Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪อรุณสวัสดิ์
‪ลดไฟลงหน่อยดีกว่านะ
‪ขอบคุณครับ
‪หอมจังเลยแฮะ
‪นี่ฉลองอะไรกันอยู่งั้นเหรอ
‪เจ้าบ้า เรากำลังเฝ้าศพต่างหาก
‪- หือ ‪- เฝ้าศพไง
‪- เคนจังน่ะ ‪- เราไม่เห็นเขามาสักพักแล้ว
‪ฉันเลยไปดูที่เต็นท์ ปรากฏว่าเขาตัวเย็นชืดเลย
‪ตอนที่อันจังมาใหม่ๆ ‪เขาก็สอนอะไรให้เธอหลายอย่างไม่ใช่เหรอ
‪ครับ
‪แล้วตอนนี้เคนซังอยู่ไหนครับ
‪พวกนั้นขนย้ายเขาออกไปแล้ว
‪พูดว่า "พวกนั้นนำร่างเขาออกไป" ดีกว่านะ
‪หมอนั่นไม่ใช่สิ่งของ รู้ไหม
‪เอานี่ เอาไว้ดื่มกันนะครับ
‪- สาเกไว้ทุกข์ ‪- ผมขอตัว
‪อันจังไม่ดื่มก่อนไปเหรอ
‪นี่ๆ อย่าไปเสียเวลาเลย
‪เพื่อนเขาก็เพิ่งตาย
‪แล้วเขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง
‪เขาอาศัยอยู่ที่นั่นมาตั้งนานแล้ว
‪เขาเหมือนจะจำความไม่ได้เลยสักอย่าง
‪ความจำเสื่อมหรือเปล่า
‪ใครจะไปรู้
‪เขาดูปกติดี แต่บางอย่างมันก็ทะแม่งๆ
‪ได้กลิ่นไหม
‪ขอบคุณครับ
‪ช่วยเซ็นตรงนี้ให้หน่อยนะครับ
‪(นาโกชิ สึสึมุ)
‪ช่วยเปิดประตูด้วยครับ
‪ผมไม่ใช่พวกคนแปลกๆ
‪นายเป็นใคร
‪ข้างนอกนี่หนาว ขอเข้าไปได้ไหม
‪ฉันไม่ไปส่งคนแปลกหน้า
‪คุณเป็นคนเร่ร่อนใช่ไหม
‪ไม่มีบ้าน งานก็ไม่มี
‪โทษนะ ผมขอโทษด้วยถ้าพูดจาล่วงเกิน
‪ผมจะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน
‪ผมมีงานที่อยากให้คุณรับเอาไว้
‪ค่าจ้าง 700,000 เยนฟังดูเป็นไง
‪เสียใจด้วย แต่ฉันมีเงินแล้วล่ะ
‪เฮ่ย
‪เฮ่ย ทำอะไรน่ะ
‪มันเป็นการทดลองวิจัยมนุษย์แบบง่ายๆ
‪เรียกว่า "การเจาะกะโหลกศีรษะ"
‪ตรงนี้ ผมจะเจาะรูเล็กๆ บนกะโหลกของคุณ
‪ไปซะ
‪ไม่ ผมเข้าใจว่าเจาะกะโหลกมันฟังดูน่ากลัว
‪แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิด
‪- ไปให้พ้น ‪- พูดตรงๆ นะ
‪มันก็เหมือนฟันนั่นแหละ
‪ก็แค่รูเล็กๆ สมองคุณจะไม่เสียหาย
‪เท่านั้นแหละ
‪คุณก็เคยได้ยินใช่ไหมล่ะ
‪มนุษย์ใช้สมองแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
‪จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราใช้ประโยชน์ ‪จากอีก 90 ที่เหลือได้
‪สัญชาตญาณที่เฉียบคมกว่าใครๆ อาจถูกปลดปล่อย
‪สัมผัสที่หกอาจจะตื่นขึ้น
‪หรือไม่ความทรงจำก็อาจกลับมา
‪งั้นก็ไปเจาะรูหัวตัวเองซะสิ
‪นายลองกับตัวเองก็ได้นี่
‪ไหนว่ามันก็แค่รูเล็กๆ ตรงนี้ไง
‪ไม่มีทาง
‪ฟังดูน่ากลัวชะมัดเลย
‪ไปได้แล้ว ไปหาคนอื่นเถอะ ‪มีคนอีกตั้งเยอะแยะที่ต้องการเงิน
‪มันต้องเป็นคุณเท่านั้น
‪สวนนี้คือที่ที่คนไร้บ้านมาอยู่รวมกัน
‪ส่วนโรงแรมหรูนั่นคือที่ของคนทั่วๆ ไป
‪ผมต้องการคุณ คนที่อยู่ตรงกึ่งกลางของทั้งสองที่
‪ฟังนะ ฉันก็แค่พักจากงานเพื่อมาดูชีวิตคนไร้บ้าน
‪จะพูดแบบนี้ก็ได้…
‪ฉันกำลัง "ค้นหาตัวตน"
‪ไปหาคนอื่นเถอะ
‪เวลาที่คุณโกหก มุมปากซ้ายของคุณจะยกขึ้น
‪คุณร้องไห้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪คุณรู้สึกเศร้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪คุณพยายามแทบตายเพื่อที่จะรู้สึกอะไรบ้าง
‪ถูกต้องไหม
‪ผมพูดถูกหรือเปล่า
‪นายมีเวลาว่างมากนักสินะ
‪เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ถ้าไปพูดแบบนั้นกับคนส่วนใหญ่น่ะนะ ‪พวกเขาคงโกรธแย่แล้ว
‪นาโกชิซัง
‪เคยรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตบ้างไหม
‪นี่นาย…
‪รู้ชื่อฉันได้ยังไง
‪คุณจำไม่ได้ล่ะสิท่า
‪ผมจะกลับมาใหม่
‪เฮ่ย แย่แล้ว
‪นี่ๆ
‪อันจังที่มีรถ
‪นี่
‪อันจังที่มีรถ
‪- อันจัง ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪รถเธอน่ะ
‪มาเร็วเข้า
‪(วันที่หนึ่ง)
‪โดนเข้าแล้วสินะ
‪(บริการรถลากชินจูกุ)
‪ทำไมต้องถึงขั้นมาลากเอารถเธอไปด้วยนะ
‪ข้าวของและเสื้อผ้าของเธอก็อยู่ในรถใช่ไหมล่ะ
‪ค่ารถลากมันจะต้องแพงมากแน่ๆ เลย
‪แต่อันจังก็มีเงินเยอะใช่ไหม
‪นี่ เธอมีเงินใช่ไหม
‪เฮ่ย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ฉันไม่เคยเห็นเขาทำหน้าแบบนั้นมาก่อน
