Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dobra. Jesteś gotowy?
To zaczynamy, okej?
Ty patrz na drogę, ja będę mówić.
Siedzimy w aucie
i dojeżdżamy do czeskiej granicy.
Przedstawię was sobie.
To jest Yusuf.
Yusufa poznaliśmy w Grecji.
Teraz jest w Budapeszcie.
Chcemy go zabrać do Berlina. Nie. Zabieramy go do Berlina.
Spotkaliśmy go przypadkiem na deptaku.
Zaczęliśmy rozmawiać i okazało się, że jest uchodźcą.
Opowiedział nam, przez co przeszedł.
Od tamtej pory utrzymywaliśmy kontakt przez Facebooka.
Ostatnio napisał, że jest w Budapeszcie i nie wie, co dalej.
Yusuf? Cześć!
Co tutaj robicie?
Przyjechaliśmy do ciebie.
Co u ciebie?
Boże! Jak dobrze was widzieć.
- Yusuf? - Tak.
- Możesz oddychać? - Tak.
Musisz tak wytrzymać jakieś dziesięć minut.
Nie ma sprawy.
Zwariowałaś? Zdejmij ten nos.
Dzień dobry.
Poproszę o paszporty.
Zabawny nos.
- Podróżują państwo we dwoje? - Tak.
- Uważajcie na pieszych. - Jasne.
- Szerokiej drogi. - Dziękuję.
Do widzenia.
Hej, Yusuf!
- Możesz wyjść. Jesteś w Niemczech! - Chodź!
- Przekroczyliśmy granicę. - Udało się!
Obłęd!
Zostaw go. Wyłącz kamerę.
Wyłącz.
Wszystko gra?
Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję za wszystko.
JESTEM ZA!
Nie!
- Nie wiesz, co tracisz. - Wolę nie wiedzieć.
Miałam nadzieję, że rzucę latem.
- W porządku? - Tak.
Kurwa mać.
- Dzień dobry, kochany tato. - Dzień dobry, kochany tato.
Przyjechałeś autem?
- Cieszę się, że cię widzę. - Tak.
Jasne, że autem.
Paliłaś papierosy?
Urocze.
Chcesz doznać wstrząsu?
- Cześć. - Cześć.
- Wprowadzka czy wyprowadzka? - Wprowadzka.
Chłopcy śpią.
Tak!
Brawo.
- Maxi! - Cześć.
Moja duża dziewczynka. Cześć, kochanie.
- Jak podróż? - W porządku.
- Obcięłaś włosy? - Nie.
Co z nią?
Wolałaby zostać dłużej.
Inès.
Alex, pistolety?
Nie, to kusze.
- To też broń. - Co z tego?
A jeśli trafią kogoś w oko?
Nic się nie stanie.
- Potem ja będę chodzić po lekarzach. - Wezmę to na siebie.
Proszę.
Bądź miła.
I do łaskotek się nadają.
I do drapania po plecach.
To dla mnie?
Tak.
- Proszę, nie zapomnij o winie. - Pójdę już.
Dzięki.
- Dzień dobry. - Pan Papke?
- Nie. Ale mogę to odebrać.
Super.
Sąsiadka ma 80 lat i wszystko zamawia przez Internet.
Podam panu.
Dobra.
- Do widzenia. - Ciężkie to.
RODZINA BAIERÓW INÈS, HANS, MAXI, ALEX, FRANZ
- Tato! - Cześć.
Oszaleliście? Przestańcie!
Nie strzela się do ludzi. Zwłaszcza do swojego taty.
Ostrożnie!
Mogłem zginąć.
Uspokójcie się, dzieci. Ostrzegałam cię.
Tak.
- Przyniosłeś wino? - Nie.
Zostawiłem w aucie.
Pójdę po nie.
- Dobra. - To paczka dla pani Papke.
Pewnie później do nas zapuka.
Panie Baier?
Zacznijmy, dobrze?
Proszę dać znać, gdyby chciał pan odpocząć.
Odebrał pan paczkę.
Jak wyglądał kurier?
Jak wyglądał kurier? Czy to była kobieta?
Mężczyzna?
Miał ciemną brodę.
Tylko pan nam może pomóc.
To była paczka dla sąsiadki.
Pani Papke.
Pamięta pan jakieś szczegóły?
Jakiego wzrostu był kurier?
Co mówił?
Maxi.
Maxi!
Gdzie byłaś?
- U Pii. - Myślałem, że byłaś w domu.
Boże.
Tato.
Tato, jak…?
Co się dzieje?
Gdzie mama?
Gdzie jest mama?
Gdzie mama?
Chłopcy też? Nie!
Maxi.
ISLAMSKI TERROR
Hej, ładna jesteś. Podejdź tu.
- Może ją przelecimy? - Odwróć się. Chodź tu, mała.
To może być początek czegoś fajnego.
Na co się gapisz? Już nie jesteś w nastroju?
Nie odchodź! Wracaj!
Maxi Baier, prawda?
Maxi Baier? Możemy porozmawiać?
Tylko przez chwilę. Zaczekaj!
Cholera.
Przepraszam.
- Spokojnie. Nie jestem z nimi. - Zostaw mnie!
Przepraszam. Nie chciałem cię wystraszyć. Widziałem, co się stało.
Zauważą cię, jeśli tak wyjdziesz.
Weź moją kurtkę. Proszę.
Weź.
Cholera.
Myślą, że jesteś sama. Możemy kawałek przejść razem.
Tylko jeśli chcesz.
- Nie trzeba. - Dobra.
Ale kurtkę zatrzymaj.
