Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nareszcie SAM W DOMu
DOM OTWARTY NA SPRZEDAŻ – Gavin Washington
DOM OTWARTY NA SPRZEDAŻ
Kuchnia jest połączona z małą jadalnią.
Mówiliście o otwartej przestrzeni.
Uwielbiam ten pomysł.
Tak.
Nie ma lepszego.
A oto właściciele, Pam i Jeff McKenzie.
Opowiadałam Breckinsonom, że mogą zburzyć ściany
i stworzyć otwartą przestrzeń.
- Może być spoko. - Tak.
Tyko uważajcie,
żeby nie zburzyć ściany nośnej,
inaczej dom się zawali.
- Serio? - Szkoda.
To nie jest domek z kart, Jeff.
No właśnie, Jeff.
Pam jest nauczycielką w szkole podstawowej.
Prawda? Tak. Tutejsze szkoły są wspaniałe.
Prawda, Jeff?
Tak, najlepsze w stanie. Czaderskie.
Szczególnie od kiedy mają nowe wykrywacze metalu.
- Dobrze. - Jeff, co robisz?
Przynieś wszystkim po butelce wody.
Robi się.
Pójdziesz po tę wodę?
Teraz… Tak.
Jeff.
- Mamo, muszę siku. - Nie wierzę, że znowu ci się chce.
Mogłeś skorzystać z WC w kawiarni.
Po tym, jak poszedł tam wujek Stu? Serio?
Widziałaś, ile zjadł faszerowanych jajek?
Mój Boże.
Musisz wytrzymać, aż wrócimy.
Jesteś pewna? Przemyśl to.
Mały pęcherz dziesięciolatka i sześć dolewek napoju to złe połączenie.
Ja…
DOM OTWARTY
- Mam pomysł. - Jaki?
Będziesz musiał ze mną poudawać.
Będziemy udawać, że chcemy kupić dom.
Napój pomarańczowy
Mogę jedną?
Musisz zapytać rodziców,
bo zawierają dużo cukru, więc…
Dobrze.
Ale jest pan wysoki. Jak Frankenstein.
Chodzi ci o potwora. Frankenstein jest doktorem.
Fajne lalki.
Nie należą do mnie, tylko do mojej mamy.
Jasne.
Co jest nie tak z tą?
Nie wiem.
Ale są bardzo delikatne, więc lepiej je odłóżmy.
Mały chłopiec nie chce pokazać lali?
Słucham?
Kumam. Jest pan jednym z nich.
Co masz na myśli?
Nie wiem. Niech pan mi powie.
- Tu jesteś. - Cześć, mamo.
Czy nie wygląda jak Frankenstein?
Ja… Max. Przepraszam.
Nie wygląda jak Frankenstein, tylko jak jego potwór.
Przepraszam, przeszkadza panu?
Nie, jest uroczy.
Czasem mu się zdarza.
Czy to lalka Schneider Kinder?
Widziałam je w Treasure Trunk. Kocham ten program o antykach.
Jakaś staruszka kupiła jedną za 10 $ na wyprzedaży garażowej.
A sprzedała ją za 5000 $.
Nieźle, 5000 $ za brzydką porcelanową laleczkę.
Za moje dzieci nie dostałem nawet połowy tego.
- Czas na nas. - Hurra.
Nie mogę się doczekać, aż znów będę dzielić toaletę z dziewięcioma kuzynami.
Maxwell Johan Mercer, co z tobą?
Carol Ellen Mercer, zgadnij.
A może spędzimy święta w Tokio bez ciebie?
- Super pomysł. - Zostanie z tobą babcia.
Super, babcia.
Będziesz się kładł o 18.00 i pomagał jej
przy kąpieli.
Brzmi świetnie. Jak mogę się zgłosić?
Nie zjemy w drodze powrotnej.
Co? Obiecałaś mi McDonald's, nie możesz tego zrobić.
Cóż za McSzkoda.
Dobre.
Skarbie, do domu. Do auta. Już.
Przepraszam, że się uniosłem, ale nie rozumiem,
dlaczego musimy mieszkać z całą rodziną.
Są święta.
Właśnie. To rodzinny czas.
Nawet jeśli cię denerwują, wkurzają i doprowadzają do szału.
Na tym polega Boże Narodzenie.
Udało nam się zwabić klientów, państwo McKenzie.
Mamy kilku potencjalnych klientów.
Wiem, że chcecie szybko sprzedać dom,
ale nie spodziewam się,
niczego przed świętami.
Sama nie wiem.
Koleś, który grzebał w mojej bieliźnie, był zainteresowany.
Tak, ale chyba nie domem. Nie martwcie się.
Breckingowie są obiecujący, będę z nimi w kontakcie.
Dzieci wróciły.
- Wiemy, jak… - Co się dzieje?
Czemu się ich boimy?
Nie wiedzą o sprzedaży.
Hej!
Cześć.
Myślałam, że zadzwonicie, jak film się skończy.
Nie, wzięliśmy Ubera.
Wszystko ok?
Tak. Tak tylko się zastanawiam.
To dobre miejsce na przemyślenia.
Kocham to miejsce.
Kim jesteś?
- Ja… - To Gavin. Jest…
Trenerem personalnym.
Tak, będę trenował waszego sflaczałego tatę.
A balony?
Są w ramach gratulacji za zrobienie pierwszego kroku.
Gratulacje, stary. Trzeba o siebie dbać.
Pozbędziemy się brzuszka, nie, tatuśku?
Pozbędziemy się.
Umięśnimy ten płaski tyłek.
Dzięki, Gavin.
Pójdę już. Do zobaczenia później.
Już nie mogę doczekać się tego tyłka.
ALARM DOMOWY McCALLISTERA
- Mogę teraz ja? Proszę? - Ty mu daj!
- Nie, ty! - telekonferencja…
Proszę, tylko raz.
Max, posprzątaj ten bałagan.
Wybacz, tato.
Stanąłem na Lego.
Nic bardziej nie boli.
Wygrywam.
…niskie ciśnienie…
Rozumiem, że nasz lot został odwołany i przełożony.
Obsługa Klienta
RAPORT BURZOWY
Nie podoba mi się, że rozdzieliliście nas na dwa loty.
Może pani mówić głośniej? Jest tu bardzo głośno.
Nigdy mnie nie złapiesz, frajerze!
Łapy, zboczeńcu. Jestem twoją siostrą.
