myślisz?
- Znowu coś kombinuje. - Te sprawy cię nie dotyczą.
Zaraz urodzi! Biegnij!
To nic wielkiego, w krajach trzeciego świata się tak rodzi.
Hazım, idź po akuszerkę.
Sam idź.
Ja mam spotkanie.
Salam alejkum.
Dzień dobry.
Dzień dobry? Co to ma znaczyć?
Witam go w wierze, a on mówi „dzień dobry”.
- Siostra rodzi. - Tak?
To cud Boży, którego nie możemy pojąć.
Obdarza maluczkich darem życia.
Przestań, to tylko poród.
Przekaż mu,
że nie mówiłem nic do niego i nie mam zamiaru tego zmieniać.
Boże, pomóż mi.
Mówisz, że jesteś ateistą, a potem prosisz Boga o pomoc.
Ona rodzi. Pójdzie ktoś po akuszerkę?
O nie, to skurcze.
Idźcie po nią!
- Ty to zrób? - A co z tobą?
- Mam spotkanie! - Biegnij!
- No już! - Kürşat, idź po akuszerkę.
Hazım, idź do diabła.
- No już. - Idźcie.
Okropnie pachniesz.
- Ty pijesz wodę różaną? - Przestań!
- Niemoralny poganin. - No idź.
- Niewierny. - Stać!
Hazım Biröz?
- To ja. - Zapraszam.
- Dobrze. - Przeszukajcie dom.
- Nie gapić się! - Pomogę.
Policja ciągle robiła naloty.
Sprawdzali kluby, organizacje… Aresztowali, kogo się tylko dało.
NOWY ROZDZIAŁ W SPRAWIE KOMUNISTÓW
Urodziłam się w taką noc.
Ciotka İzzet twierdzi, że to wtedy pojawiły się świetliki.
Widziałeś światło świetlików?
Nie.
To niemożliwe, nie pozwolą ci. Nie każdy może je dostrzec.
Nie rozumiem.
Masz szczęście.
Gdybyś je zobaczył, byłbyś samotny.
Udało się?
- Spóźniłyśmy się? - Nie, wejdźcie.
Szybko.
Wszystko będzie dobrze.
Spokojnie, tylko spokojnie.
- Oddychaj. - No już.
Skarbie, od lat na to czekamy.
Już prawie.
To pierwsze zdjęcie naszej małej rodziny.
Przygotujcie się.
I zrobione.
Moja córeczka ma teraz zdjęcie.
Panie Nazifie, kiedy pan zapłaci?
O Boże, trochę kultury, nie bądźmy tak bezpośredni.
Nie płaci pan od miesięcy.
Dostałeś worek oliwnika.
Nazifie!
Miałeś nie używać tego słowa w mojej obecności.
Nie mów tak do mnie przy ludziach.
To ostatnie zdjęcie.
Oliwnikiem nie zapłacę za czynsz.
To oddaj worek, niewdzięczniku.
Przestań o tym gadać!
Zrezygnowałeś z pracy w urzędzie i wszedłeś w idiotyczny biznes!
Ja zwariuję.
Boże, obdarz mnie cierpliwością.
Boże, błagam!
Już po niepotrzebnej sesji? Pozwólcie, że z powrotem ją uśpię.
No chodź, już proszę.
Czemu nie chcesz mieć zdjęć, İzzet?
Czemu ty chcesz ich tak wiele?
Nie chcę być zapomniana.
- A ja zapamiętana. - No już.
Chodźmy.
I?
No co?
Jak poszło?
Co jak poszło?
- Jesteś spłukany, prawda? - İclal!
Wcale nie, no wiesz…
Nie splajtowaliśmy per se,
ale oliwnik, jak wiesz…
Ciągle to powtarza, ja zwariuję.
Jak mam mówić o oliwniku, nie wymawiając słowa „oliwnik”?
Nazif, dość.
Miałem kupca,
który chciał wykupić cały zapas.
Miał je zabrać na wschód, w Erzurum mają braki.
Nigdzie na tej planecie nie ma braków oliwnika.
Nie dasz mi wytłumaczyć.
Robisz to specjalnie, żebym zwariowała.
- Poważnie! - Dość, przynosisz nam wstyd.
To nie moja wina.
I?
Nazif? Siostra?
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
Bismillah…
- Boże. - Dziecko śpi!
- Witaj. - Dziękuję.
- Gdzieś ty był? - Mam opowiadać?
Można powiedzieć, że w tej chwili
unoszę się 30 centymetrów nad ziemią.
Przyjechał?
Owszem, przyjechał.
I od razu zaprowadził nas aż po horyzont.
Co? O czym ty gadasz?
W meczecie mamy nowego imama.
Święty człowiek!
Jest tak inspirujący, że aż ciężko mi go opisać.
Wyobraź sobie, że po skończonej modlitwie wszyscy zostali w świątyni.
Otwieraj sklep, ja mówiłem o kupcu.
Kupcu oliwnika? Nikt nie jest zainteresowany.
- To koniec? - Tak jest.
- Spójrz na ten bałagan. - Przełóż to.
Ja zwariuję.
Witajcie!
To ja.
Hazım?
Hazım! Dobrze, że wróciłeś.
- Witaj. - Witamy.
Dzięki Bogu.
- Chodź tu. - Bracie!
- Witaj. - Dzięki Bogu.
- Jak się masz? - Dobrze.
Miło cię widzieć.
Ciebie również.
Hazım, bardzo schudłeś.
Jak to po więzieniu, ale człowiek poświęca się dla sprawy.
- Pół roku odsiadki i nic się nie zmienił. - Mówiłeś coś?
Ależ skąd.
Po prostu się modlę.
- Oby cię wysłuchał. - No już.
Mój brat wyszedł z więzienia, dziś pijemy rakiję!
- Prawda? - Tak.
Kurşat, skocz po rakiję i przekąski.
- No już. - Co?
Rakiję?
Wolałbym wykopać sobie grób i się w nim złożyć.
- Kürşat, nie mów tak. - Czemu nie?
Pomyśl o tym w ten sposób:
nawet jeśli położysz się w swoim grobie, ktoś musi go zasypać.
- Na litość boską… - Tylko raz, dasz radę.
Co się dzieje
Znowu?
Hazım Biröz?
To ja.
Panie władzo, na Boga, co się dzieje?
- To pomyłka. - Czekajcie.
- A zarzuty? - Nazif.
Wypij rakiję w więzieniu, poganinie.
- Panie władzo! - Czekajcie.
To niedorzeczne.
- Mówiła pani po sześciu miesiącach? - To za mało powiedziane.
Byłam wielką gadułą.
- A potem? - Czytałam i pisałam jako dwulatka.
Jako trzylatka umiałam już liczyć.
Wolałabym być przeciętną idiotką,
ale tak nie jest.
Jak pani wspomina szkołę?
W tym wieku ludzie są złośliwi.
A może byłam zarozumiała?
Nie pamiętam już.
Gülseren, powiedz mi,
jak nazywamy ląd, po którego trzech stronach jest morze.
Gdybyśmy byli policją, byłby „otoczony”.
Cicho!
No dobrze.
A gdy morze jest z czterech stron?
Chcę usłyszeć twoją najbardziej bezczelną odpowiedź.
To by była wyspa. Tu bezczelność jest niepotrzebna.
O co ci chodzi?
Sprawdzasz, gdzie leży granica?
Niczego nie sprawdzam, to pani ciągle zadaje pytania.
Nauczyciele pytają o sumę kątów w trójkącie,
a mnie interesuje suma ludzkiego cierpienia.
Na przykład u pani.
Cała szkoła wie, że mąż panią zdradza.
W przerwach płacze pani w toalecie.
Czemu pani to sobie robi?
Proszę przestać.
Ciągle nas pani pyta, bo w domu nie może pani tego robić.
Jesteś najbardziej bezczelną i arogancką uczennicą,
jaką w życiu spotkałam.
Będziesz się tłumaczyć przed komisją, zapłacisz za tę obrazę.
Ty…
diablico.
Diablica!
Cisza!
- Bachory! - My?
Macie przestać się śmiać!
Co dostałam?
Proszę pani…
Wejść.
Wzywał mnie pan?
- Panie Nazifie, witam. - Dziękuję.
Proszę usiąść.
Kochanie.
Proszę pana.
To nauczycielka geografii, pani Mualla i matematyk, pan Hurşit.
Miło mi.
Dopiero za chwilę będzie miło.
Słucham?
Pan dyrektor zaraz wyjaśni i wszystko pan zrozumie.
Mogę?
Oczywiście.