Uważaj na siebie.
Kaptur.
Chyba ich nie ma.
Dzięki.
Jestem Karl.
Maxi.
Wiem.
Poznałem cię.
BERLIN W ŻAŁOBIE
Przepraszam.
- Jest mi trudno. - W porządku.
Tak.
Napijesz się kawy?
Tak.
Chcesz o tym pogadać?
Chcesz być sama?
Nie.
Skręcić jointa?
Nie.
Ja mam mówić?
Nigdy nie byłem w takiej sytuacji.
Nie wiem…
Nie musimy rozmawiać.
Dobra, ale chcę o coś spytać.
Czemu tu jesteś? Dlaczego nie wyjedziesz na jakiś czas?
Dobre pytanie.
Dokąd chciałabyś pojechać?
Nie wiem.
Mogłabyś wpaść do Pragi.
Jutro tam jadę.
LETNIA AKADEMIA OCALIĆ RÓŻNORODNOŚĆ
Spotykają się tam studenci z Europy.
Studiujesz?
Należysz do jakiegoś kościoła?
Nie! Czy to tak brzmi?
- Trochę. - Nie.
Rozmawiamy o życiu i przyszłości.
- O naszej przyszłości. - Nie znam nikogo w Pradze.
Znasz mnie.
Trzeba rozmawiać o tym, czego się boimy.
Zmierzyć się ze strachem.
Ja się nie boję.
Tato?
Co robisz?
Coś słyszałem.
Co słyszałeś?
Chłopców.
Grali w karty.
Dobra.
Wszystko gra?
Jak było w szkole?
To dla mnie?
Dla mamy?
Podobałoby jej się.
Piękny kolor.
Tato?
Przenieśmy się do Paryża.
Nie możemy.
Jeśli nie do Paryża, to gdzie indziej.
- Nie możemy. - Dlaczego?
- Mama tu jest. I chłopcy. - Na cmentarzu.
Na cmentarzu.
Na pieprzonym cmentarzu!
LETNIA AKADEMIA
RE/GENERACJA EUROPY DOŁĄCZ DO NAS W PRADZE
GRAFIK
Chcesz wiedzieć, kim jesteśmy?
- Czego chcemy? - Co nas łączy?
Jesteśmy zmianą, nową erą. Jesteśmy nową Europą.
Znamy odpowiedź. Bo jesteśmy jej dziećmi.
Wy – milczący rodzice. My – wir działania.
Wypowiadamy wam wojnę.
- Za długo milczeliśmy. - Koniec z tym.
- Pokazujemy twarze. - Was też widzę.
Nie chcemy, żebyście za nami szli.
Chcemy, aby kierował wami zdrowy rozsądek.
Już nigdy nas nie zapomnicie.
Bo jest nas dużo.
Jesteśmy nową Europą.
Dzień dobry.
Pan Papke?
- Pan Papke? - Nie. Ale mogę to odebrać.
Super.
Sąsiadka ma 80 lat i wszystko zamawia przez Internet.
Do widzenia.
Chcę ci tylko pokazać zajebisty widok. Patrz.
Mam nadzieję, że tobie też się podoba.
Pogadajmy o moim dniu.
Poznałam Marę Melly. Bardzo fajna dziewczyna.
Zabrała mnie do „Second Life”. To sklep z używaną odzieżą.
Tak, wiem, konsumpcjonizm, bla , bla, bla…
Co jest?
ŻAŁOBA
CO NAJMNIEJ 10 OFIAR. CZY ISIS WEŹMIE ODPOWIEDZIALNOŚĆ?
ISLAMIŚCI?
Nie tak blisko.
TO BYŁ POTWÓR, NIE MUZUŁMANIN
TERRORYZM NIE MA RELIGII
Wiele osób pyta, jak można było zapobiec takiemu atakowi.
Według ostatnich doniesień zamachowiec przebrał się za kuriera.
DLACZEGO?
Aparaty w dół. Żadnych zdjęć.
Zrozumiano?
Proszę nie fotografować.
Przyszliśmy za wcześnie?
- Dzień dobry, pani Baier. - Macie coś nowego?
- Musimy być cierpliwi. - To znaczy, że nie macie.
To znaczy, że musimy być cierpliwi.
Możemy zacząć?
Jeśli coś rozpoznacie, włóżcie do pudełka.
Nie śpieszcie się.
Maxi.
Najpierw musimy opisać przedmioty.
Później wam je oddamy.
Apaszka należała do mojej żony.
Rozumiem. Ale taka jest procedura.
Przepraszam.
- Niech pani mnie nie dotyka. - Wiem, co pani przeżyła.
Wszystko, kurwa, wiecie.
- Zrobię to szybko. - Proszę, Maxi.
- Nie pogarszajmy tego. - Może być gorzej?
Maxi.
Proszę.
Możesz się trochę uspokoić?
- Uspokoić się? - Wykonują swoją pracę.
Wykonują swoją pracę? Mama dałaby tej piździe po pysku.
Nie widzisz,
co się tu dzieje?
Kupujesz ubrania dla mamy.
Słyszysz głosy moich braci i mówisz mi,
żebym się uspokoiła? Ja?
Tak mi się powiedziało.
Tak jak ci się przyniosło bombę do naszego mieszkania?
Mama nie żyje. Ale nie to jest najgorsze.
Chłopcy nie mogli nic poradzić na głupotę rodziców.
- Maxi, przestań. - Nie przestanę.
Nie przestanę!
Nigdy nie przestanę, tato!
- Nigdy! - Spokojnie.
To mama!
