Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Ευχαριστώ!
ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΕΑΠΟΛΗ
Θεέ μου. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Είναι υπέροχο.
Σχεδόν ξεχνάω ότι θα έχουμε πεθάνει όλοι σε μια βδομάδα.
Πλάκα κάνω. Σε έναν μήνα μάλλον.
Θυμάστε που νομίζαμε ότι η πανδημία τελείωσε;
Όλοι ήταν χαρούμενοι. "Τα καταφέραμε!"
Θα φαινόμασταν τελείως ηλίθιοι.
Όλοι αλληλοσυγχαίρονταν.
"Χαίρομαι που βοήθησα τους αρρώστους,
μένοντας σπίτι."
"Δεν τελείωσε; Δεν ξαναμένω σπίτι."
"Οι άρρωστοι πρέπει να πεθάνουν."
Γιατί δεν τελείωσε.
Η πανδημία είναι σαν μια σειρά που νόμιζες ότι διεκόπη,
και τελικά την πήρε το Netflix.
Δεν είχα προετοιμαστεί για άλλη σεζόν.
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν σκόπευα να ξαναδώ την οικογένειά μου.
Οι γονείς ξέρουν τι εννοώ.
Είναι σαν να αλλάζεις πάνα μες στη νύχτα.
Είσαι κομμάτια. Είναι αηδία.
Αλλά πρέπει να γίνει.
Οπότε, αλλάζεις την πάνα. σηκώνεις το μωρό,
και όπως το ξαπλώνεις στην κούνια,
ακούς την πάνα να γεμίζει ξανά.
Έτσι είναι το 2021.
Ξανά και ξανά.
Μια πάνα που γεμίζει ξανά και ξανά.
Μου λείπουν οι πρώτες μέρες της πανδημίας.
Ήταν ωραία.
Όταν πιστεύαμε ότι το πλύσιμο των χεριών προστατεύει.
"Πλύντε τα χέρια σας. Όλα θα πάνε καλά."
"Εντάξει."
Θυμάστε όταν δεν υπήρχαν διαθέσιμα τεστ,
όλοι είχαν έναν φίλο που καυχιόταν
ότι πέρασε ήδη COVID.
"Την πέρασα το '91."
"Τότε λεγόταν COVID-91."
"Κόλλησα πολλές φορές. Το ξεπέρασα πλένοντας τα χέρια μου."
Γιατί τα συμπτώματα μάς μπέρδευαν.
Ακόμα μας μπερδεύουν.
"Ποια είναι τα συμπτώματα;"
"Τα πάντα."
"Τι εννοείς τα πάντα;"
"Το να ρωτάς είναι σύμπτωμα."
"Δεν μπορεί."
"Η άρνηση είναι βασικό σύμπτωμα."
Καθαρίσατε τα ψώνια; Εγώ ναι.
Ένιωθα χαζός.
Έλεγα, "Είμαι ένας απλός τύπος που καθαρίζει τα μπισκότα.
Έτσι νιώθουν οι ψυχαναγκαστικοί;"
Λίγες εβδομάδες μετά, λες, "Μπα, καθαρά μου φαίνονται.
Τα καθάρισα."
Έπρεπε να πάρεις προφυλάξεις.
Δεν υπήρχε ομοιομορφία. Ο καθένας έλεγε τα δικά του.
"Έχουμε λοκ ντάουν."
"Ούτε δουλειά, ούτε σχολείο."
"Έχουμε τη φούσκα μας."
"Η οικογένειά μου και δύο άτομα που βλέπουμε
στο εβδομαδιαίο πάρτυ σεξ."
"Καλύτερα να προσέχουμε."
Όλοι ζήσαμε την ίδια πανδημία,
αλλά η εμπειρία δεν ήταν η ίδια, σωστά;
Εξαρτιόταν από διάφορα.
Αν ήσουν 25 και υγιής,
έλεγες, "Καλά, θα πάω κρουαζιέρα COVID."
Αν, όμως, ήσουν πάνω από 25,
και, μπορεί να μην φαίνεται, αλλά είμαι…
έβλεπες τις ειδήσεις προσεκτικά.
Ο παρουσιαστής έλεγε, "Οι μεγαλύτεροι κινδυνεύουν."
Έλεγες, "Πόσο μεγαλύτεροι;"
Μεγάλοι-μεγάλοι,
ή αυτοί που δεν είχαν κινητό στο λύκειο;
Έτσι δεν είναι;
Κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του μεγάλο.
Ενίοτε, όμως, η ηλικία σου
σου ρίχνει ένα χαστούκι.
Συμμετείχα σε μια εκδήλωση για ένα νοσοκομείο. Ωραία ήταν.
Όταν εμφανίστηκα, η υπεύθυνη είπε,
"Θεέ μου. Πήγαμε στο ίδιο κολέγιο."
Ήταν μικρότερη, αλλά
συνειδητοποιήσαμε ότι πηγαίναμε στα ίδια μέρη.
Στο τέλος, όταν έφευγα, με πρόλαβε,
και με ρώτησε πότε τελείωσα το κολέγιο.
Της είπα, "Το 1988."
Και λέει, "Θεέ μου. Τότε γεννήθηκα."
Χαστούκι!
Στα μούτρα.
Δεν ήξερα τι να πω.
Της είπα, "Κι εγώ τότε γεννήθηκα."
Με κοίταξε σαν να λέει, "Δεν είναι αστείο."
Μπήκα στο αμάξι κι άρχισα να μασαμπουκώνω
μέχρι να μη νιώθω τίποτα.
Ενίοτε πρέπει να αποκωδικοποιούμε τις ειδήσεις.
Ο παρουσιαστής λέει,
"Οι ευπαθείς είναι μεγαλύτερης ηλικίας με συννοσηρότητα."
Συν τι;
Συννοσηρότητα.
Που τελικά καταλάβαμε ότι σήμαινε,
"Όλοι οι χοντροί θα πεθάνουν."
Αλλά δεν μπορούσαν να το πουν έτσι.
Δεν γινόταν να βγει ένας γιατρός και να πει,
"Λοιπόν, όλοι οι χοντροί θα πεθάνουν."
Γι' αυτό έλεγαν συννοσηρότητα.
Στο σπίτι ρωτούσαμε, "Αγάπη μου, τι είναι συννο-…"
"Δεν ξέρω. Δώσ' μου τη σάλτσα."
Με τον καιρό, καταλάβαμε ότι εννοούν τους χοντρούς.
Αν ήσουν υπέρβαρος, έλεγες, "Πόσο χοντρός;"
"Εννοούμε τόφαλος ή σαν τον Τζιμ Γκάφιγκαν;"
Το 'πιασα.
Δεν ξέρω, αλλά το 'πιασα. Άρχισα γυμναστική.
Άρχισα να τρώω υγιεινά.
Μέχρι που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είπα, "Αρκετά."
Όπως φαίνεται, ο θάνατος δεν είναι μεγάλο κίνητρο.
"Θα ζήσεις πολύ."
"Δεν είναι λόγος αυτός.
Δεν προτείνεις τίποτα καλύτερο; Καμιά πίτσα;"
Προσπάθησα.
Η γυναίκα μου μου πήρε ζυγαριά.
Δεν έχει χαθεί ο ρομαντισμός.
Δεν τη ζήτησα. Μου την πήρε δώρο.
Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω.
"Χρόνια πολλά, αγάπη μου. Σου πήρα μια ζυγαριά και μέικ απ.
Φροντίζω για εσένα."
Είναι εξελιγμένη ζυγαριά.
Έχει εφαρμογή για να ξέρει η κυβέρνηση πόσο υπέρβαρος είμαι.
Δεν ξέρω γιατί υπάρχει εφαρμογή.
Ίσως για να πέσω θύμα εκβιασμού.
"Πλήρωσε αλλιώς θα μάθουν όλοι πόσο χοντρός είσαι."
"Μα δεν έχω κρυπτονόμισμα."
Ρύθμισα την εφαρμογή, ανέβηκα στη ζυγαριά,
είδα το βάρος μου στο κινητό,
68 κιλά.
Καλά, ήταν πάνω από 90.
Καλά, πολύ πάνω από 90.
Ήταν μια παλιά ζυγαριά και δεν έφτανε πάνω από το 90.
Αλλά ήταν στη δεκάδα του 90.
Κάτω από το βάρος μου, στο κινητό,
έγραφε μια λέξη με μικρά κόκκινα γράμματα.
Δεν φορούσα γυαλιά, οπότε ρώτησα την κόρη μου.
Ρώτησα, "Τι λέει;" Απάντησε, "Παχύσαρκος."
Χαστούκι! Στα μούτρα.
Κοίταξα την κόρη μου. Λέω, "Θα ενημερώσω την εφαρμογή."
Κι έτρεξα στην κουζίνα και μασαμπούκωσα
μέχρι να μη νιώθω τίποτα.
Ακόμα φοράμε μάσκες.
Κάποτε κανείς δεν φορούσε μάσκα.
Ωραία ήταν τότε.
Θυμάστε την πρώτη φορά που βγήκατε χωρίς μάσκα;
Δεν ήταν περίεργα;
Νιώθατε γυμνοί. "Είμαι τόσο Ευρωπαίος.
Πού είμαι; Στη Γαλλική Ριβιέρα;"
Μπήκα στον πειρασμό να φορέσω μάσκα-τάνγκα.
Ξέρετε, κάτι κομψό αλλά πονηρό.
"Βλέπω τα μάγουλά του, αλλά παραμένει μυστηριώδης.
Ο-λα-λα."