Panie Nazifie,
mam za sobą długą karierę,
ale ten dzień jest dla mnie wyjątkowy.
Na pewno się państwo zgodzą.
Oczywiście.
O co chodzi?
Dzisiaj będę odpowiedzialny
za największy wkład w system edukacji od czasów wielkiej reformy,
bo wydalę ze szkoły pana córkę.
- Brawo! Dobry wybór. - Brawo.
Dlaczego chce ją pan wyrzucić?
Słyszycie? Pyta, za co ją wyrzucę.
On śmie pytać!
Pańska córka jest niesforną i nieposłuszną buntowniczką.
Jest brunetką!
- Ona… - Nie ma szacunku! Jest bezczelna!
Jest agresywna! Gryzie!
Gülseren, czy oni mówią prawdę?
A co mówili? Bo nie słuchałam…
Zamyśliłam się.
Gülseren.
Nie potrafię długo słuchać poważnych ludzi.
Panie Nazifie, proszę wyjść.
Wynoście się z mojego gabinetu i z mojej szkoły!
Że niby nie może nas słuchać. Słyszeliście to?
Owszem, ale proszę spokojnie.
Przepraszam, tato.
Nie poddam się, bo ktoś narzeka na moją córkę,
ale musisz zrozumieć,
że tak dalej być nie może.
Zawsze ktoś będzie się rządził.
Szef, nauczyciel, może nawet mąż.
Musisz wiedzieć, kiedy się uciszyć i iść dalej.
Pójdziemy na lody?
No pięknie. Chcesz uczcić wyrzucenie ze szkoły lodami.
Nie musimy świętować, możemy je zjeść z żalem.
- A żałujesz? - Tak.
- Bardzo? - Bardzo.
To po co mamy iść na lody?
Smakują lepiej, gdy jest się smutnym.
- Idziemy? - Tak.
Waniliowe.
Proszę, waniliowe.
Dla mnie smak smutnego ojca.
Proszę, skarbie.
I proszę.
- Ile? - Pół liry.
Dziękuję.
Tato!
Nie ma większego szczęścia, niż mieć ojca za przyjaciela.
Był moim najlepszym przyjacielem.
To on kupował mi lody, gdy wyrzucali mnie ze szkoły.
Matka była odpowiedzialna za bicie.
Bóg cię zesłał, żebyś mnie ukarała, prawda?
Łobuzie!
- Mamo, przestań! - Nikt cię nie uratuje.
- Tato! - To dziecko mnie dobija.
- Jak śmiesz pyskować? - Uciekaj.
Jak śmiesz wylecieć ze szkoły?
- Puść mnie, zabije ją! - Uderz mnie.
Dałam jej życie, mogę je też odebrać.
Pogarszasz jej samoocenę. To młoda kobieta.
Jaką samoocenę?
- Przynosi wstyd! - Oddychaj.
- Nie chcę! - No już.
Kto to?
Nieszczęśnik, który chciał za mnie wyjść.
Nie miałby ochoty, gdyby wiedział, co go czeka.
Co sądzisz, İclal? Czy nie wygląda jak książę?
Nie wiem, nie jestem pewna.
Jak książę? Nawet na zdjęciu wygląda jak dureń.
Nie mów tak. Pochodzi z szanowanej rodziny w Beypazarı.
Każdy zna tam nazwisko Tipiyanoğulları.
- Szanowana rodzina? - Oczywiście. To kupcy.
To jego dziadek sprowadził tam pierwsze widelce.
To dopiero osiągnięcie.
- Wynaleźli widelec. - Nie mów tak.
Zaczęli od widelca i skończyli z fortuną.
Zbudowali wielki interes.
Najpierw łyżki, potem sitka i durszlaki. Duża sprawa.
Czyli sprzedają sprzęty kuchenne. To ciekawe.
Gratulacje, İclal. Ty to masz szczęście.
Twoja córka wejdzie w bogatą rodzinę wynalazców.
W weekend będzie po wszystkim.
- Ten? - Co?
Spieszą się, bo muszą wkrótce wracać.
Czas leci.
Tak szybko rosną. Ledwo co odbierałam poród.
To jasne, Sürme, przecież jesteś akuszerką.
Musiałaś odbierać poród.
Zabiorą Gülseren do Beypazarı?
Chyba tak.
İclal, nie powstrzymasz tego.
Zawsze odlatują, gdy nadejdzie ich czas.
Z czego się tak cieszy?
Zupełnie jakby to ona miała się bzykać.
- Cicho! - No co?
Wróciłam.
No proszę, naczelna plotkara sąsiedztwa
i akuszerka każdej rodziny: Sürme.
Witam panią i ręce całuję.
Kiedy przyszła? Chcę wiedzieć, ile jeszcze posiedzi.
Cicho!
Dobrze, mamo.
Jakieś plotki?
W takim razie pierwsza wam opowiem,
bo taka jestem miła.
Twoja córka pokazywała cycki Abdiemu.
- Co? - Bez paniki.
- Abdi był zachwycony. - Co?
- Inaczej by ich nie dotykał. - Co?
Gülseren!
Potem zeszli do piwnicy, bo pewnie chciał zobaczyć też resztę.
O mój Boże!
- Sąsiedzi, pomocy! - O nie.
- Tyle z naszej reputacji! - Sürme!
- Saliha! - Reputacja jest w piwnicy.
O Boże, Saliha!
O nie.
Teraz herbata.
Gülseren, powinnam cię zamordować.
- Nie mam wyjścia. - İclal…
Co miałam zrobić? To nie moje cycki.
- Ciągle gada! Nie pomagaj. - Cicho!
- Dość! - Uspokój się.
Jak śmiesz się tak odzywać?
Oszalałaś?
Wszystko zmyśliłam.
Chciałam was przed nią uratować.
- Co? To było kłamstwo? - Nie do końca.
- Nie spodobały mu się. - No nie…
Co łączy Salihę i krowę?
- No co? - Cycki między nogami.
Jeszcze raz powiesz „cycek”, a zleję ci tyłek.
- Cycek. - To dobre.
Nie znoszę jej. Wiecznie plotkuje.
Brawo, İzzet.
Zachęcaj tego bachora.
No proszę cię.
Po co ci latarka? Jest środek dnia!
Już wiem, jak rozmawiać ze świetlikami.
Tańczą, gdy tylko włączę światło.
Boże, wbij mojej córce do głowy odrobinę pomyślunku.
Od urodzenia gada o świetlikach.
Skarbie, nie porozmawiasz z nimi.
W czym problem? Niektórzy mówią do psów, inni do kwiatów.
Ty czasem rozmawiasz z Sürme.
O co chodziło?
Dobre pytanie.
Spytała.
Czyli o mnie.
Ciociu, o co chodziło?
Mamo, o co chodziło?
O nic!
- Po prostu… - Po prostu co?
Ktoś poprosił o twoją rękę.
Moją rękę?
Po co?
Dlaczego?
Chce się z tobą ożenić.
Jak to?
Ktoś może tu wparować…
i powiedzieć:
„Państwo wybaczą, ale nasz syn dojrzał. Nie mamy jednak dziewcząt do jego łoża.
Macie może jakąś wolną?”.
- Tak to ma wyglądać? - Moja córka zwariowała.
Nie da się z nią rozmawiać.
To cię nie bawi?
Można poprosić sąsiada o cukier albo sól,
ale o córkę?
Gülseren, on pochodzi z bogatej rodziny.
To najlepsza rodzina w Samanpazarı.
- W Beypazarı. - No tak, Beypazarı.
To oni sprowadzili tam łyżki i sitka.
Sitka?
- Czy widelce? - I są wynalazcami durszlaków.
O czym wy gadacie?
Naprawdę chcą to zrobić?
Gülseren, jesteś pełnoletnia. Musisz wziąć ślub.
Co ty na to?
Co ja na to?
Rodzina podjęła decyzję, nie mogę się kłócić.
Mówisz poważnie?
Brawo, Gülseren. Gratulacje.
Mądra dziewczynka.
Muszę się przygotować.
Brawo.
Gülseren, mówisz poważnie?
Zajmę się tym, ciociu.
Już ja się tym zajmę.
Przyjechali. Nazif, wstawaj.
Pospiesz się.
- Zakładaj marynarkę, nie rób bałaganu. - Już dobrze.
Powolutku.
Zwolnij!
Gdzie ona jest?
Wszystko gotowe, bismillah. No chodź.
Zwolnij! A ty zapnij marynarkę.
Kogo państwo szukają?
Mnie, prawda?
- Słucham? - To żart, przepraszam.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Dobry wieczór. - Witamy.
Witaj, synu.
Witaj.