‪ที่เดียวที่คุณจะกลับไปได้ก็หายไปแล้ว
‪แล้วคุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอ
‪ฝีมือนายนี่เอง…
‪คุณมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน
‪ในที่สุดก็หงุดหงิดสักที
‪ขอเจ็ดวัน
‪ผมจะมอบเหตุผลในการมีชีวิตให้คุณ
‪เป็นห้องที่น่าขนลุกจริงๆ
‪การเจาะกะโหลกเป็นหัตถการผ่าตัด ‪ที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยยุคหินใหม่
‪ทุกวันนี้ มีกลุ่มชื่อไอแท็กในเนเธอร์แลนด์ ‪ที่กำลังผลักดันวิธีการนี้อยู่
‪แล้วก็มีบางคนที่ถึงขั้นเจาะรูหัวตัวเอง
‪โรคจิตชะมัด
‪แล้วนายเป็นใครกัน
‪อิโต้ มานาบุ ผมเป็นแพทย์ฝึกหัด
‪พ่อผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ ‪เพราะงั้นผมเลยเป็นลูกเจ้าของ
‪ลูกเจ้าของเหรอ
‪แล้วถ้าพ่อแม่นายรู้เรื่องนี้เข้าล่ะ
‪ผมก็แค่อยากเข้าใจเรื่องมนุษย์
‪ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪อือ
‪คุณจำเรื่องของตัวเองได้มากน้อยแค่ไหน
‪ใครจะไปรู้
‪คุณไม่สนใจเรื่องตัวเองหรือไง
‪มันไม่สำคัญแล้วล่ะ
‪ฉันอยู่ที่ใจกลางย่านชินจูกุ ‪แต่กลับไม่มีใครมาตามหาสักคน
‪ชีวิตของผู้ชายแบบนั้นจะมีความหมายอะไร
‪"ผู้ชายแบบนั้น" นั่นแหละที่ทำให้ผมสนใจคุณ
‪กะโหลกของมนุษย์แรกเกิดน่ะจะมีช่องว่างอยู่
‪มันจะเป็นพื้นที่กลวงๆ
‪แต่พอผ่านไปปีครึ่ง รูที่ว่าจะปิด
‪กะโหลกจะเริ่มดันสมอง
‪ดังนั้นถ้าเราเปิดรูที่กะโหลก ‪และทำให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น
‪สมองอาจกลับมาทำงาน ‪เหมือนตอนที่เพิ่งเกิดอีกครั้ง
‪มันจะดึงเอาความสามารถ ‪ที่ไม่เคยถูกใช้มาก่อนออกมา
‪นั่นแหละหลักการง่ายๆ ของการเจาะกะโหลก
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪พูดตามตรง ผมเก่งกว่าหมอส่วนใหญ่แถวนี้
‪ระหว่างที่ผมเจาะรู คุณก็อย่าขยับล่ะ
‪ถ้าเยื่อหุ้มสมองฉีกขาด มันคงจะแย่น่าดู
‪แล้วมันจะเป็นไรไป
‪ถึงฉันจะกลายเป็นผัก
‪อะไรๆ ก็คงไม่เปลี่ยนไปจากตอนนี้หรอก
‪ยาชาออกฤทธิ์หรือยัง
‪อือ
‪โอ๊ย…
‪(มาทานมื้อค่ำด้วยกันนะ จากอิโต้)
‪(วันที่สอง)
‪การทดลองจะใช้เวลาเจ็ดวัน ‪ผมจะจ่ายคุณล่วงหน้า 300,000 เยน
‪แล้วพอจบ ผมจะจ่ายส่วนที่เหลือ
‪ก็บอกว่าฉันมีเงินแล้วไง
‪เอาละ นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
‪คุณควรจะถามเรื่องนั้น ‪ก่อนที่ผมจะเจาะรูไม่ใช่เหรอ
‪เอานี่
‪ทดลองการรับรู้ด้วยสัมผัสพิเศษ
‪ตรวจหาสัมผัสที่หก ‪ทดลองเคลื่อนย้ายวัตถุด้วยจิต…
‪นี่มันอะไรกัน ฉันนึกว่าจะเป็น ‪การทดลองทางการแพทย์ซะอีก
‪ผมจะพูดตรงๆ นะ
‪ผมไม่เชื่อเรื่องผีสาง พลังเหนือธรรมชาติ ‪หรือเรื่องคุณไสยมนตร์ดำ
‪ทุกอย่างสามารถอธิบายได้ด้วยสมอง
‪ผมเลยอยากใช้การทดลองนี้ ‪เพื่อสางปัญหาคาใจของตัวเอง
‪จะได้ยืดอกปฏิเสธการมีอยู่ของมัน
‪ปฏิเสธอะไร
‪โลกใบนี้ที่อยู่ตรงหน้าผมไง
‪ขออนุญาตครับ กุ้งผัดพริกได้แล้ว
‪- ขอบคุณสำหรับอาหาร ‪- ขอบคุณครับ
‪งั้นเรามาเริ่มด้วยเกมง่ายๆ กันเถอะ
‪หือ
‪ไพ่พวกนี้มีสัญลักษณ์อยู่ห้าแบบ
‪ลองเดาดูว่าไพ่ใบไหนมีรูปดาว
‪ก็ได้ๆ
‪นาโกชิซัง
‪หือ
‪ใช้ด้านซ้าย
‪- ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪- อะไรกัน
‪ผมอยากให้คุณลองสัมผัสมัน ‪ด้วยร่างกายซีกซ้ายทั้งซีก
‪ประสาทการมองเห็น ได้ยิน ดมกลิ่นและสัมผัส
‪ใช้ประสาทเหล่านั้นของร่างกายซีกซ้ายเพื่อดูไพ่
‪เข้าใจแล้ว
‪อย่าเพิ่งเหลิงไปเชียวล่ะ
‪นั่นก็แค่การฝึก ของจริงมันวันพรุ่งนี้ต่างหาก
‪แล้วไง สี่ใบนี่ถือว่าดีกว่าคนปกติเหรอ
‪จริงสิ นี่เอาไว้ติดต่อผม ‪ในนี้มีเบอร์โทรของผมอยู่
‪อือ
‪แล้วก็…
‪เฮ่ย
‪คุณใส่แล้วดูดี
‪แล้วเจอกันพรุ่งนี้
‪ประกาศถึงแขกที่มาคาบุกิโจทุกท่าน
‪ในระยะหลัง ที่คาบุกิโจ ‪มีเหล่ามิจฉาชีพได้เข้ามาทำการขอเรี่ยไร…
‪โอ๊ย…
‪เมื่อกี้มันอะไรกัน
‪สวัสดี วันนี้เหรอ
‪ตอนนี้น่ะเหรอ
‪ตอนนี้ฉันอยู่ที่คาบุกิโจ
‪แล้วเธอล่ะ
‪เข้าใจแล้ว ถ้างั้น…
‪หมอนั่นเป็นอะไรของเขา