Homebot, który rok jest w Japonii?
Kto przestawia Homebota na niemiecki?
- Hej! - Homebot, nein! Nein!
Homebot to nie zabawka…
Nie! Przestańcie! Nie wolno się tym bawić w domu!
Mam tego dość, do chole…
Mikołaj nie musi o tym wiedzieć, Goobie, nie?
Musi pan mówić wyraźniej.
- Nie jestem niemiła. - Mamo.
Po prostu mówię, że musi mi pan załatwić inny lot.
- Mamo. - Komputer nie pozwala?
Czy komputer jest bogiem?
- Mamo! - Doigraliście się, będzie lanie.
Max, proszę! Nie jesteś tu sam.
A szkoda.
Nie każcie mi biegać. Mam zapalenie ścięgien.
Z drogi, Max.
- Rzućcie broń! - Amerykanie, proszę!
Pizza! Super. Ile pan ma? Ile mamy?
Trzy pepperoni i z ananasem.
- Weźmy… - Każdy lubi ananasa.
Nadal muszę wybrać…
Kochani, pizza!
Chodźcie zjeść. Wstajemy o 5 rano.
Przestańcie, proszę!
Przestańcie. Złamienie karki. Spójrzcie na swój bagaż.
Spodziewamy się dużych opóźnień na lotniskach.
ALERT POGODOWY OPADY ŚNIEGU
Nie wiemy, kiedy lotnisko O'Hare zacznie…
Czemu mówiłeś o wykrywaczach metalu?
Przecież je mają. Wybacz, czy nie są czaderskie?
Próbujemy sprzedać dom.
Sam mówiłeś, że nie mamy wyjścia,
więc pomóż mi, dobrze?
Wiem.
Dzisiaj zrobiło się poważnie i nie spodobało mi się to.
A myślisz, że mi tak?
Chciałam się tu zestarzeć i zdziwaczeć.
Wiemy, że moja pensja nie wystarcza.
Miałem dobrą rozmowę kwalifikacyjną z IBM.
Miałeś dobrą rozmowę. Racja.
To było trzy miesiące temu.
Każda rozsądna firma potrzebuje dobrego kierownika migracji danych.
Nie ufałbym algorytmowi, by przenieść bazę MySQL
na nowy serwer bez nadzoru człowieka.
Ja też nie, ale znalezienie nowej pracy może potrwać.
Sam tak mówiłeś. Migracja danych nie jest na topie.
To przez chmurę.
Chmurę.
Musisz mi pomóc.
Proszę. To nasza ostatnia gwiazdka tutaj.
Spróbujmy miło ją spędzić.
I dobrze się bawić.
Hunter?
Hej, Pam! Niespodzianka, jesteśmy przed drzwiami!
- Wstawaj. - Queen Latifah.
Wstawaj. Twój brat przyjechał.
Boże.
Cholera.
Tęsknię za śniegiem!
- Hej, co tutaj… - Robisz?
Jesteśmy wcześniej, by uniknąć śnieżnej apokalipsy.
Śnieżnego armagedonu.
Śnieżna apokalipsa brzmi lepiej.
Skarbie, pośpiesz się.
- Idę! - Kto to?
Pamuel L. Jackson! Chodź tu!
Cześć, Hunter.
Oto i ona.
Ostrożnie.
Hej.
Chcieliśmy was zaskoczyć.
- Tak. - Zaskoczeni?
Tak. I to jak.
Bardzo tu uroczo.
- Ciocia Mei! - Cześć!
Cześć, skarby.
Myślałam, że będziesz jutro.
A jestem teraz.
Wszyscy tak myśleli, ale pojawiła się w środku nocy.
Ollie, patrz, kto tam stoi.
- Wujek Jeff. Hej. - Hej, mały!
- Patrz! Śnieg! - Dobrze.
Dobrze cię widzieć.
Ale urósł.
O rany, przepraszam.
To już ostatnia, obiecuję.
Dość.
Pomożesz mi z bagażami? Chcę zaparkować.
Tak, świetny rok za nami.
Ale jesteś silny!
- Ollie, to nie zabawka. - Zajmę się tym.
Uczymy go hiszpańskiego!
Nie wolno zabierać rzeczy innych osób.
- Gdzie będziemy spać? - W salonie na kanapie.
W porządku, w salonie na kanapie.
Kierownik Migracji Danych CV odczytano 0 razy
Ta paniusia nie żartowała.
„Odwrócony” Schneider Kinder 200 000 $
Ostatni sprzedany za 227 000 $
Co?
Co… Gdzie on jest?
Ten gówniarz ukradł mi lalkę. Lalkę mojej mamy.
Jak go odnaleźć?
Maxwell Johan Mercer.
Carol Ellen Mercer.
Bingo.
Dotarłeś do miejsca docelowego.
Wsiadać do auta!
Natychmiast. Nawet nie wiecie, jak jesteśmy spóźnieni.
- Mam cię! - Za co?
- Będę płakać. - Nie!
To do cheerleadingu.
Ja piórkuję.
Wsiadać do auta!
Spóźnimy się na samolot. Już!
Cześć, stary.
Carol Mercer jest w domu?
Już poleciała. Załatwiła nam auta.
Są wypożyczone na nią. Musimy lecieć.
Pomożesz nam zapakować bagaże?
Bethany, czy to dobry moment na selfie przed Uberem?
#złaocenasytuacji.
Wyślij je do mnie. Dobra, do auta!
Daj rzeczy kierowcy.
- Jak nie zdążę… - Nie jestem kierowcą.
…do bezcłowego, ogolę komuś głowę. Serio.
Wiesz, że w Japonii sprzedają alkohol?
Hej, Stu.
W bezcłowym są metrowe Toblerone.
Trzymaj, zaopiekuj się tym.
To mój koncentrator tlenu.
Czy syn Carol, Max, jest w domu?
Jeśli go nie ma, to jest w drodze do Tokio.
Czy to już wszyscy? Auta odjeżdżają.
Uśmiechnijcie się.
Pam – Gdzie jesteś? Śpiewamy dla seniorów!
Poszedłem po mleko.
MLEKO PEŁNE
Czy ktoś, kto tu mieszka, zna kod?
- Twoja mama! - Dzięki, Ricky!
Zgadnij, komu najpierw zgolę głowę.
Ricky'emu! Kod!
- Jeden, jeden, jeden, dwa. - Wspaniale.
To kiepski kod.
