Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jane, zrób obchód. Zastąpię cię przy biurku.
Robi się.
Detektyw Wade Rollins z policji w Portland.
Zostaw nazwisko i numer. Oddzwonię.
Z tej strony znów Andrea Bowen.
Przepraszam.
Wiem, że jest późno, ale będę wdzięczna,
jeśli pan do mnie oddzwoni.
Bardzo się boję i…
Czuję, że on mnie wciąż obserwuje.
NUMER ZASTRZEŻONY
Pan detektyw?
Andrea, tak kończy się świat.
Nie.
Nie!
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
Wybacz, wypiłam wino, które miałam przynieść,
więc mam kwiatka, ale widzę, że zwiądł.
- Dzwoniłam pięć razy. - Co jest?
Jenn, Brian tu jest.
Najpierw odrzuciłaś zaproszenie, a potem Scott go zaprosił.
Nie miałam zielonego pojęcia.
Mogę im powiedzieć, że źle się czujesz.
Napiłabym się wina.
Cześć, Jenn.
Cześć, Scotty.
Przepraszam cię.
Przeprasza.
- Nie ma za co. - Ma za co.
Tydzień temu mówiła, że nie przyjdziesz.
- Jej wina. - Dość.
Nie wiesz, o co chodzi, więc idź już.
- To takie urocze. - Kocham cię.
To doktor Meade.
Doktorze Meade.
Cześć.
To Jenn. Ta Jenn.
Najwyraźniej jestem tą Jenn.
- Collin Meade. Miło cię poznać. - Jest cudowny. Odmienił moje życie.
Załapałam się na awans po miesiącu wizyt.
I ten dom. Powinnaś się umówić na wizytę.
Co? Każdy potrzebuje terapii.
- Tak pan mawia. - Gdzie są szczypce do lodu?
- Przy pojemniku. - Nie ma ich tam.
Zawsze to samo. Położyłam je przy pojemniku.
Nie zawsze.
Terapeuci spotykają się z klientami?
Zasad przestrzegam w 99 procentach.
Może w 95.
Miło było pana poznać.
- Zdrowie. - Za twój nowy dom.
Mój nowy dom.
Brian, jak tam Foghorn?
Co to takiego?
- Głupia nazwa. - Ale co to jest?
Chłopaki napisały program dla jakiegoś wielkiego dźwiękowca.
Pomogłem im trochę.
A ty, Jennifer?
Przepraszam, co?
Chodziło mi o to,
czym się zajmujesz?
Obecnie mam przerwę w zatrudnieniu.
Jest skromna. Jenny jest świetną programistką.
Imponujące.
- Pracowaliście kiedyś razem? - Brian!
- Jest w tym sezam? - Boże! Przepraszam cię.
Nie szkodzi.
Byłoby do bani, gdybyś umarł w naszym nowym domu.
Wiecie co? Może na wszelki wypadek położę to tu.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Jennifer.
Tak?
Wychodzę, ale chcę ci coś zostawić.
- Gdybyś była zainteresowana. - Dobrze.
Dobranoc.
Uber?
Tak.
Viola będzie tu za dziewięć minut.
Dzięki, że mnie ocaliłaś.
Nie ma sprawy.
Dobranoc, Jenny.
Dobranoc.
Jenny?
Co?
Bardzo staram się nie narzucać,
ale ciągle o tobie myślę i…
tęsknię za tobą.
Nie dlatego prosiłam cię o przestrzeń.
Wiem.
To nie mów takich rzeczy.
Kiedy tak mówisz, wychodzi, że to moja wina.
A to nie moja wina.
Ani twoja. Nie twierdzę tego.
Boże, co ja plotę? Sama nie wiem, co mówię.
Mogę cię odwieźć?
- To zły pomysł. - Chcę cię tylko odwieźć.
NIE CHCIAŁEM CIĘ BUDZIĆ, ZADZWONIĘ PÓŹNIEJ - B
Przespałaś się z nim?
- Chcesz do niego wrócić? - Nie.
Jestem głupia. Boże, jestem taka głupia.
Wcale nie. Nie jesteś głupia. Tylko…
- Nieszczęśliwa. - Wszyscy są nieszczęśliwi.
Wcale nie. Ja jestem szczęśliwa. Scott też.
Przykro mi to mówić, ale w przeważającej mierze
Brian też jest szczęśliwy.
Co mam na to odpowiedzieć?
Umów się na wizytę z dr. Meadem.
- Z kim? - To mój terapeuta.
- Poznałaś go wczoraj. - Nie ma mowy.
Nie.
Posłuchaj mnie. Izolujesz się. Nie masz pracy.
Nie udawaj, że to nieprawda.
I przespałaś się ze swoim byłym.