‪ฉันเจอผู้ชายแปลกๆ คนหนึ่ง…
‪ฉันเข้าใจนายดียิ่งกว่าใครๆ
‪จริงเหรอ
‪งั้นก็ขอฟังหน่อยสิ…
‪มันเกิดอะไรขึ้น
‪ขอโทษครับ
‪- เฮ่ย ‪- แกเป็นบ้าอะไรวะ
‪- ขอโทษ… ‪- ตัวเหม็นชะมัด
‪เฮ่ย
‪ลูกพี่ครับ…
‪แกขยิบตาทำไม ไอ้สารเลว
‪เปล่าครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ…
‪แก…
‪ไม่…
‪ลูกพี่ หมอนี่เป็นคนธรรมดา ‪ถ้าเกิดมันไปหาตำรวจล่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪อย่าขยับ
‪ฉันตัดนิ้วก้อยแกออกดีไหม…
‪ไม่…
‪ฉันตัดมาเท่าไรแล้ว
‪หมอนี่เป็นคนที่ 77
‪รอเดี๋ยวก่อน
‪คุณทำไม่ได้นะ
‪นั่นคุณกำลังทำอะไร
‪นั่นมันนิ้วคุณเองนะ
‪อย่าทำเลย
‪หยุดเถอะ วางไอ้ของที่เหมือนเคียวนั่นลง ขอล่ะ
‪เคียวเหรอ
‪อือ
‪เฮ่ย แกทำอะไรน่ะ
‪ไม่ หยุดเถอะ ใจเย็นๆ ก่อน
‪อย่าทำร้ายตัวเองเลย
‪- ตกลงไหม ‪- ไอ้สารเลวเอ๊ย
‪แกพูดอะไรของแก
‪ลูกพี่ครับ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ลูกพี่
‪ถอยไป
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ลูกพี่…
‪เป็นอะไรไป
‪ก็บอกให้ถอยไปไง
‪เฮ่ย
‪- ลูกพี่ ‪- แกทำอะไรวะ
‪เร็วเข้า ไปได้แล้ว ไปเถอะ
‪นายเชื่อฉันไหม
‪เอาเป็นว่าผมเชื่อก็แล้วกัน
‪อย่าพูดจางี่เง่าแบบนั้นสิวะ
‪ให้ตาย นี่มันสุดยอดเลย
‪ผมไม่ได้บอกคุณ
‪แต่ผลวิจัยต่างประเทศบอกว่า ‪คนที่เจาะกะโหลกร้อยละ 36 จะมีสัมผัสที่หก
‪คนทั่วไปมักไม่รู้สึกอะไรมากกว่า
‪- มีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกอีกไหม ‪- นี่ นาโกชิซัง…
‪แล้วผมล่ะ
‪คุณเห็นผมเป็นยังไง
‪หือ
‪ฉันไม่เห็นอะไรเลย
‪แน่ใจเหรอ
‪ฉันแน่ใจ
‪นายบอกว่านายเชื่อฉันไม่ใช่หรือไง
‪เป็นอะไรไป
‪(วันที่สาม)
‪พอผมเห็นเจ้านี่ ผมก็เข้าใจขึ้นมา
‪นั่นมันอะไร
‪ฮามังคิวลัส
‪ฮามังคิวลัสเหรอ
‪ครับ
‪มันคือมนุษย์ที่ถูกสร้างโดยมนุษย์ ‪ด้วยการใช้วิชาแปรธาตุ
‪อย่างไรก็ตาม ‪ศัลยแพทย์ระบบประสาทชื่อเพนฟีลด์
‪ได้ใช้คำว่า "ฮามังคิวลัส" ‪เพื่อเรียกมนุษย์เล็กภายในสมอง
‪มือกับริมฝีปากใหญ่มากเลย
‪ตั้งแต่เกิดมา
‪เราใช้มือและปากเพื่อที่จะรู้สึกอะไรบางอย่าง
‪และเซ็กส์ก็คือตัวอย่างที่ดี
‪แต่มันไม่เหมือนสัตว์ประหลาดที่ฉันเห็นสักนิด
‪ยกตัวอย่างนะ เคยได้ยินคำว่า ‪"หมอนี่ไร้แก่นสาร" ใช่ไหม
‪มันใช้อธิบายชายคนนี้ได้เหมาะเหม็ง
‪ไม่ หมอนี่ออกจะอ้วน…
‪หัวใจสำคัญอยู่ตรงที่มันคือต้นเหตุ ‪ของอาการเครียดทางใจของคนเรา
‪นั่นแหละประเด็น
‪อือ พวกเขาอาจจะไร้แก่นสาร ‪แต่แบบนั้นมันด่วนสรุปไปหรือเปล่า
‪มันเป็นการตีความแบบหนึ่ง
‪ผมคิดว่าพวกมันคือภาพลักษณ์ ‪ที่ปัจเจกมีต่อตัวพวกเขาเอง
‪ฮามังคิวลัสที่นาโกชิซังเห็น ‪มันไม่ได้มีรูปร่างพื้นๆ ที่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ
‪ถ้าพูดง่ายๆ ตั้งแต่ที่เราผ่าตัด ‪ทำให้สมองของคุณทำงาน
‪คุณก็สามารถมองเห็นสาเหตุความเครียด ‪ในส่วนลึกของผู้คนเป็นรูปลักษณ์
‪ก็คือแผลทางใจอย่างนั้นเหรอ
‪ใช่ นั่นแหละๆ
‪แผลทางใจถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำ ‪และห้วงอารมณ์ในอดีต
‪นั่นคือสิ่งที่คุณสามารถมองเห็น
‪งั้นทำไมคนบางคนถึงมองเห็นฮามังคิวลัส ‪แล้วบางคนมองไม่เห็นล่ะ
‪นั่นคือสิ่งที่เราจะหาคำตอบ
‪เราจะสร้างสมมติฐานขึ้นมาและพิสูจน์มัน ‪นี่แหละการทดลอง
‪งานนี้มันจะจบในหนึ่งอาทิตย์จริงๆ เหรอ
‪ฉันไม่อยากมองเห็นสัตว์ประหลาดไปทั้งชีวิตนะ
‪คุณไม่รู้จักสนุกบ้างเลย…
‪เรื่องที่คุณประสบมันมหัศจรรย์มากเลยนะ
‪คุณสามารถมองเข้าไปในจิตใจของคนได้
‪ผมล่ะอิจฉาชะมัด
‪ไม่ไหวแล้ว
‪เราออกไปทดสอบ ‪ความสามารถใหม่ของคุณกันเถอะ
‪- เข้าไปเลย ‪- อือ
‪ในนี้มีบ้างไหม
‪ฉันกลับดีกว่า
‪ข่าวลือบอกว่าที่นี่มีเด็กมัธยมปลายจริงๆ อยู่ด้วย
‪มันเหมือนกับโชว์ตัวประหลาดยุคใหม่
‪นายชอบตัวประหลาดแบบเธอเหรอ
‪หือ
‪ฉันเจอแล้วหนึ่ง
‪เธอเป็นสัตว์ประหลาดทราย
‪ทรายเหรอ
‪เด็กสาวคนนั้นใช่ไหม
‪ผมจะติดต่อกับเธอโดยตรง
‪นายมีแผนอะไรงั้นเหรอ