Wejdź, synu.
Witamy.
Usiądźcie, proszę.
- Raz jeszcze witamy. - Dziękuję.
Maytap, widziałaś komodę?
Niesamowita.
- Ciężko jest je znaleźć. - Doprawdy?
Czy to morwa?
- Słucham? - Czy komoda jest z morwy?
Nie jestem pewny.
Proszę się jej przyjrzeć.
Mocniej postarać.
Tylko nie za długo, bo może to jednak nie jest morwa.
- Gülseren. - Też cię kocham, mamo.
Usiądźmy.
- Proszę. - Siądźmy.
- Siadajcie. - Ja je wezmę.
- Przejmę. - İzzet.
Proszę dać znać, gdybyście ją sprzedawali, jest dużo warta.
Oczywiście.
Kafur, przedstawmy się.
Sürme to nasza bliska przyjaciółka.
Jesteśmy bardzo zżyci.
Pewnego dnia rozmawialiśmy o tym,
że nasz syn powinien się ożenić.
- Wtedy… - Poprosiliśmy o pomoc.
Spytaliśmy o dziewczynę.
To akuszerka, więc wie, gdzie można znaleźć dobry towar.
Rozmawialiśmy o tym,
że nasz syn powinien się ożenić…
Przepraszam,
czy syn ma jakieś imię?
Nazywacie go tylko synem.
Ma imię, czy mamy je wymyślić?
Oczywiście, że ma imię.
Nazywam się Servet. Moje drugie imię to…
Mamo, jak mam na drugie?
- Bekir, kochanie. - Że co?
Na drugie masz Bekir.
Nie pyskuj.
Nie Bekir, mamo. Zaczynało się na M.
Prawda, tato?
- Skąd mam wiedzieć? Mówię na ciebie Suat. - To prawda.
No cóż…
Kogo obchodzą imiona? Liczy się tylko nazwisko.
Obcokrajowcy mówią do siebie tylko po nazwisku.
- Czyż nie, panie Gaffurze? - Kafurze.
Pan jak się nazywa?
- Nazif. - Właśnie!
- Co? - Na drugie mam Nazif.
Albo jakoś podobnie.
Synu, na drugie masz Bekir.
Ile kosztowała ta kanapa, panie Kazımie?
- Mam na imię Nazif. - Czyli była tania.
Nie o to pytałem. Co za bufon.
Pan wybaczy?
Jeśli dał pan za nią Nazifa, to była tania.
Teraz zapłaciłby pan za nią co najmniej Mahmuta.
Nie.
Zwrócił się pan do mnie „Kazım”, więc pana poprawiłem, panie Gavurze.
Ma na imię Kafur.
Mamo, nie wygłupiaj się.
To imię ojca.
- No i? - Dobrze!
Przestańmy mówić o imionach.
Mam tego dość.
- Kim jest „Dość”? - Moim mężem.
Gülseren!
Proszę bardzo.
Proszę.
- Gülseren? - Co za głupie pytanie.
Tato, to nie jest człowiek, to przedmiot.
Jak komoda.
Pani Mehtap, ile kosztowała ta komoda?
Maytap, nie Mehtap, moja droga.
Wiem, ale uznałam, że to okropne imię i je poprawiłam.
Gülseren, zrób kawę dla gości.
Dobra, zostawiam was.
- Kafurze, przejdziemy do rzeczy? - Dobrze.
Maytap.
No dobrze.
Panie Rüstemie,
małżeństwo jest niczym przedsiębiorstwo.
Ba, słowo przedsiębiorstwo wywodzi się od małżeństwa.
Dobra inwestycja gwarantuje zyski.
Ale trzeba pozyskiwać towar
z zaufanego źródła.
Wyobraźmy sobie sytuację, w której bierze się dziewczynę
z kiepskiej rodziny.
Co wtedy? Porażka, prawda?
- Tak. Prawda, skarbie? - O czym ten dupek mówi?
Cicho, İzzet.
Zostanie pan z towarem bez kupca.
I co pan z nim wtedy zrobi?
Dla przykładu ten dywan…
Wspaniały dywan.
Spójrz na ten dywan.
Perski, prawda?
To perski antyk.
Rodzinna pamiątka po dziadku męża.
To prezent od sułtana Abdulaziza. Dziadek był jego wykałaczkowym.
Był kim?
Nie lubimy o tym mówić, ale…
nasza rodzina ma koneksje z koroną.
W tamtych czasach
gdy sułtan miał coś w zębach,
wzywał dziadka mojego męża.
Z wykałaczką?
Właśnie tak.
Biorąc pod uwagę, ile wtedy jadano mięsa…
Jest i kawa.
- Skarbie. - Proszę bardzo.
Dziękuję.
Chce pan więcej piany?
Będę musiała napluć.
Ona tylko żartuje.
- Proszę. - To żart.
- Tato. - Zuch dziewczyna.
Nie dajcie się zwieść tym gadaniem o dziewczynie.
- Jestem kobietą. - Skarbie!
Dlatego podziwiam tych ludzi.
W dzisiejszych czasach żadna rodzina nie przyjęłaby rozwódki.
- Rozwódki? - Co?
Nie wspominali?
Dwa razy byłam mężatką.
O czym ty mówisz, Gülseren?
Proszę jej nie słuchać.
Jest zbyt podekscytowana.
Nazywam się Kafur!
Przepraszam, panie Sercanie.
Gdy wyszłam za drugiego męża,
byłam ciągle przed rozwodem.
Salih o tym wiedział.
Powiedziałam:
„To nasz miesiąc miodowy, ale tak bardzo kocham Bedriego.
Zaprośmy go do nas”.
Lubiłam też wtedy pozować nago.
Chciałam zaprosić Bedriego i robić sobie zdjęcia.
Mamo, nie mdlej, to najlepsza część.
Rozkręcam się.
Poszliśmy do naszego pokoju,
a tu pojawia się mój były, Fuat.
Byłam żoną Saliha,
kochałam Bedriego,
ale dalej czułam coś do Fuata.
Nazif, zabij ją!
Kafur, wstawaj.
Przecież to tylko żarty.
To skandal.
- Servet! - Przestań.
Czemu Bóg mnie tak pokarał?
Nie mdlej przy gościach.
Zboczeńcy!
- Skarbie. - I nie wierzę, że to morwa.
To tylko dąb, panie Tezcanie.
Nazifie!
Nazif? To nie jest warte nawet Şabana.
Dość, nie wydam mu córki.
Wyjdźcie już.
Mój ostatni chłopak też miał na imię Şaban.
- Cicho! - Nie usłyszeli, szkoda.
- Zamorduję! - Przestań!
- Mamo, przestań. Tato! - Nawet się nie waż!
Nie dotykaj mnie! Dałam jej życie i teraz je odbiorę.
- Siadaj, na Boga. - Po co?
- Puść. - Już dobrze, spokojnie.
Już dobrze.
Muharrem.
Przypomniałem sobie drugie imię.
Spadaj, durniu!
Na Boga…
- Już dobrze, skarbie. - Zamorduję ją!
- Puszczaj! - Witajcie!
Bez przytulania? I to po więzieniu?
Nie martwcie się, już nie wrócę. Uniewinnili mnie.
- Chwila. - Zamorduję ją! Puśćcie mnie!
- Usiądź. - Puszczaj!
- Oddychaj. - Co jest?
Nie martw się.
Podjęliśmy z matką decyzję.
Albo idziesz na studia, albo bierzesz ślub.
Nie mogę robić tego i tego?
I chodzić na zajęcia z dzieckiem?
Czyli nie mogę.
Czy bycie kobietą to kara?
Kochanie.
Tatusiu.
Mogłabyś robić wszystko, gdybyś tylko tak się nie buntowała.
Nikt się nie śmieje.
Gdy mówię żart,
dzieci się śmieją, a nauczyciele nie.
Masz się tam uczyć, a nie bawić innych ludzi.
Nie można się uczyć i bawić?
Córeczko…
tego nie wiem.
W tym kraju inteligentni zawsze są karani.
Sławimy powagę.
Ucinamy dobrą zabawę i przyjemność, gdy tylko się z nimi spotkamy.
Kocham cię, tato.
- Tatusiu. - Gülseren.
Tato, widzisz je?
Ale co?
Świetliki.
Tak, oczywiście.
Mój tata.
Jest ich tak wiele!
Widzisz? Spójrz na nie!
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też.
Moja biedna matka była przykuta do łóżka przez tydzień.
Przestała też z nami rozmawiać.
Wszyscy w domu myśleli, że zwariowałam.
Wujek Kürşat znał kogoś, kto mógł mnie uleczyć.
