Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jak ci się biegało?
Dobrze.
Kończ już. Podobno to fajne miejsce.
ARCHITEKTURA KRZYWOLINIOWA
Co?
Pięknie wyglądasz.
- Dobra. - Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Chodźmy.
Bez telefonów?
Prawdziwa randka. No dobrze.
A.
L.
T.
„Gestalt” to nazwa własna. Przykro mi.
- Mylisz się. - Ciekawa teoria.
Oraz ten, jak to się nazywa, fakt.
- Sprawdzę cię. - Dobrze.
„Gestalt. Uporządkowana całość postrzegana jako coś więcej niż”… Cholera.
- Na pewno chcesz kontynuować? - Tak.
Po prostu jestem dużo lepsza od ciebie. Przykro mi.
Skoro mowa o porządkach…
Co takiego?
Mówię o parapetówce.
Dziwnie się za to zabierasz.
Wysłałem zaproszenia.
No tak. Dzięki, że się tym zająłeś.
Dwa…
Czy coś wyczułaś?
Widziałem cię pod prysznicem.
No tak. To ma sens.
To dlatego tak na mnie potem patrzyłeś.
Posłuchaj.
Jeśli to się powtórzy,
to znowu sobie z tym poradzimy. Razem.
Przegrany wciąż robi pranie.
Tak bardzo cię nienawidzę.
Ja ciebie też.
Chodź tu.
Dobra. Daj mi to.
Pasuje ci impreza osiemnastego? Tak napisałem w zaproszeniu.
Tak. Idealnie.
Później byłoby za blisko Święta Dziękczynienia…
Poczekaj chwilę. Chodź tu.
- Co? - Jestem dumny z tego, co zbudowaliśmy.
- Ty go wybudowałeś. - Tak, ale dla ciebie.
Dla nas.
Może obejrzymy film?
Film? Myślałam, że to randka.
Twój pomysł jest dużo lepszy.
Co?
Zostawiłaś otwarte tylne drzwi?
Nie.
Henry?
Nie, drzwi na podwórko były zamknięte…
Co?
Trzymasz się?
Tak, tylko…
- A jeśli chcieli nas skrzywdzić? - Nie.
Słuchaj, chcieli tylko nas obrobić.
Naprawdę?
Tak.
To czemu nic nie zabrali?
Nie wiem.
To trochę żenujące.
Jasne. Co im się nie spodobało?
Prawda?
Mamy same dobre rzeczy.
Jeszcze się trochę rozejrzę. Zaraz wrócę.
Dobrze.
Chyba jest trochę lepiej.
Nie zawsze jestem na nią zły.
Te ćwiczenia oddechowe…
Ale myślę o zmianie szkoły i znowu się na nią wkurzam.
Przeprowadzki bywają trudne.
Są do dupy.
Zależy, dokąd się przeprowadzasz.
Może polubisz Wschodnie Wybrzeże. Ja lubiłam.
- Dorastałaś tam? - Nie.
Dorastałam w Indiach. Studiowałam w Bostonie.
- Czemu zostałaś? - Dla męża.
- Tam go poznałam. - Jak cię przekonał?
Może przekonam mamę.
Uwiódł mnie tanią pamiątką.
Na pierwszej randce kupił mi zegar.
Dziwny prezent.
- Bez urazy. - Wciąż mam ten zegar.
Czy to znaczy, że mam ją przekupić?
To znaczy, że nie powinieneś się na nią tak wkurzać.
Nie za to, że chce być dobrą mamą.
Przeprowadzka wkurzyła twoje dzieci?
Nie mamy dzieci, więc nie.
WIZYTA U ONKOLOGA
Możemy umówić wizytę na…
Cześć, mamo. Dzięki.
- Witam, o co chodzi? - Panie Parsons.
Detektyw Morse. Wydział policji w Corrales.
Dzień dobry. Proszę wejść.
Dwie komórki i laptop.
To wszystko?
Zabrali bardzo konkretne rzeczy.
Czemu zostawiliście komórki?
Kiedyś byliśmy do nich przykuci. Zwłaszcza ja.
Podjęliśmy decyzję, że gdy jesteśmy razem, koncentrujemy się na sobie.