‪ถ้าเธอเกิดขึ้นจากทรายแห้งๆ ‪ผมก็จะทำให้เธอเปียก
‪นายก็แค่อยากอึ๊บเด็กม.ปลายเท่านั้นแหละ
‪เปล่า
‪ผมอยากอึ๊บฮามังคิวลัส
‪น่าขยะแขยงชะมัด
‪สวัสดีครับ
‪มาคนเดียวเหรอ
‪อ่านหนังสืออยู่เหรอ
‪คุณกำลังสั่น
‪หรือว่าคุณยัง…
‪เฮ่ย นายเป็นไรไหม
‪แย่หน่อย เธอหนีไปแล้ว
‪ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
‪หน้านายน่ะ
‪- หน้าผมเหรอ ‪- อือ
‪ผมฉกนี่มาได้
‪นายขโมยมาเหรอ
‪คุณเก็บไว้นะ ถ้าเกิดอะไรก็รายงานผมด้วย
‪ขอบคุณมากครับ
‪คุณกำลังสั่น
‪นี่…
‪คุณกลัวอะไรงั้นเหรอคะ
‪หรือว่าคุณยัง…
‪บริสุทธิ์อยู่
‪(แม่: แกอยู่ไหน ถ้ากลับดึกให้บอกด้วยนะ)
‪(แม่: ทำไมไม่รับสาย)
‪(แม่: แกไม่อ่านหนังสือหรือไง)
‪(แม่: แกไม่ได้เก่งแบบคาเอเดะนะ)
‪(แม่: แกอยู่ไหน)
‪(แม่: โทรหาฉัน)
‪(1775 ยูคาริ)
‪(เติมฉันให้เต็มที…)
‪(ฉันมันแปดเปื้อน…)
‪(เห็นฉันทีสิ ตามหาฉันสิ…)
‪(ฉันแค่เป็นอย่างนี้…)
‪(ความรู้สึกที่โสมม…)
‪(ช่วยฉันที)
‪(โหยหาฉัน)
‪(ต้องการฉัน)
‪(สัมผัสฉันสิ)
‪อี๋
‪"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‪- ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง" ‪- ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง
‪เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‪ฉันกลายเป็นหนึ่ง
‪ในไม่ช้า ฉันอยากจะกลายเป็นหนึ่ง
‪น่าขนลุกชะมัด
‪เฮ่ย
‪หาตัวตั้งนาน
‪- ไม่นะ เดี๋ยว… ‪- มานี่เลย
‪- เดี๋ยวสิ ‪- ไอ้สารเลว
‪เมื่อวานนี้…
‪แกทำอะไรกับฉัน
‪คือว่า…
‪ผมเห็นอะไรบางอย่าง
‪เห็นเหรอ
‪แกเห็นอะไรล่ะ
‪หุ่นยนต์ครับ
‪หุ่นยนต์เหรอ
‪มันมีความหมายอะไรกับคุณบ้างไหม
‪เรื่องนิ้วก้อยกับเคียว…
‪ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪ครับ
‪ขอโทษนะครับ
‪เฮ่ย แกกำลังทำอะไรน่ะ
‪เด็กคนหนึ่ง…
‪ขอโทษครับ…
‪อย่าขยับนะครับ
‪อย่าเข้ามาใกล้นะโว้ย
‪ฉันจะตัดนิ้วก้อยแก
‪เขาออกมาแล้ว
‪อะไรออกมา
‪แผลนี่มัน…
‪ขอโทษๆ
‪มันคงเจ็บมากเลยใช่ไหมล่ะ
‪อือ…
‪ไอ้สารเลว
‪ตอนนี้แกจะไม่ได้เสียแค่นิ้วก้อย
‪นี่มันอะไรกัน
‪ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน
‪แกกำลังทำบ้าอะไรวะ
‪สมัยที่คุณเป็นเด็ก
‪คุณใช้เคียวทำอะไรกับนิ้วก้อยตัวเอง
‪สุดยอดเลย เคียวนี่นา
‪โอ้โฮ ไหน ขอฉันดูหน่อย
‪ไม่ได้ ฉันจะแลกกับมัน
‪หือ ไม่มีทาง
‪หยุดนะ
‪ไอ้สารเลว
‪ผมเห็น…
‪ความรู้สึกผิด
‪คนที่บาดเจ็บเพราะเคียวไม่ใช่คุณ
‪คุณทำร้ายคนอื่น
‪ไม่
‪- จะหวงอะไรนักหนา ‪- ไม่
‪- เอามาดูนะ ‪- ไม่มีทาง
‪- ไม่ ‪- เอามา
‪- ไม่ ฉันไม่อยากให้ ‪- เฮ่ย
‪- หยุดนะ ‪- เอามาให้ฉัน
‪ไม่
‪คาซึโอะ…
‪คาซึโอะ
‪ไม่นะ
‪คุณกลัว
‪และคุณก็ขอโทษไม่ออก
‪ถูกต้องไหม
‪- ผม… ‪- ผม…
‪- ทำร้ายนิ้วก้อยของคาซึโอะ ‪- ทำร้ายนิ้วก้อยของคาซึโอะ
‪- คาซึโอะคุง ‪- คาซึโอะคุง
‪- ขอโทษนะ ‪- ขอโทษนะ
‪ฉันขอโทษ…
‪- ฉันขอโทษ ‪- ฉันขอโทษ
‪ฉันขอโทษ
‪คุณทำได้แค่เก็บซ่อนบาป ‪และความรู้สึกผิดของคุณเอาไว้
‪คุณจงใจทำร้ายคนอื่นๆ …
‪และยอมให้ตัวเองโดดเดี่ยว…
‪ความรู้สึกผิดของคุณ…
‪เปลี่ยนคุณเป็นยากูซ่า
‪ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเลิกเป็นยากูซ่า
‪ฉันจะขอชดใช้ในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป
‪- เคนจังน่ะ ‪- เราไม่เห็นเขามาสักพักแล้ว
‪ฉันเลยไปดูที่เต็นท์ ปรากฏว่าเขาตัวเย็นชืดเลย
‪ตอนที่อันจังมาใหม่ๆ ‪เขาก็สอนอะไรให้เธอหลายอย่างไม่ใช่เหรอ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ไง อันจัง
‪ครับ
‪เห็นว่าได้รถกลับมาแล้วสินะ
‪ครับ
‪มาดื่มกันเถอะ
‪นะ
‪ได้ครับ
‪ดีแล้ว
‪บริษัทประกันเหรอ
‪ครับ
‪ผมมีหน้าที่คำนวณความน่าจะเป็น ‪ในเวลาที่มีคนจะซื้อประกันชีวิต
‪ยกตัวอย่างนะ
‪ผู้ชายใส่สูทที่กำลังกินขนมปังคนนั้น
‪เต็มที่คือ 60 ล้านเยน
‪ครอบครัวทางโน้น
‪คนพ่อไม่เกิน 80 ล้าน ส่วนคนแม่อยู่ที่ 38 ล้าน
‪และสำหรับเด็กอยู่ที่ 48 ล้าน
‪นั่นมันเกิน 100 ล้านแล้วนะ
‪ผมก็แค่ประเมินคร่าวๆ ครับ