Uzbrojony.
I jeszcze raz.
Naprawdę muszę pogadać z Carol.
Nie martw się, na pewno wystawi ci pięć gwiazdek w apce.
Reputacja jest złotem.
Chwileczkę!
Na co się gapisz?
Przepraszam. Mam zły dzień.
Tam jest.
O Boże…
Jeden, jeden, jeden, dwa.
To tylko pies.
To niedorzeczne. Oszalałem.
Jestem dobrym człowiekiem. Pogadam z Pam.
Pam.
Jestem sąsiadem, pomagam.
Podlewam ich psy… rośliny.
Jestem kolegą Carol… Carol Ellen Mercer.
Dzwonię do Pam.
Centrum Rehabilitacji
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Świetnie.
Przepraszam.
- Zaczynamy. Przepraszam. - Wszystko w porządku?
- Tak. Dzięki. - Nie przebrałeś się?
- Nie zdążyłem. - Wyglądasz niepoważnie.
- Dzięki. - Wesołych Świąt, seniorzy.
Przepraszam za opóźnienie, ale widzieliście powód.
Mój głos basowy ma inny zegarek niż my.
Przed państwem Świąteczne Hultaje.
Dzwonki w dłoń.
Dzwonki w górę.
Dwa, trzy, cztery.
- Dostałaś wiadomość? - Tak.
To wydarzenia z dwóch godzin?
Lalka jest w ich domu. Była w jego kurtce.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Chciałem to załatwić sam.
Włamać się i ją ukraść?
Tylko ukraść, mam kod.
- To nadal nielegalne. - Jak żarówka.
O rany. Coś strasznego.
Pozostałe renifery
Dlatego tego nie zrobiłem.
No i dobrze.
- Jak Pinokio. - Pinokio.
Co teraz? Potrzebujemy jej.
Wiem. Niech pomyślę.
Dołącz do zabawy reniferów
- Jak Monopol! - Tak.
Za późno.
Ale chała.
- Norman, nie mów tak. - Mam rację.
Jesteście do kitu.
Mikołaj przyszedł powiedzieć
Oto plan.
Poczekamy, aż wrócą z wakacji
i do nich pójdę. Powiem wszystko jego mamie
i odzyskamy lalkę.
Skupcie się.
Na pewno powinniśmy czekać?
Tak, Jeff. Nie chcę, by mój mąż spędził święta w kiciu.
- Hurra! - Hej!
Nasza przyszłość leży w ich domu.
Daj spokój. Co jej się stanie w pustym domu?
Nie przejmuj się.
To nie jej wina, tylko twoja.
Przepraszam.
Wstydźcie się. Robię to z wyboru.
Halo?
Mamo?
Tato?
Wujku Blake?
Wujku Stu?
To magia świąt.
Daj spokój, stary!
O MÓJ BOŻE! PAMIĘTNIK KATIE
Dobra, Internecie. Pokaż na co cię stać.
Brak dostępu.
Nieźle, rodzice.
TARG ŚWIĄTECZNY
Pam, ta lalka jest warta 238 000 $.
Czy to przestępstwo, ukraść coś, co nam ukradziono?
Właśnie tak O.J. wpadł w tarapaty. Za drugim razem.
- Po prostu uważam… - Wiem, że chcesz
zadośćuczynić za to, że straciłeś pracę.
Co w tym złego?
To, że będziesz musiał powiedzieć dzieciom,
że siedzisz za przestępstwo.
To występek. Sprawdziłem w Internecie.
To dowód. Umiesz usunąć historię wyszukiwania?
Tak. Pewnie…
- Ogarnę to. - Posłuchaj.
Mamy plan. Trzymajmy się go, dobrze?
- Mamo, tato, patrzcie. - Hej!
Fajne? Ollie jest elfem.
Jest taki mądry. Sam je założył.
Super.
Poproszę o rogi renifera dla Pam
i okulary elfa dla brata.
Kącik Świętego Mikołaja.
Ollie, uśmiechniesz się?
Duży uśmiech.
Chłopak uwielbia zdjęcia.
Słodkie zdjęcie, prawda?
Spójrzcie tylko.
Popatrz, słodkie zdjęcie.
Bardzo słodkie.
Świetna pamiątka.
Ponieważ na biegunie nie używamy papieru,
możecie użyć tego kodu,
by ściągnąć je z naszej chmury.
Nie korzystacie z lokalnych serwerów, by je przechować?
Nie wiem, o czym pan mówi.
Wyjaśnię to pani.
Dostawca hostingu zarządza wirtualizacją
i waszą kopią zapasową.
Nie jestem z IT.
- Robię zdjęcia. - To nie gra.
- Ma to gdzieś. - Nie wiem,
jak można mieć tak lekceważące podejście.
KOLEKCJA UBRAŃ Martine
Nowa moda, skarbie. Musimy zmienić kolory.
Mamo, patrz, jaka śliczna.
- Tak. - Kupisz mi?
Przepraszam, jest za droga.
Nie mogę znieść myśli, że jej nie dostaniesz.
To uwcześniony prezent świąteczny od cioci Mei-Mei.
Będziesz wyglądać seksownie.
- Mei… - Żartujesz?
Poproszę tę.
(agent nieruchomości) Zadzwoń! Mam dobre wieści.
Powiem ci, co dostaniesz, Snakes.
Pozwolę ci zabrać swój bezużyteczny tyłek
z mojego statku
- Do kitu. - …w ciągu dziesięciu…
Nie wiem, dlaczego robią nowe wersje klasyków.
Nigdy nie są tak samo dobre.
Chcesz więcej popcornu?
- Tak. - W porządku.
Nie kojarzę go.
Prawie straciłaś domek, Pama-lama-ding-dong.
Hej, skarbie.
- Załóż czubek. - Zrobimy to razem?
- Dobrze. - Raz, dwa.
Mikołaj przyleciał!
Ale się cieszę.
Mikołaj przyleciał!
- O Boże! - Mikołaj.
- Przytul się. - O Boże!
Nie ma to jak w domu.
Mamo, musisz ocalić nasz dom.
Serio, mamo, odzyskasz lalkę?
To tylko kradzież. Mam kod.
Pam, zadzwoń do mnie.
- Gavin… - Zabierz mnie.
Teraz, Fräulein!
Złapię cię, mały, brzydki chłopcze!
Reszty nie trzeba, ziemianinie.
Jesteś bardzo przystojny.