Παχουλός, χλωμός και φαλακρός
Το αγόρι από την Ιντιάνα πάει βόλτα
Κι όπως περνά Όλοι οι άνθρωποι που συναντά, λένε
Μπλιαχ!"
Στην αρχή, δεν ήταν περίεργο να βλέπουμε τους άλλους μάσκα;
Ήθελες να πεις σε κάποιους, "Καλύτερα να φοράς τη μάσκα.
Σου πάει περισσότερο. Είναι καλύτερα για όλους."
Γνωρίσατε κάποιον στην πανδημία
που να μην τον είδατε χωρίς μάσκα;
Κι όταν τελικά είδατε το πρόσωπό του,
σκεφτήκατε, "Μπλιαχ."
Νιώσατε εξαπατημένοι.
"Το πρόσωπό σου δεν ταιριάζει με τη φωνή σου.
Πού πήγε το πηγούνι σου;"
Φυσικά, η μεγαλύτερη αποκάλυψη της πανδημίας
ήταν πόσοι τρελοί υπάρχουν.
Ήταν μια έκπληξη.
Όλοι ξέραμε ότι υπάρχουν παλαβοί,
αλλά κανείς δεν πίστευε ότι είναι τόσοι.
Ή ότι είναι οι συγγενείς μας.
Καταλαβαίνετε;
Όλοι είχαμε έναν συγγενή ή φίλο
που αποδείχθηκε τρελός.
"Δεν πιστεύω πια στην πραγματικότητα."
"Χαίρομαι που το μαθαίνω."
Ήταν μια ευκαιρία αποκάλυψης της τρέλας.
"Η αλήθεια δεν είναι πια αλήθεια."
"Τα λέμε των Ευχαριστιών."
Νιώθω ότι μου συνέβη πολλές φορές
γιατί πάντα είχα εκκεντρικούς φίλους,
που συνήθως είναι διασκεδαστικοί.
Τύπου, "Ο Γέτι υπάρχει, φίλε. Υπάρχει."
Αλλά ο ίδιος άνθρωπος στην πανδημία έφτασε να λέει,
"Ο Τομ Χανκς τρώει μωρά."
"Μην το λες."
"Ο Τομ Χανκς τρώει μωρά όντως.
Αν δεν το πιστεύεις, τρως κι εσύ μωρά."
"Καλά."
"Ο Τομ Χανκς τρώει μωρά."
"Πάντα μου φαινόταν μωροφάγος."
Αυτό που μου έλειψε περισσότερο στο λοκ ντάουν ήταν τα εστιατόρια.
Δεν το περιμένατε.
Δεν είχα καταλάβει καν πόσο μου έλειψαν,
μέχρι που βγήκα για φαγητό
κι έπιασα τον εαυτό μου να την πέφτει στο φαγητό των άλλων.
"Ναι, έτσι.
"Το τι θα σου έκανα."
"Φέρε μου μαχαιροπήρουνα."
"Τζιμ, έχει κόσμο." "Συγγνώμη."
Θα ακουστεί κάπως,
αλλά πιστεύω ότι η πανδημία ήταν δυσκολότερη για τις μητέρες.
Σαφέστατα δυσκολότερη. Σωστά;
Ή για τους άντρες που ζούσαν μαζί τους.
Ήταν τρελό. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε η γυναίκα μου.
Έχουμε πέντε παιδιά που έκαναν μάθημα εξ αποστάσεως.
Και τα πήγαν καλά.
Κράτησαν πράγματι απόσταση από τη μάθηση.
Ζητήσαμε από τα παιδιά να κάνουν μάθημα
στην ίδια συσκευή που παίζουν παιχνίδια.
Είναι σαν να κάνεις συνάντηση για αδυνάτισμα
σε φαστφουντάδικο.
Ήταν σκέτη τρέλα.
Αναμφίβολα συνειδητοποίησα
πόσο δύσκολο είναι να είσαι καθηγητής.
Και πόσο λάθος επιλογή επαγγέλματος είναι.
Συμφωνείτε;
Κάπου μετά την πρώτη κάσα ουίσκι, είπα στη γυναίκα μου,
"Όταν τελειώσουν όλα αυτά, αν έχουμε ποτέ χρόνο,
θα σε πάω όπου θες. Όπου θες."
Η γυναίκα μου είπε, "Θέλω να πάω στη Χαβάη."
Εγώ είχα στο μυαλό μου μια τρι-πολιτειακή περιοχή.
Είπε, "Θέλω να πάω στη Χαβάη μαζί με τα παιδιά."
Κι εγώ είπα, "Τα παιδιά τίνος;"
Είπε, "Τα δικά μας."
Έκανα έρευνα, είδα ότι ήταν φτηνότερο από το διαζύγιο
και πήγαμε στη Χαβάη.
Και…
Η Χαβάη είναι υπέροχο μέρος. Αλήθεια.
Σαν να υπάρχει ένα πνεύμα Αλόχα,
όπου όλοι λένε "Αλόχα", αλλά εγώ είμαι περίεργος.
Έλεγαν "Αλόχα" και απαντούσα "Χαλό χα".
Να σημαίνει κάτι;
Ακόμα κι όταν χρησιμοποιούσα σωστά τις χαβανέζικες λέξεις,
γυρνούσε μπούμερανγκ.
Όταν έλεγα, "Μάχαλο," οι ντόπιοι με κοιτούσαν,
"Δεν χρειάζεται αυτό.
Απλώς γνέψε και θα σου φέρουμε χοιρινό."
Στη Χαβάη ξεχώριζα.
Δεν έμοιαζα με τουρίστα.
Αλλά με κάποιον που έφεραν
για να νιώθουν άνετα οι τουρίστες.
"Καλά τα πας. Αν φοβάσαι, κοίτα τον Τζιμ Γκάφιγκαν."
Η Χαβάη δεν συγκρίνεται με καμία πολιτεία.
Είναι ένας τροπικός παράδεισος.
Λες και η Χαβάη ήταν ένα νησί της Πολυνησίας
που κατακτήσαμε.
Με καταλαβαίνετε;
Σαν να μην ανήκε στις ΗΠΑ.
Μπήκαμε σαν σε ξεκλείδωτο σπίτι.
"Ωραία.
Θα μπορούσαμε να πάμε για μήνα του μέλιτος Δεχόμαστε."
Αυτοί λένε, "Είμαστε ξεχωριστή χώρα."
"Μ' αρέσει το λουλουδάτο πουκάμισό σου Θέλω κι εγώ."
Κι οι Χαβανέζοι θα σου την πουν κατευθείαν.
"Κλέψατε τη γη μας."
Εγώ έλεγα, "Δεν ξέρω πώς να σ' το πω,
αλλά κλέψαμε όλη τη γη."
"Απλώς σας πειράζει περισσότερο, γιατί εδώ είναι ωραία."
"Ακόμα και στο Ντιτρόιτ κάποιοι μας μισούν."
Η γυναίκα μου ήθελε Χαβάη γιατί της αρέσει η θάλασσα.
Κι όπως βλέπετε, κι εμένα.
Όλη την ώρα έβαζα και ξανάβαζα αντηλιακό
που ευτυχώς με κάνει ακόμα πιο άσπρο.
Ποιος άκαρδο κάθαρμα αποφάσισε
ότι το υγρό που προστατεύει τους χλωμούς από τον ήλιο
πρέπει να τους κάνει να μοιάζουν με φαντάσματα;
Είναι κακία.
Θα έπρεπε να βγαίνει σε χρώματα.
"Τέλεια. Να ένας από τους Blue Man Group."
Γιατί το αντηλιακό είναι άσπρο; Για ποιο λόγο;
"Ξέρετε, στους χλωμούς αρέσει η τυροσαλάτα, οπότε…
ας τους κάνουμε να νιώθουν άνετα."
Επειδή δεν μαυρίζω.
Δεν υπάρχει ενδιάμεσο για εμένα.
Ή μοιάζω σαν να μην έχω βγει ποτέ έξω,
ή σαν να έχω πάθει εγκαύματα.
Δεν υπάρχει ενδιάμεσο.
Στην παραλία πάμε για να χαλαρώσουμε.
Οι άνθρωποι χαλαρώνουν.
Εγώ πάλι όχι.
Είναι σαν να είσαι αλλεργικός στις μέλισσες,
και στις διακοπές σου να γίνεις μελισσοκόμος.
Ο μόνος μου στόχος ήταν να μην καώ.
Δεν ήθελα να είμαι ο ενήλικας που κάηκε.
Βλέπεις ένα παιδί που κάηκε; Σκέφτεσαι τους γονείς.
Βλέπεις έναν ενήλικα που κάηκε; Σκέφτεσαι
"Αλκοολικός θα είναι."
Έτσι δεν είναι;
Γιατί…
Το έγκαυμα σε ενήλικα
είναι σαν άλικο γράμμα
για κακή κρίση.
Δεν υπάρχει δικαιολογία.
"Πιάστηκα απροετοίμαστος.
Δεν ήξερα ότι ο ήλιος θα έκαιγε."
Στην παραλία, κάναμε διάφορες δραστηριότητες.
Έκανα ζίπλαϊν για τελευταία φορά.
Τι πρόβλημα έχουμε;
"Θες να νιώσεις σαν να πεθαίνεις;
Θα πλήρωνες 200 δολάρια για να νιώσεις σαν να πεθαίνεις έξι φορές;"
Γιατί δεν πέφτεις μπροστά στ' αυτοκίνητα;
"Παραλίγο να με πατήσει το λεωφορείο. ΝΙώθω ζωντανός."