- Twoje życie to kupa gówna. - Świetna rozmowa.
Zrób to dla mnie. Proszę cię.
- Dobra, raz. - Super!
Umówiłam cię na piątek.
Żeby pani mnie widziała, kiedy zaczynałam.
Co takiego?
Wyrywam sobie włosy.
Nerwica natręctw.
Doktor Meade wszystko naprawi.
No tak.
Czeka na panią.
Dobrze.
Przytulnie tu.
Jennifer.
Karmię malucha.
Wiesz, że rybki redukują stres i obniżają ciśnienie krwi?
Nie wiedziałam.
Tak słyszałem. Kto wie, czy to prawda.
Ale mnie uspokajają.
Cieszę się, że przyszłaś.
Oto jestem.
Proszę.
Nic mnie nie motywuje.
Powinnam pewnie przestać pić. Powinnam więcej ćwiczyć.
Powinnam spać osiem godzin na dobę.
Jennifer,
złe nawyki biorą się z głębszych problemów.
Zawsze jest główna przyczyna.
Co może być twoją?
Nie wiem?
To było pytanie?
Tak?
Powiedz mi o Brianie.
Jest miły. Słodki, zabawny, mądry. Cały Brian. Nie wiem.
No dobra.
Poznaliśmy się na studiach.
Razem mieszkaliśmy i pracowaliśmy. To zawiłe.
Poroniłam.
Byłam w szóstym miesiącu, więc urodziłam martwe.
Miał na imię Daniel.
Spędziłem z nim 33 minuty.
Byłam zaręczona z Brianem,
ale po tym wszystkim nie mogliśmy się pozbierać.
Masz plany po tej wizycie?
Nie.
Próbowałaś hipnoterapii?
Nie.
Skąd taki ton?
Nie lubię tracić kontroli,
więc nic z tego.
Jasne, ale powiem ci coś wspaniałego o hipnoterapii.
Tylko ty kontrolujesz swoją podświadomość.
Cały czas panujesz nad sytuacją.
To doskonałe narzędzie dla osób, które przeszły
traumę.
W najgorszym wypadku ocali twoje biedne place.
Nie wiem.
Miałem mentora.
Nazywał się doktor Xavier Sullivan.
Miał genialny umysł. Mawiał:
„Banalne metody są dla ludzi bez wyobraźni.
Kto szuka trwałych rezultatów, ośmiela się otworzyć umysł”.
Jennifer?
Czego chcesz?
Po prostu chcę znów być szczęśliwa.
Pozwól, że ci pomogę.
Skup się na świetle.
Poczuj ciężar swojego ciała, jak wtapia się w kanapę,
mięsień po mięśniu.
Zaczynając od palców u stóp,
przez podbicie stopy,
łydki, uda.
Do samej góry.
Aż do czubka głowy.
A teraz
chcę, żebyś zobaczyła siebie
w pięknym lesie.
Cała godzina?
Jakby minęły trzy minuty.
Jak się czujesz?
Nie mam pojęcia. Niczego nie pamiętam.
Jak mi poszło?
Jesteś bardziej podatna na sugestie,
niż sądziłaś.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
To było dziwne.
Zadzwonili zaraz po moim wyjściu. Zaczynam za dwa tygodnie.
Poćwiczysz ze mną jogę czy będziesz tak leżeć?
To savasana. Ćwiczę jogę.
Ile sesji miałaś z dr. Meadem?
Nie wiem. Raz w tygodniu przez trzy miesiące.
Dwa razy prosiłam go o hipnozę.
To nieuczciwe. Też chcę pokonać swoje lęki.
Już pokonałaś swoje lęki.
Widziałaś mnie z pająkami? Tak sądziłam.
Podziwiam cię.
Jennifer.
Jesteś idealna.
Jennifer?
- Cześć. - Cześć.
- Wyglądasz wspaniale. - Dziękuję. Ty też.
Nie miałaś wizyty od paru tygodni. Nie unikasz mnie?
Nie. Miałam się umówić, ale byłam zajęta.
Jasne.
Dostałam pracę.
- Naprawdę? - Tak.
Myślałeś, że nie dam rady?
Nigdy nie wątpiłem.
Mogę postawić ci kawę?
Dobrze.
- Tak? - Tak.
Ćwiczyłam jogę z Giną i wczoraj medytowałam.
Niesamowite.
Tylko trzy minuty i myślałam o moich martwych kwiatkach.
Postęp. Nie perfekcja.
Nie możesz tak mówić. Wstajesz o piątej rano.
- Jesteś doskonały. - Nie sądzę.
I spotykasz się z klientami, ale sam jesteś skryty.
Dobra.
Wchodzę.
Mam 46 lat. Jedynak.
Byłem żonaty z miłością mojego życia, Amy.