TATA
- Dziękuję. - Suzie, hej!
Cześć!
Tu jest dokument i identyfikator.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Poproszę o dokument.
Dziękuję.
- Baier, Maxi. Pani dokument. - Dziękuję.
A identyfikator jest tutaj. Udanego pobytu.
Dziękujemy.
Miłej zabawy.
- Mogę zadać kilka pytań? - Co?
- Czy mogę o coś spytać? - Tak.
Jestem Isabelle z Pragi, a to moi fani.
Cześć! Jak ci na imię?
Maxi.
- Skąd przyjechałaś? - Z Berlina.
Berlin, Niemcy. Super.
- Czego się spodziewasz po akademii? - Nie wiem.
- Pierwszy raz? - Tak.
Na pewno ci się spodoba.
SPOTKANIE Z PENNY SAVAGE
Dla ciebie. Witaj.
To szczególny dzień.
Rozdamy trzy koszulki!
Dla ciebie!
I dla ciebie!
SYRIA PO WOJNIE KRYZYS KLIMATYCZNY
Mogę zapytać o wasz gin?
Jest produkowany w całej Europie. W Szwecji, we Włoszech…
To wspaniałe.
Spróbuj nowego ginu. Musisz.
- Nie. Dzięki. - Jest pyszny.
Za Reginerację!
- Regineracja! - Na zdrowie!
CÓRKI OPORU
Nie znajdziemy pokoju
Nie znajdziemy go
Chcemy umrzeć I chcemy też żyć
Samotność
Tak!
Samotność
Jitka!
Samotność
Jitka!
Jest najmłodszą profesor na tej uczelni.
Zaczekajcie.
Zaczekajcie, aż wygramy. Wtedy będziecie wiwatować.
- Sieg heil! - Co?
Chwila! Cisza!
Zostaw ją.
Jak masz na imię?
Giulia.
Posłuchaj.
Wszyscy posłuchajcie.
Sieg heil?
Nie ma mowy!
Giulio, spójrz na mnie.
To było wczoraj. Daj sobie z tym spokój.
- To był tylko żart. - Nieśmieszny.
Nieśmieszny!
Giulio, możesz zostać. Ale pomyśl o tym, co mówię.
Przepraszam za to.
Dalej!
Zanim zaczniemy,
chciałbym, żebyśmy oddali cześć
ofiarom zamachu w Berlinie.
Pokój.
Dziękuję.
Za śmierć tych ludzi odpowiada nasz rząd.
- Jebać ich! - Właśnie.
Widzieli, co się dzieje. Nic nie zrobili. Jebać ich.
Wszystko spieprzyli.
Zaczekajcie.
Przysięgam wam,
bezpieczny dom jest realny.
Tak jest!
Ale najpierw musimy się pozbyć ludzi odpowiedzialnych
za te mordercze praktyki.
Zdecydowanie.
Prawie tego dokonaliśmy.
Już tyle osiągnęliśmy.
W Szwecji. Tak! Cześć, Szwecjo!
W Polsce!
- We Włoszech! - Tak!
W Anglii, w Austrii, w Chorwacji. Tak, uwierzcie mi!
Możemy chronić fundamenty Europy, zajmując je.
Wypełniając je naszym życiem. Ożywiając Europę!
I po to jesteśmy w Pradze!
Tak!
Wywołajmy rewolucję wiedzy.
Zróbmy to!
Bądźmy kreatywni.
Bądźmy żywi.
I bądźmy gotowi, bo my jesteśmy przyszłością.
Gdy zostaniemy ekonomistami, nauczycielami, sędziami,
zasiądziemy w parlamencie zjednoczonych krajów.
Jako członkowie Parlamentu Europejskiego
ocalimy Europę, bo będziemy Europą.
To zależy od nas!
Jesteśmy nową Europą!
Regeneracja.
Europa!
- Regeneracja! - Europa!
Było nieźle, ale stać was na więcej.
Zróbmy zdjęcie. Jeszcze raz. Regeneracja!
Europa!
Wspaniale! Letnią Akademię uważam za otwartą!
Cześć.
- Nie spodziewałem się tego. Wariactwo. - Tak.
- Cholera, ten mikrofon… - Pomóc ci?
Tak, proszę.
Dziękuję.
- Kiedy przyszłaś? - Przed chwilą.
- Jak podróż? - W porządku.
Masz gdzie spać?
- Nie. - Coś ci załatwię.
Muszę…
Tak się cieszę.
- To było wspaniałe wystąpienie. - Dzięki.
Cześć.
Jak chcesz zostać, musisz przestrzegać zasad.
- Świetnie zareagowałeś. - Rozproszyła mnie.
To Jitka, najmądrzejsza kobieta w Czechach.
- W Europie, kochanie. - Oczywiście.
Maxi z Berlina.
- Masz cudowny głos. - Dziękuję.
A to Pankraz. Z Wiednia. Dobry przyjaciel.
- Cześć. - Maxi.
Miło mi.
Karl mi o tobie opowiadał.
Kręcimy?
Idziesz z nami?
Idź. Dogonię cię.
Stałaś kiedyś przed kamerą?
- Pewnie dobrze wypadasz na ekranie. - Nie.
Sprawcy są wszędzie.
Kiedy wieczorem wracamy do domu.
Kiedy czekamy na autobus.
Gdy biegamy w parku.
Tak jak ja.
Dwóch Afgańczyków.
Wciąż czuję ich zapach. Wciąż czuję ich dotyk.
Dochodzi do tego, bo nikt nas nie chroni.
Ty możesz być mną, a ja tobą.
Ale nie jesteśmy zwierzyną.