Chodźmy.
- Gdzie? - Po mleko.
W lodówce jest dużo mleka.
Macie mnóstwo mleka.
Adwokat. Pójdziemy po adwokat.
- Widzieliście prognozę? - Śnieżny armagedon.
Śnieżna apokalipsa brzmi lepiej.
Dasz radę prowadzić?
Tak.
Dam radę.
Instynkt cię nie zawiódł.
Nie możemy zostawić losu na loterii w domu obcych ludzi.
Tak. Czas działać.
To Beechtree.
Skręć kierownicę w kierunku, w którym zarzuca tył auta.
Nie, w kierunku poślizgu.
Oglądałem dzisiaj odcinek Uwięzionych
i nie mogę pójść do więzienia.
Nie przeżyję 30 sekund w otwartym.
W otwartym?
W zakładzie otwartym, gdzie trafiają świeżaki.
Jeff…
Skup się.
Nikt nie idzie do paki.
Idziemy po lalkę i tyle.
Do roboty!
- Odblokujesz drzwi? - Jasne, wybacz.
Nie ruszaj się.
Dlaczego stoimy?
Światła mają czujnik ruchu. Wyłączą się, jak będziemy stali nieruchomo.
Ale włączą się, gdy znowu się ruszymy.
Więc po co stoimy?
Nie wiem. Nie jestem w tym dobry.
Wiem.
- Przestępcy. - Idź.
DRZWI OTWARTE
Alarm.
Jest głośny.
Alarm.
Dwa, dwa, dwa, jeden.
Uważaj, ślisko.
NIEPOPRAWNY KOD
Wyjechali w pośpiechu.
ALARM UZBROJONY
- Gdzie widziałeś jego kurtkę? - Tu.
Próbowaliśmy.
Kurtka sama sobie nie poszła. Musi gdzieś tu być.
Nie zostawiaj mnie.
Jesteśmy zespołem.
Dobrze.
To on? Wiedziałem, że jest dziwny.
Musimy tylko znaleźć tego brzydkiego chłopca.
A potem jakaś szalona staruszka zapłaci za niego 200 000 $.
Dwieście tysięcy dolców za trzymanie go w pokoju,
czyszczenie szczoteczką i pokazywanie znajomym.
Mogę dać mu ohydnego cukierka?
Oczywiście. Tylko tym się żywi.
Gertrudo, jest idealny.
Wart wszystkich pieniędzy.
5000 $ za brzydką porcelanową laleczkę.
Za moje dzieci nie dostałem nawet połowy tego.
Nie wyjdziemy bez niego.
Po moim trupie.
Kurtka.
Homebot, zadzwoń na policję.
Ktoś jest w domu.
I jest Niemcem.
Uciekamy na trzy. Raz…
Szybcy są.
POLICJA W WINNETKA
Dobry wieczór.
Cześć.
Panie władzo.
Poślizgnąłeś się i upadłeś?
Wpadli.
To państwa dom?
Mam taką nadzieję.
Jeżeli nie, to sprzątam nie swoje zlewy od 14 lat.
Zlewy.
Jakiś problem, panie władzo?
Kochanie, nagrzej w samochodzie.
Dostaliśmy wezwanie. Uruchomił się alarm w państwa domu.
Kod to nasza rocznica, więc…
Myśli pan, że on ją pamięta?
Pan na pewno nigdy nie zapomina o rocznicy, prawda?
O nie.
Nie jestem po ślubie.
Nikt nie ujarzmił tego ogiera.
Zazdroszczę kobiecie, której się uda.
Gdyby okoliczności były inne.
Jest tyle niewiadomych, panie władzo.
Przepraszam, że musiał się pan fatygować.
Mogę jeszcze w czymś pomóc?
Proszę się nie martwić.
Chyba, że mam aresztować pani męża, bo zapomniał o rocznicy.
Czy to źle, że część mnie tego chce?
Co ich tak bawi?
Aresztować go?
Na co czekasz? Zatrzymaj ich.
- Teraz… - Zatrzymaj ich!
Co to było?
Chyba się przesłyszałem.
Wesołych Świąt dla pani i pani męża.
Dobranoc.
Puszczasz ich wolno.
Włamali się do mojego domu
i chyba chcieli mnie porwać albo…
Rodzice zostawili cię samego w domu?
Samego?
Dlaczego się wygadałeś, Max?
Po co puszczałeś parę z gęby?
Może policja to nie najlepszy pomysł.
Miła para.
Wiesz co?
Bycie samemu w pustym domu nie jest najlepszym pomysłem, Homebot.
Jak ci zmienić język na angielski?
Język zmieniony na angielski.
Łatwo poszło.
Homebot, zadzwoń do mamy.
Przepraszam. Rozmowy głosowe na tym urządzeniu są niedostępne.
Co mam począć?
Nie mogę zadzwonić do mamy, a jeśli się przyznam,
moi rodzice pójdą do więzienia.
Żyły płetwala błękitnego są tak szerokie, że człowiek może przez nie przepłynąć.
Jak ma mi to niby pomóc?
Która godzina w Tokio?
Jest 11.37 w Tokio w Japonii.
Dobranoc, Homebot.
Dobranoc, Max.
Co?
Serio? Nie przyszło ci do głowy, żeby mnie zapytać?
Założyłaś, że Max leciał innym lotem?
Nie zrobiliśmy listy osób…
Stu, założyłeś, że był w samolocie?
Carol, przysięgam. Nie było go w domu, jak wyjeżdżaliśmy.
A gdzie twoim zdaniem był? W pieprzonym hotelu?
Zjadł rybę w curry.
Myślę, że potrzebuje pół godziny.
Zdajesz sobie sprawę, że przez ciebie
jestem w Japonii, a mój dziesięcioletni syn jest sam w domu?
Tak, ale to nie jest tragedia.
- Słucham? - Przestań!
To z Brookstone.
Tata zaraz będzie.
Udało mu się kupić tylko jeden bilet do domu.
Tak, halo. Beechtree Lane.
Przez dwa „E”. Możecie wysłać patrol?
Zadzwonił ktoś do domu?
Nie, bo już nikt nie zakłada telefonu stacjonarnego.
Tak, Stu, to nie 1993, nikt już go nie ma.
Jaki masz kolejny pomysł? Może użyję pagera?
A sąsiedzi? Zadzwoń do nich.
- Zacznij łańcuszek modlitewny. - Nie znamy sąsiadów.