Byliśmy szczęśliwi, ale ona umarła.
Tak mi przykro.
Mówią: „Chcesz rozśmieszyć Boga? Powiedz mu o swoich planach”.
Jennifer, najważniejsze to pamiętać,
że ofiarą jest się z wyboru.
Albo pozwalamy trudnościom nas definiować, dręczyć,
albo korzystamy z niezwykłych zdolności, które daje nam życie,
żeby osiągnąć obrane cele.
Dla nas samych. Mogę?
Rzęsa.
Dziękuję.
Dość o mnie.
Ostatnio mówiłaś o problemach z Brianem.
Jak stoją sprawy?
Nie wiem. Unikam go.
Kiedy się z nim widzisz,
czy jest ci ciężko?
Tak.
Czy myślałaś, żeby mu to powiedzieć?
A gdybyś to zrobiła?
Zraniłabym go, bo wciąż nam na sobie zależy.
Pozwól, że coś zasugeruję. Nie musisz tego zrobić,
ale myślę, że powinnaś.
Dobrze.
Zaproś Briana dziś na kolację.
- Nie. - Czemu nie?
Z niezliczonej liczby powodów.
Zaufaj mi. Będziesz u siebie. Możesz coś ugotować.
Powiedz mu, że chcesz o czymś porozmawiać.
Myślę, że dobrze ci to zrobi.
Nie będzie to łatwe, ale dobre dla ciebie.
Bo, Jennifer,
nie musisz już być ofiarą.
Mówi Brian. Dostałem wiadomość.
Dobra, przyjdę.
Daj znać, jeśli mam coś przynieść. Do zobaczenia.
NUMER ZASTRZEŻONY
Słucham?
Hej! Brian.
Gdzie EpiPen?
Gdzie masz…
Hej.
To był wypadek, Jenn.
Ja prawie go zabiłam na parapetówce.
To ty go uratowałaś.
Niczego nie pamiętam.
- Pewnie jesteś w szoku. - Nie jestem w szoku.
Mówię poważnie.
Pamiętam, że byłam w sklepie.
A potem siedzę w domu przy stole.
Chodź. Zabiorę cię do domu.
Co z Brianem?
Co takiego?
Brian. Co z nim?
Bez zmian.
- Ile czasu minęło? - Osiem dni.
Pamiętasz coś jeszcze z tamtej nocy?
Czy mogę być odpowiedzialna za to,
co się wtedy stało?
Dlaczego pytasz?
Bo nie mogę przestać o tym myśleć.
O tym uczuciu.
O luce w pamięci.
Jak po tym, co tu robimy.
Pamiętasz, co ci powiedziałem o hipnozie?
Tylko ty masz władzę nad swoją podświadomością.
- Tak, ale… - Jennifer, posłuchaj mnie.
Każdy z nas został zraniony.
Za każdym razem, kiedy pozwalamy światu sobą rządzić, te rany się jątrzą.
Ale ten wybór wynika z założenia,
że świat w ogóle może nami rządzić.
To ego.
Ego, które wywodzi się ze strachu.
Nadążasz?
Nasza praca ma na celu wyeliminowanie tego strachu,
ale jeśli zaczniesz w nią wątpić,
strach wygra.
Czy tego chcesz?
Żeby strach wygrał?
Nie.
Więc musisz mi ufać.
I kontynuować pracę.
OLEJ SEZAMOWY
NUMER ZASTRZEŻONY
Słucham?
Jennifer,
nieś ogień.
OLEJ SEZAMOWY
To straszny obrót zdarzeń,
bo rodzina jest wstrząśnięta po stracie córki.
Policja nadal nie udziela informacji.
W Portland toczy się śledztwo w sprawie śmierci ich córki.
Niedawno jej psychiatra otrzymał zakaz zbliżania się do niej.
To oczywiście było przełomem w całej sprawie.
Policja szuka teraz dalszych informacji…
Badania przestępstw w stanie hipnozy
to nowość w sądzie stanowym.
Obecnie mamy psychiatrów…
BANDYTA KONTROLUJĄCY UMYSŁ
CZY MOŻNA ZABIĆ W HIPNOZIE?
DRUKUJ
Nie wiem, Jenn.
Wiem, że się martwisz.
To nie są pocieszające wieści, ale nie sądzę.
Spójrz, co jest napisane w artykule.
„Bowen powiedziała, że miała luki w pamięci”.
Tak było ze mną.
Po lunchu dr Meade zasugerował, żebym zaprosiła Briana na kolację.
- Dużo zakładasz. - Spójrz na jego przeszłość.
Sprawdziłaś go?
Tak. Jedyny adres to jego gabinet.
Nie ma miejsca zamieszkania, pracodawców, mandatów.