Γιατί δεν βγάζεις το κράνος σε μοτοκρός;
Καταλαβαίνετε;
Αν έχετε κάνει ζίπλαϊν, ξέρετε ότι για να επιβραδύνετε,
πρέπει να τεντώσετε χέρια και πόδια.
Έτσι επιβραδύνεις.
Επίσης, μοιάζει με αυτοκτονία.
"Αφού δεν ήθελε να πεθάνει, γιατί στεκόταν έτσι;"
Είναι περίεργο. Πώς σκέφτηκαν το ζίπλαϊν;
"Οι στύλοι τηλεφωνίας ενώνονται με σύρμα.
Αν ανεβάζαμε τους τουρίστες εκεί;"
"Γιατί να το κάνουν αυτό;"
"Δεν ξέρω. Γιατί πληρώνουν για να κολυμπήσουν με καρχαρίες;"
Κάναμε κατάδυση με αναπνευστήρα.
Δεν φοβήθηκα για εμένα
γιατί οι καρχαρίες θα σκέφτονταν για τα πόδια μου,
"Ψεύτικα θα είναι."
Δεν θα δαγκώσω ακόμα μια κούκλα."
Όταν η οικογένειά μου πήγαινε στην παραλία,
εγώ πήγαινα για πεζοπορία.
Ήταν βαρετό, αλλά είχα βρει τρόπο να διασκεδάζω.
Έπαιρνα ένα πακέτο κέτσαπ
και στη μέση της διαδρομής, άνοιγα την κέτσαπ,
την έτριβα στα χέρια και το πρόσωπο
και πλησίαζα τα ζευγαράκια.
"Είδατε τη γυναίκα μου;"
"Όχι."
"Αλλά την ακούσατε να μου αντιμιλάει;
Ακόμα μυρίζω την αμαρτία της."
"Τζιμ, είναι τρομακτικό αστείο.
Είναι τρομακτικό αστείο."
Η πανδημία συνεχίζεται, αλλά εμείς…
επεξεργαζόμαστε ένα μέρος της.
Πέρασε ενάμισης χρόνος χωρίς γάμους,
χωρίς παιδικά πάρτυ, οικογενειακές συγκεντρώσεις,
αλλά υπήρχαν και αρνητικά.
Σωστά;
Έτσι δεν είναι;
Νομίζω ότι κάποια πράγματα πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Όπως οι παρελάσεις. Νομίζω ότι αυτό ήταν.
Ποτέ δεν είχαν κάτι εντυπωσιακό οι παρελάσεις.
Λέμε, "Παιδιά, κοιτάξτε. Άνθρωποι που περπατάνε.
Και προκαλούν μποτιλιάρισμα."
Πριν από την πανδημία, αν έπεφτες σε παρέλαση,
ποτέ δεν έλεγες, "Τέλεια, παρέλαση."
Πάντα έλεγες, "Μισώ τους ανθρώπους."
Οι μόνοι που απολαμβάνουν τις παρελάσεις
είναι όσοι παρελαύνουν.
Ακόμα κι όσοι παρακολουθούν, λένε, "Πόσο θα κρατήσει;"
Φυσικά, το αποκορύφωμα των παρελάσεων
είναι η μπάντα, σωστά;
Στην τηλεόραση, τα πλάνα από ψηλά
είναι πολύ εντυπωσιακά.
Αλλά από τον δρόμο, ένιωθες
ότι γίνεται εισβολή φυτών.
"Έρχονται. Κρύψε το Xbox σου."
Οι μπάντες, όμως, είναι φοβερές.
Εξασκούνται όπως οι αθλητές.
Κάνουν διαρκώς πρόβα.
Εντυπωσιακό πόση προσπάθεια θέλει για να κάνεις κάτι
που δεν αρέσει σε κανέναν.
Πλάκα κάνω.
Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς είστε σε μπάντα…
Και για όσους… Ξέρετε…
Ισχύει ότι μια μπάντα μπορεί να πάρει ένα τραγούδι…
Φοβερό. Οποιοδήποτε τραγούδι…
και να το καταστρέψει.
"Δεν ήξερα ότι θα μισούσα τόσο το 'Uptown Funk.'"
Όταν ακούς ένα τραγούδι, ποτέ δεν σκέφτεσαι,
"Μακάρι να το διασκεύαζε μια μπάντα."
Καταλαβαίνω ότι κάποιοι από εσάς είστε σε μπάντα.
Για να είμαι ειλικρινής, εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι
γιατί έχω κάνει σεξ.
"Θα φάει ξύλο από μια μπάντα."
Ξέρω ότι τα μέλη της μπάντας είναι περήφανα γι' αυτό.
Αλλά εμένα μου φαίνεται σαν να αποτρέπουμε την καριέρα στη μουσική.
"Θες να γίνεις μουσικός; Ωραία."
"Φόρα αυτό το απαίσιο κουστούμι."
"Στο ημίχρονο, παρέλασε στο γήπεδο όσο τρώμε χοτ ντογκ."
"Κάν' το για μερικά εξάμηνα,
και θα δούμε αν θα θες ακόμα να γίνεις μουσικός."
Δεν το ήξερα αυτό.
Οι μπάντες ξεκίνησαν από τον στρατό.
Συνόδευαν τον στρατό στη μάχη
για να ενισχύουν το ηθικό του και να φοβίζουν τον εχθρό.
Δεν καταλαβαίνω πώς.
"Όχι. Ξέρουν τους 'Fleetwood Mac'.
Να υποχωρήσουμε;
Αν ο Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ είναι μαζί τους;"
Πώς έπεισαν κάποιον να παίζει τρομπέτα πηγαίνοντας στη μάχη…
"Προχώρα μπροστά."
"Δεν θα έχουν όπλα;"
"Θα τους πολεμήσετε με τη μουσική.
Αν γλιτώσετε, το πρωί ξυπνήστε μας με ένα…"
Τρελαίνομαι όταν οι τρομπετίστες βάζουν σιγαστήρα.
Ποιος το σκέφτηκε;
"Σε άκουγα να παίζεις τρομπέτα
και θυμήθηκα όταν βούλωσε η τουαλέτα."
"Μάλλον θα είχα φάει έξι μπέργκερ."
"Έφερα τη βεντούζα μου. Είναι καθαρή."
"Βάλ τη στο ακριβό μουσικό σου όργανο,
και παίξε μου λίγο."
"Δοκίμασε."
"Σκέφτηκες να γίνεις υδραυλικός;"
Είναι γελοίο.
Όλοι ξέρουν κάποιον που μου μοιάζει.
Όπου πάω, μια φορά την εβδομάδα, κάποιος μου λέει,
"Ξέρω κάποιον που σου μοιάζει."
Ποτέ δεν ξέρω τι να πω. "Πες του γεια."
Πες του να βάζει αντηλιακό.
Κι αυτός που μου μοιάζει
δεν κάνει ποτέ κάτι εντυπωσιακό στη ζωή του.
"Κουρεύει το γκαζόν μας.
Δεν τον πληρώνουμε. Έτσι το κάνει."
Θα έχουμε ίδια γονίδια.
Ενίοτε στα social media, μου στέλνουν φωτογραφίες μωρών
που υποτίθεται ότι μου μοιάζουν.
"Αυτό το μωρό μοιάζει με τον Τζιμ Γκάφιγκαν."
Ο κόσμος το βρίσκει αστείο
που μοιάζω με χλωμό, παχουλό, καραφλό μωρό
που χέζει σε πάνα.
Ή μου μιλάνε πολύ γλυκά.
"Γιατί ο γιος μας μοιάζει με τον Τζιμ Γκάφιγκαν;"
"Επειδή κοιμήθηκα με τη γυναίκα σου."
Αν νομίζετε ότι είναι ταπεινωτικό να σου λένε ότι μοιάζεις με μωρό,
μάθετε ότι μου έχουν στείλει φωτογραφίες από γάτες που μου μοιάζουν.
Όχι μία ή δύο φορές. Αλλά δεκάδες.
Και πάντα το ίδιο μήνυμα.
"Αυτή η γάτα μοιάζει με τον Τζιμ Γκάφιγκαν."
Δεν ξέρω τι υπονοούν, βέβαια.
Ότι απέκτησα εξώγαμη γάτα;
Μια φορά που ένιωθα μοναξιά μετά από μια παράσταση, πήγα μια βόλτα.
Μια κεραμιδόγατα μού ζήτησε τσιγάρο και…
Είπα ότι δεν καπνίζω και…
αρχίσαμε να μιλάμε και…
πριν το καταλάβουμε, ξημέρωσε.
Δεν ξανάδα ποτέ αυτή τη γάτα.
Ακόμα μυρίζω τις τρίχες της.
Αν νομίζετε ότι είναι ταπεινωτικό
να σου λένε ότι μοιάζεις με μωρό ή γάτα,
θα σας πω ότι κάποτε μου έστειλαν τη φωτογραφία από ένα γόνατο.
Μαζί με το μήνυμα, "Αυτό το γόνατο μοιάζει με τον Γκάφιγκαν."
Και ξέρετε κάτι; Όντως έμοιαζα.
Αλλά δεν ξέρω τι υπονοούσαν. Καταλαβαίνετε.
Ότι απέκτησα εξώγαμο γόνατο;
Ότι ένιωθα μοναξιά μετά από μια παράσταση και…
πήγα μια βόλτα και ένα γόνατο μού ζήτησε τσιγάρο και…
είπα ότι δεν καπνίζω και…
αρχίσαμε να μιλάμε.
Πριν το καταλάβουμε, ξημέρωσε.