Spójrzcie na to.
Uspokójcie się i usiądźcie.
Niech Bóg ma nas w opiece.
To nonsens. Nie jest wariatką.
Ale zachowuj się tak dalej, a zwariuje.
İzzet, nie wtrącaj się.
Jesteśmy gotowi, chodź.
- Spluń. - Co?
Spluń do miski.
- Nie. - Gülseren!
- Poważnie. - Nie denerwuj hodży.
- Po prostu pluj. - Czemu miałabym to robić?
Bo hodża tak mówi.
- Na Boga. - Skarbie.
Twoja ślina zmiesza się z wodą.
Dzięki temu dowiemy się,
gdzie w twoim ciele kryje się dżin.
To nie muzułmańskie.
İzzet, cicho, proszę.
Znam Koran na pamięć, o tym nie ma tam słowa.
- To bzdury. - Pluj, skarbie.
- Pluj, Gülseren. - Już.
No już.
- Pluj. - Porządnie, skarbie.
Wypędź go.
I jak?
- Nie wytrzymam. - To idź.
Spójrzcie na to.
Zwymiotuję.
Patrzcie na ciemne narożniki.
Twoje zdolności umysłowe zostały poważnie wypaczone.
A jeśli świetliki są widzialną formą tego dżina?
To oczywiste.
Wiecie przecież, że świetliki są z ognia.
- Biedaczka. - Boże, broń.
O Boże!
- Czuję coś. - Gülseren?
- Gülseren. - Hodża ma rację.
Szepczą mi różne rzeczy.
- Co mówią? - Wzywają mnie.
Już idę!
Hodża? Tak, jest tutaj.
Misa?
Chcą misę.
Proszę.
Tak?
Nie mogę.
One chcą, żebym…
Jasna cholera! Jak ty się zachowujesz?
Gülseren!
Ależ ja ją…
Upierasz się przy byciu wariatką.
Przysięgam, że nikt cię nie poślubi.
Lepszego hodży nie znajdziemy.
Byliśmy w tylu miejscach,
zrobiłam, co tylko mogłam.
- Na litość boską. - Co? Nic ci się nie podoba.
Tatusiu, jak się masz?
- Tragicznie. - Co się dzieje?
Koniec interesu z solą.
Z jaką solą?
Tak bardzo byłaś przeciwko oliwnikowi, że wszystko włożyłem w sól.
I?
Nasza ciężarówka wpadła do morza w İzmit.
Do morza?
Jak można mieć takiego pecha?
I?
To wieczne „i” mnie wykończy.
Nie mamy już nic.
- I? - Na miłość boską, przestań.
To koniec. Jesteśmy spłukani.
Panie Nazifie, dziękuję, świetna robota.
Wpadła do morza. Co mogłem zrobić?
Panie Nazifie, od teraz jeśli wspomni pan oliwnik, sól lub cukier,
rozwiodę się z panem.
Dawaj to. Mam już dość.
Na litość boską.
Od dziś mów tylko o mące.
Właśnie wtedy tata się rozsypał. Do tego momentu jeszcze miał nadzieję.
Miał zostać dobrym kupcem i postawić rodzinę na nogi.
Nie wyszło.
Tego dnia marzenia ojca rozpłynęły się w słonej morskiej wodzie.
Zrobiłem ci kanapkę z serem.
Kocham cię, tato.
Chciałbym być dawnym sobą.
Dawny ja nie pozwoliłby, żeby ci to zrobiła.
Ciągle jesteś sobą, tato. Nie rozpamiętuj.
Nie, kochanie.
Jestem cieniem tego, kim byłem.
Piłeś rakiję?
Cicho.
- Próbuję ci coś przekazać. - No dobrze.
Kochanie…
mężczyzna musi spełnić swoje marzenia…
bo nie będzie mężczyzną.
Nie umiem prowadzić interesu.
Znam się tylko na byciu urzędnikiem.
Ten drań Şahin oszukał mnie na oliwniku.
Chcę sprzedać tę willę, żebyśmy mogli kupić mieszkanie…
ale nie przekonam twojej matki.
Ciągle powtarza, że chce tu umrzeć.
Najwyraźniej potomkowie wykałaczkowego wielkiego sułtana
nie mogą żyć w mieszkaniu.
Tato, posłuchaj.
Jesteś moim jedynym ojcem.
Jesteś moim bohaterem.
Kochanie.
Chcę…
żebyś mi wybaczyła.
Mój ojciec dał mi dobre życie.
Ja nie potrafiłem dać ci lepszego.
Nie pij rakii.
Robisz się sentymentalny.
Po pewnym czasie przestał wychodzić z pokoju.
Po wielu smutnych wieczorach picia…
Z samotnością poznałam się we środę.
Widziałeś ją kiedyś z bliska?
To znaczy?
Bo ja tak.
Nie tego się spodziewałam, myślałam, że będzie większa.
Większa? Co to znaczy?
Wiedziałam i już.
Nie wiem skąd, ale wiedziałam.
Nic dziwnego, że spotkałam ją we środę.
To w środy rano zawsze czują się najbardziej samotna.
W środku tygodnia, który zmierza donikąd.
Całkiem sama.
Bismillah.
Boże, daj mu zdrowie.
Boże, uratuj go.
Nazif.
Hazımie, on nie oddycha.
- Idź po lekarza. - Już.
Nazif.
Nazif!
Nazif…
Dziś chyba nie ma świetlików.
Nie lubią światła.
Jest dla nich zbyt jasne.
Mówią, że nikt ich nie widzi.
Mają rację.
Kochanie…
muszę odejść.
To przeze mnie, prawda?
Bo zwariowałam.
Popracuję nad tym. Poprawię się.
Zerwę więzy ze świetlikami.
Nie zwariowałaś.
Czasem bycie mądrzejszym jest trudne.
Tato, jesteś moim jedynym przyjacielem.
Nie możesz zostać?
Jeszcze tylko chwilę, potem oboje odejdziemy.
Muszę iść, Gülseren.
Ale wiedz, że zawsze będę przy tobie.
To nie są czcze obietnice, mówię poważnie.
Zawsze będę w twojej głowie i twoim sercu.
A będąc w twojej głowie, będę też przy tobie.
Posłuchaj.
Myśl o tym tak:
po co być u czyjegoś boku, gdy nie jest się w jego sercu?
Tato…
Cóż…
muszę już iść.
Bardzo cię kocham.
Tato…
Dobry Boże…
chcę z tobą porozmawiać.
Możemy porozmawiać po turecku? Nie znam arabskiego.
Ty jesteś Bogiem, więc pewnie znasz wszystkie języki.
Pomówmy o tym, że odebrałeś mi ojca.
Nie chcę cię denerwować.
Ponoć nie lubisz takich tematów.
Ale…
nie sądzisz, że się pospieszyłeś?
Mógł zostać z nami trochę dłużej.
Pewnie miałeś swoje powody.
Mówi się, że niezbadane są twoje wyroki.
Wiesz, ile osób mówi w twoim imieniu?
Na pewno tak, ale…
Opiekuj się nim, dobrze?
Nie zna się na interesach.
Pewnie by się nie zgodził, ale…
nie powierzaj mu interesów.
Jest dobrym urzędnikiem, daj mu pracę za biurkiem.
Przepraszam, znowu mieszam.
Boże, to bardzo dobry człowiek.
Jestem pewna, że umieścisz go w niebie,
a to oznacza, że już go nie zobaczę.
Bo jestem wariatką.
Pewnie nie dostanę się do nieba.
Przepraszam, już przechodzę do rzeczy…
ale muszę jeszcze spytać o siebie.
Wiem, że będziesz zły,
ale muszę zapytać.
Boże, co mam teraz zrobić?
Nazif!
Pokój jego duszy.
Po śmierci ojca wszystko się posypało.
Potem przyszedł 12 marca.
Lata 70. i wojna domowa.
Nie muszę chyba dodawać, że wujek Hazım znów poszedł siedzieć.
DEMİREL: WOJSKO NIE POWINNO STAWAĆ NA DRODZE DEMOKRACJI
NOWY PLAN DZIEWIĘCIU KROKÓW DLA SZKÓŁ
RZĄD OBIECAŁ GENERAŁOM REZYGNACJE
A budynek, który dawniej był „willą”,
teraz stał się „starym drewnianym domem”.
DEMOKRACJA
NIEZALEŻNOŚĆ
Razem walczmy z faszyzmem!
Razem walczmy…
W całym kraju ścierali się ze sobą bracia.
Co jest bardziej zaskakujące: zabić własne rodzeństwo,
czy zabić kogoś, kogo wcześniej nie widziało się na oczy?