Był duchem do czasu, aż sześć miesięcy temu
dostał zakaz zbliżania się do swojej klientki,
którą torturował, prześladował.
Przemoc psychiczna, emocjonalna.
Może była szalona.
Ta kobieta bała się o swoje życie,
a po trzech dniach od zakazu zbliżania się
umarła.
Miała atak serca.
A jeśli stało się coś innego?
- A jeśli coś jej zrobił? - Tutaj się gubię.
Terapeuci stosują hipnoterapię, żeby pomóc klientom rzucić palenie.
Nie żeby wkraść się do mózgu i zatrzymać serce.
- Takie coś nie istnieje. - Też tak myślałam.
W Szwecji nastolatki pod hipnozą handlują narkotykami.
Mają luki w pamięci.
W Niemczech Zebediasz Cantor napada na banki. Ma luki.
Rozumiem.
A to z tamtej nocy z Brianem.
On do mnie zadzwonił, Gina.
Zanim straciłam pamięć.
Doktor Meade?
Teraz wszystko pamiętam.
Zrobiłam to celowo.
Nie wiem co, ale nie byłam sobą.
Ale zrobiłam to.
A potem siedziałam i patrzyłam.
Nic nie zrobiłam.
Nie wezwałam pomocy.
Nie kiwnęłam palcem, dopóki się nie wybudziłam.
Nie oszalałam.
To co robimy?
Witam.
Dziękuję, że zgodził się pan na spotkanie w tak krótkim czasie.
- Doceniamy to. - W czym mogę pomóc?
Chcemy zapytać o kobietę nazwiskiem Andrea Bowen.
Pół roku temu wniosła, żeby Collin Meade się do niej nie zbliżał.
Znam tę sprawę. O co chodzi?
Według rodziny zmarła na zawał,
a potem chcieli szerszego śledztwa.
Czy było ono przeprowadzone?
Dlaczego pani pyta?
Bo dr Meade jest naszym terapeutą.
Dzieje się coś dziwnego.
W jakim sensie?
Miewam
dziwne sny.
Ale czuję, że to nie sny.
Doktor Meade panią hipnotyzował?
Collin Meade został przesłuchany tydzień po śmierci Bowen.
Nic nam to nie dało.
Chciałem drążyć głębiej.
Dostałem nakaz, dane jego klientów.
Wszystko na nic. Następnego dnia zamknęli sprawę.
Nie dali mi nawet przejrzeć tego, co mieliśmy.
Dlaczego?
Meade hipnotyzował też Andreę.
Zabawne. Policja czasem hipnotyzuje świadków,
żeby przypomnieli sobie coś, co widzieli.
Jeśli zadziała,
zostaje dowodem w sądzie,
ale jeśli poszkodowany stwierdzi, że ktoś użył hipnozy
z zamiarem wyrządzenia krzywdy, ze śmiechem wywalą go z sali.
Pana zdaniem to nie był zawał?
O Boże.
I jeszcze jedno.
Odbiera telefon z zastrzeżonego numeru.
- I zmienia swoje zachowanie. - Tak było ze mną.
Co ona robi?
- Słyszały panie o „przyzwoleniu”? - Nie.
Reakcja organizmu na skrajny strach.
Ciało zostaje sparaliżowane, tętno wzrasta,
oddech przyspiesza.
Potem nadchodzi śmierć.
Może formalnie miała atak serca,
ale spowodowało go to, co widziała w tej windzie.
Moje zdanie?
Radzę szukać nowego terapeuty.
Pogadamy później.
Dobra.
Jenn?
Zahipnotyzował mnie.
Co?
Kiedy?
W tym tygodniu.
Rozmawialiśmy o tobie.
Tak bardzo martwiłaś się o Briana.
Stwierdził, że wcześniej się mylił i że to mogłoby mi pomóc.
Będzie dobrze.
Trzymajmy się od niego z daleka.
Coś wymyślimy.
Dr. Meade, tu Jennifer Tompson. Wdzieliśmy się niedawno,
ale zastanawiam się, czy możemy się ponownie umówić.
Czekam na telefon.
WSZYSTKIE NAGRANIA
Jennifer. Wejdź, proszę.
- Fajnie, że zadzwoniłaś. - Dziękuję, że coś się znalazło.
Chciałaś porozmawiać o czymś konkretnym?
Nie, w zasadzie to o niczym. Tylko…
Tak ogólnie o lęku.
Brian jeszcze się nie wybudził, więc ciężko mi.
No tak.
Myślałam, że odrobina hipnozy pomoże?
Oczywiście.
Dobrze.
BIURO POLICJI
BIURO DOWODÓW RZECZOWYCH AKTA KLIENTÓW DR. MEADE’A
Lillian Dorsey.