Δεν ξανάδα ποτέ αυτό το γόνατο.
Αν νομίζετε ότι είναι ταπεινωτικό…
να σου λένε ότι μοιάζεις με το ροζιασμένο μέρος του ποδιού ενός αγνώστου…
είναι.
Έτσι πίστευα. Μέχρι που συνειδητοποίησα κάτι.
Κατάλαβα τι είχε συμβεί.
Όλα έβγαζαν νόημα.
Ίσως κάποιος από εσάς να πει ότι τρελάθηκα.
Οι υπόλοιποι θα καταλάβετε τη λογική μου.
Προφανώς ο τύπος με το γόνατο πήγε σε πλαστικό χειρούργο.
Και είπε, "Θα ήθελα το γόνατό μου
να μοιάζει με τον πιο υποτιμημένο κωμικό στην Αμερική."
Εντάξει; Και ο χειρούργος είπε,
"Εννοείς τον Τζον Μαλέινι;"
Και ο τύπος είπε, "Όχι, τον Τζιμ Γκάφιγκαν."
Και ο χειρούργος είπε, "Δεν τον ξέρω."
Ο τύπος με το γόνατο είπε,
"Είναι ένας χλωμός, παχουλός τύπος που μοιάζει με μωρό ή γάτα."
Μάλλον αυτό συνέβη.
Περίεργο.
Συνήθως μου λένε ότι μοιάζω με άλλους ανθρώπους.
Στη Γιούτα, μου λένε πάντα ότι μοιάζω με Μορμόνο.
Δεν ήξερα ότι μπορείς να μοιάζεις με θρησκεία.
Αλλά, όπως φαίνεται, μοιάζω. Έκανα έρευνα.
Δεν μοιάζω με κανέναν από τους ιδρυτές των Μορμόνων.
Ούτε με κάποιον ηγέτη των Μορμόνων.
Δεν μοιάζω καν με κάποιον που έχει πάνω από μία συζύγους.
Αλλά για κάποιο λόγο, μοιάζω με Μορμόνο.
Οι Μορμόνοι δεν είναι πια πολυγαμικοί.
Αλλά κάποτε, μπορούσαν να έχουν πολλές συζύγους.
Δεν ξέρω αν αυτό προσέλκυε κόσμο.
Αγαπάω τη γυναίκα μου και, ειλικρινά, δεν θέλω κι άλλη.
Μου αρκεί να απογοητεύω έναν άνθρωπο.
Φαντάζεστε δύο νευριασμένες συζύγους;
Και να μην μπορείς να πιεις καφέ;
Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Ελπίζω να μην ακούγεται σαν να κοροϊδεύω τους Μορμόνους.
Οι περισσότερες θρησκείες έχουν αρνητικά στερεότυπα.
Ευτυχώς, είμαι Καθολικός και δεν χρειάζεται να ανησυχώ.
Πολλοί δεν με πιστεύουν. "Αλήθεια είσαι Καθολικός;"
"Όχι, το λέω για να σας εντυπωσιάσω.
Θέλω να δείξω ότι έχω καλή κρίση."
Οι Καθολικοί λειτουργούν λες και θέλουν να χάσουν πιστούς.
Σαν να λένε, "Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;
Να κάνουμε τον Μπιλ Κόσμπι Πάπα; Ας το δοκιμάσουμε."
Οι Καθολικοί είναι εξπέρ στο να συρρικνώνουν το ποίμνιό τους.
Ακόμα και στο Σχίσμα, το 1054, όταν οι Ορθόδοξοι της Ανατολής
και οι Ρωμαιοκαθολικοί διασπάστηκαν,
οι Ορθόδοξοι αποφάσισαν να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα τον Ιανουάριο.
Ενώ οι Καθολικοί είπαν, "Μας αρέσουν οι παιδόφιλοι."
Ξέρω. Κι εγώ το βρίσκω κακό.
Ακολούθησε η Μεταρρύθμιση των Προτεσταντών.
Δεν φανταστήκατε ότι θα σας πω την ιστορία της θρησκείας;
Όχι, η Μεταρρύθμιση των Προτεσταντών το 1500,
όταν ο Μαρτίνος Λούθηρος νόμιζε ότι θα είναι ο πιο διάσημος με αυτό το όνομα.
Σκέφτηκε, "Αυτό είναι. Είμαι ο βασιλιάς των Μαρτίνων Λούθηρων.
Μην ξαφνιαστείτε αν κάποτε έχω δική μου αργία."
Όχι. Ο Μαρτίνος Λούθηρος είχε 95 προβλήματα,
αλλά όχι με γκόμενες, σωστά;
Τότε, η Καθολική Εκκλησία ήταν υπερβολικά διεφθαρμένη.
Ευτυχώς, όχι πια.
Κάποιοι Καθολικοί θυμώνουν.
Λένε, "Είσαι πολύ επικριτικός.
Γιατί είσαι Καθολικός;"
Γιατί πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν εγγενώς ελαττώματα.
Αυτός είναι ένας λόγος.
Κυρίως, όμως, φοβάμαι τη γυναίκα μου.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι εγγενώς λάθος
στην οργανωμένη θρησκεία.
Η ανθρώπινη ερμηνεία φταίει, σωστά;
Στις περισσότερες θρησκείες, ο Θεός λέει το ίδιο.
"Θέλω να αγαπάτε αλλήλους."
Οι άνθρωποι λένε, "Κατάλαβα. Είπε να σκοτώσουμε τους γκέι, άρα…
Ας πιάσουμε δουλειά."
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλες οι θρησκείες έχουν πρόβλημα.
Οι Μουσουλμάνοι σκίζουν.
Λένε, "Καθολικοί, νομίζετε ότι μπορείτε να αποξενώσετε τον κόσμο;
Κράτα λίγο το χούμους μου.
Θα σου δείξω πώς γίνεται."
Σίγουρα κάποιοι θα σκέφτεστε,
"Ακούγεσαι σαν μέλος της Νεολαίας του Χίτλερ.
Τι πιστεύεις για τον Ιουδαϊσμό;
Για να σε δω να καταστρέφεις την καριέρα σου απόψε."
Δεν φοβάμαι. Θα σας πω τι πιστεύω.
Ο Ιουδαϊσμός είναι τέλειος.
Δεν έχει τίποτα λάθος. Θα ήθελα να κάνω περισσότερες ταινίες.
Είναι…
Βασικά…
Αυτό είναι πατροπαράδοτος αντισημιτισμός.
Η μόνη οργανωμένη θρησκεία
χωρίς αρνητικά στερεότυπα είναι ο Βουδισμός.
Θα φανταζόσασταν ότι περισσότεροι Αμερικάνοι θα ήταν Βουδιστές.
Γιατί αν δείτε τον Βούδα, μοιάζει με Αμερικάνο.
Θα μπορούσατε να κάνετε παρέα με τον Βούδα.
"Ο Βούδας πάντα αγοράζει μπύρα για τον τελικό.
Βούδας! Βούδας!"
Στην πραγματικότητα, ο Βούδας ήταν λεπτός. Δεν ήταν μεγαλόσωμος.
Τον έκαναν χοντρό για να είναι πιο ελκυστική η θρησκεία.
Γιατί τότε, το πάχος ήταν ένδειξη επιτυχίας.
Επίσης, το ανοιχτόχρωμο δέρμα ήταν ένδειξη επιτυχίας.
Άρα τότε, θα ήμουν κάτι σαν τον Τζεφ Μπέζο, οπότε…
Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ζάπλουτος που το παίζει αστροναύτης;
Δεν είναι απίστευτο ότι υπάρχουν επιλογές;
Και όχι μόνο δύο.
Στις μέρες μας, οι δισεκατομμυριούχοι φτιάχνουν δικούς τους πυραύλους
για να πάνε στο διάστημα, και κανείς δεν λέει,
"Σίγουρα πληρώνουν τους φόρους τους;
Γιατί υπάρχουν δάσκαλοι που έχουν ανάγκη από πόρους."
Λες κι οι δισεκατομμυριούχοι προσπαθούν να εκτελέσουν το σχέδιο
ενός πεντάχρονου.
"Όταν μεγαλώσω, θα γίνω ζάπλουτος!
Και θα έχω δικό μου διαστημόπλοιο!
Και θα πάω στο διάστημα!"
"Καλά, Τζέφρι.
Κοιμήσου τώρα."
Πραγματικά λυπάμαι τους λογιστές των δισεκατομμυριούχων.
Θα λένε, "Πήγες πολύ καλά φέτος.
Έβγαλες 40 δισ. δολάρια.
Αλλά μαγείρεψα τα νούμερα για να μη φαίνεται.
Αν δεν τραβήξεις την προσοχή,
δεν θα έχουμε πρόβλημα.
Σχεδιάζεις τίποτα;"
"Έφτιαξα έναν πύραυλο…
για να πάω στο διάστημα."
"Ξέρω ότι δεν πρέπει να τραβάω την προσοχή στη Γη."
"Πειράζει αν ο πύραυλος έχει σχήμα πέους;"
Γελάω με τους λόγους για τους οποίους θέλουν να πάνε στο διάστημα.
Λένε. "Θέλω να πάω στο διάστημα για να μπορείτε κι εσείς κάποια στιγμή."
"Θα πάω για εσάς."
Δεν θέλω να πάω στο διάστημα.
Αλλά στην Ιταλία.
Γιατί δεν το φροντίζετε;
Πρόσφατα είδα κάποιον που έκανε οτοστόπ. Είναι σπάνιο πια.
Φυσικά, σήμερα δεν τους λέμε έτσι.