- Długo jesteście małżeństwem? - Dwanaście lat.
Kiedy się przeprowadziliście?
Jakiś rok temu zacząłem budowę. Wprowadziliśmy się dwa miesiące temu.
W Bostonie trwa wyścig szczurów. Szukaliśmy czegoś innego.
Ma pan tu wrogów?
Nie sądzę, żeby to było coś osobistego. Mylę się?
Właśnie to chcemy ustalić.
A w Bostonie?
Co w Bostonie?
Miał pan tam jakichś wrogów?
Nikogo, kto przeleciałby cały kraj, żeby się tu włamać.
To ładny dom.
Duży. Sam go pan zaprojektował?
Tak.
Co?
Zdziwiło mnie, że nie zainstalował pan alarmu.
Wydawało mi się, że w Corrales jest bezpiecznie.
Jak długo państwa nie było tamtej nocy?
- Parę godzin. - Dwie?
- Dwie, trzy. - To dwie czy trzy?
Chcę ustalić przebieg wydarzeń. Potrzebuję…
Moja żona jest tym wzburzona. Wiem, że to pańska praca…
- Tak. - Chcę żeby czuła się bezpiecznie.
Czy mogę jej powiedzieć, że robicie coś, żeby tak było?
Przyda się hydraulik.
Dopiszę to do listy.
Proszę jej powiedzieć,
że mamy kilka tropów.
Otóż…
mam dobre wieści. Guzek, który wyczułaś, to tylko blizna.
Nic nie wskazuje na nawrót raka.
Dobrze.
Dobrze. Chciałam się upewnić.
Oczywiście. Proszę, to kopia dla ciebie.
Dziękuję.
Jak się czujesz?
W porządku. Tylko jestem bardzo zmęczona.
Słyszałam o włamaniu.
Corrales jest małe.
Czego nie usłyszysz w kościele, przeczytasz w komunikacie policji.
Wiem, że to twoja dziedzina, ale gdybyś chciała z kimś porozmawiać…
Nie. Dziękuję, nie trzeba.
- Jesteś pewna? - Tak.
Mój mąż mi tak pomaga.
I to bardzo.
Bardzo mnie wspiera i radzi sobie z moimi problemami.
Mógł odejść. Większość ludzi zrobiłaby to na jego miejscu.
Czasami byłam nie do zniesienia.
Ale on został. I cały czas mnie wspierał.
Idiota.
LAMPA Z CZUJNIKIEM RUCHU
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
DIAGNOSTYKA OBRAZOWA
Henry?
Tutaj.
Wiesz co, zaczekaj.
Co tu jest grane?
Dobra. Wejdź.
Dobrze.
Tadam!
- Poustawiałeś zdjęcia. - Tak.
I naprawiłem półkę i światło w korytarzu, i krzesło.
Ale kto by to liczył?
No proszę.
Zaraz. Tego tu wcześniej nie było, prawda?
Nie. Dodałem kilka.
Jesteś wspaniały.
Nic tak nie inspiruje jak porządne włamanie.
Widziałam lampę i zamki, które zainstalowałeś.
- Myślisz, że będą potrzebne? - Taki już jestem.
Kupiłem też nowe komórki.
I zainstalowałem apkę namierzającą,
więc jeśli miałabyś się niepokoić, że jesteś sama…
Nowy komputer też kupiłeś?
Henry?
Henry.
Nie możesz się za to gniewać.
Chciałam wiedzieć, zanim ci coś powiem.
Nie ukrywamy takich rzeczy. Nie jesteśmy taką parą.
Masz rację.
Nie chciałam cię martwić bez powodu.
Muszę wiedzieć te rzeczy, żeby o ciebie dbać.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko w porządku.
Przepraszam.
Chodź tu.
Tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Henry?
Henry.
Nie ma prądu.
Wygląda na to, że padało. Burza pewnie wysadziła korki.
Sprawdzę generator.
Dziękuję.
Boże.
Meera.
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Już dobrze.
Gdzie oni są?
Nie wiem.
Dobra. Chodź.
Posłuchaj. Zostań tu. Zaraz wrócę.
- Nie idź. Proszę. - Zostań. Zaraz wrócę.