Mieszkamy tam od dwóch miesięcy. Nie znamy nazwisk.
Nasi znajomi mieszkają w Londynie.
Mamo, gdzie idziesz?
Na lotnisko, bo nie zostanę tu, gdy mój syn…
Boże, gdzie mój paszport?
- Trzymasz go. - Trzymam, no tak.
Widzisz? Przez stres popełniamy błędy, które należy wybaczać.
Ludzie zapominają paszportów i…
- Nie! - Przestań.
Wesołych Świąt, kochanie. Mamusia bardzo cię kocha.
Co się stało? Carol pojechała?
Szerokiej drogi.
Co się dzieje?
Radiowóz 18. Jesteś w pobliżu Lincoln Heights?
Mamy zgłoszenie o małoletnim, Maxwellu Mercerze.
Rodzice wyjechali na święta, mógł zostać sam.
- Adres to Beechtree Lane 36. - Wolne żarty.
Zignoruj to. To żart. Bez odbioru.
- Żart? - Tak.
Gdy byłem dzieckiem, moja rodzina wyjechała na święta.
Zapomnieliśmy o moim bracie, Kevinie.
Dwa razy.
Zgłosił to, by sobie ze mnie zażartować. Robi to co roku.
Jesteś pewien?
Tak, jestem pewien!
Wiem, że nie ma tam dziecka.
Byłem tam, bo włączył się alarm.
Wiesz co? Mają zainstalowany system alarmowy McCallistera.
Przypadek? Nie sądzę.
Możesz tam podjechać i to sprawdzić?
Dobrze, już jadę.
Nieźle, Kevin. Nieźle.
Tropiciel pstrągów.
Hej.
Jesteście spóźnieni. Zajęliśmy wam miejsca.
Ludzie jeszcze przychodzą.
Spóźniliście się do kościoła, więc zajęliśmy.
Dzięki.
Mam apkę, która informuje cię,
że jesteś spóźniony. Wyślę ci.
- Super. - Dzięki.
Ta sukienka jest taka…
Ma odkryte ramiona.
Widać jej całe ramiona.
- Tak szybko dorastają. - Gavin. Co tutaj robisz?
Jest Wigilia. Tego dnia wszyscy tu są.
- Prawda? - Tak.
Pokój z tobą. Tak to się mówi. Pokój…
Jak miło.
KOŚCIÓŁ KATOLICKI ŚW. TOMASZA
ZBIÓRKA ZABAWEK DLA DZIECI
Dlaczego się ze mną nie kontaktujecie?
- To nie tak… - Mam wieści.
Houston, mamy ofertę.
Co?
To oferta treningu personalnego twojego taty.
A skoro już zapłaciłeś za brzuch,
dorzucę sześciopak i uda. Właśnie tak.
- Dzięki. - Świetnie.
Chris, zanieś zabawkę na zbiórkę.
Jesteśmy z ciebie tacy dumni.
OBDARUJ dziecko w potrzebie.
Ja jestem dzieckiem w potrzebie. Tego potrzebuję.
- Mogę ci pomóc? - Tak.
Mogę prosić o wózek na zakupy?
Wózek na zakupy.
Nie, skarbie.
Te zabawki są dla dzieci w potrzebie.
No tak, to było zbyt piękne, by było prawdziwe.
Super.
Dziękuję, młody człowieku.
Życzę wam obu Wesołych Świąt.
- Wątpliwe. - Jak to? Problemy z rodzicami?
Tak.
Coś o tym wiem.
Myślą, że nie wiem, że się stresują,
ale to oczywiste.
Jakiś koleś udaje, że jest ich trenerem personalnym.
Co wy na to?
- Kto złożył ofertę? - Breckingowie.
Młoda para z miasta?
Muszą podpisać umowę przed Nowym Rokiem.
Chodzi o podatki.
- Nie możemy. - To niemożliwe.
Kto zrozumie bogatych, nie? Jesteśmy najgorsi.
Lepszej oferty nie będzie.
Zastanówcie się przez święta i dajcie mi znać.
W porządku? Nie naciskam. No, może odrobinę.
No dobra, bardzo naciskam.
Wesołych Świąt.
Mogę zostawić kilka wizytówek?
Gavin Washington. Agent nieruchomości.
Przynajmniej masz rodziców.
Moi polecieli do Tokio. Zostałem sam.
Ale super.
Też tak myślałem i przez godzinę tak było.
Ale teraz jestem samotny.
Proszę. Weź to.
Wygląda na to, że też jesteś w potrzebie.
- Wesołych Świąt. - Wzajemnie.
Spędź je z rodziną. To rodzinny czas.
Miły dzieciak.
Dziękuję. Jesteś miłym chłopcem.
Sądzę, że w tym roku Mikołaj spełni twoje marzenia.
Byłoby miło, ale szczerze mówiąc,
chcę być znowu razem z mamą i tatą.
Mój Boże. Kiedy odeszli?
Dwa dni temu.
W okresie świątecznym? Biedactwo.
Kto się tobą opiekuje?
Zostałem sam z Goobie, ale daję radę.
Przez wzgląd na Syjon nie umilknę…
Pam, to ten dzieciak.
Masz rację. Kim jest ta starsza pani?
A jej zbawienie…
Gdy byli na otwartym domu,
jego mama powiedziała, że zostawi go z babcią.
Nie wierzę, że to zrobiła.
Więc to babcia jest Niemką.
Babcia jest Niemką.
Jaki jest plan?
To idealna pora. Nie ma ich w domu, więc możemy zabrać lalkę.
Staruszki jeżdżą tak, że zdążymy, nim opuści parking.
OGRANICZENIE PRĘDKOŚCI
Muszę częściej chodzić do kościoła.
Za duży ruch.
Poczekamy do zmroku.
Wejdziemy tyłem.
Dobrze, Axel Foley.
Rezerwowe miejsca…
Czy ona powiedziała „rezerwowe”?
Przepraszam.
Przepraszam. Konnichi wa.
Kiedy zostaną ogłoszone…
miejsca rezerwowe?
Ogłoszone?
Chętnie pani pomogę, jeśli stanie pani w kolejce.
Dziękuję i wesołych świąt.
Próbuję wrócić do domu do mojego syna,
który jest sam i przerażony i potrzebuje swojej mamy.
Oczekuję natychmiastowej odpowiedzi.