Τους λέμε δολοφόνους.
Αυτό κάνουν. Δολοφονούν τους καλούς ανθρώπους που τους πήραν.
Αυτό θα πει αγνωμοσύνη.
"Ευχαριστώ που με πήρες." Μαχαιριά.
Το οτοστόπ σταμάτησε γιατί ήταν επικίνδυνο για όλους.
Και αυτόν που το κάνει, και τον οδηγό.
Κάποια στιγμή, θα υπήρξε
ένας δολοφόνος οδηγός που έψαχνε να πάρει κάποιον,
και πήρε κάποιον που ήταν κι αυτός δολοφόνος.
Ο οδηγός είπε, "Θα σε σκοτώσω."
Κι ο άλλος είπε, "Εγώ θα σε σκοτώσω."
Και θα γέλασαν.
Σίγουρα θα γέλασαν.
Και αργά, αλλά αναμφίβολα, θα ερωτεύτηκαν.
Είναι το θέμα του μιούζικάλ μου.
Λέγεται Οτοστόπ.
Την Πέμπτη, στον δρόμο από το αεροδρόμιο,
είδα έναν με μηχανή που φαινόταν τρισευτυχισμένος.
Όποτε βλέπω κάποια μηχανή στην εθνική,
σκέφτομαι το ίδιο.
"Θα πεθάνεις."
Τι δουλειά έχεις εδώ; Θα πεθάνεις.
Ο μόνος λόγος που το λέω είναι γιατί θα πεθάνουν.
Δεν ξέρω καν τι σκέφτονται.
"Πρέπει να κάνω μεγάλη απόσταση.
Να πάρω το αμάξι ή τη μηχανοκίνητη καρέκλα χωρίς ζώνη;"
"Αν φτερνιστώ, θα μείνω παράλυτος Ζω για να οδηγώ μηχανή."
Και μετά, πεθαίνει!
Άκουσα τη μηχανή πριν τη δω.
Όλοι τις έχουμε ακούσει.
"Τόσο μικρή την έχει;"
Δεν ήξερα ότι ο λόγος που κάνουν τόσο θόρυβο
είναι ότι θέλουν να ξέρεις ότι θα πεθάνουν.
Έχω φίλους που λατρεύουν τις μηχανές.
Οι γυναίκες γουστάρουν τους μηχανόβιους.
Λένε, "Μου αρέσουν οι επικίνδυνοι άνδρες,
που δεν έχουν λεφτά για αμάξι.
Και που σίγουρα θα πεθάνουν."
Οι μηχανές είναι συναρπαστικές, σωστά;
Πραγματικά αμερικάνικη υποκουλτούρα.
Συμβολίζουν τη μάτσο ανεξαρτησία, σωστά;
Σύμβολο ανεξαρτησίας.
Λένε, "Θέλω να είμαι στον δρόμο,
μόνο εγώ και η μηχανή μου,
μαζί με άλλους 30 μαντράχαλους."
"Με ίδια ρούχα."
"Να οδηγούμε τόσο κοντά που μπορούμε να φιληθούμε."
Θα φάει ξύλο από κάποια μπάντα και από μηχανόβιους.
Οι μηχανόβιοι είναι ενήλικες που μιλάνε στο τηλέφωνο σαν οχτάχρονοι.
"Πάμε βόλτα με τις μηχανές απόψε;
Δεν θέλω να πάω μόνος. Φοβάμαι. Ρώτα τη μαμά σου."
Είναι αστείο γιατί οι μηχανόβιοι είναι τρομακτικοί.
Είναι οργισμένοι.
Μοιάζουν οργισμένοι. Μάλλον επειδή κρυώνουν. Έτσι δεν είναι;
Μα γιλέκο χωρίς μπλούζα; Σίγουρα κρυώνουν.
"Μακάρι να είχα ένα σάλι."
"Σάλι και μπότες UGG."
Ίσως κι ένα λάτε με κολοκύθα."
Το γιλέκο χωρίς μπλούζα είναι πολύ συνηθισμένο.
Τους κοροϊδεύουν οι υπόλοιποι;
"Κοίτα τον Κέρτις.
Φοράει μπλούζα κάτω από το γιλέκο σαν κορίτσι."
"Ας τον δείρουμε."
"Και μετά να τον φιλήσουμε."
Συχνά, θα δείτε κάποιον να έχει συνεπιβάτη
στη μηχανή, και συνήθως γυναίκα.
Οι άντρες δεν κάθονται πίσω.
Είναι δύσκολο να είσαι συνεπιβάτης στη μηχανή
χωρίς να αγκαλιάσεις σφιχτά τον οδηγό.
"Φύγαμε, Βίρτζιλ."
"Ωραία μυρίζεις, Βίρτζιλ."
"Πασχαλιά είναι;"
"Έκανες κοιλιακούς, Βίρτζιλ;"
Το καλοκαίρι θα δείτε και ποδηλάτες στην εθνική.
Όταν δείτε ποδηλάτη,
θα είναι πάντα ντυμένος λες και αγωνίζεται στον Γύρο της Γαλλίας.
"Θα χάσεις!"
"Και θα πεθάνεις."
Οι ποδηλάτες πρέπει να συμβιβαστούν με το σχήμα του κράνους.
Είναι αεροδυναμικό. Αλλά δεν πάνε τόσο γρήγορα.
Ποδήλατο κάνουν. Δεν παίζουν στο Tron.
Και φόρα ρούχα!
Έλεος με το ελαστάν!
Θα παλέψεις με τους Blue Man Group;
Πόσες αναφορές στη μπάντα θα κάνω;
Έχετε δει ποδηλάτη χωρίς ελαστάν,
με κανονικά ρούχα;
Είναι σαν μεθυσμένος.
Καλύτερα να είχε πάρει Uber.
Δεν έχετε δει ποτέ ποδηλάτη με συνεπιβάτη, όμως.
Δεν χωράει.
Ήδη κάθονται σε μια μικροσκοπική σέλα.
"Θα κάθομαι σ' αυτή για πέντε ώρες.
Μα γιατί δεν κάνω παιδιά;"
Κοροϊδεύω τους ποδηλάτες.
Τι θα μου κάνουν; Θα μου πετάξουν το μπουκάλι νερού;
"Θα σε κυνηγούσα αλλά φοράω παπούτσια με τάπες."
Είναι απαραίτητες οι τάπες;
Σε Starbucks είσαι.
"Έχετε γάλα βρώμης;"
Ενδιαφέρον ότι όσοι οδηγούν ποδήλατο, λέγονται ποδηλάτες,
ενώ όσοι οδηγούν μηχανή, μοτοσυκλετιστές.
Βασικά απλώς οι μοτοσυκλετιστές κοροϊδεύουν τους ποδηλάτες.
"Εμείς θα λεγόμαστε μοτοσυκλετιστές."
Οι ποδηλάτες είπαν ότι ετυμολογικά δεν κολλάει.
"Δεν μας νοιάζει.
Και θα φοράμε δερμάτινα."
"Κι εμείς θέλαμε δερμάτινα."
"Όχι, εσείς θα ντύνεστε σαν να κάνετε ρυθμική."
"Καλά."
Οι μοτοσυκλετιστές και οι ποδηλάτες ντύνονται λες και πάνε σε μασκέ πάρτυ.
Κανένας άλλος τρόπος μεταφοράς δεν έχει στολή.
Κανένας στα κρουαζιερόπλοια δεν ντύνεται σαν πειρατής,
γιατί δεν χρειάζεται.
Οι άλλοι, εκτός από τις ρόδες, δεν έχουν κοινά.
Σαν να προσπαθούν να διαφέρουν.
Ακόμα και η θέση του τιμονιού…
Σε μερικά ποδήλατα είναι πολύ χαμηλά,
ενώ σε μερικές μηχανές πολύ ψηλά.
"Πόσο βολικό."
"Μου θυμίζει την περπατούρα μου."
"Τώρα κατάλαβα γιατί έχω αλυσίδα στο πορτοφόλι."
Δεν θα δείτε ποτέ μονόκυκλο στην εθνική.
Ξέρετε γιατί; Έχουν πεθάνει όλοι.
Εγώ τους σκότωσα. Παρακαλώ.
Τι άλλο τραβάει τόσο την προσοχή όσο ένα μονόκυκλο;
Το μπαστούνι αναπήδησης;
Τι φάση με το μπαστούνι αναπήδησης;
"Μπορείς να πηδήξεις δύο φορές και μετά να πέσεις."
"Ενδιαφέρον. Αν εξασκηθείς, βελτιώνεσαι;"
"Όχι. Καθόλου."
"Θ' αγοράσω ένα."
Αλλά αυτοί με το μονόκυκλο κάνουν λες και δεν επιδιώκουν την προσοχή.
Έχουν πάντα ένα εντελώς αδιάφορο υφάκι,
αλλά τα πόδια τους πάνε σαν τρελά.
Είναι πάντα έτσι.
"Γεια, τι λέει, παιδιά;"
"Όχι, δεν κάνω τίποτα."
"Έχει κανείς τρία μπαλάκια για να κάνω ζογκλερικά;"
"Θα σας τη σπάσω με δύο άχρηστες ικανότητες."
Αυτό το αστείο παραείναι κουραστικό.
Θα προσέξατε ότι υπάρχει ένα πιάνο στη σκηνή.
Κάποιοι θα αναρωτιέστε,
"Γιατί έχει πιάνο στη σκηνή ο Τζιμ Γκάφιγκαν;"
Και…
Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι…
δεν παίζω πιάνο.