WALCZĄCY Z POLICJĄ STUDENCI ARESZTOWANI
- Kto to? - Veli.
Nie ma lepszego uczucia niż wiara.
Choć lepiej wierzyć w coś intratnego.
Veli by się ze mną nie zgodził.
Skoro nie znasz się na interesach, to po co idziesz do polityki?
Co tu znowu robicie? Nie macie dość niszczenia tej ściany?
- Znikajcie stąd. - Spokojnie.
Żadne mi tam spokojnie! Idźcie stąd!
- No już. - I bierzcie swoje graty.
Niby wy macie uratować ten kraj? Zamknij się i nie pyskuj!
Zaraz oszaleję.
Sowieci okupują Afganistan, tego nie da się inaczej opisać.
Wewnętrzne spory zwiększyły popyt, który zaspokoili Sowieci.
O czym ty mówisz?
Czy Afgańczycy powiedzieli: „Przywieźcie czołgi i bomby”?
Chcą socjalizmu.
Gdyby woleli kapitalizm, USA słałoby czołgi?
- Odwracasz kota ogonem. - Jesteś zaślepiony.
Twoje podejście nie jest naukowe.
Chłopaki.
Cześć. Chcecie oliwnika?
Że co?
- Macie ochotę? - Nie, dzięki.
Wkurzysz się,
jeśli powiem ci, że Afganistan to nie twój interes?
- O co ci chodzi? - Właśnie o to.
Mamy inne sprawy, Veli.
Nuran, odpuść mi.
- Cześć, Gülseren. - Co tam, Veli?
- Oliwnika? - Nie, dziękuję.
- Co tym razem? - „Precz z…”
I malowanie po murach pomaga?
Nie wiem, ale coś trzeba robić.
Wystawię ci za to rachunek.
Niby nie lubisz reklam, ale tylko nimi się zajmujesz.
„Zbawienie” kosztuje 50 lir. „Zbawienie ludzi” już 100.
Jeszcze dziesięciu takich jak ty i będę bogata.
Zapomnij, ściana należy do ludu.
Też należę do ludu i nikt mi nie powiedział.
A ty wyobcowałeś mnie od ludu jak Camus.
Łapiesz?
Długo jeszcze?
Obiecałeś mi kino.
Jestem zajęty.
Który film?
Ten z Ayhanem Işıkiem.
Yılmazem Güneyem.
Nie ma czegoś z oboma?
Güney wierzy w sprawę. Drugi to tylko aktor.
Na tamtym już byliśmy.
Nie zrozumiałaś go.
Jak miałam zrozumieć, jeśli nie pozwoliłeś mi oglądać?
Nuran, przestań. Czytałaś książkę, którą ci dałem?
Gülseren, do środka. Czemu rozmawiasz z anarchistami?
Anarchiści? To Veli i Nuran.
Veli?
Pani İclal.
Veli, czemu niszczysz nasz mur? Powiem twojej mamie.
A ja powiem Hazımowi.
Jest pani szwagierką szanowanego rewolucjonisty.
- Tak się nie godzi. - Cicho.
Ledwo co biegałeś w krótkich spodenkach.
Od kiedy to wolno ci pyskować?
- Proszę pani. - Veli!
Ja z nią rozmawiam!
Stanie ci się krzywda, jesteś jeszcze dzieckiem.
Nie rób sobie tego. Pomyśl o rodzicach.
Poza tym dewastujesz mi mur, na Boga!
Codziennie rano jakaś inna głupota.
Ostatnio ktoś napisał „Doradcy za to zapłacą”.
Nonsens.
Napisaliśmy „oprawcy”! Jakiś faszysta musiał to zmienić.
- Gülseren… - Po prostu kaszlę.
- Poważnie! - To ty, prawda?
- Rozumiem, czemu mówią, że zwariowałaś. - Veli!
Veli, masz. Kup mi dwa bochenki chleba.
- No już. - Proszę pani, jestem zajęty.
No pewnie, Veli. A mówicie, że „wspieracie ludzi”.
Osoba, która należy do ludzi, poprosiła cię o chleb.
Co się stało ze wsparciem w walce o chleb?
- Dobrze. Ile bochenków? - Dwa dobrze wypieczone.
Weź go ze sklepu Başaka.
- To faszysta. - Ale ma świetny chleb.
I od kiedy jest faszystą? Po prostu się trochę jąka.
Jąkanie jeszcze nie oznacza faszyzmu.
To znany faszysta. Już został ostrzeżony.
Wcześniej się nie jąkał, pewnie go przestraszyliśmy.
Co to za podejście, łobuzie?
Idź po mój chleb!
- Szybko. - Potrzymaj, zaraz wracam.
- Pani İclal… - Tak?
- Mam kupić też paczkę fajek? - Co? Żadna z nas nie pali.
To my ją wypalimy.
Co za łobuz. No dobrze.
Ale tanią!
Wezmę birinci.
Na litość boską! Miało być tanio, a on chce birinci.
Dziwny kraj. Nawet tanie papierosy mają ładne nazwy.
Znasz się na wszystkim, prawda? Na Boga…
Skończę, bo inaczej nigdy nie zdążymy.
„Precz…
z…”
- Co jest dalej? - Nie wiem.
Faszyzm albo imperializm.
Zostaw puste, Veli dokończy. Albo mam pomysł: „Precz z izmem”.
Genialne.
- Oliwnika? - Nie, dziękuję.
Veli?
Veli!
Ciocia İzzet wkrótce wyszła za mąż.
Jej pasowało małżeństwo aranżowane.
Nie smuć się.
Antep nie jest daleko. Będę cię odwiedzała.
Wszyscy odchodzicie.
Ci, których kocham, odchodzą.
Gülseren, dbaj o siebie, dobrze?
Chodź tu.
- W końcu wyszła pani za mąż. - Tak.
To był rok 1980.
Została nam tylko skromna renta i worki oliwnika.
Doprowadzał mamę do szału.
Musiałam wyjść za mąż.
Nasze małżeństwo trwało osiem i pół miesiąca.
Trzeba było widzieć twarz matki, gdy wróciłam.
Przezabawna rzecz.
Gülseren?
Co to ma być?
Mamo, nie przywitasz mnie?
Odpowiedz.
- To walizka. - A mąż?
Nie zmieścił się.
To przez świetliki, prawda?
Nie, mamo.
Zorientował się, że jesteś szalona i wyrzucił cię z domu?
- Też nie. - To co się stało?
Bił mnie.
I?
- Co? - I w czym rzecz?
To nie powód do odejścia.
Zlał cię, bo zobaczył, że jesteś wariatką.
Nie, mamo.
Wkurzyła go moja wiedza.
To jedno zdanie podsumowuje nasze małżeństwo:
„Myślisz, że na wszystkim się znasz!”.
Na litość boską, wczoraj porządkował finanse
i przez sześć godzin nie był w stanie pomnożyć 25 przez 56!
Strasznie się pocił, był już bliski samobójstwa.
Powiedziałam mu, że to 1400.
- I? - I to był mój błąd.
Najpierw mi podziękował.
Powiedziałam, że nie ma za co, bo to dla mnie dosyć proste.
- Wtedy zaczęła się kłótnia. - I?
Powiedział, że mam go za durnia, że się wymądrzam.
- Że bez niego umarłabym z głodu. - I?
Potem zaczął od „do diabła”,
ale nie dosłyszałam reszty, bo ciągle mnie bił.
Mam wrażenie, że chodziło o ciebie.
I?
Jakie i?
Ciągle to powtarzasz? Co miałby zrobić?
- Dlatego odeszłaś? - Mamo…
Przyjdziesz kiedyś na mój grób i powiesz:
„I? O co ci chodzi, Gülseren?
Tylko dlatego zerwaliście? Tylko dlatego odeszłaś?
O co ci chodzi? To tylko morderstwo między mężem a żoną”.
Nie wygłupiaj się, nie umarłaś. Na czym stanęło?
Pamiętasz, co mówił tata?
- No co? - Że te twoje „i” wpędzą go do grobu.
On umarł, mnie oszczędź.
Na Boga, przestań owijać w bawełnę.
Odpowiadaj: na czym stanęło?
- Co? - Co się stało?
Odeszłam od Sadriego,
bo nie mogłam znieść zapachu mięsa.
Jakiego zapachu?
Cuchnął surowym mięsem.
Gülseren, oszalałaś?
Jest rzeźnikiem, musi cuchnąć mięsem.
Na Boga.
- Był czarujący… - Mamo!
Nie nazywaj go czarującym.
Mów, że był jak stek, że przypominał owcze jądra…
ale nie mów „czarujący”.