Nie jesteśmy niewolnicami ani wojennymi trofeami.
Jesteśmy
córkami Europy.
- Dzięki. - Koniec.
Dziękuję.
Przygotujmy następne ujęcie.
- Dobrze ci poszło. - Bardzo ci współczuję.
Nie zostałam zgwałcona.
Akcja!
Nie odważyliby się.
Ale samo to, że takie rzeczy się zdarzają, jest wystarczającym powodem.
Co?
W większości przypadków
ofiary nie są w stanie mówić o tym, co je spotkało.
Ty byś potrafiła?
- To coś zupełnie innego. - Nie wiem.
Dajemy ci głos, choć nie musisz sama mówić.
W ten sposób dajemy jej głos.
Nie zapominamy ani o jednej kobiecie…
Sama nie wiem.
…obrażana, przesiedlona…
Co się z tobą stało?
…i zhańbiona.
Przeżyła zamach w Berlinie.
…żeby być sama, żeby to dźwigać…
Boże!
- W porządku. - Biedactwo.
Chodź do mnie.
W każdym mieście i w każdej wiosce,
bo oni są wszędzie.
Przybywają
jako tak zwani uchodźcy i już są mordercami…
Spokojnie.
…i przestępcami w chwili przyjazdu.
Jak w moim przypadku.
Ojciec i syn.
W duecie.
Mogłabym być tobą,
a ty mogłabyś być mną.
Nikt nie pomoże.
Musimy sobie radzić same.
Musimy się wzajemnie doceniać.
Wzajemnie.
My, córki Europy.
Zjednoczone w bólu.
Zjednoczone w przeznaczeniu.
Nie jesteśmy ofiarami.
Jesteśmy ludźmi, którzy tu mieszkają.
Co to znaczy być nowoczesną kobietą?
Dziś społeczeństwo oczekuje,
że będziemy się odważnie pięły po szczeblach kariery
i zostawały szefami.
Najwyższym celem jest idealna praca,
niezależność,
walka o sukces ekonomiczny.
Ale macierzyństwo to największy dar,
jaki można otrzymać.
Ta mała, włoska suka…
Co za wystąpienie, stary.
Byłeś szybki.
Ty byłeś szybki. Ta energia! Było wspaniale.
- Ludzie byli niesamowici. - To prawda.
Mój król Berlina.
Nie sądziłem, że tak dobrze pójdzie.
Słowo.
Widziałeś nagranie dziewczyny na tarasie?
- Kto nie widział? Aż 50 milionów odsłon. - Może i tak, ale nikt nie kiwnie palcem.
Nikt.
Tak. Wierzyć się nie chce.
Czemu Berlin nie wpadł w szał?
Nikt się nie burzy.
Gdzie się podziali prepersi?
Jak to się stało, że niemiecki naród nie ma jaj? Poważnie.
Nie rozumiem.
Te 16 trupów to za mało.
Francja musi działać.
- Są nowe sondaże? - 43%.
- Co mówi Odile? - Boi się.
Musimy mierzyć wyżej.
Podobno ta dziewczyna tu jest.
Jaka dziewczyna?
Nie, serio. Ona tu jest?
- Tak. - Co zamierzasz?
Zobaczymy.
Może być częścią rozwiązania.
Co?
Trochę to ryzykowne.
Trzeba postawić kropkę nad „i”. Tylko jeszcze nie wiem jak.
Jestem z tobą. Bez względu na cenę.
Wiem.
Mówię poważnie.
Ona idzie z tobą?
Zobaczymy.
Nie zakochuj się w niej.
Chciałaś mi coś zagrać.
Nie zakochuj się w niej.
Chodź, bracie, chwyć mnie za rękę
Odrodzony kontynent
Wzniesiemy się ponad pomniki
By wszystkie je zniszczyć
Tożsamość, transcendencja
Zobaczysz
O nie! Nie uciekniemy przed przeznaczeniem
O nie! Nie możemy wyprzeć się naszej wiary
Rodzi się świat, dziecko dorasta w nim
Stare wspomnienia zacierają się
Zwyciężymy
- Śpiewaj dalej. - Nie.
Dobrze spałaś?
Tak.
- Chcesz kawy? - Poproszę.
Siadaj.
- Proszę. - Dziękuję.
Wybrałam ci ubranie.
Proszę.
- Dzięki. - W torbie.
Nie ma za co.
W łazience znajdziesz szczoteczkę do zębów.
Czuj się jak w domu.
Do zobaczenia.
TATA
W porządku?
Nie powinieneś być na uczelni?
Niestety muszę jechać do Paryża, a potem do Strasburga.
- Co tam będzie? - Referendum.
Jesteś za karą śmierci?
Nie.
Zasadniczo nie.
Ale wierzę w surowsze wyroki za pewne zbrodnie, takie jak pedofilia.
Niektórzy przestępcy nie mają szans na resocjalizację.
To zrozumiałe, bo wywodzą się z całkowicie innego środowiska.
Mają odmienne wartości, inne poczucie tego, co słuszne.
Ale należy tym ludziom wyznaczać granice
i o to chodzi.
Nie o karę śmierci i o jej konsekwencje.
Znasz Odile Duval?
Tak.
Poprosiła mnie o wsparcie.
Kim jesteście?
Nie rozumiem.
Odile Duval…
Tak, znam te wszystkie historie.
Te wszystkie nagłówki.
Ale znam też prawdę.
Odile Duval jest jedynym francuskim politykiem,
który wstawia się za młodymi.
Ale nikt o tym nie mówi, bo to nie pasuje do stereotypu.