Miejsca rezerwowe zostaną ogłoszone po odprawie
na około godzinę przed odlotem.
Dziękuję.
I przepraszam.
Przepraszam.
Nic nie szkodzi. Dziękuję za wybór naszych linii.
Dzień dobry.
Naprawdę to robimy?
Zachowuj się naturalnie.
- Spacerujemy. - Tak.
Nocny spacer po ogródkach mieszkańców.
Przez podszycie.
- Nie ma nic bardziej normalnego. - Tak.
Wiesz, gdzie idziesz?
Tak. Za mną.
…winnaś być koroną piękna w rękach Pana.
Gdzie oni są?
„Zapomniałam nagrzać piekarnik, zaraz wrócimy”.
Muszą to robić we dwójkę?
Zaczyna się.
Oglądamy.
Abby dobrze wygląda.
Święta noc!
Gwiazdy świecą jasno
Oto noc…
Jesteśmy.
Narodzenia naszego Zbawiciela
Czemu mur jest taki wysoki?
To nie pałac Buckingham.
Mam pomysł.
Podniosę cię, a potem mnie wciągniesz.
- Dasz radę? - Tak.
Dobra.
W porządku.
Gotowy?
Dobrze.
Padnijcie na kolana
Usłyszcie głosy aniołów
Dobrze. Tylko…
Raz, dwa.
O Boże. Przepraszam.
Przepraszam.
Po prostu tam wejdź.
Dobra. Trzy.
- Wspinaj się po mnie. - Dobrze.
Chrystus nasz Pan
Chwyć moją dłoń.
Jego moc
Wchodź.
I jego chwałę
Głoście wszem i wobec
Dobrze.
Już prawie.
Jego moc
Jego chwałę
Głoście wszem i wobec
W porządku, Pam.
Brama.
Boczna brama? Serio?
Wybacz, ale też jej nie zauważyłeś.
Nic mi nie jest, dzięki, że pytasz.
Chodź.
Co?
Nasze maleństwo.
- Otwórz drzwi. - Dobra.
„…różnica polega na tym, że ubranie robi się, aby pasowało do ciebie,
a tu ty musisz pasować do drzewa”.
Lepiej nie mów tego tacie.
Dobrze.
„…jak wiadra w studni.
Jakże gorąco pokochali swój…”
- To nie ten dom. Mój błąd. - Domyśliłem się.
Chodźmy do domu obok.
Musi tam być. Sprawdzimy to.
Jesteśmy w basenie!
Zamarzamy!
Wyciągnę cię! Chodź tutaj!
No już!
Wejdź mi na plecy!
„…wzbili się w niebo ku Nibylandii”.
Dlaczego pan i pani toną?
Nie toną, tylko lecą.
- Dobrze. - Jestem na brzegu.
Płyń do mnie.
Mam cię.
Wyciągnę cię. Chodź.
I już.
Co my wyrabiamy?
Jestem nauczycielką, a ty kierownikiem…
- Migracji danych. - Danych.
Może wszechświat próbuje nam coś powiedzieć?
Może powinniśmy pogodzić się ze stratą.
Nie.
Nie poddamy się.
Potrzebujemy wygranej.
Wygranej.
Tak.
Zasługujemy na nią.
Jesteśmy dobrymi ludźmi.
A stracimy dom, bo zasrany Harry Potter
ukradł nam coś, dzięki czemu pozbędziemy się problemów.
To niesprawiedliwe.
Racja.
Kim będziemy, jeśli się poddamy?
Co powiemy dzieciom?
„Wybaczcie, że zniszczyliśmy
wam życie, ale nie podołaliśmy małemu kleptomanowi,
niemieckim babciom i głupiej chmurze”.
Nienawidzę tej chmury.
Dość.
Wygrana dla naszej rodziny czeka na nas w tym domu. Odzyskamy ją.
Teraz.
Nie wiem, czy teraz się uda.
W każdej chwili mogą wrócić.
Poza tym, moje spodnie zamarzają.
Moje też.
Nic nie czuję od pasa w dół.
Wrócimy później, dobrze?
Po kolacji albo jak dzieci pójdą spać.
O północy? Jak staruszka zaśnie.
A jeśli dzieciak się obudzi?
Zawsze zbiegają w nocy,
sprawdzić, czy Mikołaj nie przyszedł.
A może się przebiorę?
Pomyśli, że jestem Mikołajem.
Tylko, że ten Mikołaj
zabierze w worku brzydkiego chłopca wartego 200 000 $.
I tak wygramy.
Dobrze, wrócimy o północy, Mikołaju.
WODNY PISTOLET
Gotowy do WALKI?
Nie spędzę najlepszych lat w sypialni staruszki.
Homebot, wyszukaj dobre pułapki.
„Ochrona rodzicielska nie pozwala na to wyszukanie”.
Nieważne.
- Kocham tę sukienkę. - Co to jest, Ollie?
Jak to wyniosłeś z kościoła?
Co…
Mamo, tato, gdzie byliście?
I co się stało?
Samochód przejechał przez kałużę i nas ochlapał.
- Ohyda. - Niespotykane.
Czas przygotować kolację.
Tak.
Lądowanie: 10 godz. 11 min. Tokio – Chicago
- Przepraszam. - Patrzę na pani ekran?
- Tak. - Rozumiem.
Robiłem to bezwiednie.
- Zdarza się. - Tak.
- Znowu pan to robi. - Tak?
- Tak. - Nic na to nie poradzę.
To mój ekran, a to pana, więc…
- Tak. Wiem, jak działają ekrany. - Tak.
Wie pani, że można na nich oglądać film?
Tak, wiem. Po prostu chcę już być w domu.
Czekającemu czas się dłuży. To nie pomoże.
A może jednak.
W porządku.
- Pójdę spać. - Dziękuję.
- Chce pani mój kocyk? - Nie.
Lądowanie: 10 godz. 9 min.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Mei chciała polecieć na święta na Hawaje,
ale powiedziałem jej, że docenicie,
jeśli spędzimy je z wami.
Mały słownik języka niemieckiego
PlaN BitWY
cola Rzutki
PŁYN DO ZAPALNICZEK
Mógłby zostać modelem, a jest tylko…
Ile masz lat? Cztery?
Modelem na wybiegu?
Każdym modelem. Podobno ma super figurę jak na swój wiek.