- Gülseren. - Nie, mamo.
Dobry Boże.
Boże dopomóż. Jakbym mówiła w obcym języku!
Boże, pomóż mi nie zwariować.
No proszę, żona rzeźnika.
Była żona.
- Co? Poważnie? - Tak.
- Herbaty? - Jasne. Co się stało?
Wujku…
Już tłumaczyłam mamie, nie chcę się powtarzać.
Będzie o tym gadała jeszcze przez 100 lat, więc w końcu się dowiesz.
No tak.
Nie aresztują cię już?
Jeszcze się nie zorientowali, bo publikuję pod pseudonimem.
Gülseren, jesteśmy już tak blisko. Jeśli Bóg pozwoli, nadejdzie rewolucja.
Jeśli Bóg pozwoli?
- A raczej „mam nadzieję”. - Bóg daje ci nadzieję?
- Wiesz co… - Tak?
Myślałem, że spaliłaś wszystkie moje książki.
- A potem znalazłem… - Są bezpieczne.
- İclal wsadziła je do wora… - I dała go mnie.
A ja je wyjęłam i założyłam okładki z książek wujka Kürşata.
Ależ się cieszę.
- Gülseren, mam pytanie. - Tak?
Co zrobiłaś ze środkami?
Włożyłaś je w okładki innego komucha?
Miło cię widzieć.
Gdybym nie przeczytał wszystkich książek i nie zdziwił się ich zawartością…
Aż dziw, że podołał.
…mógłbym zostać otruty zalążkiem komunizmu.
Na szczęście, czytając dzieła Sayyida Qutba,
zwróciłem uwagę na ciągłe aluzje do Krala Marxa.
Wtedy zrozumiałem, że coś jest nie tak.
Nie śmiej się.
- Gülseren. - Tak?
Być może dzieła Sayyida bin Zerdicha
też cierpią, zamknięte w okładki przeklętego Kapitolu.
Sayyid bin Zerdich?
W czym problem? Przypadkiem przeczytałeś coś porządnego.
Czyli dzieła Sayyida Qutba nie są porządne,
ale Kral Marx i jego Kapitol już tak?
To Karl Marx i Kapitał.
- Ignorant! - Cicho.
Myślę, że wujek Kürşat ma już wyrobioną opinię
i chce się do niej dostosować.
Nie czyta, żeby się czegoś dowiedzieć.
Czyta, żeby się utwierdzić.
Słyszysz? Dobrze to ujęła.
Ale ty też jesteś podobny.
Słyszysz? Dobrze to ujęła.
Mówisz, że ja i ten fanatyk jesteśmy tacy sami?
To mnie obraziła! Porównuje mnie do niewiernego!
Wynoś się stąd!
Wychodzę bo Bóg tak chce.
Bigot.
Wstydź się.
Mówiłam tylko o porządku rzeczy.
Trzeba poznawać, żeby zrozumieć…
Nie zamierzam się zniżać do poziomu byłej żony rzeźnika.
Zacząłem pisać w 1938 roku.
Opowiadania o…
Gülseren.
Bardzo bolało?
Co?
Gdy cię bił. Nic ci nie jest?
Mamo, nic mi nie jest.
Nie martw się.
Jestem ciekawa, musisz powiedzieć prawdę.
To przez świetliki, prawda?
Boże… Mamo, proszę cię.
Tej samej nocy, tej dziwnej, wrześniowej nocy nie mogłam zasnąć.
Jakby noc wiła się we mnie niczym wąż.
To nie był dobry znak.
- Wujku Hazımie, co ty… - Cicho. Pomóż mi.
Co się dzieje?
Junta jest w mieście.
- I co zrobią? - Tego nie wiem.
Chyba nie mam wyboru, muszę uciekać.
No już.
Nie martw się.
Zamieszanie nie potrwa długo, wrócę za kilka dni.
Hazım? Gülseren? Co się dzieje?
A jak sądzisz?
Dzięki szwagrowi doszło do przewrotu.
- Co? - Junta już tu jest.
- Kto to? I czemu przyjeżdża tak późno? - Nie mam czasu.
Wyjeżdżam. Żegnaj.
- Dokąd? - Nie mogę ci powiedzieć.
Na litość boską.
Opiekuj się matką.
Wiesz, że cię kocham. Dobry z ciebie dzieciak.
Dokąd to? Myślałem, że rewolucja jest już blisko.
Uciekasz na widok dzielnych żołnierzy?
Zobaczmy, gdzie się ukryjesz.
- Moskwa? - Idź do diabła!
Uciekaj do Moskwy!
Zatrułaś tę ziemię.
Święty narodzie turecki, tureckie siły zbrojne podjęły decyzję
o wypełnieniu swojego obowiązku,
którym jest obrona republiki w imieniu narodu,
i zdecydowały się na przejęcie władzy.
Mamo?
Co za wspaniały głos.
Separatyści…
To dźwięk pokoju.
Jeśli Bóg pozwoli, wreszcie będziemy spać spokojnie.
Kto to? Mam nadzieję, że nic się nie stało.
- O co chodzi? - Dobrze, że pan tu jest.
- Kürşat Tümer? - Mam być świadkiem?
To pan?
- Tak, ale… - Brać go.
Zaszła pomyłka.
- Proszę nie stawiać oporu. - Co pan robi?
Przestańcie! İclal!
- Kürşat! - Jestem lojalnym muzułmaninem!
Kürşat!
- İclal! - Kürşat!
- Na miłość boską! - Co zrobił? Czemu go zabieracie?
Zaszła pomyłka.
Kongresmeni i senatorowie, którzy mają działać w imieniu ludzi,
obserwowali te wydarzenia,
nie czując żadnej odpowiedzialności.
Bronili tylko swoich zysków i władzy.
IMIGRANCI TEŻ DOSTANĄ POMOC Z PLANU MARSHALLA
KOLEJNE ŚLEDZTWO WS. LEWICY
1982, SZTOKHOLM
To pocztówka, którą wujek wysłał dwa lata później.
Śnieżna Północ.
Tragiczna historia jego ucieczki.
Zesłaniec…
tęskni nawet za więzieniem ze swojego kraju.
Po wyjściu z więzienia wuj Kürşat był innym człowiekiem.
Bardzo się wyciszył.
Miesiącami siedział w pokoju, modląc się i czytając.
Dokąd idziesz?
Idę odnaleźć Boga.
Samodzielnie, bez pomocy.
I jak to niby zrobisz?
Gülseren.
Niech Bóg cię chroni.
Odnajdziesz go.
Poszukiwania też są piękne.
W latach 80.
mieszkałyśmy z matką same w odziedziczonej willi.
To ja w pracy z kolegami.
Czyli poszła pani w końcu do pracy.
Chciałam zarobić.
Poza tym miałam dość ględzenia matki.
W latach 80. dałam się nabrać na przekręt o szybkiej fortunie.
Chciałam być częścią toczącego się dookoła życia.
Tego dnia nawet się pomalowałam.
Kto tam?
Mogę panu powiedzieć,
ale i tak mnie pan nie pozna.
Proszę mnie zaprosić.
Proszę.
Dzień dobry.
Gülseren Biröz.
- Somer Yoğurtçuoğlu. - Miło mi.
Powtórzę: nazywam się Somer, nie Soner.
Już się stresuję.
Na pewno zdarza się, że ludzie mówią na pana Soner.
- Usiądzie pani? - Owszem.
Lubię siadać.
Czasem nawet się kładę.
- A jednak pani nie siadła. - Fakt.
Ja tylko…
Nie ma chyba kraju, który bardziej lubi siedzieć, prawda?
Cały czas siedzimy. Nawet odwiedzamy się, żeby posiedzieć.
Cudzoziemców interesuje, gdzie druga osoba mieszka.
My pytamy, gdzie siedzi.
Uwielbiamy siedzieć.
Pewnie dlatego mamy tak rozwinięte pośladki.
Tak sądzę.
Ale gdybyśmy tak wstali i…
Pośladki?
Tak.
Nie mówię teraz o sobie, przepraszam.
Mówię o pośladkach w ogóle.
Cały czas siedzimy, więc są…
Powiedziałem, że może pani usiąść i tyle.
Na litość boską, nie chcę rozmawiać o pani pośladkach.
Chyba się stresuję i dlatego za dużo mówię.
Widziałam pańskie ogłoszenie, szuka pan kogoś na stanowisko asystentki.
Chciałam na nie aplikować, jeśli to dalej aktualne.
- Zna się pani na maszynach do pisania? - Służą do pisania.
Umie pani pisać na maszynie?