Tak jak to, że studiowała żydowskie teksty.
Pochodzi z obrzydliwie bogatej rodziny i inwestuje w projekty dla młodych ludzi.
Między innymi dlatego Odile uosabia coś nowego.
Jest prawicowa?
Gówno mnie to obchodzi.
„Prawica” i „lewica” to pojęcia, które dla mnie nie istnieją.
To się wciąż zmienia.
Coś, co dziesięć lat temu było wyraźnie lewicowe,
nagle stało się prawicowe.
To mówi wszystko.
Mamy prawo do własnych poglądów.
A inni mogą nas szufladkować.
Dla mnie liczą się wspólne projekty, a referendum to jeden z nich.
A może jestem faszystą,
bo domagam się surowych kar dla tych, którzy zabili ci rodzinę?
Przepraszam.
Jestem faszystą?
Mogę też jechać?
Tak.
- Ale pośpiesz się. - Jestem gotowa.
Daj mi chwilę.
Bystre myśli, bystre stopy.
Czyje to?
Moje.
Chodzimy bez celu
Zagubieni, półmartwi
Jesteśmy waszymi dziećmi
Głosem w waszych głowach
Zaufajcie naszej sile
Która przesypuje się jak piasek
Chcemy być martwi i chcemy żyć
Samotność
Potrzymasz?
To książka Odile.
DLA ŚWIATA Z PRZYSZŁOŚCIĄ
Pisze w dość uszczypliwym tonie,
ale świat jest gówniany, a będzie jeszcze gorzej.
„Nazywam się Odile Duval. Mam 30 lat.
Żyję w zrujnowanym kraju.
Kocham rodzinę, ale rodzice zostawili mi świat,
w którym nie mogę oddychać, mówić, śmiać się, kochać, a więc żyć”.
Trzeba mówić wprost, żeby dotrzeć do ludzi.
Przyszli do twojego domu.
Pięćdziesiąt trzy?
Jasna cholera! Co?
Zdecydowanie.
Dziękuję.
To dobra wiadomość. Co?
Tego nie da się odwrócić.
Dobra.
Puść to w świat.
Tak.
- Poważnie? - Tak.
Skoro jesteś głodny, to wysiadaj.
Świetnie.
Też chcesz bułkę?
Chcesz coś przegryźć?
Dostaną sygnał.
Zachowaj spokój.
W porządku.
Obłęd.
Palisz?
Próbowałaś kiedyś?
Nigdy?
A chciałabyś?
Matka mawiała, że od palenia
czernieją sutki.
Zawsze podrzucała takie teksty.
Miała do tego dryg.
Zawsze potrafiła wyjaśnić, co jest dobre, a co złe.
To jest najgorsze.
Że wszystko to straciłam.
Nawet z nią nie rozmawiałam,
kiedy ją ostatni raz widziałam.
Wróciłam do domu i zaraz znów wyszłam.
Gdy opowiesz o tym innym,
zrozumieją, co się tu dzieje.
- Szukam Maxi. - Cholera.
Wiecie, gdzie jest?
Pia?
- Wiesz coś? - Powiedziałabym panu.
Panie Baier.
To jej ławka?
Tak.
Ja…
To mój numer.
Możecie do mnie dzwonić.
Biedak.
Cieszę się, że cię spotkałam.
Dlaczego?
Przy tobie zapominam o kłopotach.
Ulubiona potrawa?
Kiedy tata gotuje, to spaghetti z masłem i cukrem.
Co?
Spaghetti z masłem i cukrem.
- Bardzo smaczne. - Co?
Spaghetti z masłem i cukrem.
- Nie wierzę. - Naprawdę.
Ulubiony kolor?
Jasnoniebieski.
- Jasnoniebieski? - Tak.
Poważnie?
Byłaś w Warszawie?
- Czy byłam w Warszawie? - Tak, to ważne.
Nie, nigdy.
- Ile masz lat? - Dwadzieścia pięć.
Co jest dla ciebie najważniejsze?
Zaufanie.
Co…
byłoby dla ciebie najgorsze?
Bezsensowna śmierć.
A najlepsze?
Śmierć dla sprawy.
BRAK WYNIKÓW
NIE MARTW SIĘ.
Tak…
sobie pomyślałem…
Mieszkał z nami młody Libijczyk.
To było jakiś czas temu.
Jakieś dwa lata temu.
To będzie w jutrzejszym Les Nouvelles.
Piszą: „58%! Młodzi przejmują pałeczkę”. Dotarło do nich.
- Nareszcie. - Berlin był tego wart.
To dopiero początek.
Tworzymy coś, co odbija się echem w całej Europie.
Na początek
ktoś od nas musi zostać zastrzelony.
Co?
- Żartujesz? - Wyobraź sobie ten nagłówek.
„Młody patriota zamordowany”.
- Relacja na żywo? - Tak.
Wszystkie kanały naraz. Potrzebuję cię.
- Tak, wiem. - Wszyscy się dowiedzą.
Na uniwersytetach, w wojsku.
Wszyscy w najważniejszych miejscach ruszą jednocześnie.
To się wydarzy w Strasburgu, a potem…
Niestety, nikt nam tej przysługi nie wyświadczy.
A skoro nikt dla nas tego nie zrobi,
musimy to zrobić sami.
- To czyste szaleństwo. - Zgadzam się.
Didier, robimy to również dla przyszłości tego dziecka.
Pomysł jest genialny.
Genialny jest, ale kogo chcecie zastrzelić?
Powiedz im.
Mnie.
Ciebie?
Tak.