AKT ZGONU LILLIAN DORSEY
Data zgonu, 27.11.2019.
KONTAKT DO NAGŁYCH WYPADKÓW SIOSTRA
Szukam Adrienne Dorsey. Mówi detektyw Wade Rollins.
Chciałem zadać kilka pytań dotyczących pani siostry.
Data zgonu, 15 czerwca 2018 roku, hipnoza.
Andrea Bowen, hipnoza.
Chciałaś porozmawiać o czymś konkretnym?
Myślałam, że odrobina hipnozy pomoże?
Oczywiście.
Jennifer.
- Tak? - Jesteś w hipnozie?
- Tak. - Dobrze.
Zadam ci kilka pytań, a ty powiesz mi prawdę.
Po co tak naprawdę dziś przyszłaś?
Żeby cię nagrać.
Nagrywasz mnie teraz?
Tak.
Czemu mnie nagrywasz?
Bo chcę usłyszeć, co się dzieje podczas naszych sesji.
- Nie ufasz mi? - Nie.
Czemu nie?
Bo wiem o Andrei Bowen.
Dlatego byłaś dziś rano na komisariacie?
Tak.
Poszłaś z Giną.
Zakładam, że wie tyle, co ty.
- Tak. - Tak.
Dziękuję, ukochana.
James, powiedz mu, żeby kończył.
Nie prowadzą siedmioma, stary.
- Poważnie, rozłącz się. - Kończę, zanim mnie zabije.
POŁĄCZENIE JENN
- Widzisz? - Nie, to Jenn.
Pozdrów go ode mnie i daj znać. Na razie.
Oddzwonię. Czekam na telefon od klientów.
- Gina, gdzie jesteś? - W samochodzie ze Scottem.
Gdzie jesteście?
Wyjechaliśmy z domu.
Wracajcie tam.
- Jadę do was. - Po co?
Musisz wrócić do domu.
Musicie zawrócić. Posłuchaj mnie…
Coś przerywa.
POŁĄCZENIE NIEZNANY
To oni. Oddzwonię.
Nie, Gina. On wie, że byłyśmy na posterunku.
Gina?
Cholera!
Mówi Gina.
Gina, mówi doktor Meade.
Wybacz, że przeszkadzam, ale masz chwilę?
Jestem w aucie ze Scottem.
Tym lepiej. Gina, tak kończy się świat.
O co chodziło?
Zabierz to ze mnie.
Co?
Scott.
Gina.
Co mam zabrać?
- Zdejmij to, proszę. - Co? Nic tam nie ma.
- Uspokój się. - Zdejmij to ze mnie!
- Gina! - Zdejmij to!
Gina, przestań!
Zdejmij to!
Nie!
Pan detektyw. Co za miła niespodzianka.
Może szkocką?
Gina Kelman zginęła dziś w wypadku.
Co takiego?
Razem z mężem.
To żart.
Mój Boże.
Od kiedy pan ją leczył?
Nie wiem. Może jakieś
osiem miesięcy.
- Na co się leczyła? - Kiedy do mnie przyszła,
miała zespół lęku uogólnionego.
Hipnotyzował pan kiedykolwiek Ginę?
Tak. Pierwszą sesję miała w zeszłym tygodniu.
Małe kroczki.
- Poznawałem jej lęki. - Klaustrofobia?
Arachnofobia.
Ostatnim klientem z klaustrofobią była,
no cóż, akurat Andrea Bowen.
Wie pan, co zawsze lubiłem?
Układanki.
Pewnie dlatego zostałem detektywem.
Dopasowywanie elementów, znajdowanie wzorców.
One zawsze były kluczem.
Wzorce.
Przejrzałem dziś akta pana klientów.
Dostaliśmy je po śmierci Andrei.
Rozmawiałem z rodziną i coś zauważyłem.
Pewien wzorzec.
Nie hipnotyzuje pan wszystkich klientów.
Niewielu w zasadzie.
Andrea Bowen.
Lillian Dorsey.
Mona Szohr.
Mają wspólne cechy fizyczne,
a poza tym wszystkie są martwe.
Zauważył pan?
Ten wzorzec?
Gina to nie pana modus operandi.
W jej przypadku chodziło o kogoś innego.
Przyszedłeś pogadać o czymś konkretnym, Wade?
Jeśli nie, to czas na mnie. Już późno.
Panie detektywie Rollins.
- Dzięki za gorzałę. - Wade.
Hipnoterapia działa cuda na bezsenność.
Chcesz? Dam ci darmową sesję.
Przecież pan przyjmuje tylko kobiety.
Zrobię wyjątek.
Telefon mi padł.
Słyszałem o koleżance.
Myślałam, że przyłapię go na czymś, co powie albo zrobi.