Dobrze? Zostań.
Dobrze. Chodź.
- Henry! - Tu są!
Bierz go!
- Zabierz jego broń! - Bierz go!
Henry!
Biegiem!
Bierz go!
- Uciekaj! - Otwieraj!
Otwieraj!
- Masz. Weź klucze i idź do samochodu. - Co?
Opuszczę cię.
- No już. Proszę. Trzymam cię. - Dobrze.
- Henry! - Mam cię. Trzymaj się.
- Złap mnie za rękę. Opuszczę cię. - Henry.
Już dobrze.
Skacz!
Nic mi nie jest.
Henry!
Nie. Proszę. Henry! Co się dzieje?
- Brać go! - Nie!
- Nie! Proszę. Zostawcie go. - Uciekaj! Już!
Dobra.
Henry!
O Boże!
Dobra.
Nie.
Proszę.
Przepraszam.
Od jak dawna masz go w domu?
Miałem go już w Bostonie.
Ponoć nie jesteśmy „taką parą”.
Pozwoliłabyś mi go zatrzymać, gdybyś wiedziała?
- Nie. - I właśnie dlatego ci nie powiedziałem.
Już go nie ma.
- Gliny go mają. - Tak.
Już nie jest ukryty w donicy.
Uznałem, że tak trzeba.
Koniecznie. Każdy dom powinien mieć skrytkę z bronią.
To tylko jeden pistolet.
Dobrze, że go miałem.
Dobra, przyszli.
Proszę.
Kim oni są?
Są z Eagle Point.
To baraki po drugiej stronie miasta.
Biedna okolica. Mają tam dużo więcej przestępstw.
Był recydywistą. Handlował narkotykami.
Pozostali dwaj też.
Przesłuchamy go, jeśli się uda.
Kogo?
Walczy o życie w Saint Mary.
- Kiepsko to wygląda. - Zaraz. Oni wciąż żyją?
- Tylko on. - Stanowi też go przesłuchają.
- Jasne. - O czym wy mówicie?
Co to za ludzie?
Znam ich nazwiska i twarze, wiem, co robili,
ale poza tym…
Może to oni odpowiadają za to, co państwa spotkało.
To by pasowało…
Ale to nie wszystko.
Miejscowa dziewczyna zaginęła miesiąc temu.
Christine Cobb.
Studentka pierwszego roku.
Policja stanowa uważa, że ci ludzie mają coś wspólnego z jej zniknięciem.
Jeśli ten gość nie przeżyje, mogą jej nie znaleźć.
Rety. Współczuję jej rodzinie.
Nie rozumie pani.
Ci ludzie to jej rodzina.
Naprawiłem stół kreślarski.
Wychodzisz?
Tak, po resztę rzeczy na parapetówkę.
Jednak ją urządzamy?
Tak. Myślę, że to nam pomoże. Nie sądzisz?
To nie potrwa długo. Jadę tylko do Graysona.
W niedziele zamykają o 20.
Zostaniesz tu?
Albo nie przejmuj się imprezą.
- Meera. - Naprawianiem mebli.
Przestań.
Zachowujesz się, jakby nic się nie stało.
Tak, staram się.
- Zabiłeś ludzi. - Którzy chcieli zabić nas.
Ale czy to do ciebie w ogóle dociera?
Oczywiście, że tak! Niedobrze mi się robi na samą myśl!
Ale nie aż tak, żeby nie zrobić imprezy.
- Musimy zostawić to za sobą. - To dopiero co się wydarzyło!
A jeśli jest ich więcej?
Jak to zostawić za sobą?
Boisz się.
Ja też.
Ale baliśmy się już wcześniej i poradziliśmy sobie…
wspólnie naprawiając szkody.
Hej.
Zaprosiłem przyjaciół.
Próbuję wrócić do normalności. I tyle.
Pojadę do sklepu kiedy indziej.
Nie.
Możesz…
Możesz jechać.
Na pewno?
Tak. Nic mi nie będzie.
Kocham cię, wiesz?
Ja ciebie też.
Henry?
Tu Henry Parsons. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Nie będziesz w stanie zapłacić,
bo zostawiłeś tu portfel.