TYŁEK SZATANA BARDZO OSTRY SOS
Święta to czas radości
Lecz nie dla dzieci, które żyją w strachu
Bo święta to nie prezenty
Dla dzieci w potrzebie
MASŁO
W obliczu głodu i wojen
Wszyscy potrzebujemy Świętego Mikołaja
- Proszę. Dla dzieci. - Chris.
Zegarek
Nie.
Mamy droższe prezenty.
Nie możemy ich przyjąć.
Małe elfy są gotowe do snu.
Pozostało 30 minut do Świąt. Do zobaczenia rano.
Gotowy do działania.
Mamy plan.
Jeśli będziemy się go trzymać, wrócimy zanim zauważą.
Zwolnij, skarbie.
Kochanie, zwolnij.
Próbuję. Jest ślisko.
Wciśnij hamulec!
- Skręć zgodnie z kierunkiem kół. - Nie.
W nadsterownym hamujesz, w podsterownym skręcasz.
- Jaki to poślizg? - Nie wiem.
Tak.
- Dobrze. - Już po wszystkim.
Mogło być gorzej…
Zapomnijmy o tym i skupmy się.
Czas działać.
Tak.
Załatwimy to zanim…
Źle się zaczyna.
Chyba złamałem kość ogonową.
Ostrożnie, jest ślisko.
Serio? Dzięki, że mnie uprzedzasz.
Chyba wypracowałem dobry sposób.
Jak ci idzie?
Dobrze. Uda mi się.
W porządku. Udaje mi się.
- Jestem tuż za tobą. - Jeszcze jeden krok.
- Ratunku! - Mam cię.
Czujnik ruchu.
- Kryj się. - Czemu jest tak jasno?
Czemu tak ciemno?
Chodź tu, skarbie.
- Dobrze. - Szybko.
Tak!
Ile to ma lumenów?
O rany.
A co, jeśli się obudzili?
Poczekaj tu.
Bardziej się plącze.
W drugą stronę. Obróć się.
- Zacieśnia się. - Obróć się.
- Nie pomagasz. - Właśnie, że tak.
- Udało mi się. - Dobrze.
Idę od tyłu.
Do Mikołaja
„Drogi Mikołaju. Czekałem na ciebie, ale jestem śpiący. Zapraszam!”
Zapaliłem dla ciebie lampki.
Ostre mleko!
Dlaczego jest ostre?
Cola Dietetyczna
Bombardowanie.
Przestań!
Mama miała rację. Gazowane napoje są złe dla zdrowia.
Chwilę. Chcemy tylko lalkę…
Przestań! Porozmawiajmy!
Skąd masz tyle napojów?
Rodzice kupują hurtowo. Wychodzi taniej.
Możecie zapomnieć o brzydkim chłopcu za 200 000 $.
Nie zrobimy ci krzywdy.
Uspokój się i porozmawiajmy.
Daj spokój z napojami.
Alarm!
Jeden, jeden, jeden, dwa…
Mikołaju? Czy to ty?
Jak się ma mój mały chłopiec?
Pomarańczowa bila do środkowej łuzy.
Nie!
To nie brzmiało za dobrze.
Jest mi jednocześnie gorąco i zimno.
Jeff?
Jeff!
Gdzie jestem?
To… Boję się.
Co to?
Nic mi nie jest. Jestem cały.
Umarłem? Tak wygląda śmierć?
Za wysoko! Jestem za wysoko.
Nie lubię…
Gdzie mnie zabrałeś?
Dasz radę, McKenzie.
Muszę się przedostać na drugą stronę. Jeden mały skok.
Raz, dwa, trzy!
Jeff?
Jeff!
Coś blokuje drzwi.
Kochanie.
On mnie krzywdzi, Pam.
Mnie też, skarbie.
Ten mały potwór próbował mnie podpalić.
Dlaczego nam to robi?
Powiedział, że nie dostaniemy 200 000 $.
Ma naszą lalkę i wie, ile jest warta.
Musimy ją odzyskać.
Wieża Eiffla, serio?
Nie waż się mnie oceniać. Robię to dla rodziny.
Lądowanie: 8 godz. 11 min
Jakieś wieści?
Chłopak ma dużo klocków Lego.
Wir kommen in…
Zapomniałam, jak jest „pokój”.
- Poszukaj. - Sprawdźmy.
Placek, pyra, paraliż.
Tu jestem.
Dobra, posłuchaj. Chcemy porozmawiać.
Możesz przestać i z nami pogadać?
Proszę!
Wir kommen in Frieden.
Frieden oznacza pokój.
Musicie wejść na górę.
Wysmarował schody masłem.
Mąka, mleko i masło.
Robi ze mnie ciasteczko.
Brakuje tylko cukru.
CUKIER
Kto wychował tego potwora?
Chyba czas na nas.
Nie ma odwrotu.
To nasze nowe oblicze.
Wybraliśmy tę drogę.
Przeszliśmy na stronę zła.
Nie znajdziecie mnie.
Harry Potter zmienił mnie w igielnik.
Dobra robota, skarbie. Już idę.
Albo i nie.
Witam, witam.
Łap.
O nie. Uderzyłeś mnie bardzo miękką piłką do jogi.
Bierz go, Jeff.
Poddajecie się? Czy chcecie więcej?
Ósemka prosto w twarz.
Nie masz dokąd uciec, mały.
To się okaże.
Nara.
Pam, on zeskoczył z balkonu!
Dobrze.
Kurtka.
O nie. Drabina.
Naprawdę masz mnie za idiotę?
Właściwie to tak.
Laleczko?
Co?
Dość tego. Nadszedł twój koniec.
Nie!
Zatrzymaj się.
Witam.
Zrobię to.
Proszę, tylko nie bile.
Rzuć broń.
Zapomnij.
Nie żartuję, paniusiu.
Mówi prawdę. Strzelił do mnie kilkoma bilami.
Dość!
Kończymy to tu i teraz.
Zadarłeś ze złą mamuśką.
Skarbie, nic ci nie jest?
Dość już płonących klocków Lego
i cholernych pinezek. Chcemy pogadać.
Jasne. Słyszałem, co planujecie.
Chcecie porwać „brzydkiego chłopca”
i sprzedać mnie jakiejś staruszce za 200 000 $.
Co?
Słucham?
Nie jestem brzydki. Mama mówi, że mam to coś.
Myślałeś, że…
Dlatego stworzyłeś labirynt śmierci?
Mały, chcemy tylko odzyskać lalkę.
Jaką lalkę?