No tak… Nie.
Ale jeśli da mi pan szansę, nauczę się pisać nawet palcami u stóp.
Tylko żartuję.
Proszę pani, ja nie lubię żartów.
Od czasów gimnazjum nie zażartowałem choćby raz.
Ja nie żartuję.
Nie lubię żartów. Żarty mnie nie bawią.
Nie obchodzi mnie, że Nasreddin Hodja lał jogurt do jeziora.
Nie próbowałam być zabawna, to tylko taka głupotka.
To moja pierwsza rozmowa, bardzo się stresuję.
Czym się pani zajmuje?
- Jestem gospodynią. - Ostatni pani dom to…?
- Pan wybaczy? - To był dowcip.
Żart.
Umiem żartować, ale tego nie lubię.
Pani mówi, że jest gospodynią,
a ja sobie żartuję.
„Ostatni dom”. To oczywisty żart.
Umiem żartować, ale nie chcę.
Zrozumiałam.
Z trudem, ale się udało.
Nie każdy musi lubić dowcipy.
Od lat słyszymy to samo. Temel i Fadime…
Dość już, to nie jest śmieszne. Nikt się z tego nie śmieje.
Kim są Temel i Fadime?
Fadime?
To żona Temela.
W żartach mają zabawne perypetie.
Szukamy doświadczonej urzędniczki.
Wiem, napisaliście to wielkimi literami.
„Doświadczenie” było tak duże,
że mogłoby się wydawać, że chodzi o dowolny rodzaj doświadczenia.
Pani ciągle żartuje.
- Wcale nie. - Proszę przestać.
Nie żartuję. Przepraszam, jeśli pan to tak odebrał.
Nawet myślę o zmarłych krewnych, żeby być bardziej poważną.
Zmarłych? To znaczy?
Takich nieżywych.
Martwych.
Czy pani zwariowała?
Chodziłam na terapię.
Bardzo to polecam.
Wyleczyłam czterech psychiatrów.
Oczekuje pani, że zatrudnię kogoś,
kto mówi o dobrym wpływie siedzenia na pośladki,
jest po terapii,
nie ma doświadczenia i nie umie pisać na maszynie?
Tak.
Zaczyna pani jutro.
Bardzo dziękuję.
Niewiarygodne.
Po raz pierwszy od 15 lat ktoś mnie rozbawił.
To był śmiech.
- Tak? - Tak.
Znowu się zaśmiałem.
Moje mięśnie twarzy nie działają, bo nie robiłem tego od lat.
Dlatego…
To prawda, nie ruszają się panu policzki.
Tylko szczęka.
- Właśnie tak, na boki i trochę dalej. - Która strona?
Obie. Można też tak.
Potem doda pan dźwięk.
To przyjdzie samo.
- Trochę na boki. - Nie dam rady.
Nie lubię rzeczy, których nie potrafię robić.
Zaczęłam pracować.
Dogadywałam się z każdym.
Ale przeznaczenie sprawiło, że wszystko znów się posypało.
- Co się stało? - Firma fałszowała raporty eksportowe.
Policja zrobiła nalot na biuro.
Prawdziwy właściciel uciekł.
Nic mi się nie udało.
- Mogę spytać o coś osobistego? - Tak.
Zakochała się pani kiedyś?
Nie twoja sprawa, ale i tak odpowiem.
Poznałam go, gdy zaczęłam tracić nadzieję.
Proszę pani!
- Tak? - Upuściła pani pomarańczę.
Dziękuję, już ją biorę.
Proszę.
To pewnie przez dziurę w siatce i grawitację…
Pewnie tak.
Była ci pisana, proszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Mogę pomóc z torbami?
Moja mama chciałaby, żebym odpowiedziała: „Nie, dziękuję”.
- Ale? - Ale bolą mnie już ręce.
Z chęcią dam się uratować.
- Proszę. - Nie za ciężkie?
Skądże. Teraz będą już bezpieczne.
Mam głupi zwyczaj zgadywania imion napotkanych osób.
Nie jestem w tym dobra.
Ty mi wyglądasz na Tunę albo İlhana.
Dündar
- Miło mi, Tijen. - Miło cię poznać, Tijen.
Żartowałam. Gülseren.
Nie wyglądam jak Tijen, prawda? Na pewno nie.
- Ostrożnie. - Spokojnie.
Wezmę to.
Wybacz, to nie było celowe.
- Nie za ciężkie? - Ależ skąd.
- 28 razy 41? - 1148.
Jak mogę to sprawdzić?
- Wyciągnij długopis i papier i licz. - No tak.
Głupiutka pomarańcza.
Znalazła dziurę w torbie, wyleciała i wpadła na Dündara.
Doszliśmy do najciekawszej części rozmowy,
ale jesteśmy już w mojej okolicy.
Tu leży granica?
Dokładnie tutaj. Ani kroku dalej.
- Ani kroku? - To tu.
- No dobra. - Jasne.
Jeszcze krok i o nas napiszą.
„Gülseren i przystojniak!”
Powiedziałam ci wprost, że jesteś przystojny, to dziwne?
Ja nie jestem taka ładna.
To znaczy mam pewien urok…
Prawda? Nie jestem pewna.
To prawda.
Nie chcę znać konsekwencji nieodwzajemnionej miłości.
Za szybko, prawda?
Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
Tak.
Naprawdę?
- Siatki… - No tak.
- Zapomniałam o nich. - Fakt.
- Wezmę już… - Uważaj na dziurę.
- Mogą wypaść. - Dobrze.
Proszę bardzo. Ta jest moja.
Jest pańska.
- Mówić ci per pan? - Nie.
Jest twoja.
Dziękuję.
Nie przekraczaj granicy.
Tu się zatrzymam.
To dobrze.
95 razy 42?
3990.
No dobrze.
85 razy 68.
5780.
Sekundkę.
Tym razem cię mam, spójrz.
Wcale nie.
Znowu się pomyliłeś, dwójkę powinieneś tu przenieść.
Ja liczę w głowie, a ty nie potrafisz nawet na papierze.
Poddaję się.
Wybacz, ale nie wiem, co mam… Nie spotkałem nigdy mądrzejszej kobiety.
To bezużyteczna mądrość. Jestem żywą tablicą matematyczną.
Właśnie spotkałeś mądrzejszą od siebie kobietę
i nawet trzymasz ją za rękę.
Wiem.
Widziałeś kiedyś świetliki?
Oczywiście.
Było ich całkiem sporo na naszym podwórku.
Jeśli mówisz prawdę,
to połączył nas Bóg, a nie pomarańcza.
Czasem łapaliśmy je do słoików.
Wolałabym, żebyś tego nie robił.
Chyba się zakochaliśmy.
Ciągle o tobie myślę, więc…
Nie pytaj.
- Ja wciąż myślę o tobie. - O ty!
Myślałam, że jesteś zły.
Zakochaliśmy się.
Za trzy tygodnie idziesz do wojska.
No tak.
Na jak długo?
Półtora roku.
No wiesz…
Będę cię wspominać dziesięć razy dziennie. To 5400 razy w 540 dni.
Sporo.
Naprawdę sporo.
Robisz to celowo? Mogłeś skończyć wcześniej.
Wtedy studiowałem.
Idealnie się składa, że w naszych życiach…
nic nie jest idealne.
Mam nadzieję, że nikt inny…
nie będzie cię tak całował.
Ja też.
No wiesz.
Zjemy coś?
Dobrze, już cię puszczam.
- No dobra. - Jedzmy.
73 razy 64?
4672.
Sporo tu dzisiaj świetlików.
Jak małe gwiazdki.
To prawda.
- Żebyś się nie przeziębiła. - Nic mi nie będzie.
Siądź bliżej.
Jeszcze bliżej?
Pod moim ramieniem.
Połóż tu głowę, będzie ci cieplej.
Jeśli to zrobię…
W czym problem?
Będę w twoich ramionach.
- W moich ramionach. - Właśnie.
To niegrzeczne.
Tak leżeć w czyichś ramionach.
Jeśli ktoś cię przyłapie…
No dobra. Nie musisz, ale…
Ale?
Połóż głowę na mojej piersi.
„Połóż głowę na mojej piersi”. Ładnie to ująłeś.
Tak też zrobię.
Mama by mnie zabiła, ale…
- No już. - Dobrze.
- Tak. - O tak?
- Właśnie. - Jeśli ja siądę tak…
A ja wyciągnę rękę, to będziemy się przytulać.
Czas na sygnał.
Masz ciepłe usta.
- Co? - Nic.
I co się stało?
Zginął po piątym liście.
- Wymiana ognia. - O nie.