Może to odsłuchasz, zanim dojedziesz.
Dobra, pa.
Wiesz co? Spróbuję cię dogonić i ci go dać.
SZPITAL SAINT MARY
Dokąd jedziesz?
Cześć! Gdzie byłaś? Poszłaś się przejechać?
Dzwoniłam.
Kurde. Nagrałaś się. Przepraszam.
Coś się stało?
Miałam wypadek.
Boże. Wszystko w porządku?
Tak. Chciałam cię dogonić,
a ty skręciłeś w stronę szpitala.
Tak, pomyliłem drogę. Ledwo zdążyłem do Graysona.
No tak.
Zdałem sobie sprawę, ale właściciel pozwolił mi zapłacić później.
- Małe miasteczka są cudowne. - Tak.
Gdzie twój samochód?
Odholowali go do warsztatu. Przyjechałam uberem.
Dobra. Zajmę się tym. Nie martw się. Dobrze, że nic ci nie jest.
Meera?
HENRY MYŚLĘ O TOBIE.
Miłego wieczoru!
Miłego wieczoru.
Prawie zapomniałam.
- Szkoda tej imprezy. - Co?
Waszej parapetówki. Wiem, że ją odwołaliście.
- Dobra. - Dobra.
ODWOŁAŁEŚ IMPREZĘ?
MIAŁEM WRAŻENIE, ŻE CIĘ STRESUJE. ZAWSZE TEGO UNIKAM.
Boże.
Słyszałem o wypadku. Wszystko gra?
Wszystko gra.
Nowy?
Fotele ze skóry. Wbudowany GPS.
To auto mojego męża.
Powinienem pani coś powiedzieć.
Człowiek, który się do państwa włamał, ten który przeżył?
Już nie żyje.
- Nie był na oddziale intensywnej terapii? - Nawet mu się polepszało.
Pomyślałem, że poczuje się pani lepiej, wiedząc, że już po wszystkim.
Dziękuję.
Kiedy umarł?
W niedzielę wieczorem.
Bezpiecznej drogi.
OSTATNIE ADRESY
UWAGA
Boże.
H.P. ARCHITEKTURA
POCZTA
DORĘCZANIE I ODBIÓR TYLKO W ŚRODY
WYDZIAŁ POLICJI W CORRALES
Co ty wyprawiasz?
- Nic. - Nie wciskaj mi kitu.
- Czemu tu węszysz? - Nie węszę. Odwiedzałam kogoś…
Gówno prawda!
Już raz widziałem tu twoje auto.
Nigdy tu nie byłam.
Pilnuj swojego nosa.
- Słyszysz? - Dobrze. Przepraszam.
Co to jest?
- To nie moje. - Dawaj to.
To nie moje.
Nagrywałaś mnie?
Nie. Mówię ci, że to nie moje.
Nie. Proszę.
- Nie wracaj tu. - Dobrze.
NAMIERZANIE
HENRY PARSONS WARSZTAT
Moja córka, Christine…
Widziałem, jak na nią patrzy.
Więc zamiast mnie obwiniać, spróbujcie mi uwierzyć.
BRAK SYGNAŁU
KAMERA
ULICA CONIFER 243
CENTRUM PSYCHOLOGII DZIECIĘCEJ
ZAMÓW
ZDJĘCIA Z BUDOWY
FAKTURA
Kurde.
- Cześć. - Cześć.
Boże.
Dobrze wygląda, nie?
Co?
Moje biuro. Naprawiłem wszystkie szkody.
Jeszcze tam nie zajrzałam.
WYKOŃCZENIA I FARBY
Numer prywatny.
Nie wiem, kto to.
O. Korzystasz z apki namierzającej.
- Skorzystałam z niej. - Ja też.
Co robiłaś po drugiej stronie miasta?
Pisałem do ciebie. Martwiłem się.
Według apki byłaś koło Eagle Point…
A nie, przecież już tu byłam. Chciałam odkurzyć.
- Czym? - O to mi chodzi.
Przyszłam tu i nie musiałam nic robić.
Pójdę się trochę ogarnąć.
Dobra.
Masz naprawione auto.
Dziękuję.