‪แต่ทุกชีวิตจะถูกตีค่าเป็นราคา
‪บ้าบอชะมัดยาด
‪เรื่องแบบนั้นใครมันเป็นคนตัดสิน
‪เรียวซัง
‪คุณอายุเท่าไรครับ
‪ฉัน 41
‪อายุ 41
‪แล้วคุณดื่มบ่อยแค่ไหน
‪ก็อย่างที่เห็นที่นี่
‪ทุกวัน
‪คุณสูบบุหรี่ไหม
‪ไม่สูบ
‪คุณเคยเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือเปล่า
‪ไม่
‪แต่ฉันเคยเป็นไส้ติ่งอักเสบ
‪แล้วพ่อแม่หรือญาติพี่น้องคุณ ‪มีโรคทางพันธุกรรมหรือเปล่า
‪คือ เอ่อ…
‪อ้อ แล้วรายได้ต่อปีของคุณล่ะครับ
‪- อะไรนะ ต่อให้ถามฉัน… ‪- ถ้างั้น
‪ผมประมาณเอาก็ได้
‪ทีนี้ผลที่ได้ก็คือ…
‪ราคาของเรียวซังคือ…
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪อย่ามาตัดสินว่าใครมีค่าแค่ไหนนะโว้ย
‪อย่ามาตีราคาให้ชีวิตคนอื่น
‪ใจเย็นๆ
‪นี่ ใจเย็นเถอะ
‪พระจันทร์ก็คือพระจันทร์…
‪โอ๊ย…
‪สวัสดี
‪จะให้คืนโทรศัพท์ให้ใช่ไหมล่ะ
‪จะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหน
‪เข้าใจแล้ว
‪ผมไปนะ ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
‪นี่ มือถือฉันอยู่ที่คุณใช่ไหม
‪อือ
‪เฮ่ย อย่าขึ้นรถมาทั้งที่ไม่ได้ขอสิ
‪(แม่: แกอยู่ไหน)
‪มองหาแม่งั้นเหรอ
‪คุณดูโทรศัพท์ฉันสินะ
‪เอาคืนมาได้แล้ว
‪น่าเกลียดชะมัด
‪คุณทำงานกับผู้ชายหน้าลายจุดนั่นเหรอ
‪ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‪คุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ
‪คุณทำงานหรือเปล่า
‪เปล่าเหรอ
‪ไอ้กระจอกขี้แพ้เอ๊ย
‪"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ ‪ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง"
‪คุณดูโทรศัพท์ฉันจริงๆ ด้วย
‪"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‪ฉันเป็นอิสระจากโลกใบนี้
‪เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‪ฉันกลายเป็นหนึ่ง
‪ในไม่ช้า…"
‪หยุดนะ
‪"ฉันอยากจะกลายเป็นหนึ่ง"
‪หยุดได้แล้ว
‪นี่ไม่ใช่ทราย…
‪อักขระงั้นเหรอ
‪ตาลุงโรคจิต…
‪(ตาลุงโรคจิต)
‪นี่มันอะไรกัน
‪ปล่อยฉันนะ
‪โอ๊ย…
‪คุณตั้งใจจะทำอะไร
‪เฮ่ย
‪นี่ คุณกำลังคิดอะไรน่ะ
‪เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
‪การเป็นสาวบริสุทธิ์มันน่าอาย
‪คุณบ้าหรือไงกัน
‪อยากเอาฉันใช่ไหมล่ะ
‪เธอ…
‪น่าขยะแขยงเป็นบ้า…
‪ไอ้กระจอกขี้แพ้เอ๊ย…
‪เธอนั่นแหละที่ขี้แพ้
‪รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรอยู่
‪ถ้าฉันเป็นหนึ่งเดียวกับคุณ
‪ทุกสิ่งก็จะกลายเป็นจริง…
‪เซ็กส์เป็นทางเดียวที่เธอจะใช้ ‪แข็งข้อกับพ่อแม่ได้นี่เอง
‪เธอกำลังยึดติดกับเรื่องเพ้อเจ้อบ้าบอ
‪ได้โปรดเถอะ
‪นุ่มนวลกับฉันหน่อยนะ
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪ให้ตายสิ คุณทำอะไรของคุณเนี่ย
‪ฉันคือคุณ
‪(ฉันคือคุณ)
‪ฉันไม่ได้เหมือนเธอนะ
‪เดี๋ยวก่อน…
‪นั่นอะไรน่ะ
‪เดี๋ยวสิ หยุดนะ
‪อย่ามองนะ
‪อย่ามอง
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪อย่ามองนะ
‪ในที่สุดก็เผยธาตุแท้แล้วสินะ…
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪ไม่นะ ไม่
‪คายมันออกมา
‪เอาคืนมา มันเป็นของฉัน
‪เจ็บนะ มันเจ็บ
‪มันเจ็บ
‪มันเจ็บ ร้อนเหลือเกิน
‪เธอกลายเป็นมนุษย์แล้ว
‪เจ็บเหลือเกิน
‪คุณทำอะไรของคุณ มันเจ็บนะ
‪(แม่)
‪คิดบ้าอะไรอยู่ถึงกลับบ้านดึกดื่นแบบนี้
‪แม่รู้แล้ว
‪แกมีแฟนล่ะสิท่า
‪แม่บอกแล้วนี่ว่าถ้ามีก็ให้บอกแม่
‪ถ้าถึงขั้นนั้น…
‪นั่นมัน…
‪เธอจะทำยังไง
‪มาทำกันตรงนี้เนี่ยนะ
‪ไม่มีใครสั่งใครสอนบ้างเลยหรือไง
‪รถฉันเละเทะหมดแล้ว
‪พูดอะไรของคุณน่ะ
‪มันสวยจังเลย
‪(วันที่สี่)
‪อีกแล้วเหรอเนี่ย…
‪เฮ่ย…
‪เฮ่ย
‪ตามอิโต้มา
‪บอกให้ตามหมอฝึกหัดชื่ออิโต้มาเดี๋ยวนี้
‪ขอโทษค่ะ ขอทราบชื่อได้ไหมคะ
‪ฉันเป็นคนไข้ของเขา
‪ไปรอตรงนั้นนะคะ
‪ว่างเปล่า
‪อะไรเนี่ย
‪คุณเป็นอะไรไหมคะ
‪ครับ ผมไม่เป็นไร
‪ขอโทษด้วยครับ
‪นาโกชิซัง
‪อย่ามาโดยไม่แจ้งล่วงหน้าสิ
‪- บอกฉันมาว่านี่มันเรื่องอะไร ‪- ใจเย็นๆ