Tą, którą ukradłeś z naszego domu. Tę z brzydką twarzą. Brzydkiego chłopca.
Co? Nie ukradłem jej.
Mam dziesięć lat. Po co mi lalka?
O nie. Niedobrze.
Popełniliśmy błąd.
Najgorszy z możliwych.
Chyba musimy obudzić twoją babcię.
Chcecie zadzwonić do mojej babci w Anglii?
Chodzi o babcię, która z tobą mieszka.
Tę z Niemiec.
Nie mieszka ze mną babcia.
Więc kto?
Nikt. Jestem sam.
Co?
A gdzie twoi rodzice?
W Tokio.
Tak mi przykro, skarbie.
Gdybyśmy wiedzieli, że jesteś tu sam,
inaczej byśmy to rozegrali.
W ogóle byśmy się nie włamali.
To jakieś potworne nieporozumienie.
Odłożysz ten duży pistolet?
Kochanie, chodź tu do mnie.
Już jesteś bezpieczny.
Zajmiemy się tobą, dobrze?
W porządku.
Wiem, jak to wygląda…
Ale przysięgam, że to przypadek.
Mam nadzieję.
Ponieważ… Nie.
Muszę… Usiądę sobie.
Zadzwońmy do twoich rodziców i powiedzmy im, że nic ci nie jest.
Możesz zostać u nas, dopóki nie wrócą.
Będę miał kłopoty.
Nie, skarbie.
Twoja mama będzie szczęśliwa, że cię widzi, obiecuję.
Na początku.
Ale potem będziesz miał kłopoty.
I to całkiem spore.
Chyba wszyscy będziemy musieli się wytłumaczyć.
Poszliście do jego domu, bo myśleliście, że ukradł lalkę,
a w drodze powrotnej uderzyliście w drzewo i dlatego…
Tak.
Był sam w domu?
Tak. Samiuteńki.
A mama? Rozmawiałeś z nią?
Udało się do dodzwonić, gdy wylądowała.
Płakała ze szczęścia. Nie wiedziałem, że tak można.
Przeprowadzamy się?
Przepraszam was…
Ale dostaliśmy ofertę kupna domu
i nie możemy jej nie przyjąć.
Ale to nic,
bo to my tworzymy ten dom.
Prawda?
Twoja mama ma sporo racji.
Bez moich rodziców dom nie jest prawdziwym domem.
A jeśli w dniu otwartym do domu przyszedł złodziej i ukradł lalkę?
- Tak. - Jeff, słyszałeś o tym?
Przychodzą do otwartego domu i kradną kosztowności.
Greta Van Susteren mówiła o tym w 60 Minutach.
- Całą godzinę. - Tak.
- Kto wie? - Greta Van Susteren.
Lalki nie ma i musimy teraz…
Ollie?
Lalka.
Ollie, skarbie, nie ruszaj się.
Niesamowite.
Nic ci nie jest?
Chyba oboje jesteśmy cali.
Kto by pomyślał, że Ollie uratuje sytuację?
- Dobra robota. - Super, skarbie.
Mamo!
Max.
Przepraszam, że cię zostawiliśmy.
Pokaż mi się.
Masz super syna.
To prawda.
Jest bardzo pomysłowy.
I to jak.
Dziękuję. Bardzo miło z…
To była poważna stłuczka.
Drzewo wygląda gorzej.
Chcesz zostać?
Mamy dużo adwokata.
Zawsze kupują za dużo.
Dziękuję, ale nie skorzystam.
Chcę wrócić z synem do domu.
Bardzo chcę tam pojechać.
Chodzi o to, że…
Tak! Dom.
Dom jest tam, gdzie serce moje.
„Sweet Home Alabama”.
Odyseja Homera.
- Gdzie finalnie lądują? - W domu.
Uwaga, spoiler!
Pewnie nie czytałeś, ale wracają do domu.
To miłe.
- Nie ma to jak w domu. Dziękuję. - Dzięki.
Chodź.
Wesołych Świąt, Max.
Bądź grzeczny.
Wy też.
Przytul się jeszcze raz.
Tak za tobą tęskniłam.
Bardzo nabałaganiłeś?
Musi być przeszczęśliwa.
Tak.
Dom oznacza rodzinę, prawda?
Czy to znaczy, że tu zostaniemy?
- Tak, kochanie. - Tak.
Tak.
Żebra. Mamusię bolą żebra.
Dobrze, że nie są biedni.
- Czułem się niezręcznie. - Nieswojo.
Może otworzymy prezenty?
Tak!
- Nie wierzę, że… - O Boże!
Wesołych Świąt.
- Ja pierwsza. - Ja.
Pojedynczo.
- Tak, dzięki, tato. - Dzięki.
Super.
Nie uwierzysz, jak tęskniłam.
Spędzimy święta we dwoje, dobrze?
Będzie fajnie.
O rany, co za dzień.
Nie ma jak w domu.
Wszystko ci wyjaśnię.
Rok później
Wygląda jak mały polityk.
- Mamo. Polityk? - Tak wygląda.
To przez tę swetrową kamizelkę.
- Podoba mi się. - Mamo.
- Nawet nic nie wiem… - Obiad podano.
Wygląda super.
Dziękuję. Dom wygląda ślicznie.
Nie dziękuj mnie,
a strasznej lalce.
Spłaciliśmy dzięki niej kredyt hipoteczny i polecieliśmy do Europy…
Kupiliśmy wasz żyrandol.
- Dziękuję. - I płyty gipsowo-kartonowe.
Cóż, tak…
Dom i tak potrzebował renowacji…
Nie zmieniaj ustawień, Terry. W porządku. Przepraszam.
Dzwonili z pracy, wybaczcie.
W święta?
Jeff dostał awans na kierownika regionu.
W święta chmura musi nadal działać.
Chmura nigdy nie śpi.
Świadczę usługi zarządzania w chmurze 24/7. W tym…
Tato.
Wznieśmy toast.
Mogę prosić o napój?
Jest w nim dużo cukru.
Niech się napije.
Pamiętasz, do czego doszło poprzednio?
- Proszę, mały. - Dzięki.
Na zdrowie.
Za nowych przyjaciół.
Za rodzinę.
I za brak trwałych zmian neurologicznych.
Dzięki Bogu.
I za Maxa, że nas ze sobą poznał.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt!
Wesołych Świąt, skarbie.
Napisy: Małgorzata Banaszak