Nie jesteś głodna?
Nic mi nie jest.
Nie powiedziałaś mi.
Co robiłaś po drugiej stronie miasta?
Nic. Po prostu jechałam.
Dokąd?
Do domu.
Skąd?
Z pracy.
Strasznie naokoło, nie sądzisz?
Co?
Chyba niczego nie ukrywasz?
Co miałabym ukrywać?
Co mogę ukrywać, Henry?
Wyniki.
Nie.
Nawet nie byłam u lekarza.
Myślałem, że jest jakiś specjalista,
do którego chodzisz w tamtej okolicy, nic mi nie mówiąc.
Bardzo mi przykro.
Meera?
WYDZIAŁ POLICJI W CORRALES
Halo?
- Meera, tu Joanne. - Cześć.
Dzwonię tak wcześnie, bo musimy zmienić twój grafik.
Dobra.
Pani Fernandes przekłada cotygodniowe sesje na czwartek,
bo ma…
Mogę zapisać ją na czwartek, ale wtedy…
Kiedy to było?
Wysiądziesz? No chodź.
Już.
Puszczajcie mnie! Przysięgam!
Puszczajcie! Nie chciałem jej skrzywdzić!
Nie rozumiecie. Ta suka tego chciała!
Meera? Jesteś tam?
Tak, jestem.
Przyjdę później i wszystkim się zajmę.
Dziękuję bardzo.
Mam dodać mus jabłkowy? Skoro tak mówisz.
Cześć.
Gdzie byłaś? Dzwoniłem.
Znaleźli tę zaginioną dziewczynę.
Tak? Wszystko z nią w porządku?
Nie sądzę.
Skąd wiesz?
Czemu on ma jedną z twoich kopert?
- Kto? - Człowiek, który się tu włamał.
Byłam w jego przyczepie.
Dwa dni po tobie.
Muszę usłyszeć, że nie masz nic wspólnego
z tym wszystkim, Henry.
Meera…
I czemu miałeś pistolet, o którym nigdy mi nie mówiłeś?
I czemu masz w gabinecie szafkę zabezpieczoną tajnym kodem?
I czemu masz zdjęcie tej zaginionej dziewczyny, Henry?
Nie mogłem tego zrobić.
Myślałem, że mogę, ale nie.
Czego zrobić, Henry?
Myślałem, że jeśli ograniczymy wydatki,
a bank udzieli nam dobrego kredytu…
O czym ty mówisz?
O tym domu. Meero, spójrz na niego.
Niby jak było nas na niego stać?
Przecież dobrze zarabiasz.
Teraz tak. Ale nie zawsze tak było.
A ja nic nie mówiłem, bo nie chciałem cię martwić,
ale ubezpieczenie nie pokryło całości leczenia.
Byliśmy niemal pod kreską.
No dobrze. To jak było nas na to stać?
Musiałem obniżyć koszty budowy.
Dlatego przejąłem budowę jako wykonawca,
a poza tym…
przekonałem skarbówkę, że praktycznie sam go wybudowałem.
Przecież pracowało tu kilkudziesięciu ludzi.
Tak, a ojciec tej dziewczyny był jednym z nich.
Był ćpunem, ale nie wiedziałem, że jest agresywny,
póki pewnego dnia nie wpadła tu jego córka.
To z tego dnia jest to zdjęcie.
Rozbiła jego furgonetkę. Wjechała na chodnik czy coś.
A on zaczął ją tłuc przy wszystkich.
Nie mogłem w to uwierzyć. Od razu go zwolniłem.
Zaklinał się, że za to zapłacę.
I zrobiłem to. Dosłownie.
Niemal przez rok.
Co miesiąc. W tej kopercie, którą chciałem znaleźć
w jego przyczepie, bo to chyba jedyny dowód.
Nie rozumiem. Jeśli od początku chodziło o pieniądze,
czemu mu płaciłeś?
Bo za oszustwo mogłem trafić do więzienia.
- On też. - Miał to gdzieś.
Ten gość, zamiast martwić się o zaginioną córkę,
postanowił włamać się do naszego domu, bo…
Właśnie, czemu?
Przestałem płacić.
Jezu, Henry.