‪มีบางอย่างเกิดขึ้นสินะ
‪ไหนว่าคุณไม่ให้คนแปลกหน้านั่งรถไง
‪นายไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้ว
‪ฮามังคิวลัสคือธาตุแท้ที่บิดเบี้ยว ‪ซึ่งถูกขังอยู่ในจิตใต้สำนึก
‪พวกมันถึงได้ดูพิลึกพิลั่น
‪ฉันเข้าใจแล้ว
‪สมองของนาโกชิซังกลับมาไวต่อสิ่งเร้า ‪เหมือนสมองเด็ก
‪แต่ก็ยังกักเก็บความรู้ ‪และประสบการณ์ของผู้ใหญ่เอาไว้
‪สัมผัสที่หกหายากของคุณช่วยคนไว้ถึงสองคน
‪นี่คือความสำเร็จอันน่าอัศจรรย์ ‪ที่จะปฏิวัติวงการจิตบำบัด
‪แต่ถ้ามันหายไปแล้ว ‪ทำไมมันถึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายฉัน
‪สำหรับเรื่องนั้น ช่วยมาดูนี่หน่อย
‪ผู้หญิงคนนั้นก็มองเห็นสัตว์ประหลาดเหรอ
‪ใครจะไปรู้
‪แต่นี่คือภาพที่เธอวาดตัวเอง
‪ฮามังคิวลัสถูกย้ายไป…
‪ผมคิดถึงมันทันทีที่ฟังเรื่องของนาโกชิซัง
‪ผมบอกว่าคนบางคนก็เห็นฮามังคิวลัส ‪บางคนก็มองไม่เห็นใช่ไหม
‪อือ
‪เช่นเดียวกับที่คนที่มีความสนใจคล้ายๆ กัน ‪จะถูกดึงดูดเข้าหากัน
‪ถ้าจิตใจมีปัญหาเดียวกัน ‪ฮามังคิวลัสของพวกเขาก็ถูกดึงดูดเข้าหากัน
‪พูดอีกอย่าง
‪ยากูซ่ากับสาวม.ปลายอาจดูต่างกับนาโกชิซัง
‪แต่จิตใจของพวกคุณอาจคล้ายคลึงกัน
‪ต้องล้อเล่นแน่ๆ ‪ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดเหมือนพวกนั้น
‪แต่ความเครียดของพวกเขาหายไปใช่ไหมล่ะ
‪มันถูกย้ายมาอยู่ในตัวนาโกชิซัง
‪ความรู้สึกผิด การมีชึวิตตามกฎของคนอื่น…
‪มันฟังดูคุ้นๆ ไหม
‪ปัญหาของนาโกชิซังเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว
‪ปัญหาของฉันเหรอ
‪ผู้หญิงชุดแดงไร้หน้า
‪คุณรู้สึกว่าเธอแตกต่างใช่ไหม
‪นาโกชิซังมองดูฮามังคิวลัส
‪แต่ฮามังคิวลัสก็มองมาที่นาโกชิซังด้วย
‪รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร
‪มันแปลว่าตัวคุณเองก็เป็นฮามังคิวลัสไงล่ะ
‪เหรอ แล้วตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นไงบ้าง
‪เธอฆ่าตัวตาย
‪นายรู้เรื่องนั้นแต่แรกใช่ไหม
‪ครับ
‪เธอวาดภาพนี้ไว้ก่อนตาย
‪ปิดมันซะ
‪หือ แต่นี่เพิ่งจะสี่วันเอง เลิกล้อเล่นได้แล้ว
‪รีบปิดมันเดี๋ยวนี้นะโว้ย
‪คุณเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว
‪นาโกชิซังไม่สังเกตเหรอ
‪เมื่อสี่วันก่อน คุณไม่ได้อารมณ์แปรปรวนแบบนี้
‪คุณบอกว่าต่อให้กลายเป็นผัก คุณก็ไม่สน
‪เพราะงั้นผมถึงได้บอกไง…
‪ผมจะมอบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ให้คุณในเจ็ดวัน…
‪ฉันจะไม่ยอมตายไปกับสัตว์ประหลาดพวกนั้น
‪เข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว
‪แต่เพื่อแลกเปลี่ยน ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง
‪ก่อนที่ผมจะปิดรูนั่น
‪ช่วยดูฮามังคิวลัสของผมหน่อย
‪ก็บอกแล้วไง
‪ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
‪- นาโกชิซัง ‪- หือ
‪เวลาคุณโกหก ผมดูออก
‪คุณมองเห็นตัวคุณเอง…
‪ในตัวผมด้วยใช่ไหม
‪นาโกชิซัง
‪เลิกพูดบ้าๆ ได้แล้ว
‪ปัญหาของนาโกชิซังเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว
‪ผู้หญิงชุดแดงไร้หน้า
‪คุณรู้สึกว่าเธอแตกต่างใช่ไหม
‪(นาโกชิ สึสึมุ ‪ผจก.ฝ่ายการมีส่วนร่วม แผนกให้คำปรึกษา)
‪(นานาโกะ)
‪นานาโกะ…
‪คุณมีนามบัตรหรือเปล่า
‪ต๊ายตาย…
‪- มาโอะ เอาของผมไหม ‪- หล่อแถมมีพอร์เชอ
‪- ไม่เอาหรอก ‪- แบบนี้ชอบเลย
‪- นั่นสิ ‪- อือ
‪ไม่รุกแรงไปหน่อยเหรอยะ
‪ก็เขามันสเปกสาวๆ นี่
‪ผู้ชายน่ะแค่มีเงินมันไม่พอ ‪เขาต้องได้รับการยอมรับด้วย
‪ใช่
‪การยอมรับมันยาไส้เราได้หรือไง
‪- ได้สิ ‪- ใช่
‪แต่นาโกชิซังน่ะมีทุกอย่าง
‪ใช่เลย เธอพูดถูก
‪ต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะได้รับการยอมรับ
‪แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ‪ถ้าเขาน่าเกลียดและไม่มีงานการมั่นคง
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อนาโกชิ
‪คุณชื่ออะไรเหรอ
‪(นานาโกะ)
‪ว่างเปล่า
‪นาโกชิ ไปดื่มกันต่อเถอะ