Po moim płomiennym wystąpieniu w Strasburgu
to będzie nasz wielki finał.
Dobra.
Ja będę strzelać.
Zuch dziewczyna.
Skończyłam.
My też.
BROŃCIE SIĘ!
- Nie mam… - Biorę pigułki.
Co się stało?
Co jest?
Wszystko jest tak smutne.
A ja jestem tak szczęśliwa.
Chcę o sobie opowiedzieć w Strasburgu.
Na scenie?
Tak.
Super.
Zrobimy to razem.
To ja, Isabelle.
Jesteśmy w Paryżu na koncercie mojego ulubionego zespołu,
The Command.
Pójdę się przywitać.
Cześć, chłopaki.
Właśnie to ciągle powtarzam…
Wszystko musi się zmienić
Maxi wystąpi w sobotę.
- Co? - Tak.
Co? Nic nie zrozumiałem.
Co mówiłeś?
O rany!
Jesteś Bogiem.
Powitali ich z otwartymi ramionami
A o nas zapomnieli
- Możemy pogadać? - Tak.
To coś niesamowitego,
kiedy wspaniałe kobiety stają na czele.
Kobiety, które mają coś do powiedzenia.
Karl właśnie mnie poinformował.
Kobiety, które są piękne. Tak jak ty.
- Mogę cię pocałować? - Tak.
- Proszę. - Dobrze.
Dziękuję! Pocałowałem ją!
Najpierw zapytałem, czy mogę.
Czy mogę cię pocałować jeszcze raz?
Słuchajcie! Zanim zaczniemy,
niech wszyscy zrobią nasz znak.
Ręce w górę! Idziemy na wojnę, bracia i siostry.
Na wojnę.
Witamy w kryzysie, który dzieli Europę
Rozdziera nasz świat na pół Obcy duch rośnie tu
Hipokryzja reżimu staje się Naszą osobistą sprawą
Bo nikt nie zajmuje się Tym rozległym problemem
Ja śpiewam A politycy bawią się za nasze długi
Pomagają innym? Może Za pomocą karabinu maszynowego
Zaczynam krzyczeć Chcę walczyć kijem i nienawiścią
By ocalić Europę Wpierw trzeba rozwiązać prawdziwy problem
Musisz krytykować system Przygotować się do wojny
Zamkną się Gdy nasza ziemia będzie pełna kraterów
Co chcesz robić?
Bronić kraju naszych ojców
- Na wojnę - Za nasz kraj
- Na wojnę - Za naszych ojców
- Na wojnę - Niech usłyszą
- Na wojnę - Zrób to
- Na wojnę - Za nasz kraj
- Na wojnę - Za naszych ojców
- Na wojnę - Niech usłyszą
- Na wojnę - Zrób to
- Na wojnę! - Na wojnę!
Pieprzyć społeczeństwo i jego zasady Które nas uwierają
Nasza rasa jest lepsza Mówimy tylko z serca
Biała rasa idzie Reżim ucieka w popłochu
Usłyszcie mój głos
Tylko kilka godzin Zanim nadejdzie świt
Władza dla naszych ludzi Nie dla polityków lawirantów
Chcę się upajać Ideą demokracji bezpośredniej
Jesteśmy White Race First Z ulicy prosto do waszych głów
Wyjmijcie karabiny maszynowe
Żadnych świecidełek ani cekinów
Działanie albo śmierć
Co zrobisz?
Jesteśmy nową falą Reszta jest zbędna
Zwykły człowiek jest naszym panem Nasza ojczyzna jest chroniona
Chcemy być owcami?
Nie.
Chcemy być wilkami?
Tak.
Chcę być z ciebie dumny.
Stary, to będzie odlot.
Nigdy tylu towarzyszy nie było pod bronią.
Hej.
Gotowy?
Już za tobą tęsknię.
Już za nim tęsknię.
Już tęsknię.
Ruszamy.
Do boju, stary.
Wiecie, czego od was oczekuję.
Je suis Karl.
Sieg heil.
Cześć, Alex.
Wejdź.
Byli jeszcze tacy mali.
Chłopcy.
Oglądałem wszystkie wiadomości.
Chciałem przyjechać wcześniej.
Ale trudno było znaleźć twój nowy adres.
Tak.
Ja ciebie też szukałem.
Wiem.
Policja u mnie była.
Masz kłopoty?
- Po co mnie szukałeś? - Nie mogłem cię znaleźć.
Sprawdzałem twoje nazwisko w Internecie…
Teraz używam drugiego imienia.
Adam.
Brzmi mniej arabsko niż Yusuf.
- A twój brat? - Oficjalnie uznano go za zaginionego.
Jego łódź nie dopłynęła.
Wiesz, Alex,
że islandzcy rybacy nie uczą się pływać?
Żeby krócej się topić,
gdyby łódź się wywróciła.
Nie jesteśmy Islandczykami.
Ale też nie umiemy pływać.
- Dobrze cię znów widzieć. - Tak.
Dzięki, że przyszedłeś.
Chodź.
Dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
Czy wiesz…
że Inès paliła?
- W tajemnicy. - Naprawdę?
Zawsze sępiła ode mnie fajki.
Dla Inès.
Żeby mogła zapalić.
Teraz.
Gdzie Maxi?
Nie wiem. Może we Francji.
- Z babcią? - Nie, nie tam. Nie wiem.
My…
Ona uciekła.
Nie odbiera, gdy do niej dzwonię.
Ale myślę,
że nic jej nie jest.
Czasem wysyła mi zdjęcia. Popatrz.
To chyba Francja.
Ładne.