Chciałem, żebyśmy byli szczęśliwi. Dlatego zbudowałem ten dom.
Mamy szansę zestarzeć się razem i…
Chciałem to zrobić we własnym domu.
Nie byle jakim. Naprawdę własnym.
Popełniłem kilka błędów.
Ale teraz już o nich wiesz. Nic już nie ukrywam.
A jeśli chodzi o kod do mojej szafki, to nie nazwałbym go tajnym.
Zero, osiem, jeden, dwa. 12 sierpnia.
Nasza rocznica.
Przepraszam.
HEJ, GDZIE JESTEŚ? DZWONIŁEM.
PRZEPRASZAM.
NIE SZKODZI.
ZAPOMNIJMY O WSZYSTKIM. KOCHAM CIĘ.
JA CIEBIE TEŻ.
URZĄDŹMY IMPREZĘ.
JESTEŚ PEWNA?
TAK JAK TEGO, ŻE GESTALT TO ZWYKŁE SŁOWO
…przyjść w środę i… Moment.
- Meera? - Tak?
- Dostałaś przesyłkę. - Co to?
SKLEP ELEKTRONICZNY
No tak. Dzięki.
Może chcesz?
To kamera.
Na co mi ona?
Dla syna?
Wiesz, jak będzie chciał coś nagrać, użyje telefonu.
- No tak. - Właśnie.
Dobra. Cześć.
Dobrze to wygląda?
Tak, zdecydowanie. Może ustaw te duże
po jednej stronie?
Wolę, jak nie są tak dopasowane.
Zarabiam na życie projektowaniem. Co ja tam wiem?
Ewidentnie nie wiesz, jak się zamknąć i sprzątać.
Biryani, pieczeń. I sałatka.
- Wystarczy. - I hors d’oeuvre.
Co takiego?
Hors d’oeuvre?
Co?
- Hors d’oeuvre. - A co ja powiedziałem?
- Coś innego. - Przeliteruj to.
Dobra.
H-O…
H-O-R…
Nie jesteś taka mądra, co?
- Mówi się hors d’oeuvre. - Dobra.
- Mówiłeś tak przy ludziach? - Z podniesioną głową.
- Wariat. - Ktoś się pospieszył.
To Bill i Joanne. Sprawdzę, co z biryani
i twoimi „horsami”.
Cześć, Henry.
- Nie za wcześnie? - W samą porę. Chodźcie.
Kotku, kotku, kotku
Wracam do domu
W twoje czułe objęcia
Nie dla mnie inne kobiety
Świat zostawia gorzki posmak
W moich ustach
Tylko na tobie mi zależy
Chcę być blisko ciebie
Chcę być blisko ciebie, mała
Chcę być blisko ciebie
Potrzebuję cię…
Jakby ci goście…
Słuchajcie, za chwilę podamy deser.
Dzięki. Mecz już i tak się kończy.
Zostaw, ja je wezmę. Dziękuję.
Dzisiaj przyjrzymy się sprawie człowieka z Eagle Point,
który stanie przed sądem za znęcanie się nad zwierzętami.
Prowadzący śledztwo wydał dzisiaj następujące oświadczenie.
Policjanci znaleźli kilka psów w szopie pana Oxbowa.
Większość była pogryziona, ponieważ zmuszano je
do udziału w walkach psów. Znaleziono też martwą sukę.
Clint Oxbow był też przesłuchiwany
w sprawie zniknięcia Christine Cobb, ale policja nie postawiła mu zarzutów.
Mówi Dylan Cobb. Wiem, co wy, policjanci, myślicie o Cobbach,
ale to nie ma już znaczenia.
Ważne jest tylko to, żebym odnalazł moją córeczkę.
Posłuchajcie mnie uważnie.
Byłem w tym domu wcześniej. Przed tą nocą.
Pomagałem go zbudować.
Moja córka, Christine, przyszła na budowę. Widziałem, jak na nią patrzy.
Więc kiedy zaginęła,
od razu pomyślałem o tym sukinsynu.
Poczekaliśmy, aż dom będzie pusty.
Wziąłem psa, Hershela.
Szczekał jak opętany, szczególnie w gabinecie.