Był na komisariacie. Śledzi nas.
Jest bystry.
Zawsze prowadzi.
Nie bez powodu nie hipnotyzował Giny, dopóki nie zaczęłaś węszyć.
Wiedział, że do niej pójdziesz. Weszła mu w drogę.
Nie obwiniaj się, Jenn.
Ale dlaczego ja?
Nie wiem.
Ale Andrea zginęła niedługo po tym, jak zaczęła zadawać pytania.
On jeszcze z tobą nie skończył.
Mam jego odciski palców. Zbadam je. Może coś przeoczyliśmy.
Jutro dowiem się więcej.
W międzyczasie
nie wychylaj się.
Panie detektywie.
Dziękuję.
Spróbuj odpocząć.
Zadzwonię rano.
BIURO POLICJI W PORTLAND
AKT ZGONU ANDREA BOWEN
- Zapomniał pan czegoś? - Witaj, Jennifer.
Jennifer, stój!
Nie musisz się mnie bać.
Chcę tylko pogadać.
Co ci zrobiłem, że mi nie ufasz?
Pomyśl o tym.
Zaprosiłem cię. Słuchałem.
Powinnaś mi dziękować.
Zapytałem, czego chcesz, i tak się staram, żeby ci to dać.
A Brian i Gina staliby na drodze do twoich marzeń.
A teraz Rollins.
Nie martw się. Zajmę się nim.
Wszystko to robię dla ciebie, Jennifer.
Wiem, że napięcie rośnie i czekasz z niecierpliwością,
ale taki już ze mnie romantyk.
Niebawem.
Jesteś tak blisko.
Do zobaczenia wkrótce.
Jennifer. Wyluzuj.
Odbierz.
Mówi detektyw Wade Rollins…
No dalej.
Policja zbadała odciski i odkryła jego faktyczną tożsamość.
Zmienił nazwisko.
Kim on tak naprawdę był?
Zabójcą poszukiwanym za morderstwo w trzech stanach.
Co poczułaś, kiedy to usłyszałaś?
Byłam w szoku. Jakbym kompletnie straciła rozum.
Dziś w Niewyjaśnionych tajemnicach.
Jesienią 2014 roku
17-letnia Victoria Wilson zniknęła z domu
na przedmieściach Metuchen w New Jersey.
Jej rodzice i czwórka młodszego rodzeństwa
byli zrozpaczeni i przerażeni.
Trzy dni później jej ciało znaleziono w lesie 500 kilometrów od domu.
Co przydarzyło się Victorii Wilson?
Billy Adler wrócił ze szkoły
i zobaczył mamę martwą przy stole w jadalni.
Była postrzelona w głowę.
Policja stwierdziła samobójstwo, ale Billy wiedział, że jego mama…
Nie powiem im, że podejrzewam Meade’a.
Nie wiedzą, że znów w tym grzebię.
Tak mi przykro.
Przeczytałaś je?
I co?
Mam pomysł.
Kiedy przyszłam do ciebie z Giną, wspomniałeś,
że policja czasami stosuje hipnozę.
Co miałeś na myśli?
Sprawca ucieka samochodem z miejsca strzelaniny.
Świadek go widział, ale nie pamięta tablicy rejestracyjnej.
Ale może jednak pamięta.
Tylko nieświadomie.
Wysyłamy go do hipnotyzera, który pomaga mu sobie przypomnieć.
I to będzie uznane za dowód?
- Czasem. - Może tak zrobimy?
Może wyślesz mnie do kogoś, kogo używasz do tego typu rzeczy?
Zahipnotyzuje mnie
i pomoże przypomnieć sobie sesje z Meadem.
- To może nie wystarczyć. - Powiedziałeś…
Powiedziałem „czasem”.
Wiesz, jak trudno zarzucić komuś morderstwo
i go skazać?
Ale wyznał mi, że jest odpowiedzialny za Briana i Ginę.
- Nagrałaś to? - Miał zająć się tobą.
Jenn.
Ze wszystkim, co mamy. Innymi ofiarami. Tym wzorem.
Coś planuje. Wiem to.
Nie wiem co. Ale to, jak wczoraj mówił…
Proszę cię.
Chcę spróbować.
Obudź się, proszę.
Poszłaś z Giną.
Zakładam, że wie tyle, co ty.
- Tak. - Tak.
Dziękuję za szczerość, ukochana.
Wezmę pod uwagę wszystkie twoje obawy.
A potem skrócił wizytę.
Proszę pani,
co pani wie na temat hipnoterapii?
Niewiele.
To potężne narzędzie.
Używając jej ostrożnie i uczciwie,
można czynić dużo dobra.
Ale w złych rękach hipnoza może być niebezpieczna.