‪นาโกชิ
‪นาโกชิซัง
‪- นี่ นาโกชิ ‪- นาโกชิซัง
‪นานาโกะ
‪(วันที่ห้า)
‪นานาโกะ
‪หือ
‪เธอคือนานาโกะใช่ไหม
‪เป็นอะไรไป
‪ฉันไม่แน่ใจค่ะ
‪หือ
‪ฉันสูญเสียความทรงจำ
‪คุณรู้จักฉันเหรอ
‪ฉันอยากให้เธอมากับฉัน
‪(อิโต้)
‪คุณไม่ต้องรับสายเหรอ
‪อือ ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันเคยอยู่ที่นี่เหรอ
‪"ว่างเปล่า"
‪หือ
‪ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก…
‪เธอบอกกับฉันแบบนั้น
‪แค่คำเดียวคำนั้น
‪มันช่วยชีวิตฉันไว้
‪ฉันเองก็…
‪ลืมว่าตัวเองเป็นใคร
‪แต่ว่า…
‪พอฉันเจอเธอ…
‪ฉันก็จำได้
‪เอานี่
‪นี่คือ…
‪ของฉันเหรอคะ
‪เธอเคยชอบมัน
‪นี่เรา…
‪อยู่กินด้วยกันเหรอคะ
‪อือ
‪เราอาศัยอยู่ด้วยกัน
‪อย่างมีความสุข
‪นานาโกะ
‪นานาโกะ เป็นอะไรไป
‪เธอเป็นอะไรไหม
‪นานาโกะ
‪- นานาโกะ ‪- ไม่ๆ
‪ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
‪นานาโกะ ใจเย็นก่อน
‪นานาโกะ
‪ค่อยๆ นะ
‪ฉันใช่…
‪นานาโกะแน่เหรอ
‪อือ
‪เธอน่ะ…
‪คือนานาโกะ
‪(วันที่หก)
‪ฉันไม่เห็นมัน
‪ฉันไม่เห็นมันแล้ว…
‪ไม่จริงน่า…
‪เฮ่ย
‪นี่ฉันเอง
‪เฮ่ย
‪นี่…
‪ว่าไง
‪ไม่คุยกันตั้งนานเลยนะครับ
‪นี่นายอยู่ที่ไหน
‪นั่นคือสิ่งที่ผมอยากถามพอดี คุณไม่รับสายผม
‪อ้อ แล้วอย่าทำให้ห้องผมเละเทะล่ะ
‪นายคือคนที่เจาะกะโหลกนานาโกะใช่ไหม
‪ผมไม่นึกเลยนะเนี่ย
‪ตกใจชะมัด ผมไม่คิดว่าคุณจะไปเจอเธอเข้า
‪ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน
‪ครับ นั่นเป็นคำถามที่ดี
‪แต่คำตอบน่ะไม่ใช่กงการอะไรของนาโกชิซัง
‪มันก็ต้องเป็นกงการของฉันสิวะ
‪นาโกชิซัง ใจเย็นๆ หน่อยเถอะ
‪ถ้าเกิดผมอธิบายทุกอย่างให้ฟัง มันก็คงน่าเบื่อแย่
‪วันนี้เป็นวันที่หกแล้ว
‪การทดลองที่คุณรับปากไว้มันยังไม่จบนะครับ
‪ฉันได้ตัวตนกลับมาแล้ว
‪ส่วนที่เป็นฮามังคิวลัสก็หายไปแล้วด้วย
‪เสียใจด้วยนะ
‪ฉันมองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว
‪การทดลองมันจบแล้ว
‪อ้อ จริงเหรอครับ
‪แบบนั้นก็ดีแล้ว
‪เพราะคุณ ผมเลยพิสูจน์สมมติฐานของผมได้
‪นายพิสูจน์ได้งั้นเหรอ
‪แน่นอน สำหรับคุณ ทั้งหมดคือความเป็นจริง
‪ผมไม่ปฏิเสธเรื่องนั้น
‪คุณช่วยชีวิตแฟนสาวสุดที่รักไว้ ‪และได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪และคุณก็มองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว ถูกไหม
‪นายคิดจะพูดอะไรกันแน่
‪นาโกชิซัง
‪บางทีโลกนี้ก็อาจจะเป็นแค่ ‪ภาพมายาที่สมองสร้างขึ้นมา
‪ผมบอกใช่ไหมว่าตัวคุณเอง ‪ก็อาจจะเป็นฮามังคิวลัส
‪ฮามังคิวลัสแสดงสิ่งที่คุณอยากเห็นให้คุณเห็น
‪ทุกอย่างเป็นแค่จินตนาการของคุณ
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นแน่
‪ฉันแน่ใจว่าฉันเห็นมัน
‪ไม่
‪มันหมายความว่าโลกนี้เป็นภาพลวงตาที่ลงตัว ‪ซึ่งสมองสร้างขึ้นมา
‪เข้าใจไหมล่ะครับ
‪ผมไม่อยากทำลายตอนจบแสนสุขของคุณหรอก…
‪แต่อีกไม่นาน ตัวจริงของเธอก็จะจำทุกอย่างได้
‪เธอจะจดจำโลกที่แท้จริงได้
‪จดจำได้เหรอ
‪"โลกจริง" บ้าบอที่ว่ามันคืออะไร ‪นายคิดอะไรอยู่กันแน่
‪คุณอาจพบว่าความทรงจำบางอย่าง ‪มันก็ไม่ควรถูกจดจำไว้
‪คิดจะพูดอะไรกันแน่น่ะ
‪นาโกชิซังไม่รู้จริงๆ เหรอว่าผมพูดถึงอะไรอยู่
‪คุณก็เห็นฮามังคิวลัสของเธอใช่ไหมล่ะ
‪อือ
‪ฉันเห็นมัน
‪เธอใส่ชุดสีแดง…
‪แต่นั่นน่ะมันแค่ในโลกของคุณเท่านั้น
‪เธอต่างจากคุณ หลังจากเธอเจาะกะโหลกแล้ว ‪มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪การทดลองของผมเลยหยุดแค่นั้น
‪แต่สถานการณ์ของเธอกลับพลิกผันอย่างผิดคาด
‪เพราะเธอได้มาเจอคุณ
‪แต่ตอนนี้คุณมองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว
‪และคุณก็ปกป้องเธอไม่ได้
‪เสียใจด้วยนะครับ ‪สิ่งที่ผิดปกติมันคือสมองของคุณนั่นแหละ
‪เฮ่ย…
‪นานาโกะ…
‪อิโต้ซัง
‪ผมรู้อยู่แล้วว่าเป็นคุณ…
‪ใช่ไหม จิฮิโระซัง
‪จิฮิโระเหรอ
‪นานาโกะ
‪แต่อีกไม่นาน ตัวจริงของเธอก็จะจำทุกอย่างได้