W tym domu jest więcej dowodów.
Jestem tego pewien! Więc zamiast…
HISTORIA LECZENIA MEERY
Proszę bardzo.
- Dzięki. - Jasna sprawa.
- Dzięki. - Na zdrowie.
Masz spory kawał ziemi. Nikt nie zagląda wam w okna.
Tak.
NASZ DOM
GABINET
O Boże.
Halo?
O mój Boże.
Halo?
Christine?
Dobra.
Christine?
Boże.
Nie. Przestań.
Już dobrze.
Nie skrzywdzę cię.
Zaufaj mi. Dobrze? Posłuchaj. Na górze są ludzie.
Sprowadzę pomoc. Zaufaj mi.
Nic ci nie będzie. Niedługo wrócę.
Henry.
Czym ty jesteś?
Jestem twoim mężem.
Ale zawsze miałem pewne pragnienia.
Nie chciałem taki być.
Nie wybrałem tego.
Dlatego zbudowałeś ten dom. Nie dla nas.
Dlatego możemy być nami.
Co robisz, Meero?
Meero, proszę, odłóż…
Odłóż telefon.
Tyle dla ciebie zrobiłem.
Nie.
Zawsze mogłaś na mnie liczyć, bez względu na wszystko.
Henry, to nie to samo.
To nie to samo.
Mam pytanie. Czy ty wybrałaś dla siebie te rzeczy?
Raka?
Bezpłodność, którą spowodował?
Depresję?
Nie.
To biologia, twoje geny to wybrały.
A moje wybrały to.
Meero…
teraz ty będziesz wspierać mnie.
Nie. Henry.
Nie. Henry, nie zostawiaj mnie!
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Potknąłem się i rozbiłem nos, kładąc Meerę do łóżka.
Dobrze się czuje?
Tak. Nic jej nie jest.
O jedno mojito za dużo.
W każdym razie przepraszam,
ale chyba musimy zakończyć imprezę.
- Tak. - Jasne.
- Dziękujemy. - Na razie. Bezpiecznej drogi.
Kim jesteś?
Nazywam się Meera.
Znasz go?
Tak mi się wydawało.
Co…
Co on ci zrobił?
Nie wiem.
Ledwo pamiętam. Pamiętam, że byłam wieczorem na mieście,
a potem obudziłam się tutaj.
Nawet nie wiem, ile czasu minęło.
Przychodzi tu
i siedzi z tym kijem.
I mówi tylko: „Ja zdecyduję kiedy”.
Proszę, pomóż mi.
Proszę.
Proszę!
Dobra. Uwolnię cię. Już dobrze.
Dobra.
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Już dobrze.
Idzie tu.
Meera?
Skarbie?
Poradzimy sobie. Wiem, że zdołamy.
Znajdziemy sposób, żeby znowu sobie zaufać.
Między nami nie ma już tajemnic, nie zostało nic do ukrycia.
Nie. Tędy.
ZAMKNIĘTE
Wiesz, kiedyś leżałaś na podłodze całymi godzinami.
Byłaś zbyt słaba. Nie mogłaś wstać.
Pamiętasz, Meero?
Bo ja tak.
Pamiętam, bo musiałem brać cię na ręce
i co wieczór nosić do łóżka.
Przynosić ci jedzenie, zanosić do łazienki.
To właśnie robisz dla ukochanych osób.
Nie obracasz się przeciwko nim.
Nie zostawiasz ich, kiedy robi się ciężko…
albo niezręcznie.
Wybierzesz ją zamiast mnie?
Zamiast nas?
Dobra. Świetnie.
Uratujesz ją?
Zadbasz o nią?
Nawet o siebie nie potrafisz dbać.
Christine, posłuchaj.
Nie! Uciekaj!
Ratunku! Na pomoc!
Pomocy!
Nie.
Nie! Pomocy!
Nie! Proszę.
Proszę! Nie!
Proszę.
Mówiłem ci.
Ja zdecyduję kiedy.
Proszę. Nie!
Ale kto o ciebie zadba?
Ja sama.
Już dobrze.
Chodź.
Idziemy.
SPRZEDANO
Napisy: Krzysiek Ceran