Co pani czuje?
Ciężko mi ostatnio ufać osobom
z pani profesji.
Rozumiem, że to może być niewiele warte,
ale mnie może pani zaufać.
Jestem tą dobrą.
Tylko się rozejrzę,
żeby zobaczyć, co podświadomość zachowała po sesjach z dr. Meadem.
Skup na dźwięku metronomu.
Jak trzyma rytm.
Kiedy czujesz, jak twoje ciało
wtapia się w kanapę,
chcę, żebyś uwolniła się od wszystkiego.
Niech świat, który cię otacza, zwolni.
Jenn, słyszysz mnie?
Tak.
Opowiedz mi wszystko, co pamiętasz
z sesji z doktorem Collinem Meadem.
Jenn?
Obudź się.
Jennifer!
Musisz posłuchać mojego głosu
i natychmiast wrócić do tego pokoju.
Mój mentor był psychiatrą.
Dr Xavier Sullivan.
6 MARCA
Obudź się, Jennifer!
Co się stało?
Doktor Graham, co się stało?
Pierwszy raz to widzę.
Musiał umieścić jakieś
zabezpieczenie.
Co to takiego?
Jeśli ktoś próbowałby tego, co robimy.
Nie sposób wiedzieć,
ile sugestii posthipnotycznych umieścił.
Mogą być wywołane w każdej chwili.
Coś pamiętam.
Był tam dom.
XAVIER SULLIVAN
Który jest dzisiaj?
Szósty.
1010 HAVEN
6 MARCA
- Muszę iść. - Chwila.
Mogę czegoś spróbować.
Nie usunę jego sugestii,
ale mogę umieścić własne.
Taki antyzapalnik?
Właśnie.
Przysięgam, że to ostatni raz.
DR SULLIVAN NIE IDZIE NA EMERYTURĘ
PSYCHOTERAPEUTA
HIPNOTERAPIA
PROJEKT „MK ULTRA”
WSZCZEPIONE FAŁSZYWE WSPOMNIENIA
KONTROLA UMYSŁU
Rollins, nie udało się.
Ale dowiedziałam się, że Meade ma mentora, Xaviera Sullivana.
- Dobra. - Słyszałeś o projekcie „MK Ultra”?
Tak, to był projekt CIA w latach 60.
Sullivan jest hipnotyzerem. CIA zwerbowało go,
żeby wszczepiał ludziom fałszywe wspomnienia.
Jadę do niego.
Nie, Jenn, to zły pomysł.
Może wie coś na temat Meade’a, co nam pomoże.
- Czekaj na mnie. - Nie mamy czasu.
Jenn!
Panie Sullivan?
Halo?
Jest ktoś w domu?
Panie Sullivan?
Mój Boże.
Niesamowite, prawda?
Moja żona była piękną kobietą.
Ty też jesteś piękna.
- Nie rozumiem. - Xavier był moim ojcem.
Zostawił mi dom po śmierci.
Jennifer.
- Nie. - Śpij.
Mówi Rollins.
Sprawdziłem odciski z tej łyżki.
Należały do Juliana Sullivana.
Szczegóły w skrzynce.
Mówi Jenn Tompson. Zostaw wiadomość.
Jasna cholera.
- Jenn, gdzie jesteś? - To był Meade.
- Jego prawdziwe nazwisko to Sullivan. - Gdzie jesteś?
Zabrał mnie do gabinetu.
- Gdzie jest? - Zamknął drzwi. Nie wiem.
Wysyłam ludzi. Taksówka!
Z drogi. Jedź.
Jak się czujesz?
Jennifer, usiądź.
Wiesz…
Nigdy nie zapomnę, kiedy cię ujrzałem.
- Zgłoś się. - Jesteśmy w budynku.
Wyglądasz jak ona,
poruszasz się jako ona,
nawet pachniesz jak ona.
Nie ma to jak zapach kobiety.
Wystarczy, że go poczujesz.
I od razu tak.
Wspomnienia.
No dalej.
Na piętrze. Idziemy do lokalu.
Było kilka innych,
które wydawały się dobre,
ale okazało się,
że nie było nam pisane.
Przy drzwiach.
Na cholerę czekacie? Wbijajcie!
Teraz oczywiście rozumiem.
Były podobne.
Ty jesteś idealna.
Z drogi!
Wreszcie jesteś moja.
Na mój znak.
Jennifer…
możesz się wybudzić.
Gdzie jestem?
W domu.
- Nikogo tu nie ma. - Jak to nikogo tam nie ma?
Gabinet jest pusty.
Chciał, żeby zadzwoniła.
Detektyw Rollins do centrali.
Daj adres do Xaviera Sullivana.
Przyjęłam.
Nie mogę się ruszyć.