"Τζιμ, αυτό ήταν…
"Σοβαρά; Έφερε το πιάνο μόνο για το αστείο;"
"Τραγικό."
Είστε ωραίο κοινό. Μπράβο.
Πολύ ωραίοι.
Πάρα πολύ ωραίοι.
Βασικά, όχι όλοι σας. Όχι όλοι.
Αλλά το ξέρετε, σωστά; Έχουμε αυτογνωσία.
Το μαθαίνουμε από μικροί.
Θυμάμαι στο νηπιαγωγείο που τα κορίτσια κυνηγούσαν τα όμορφα αγόρια,
και, θα παραδεχτώ, ότι δεν έτρεχα πολύ.
Βασικά, καθόλου.
Θυμάμαι στα πέντε, να σκέφτομαι,
"Έτσι θα πάει.
Πρέπει να γράψω αστεία.
Θα κάνω παρέα με τα παιδιά."
Ακόμα κάνω παρέα με τα παιδιά.
Λοιπόν, ένας φίλος στο λοκ ντάουν
σχεδίαζε διαρκώς ένα Σαββατοκύριακο για άντρες.
Όποτε του μιλούσα, το παρουσίαζε όλο και λιγότερο ελκυστικό.
"Φίλε, άκου τι θα κάνουμε.
Θα νοικιάσουμε ένα εξοχικό. Μόνο άντρες, χωρίς γυναίκες."
"Ήδη δεν ψήνομαι."
"Όχι, όχι. Σκέψου.
Μόνο άντρες, χωρίς γυναίκες.
Θα καπνίζουμε και θα παίζουμε πόκερ όλο το Σαββατοκύριακο."
"Ακούγεται χάλια."
"Μα δεν καταλαβαίνεις.
Μόνο άντρες, χωρίς γυναίκες, όλο το Σαββατοκύριακο, όπως στη φυλακή."
"Ανυπομονώ."
Κάθε χρόνο, ο αδερφός μου ο Μιτς, πάει ένα ταξίδι για γκολφ με 30 άντρες.
Τριάντα άντρες. Πάνε στη Φλόριντα.
Νοικιάζουν τρία σπίτια. Δέκα άντρες στο καθένα.
Παίζουν γκολφ το πρωί, τρώνε μαζί το μεσημέρι,
παίζουν γκολφ το απόγευμα και γυρνάνε στα σπίτια,
και δεν ξέρω, το κάνουν μεταξύ τους.
Δεν ξέρω τι κάνουν. Ακούγεται χάλια.
Πόση αντρίλα ν' αντέξεις;
Ο αδερφός μου δεν είναι γκέι. Και να ήταν, δεν θα με ένοιαζε.
Αν, όμως, τελικά ήταν, θα έλεγε, "Σου έδωσα τόσα στοιχεία."
"Έκανα διακοπές με 30 άντρες."
"Νοικιάζαμε απομονωμένα σπίτια."
"Παίζαμε με μπαστούνια και μπαλάκια όλη μέρα."
"Πόσο πιο σαφής να γινόμουν;"
Αυτό που προσπαθώ να πω είναι το γκολφ σε κάνει γκέι.
Την επόμενη φορά που ένας φίλος θα πει,
"Πάω για γκολφ με τα παιδιά," πείτε απλώς, "Καλά να περάσεις."
Εγώ προτιμώ μεικτές παρέες. Αλήθεια.
Λένε ότι οι άντρες είναι χαζοί.
Έχω αρκετούς φίλους για να ξέρω ότι έχει μια δόση αλήθειας.
Κάθε άντρας εδώ μέσα έχει έναν φίλο
για τον οποίο αναρωτιέται γιατί δεν τον απολύουν.
Αν δεν έχετε τέτοιο φίλο, τότε, είστε εσείς αυτός.
Ναι.
Ο δικός μου τέτοιος φίλος είναι ο Ρίκι. Είναι πολύ καλό παιδί.
Μια φορά, είχαμε πάει για πέταγμα τσεκουριών.
Το έχετε κάνει; Πετάς το τσεκούρι και πίνεις μπύρα.
Προσπαθήσεις να ξεχάσεις ότι η δημοκρατία βρίσκεται σε κρίση.
Κάποια στιγμή, ο Ρίκι μού είπε,
"Πριν το πέταγμα τσεκουριών, τι έκαναν με τα τσεκούρια;"
"Έκοβαν ξύλα."
Λέει, "Αλήθεια;" Του είπα, "Σταμάτα να μιλάς."
Και σαν καλός φίλος, γύρισα σπίτι και έγραψα το αστείο.
Και το ξέχασα.
Έναν μήνα μετά,
με πήρε ο Ρίκι και μου είπε,
"Τα κατάφερα.
"Έφτιαξα χώρο για να πετάω το τσεκούρι στην αυλή."
Ναι, χωρισμένος είναι.
Και…
Άρχισε να καυχιέται.
"Μπορώ να πετάξω το τσεκούρι 18 μέτρα και να χτυπήσω διάνα."
Είπα, "Εντυπωσιακό.
Ξέρεις πότε θα σου χρησιμεύσει; Ποτέ."
"Ποτέ δεν ξέρεις." Είπα, "Όχι, ξέρω."
Ακόμα κι αν μπει διαρρήκτης και τύχει να κρατάς το τσεκούρι,
δεν θα μπορείς να πεις, "Έρχεσαι τρία μέτρα πιο κοντά;"
Μ' αρέσει να συναναστρέφομαι γυναίκες για πολλούς λόγους.
Όπως, ότι είναι ελκυστικές σε αντίθεση με τους άντρες.
Καταλαβαίνετε.
Όταν ένας άντρας είναι εμφανίσιμος, είναι κάτι απρόσμενο.
Ξέρετε τι κοινό έχουν όλοι οι εμφανίσιμοι άντρες;
Μοιάζουν με γυναίκες.
Έτσι δεν είναι;
Μόνο έτσι οι στρέιτ μπορούν να καταλάβουν ότι κάποιος είναι ωραίος.
"Πρέπει να είναι ωραίος. Δεν μοιάζει με άντρα."
Οι γυναίκες είναι ελκυστικές, και σε σύγκριση με τους άντρες, καθαρές.
Οι άντρες είναι σιχαμεροί.
Και προσπαθούν ελάχιστα να μην είναι.
Αν έρχονταν εξωγήινοι στη Γη, θα μπερδεύονταν.
Θα έλεγαν, "Τα ελκυστικά θηλυκά θέλουν
μία ώρα για να ετοιμαστούν ενώ τα τριχωτά ζώα ένα λεπτό;"
"Γι' αυτό γίνονται διαρκώς πόλεμοι."
Οι άντρες είναι σιχαμεροί, κι όσο μεγαλώνουν, χειροτερεύουν.
Οι γυναίκες μεγαλώνοντας, ομορφαίνουν.
Οι άντρες μεγαλώνοντας, μοιάζουν σαν να αποσυντίθενται.
Έχετε δει ποτέ γέρο χωρίς μπλούζα;
Μοιάζει με προσχέδιο ανθρώπου.
Τι είναι αυτό; Χαρακτήρας των Simpsons;
Γιατί όταν οι άντρες μεγαλώνουν, τα πράγματα χαλάνε.
Οι συνάψεις δεν συνδέονται.
Κανονικά, ο εγκέφαλος λέει, "Κάθε μήνα, θα βγαίνουν τρίχες.
Κάθε μήνα, θα βγαίνουν τρίχες στο κεφάλι του."
Κάποτε, ο εγκέφαλος λέει,
"Κάθε μήνα, θα βγαίνουν τρίχες παντού εκτός από το κεφάλι του."
Βγάζω τρίχες σε σημεία του σώματος…
που δεν χρειάζεται.
Ξέρετε γιατί οι μεγαλύτεροι άντρες βγάζουν τρίχες σε περίεργα σημεία;
Είναι ο τρόπος της Φύσης να πει, "Ξόφλησες.
Σταμάτα να ζευγαρώνεις, αλλιώς θα σε μεταμορφώσω σε φλοκάτη."
Έχω αρκετές τρίχες, όχι όσες άλλοι, το οποίο είναι καλό,
γιατί, όπως βλέπετε, δεν κέρδισα το γονιδιακό λαχείο.
Είμαι καραφλός, τυφλός και άσπρος.
Δεν θα με εξέπληττε αν αύριο ξυπνούσα με ουρά.
"Είδατε τον κωμικό με την ουρά;
Είναι ασπρουλιάρης κι ακόμα κι η ουρά έχει φαλάκρα."
Το καλοκαίρι είδα έναν 60άρη στην πισίνα, χωρίς μπλούζα.
Δεν είχε απλώς πολλές τρίχες. Είχε παντού.
Για λίγο, νόμιζα ότι γυρίζουν διαφήμιση για αποτρίχωση.
Ήταν απίστευτα τριχωτός.
Ο μικρός μου γιος ήθελε να τον χαϊδέψει.
"Άσ' τον να σε μυρίσει πρώτα."
Ο τύπος ήταν σαν αρκούδα και κυκλοφορούσε με τόση αυτοπεποίθηση
σαν να πέρασε όλη του τη ζωή ασχολούμενος με τρίχες.
Κανείς δεν το είπε, αλλά όλοι έτρεμαν.
"Μην μπεις στην πισίνα.
Κανείς δεν θέλει να σε δει να τινάζεσαι."
Ο τύπος πέρασε μπροστά απ' όλους
και κάθισε δίπλα σε μια όμορφη γυναίκα.
Εντυπωσιάστηκα.
Με τη γυναίκα που είδε πέρα από την εμφάνισή του. Το πορτοφόλι του.