Też robiłem takie zdjęcia.
Podczas podróży.
Daj mi jej numer. Spróbuję zadzwonić.
Halo?
Maxi?
Tak, tu Yusuf.
Nie, zaczekaj.
Nie rozłączaj się.
Jesteś cała?
POWSTRZYMAĆ TERROR
Gdzie jesteś?
Sama?
Co tam robisz?
W porządku. Uważaj na siebie.
Cześć.
Masz samochód?
Tak. A co?
SPRAWIEDLIWOŚĆ / BEZPIECZEŃSTWO / WOLNOŚĆ
KONIEC ZE STRACHEM
- Odile, jak się teraz czujesz? - Bardzo dobrze.
- Trochę się denerwuję, ale będzie dobrze. - Jestem wielką fanką.
Wybacz. Daj mi chwilę.
- Karl. - Cześć, Odile.
- Jak leci? - W porządku.
To jest Maxi.
Miło panią poznać.
Bardzo pani dziękuję.
To bardzo odważne, że jest pani tu dziś z nami.
- To, co pani przeszła, mnie wzruszyło. - Dziękuję.
- Przepraszam. Mówi pani po francusku? - Tak.
Może przejdźmy na ty.
- Wszystko gra, Maxi? - Tak, a u ciebie?
- Trochę się denerwuję. - Ja też.
Będzie z nas świetny duet.
- Zaraz się zacznie. Idziemy? - Tak.
- Gotowa? - Tak.
To ruszamy.
Cycki sobie tu odmrożę.
Mam na imię Maxi.
Jestem z Berlina.
W zamachu straciłam prawie całą rodzinę.
Moja matka, Inès…
i młodsi bracia,
Hans i Franz, których nazywaliśmy bonsai,
nie żyją.
Jesteśmy z tobą.
Nikt nas nie obronił.
I nikt mi nie odda braci.
MÓDLCIE SIĘ ZA BERLIN
Rząd nas zawiódł!
Znali ryzyko i byli gotowi je podjąć.
To skandal!
Bardzo mi smutno.
- I się boję. - Śmierć Arabusom!
Bo ludzie, którzy przeprowadzili zamach,
nie zostali aresztowani
i nie zostali skazani.
Przeciwnie. Są wszędzie.
Nigdzie nie jesteśmy bezpieczni.
Bo nikt nas nie broni.
Bo nie chcą zabezpieczyć naszych granic.
A ponieważ nikt nic nie wie
i nie wiadomo, kto będzie następny,
musimy wziąć los w swoje ręce.
Jesteś geniuszem.
Zbyt długo milczeliśmy.
Dziś pora stawić opór.
Matki, kobiety, siostry. Kobiety Europy.
Jestem Maxi i chcę, żeby winni zostali ukarani za to, co zrobili.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Niech żyje Francja!
Podziękowania
dla Maxi z Berlina,
która odważyła się wyjść z cienia
i porzucić status ofiary.
Bo dłużej nie będziemy ofiarami.
Dzień dobry, Francjo!
Dzień dobry!
Witajcie.
Jestem Karl.
Jestem z Niemiec
i przyjechałem tu, żeby wspierać moją przyjaciółkę, Odile Duval.
Przybywają tu, wykorzystują nasze prawo
i podbijają nasz świat bombami!
Musimy skończyć z tą chorą mieszanką ras.
- Kara śmierci nam pomoże. - Tak, Karl!
Tak, Karl!
Bo nasz elektorat to odpowiedzialni obywatele,
którzy wiedzą, że wzięliśmy na cel właściwych ludzi.
Dobry wieczór, Strasburg!
Jesteśmy za!
Chciałabym bardzo podziękować Maxi.
Miała odwagę wyjść na scenę i podzielić się swoim cierpieniem.
Jeszcze raz poproszę o wielkie brawa dla Maxi.
Gdzie jest napisane, że napływ imigrantów do Europy
wyklucza bilet powrotny?
Kto nas przekona, że emigracja powrotna jest niemożliwa?
Dlaczego zawsze słyszymy tylko: „Przyjeżdżajcie”,
a nigdy: „Wracajcie do domu”?
Czasem dobrze jest
podzielić się chlebem z głodnymi.
Tak.
Ale ci, którzy myślą,
że mogą w ten sposób wykarmić cały kraj,
są zagrożeniem dla wszystkich obywateli!
Bo dla wszystkich nie wystarczy!
Odile!
Jesteśmy za!
Niech żyje Francja!
Przepraszam, to prywatne spotkanie.
- Jest pan na liście? - Nie.
Jestem ojcem tamtej dziewczyny.
- Maxi? - Tak.
Chwileczkę. Didier?
- Wpuszczę tego pana. - Jestem ojcem Maxi.
- Proszę ze mną. - Niech pan wejdzie.
NAJNOWSZY SONDAŻ 59,2% ZA
Mała anegdota. Kontynuuj.
- Przepraszam. Tak? - Masz gościa. Ojciec Maxi.
- Cześć, Maxi. - Tata!
Wybaczcie.
Co tutaj robisz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jestem Alex.
Dzień dobry, jestem Karl.
Dobry wieczór. Odile Duval.
Witam serdecznie i... bardzo panu współczuję.
- Naprawdę. - Dziękuję.
Didier, asystent Odile. Miło mi.
- Proszę do nas dołączyć. - Zapraszamy, proszę siadać.
Proszę usiąść.
Chciałby pan coś zjeść lub czegoś się napić?
Didier, poproszę szampana.
Dobry wieczór.
Co ty tu robisz?
Na pewno wszystko gra?