Nie dziw się.
Moi ukochani umierają wcześnie, to taka tradycja.
Dündar…
To krótka, ale piękna historia.
Jak wtedy, gdy znajdujesz w radiu kawałek, który bardzo ci się podoba,
ale kończą go grać, gdy podgłaśniasz.
Właśnie tak.
A może dzięki temu historia potencjalnie krótkiej znajomości…
przetrwa całe życie.
Ta strona w albumie
jest zarezerwowana dla telewizorów.
To był nasz pierwszy telewizor w ogóle, a to jest pierwszy kolorowy.
To ostatni kolorowy.
Gülseren!
- Odsuń się, nic nie widzę! - Nie!
Na litość boską!
Przestań!
- Mamo, przestań mnie bić. - Odsuń się!
- No odsuń się. - Odkurzacz nie działa.
Na litość boską.
- No nie działa. - Musisz teraz?
Odsuń się!
Mamo, podnieś to.
Na litość boską.
Odkurzyłaś tu?
Tak.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
Witajcie w naszym cyrku, to Turcja z roku 2000.
HOTEL DRUGIEJ KATEGORII
Na początku nowego tysiąclecia
w willi wykałaczkowego zrobiłyśmy pokoje na wynajem.
Pensjonat walniętej Gülseren.
PENSJONAT GÜLSEREN
Tu Televole, witamy!
Nie ma ich.
Słońce, deszcz i chmury naraz.
Wszystkie znaki końca świata.
Zaszalejmy. Ten wywiad jest zbyt poważny.
Gülseren, przesuń się, oglądamy.
Moi kochani,
gapicie się w to pudło, jakby was ktoś zaczarował.
Tłoczycie sobie do głów te śmieci.
Witajcie!
Witam wszystkich widzów.
Pozwólcie, że zacznę od mojej mamy, którą kocham całym sercem.
Znów mamy okazję
zaprezentować wam zepsucie podane w formie rozrywki.
- Boże, daj mi cierpliwość. - Wynoś się z mojego domu!
Mój syn wraca z Niemiec.
Zamknij się.
Ma rację, co wieczór gapimy się w to jak durnie.
Ludzi ciągnie do światła, prawda?
Czasem światła insektów, a czasem telewizora.
Gülseren, na litość boską, cicho.
Dostanę zawału i Bóg cię za to ukarze.
Rozmawialiśmy z tatą o karach.
Moją karą jesteś ty.
Ciągle gadasz?
Cały dzień gapisz się na gadające pudło.
Nie przeszkadza ci gadanie, to ja ci przeszkadzam.
Gülseren, cicho. Na litość boską, proszę.
Droga publiczności,
jako posłuszne dziecko wysłucham prośby matki
i wyłączę źródło hałasu.
Dobranoc.
- Co jest? - Co ty robisz?
Z dnia na dzień jest gorzej.
Gülseren!
Dokąd go zabierasz?
Przyda nam się cisza i spokój.
Boże, ratuj! Gülseren!
- Cholera! - Oddawaj go!
Dokąd go niesiesz? Niech ktoś ją powstrzyma!
Na Boga…
Niech cię diabli, Gülseren!
Cholera, co jest?
- Czemu stoisz przed naszą willą? - Kto twierdzi, że jest wasza?
- Rząd. - Pilnuj swoich spraw.
Jak, jeśli siedzisz na mojej ziemi?
- Nie jestem cierpliwy. - Doprawdy?
Ja też nie.
- Wynocha. - Nie dotykaj mnie.
- Won! - Nie.
O czym ty gadasz? To parking.
- To nasza willa! - Zróbcie z nią coś!
Wariatka.
Oszalała.
Nie chcę was tutaj.
Mieliśmy tylko jedną rozrywkę,
a ona się jej pozbyła.
Mój syn wraca z Niemiec. Wyjdź!
Cicho, mam już dość.
Dobrze, że tu jesteś.
Wyjaśniłem sytuację twojej kochanej mamie.
Mój syn wraca z Frühstück.
- Macie wyjść. - Tak zrobimy, spokojnie.
Czemu? To nasz dom, niech on idzie.
Ignoruj go, mamo.
Pójdzie pan do swojego pokoju?
Dobrze, pójdę, ale musicie stąd wyjechać.
- No już. - Chodźmy.
Co się stało z twoim ubraniem?
Nic. Biłam się.
- Biłaś się? - Tak.
Nie mów, że stałaś się anarchistką jak Veli.
Dałam mu pieniądze, żeby kupił mi chleb.
Nie przyniósł mi ani chleba, ani reszty.
Myślisz, że zaczął palić?
Co on ma z tym wspólnego?
Biłam się ze zbirami z parkingu.
Dlaczego?
Nie mamy nawet samochodu.
Siedzą przed naszym domem.
Pożegnałam się już.
Z ciocią, z wujem, z wujem Hazımem…
z ojcem…
W tym mieście jest zbyt tłoczno.
- I? - Ej!
- Nie zaczynaj. - To ty.
Bóg zesłał mi cię za karę.
- Gdy odeszłaś od tego czarującego… - O nie.
Facet, który cuchnie mięsem, nie może być czarujący.
- Może. - Nie!
Może i będę tak mówiła!
Był czarujący!
Zwariuję przez ciebie.
Przeze mnie? Taka się urodziłaś.
- Nie jestem wariatką. - Jesteś.
- Nie! - Tak.
Całkiem zwariowałaś.
- A on był taki czarujący… - Dość!
Dlaczego?
Od 50 lat rozmawiasz ze świetlikami.
Od 50 lat je karmisz!
I twierdzisz, że nie zwariowałaś?
Ty…
Gdybyś była rozsądna, nie skończyłybyśmy tak.
Spójrz na nas, Gülseren!
Spójrz na nas!
Rozumiem, że zostawiłaś rzeźnika,
ale czemu pogoniłaś dzieciaka z Beypazarı?
Na Boga, nawet nie zaczynaj.
- Też był czarujący. - Nie mów tak!
Taka prawda, był czarujący.
Wszystko przez świetliki.
Do diabła z nimi
i do diabła z tobą!
Czy ktoś jeszcze rozmawia z świetlikami?
- Znasz kogoś? - Znałam!
Ciocia İzzet je widziała.
Dündar też!
Tata mi wierzył!
Ale od urodzenia jesteś ślepa,
więc ty ich nie zobaczysz.
Całe życie narzekasz i mamroczesz.
Uwięziłaś nas w świecie bez miłości.
Nigdy nas nie całowałaś, nigdy nie kochałaś.
Nigdy nie powiedziałaś, że mnie kochasz.
Nigdy nie płakałaś.
Nie masz łez, mamo.
Nie masz serca.
Dlatego nie możesz umrzeć.
Wszyscy umierają, a ty żyjesz dalej.
Pilnujesz naszego bólu i cierpienia.
Kocham cię, mamo. Możesz wreszcie umrzeć?
Kocham cię, ale umrzyj już!
Mamo.
Śpisz?
Mamo, śpisz?
Mogę tu usiąść?
Kocham cię, mamo. Śpij.
Jedyna mama na świecie, która nie lubi całusów.
Tylko tak mogłam cię całować, zawsze w tajemnicy.
Kocham cię, mamo.
Śpij.
Pójdę do świetlików i wracam.
Widziałyście kiedyś świetliki?
- Świetliki? - Świetliki.
Widziałyście kiedyś świetliki?
Witamy wszystkich na kanale Mamy talent!
Dziś czekają na was kolejne niesamowite wieści.
Pani Gülseren zaskoczyła nas
umiejętnością mnożenia czterocyfrowych liczb w pamięci.
Robi to bez żadnych pomocy.
Nie sądziliśmy, że spędzimy razem aż tyle czasu.
15 396 964.
- 4156 razy 3529? - 28 655 055.
DZIĘKUJEMY!
Jest pani teraz sławna.
Pierwsza dziesiątka.
W komentarzach mówią „pani Einstein”.
Może nagramy coś jeszcze?
„Gülseren kontra Einstein”.
- A to co? - Einstein tak robił.
No tak.
Zły pomysł.
Wszystkich pani zadziwiła.
Może komuś uda się nawet panią zrozumieć?
Nie.
Zdziwienie jest prostsze niż zrozumienie.
Czas się pożegnać.
Znajdę sobie dobre miejsce…
i zorganizuję pogrzeb dla jednej osoby.
Pochowam wszystkich, których kocham.
Tylko Bóg wie, jak skończymy…
ale za to początek należy do nas.
Lampy emitują światło…
ale to świetliki rozświetlają świat.
No dobrze.
Napisy: Jędrzej Kogut