Όλοι θέλουμε να είμαστε ωραίοι.
Όλοι θέλουμε να μας κυνηγάνε.
Κάποιοι, μάλιστα, κάνουν πλαστική.
Λένε, "Δεν θέλω να φανώ απελπισμένος,
αλλά θα με κόψεις με το νυστέρι;
Κάνε με όμορφο. Κόβε!"
Απίστευτο που δεν κάνουμε περισσότεροι πλαστική,
ενώ η κοινωνία μας έχει εμμονή με την ομορφιά.
Υπάρχουν μελέτες. Μια μελέτη του Χάρβαρντ
έδειξε ότι τα παιδιά θεωρούν ότι οι όμορφοι είναι πιο καλοί.
Η ίδια μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά είναι χαζά.
Όντως αντιμετωπίζουμε διαφορετικά τους ωραίους.
Αν κάποιος πραγματικά ωραίος δεν μιλά,
τον θεωρούμε μυστηριώδη.
Αν κάποιος χοντρός δεν μιλά, θεωρούμε ότι σκέφτεται το φαΐ.
Όντως το σκεφτόμαστε, αλλά υπάρχει μυστήριο.
Δεν ξέρετε ποιο φαΐ.
Καλά, τούρτα. Πάντα τούρτα σκεφτόμαστε.
Δεν ξέρετε, όμως, ποια. Καλά, red velvet.
Οπότε, μας αρέσει να συναναστρεφόμαστε ωραίους.
Πήγατε ποτέ για φαγητό
κι ο σερβιτόρος ή η σερβιτόρα να ήταν πολύ ωραίοι;
Προς στιγμή, σκέφτεσαι, "Το φαγητό θα είναι υπέροχο."
Ενώ αν είναι άσχημοι, σκέφτεσαι, "Μήπως να φύγουμε;"
Έτσι ξεκίνησαν οι μπουφέδες.
"Θα σερβιριστώ μόνος μου. Ευχαριστώ.
Δεν θέλω αυτή τη μούρη δίπλα στο ορεκτικό. Καταλαβαίνετε."
"Τζιμ, είσαι απαίσιος."
Ακολουθούμε ωραίους στα social media, στο Instagram.
Οι ωραίοι έχουν εκατομμύρια ακόλουθους
και κάνουμε like στις φωτογραφίες τους ή βάζουμε emoji φλόγα.
Είναι κοινωνικά αποδεκτό.
Αν το κάνατε στην κανονική ζωή, θα πηγαίνατε φυλακή.
"Κύριε, τι κάνετε;"
"Ακολουθώ αυτή την κυρία."
"Γιατί;" "Μ' αρέσει να την κοιτάζω."
"Της δίνετε τη δάδα που της έφερα;
Και τα χέρια που προσεύχονται;"
Ας ηρεμήσουμε λίγο με το emoji με τα χέρια που προσεύχονται.
Έχει παραγίνει.
"Τα λέμε στο φαγητό. Χέρια που προσεύχονται."
"Χωρίς χέρια που προσεύχονται. Δεν θα έρθεις;
Τι υπονοείς; Ότι θα φάμε χέρια;"
Η γυναίκα μου είναι πανέμορφη.
Ακριβώς, είμαστε μεικτό ζευγάρι.
Δεν είναι δίκαιο. Είναι όμορφη,
έξυπνη, δημιουργική. Αλλά, ξέρετε κάτι;
Έχει απαίσιο γούστο στους άντρες.
Υπάρχει ισορροπία. Έχω έναν ευτυχισμένο γάμο,
αλλά μια φορά τη βδομάδα, πιάνω τη γυναίκα μου να με κοιτάζει
σαν να λέει, "Θα σε χωρίσω."
Επειδή την απογοητεύω διαρκώς.
Κάνω ενοχλητικά πράγματα.
Ακούστε τι κάνω που την ενοχλεί.
Πάω στο μπάνιο.
Ξέρω. Δεν θα έπρεπε, σωστά;
Έχω πρόβλημα όταν δεν της λέω ότι θα πάω στο μπάνιο.
"Εξαφανίστηκες. Πού πήγες;"
"Δεν ήξερα ότι πρέπει να χτυπάω κάρτα."
Επίσης, έχω πρόβλημα όταν της λέω ότι θα πάω στο μπάνιο.
"Θα πάω στο μπάνιο."
"Πάλι;"
"Είσαι καλά;"
"Πόσες φορές έχεις πάει σήμερα;"
"Είσαι αηδιαστικός."
"Τι κάνεις εκεί μέσα";
"Κυρίως σε αποφεύγω."
Όταν η γυναίκα μου νευριάζει μαζί μου, δεν μένει σιωπηλή.
Απλώς κάνει πολλή ώρα να απαντήσει μια απλή ερώτηση.
Κάθεται λίγο πιο εκεί, κοιτάει το κινητό της, κι εγώ λέω,
"Τι ώρα πρέπει να πάμε στο σχολείο;"
Κι αυτή απαντάει…
"Δες το ημερολόγιο."
"Είσαι θυμωμένη μαζί μου;"
"Όχι."
Πρόσφατα, μάθαμε ότι ένα ζευγάρι φίλων θα πάρει διαζύγιο.
Και φυσικά, η γυναίκα μου νευρίασε μαζί μου.
Δεν μου έκανε εντύπωση γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά
που φταίω για κάτι με το οποίο δεν έχω καμία σχέση.
Για την εκλογή του Τραμπ, την ακρόαση του Κάβανο, έφταιγα εγώ.
Και ζητάω συγγνώμη γιατί ασυνείδητα εγώ τα σχεδίασα όλα.
Δεν θα έλεγα ποτέ τη γυναίκα μου τρελή γιατί θέλω να είμαι παντρεμένος.
Βρίσκω, όμως, ενδιαφέρον
ότι αν ένας άντρας πει τρελό έναν άλλο άντρα τρελό, είναι κομπλιμέντο.
"Από δω, ο φίλος μου ο Τζόι. Είναι τρελός."
Κι ο Τζόι θα πει, "Τι καλός που είσαι."
Αν όμως έλεγα, "Από δω, η γυναίκα μου, η Τζίνι. Είναι τρελή."
Αγχώνομαι και μόνο που το είπα.
Είναι στη Νέα Υόρκη, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
Αν ήταν εδώ η γυναίκα μου,
κι έλεγα, "Είναι τρελή."…
Θα πέθαινα.
Και θα χειροκροτούσατε.
Θα λέγατε, "Ήταν μια διδακτική στιγμή.
Μάθαμε κάτι."
Όχι, αντέχουμε.
Πάντως, αν στην αρχή της πανδημίας
ήσασταν σε σχέση
και είστε ακόμα σ' αυτή τη σχέση, αξίζετε χρηματικό έπαθλο.
Έτσι δεν είναι;
Γιατί πριν από την πανδημία,
αν ένα ζευγάρι χώριζε, θα λέγατε, "Τι κρίμα."
Στην πανδημία, όμως, όταν κάποιοι χωρίζουν,
λέτε, "Φυσικά."
Συμπονάτε τα ζευγάρια που έμειναν μαζί.
"Είστε ακόμα μαζί; Λυπάμαι.
Αλληλοεξάρτηση, σωστά;"
Δεν έχει σημασία πόσο δυνατή ήταν η σχέση σας.
Κάποια στιγμή στην πανδημία,
θα κοιτάξατε τον σύντροφό σας λέγοντας, "Καλύτερα να είχα κορονοϊό."
Ξέρω ότι ακούγεται απαίσιο, αλλά είναι αλήθεια.
Όλοι σκεφτήκαμε,
"Πόσο άβολος να είναι ο αναπνευστήρας;"
Μπορεί να μη μιλάω,
αλλά μήπως δεν θα την ακούω κιόλας;
Υπάρχει αναπνευστήρας για τα αυτιά;
"Τζιμ, είσαι απαίσιος."
Η γυναίκα μου είναι υπέροχη μαμά. Έχουμε πέντε παιδιά. Φοβερό;
Πέντε παιδιά. Ευχαριστώ.
Είναι κάτι που μετανιώνω…
Παραείναι πολλά.
Υπερβολικά πολλά.
Στο βραδινό, υποκρίνομαι ότι παρουσιάζω το ριάλιτι σόου
Νομίζεις Ότι Θα Πας στο Πανεπιστήμιο.
Γιατί δεν γίνεται να πάνε όλα.
Δεν θα πάνε όλα, όχι πριν πάρω σκάφος.
Πλάκα κάνω. Προφανώς δεν θα πάρω σκάφος.
Μέχρι να πάρω μηχανή, ξέρετε.
Τη σπάω στα παιδιά μου.
Όλοι οι γονείς τη σπάνε στα παιδιά τους.
Δεν είναι ειρωνεία; Αν σκεφτείς ότι αυτά κατέστρεψαν τη ζωή των γονιών τους.
Οι γονείς αφιερώνουν στα παιδιά χρόνο,
ενέργεια και χρήματα,
και ξεπληρώνουμε τους γονείς μας μισώντας τους.
Έχετε δει ποτέ ενήλικα να μιλάει με τους γονείς του;
Θα νομίζατε ότι μιλάει με εισπράκτορα οφειλών.
"Η μαμά μου είναι."
"Ξέρω ότι με φρόντιζες για 25 χρόνια,
αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή."
"Ξέρεις πότε δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή; Όταν εγκατέλειψα τα όνειρά μου…
για να με απογοητεύσεις πλήρως."