‪เธอจะจดจำโลกที่แท้จริงได้
‪นานาโกะ…
‪เฮ่ย…
‪เธอเป็นใคร
‪เธอเป็นใครกันน่ะ
‪ไม่นะ
‪ไม่…
‪- นานาโกะ ‪- ปล่อยฉัน
‪ไม่นะ…
‪ฉันอยากจะเห็นตัวจริงของเธอ ฉันต้องเห็นมัน
‪ได้ไหม
‪มันจะดีกว่าถ้าคุณไม่เห็นตัวจริงของฉัน
‪ถึงยังไงฉันก็อยากรู้จักตัวจริงของเธอ
‪ได้ไหม
‪นานาโกะ
‪ฉันฆ่าเธอ…
‪คนที่ฆ่านานาโกะซัง…
‪คือฉัน
‪ฉันบอกเธอตั้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
‪เออ เธอบอก
‪แต่ฉันไม่นึกว่าแม่ฉันจะโกรธปานนั้น
‪เธอน่าจะเดาได้สิ
‪คุณแม่น่ะเป็นแบบนั้นประจำ ‪เหมือนกับที่งานศพเมื่อวันก่อนไง
‪นั่นมันคนละเรื่อง
‪คนละเรื่องเหรอ
‪- คนละเรื่องยังไง ‪- หุบปากเลย
‪เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ
‪พอที
‪จะทำอะไรน่ะ จิฮิโระ
‪หยุดนะ เธอกำลังทำอะไรเนี่ย
‪นานาโกะ
‪นานาโกะ…
‪ฉันไม่อยากจะจำได้เลย…
‪ไม่…
‪คุณน่ะ…
‪ว่างเปล่า
‪นี่ มาดูสิ สุริยุปราคาวงแหวน
‪ดูเร็ว
‪อ้อ วันนี้เองสินะ
‪อือ
‪อุ๊ย…
‪มันกำลังซ้อนกัน
‪มันมาแล้ว
‪ดูสิๆ
‪ฉันไม่ใช่…
‪นานาโกะซัง
‪นานาโกะ…
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อย่าแตะต้องฉัน
‪ขอล่ะ นานาโกะ ใจเย็นก่อน
‪คุณได้สนใจฉันบ้างไหม
‪คุณไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
‪ต่อให้ฉันตาย คุณก็คงไม่ร้องไห้
‪คุณไม่เปลี่ยนเลย
‪คุณมันว่างเปล่า
‪(ข้อควรระวังในการใช้ชีวิตหลังแท้งบุตร)
‪นานาโกะ
‪นานาโกะ เดี๋ยวก่อน
‪หยุดนะ
‪นานาโกะ มาคุยกันก่อน
‪ปล่อยฉัน
‪นานาโกะ
‪นานาโกะ…
‪ฉันอยากจะขอโทษ…
‪ฉันอยากจะพูดว่า…
‪ฉันขอโทษ
‪งั้นเธอ…
‪ชื่ออะไร
‪จิฮิโระ
‪จิฮิโระ…
‪ให้ตาย นาโกชิซัง สุดยอดไปเลย
‪คุณช่วยแม้กระทั่งผู้หญิงที่ทำแบบนี้กับคุณ
‪ผมคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย
‪คุณพูดว่า "ผมรักคุณ" ‪กับผู้หญิงตรงหน้าคุณตอนนี้ได้ไหม
‪ความรู้สึกที่นาโกชิซังมี ‪มันเป็นของนานาโกะซังใช่ไหม
‪การทดลองของผมล่มซะแล้ว
‪มันเป็นแค่ภาพลวงตา ‪ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความเข้าใจผิด
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪คุณก็ยังปลอบประโลมกันและกัน
‪คุณฉายภาพตัวเองลงบนคนอื่นๆ ‪แล้วก็เพลิดเพลินไปกับความรู้สึก
‪แบบนั้นมันไม่เป็นไรจริงเหรอ
‪ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากตาย ‪ไปพร้อมกับสัตว์ประหลาดหรอก
‪นี่
‪ทำไมนายต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย
‪ฉันมีอะไร…
‪ที่นายไม่อยากยอมรับขนาดนั้นงั้นเหรอ
‪ความเชื่อมโยงระหว่างฉันกับคนอื่นๆ …
‪มันคือฮามังคิวลัสใช่ไหม
‪ไม่ เมื่อไหร่คุณจะตาสว่างสักทีเนี่ย
‪น้ำ
‪หือ
‪นายน่ะ…
‪สร้างขึ้นมาจากน้ำ
‪แวบแรกที่มอง นายเลยเหมือนล่องหน
‪แต่พอนายกังวล
‪มันจะมีฟองอากาศ
‪ใช่ มันลอยขึ้นมาแล้ว
‪ตรงโน้นด้วย
‪นั่นด้วย
‪ไม่ ก็บอกแล้วไง
‪มันก็เป็นแค่ภาพลวงตา…
‪ในที่สุดฉันก็มองเห็นนาย
‪ไม่สิ…
‪หมายความว่าไง
‪นี่มัน…
‪อ้อ…
‪พ่อของนาย
‪มันซ่อนอยู่ตรงนั้นเองงั้นเหรอ
‪ปลาทอง
‪พ่อเลี้ยงมันไว้สมัยผมยังเด็ก ‪มันเป็นงานอดิเรกเดียวของพ่อ…
‪แล้วนายชอบปลาทองตัวนั้นไหม
‪คุณถามทำไมกัน
‪ตอนนี้ปลาทองตัวนี้อยู่ที่ไหน
‪พ่อของนายน่ะ…
‪ระหว่างนายกับปลาทอง
‪พ่อของนายรักอะไรมากกว่า
‪อ้อ…
‪มันรั่วแล้ว
‪มันไม่มีตา
‪มองไม่เห็น
‪เขาไม่มีวันเหลียวแลนาย
‪"มองผมทีสิ"
‪นายอยากให้พ่อเหลียวแลนาย…
‪แต่เขาก็ยังไม่ทำ
‪นาโกชิซัง…
‪มองผมใกล้ๆ ที
‪ขอร้องล่ะ
‪ฮามังคิวลัสหายไปแล้ว
‪คุณโกหก
‪ช่วยผมด้วย…
‪คุณเป็นคนเดียวที่…
‪มองเห็นผม
‪ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ…
‪มันต้องเป็น…
‪มันต้องเป็นคุณนี่แหละ…
‪ฮามังคิวลัสไม่ใช่ปัญหาหรอก
‪เราทั้งคู่…
‪เพียงต้องการการเหลียวแล
‪เราไม่คิดที่จะเหลียวแลคนอื่น
‪เมื่อไหร่ที่นายเหลียวแลคนอื่น…
‪นายก็จะสร้างโลกได้
‪(วันที่เจ็ด)
‪ขอบคุณที่รอนะ
‪ไปกันเถอะ
‪คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์