Wiem.
Nie cieszy mnie, że znów obgryzasz paznokcie.
Trzeba to poprawić.
Znam ten pokój.
Liczyłem, że go rozpoznasz.
To nie były sny.
Tylko twoje wspomnienia.
Jedne z moich ulubionych.
Umieściłeś je w mojej głowie,
bo chcesz, żebym ją zastąpiła.
Moc hipnozy.
Wspomnienie zasiane w umyśle,
otoczone należytą troską i uwagą,
wyrośnie na całkowicie nową rzeczywistość.
Zupełnie nowe życie.
Wystarczy, żeby ktoś uwierzył, że jest kimś innym,
albo że jest sparaliżowany.
Wszystko za pomocą prostej sugestii.
Mój mentor nauczył mnie w bardzo młodym wieku.
Twój ojciec?
Ojciec, mentor. Jednoznaczne dla młodego chłopca.
Jesteś szalony.
Nie jestem.
Chcemy tego samego.
Mamy takie same rany.
Straciłaś Briana i swojego syna, Daniela.
Ja straciłem Amy.
I wspólne życie, na które liczyłem.
Zastąpimy ich sobie nawzajem.
Zrób tak.
A teraz
czas na wielki finał.
Ani drgnij.
Wiesz, jaka dziś data?
Już wiesz, po co czekałem.
6 MARCA
Nasza rocznica.
Mówiłem ci.
Jestem romantykiem.
Oto jest…
moja piękna panna młoda.
Jesteś idealna.
- Nie. - Jennifer, nie puszczaj.
Rollins!
Jenn!
Rollins! Tutaj jestem.
- Gdzie on jest? - Wyszedł tyłem.
- Nie mogę się ruszyć. - Drzwi są zamknięte.
Jenn, posłuchaj mnie.
Muszę go znaleźć. Nic ci nie będzie.
Co? Nie.
Nie odchodź. Nie możesz sobie pójść.
Dobra. Skup się.
Nic mi nie jest.
Rollins!
Jenn, broń!
Jennifer, śpij!
Jenn.
To ja, Rollins. Obudź się.
Właśnie tak.
Nie, nic ci nie jest.
- Gdzie on jest? - Już po nim.
Już po wszystkim.
Wezwałem wsparcie. Zaraz tu będą.
Nic ci nie jest.
Dobrze…
Dobrze strzelasz.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Proszę. - Dzięki.
Chodź.
Będzie dobrze.
Obiecuję, ukochana.
Jenn,
na nagraniu, które mi puściłaś,
doktor Meade nazwał cię „ukochaną”.
Dziękuję za szczerość, ukochana.
Jeśli kiedyś będziesz pod wpływem sugestii posthipnotycznej
wywołanej przez doktora Meade'a i nazwie cię „ukochaną”,
zignorujesz
każdą sugestię, którą umieścił w twojej głowie.
Zobaczysz wokół siebie świat taki,
jakim naprawdę jest.
Meade,
nie jestem twoją ukochaną.
- Nie. - Nie.
Rollins.
Mój Boże.
Obudź się, proszę.
- Dalej. - Kostka.
Co?
Jennifer!
Kostka.
Chodź tu.
Nie. Hej.
Jestem tu. Patrz na mnie.
Tak, dasz radę.
Postrzeliłaś mnie.
Przepraszam.
Zostań ze mną.
Dasz radę.
Nie odpływaj. Tak jest.
Słyszę ich. Słyszę syreny. Już jadą.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Wygląda świetnie. Przedstawimy to na poniedziałkowym spotkaniu.
Świetna robota.
Do zobaczenia.
Przeprowadzam się.
Spodoba ci się nowe miejsce. Nic nie musisz.
Wiem, że jesteś wybredny.
Przepraszam.
Wybacz, że odeszłam.
Że ukrywałam przed tobą swój żal.
Że sądziłam, że trudniej było mi poradzić sobie
ze śmiercią Daniela niż tobie.
Wiem, że to nie moja wina.
Bez względu na to, ile będę się obwiniać.
Ale to, co stało się z nami, to moja wina.
Bardzo cię za to przepraszam.
Podobno badania rokują nadzieje.
To bardzo dobre wieści.
Będę tu, kiedy się wybudzisz.
GRATULACJE
Moje kondolencje z powodu awansu.
Już tego żałuję.
Dałam ci spokój, ale chciałam ci podziękować.
Za wszystko.
Nie byłem pewien, kiedy cię zobaczę,
ale czułem, że mnie odwiedzisz.
To dowód mojej wdzięczności.
Uważaj na siebie.
POLICJA PORTLAND
AUTOHIPNOZA NA LEPSZY SEN
Dobre sobie.
Napisy: Maciej Krawczyk