Δεν θα έλεγα ότι τα παιδιά είναι η τιμωρία του Θεού επειδή κάναμε σεξ.
Θα μπορούσε, όμως, να το πει κάποιος.
Μας βλέπει από ψηλά και λέει, "Το απολαμβάνουν υπερβολικά.
Τι να κάνω για να προσευχηθούν αύριο;"
Μου αρέσει που είμαι γονιός.
Είναι ό,τι πιο σημαντικό κάνω.
Αλλά είναι σκέτη τρέλα.
Δίνεις στα παιδιά σου τα πάντα.
Τους δίνεις τα πάντα, και μια μέρα φεύγουν.
"Τα λέμε! Ευχαριστώ για το τίποτα.
Θα σου πω αν θέλω βοήθεια με την υποθήκη."
Άλλες φορές δεν φεύγουν.
Δεν πάνε πουθενά. Γίνονται συγκάτοικοι.
Δεν θα συμβεί σε εμάς.
Έχω ένα σακίδιο για το καθένα τους.
Τα είδαν και ρώτησαν τι είναι.
"Όταν γίνεις 18, θα είναι το αποχαιρετιστήριο δώρο."
"Τζιμ, είσαι απαίσιος."
Προσπαθώ να είμαι καλός μπαμπάς. Πιο πολύ από τον πατέρα μου.
Η γενιά του πατέρα μου δεν χρειαζόταν κάνει τίποτα.
Ο πατέρας μου δεν συνάντησε ποτέ τους καθηγητές μου.
Δεν ήξερε καν ότι πάω σχολείο.
Ο πατέρας μου δεν γυρνούσε καν το κεφάλι του
για να δει τι γίνεται πίσω του.
"Μα τι συμβαίνει εκεί πίσω;"
Δεν ξέρω αν μπορούσε να γυρίσει το κεφάλι του
ή αν δεν έκανε τον κόπο.
"Τι στο διάολο γίνεται εκεί πίσω;"
"Γιορτάζουμε τα γενέθλιά μου."
"Κάντε ησυχία. Βλέπω τηλεόραση."
Να ζήσεις
Τζιμ
Τα παιδιά μου μου προκαλούν ενοχές.
Δεν θα το διανοούμουν καν.
Η κόρη μου έπαιζε σε παράσταση την Πέμπτη και την Παρασκευή.
Πήγα την Πέμπτη και την Παρασκευή
που με είδε με τη βαλίτσα, είπε,
"Δεν θα έρθεις να με δεις απόψε;"
"Ούτε εσύ έχεις έρθει σε παράστασή μου.
Κάνω 300 τον χρόνο."
Το μεγάλο μου σχέδιο
ήταν να μάθουν να είναι υπεύθυνα πουλώντας αφίσες μετά τις παραστάσεις μου.
Είπα στη 16χρονη κόρη μου,
"Θες να πουλάς αφίσες; Θα σε πληρώσω."
Απάντηση, "Ακούγεται τέλειο."
Μετά, ρώτησα τον γιο μου,
"Θες να πουλάς αφίσες; Θα σε πληρώσω."
Απάντηση, "Όχι, ευχαριστώ. Δεν χρειάζομαι λεφτά."
Δεν έχει λεφτά.
Έχει τα δικά μου λεφτά.
Του απάντησα, "Σε αποκλήρωσα."
Πλάκα κάνω. Δεν ήταν στη διαθήκη.
Αν μου ζητούσε ο πατέρας μου κάτι,
δεν περίμενε καν να απαντήσω.
"Θα φτυαρίσεις το γκαράζ;" Και έφευγε.
Ήταν σαφές ότι ή θα φτυάριζα ή θα έφευγα από το σπίτι.
Φοβόμουν τον πατέρα μου.
Τα παιδιά μου με αντιμετωπίζουν σαν βαρετό ταμία τράπεζας.
Έρχονται μία φορά την εβδομάδα.
"Η μαμά είπε ότι μπορώ να πάρω καρχαρία.
Θέλω την πιστωτική σου."
Λέω, "Μα τι λες;"
"Πάλι φωνάζει, μαμά!"
Αν ο πατέρας μου ήταν σε ένα δωμάτιο, δεν πλησίαζα καν.
"Θα κατουρήσω έξω."
Τα μεγάλα αδέλφια μου με έστελναν να τον ρωτάω.
"Ρώτα αν μπορούμε να πάμε για παγωτό."
"Δεν πάω. Δεν τον ρωτάω."
"Πήγαινε. Δεν θα σε σκοτώσει."
"Μπαμπά;" "Τι στο διάολο θες;"
"Είπε όχι."
Πριν κάνω παιδιά, δεν καταλάβαινα τον πατέρα μου.
Αν δεν έχετε παιδιά,
όλα αυτά δεν βγάζουν νόημα.
Ούτε η έννοια του Σαββατόβραδου.
Όταν δεν έχεις παιδιά, λες, "Σάββατο!"
Όταν είσαι γονιός, λες, "Ποιον να πληρώσουμε για να έρθει,
να κρατήσει το παιδί;"
Οι απαιτήσεις σου πέφτουν δραματικά.
Στην αρχή θες να έχει διδακτορικό.
Ενώ μετά, "Πόσο καιρό έκανε φυλακή;"
"Για φόνο; Όχι παιδιά, σωστά;"
"Σατανιστής; Μια χαρά θα τα πάτε."
Κάθε γονιός θα σας πει ότι τα παιδιά ομόρφυναν τη ζωή του.
Γνώρισαν πράγματα που δεν είχαν σκεφτεί.
Με τα παιδιά, καταλήγεις να κάνεις πράγματα που δεν φανταζόσουν.
Εγώ, ας πούμε, βγαίνω έξω.
Βγαίνετε έξω με μικρά παιδιά;
Δεν ξέρεις τι να τα κάνεις.
Σκέφτεσαι, "Όταν βγαίνω, συνήθως πίνω.
Ποιος θέλει να παίξει υπνάκο;"
Είναι περίεργο όταν δεν συμπαθείς τον φίλο των παιδιών σου.
"Θα έρθει ο Τόμι; Εγώ θα φύγω.
Στείλε μου όταν φύγει ο Τόμι,
γιατί είναι ανώριμος."
Δεν ήμουν έτοιμος για τόσες δραστηριότητες.
Πηγαίνεις το παιδί σου σε κάποια δραστηριότητα
και μετά σε κάποια άλλη.
Αν δεν κάνουν κάποια δραστηριότητα,
πρέπει να τους βρεις, αλλιώς θα πάρουν ναρκωτικά.
Πάντα ψάχνεις δραστηριότητες ως γονιός.
Πήγα τα παιδιά μου στο Σπίτι του Τρόμου.
Δεν ξέρω αν ήσασταν ποτέ τόσο απελπισμένοι.
Τι να σας πω για το Σπίτι του Τρόμου;
Δεν τρομάζεις.
Δεν έχει ενδιαφέρον. Δεν έχει πολλά πράγματα.
Είναι σαν να έκλεψαν ρακοσυλλέκτη.
Θαυμάζω αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο.
Οι περισσότεροι θέλουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου.
Όχι το Σπίτι του Τρόμου.
Λένε, "Ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις, δεν μας νοιάζει.
Ξέρουμε ότι θα ξανάρθεις."
Δεν έχω συνηθίσει ακόμα τους έφηβους.
Πρόσφατα, η 17χρονη κόρη μου είπε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός.
Είναι τρελό, γιατί όταν ήμουν στην ηλικία της,
βγήκε η ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών,
μια υπέροχη ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς,
όπου είναι καθηγητής και εμπνέει τους φοιτητές να αδράξουν τη μέρα.
Ένας από τους φοιτητές θέλει να γίνει ηθοποιός.
Παίρνει μέρος στην παράσταση και λέει στον πατέρα του να έρθει.
Μετά, του λέει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός.
Ο πατέρας λέει, "Αποκλείεται.
Είναι χαμένος χρόνος και χρήματα…"
Το παιδί απογοητεύεται και αυτοκτονεί,
κι όταν ο καθηγητής απολύεται και όλα τα παιδιά ανεβαίνουν στα θρανία…
Τέλος πάντων, είναι υπέροχη ταινία.
Τώρα που είμαι πατέρας μιας έφηβης,
κατάλαβα ότι ο πατέρας στην ταινία είχε δίκιο.
Πλάκα κάνω. Το μήνυμα της ταινίας είναι "Μη γίνεις καθηγητής."
Η γυναίκα μου σιχαίνεται αυτό το αστείο.
Τα παιδιά μου δεν ξέρω.
Νομίζω ότι δεν ξέρουν καν τι δουλειά κάνω.
Ή μάλλον, δεν πίστευα ότι ξέρουν τι δουλειά κάνω,
μέχρι πέρσι το Χάλογουιν.
Ο 10χρονος γιος μου, ο Μάικλ, δεν ήξερε τι να ντυθεί.
Τεράστιο πρόβλημα.
Αν έχετε παιδιά, το ξέρετε.
Δύο μέρες πριν από το Χάλογουιν, μου λέει,
"Ξέρω τι θα ντυθώ το Χάλογουιν.
Θα ντυθώ stand-up κωμικός."
Συγκινήθηκα πολύ.
"Θέλεις να είσαι σαν τον μπαμπά σου για το Χάλογουιν."
Και λέει, "Όχι, θέλω να ντυθώ Τζον Μαλέινι."
Χαστούκι! Στα μούτρα.
Ευχαριστώ πολύ, παιδιά.
Το εκτιμώ.
Μετάφραση υποτίτλων: Σοφία Χαραλάμπους