A u ciebie?
Co robiłeś przez ten czas?
Byłem w mieszkaniu.
Szampan dla pana.
Dziękuję.
Kiedy wracasz?
Jak mnie znalazłeś?
Yusuf mi powiedział.
Stałem obok niego, gdy dzwonił.
Ode mnie nie odbierałaś. Przyjechaliśmy tu obaj.
- Gdzie jest? - W aucie.
Przepraszam. Mogę wam coś pokazać?
Spójrz.
- Co to? - Ćwierć miliona odsłon w dziesięć minut.
- Jest w sieci? - Tak.
Ćwierć miliona?
W zamachu straciłam prawie całą rodzinę.
Nikt nas nie obronił.
I nikt mi nie odda braci.
Jesteś świetna. Ma pan wspaniałą córkę.
…nie zostali aresztowani ani skazani.
Przeciwnie.
Oni są wszędzie.
Zbyt długo milczeliśmy.
Dziś pora stawić opór.
Jestem Maxi i chcę, żeby winni zostali ukarani za to, co zrobili.
ŁZY NAM NIE POMOGĄ, GNIEW TAK
MAXI BAIER Z BERLINA OPOWIADA SWOJĄ HISTORIĘ
Brawo.
Éricu.
Możesz podejść?
O co tu chodzi?
Wierzysz w te brednie?
- Tato. - Oni cię wykorzystują.
- I mamę też. - Nie rozumiesz.
Nie rozumiem.
Czego nie rozumiem? Powiedz.
Boję się.
Od śmierci mamy się boję.
Pierwszy raz w życiu.
Za zwycięstwo.
Wiedziałaś, że mama potajemnie paliła?
Wszyscy wiedzieli.
Pamiętaj, co mówiła.
Złam jedną zasadę dziennie. Inaczej nie przeżyłeś tego dnia.
Nie przeżyłeś.
- Dlatego jadłaś ślimaki? - Tak.
Karl! Mogę prosić o autograf?
Tak.
- To było wspaniałe wystąpienie. - Dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem.
Karl.
Jestem gotów.
Pięknie.
Gotowy? Musimy to zrobić teraz.
- Dajcie mi chwilę. - Tak, już czas.
Dobra.
Teraz.
Gdyby nie wy, nie byłoby mnie tu.
Dobry wieczór. Mam na imię Karl.
Jestem w Strasburgu po to, żeby bronić Europy.
Naszej pięknej Europy. Silnej, różnorodnej i zdrowej.
Naszej Europy, która została skażona, splądrowana i pogwałcona.
Nadszedł czas, żeby każdy demokrata zabrał głos.
Chcesz kształtować swoją przyszłość?
Pragniesz silnego kontynentu?
Zależy ci na przyszłości?
Więc zagłosuj „tak”!
Chowajcie się! Szybko!
Proszę zachować spokój.
Niech wszyscy położą się na podłodze!
Karl, nie umieraj.
Pomocy! Tato, chodź!
Nie umieraj.
Spójrz na mnie.
- Karl, nie umieraj. - Nie ruszaj go.
To okropne. Kto to zrobił?
Nie.
- O nie. - Odile, chodź.
To straszne. Wszędzie krew.
Odile, idź do światła. Spójrz do kamery.
Powiedz coś, Odile!
Przyszliśmy do restauracji, żeby spokojnie zakończyć wieczór.
Jedliśmy kolację z Maxi i Alexem Baierami,
ocalałych z Berlina, którzy stracili rodzinę.
Wezwijcie policję!
Policja!
Karl nie żyje.
Nikt nas nie chroni!
Gdzie jest rząd?
Gdzie jest policja?
- Wszyscy jesteśmy Karlem! - Je suis Karl!
Je suis Karl!
Wszystko będzie dobrze.
Nie chcemy się już bać. Te zabójstwa muszą się skończyć.
Wzywam wszystkich obywateli.
Wzywam wszystkich.
Chodźmy do ratusza i żądajmy wyjaśnień!
Sprawiedliwość!
Jesteśmy gotowi!
Gotowi!
Nadszedł czas. Dołączcie do nas!
Razem jesteśmy silni.
Razem zwyciężymy!
Kto się nam sprzeciwi,
kto sprzeciwi się woli ludzi,
od dziś będzie uznawany za współwinnego śmierci Karla.
- Je suis Karl! - Bo tym właśnie będzie!
NIEMIEC ZABITY NA ULICY
- Je suis Karl! - Dziś walczymy o wolność.
Za Karla!
Z Karlem! Je suis Karl!
Nie tędy. Pośpiesz się!
Wolność!
Nie!
Je suis Karl!
Uwaga!
Je suis Karl!
To punkt zwrotny, którego następstwa są nieznane.
Po krwawej nocy nastał poranek jak z horroru.
Podobne sceny rozegrały się w całej Europie.
Prawdopodobnie była to skoordynowana akcja.
Z Mediolanu i Warszawy płyną doniesienia o zabitych i rannych.
MADRYT, HISZPANIA
Stanowisko sił NATO jest wciąż niejasne.
BERLIN, NIEMCY
Co się dzieje?
To zamach stanu.
My jesteśmy narodem!
Skręt w prawo!
Muszę iść do Yusufa.
Idę z tobą.
- Co? - Też pójdę.
Chodź dalej, Maxi.
Chodź, Maxi. No już!
Chodź.
- Alex. - Yusuf.
Teraz! Chodź!
Teraz!
Ostrożnie.
Musimy iść dalej.
Trzeba wydostać się z miasta.
Napisy: Przemysław Rak